Explaining the Armenian Genocide

http://harvardmagazine.com/print/47787?page=all

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ελληνική Δημοκρατία δεν (θα) αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Δε θα μπούμε στη διαδικασία να αναφερθούμε στον τύπο του νομοσχεδίου του γνωστού και αποκαλούμενου ως αντιρατσιστικού. Εξάλλου όλοι και όλες γνωρίζουν ότι η πατρίδα μας είναι υπό (οικονομική ) κατοχή και έχουν καταλυθεί τα πάντα: Σύνταγμα, νόμοι και δικαιοσύνη, ενώ η επικράτεια διοικείται με νομοθετικές ρυθμίσεις που προτείνονται από ξένους γραφειοκράτες και εγκρίνονται από τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού....

Θα αναφερθούμε όμως στην ουσία. Η Ελληνική Δημοκρατία αυτή που βιάζεται ποικιλοτρόπως και κατ ' εξακολούθηση από τους "φύλακες", οικοδομήθηκε αποκλειστικά και μόνο με τις θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι κυριολεκτικά φτιαγμένη με το αίμα Ελλήνων και Ελληνίδων. Ανάμεσά τους και πάνω από ένα εκατομμύριο πρόγονοί μας της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης, που δολοφονήθηκαν με τη Γενοκτονία που οργάνωσαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί καθώς και οι ξένοι Σύμμαχοί τους.

Για Γενοκτονία αυτή με τεράστια ομολογουμένως καθυστέρηση η Βουλή των Ελλήνων θέσπισε δύο νόμους, όμως οι ανήθικες πράξεις των "αρμοδίων" τους ακύρωσαν. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τις καταθέσεις στεφάνων των πρωθυπουργών και υπουργών εξωτερικών στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ)!!!! Έτσι μείναμε ένας μικρός αριθμός ανθρώπων, με μεγάλο κόστος, να στηρίξουμε τη διεθνή προσπάθεια αναγνώρισης. Και πετύχαμε πολλά, παρά τα ελλαδικά εμπόδια και τις τουρκικές πράξεις. Το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από την Αυστραλία μέχρι τις ΗΠΑ και τη Σουηδία. Και ο αγώνας συνεχίζεται.

Είναι σαφές ότι με το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο βρισκόμαστε ενώπιον μιάς δεύτερης δολοφονίας των θυμάτων της Γενοκτονίας, τη φορά αυτή όχι από το τουρκικό στρατό, τους τσέτες και τον όχλο στην Τραπεζούντα, στην Αδριανούπολη και τη Σμύρνη, αλλά από ανθρώπους στην Ελλάδα που τάχθηκαν, υποτίθεται, βάσει του Συντάγματος και των νόμων, να πρασπίζουν την ιστορία και την πολιτική του ελληνικού λαού.

Με την ψήφιση του φερόμενου ως αντιρατσιστικού νόμου από ανθρώπους ανεπαρκείς να κατανοήσουν την ουσία του εθνικού και διεθνούς ζητήματος της Γενοκτονίας, βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική, ιστορική μα πάνω από όλα ηθική στρέβλωση και διαστροφή, που όμοιά της δεν συναντάται σε κανένα κράτος, πόσο μάλλον σε κάποιο που ο λαός του έχει υποστεί τέτοιο εις βάρος του έγκλημα. Αλήθεια μπορεί να φανταστεί έστω και ένας από εκείνους που στηρίζουν νομοθετήματα όπως αυτό, ακόμη και εάν χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ή αθωώνουν το θύτη με επιστολές και δηλώσεις, με αναφορές περί "αυτονόητου", με ανώνυμα άρθρα ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία(!), ότι θα υπάρξει Αρμένιος για παράδειγμα συνάδελφός τους που θα ψήφιζε τέτοιο ανήθικο νομοσχέδιο ή θα έλεγε ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία; Νομοσχέδιο που δεν αναφέρει απολύτως τίποτα για τη Γενοκτονία των προγόνων μας,των δικών μας ανθρώπων, ενώ πράξεις και κινήσεις της πολιτείας υλοποιούν το βαρύτερο αμάρτημα: την ύβρη.

Η ιστορία θα κρίνει τους υπεύθυνους. Αυτοί όμως που θα τους καταδικάσουν θα είναι οι δικοί μας άνθρωποι, τα θύματα της Γενοκτονίας. Όπως ακριβώς το γράφει ο Βολταίρος: "Οφείλουμε σεβασμό στους ζωντανούς, στους νεκρούς οφείλουμε μόνο την αλήθεια"

Ο Θ. Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη μελέτη των Γενοκτονιών η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Διαβάστε περισσότερα...

Armenian Genocide of 1915: An Overview

By JOHN KIFNER

On the eve of World War I, there were two million Armenians in the declining Ottoman Empire. By 1922, there were fewer than 400,000. The others — some 1.5 million — were killed in what historians consider a genocide.
As David Fromkin put it in his widely praised history of World War I and its aftermath, “A Peace to End All Peace”: “Rape and beating were commonplace. Those who were not killed at once were driven through mountains and deserts without food, drink or shelter. Hundreds of thousands of Armenians eventually succumbed or were killed .”
The man who invented the word “genocide”— Raphael Lemkin, a lawyer of Polish-Jewish origin — was moved to investigate the attempt to eliminate an entire people by accounts of the massacres of Armenians. He did not, however, coin the word until 1943, applying it to Nazi Germany and the Jews in a book published a year later, “Axis Rule in Occupied Europe.”
But to Turks, what happened in 1915 was, at most, just one more messy piece of a very messy war that spelled the end of a once-powerful empire. They reject the conclusions of historians and the term genocide, saying there was no premeditation in the deaths, no systematic attempt to destroy a people. Indeed, in Turkey today it remains a crime — “insulting Turkishness” — to even raise the issue of what happened to the Armenians.
In the United States, a powerful Armenian community centered in Los Angeles has been pressing for years for Congress to condemn the Armenian genocide. Turkey, which cut military ties to France over a similar action, has reacted with angry threats. A bill to that effect nearly passed in the fall of 2007, gaining a majority of co-sponsors and passing a committee vote. But the Bush administration, noting that Turkey is a critical ally — more than 70 per cent of the military air supplies for Iraq go through the Incirlik airbase there — pressed for the bill to be withdrawn, and it was.

The roots of the genocide lie in the collapse of the Ottoman Empire.
The empire’s ruler was also the caliph, or leader of the Islamic community. Minority religious communities, like the Christian Armenians, were allowed to maintain their religious, social and legal structures, but were often subject to extra taxes or other measures.
Concentrated largely in eastern Anatolia, many of them merchants and industrialists, Armenians, historians say, appeared markedly better off in many ways than their Turkish neighbors, largely small peasants or ill-paid government functionaries and soldiers.
At the turn of the 20th Century, the once far-flung Ottoman empire was crumbling at the edges, beset by revolts among Christian subjects to the north — vast swaths of territory were lost in the Balkan Wars of 1912-13 — and the subject of coffee house grumbling among Arab nationalist intellectuals in Damascus and elsewhere.
The Young Turk movement of ambitious, discontented junior army officers seized power in 1908, determined to modernize, strengthen and “Turkify” the empire. They were led by what became an all-powerful triumvirate sometimes referred to as the Three Pashas.
In March of 1914, the Young Turks entered World War I on the side of Germany. They attacked to the east, hoping to capture the city of Baku in what would be a disastrous campaign against Russian forces in the Caucuses. They were soundly defeated at the battle of Sarikemish.
Armenians in the area were blamed for siding with the Russians and the Young Turks began a campaign to portray the Armenians as a kind of fifth column, a threat to the state. Indeed, there were Armenian nationalists who acted as guerrillas and cooperated with the Russians. They briefly seized the city of Van in the spring of 1915.
Armenians mark the date April 24, 1915, when several hundred Armenian intellectuals were rounded up, arrested and later executed as the start of the Armenian genocide and it is generally said to have extended to 1917. However, there were also massacres of Armenians in 1894, 1895, 1896, 1909, and a reprise between 1920 and 1923.
The University of Minnesota’s Center for Holocaust and Genocide Studies has compiled figures by province and district that show there were 2,133,190 Armenians in the empire in 1914 and only about 387,800 by 1922.
Writing at the time of the early series of massacres, The New York Times suggested there was already a “policy of extermination directed against the Christians of Asia Minor.”
The Young Turks, who called themselves the Committee of Unity and Progress, launched a set of measures against the Armenians, including a law authorizing the military and government to deport anyone they “sensed” was a security threat.
A later law allowed the confiscation of abandoned Armenian property. Armenians were ordered to turn in any weapons that they owned to the authorities. Those in the army were disarmed and transferred into labor battalions where they were either killed or worked to death.
There were executions into mass graves, and death marches of men, women and children across the Syrian desert to concentration camps with many dying along the way of exhaustion, exposure and starvation.
Much of this was quite well documented at the time by Western diplomats, missionaries and others, creating widespread wartime outrage against the Turks in the West. Although its ally, Germany, was silent at the time, in later years documents have surfaced from ranking German diplomats and military officers expressing horror at what was going on.
Some historians, however, while acknowledging the widespread deaths, say what happened does not technically fit the definition of genocide largely because they do not feel there is evidence that it was well-planned in advance.
The New York Times covered the issue extensively — 145 articles in 1915 alone by one count — with headlines like “Appeal to Turkey to Stop Massacres.” The Times described the actions against the Armenians as “systematic,” “authorized, and “organized by the government.”
The American ambassador, Henry Morganthau Sr., was also outspoken. In his memoirs, the ambassador would write: “When the Turkish authorities gave the orders for these deportations, they were merely giving the death warrant to a whole race; they understood this well, and in their conversations with me, they made no particular attempt to conceal the fact.”
Following the surrender of the Ottoman Empire in 1918, the Three Pashas fled to Germany, where they were given protection. But the Armenian underground formed a group called Operation Nemesis to hunt them down. On March 15, 1921, one of the pashas was shot dead on a street in Berlin in broad daylight in front of witnesses. The gunman pled temporary insanity brought on by the mass killings and a jury took only a little over an hour to acquit him. It was the defense evidence at this trial that drew the interest of Mr. Lemkin, the coiner of “genocide.”

Διαβάστε περισσότερα...

EDITORIAL: Armenian genocide; Obama promise is overdue

Obama must risk Turkey's wrath and make good on 2008 promise.

BY THE FRESNO BEE EDITORIAL BOARD

Read more here: http://www.fresnobee.com/2014/04/25/3895735/the-armenian-genocide.html#storylink=cpy

It is past time for President Barack Obama to keep the promise he made during his 2008 campaign and recognize the slaughter of an estimated 1.5 million Armenians at the hands of the Ottoman Empire a century ago for what it was — genocide.

We were reminded of Obama's promise again by his omission of "genocide" in the statement the White House released Thursday on the commemoration of the systematic murder of Armenian men, women and children begun by the Ottoman Turks in 1915.

When Obama was courting Armenian support — as well as the support of all people who oppose the evil that can murder people based solely on ethnicity — for his presidential bid, he had no reservation about using the word "genocide."

"The facts are undeniable," Obama said in a statement in 2008. "As president, I will recognize the Armenian genocide."

Read more here: http://www.fresnobee.com/2014/04/25/3895735/the-armenian-genocide.html#storylink=cpy

Read more here: http://www.fresnobee.com/2014/04/25/3895735/the-armenian-genocide.html#storylink=cpy

Διαβάστε περισσότερα...

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 20 χρόνια μετά την αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, η οποία το 2007 μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της, αναγνώρισε με ποσοσοτό 83% τη Γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 20 χρόνια μετά την αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων.

“Οφείλουμε σεβασμό στους ζωντανούς, στους νεκρούς οφείλουμε μόνο την αλήθεια” (Βολταίρος)

1. Απουσία και Ύβρις

Είναι να θαυμάζεις τους Αρμένιους για το σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων του και για την προσπάθεια απόδοση της αλήθειας στους ζωντανούς απογόνους τους. Είναι να θαυμάζεις πως χωρίς υποκρισία και προσδοκίες πολιτικών ωφελειών έχουν συμφωνήσει ΟΛΟΙ για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Γιατί άραγε δεν συμβαίνει το ίδιο σε μία χώρα του ευρωπαικού Νότου, η οποία και επισήμως, πλην της οικονομικής της χρεοκοπίας, χρεοκόπησε πολιτικά και πνευματικά στην υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας;

Την πρόταση του Μιχ. Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαίου ως ημέρα Εθνικής μνήμης( λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους τους Έλληνες και τους Φιλέλληνες.

Την 19η Μαίου προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο και γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο. Την 19η Μαίου γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ οι εναλασσόμενοι ως πρωθυπουργοί και υπουργοί εξωτερικών Παπανδρέου και Καραμανλής καταθέτουν στεφάνι στο μαυσωλείο του βασικού υπεύθυνου για τη Γενοκτονία(!).

Πως μπορεί να δικαιολογηθεί η απουσία, η αδιαφορία, η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού της για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας; Πως μπορεί να γίνει ερμηνεία ότι 20 χρόνια μετά τη ψήφιση του νόμου, στο λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο απουσιάζει η αναφορά για τη Γενοκτονία, με τη δικαιολoγίατης μη διεθνούς αναγνώρισης; Και οι αναγνωρίσεις που ελήφθησαν μετά από συστηματική και ανιδιοτελή εργασία Ελλήνων και Φιλελλήνων στη Σουηδία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, και αλλού τι είναι; Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα του 2014, απ' ΟΛΟ το πολιτικό και πνευματικό χώρο, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ; Τον εξολοθρευτή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων; Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη! Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!) την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα μνήμης σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση».

Στα παραπάνω  θα πρέπει να προστεθούν και άλλες κινήσεις με τελευταία το Μάιο του 2013 με    την απάντηση   του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας.  Στη δήλωση της Τουρκίας ότι «οι εκδηλώσεις για τη δήθεν γενοκτονία των Ποντίων που οργανώθηκαν και φέτος στην Ελλάδα στηρίζονται σε ισχυρισμούς που διαστρεβλώνουν την ιστορία»,  εκδηλώσεις οι  οποίες «δεν εξυπηρετούν το σκοπό της ανάπτυξης των τουρκοελληνικών σχέσεων», η Ελλάδα απήντησε ως εξής: «Η ιστορία είναι αλήθειες και γεγονότα που ούτε ξεχνιούνται ούτε παραγράφονται. Σύσσωμος ο Ελληνισμός τιμά τη μνήμη και την θυσία των Ποντίων. Ωστόσο, άλλο η ιστορία και άλλο το παρελθόν, το οποίο δεν πρέπει να σκιάζει την αμοιβαία βούληση να δημιουργήσουμε ένα μέλλον συνεργασίας, φιλίας, σταθερότητας και αμοιβαίου σεβασμού για τους δύο λαούς».

Στην απάντηση δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία. Αντιθέτως  όπως αναφέρεται το παρελθόν δεν πρέπει να εμποδίζει τη συνεργασία, φιλία, σταθερότητα και λοιπές κενολογίες.

2. Μηδέν εις το πηλίκιον....

Κάθε 24η Απριλίου στην Αρμενία και στην Αρμενική Διασπορά εκατομμύρια Αρμένιοι τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, ενώ το 2015, οι εκδηλώσεις μνήμης θα κυριαρχήσουν στον αρμενικό βίο. Ξεχωρίζει βεβαίως η αγιοποίηση τῶν 1.500.000 θυμάτων τῆς Γενοκτονίας στὴν ἑκατοστὴ ἐπέτειο του μαζικού εγκλήματος! Τώρα που λαοί, όπως ο Αρμενικός, μας δείχνουν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της αλήθειας στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, πολλοί κοροιδεύουν και υβρίζουν. Συνεχίζουν να απουσιάζουν από τον αγώνα της μνήμης και του πολιτικού βίου. Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα σύμβολα των φασιστών ηγετών, στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές ΑΠΌ ΌΛΑ τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τα επιτεύγματα  και τα πρόσωπα του μίσους, που μιλούν για τον Κεμαλισμό και το Ναζισμό. Την ίδια στιγμή ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι οπισθοφυλακές του δίνουν μάχη για την επιβίωσή του!

Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού. Το ζήτημα της Γενοκτονίας είναι τόσο ψηλά που κανείς “εύκαιρος” δεν μπορεί να το σβήσει, όσο και εάν προσπαθήσει, όσα στεφάνια καταθέσει, όσα κείμενα και εάν γράψει, ό, τι και εάν κάνει. ¨Οπως γράφει ο Γιώργος Σεφέρης: «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα»

Αυτοί όμως και αυτές που έφεραν το Ποντιακό ζήτημα στο “μηδέν εις το πηλίκιον” δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ιστορική αλήθεια και το δίκαιο, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας!

Διαβάστε περισσότερα...

Turkey’s Kurds Seek Forgiveness For 1915 Armenian Tragedy

Orobik Eminian, 98, who was the only member of her family to escape the World War I killing of Armenians by Ottoman Turks, joins others in commemorating the 95th anniversary of the killings and a call for it to be termed a genocide in New York City, April 25, 2010. (photo by REUTERS/Jessica Rinaldi)

By: Amberin Zaman for Al-Monitor Turkey Pulse Posted on September 3.

“The Armenian population is melting.”

This bleak assessment was pronounced by Sahak Mashalyan, an Armenian Orthodox priest, during a recent Sunday mass at the Asdvadzadzin church in Istanbul. Reeling off the statistics: 482 funerals, 236 baptisms and 191 weddings, the black-robed cleric solemnly intoned, “These figures point to a community … that is dying.”

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/09/turkey-kurds-seek-armenian-forgiveness.html#ixzz2eBll5lLP

Διαβάστε περισσότερα...

Turkey's Muslim Armenians come out of hiding

By Nicolas Cheviron (AFP) – 13 hours ago 

TUNCELI, Turkey — They dropped their language and religion to survive after the 1915 genocide, but close to 100 years on Turkey's "hidden Armenians" want to take pride in their identity.
Some genocide survivors adopted Islam and blended in with the Kurds in eastern Turkey's Dersim mountains to avoid further persecution.
Several generations down the road, the town of Tunceli hosted a landmark ceremony Wednesday for Genocide Remembrance Day, something which has only ever happened in Istanbul and the large city of Diyarbakir.
The massacre and deportation of Ottoman Armenians during World War I, which Armenians claim left around 1.5 million dead, is described by many countries as genocide although Ankara continues to reject the term.
Speaking in front of the ruins of the Ergen church -- one of the few remnants of Christian Armenian heritage in the region -- Miran Pirginc Gultekin, president of the Dersim Armenian Association, explained it was still rare to declare oneself openly as Armenian in Turkey.
"We decided that we had to get back to our true nature, that this way of living was not satisfactory, that it was not fair to live with another's identity and another's faith," he said.
Despite converting to Alevism, a heterodox sect of Islam, and taking Turkish names, the ethnic Armenians who stayed on their ancestral land suffered from continued discrimination and the elders often struggle to summon their memories.
"My mother told me how her family was deported. She was a baby at the time and her mother considered drowning her in despair," said Tahire Aslanpencesi, a sprightly octogenarian from the village Danaburan.
"My mother used to say all the misery that came after would have been avoided had her mother drowned her," she recalled.
After converting to Islam, many of the so-called "crypto-Armenians" said they still faced unfair treatment: their land was often confiscated, the men were humiliated with "circumcision checks" in the army and some were tortured.
Hidir Boztas' grandfather converted to Islam, gave his son a Turkish name and the clan intermarried with a Kurdish community in the village of Alanyazi.
"We feel Armenian nonetheless and in any case the others always remind us of where we come from. No matter how many of their daughters we marry, and how many of ours we give them, they will continue to call us Armenians," he said.
The Armenian community shared the Kurds' suffering when the regime cracked down on Kurdish rebellions, from the 1938 revolt to the insurrection started by the PKK group in 1984.
For a long time, only those who had left the ancestral homestead dared to make their Armenian roots known.
"Armenians in Istanbul are in a big city, they have their neighbourhoods, their churches, nobody can do anything to them. But in these villages, there's rejection and insults," said Hidir Boztas, 86.
Human rights campaigners gathered Wednesday in downtown Istanbul carrying portraits of genocide victims.
There were fewer than 200 people there but the protestors stressed such an event would have been unthinkable only a decade ago.
One of Hidir's nephews, 42-year-old Mustafa, a businessman, is one of a growing number of Muslim Armenians who want to be proud of their identity.
Mustafa has decided to name his construction firm Bedros after Hidir's grandfather, who was deported during the genocide.
"It symbolised my past. My great-grandfather was called Bedros, and I wanted his name to live on. I am against radicalism, and I don't do this through racism or religious extremism, but I don't deny my origins -- everyone knows them."
He said he hoped the unprecedented ceremony in Tunceli Wednesday would encourage more members of the community to come out in the open.
"The aim is to allow people to assert their identity more freely and also to generate more interest for the little Christian heritage left in the region," said Miran Pirginc Gultekin.
His society was created three years ago and has around 80 members

Διαβάστε περισσότερα...

Η γενοκτονία των Αρμενίων από τους τούρκους γίνεται ταινία στην Αμερική. Λυσσαλέες αντιδράσεις από τα λόμπι του συνωστισμών.

Υπάνθρωποι ευχαριστούν την Κλίντον και τον Ομπάμα που δεν αναγνώρισαν το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας…

ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ. Πλειάδα γνωστών ηθοποιών θα συμμετέχουν στην ταινία που αναμένεται να προβληθεί στις 23 Απριλίου του 2015, αποκαλύπτοντας όλη την ιστορική αλήθεια.

Άρχισαν οι πιέσεις στους ηθοποιούς και τα στούντιο από τα λόμπι της τουρκικής διαπλοκής για να εμποδιστεί η παραγωγή. Με την πλάτη στον τοίχο ο Ομπάμα που έταζε αναγνώριση της γενοκτονίας προεκλογικά και μετά έκανε πίσω υπό την πιεση της Κλίντον και του συφερτού.

Στην ταινία αναμένεται να παρελάσουν ηθοποιοί όπως ο Αλ Πατσίνο, η Ναταλι Πόρτμαν, ο Αρμάν Ασάντε, ο Ντι Κάπριο κλπ, ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν ήδη υπογράψει παρά τις πιέσεις.

Σκηνοθέτης θα είναι ο Αρμένιος Αρτακ Σεβάδα και η ταινία θα βασίζεται στο best seller που περιγράφει την ζωή της 25χρονης Σάλυ Σόλομον που ανακαλύπτει την Εθνική της κληρονομιά και βρίσκεται αντιμέτωπη με μία “βιομηχανία” λόμπις, ψεύδους και προπαγάνδας που κρύβουν την αλήθεια.

Αυτο περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση αφού υπάρχει η φημολογία ότι η ταινία θα αναφέρεται επώνυμα σε πρόσωπα και εταιρείες που συνεργάζονται με την Τουρκία για την απόκρυψη του εγκλήματος.

Ο προϋπολογισμός της ταινίας θα ξεπεράσει τα 30 εκ. δολάρια, αλλά η προσέλευση παγκοσμίως αναμένεται να σπάσει τα ταμεία.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν γίνεται κάτι αντίστοιχο από τόσους πάμπλουτους ελληνικής καταγωγής, που μάλιστα είναι κύριοι χορηγοί της Κλίντον, συνέταιροι του Ανδρίκου κλπ κλπ. Αφού είναι δεδομένο ότι θα προσέφεραν και στην αλήθεια και στην τσέπη τους.

Προφανώς αυτοί αρέσκονται περισσότερο στον ρόλο του γενίτσαρου που κερδοσκοπεί εις βάρος του αίματος και της εθνικής περιουσίας. Δεν πειράζει, οι Αρμένιοι δείχνουν τον δρόμο.

Δείτε το βίντεο που αποτελεί προπομπό της προσπάθειας:

http://olympia.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η γενοκτονία ως μέσο ομογενοποίησης του τουρκικού έθνους-κράτους: Η περίπτωση της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Ομιλία στο συνέδριο «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως μέρος της Γενοκτονίας
των Ελλήνων της Ανατολής», το οποίο διοργανώθηκε στην Πάφο, από την Ιερά
Μητρόπολη Πάφου, το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) και το Σύνδεσμο
Ελλήνων Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου στις 12 Οκτωβρίου 2012.

Η γενοκτονία ως μέσο ομογενοποίησης του τουρκικού

έθνους-κράτους:

Η περίπτωση της γενοκτονίας του Ποντιακού

Ελληνισμού

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Η19η Μαϊου έχει ανακηρυχθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ως «Ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου». Η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας έχει να κάνει με μία ιστορική στιγμή κατά τη διάρκεια της γένεσης του τουρκικού κράτους. Είναι η μέρα κατά την οποία ο Μουσταφά Κεμάλ απεβιβάσθη στη Σαμψούντα και άρχισε τη δεύτερη και επώδυνη φάση της σφαγής των Ποντίων. Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων απετέλεσε, ουσιαστικώς, το πιο καθοριστικό γεγονός μετά το τέλος του ποντιακού ζητήματος το 1923, η οποία το επανακαθόρισε, επισήμως από το Ελλαδικό κράτος, ως ζήτημα συστηματικής και προμελετημένης εξόντωσης ενός λαού λόγω της ιδιαίτερης εθνικής και πολιτιστικής του ταυτότητας. Όμως, παρά τη σημασία της πράξης αυτής, η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, παραμένει σήμερα μία ξεχασμένη επέτειος και κατ' επέκταση το ιστορικό γεγονός της γενοκτονίας παραμένει στο περιθώριο της νεοελληνικής ιστοριογραφίας. Παραμένει άγνωστη μια συστηματικά επεξεργασμένη και προμελετημένη πολιτική η οποία άρχισε με την εξαφάνιση των ανδρών στα εργατικά τάγματα και συνεχίσθηκε με τις μαζικές εκτοπίσεις, σφαγές και απαγχονισμούς στην Αμάσεια της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας των Ποντίων. Περίπου 350 χιλιάδες Πόντιοι σε ένα σύνολο επτακοσίων πενήντα χιλιάδων εξαφανίστηκαν με την μέθοδο των εκτοπίσεων και των σφαγών στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1916 - 1923. Οι μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών, σε μια συγκαλυμμένη μορφή εξόντωσης, δεν
νομιμοποιούνται ακόμη και με το Δίκαιο του Πολέμου. Ελληνικός στρατός δεν
υπήρχε στον Πόντο και οι περιοχές στις οποίες έγιναν οι εκτοπίσεις δεν είχαν
στρατιωτική σπουδαιότητα. Έκτοτε το ζήτημα της τουρκικής ευθύνης αποτελεί την ουσία της τουρκικής άρνησης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Το βασικό ερώτημα αυτού του ζητήματος είναι το εξής: υπάρχουν αποδείξεις ότι από πλευράς των Οθωμανικών αρχών υπήρξε πρόθεση και κεντρικός σχεδιασμός για συνολική ή μερική καταστροφή των Ελλήνων Ποντίων υπηκόων της αυτοκρατορίας;
Η επίσημη τουρκική θέση είναι ότι ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων ήταν ένα τραγικό αλλά μη σκόπιμο επακόλουθο του πολέμου. Το επιχείρημα αυτό στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι οι οθωμανικές πηγές δεν περιέχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν διατεταγμένη πολιτική συστηματικής εξαφάνισης. Πρόσφατες μελέτες από δυτικούς και Τούρκους (βλ. Τανέρ Ακσάμ, «Μία επαίσχυντη πράξη»))
ερευνητές υποστηρίζουν το αντίθετο.
Οι έρευνες αυτές έχουν ένα στοιχείο που τις διαφοροποιούν ποιοτικά από τη
συμβατική παράδοση της τουρκικής ιστοριογραφίας. Πρόκειται για την πρωτοφανή έως σήμερα χρήση οθωμανικού αρχειακού υλικού γύρω από τις μειονότητες. Το νέο αρχειακό υλικό από τουρκικά στρατιωτικά και δικαστικά αρχεία, πρακτικά κοινοβουλίου, επιστολές και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, σε συνδυασμό πάντοτε με την ιστορική αφήγηση ανασυνθέτουν τη διαπλεκομένη ενορχήστρωση μεταξύ συντονισμένων τμημάτων του Οθωμανικού κράτους, του κυβερνώντος κόμματος των Νεοτούρκων, «Ένωση και Πρόοδος», καθώς επίσης και των στρατιωτικών δυνάμεων.
Καταδεικνύεται ότι αυτό που συνέβη στους Χριστιανικούς πληθυσμούς της
αυτοκρατορίας ήταν μια κεντρικά και επίσημα σχεδιασμένη επιχείρηση
εξολόθρευσής τους. Η αποδοχή αυτού του συμπεράσματος είναι εκ των πραγμάτων και ριζοσπαστική και αναθεωρητική για τη συμβατική ιστοριογραφία της σύγχρονης Τουρκίας. Η ουσία του συμπεράσματος είναι σαφής ότι δηλαδή οι διωγμοί και οι γενοκτονίες των χριστιανών απετέλεσαν τον καθοριστικό παράγοντα για την ανάδυση του τουρκικού εθνικού κράτους. Χωρίς τον συστηματικό σχεδιασμό και την αποτελεσματική εκτέλεση της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους οι οποίοι, στη συνέχεια, και υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ οργάνωσαν την αντίσταση στην Ανατολία, ο τελευταίος δεν θα είχε τη δυνατότητα να οικοδομήσει το τουρκικό εθνικό κράτος. Οι Νεότουρκοι ιδρυτές του τουρκικού κράτους δημιούργησαν με αυτό τον τρόπο μία εύπορη τάξη που ιδιοποιήθηκε τα πλούτη και τις περιουσίες των Χριστιανών. Οι περιουσίες αυτές είχαν δημευτεί από τους Νεότουρκους με διάταγμα του 1915 ως δήθεν «εγκαταλελειμμένες». Το διάταγμα του 1915 επανέφεραν οι κεμαλιστές το
1922, όταν είχαν πλέον επικρατήσει.
Ένα από τα συμπεράσματα επισταμένων ερευνών της τελευταίας δεκαετίας είναι ότι οι σφαγές κατά των Ποντίων δεν ήταν μια μεμονωμένη παρέκκλιση. Στην ουσία μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο εντός ενός ευρύτερου ιστορικού πλαισίου το οποίο είναι η διαδικασία αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας σε αυτόν τον αργό θάνατο. Μετά την σαρωτική τους ήττα στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13, οι Οθωμανοί έχασαν πάνω από 60% των ευρωπαϊκών εδαφών τους. Αναπτύχθηκε λοιπόν μια βαθιά πεποίθηση ότι ήταν αδύνατον να συμβιώσουν με τους εναπομείναντες χριστιανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας. Έτσι οι κυβερνητικές οθωμανικές-τουρκικές αρχές διεμόρφωσαν μία πολιτική που είχε στόχο την ομογενοποίηση του πληθυσμού της Ανατολίας, της καρδιάς της αυτοκρατορίας από εδαφική άποψη. Η πολιτική αυτή είχε δύο κύρια συστατικά στοιχεία: το πρώτο ήταν ο διασκορπισμός και η επανεγκατάσταση των μη Τούρκων μουσουλμάνων, όπως οι Κούρδοι και οι Άραβες, μεταξύ της τουρκικής
πλειοψηφίας με σκοπό την αφομοίωσή τους, το δεύτερο αφορούσε την εκδίωξη των μη μουσουλμανικών, μη τουρκικών λαών από την Ανατολία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση 2.000.000 ανθρώπων συνολικά, το σύνολο ουσιαστικά του χριστιανικού πληθυσμού ης περιοχής. Αν και στόχος των ειδικών μέτρων που αποσκοπούσαν στην εξόντωσή τους ήταν οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνετελέσθη και η γενοκτονία των Ποντίων. Συνολικά, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ανατολίας είτε μετεγκατεστάθηκε είτε σκοτώθηκε. Αυτές οι εθνικές εκκαθαρίσεις και ομογενοποιήσεις άνοιξαν το δρόμο για τη σημερνή Δημοκρατία της Τουρκίας.
Σήμερα το επίσημο τουρκικό κράτος υποστηρίζει ότι οι σφαγές κατά των Ποντίων ήταν μία δικαιολογημένη πράξη κρατικής αναγκαιότητας, πράγμα που επιτρέπει στη χώρα να αποφεύγει να αναλάβει κάποια ηθική θέση αναφορικά με αυτό. Σε αναλογία με το επιχείρημα της αναγκαιότητας, το κράτος υποστηρίζει ότι οι σφαγές των Ποντίων δεν ήταν εσκεμμένη πολιτική της κυβέρνησης αλλά μία σειρά από μεμονωμένα περιστατικά που σημειώθηκαν χωρίς πρόθεση και στο πλαίσιο των δυσχερών πολεμικών συνθηκών κατά τη διάρκεια «κανονικών» εκτοπίσεων.
Παραμένει, ωστόσο, τρομερά δύσκολο να εξηγήσουμε πως 350 χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα σε έξι χρόνια, λόγω εκτοπίσεων χωρίς να τεθούν σε συναγερμό οι κρατικές αρχές για να τους προστατεύσουν.
Το ερώτημα, όμως το οποίο παραμένει μετέωρο γύρω από το ποντιακό ζήτημα είναι γιατί υποβαθμίστηκε η γενοκτονία των Ποντίων μέσα στη συλλογική μνήμη του νεοελληνισμού; Σε μεγάλο βαθμό, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει να κάνει με την υποβάθμιση της γενοκτονίας στην Ελλάδα διαμέσου της προσέγγισης των γεγονότων με βάση τη θεωρία περί ανταλλαγής πληθυσμών. Η επίσημη εκδοχή της ιστορίας από το ελλαδικό κράτος απέκρυπτε για δεκαετίες το γεγονός ότι, όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης (1923), ουδείς Πόντιος δεν ευρίσκετο στον Πόντο. Είχαν ήδη είτε εκτοπισθεί είτε εξολοθρευθεί. Όσοι δεν κατέφυγαν στην Ελλάδα ή τον Καύκασο ευρίσκοντο εκτοπισμένοι στην Μέση Ανατολή αποδεκατιζόμενοι από τον τύφο σε στρατόπεδα προσφύγων.
Αυτή, η πολιτικού τύπου, ερμηνεία σχετικοποίησε το έγκλημα, ελαχιστοποίησε τις ευθύνες του ελλαδικού κράτους και περιθωριοποίησε το γεγονός στην νεοελληνική ιστοριογραφία, επιβάλλοντας για δεκαετίες τη λήθη, μέσα από μία λογική εξισορρόπησης: «Ανταλλαγή» των τουρκικών πληθυσμών της Ελλάδας με τους Ελληνικούς της Μικράς Ασίας.
Η Τουρκία, για ένα αιώνα σχεδόν, κατέφερε να αποφύγει την ανάληψη της ευθύνης, υποδεικνύοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή, τις προτεραιότητες του αναδυομένου τουρκικού εθνικού κινήματος και τις ανεπαρκείς απόπειρες της διεθνούς κοινότητας να οδηγήσει τους δράστες στη δικαιοσύνη.
Η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να συμφιλιωθεί ψυχολογικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας. Πιστεύω ότι ο ψυχολογικός παράγοντας ενισχύει τις δυσκολίες μίας ειλικρινούς ιστορικής επισκόπησης στην Τουρκία και ως εκ τούτου η τουρκική κοινωνία δείχνει απρόθυμη να εξετάσει το παρελθόν της. Στην επικρατούσα κουλτούρα, όχι μόνον οι γενοκτονίες των Χριστιανών αλλά μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της Τουρκίας παραδίδεται στη σιωπή - δύο παραδείγματα είναι το κουρδικό και ο ρόλος του στρατού. Η μεταρρύθμιση του 1928 που άλλαξε την τουρκική γραφή από αραβικά σε λατινικά στοιχεία ενέτεινε το πρόβλημα. 
Η Τουρκία είναι μία κοινωνία που δεν μπορεί να διαβάσει τις ίδιες της τις εφημερίδες, τις επιστολές και τα ημερολόγια εάν αυτά γράφτηκαν πριν από το 1928. Δεν έχει πρόσβαση σε οτιδήποτε συνέβη πριν από εκείνη την ημερομηνία. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχρονη Τουρκία να εξαρτάται πλήρως από την ιστορία όπως την έχει καθορίσει και συγγράψει το κράτος. Και, βεβαίως, για το κράτος διακυβεύονται πολλά αναφορικά με τον τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία, ιδιαιτέρως όταν αυτή αφορά την ίδια του την νομιμότητα. Ενόψει αυτών, είναι εμφανές γιατί η τουρκική κοινωνία έχει παραδώσει τις γενοκτονίες των Χριστιανών στη λήθη και την άρνηση.
Σήμερα στην Τουρκία υπάρχουν δύο αφηγήσεις και δύο ιστοριογραφικές
προσεγγίσεις για την μεταβατική περίοδο από την Οθωμανική αυτοκρατορία στην Κεμαλική Τουρκία. Από τη μια, υπάρχει η ιστορία της αυτοκρατορίας που
διαμελίζεται από τις Μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις μέσω μιας προσχεδιασμένης
διαδικασίας. Η εκδοχή αυτή βοήθησε να δημιουργηθεί μία ισχυρή αίσθηση
σύγκρουσης με τη Δύση για την επιβίωση του τουρκικού έθνους, δημιουργώντας έντονα αντιδυτικά αισθήματα και καχυποψία, ιδιαιτέρως ανάμεσα στην κυρίαρχη ελίτ, τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η ιστορία των διώξεων των σφαγών και της εξόντωσης διαφορετικών θρησκευτικών και εθνικών ομάδων, στα πλαίσια των οποίων συνετελέσθη η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Διαβάστε περισσότερα...

The genocide of the Ottoman Greeks

The period of transition from the collapse of the Ottoman Empire to the foundation of the Turkish Republic was characterized by a number of processes largely guided by a narrow elite that aimed to construct a modern, national state. One of these processes was the deliberate and planned elimination, indeed extermination, of the Christian (and certain other) minorities. According to demographic studies, the numbers are stark: In 1912 the areas of Asia Minor and Thrace were inhabited by about 4-5 million Christians and 7-8 million Muslims; by 1923 only 250-300,000 Christians remained.

The volume was edited by Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund and Vasileios Meichanetsidis During the event there will be an introduction to the volume by Dr. Hofmann and comments by Prof. Marios Evriviades and Dr. Vlassis Agtzides with some closing thoughts by the Publisher. The presentation will be in English language.

Information

Organizer	Aristide D. Caratzas / Melissa International Ltd. of New York, Hellenic American Union
Venue	Hellenic American Union Theater
Start Date	13/09/2012
End Date	13/09/2012
Starting Time	20:00
Type	Talk - Presentation
Participants	Dr.Tessa Hofmann, Marios Evriviades, Dr. Vlassis Agtzides, Aristides Karatzas
Admission Fee	Admission is free

Διαβάστε περισσότερα...

IΣΡΑΗΛΙΝΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ Η Κνεσέτ ετοιμάζεται να συζητήσει τους Αρμενικούς ισχυρισμούς σχετικά με το "γεγονότα" του 1915

Αντίποινα από το Ισραήλ στην Τουρκία.
Στο Ισραήλ όπου προκάλεσε μεγάλη αντίδραση για την αγωγή που άνοιξε κατά τεσσάρων Ισραηλινών στρατηγών σχετικά με την επιδρομή στο Mavi Marmara, το κοινοβούλιο αύριο ετοιμάζεται να συζητήσει τους ισχυρισμούς των Αρμενίων όσον αφορά τα "γεγονότα" του 1915. Αλλά εικάζεται ότι η συνεδρία μπορεί να αναβληθεί μια εβδομάδα.

Σύμφωνα με την είδηση της ισραηλινής εφημερίδας Χαάρετζ, ο Ισραηλινός Πρόεδρος του Κοινοβουλίου αποφάσισε να διοργανωθεί μια συνεδρία αύριο σχετικά με τους αρμενικούς ισχυρισμούς για τα γεγονότα του 1915, κατόπιν αίτηση ενός βουλευτή από το αριστερό κόμμα Μέρετζ.

Το Κόμμα Μέρετζ από την άλλη αφού ισχυρίστηκε ότι δεν θα ήθελε να χαλάσουν οι σχέσεις με την Τουρκία αλλά το θέμα πρέπει να τεθεί επί τάπητος.

Σύμφωνα με την είδηση της Τζερούσαλεμ Ποστ, το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ υποστηρίζει ότι για την συνεδρία, πρέπει να περιμένουν την έκθεση του κρατικού ελεγκτή Μίτσα Λίντενστράους σχετικά με την επιδρομή στο Mavi Marmara, η οποία θα δημοσιευτεί την Τετάρτη.

Ο Λίντενστράους στην έκθεση του αναμένεται να επικρίνει την κυβέρνηση Νετανιάχου σχετικά με την επίθεση στο Mavi Marmara και να κατηγορήσει τους ισραηλινούς αξιωματούχους ότι δεν κατανοούν της σοβαρότητα της κατάστασης και ότι δεν πραγματοποίησαν επαρκή προκαταρτική έρευνα.

Το Μέρετζ κατηγορεί το Ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών ότι προσπαθεί να καθυστέρηση τη συνεδρία.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες τα κόμματα στη Κνεσέτ μπορεί να συγκληθούν προκειμένου να συζητήσουν το θέμα της αναβολής της συνεδρίας.

Η Εκπαιδευτική Επιτροπή στο Κοινοβούλιο τον περασμένο Δεκέμβριο είχε συζητήσει το θέμα σε συνεδρία ανοικτή στα μέσα ενημέρωσης.

Ενώ το Κόμμα Μέρετζ είχε υποστηρίξει τη συζήτηση του θέματος στο κοινοβούλιο, το Κόμμα Καντίμα είχε φέρει αντίρρηση με την αιτιολογία ότι αυτό θα χειροτερέψει τις σχέσεις με την Τουρκία.

Ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ είχε προειδοποιήσει την επιτροπή στέλνοντας έναν εκπρόσωπο του, σχετικά με την πιθανότητα χειροτέρεψης των σχέσεων μεταξύ των δυο χωρών και τις στρατηγικές επιπτώσεις που θα έχει το θέμα αυτό.

ΤRT-ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
*Επίσημο Οργανο προπαγάνδας του Τουρκικού Κράτους

Διαβάστε περισσότερα...

Πλήθος διαδηλωτών στην Κωνσταντινούπολη για τη Γενοκτονία των Αρμενίων Πολλές εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην Κωνσταντινούπολη με την ευκαιρία της 97ης επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πλήθος, αποτελούμενο από Τούρκους, Αρμένιους και Κούρδους, οργάνωσαν καθιστική διαμαρτυρία στην Πλατεία Ταξίμ, στο κέντρο της τουρκικής μεγαλούπολης, κρατώντας φωτογραφίες Αρμενίων διανοουμένων, μεταξύ των οποίων και του δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, ο οποίος δολοφονήθηκε το 2007 έξω από το γραφείο του στην Κωνσταντινούπολη. «Βρισκόμαστε εδώ για να δηλώσουμε πως αυτός ο πόνος είναι όλων μας. Προσπαθούμε να μοιρασθούμε τον πόνο των Αρμενίων», δήλωσε ο εκπρόσωπος των διαδηλωτών Σενόλ Καρακάς. Οι διαδηλωτές παρέμειναν όλοι σιωπηλοί, κάποιοι απ’ αυτούς κλαίγοντας. Η αστυνομία είχε αυξήσει τα μέτρα ασφάλειας κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, με δυνάμεις έτοιμες να επέμβουν σε περίπτωση ανάγκης. Το γραφείο της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κωνσταντινούπολη διοργάνωσε από την πλευρά της διαδήλωση έξω από το Μουσείο Τουρκικής και Ισλαμικής Τέχνης, το οποίο σύμφωνα με τη ΜΚΟ είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή για Αρμένιους διανοουμένους, που είχαν συλληφθεί στα τότε γεγονότα. «Οι Αρμένιοι διανοούμενοι είχαν κρατηθεί στα κελιά τούτα προτού σταλούν κατόπιν στον θάνατο», τόνισε ο πρόεδρος του τοπικού γραφείου Αμπντουλμπακί Μπογκά, σύμφωνα με το πρακτορείο Ανατολή. Πηγή: ΑΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...

Γενοκτονία των Αρμενίων: Ο Cem Özdemir, ηγέτης των Γερμανών Πράσινων: «Η Τουρκία πρέπει να σταματήσει την πολιτική της άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων»

Στις 21 Απριλίου, στην εκκλησία Αγίου Πέτρου στο Αμβούργο, τιμήθηκε η 97η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων στην παρουσία περισσότερων από 700 ανθρώπους. Ανάμεσα στους επισκέπτες, ο ηγέτης των Γερμανών Πρασίνων, τουρκικής καταγωγής, Cem Özdemir. Κατά την ομιλία του ο Cem Özdemir κάλεσε την κυβέρνηση της Τουρκίας να σταματήσει την πολιτική της άρνησης της γενοκτονίας των Αρμενίων και ενθάρρυνε την τουρκική κοινωνία των πολιτών να επανεξετάσει και να αναλύσει «αυτές τις τραγικές σελίδες της ιστορίας της». Ο Ertan Tobrk, ο ηγέτης της κοινότητας των Κουρδών Αλεβιτών στη Γερμανία δήλωσε από τη πλευρά του ότι ο λαός του είχε αναγνωρίσει και καταδικάσει τη γενοκτονία των Αρμενίων που διεξήγαγε η τουρκική κυβέρνηση. Ένας εκπρόσωπος της κοινότητας των Ασσυρίων-Χαλδαίων στη Γερμανία καταδίκασε επίσης την Τουρκία για την γενοκτονία. Ο Armen Mardirosian, Πρέσβης της Αρμενίας στην Γερμανία μίλησε επίσης σε αυτή την εκδήλωση. Η χορωδία «Gayane» που αποτελείται από Αρμένιους, Γερμανούς και οι Τούρκους ερμηνεύσε ευρωπαϊκά και αρμενικά τραγούδια. Krikor Amirzayan Πηγή http://infognomonpolitics.blogspot.com Διαβάστε περισσότερα...

Η ομιλία στην Εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να αποτρέψουμε μία ακόμη γενοκτονία, αυτήν της συλλογικής μνήμης, μία μνημοκτονία, αλλά και να δηλώσουμε την αντίθεσή μας σε κάθε μορφή βίας και παραβίασης των ιδεωδών της Δημοκρατίας. Βρισκόμαστε εδώ για ένα ακόμη, διαφορετικό «δεν ξεχνώ», που δεν αφορά παράνομη εισβολή και κατοχή από τον ίδιο δράστη, αλλά ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Βρίσκομαι εδώ με δέος μπρος στις απώλειές σας, για να υποκλιθώ στον πόνο σας και στους εκατονταετείς σχεδόν αγώνες σας. Αφού ευχαριστήσω την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδος για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να συμμετάσχω σε αυτήν την τελετή, στην ομιλία μου, από σεβασμό στη μνήμη, θα διεξέλθω αρχικά το χρονικό της φρίκης. Εν συνεχεία, θα αναφερθώ στις Τουρκικές προσπάθειες γενοκτονίας της μνήμης. Για να σας τιμήσω, θα παρουσιάσω, τρίτον, τους αγώνες της Αρμενικής κυρίως διασποράς. Τέλος, για να συμβάλω στην πορεία προς το μέλλον, θα αναπτύξω ορισμένες σκέψεις στρατηγικού σχεδιασμού σε διεθνές επίπεδο για το Αρμενικό ζήτημα. Τη συνέχεια της ομιλίας μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Διαβάστε περισσότερα...

Two Faces of Turkey: Veneer of Gentility Masking Ruthlessness

Posted by Harut Sassounian on April 17, 2012 in Harut Sassounian

When Turkey’s Foreign Minister met secretly with a group of Armenians in Washington last month, he wooed them with his sly smile and sugar-coated words. This was the fake facade of traditional Turkish diplomacy.


Last week, Turkey’s UN ambassador in New York revealed the nasty and aggressive face of his government. Upon learning that a symposium on the Armenian Genocide was going to be held at the UN on April 12, he filed a protest with the Secretary General’s office in an attempt to disrupt the event.
Organized by the Association for Trauma Outreach and Prevention (ATOP), the event was titled “Toward Preventing Genocide, Nations Acknowledging their Dark History: Psychosocial, Economic and Cultural Perspectives.” Following the screening of Dr. J. Michael Hagopian’s documentary “The River Ran Red,” the attendees heard remarks from filmmaker Carla Garapedian, Dr. Dennis Papazian, Prof. Ervin Staub, and Garen Nazarian, Armenia’s UN ambassador.

Encouraged by Turkey’s 2007 success in obstructing a reference to the Armenian Genocide in a UN exhibit on Rwanda, the Turkish ambassador tried to force the UN to cancel last week’s Armenian Genocide symposium. Fortunately, Armenia’s UN Mission, the official sponsor of the event, stood its ground and the symposium took place as planned, albeit with some minor disturbances.

At the start of the event, two Turkish diplomats entered the meeting room without an invitation, and repeatedly attempted to disrupt the proceedings. They kept on shouting, accusing the speakers of defaming Turkey, and refused to comply with the organizer’s request to submit all comments and questions in writing. As the commotion continued, UN security officers were called in, and the two undiplomatic Turkish diplomats left the hall, inanely shouting, “We are the security, we own the security, and we pay for the security!”

In his introductory remarks, Amb. Nazarian observed that “97 years ago, a state-devised plan unleashed a crime whose magnitude and consequences were unparalleled not only in the history of the Armenian nation but also in the history of the world. The plan of extermination of the Armenians was implemented by the Ottoman Empire’s state machine through all its structures and carried out with exact instructions.”

Prof. Papazian’s remarks were titled “Sovereignty, Nationalism, Racism vs. Humanism and Intellectual Freedom: The Causes and Cures of Genocide.” He expressed his discontent “that the Armenian Genocide is not recognized by the present-day Turkish government as a crime committed by its predecessor government under the dictatorship of the Committee for Union and Progress”; “that the people of Turkey are denied free access to accurate sources because of Article 301 of the Turkish Criminal Code, which makes it a crime to insult Turkishness”; and “that such [Ottoman] collections as the confiscated properties archives and the military archives are not open to inspection by objective scholars.”

Prof. Staub spoke about “Overcoming Evil: Preventing Genocide and Creating Peaceful Societies.” He stated that “acknowledgement by perpetrators, bystanders, and the world in general of a group’s suffering has great value for both healing and reconciliation.” However, “perpetrators rarely, and only with great difficulty, acknowledge their acts and show regret,” because of “their profound devaluation of the victims, their ideology, and their unacknowledged shame.”

Garapedian explored the “Economic Consequences of Acknowledging the Genocide.” She related that Hagopian had recorded the testimonies of genocide survivors so that their voices would be heard someday at an international tribunal deciding what restitution Turkey would have to pay to heirs of the victims.

Not counting the value of the properties, lands, and other assets confiscated from Armenian victims of the genocide, Garapedian assessed as $15 billion the restitution value of the 1.5 million Armenians who had perished. Her estimate is based on Germany’s $60 billion restitution payment since 1952 for the 6 million Jewish victims of the Holocaust. Garapedian concluded by suggesting that no state should profit from violating the law and unjustly enrich itself, and asserted that a criminal state should not be allowed to keep the fruits of its crime.

This week, Dr. Ani Kalayjian, the president of ATOP, sent a letter to UN Secretary General Ban Ki-Moon complaining about the “disruptive, unprofessional, and arrogant behavior” of the two Turkish diplomats. She wondered how the UN could bring peace to the world when it cannot establish order at an event held at its own headquarters. Διαβάστε περισσότερα...

Ερντογάν: οι Τούρκοι «κουράστηκαν» με τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Το ζήτημα της γενοκτονίας των Αρμενίων συζητήθηκε σε συνάντηση μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής για την πυρηνική ενέργεια στη Σεούλ.

Ο Ερντογάν παραπονέθηκε στον Ομπάμα ότι η Τουρκία έχει κουραστεί με το πρόβλημα της γενοκτονίας.

«Είπα στον Ομπάμα ότι είμαστε κουρασμένοι. Κάθε χρόνο, τον Απρίλιο αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα, είτε οι Ρεπουμπλικανοί έρθουν στην εξουσία είτε οι Δημοκρατικοί, το ζήτημα παραμένει το ίδιο. Του έδειξα τα βήματα που έχομε κάνει, δείχνοντας το Akhtamar σαν παράδειγμα», δήλωσε ο Ερντογάν στον τουρκικό Τύπο, διευκρινίζοντας ότι εξέφρασε την «δυσαρέσκεια» του.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός ζήτησε επίσης από τον Ομπάμα «να αποφευχθεί το λάθος από τους γερουσιαστές και τους πολιτικούς των ΗΠΑ να θεωρήσουν τους εαυτούς τους ως ιστορικούς».

Πηγή
Διαβάστε περισσότερα...

Σαρκοζί: Αποφασισμένος για το νόμο περί άρνησης γενοκτονίας Αρμενίων

Ο Νικολά Σαρκοζί επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητά του να κάνει να υιοθετηθεί στη Γαλλία ο νόμος που τιμωρεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915, παρά την πρόσφατη απορριψή του από το Συνταγματικό Συμβούλιο, απονέμοντας παράσημο στον τελευταίο επιζόντα της ομάδας των αντιστασιακών Μανουκιάν.

«Παρά την απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου, δεν παραιτούμαι. Η αρμενική κοινότητα, όπως και άλλες έχει το δικαίωμα να προστατεύεται από το νόμο για την άρνηση της Γενοκτονίας», δήλωσε ο Σαρκοζί κατά την απονομή ενώπιον των εκπροσώπων της κοινότητας των Αρμενίων στη Γαλλία, των διακριτικών Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής στον Αρσέν Τσακαριάν 95 ετών.

«Γι' αυτό και ζήτησα από την κυβέρνηση να καταρτίσει ένα νέο κείμενο. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την επιθυμία μου να το κάνουμε να πετύχει, ανανεώνω αυτή την επίσημη υπόσχεση ενωπιόν σας, επανέλαβε ο Γάλλος Πρόεδρος.

«Για όλους εσάς που οι οικογένειές σας είχαν αποδεκατιστεί από μια απόλυτα προγραμματισμένη εξόντωση, όλους εσάς που αισθάνεστε σήμερα ως απειλή την πεισματική άρνηση που καθιερώθηκε ως κρατική πολιτική, θέλω να πω ότι η Γαλλία είναι στο πλευρό σας για να αρνηθεί, να πολεμήσει και να καταστείλει το απαράδεκτο», είπε επίσης ο Νικολά Σαρκοζί.

Απαντώντας ο Αρσέν Τσακαριάν ευχαρίστησε τον Νικολά Σαρκοζί που από «πεποίθηση και για τη δικαιοσύνη προωθεί το Αρμενικό ζήτημα «.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...

Ικανοποιημένη με την απόφαση δηλώνει η Τουρκία

ΠΑΡΙΣΙ. «Η διόρθωση αυτού του σοβαρού σφάλματος από το συνταγματικό συμβούλιο της Γαλλίας μάς ικανοποιεί». Αυτό τονίζεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, στην οποία σχολιάζεται η απόφαση του συνταγματικού συμβούλιου της Γαλλίας το οποίο απεφάνθη ότι είναι αντισυνταγματικός ο νόμος που ποινικοποιεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων από την οθωμανική αυτοκρατορία, το 1915. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωσε ότι επρόκειτο να συνέλθει το υπουργικό συμβούλιο της χώρας προκειμένου να εξετάσει την επανέναρξη των οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών επαφών της Αγκυρας με το Παρίσι, οι οποίες είχαν παγώσει μετά την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου από τη γαλλική Γερουσία στις 23 Ιανουαρίου. Η Τουρκία είχε υποστηρίξει ότι η Γαλλία είχε προωθήσει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, το οποίο είχε τη θερμή στήριξη του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, ενόψει των προεδρικών εκλογών του ερχόμενου Απριλίου και Μαΐου, προσβλέποντας στις ψήφους των 500.000 Αρμενίων που ζουν στη Γαλλία. Σημειωτέον ότι σχεδόν αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης του συνταγματικού συμβουλίου, ο πρόεδρος Σαρκοζί ζήτησε από την κυβέρνηση να προτείνει μια νέα εκδοχή του νομοθετήματος η οποία να λαμβάνει υπ’ όψιν την απόφαση. Η πρωτοβουλία αυτή του Νικολά Σαρκοζί εντείνει τις ανησυχίες για νέα κρίση στις σχέσεις Αγκυρας - Παρισίων. «Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θεωρεί ότι η άρνηση της γενοκτονίας είναι απαράδεκτη και πρέπει να τιμωρείται», τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση του Μεγάρου των Ηλυσίων.

H Τουρκία, η οποία αναγνωρίζει ότι πολλοί Αρμένιοι πέθαναν το 1915, ισχυρίζεται ότι ο όρος γενοκτονία δεν αποδίδει με ακρίβεια τα γεγονότα καθώς δηλώνει ότι χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν σε σφαγές που διέπραξαν τόσο οι Αρμένιοι όσο και οι Τούρκοι. Οι Αρμένιοι υποστηρίζουν ότι 1,5 εκατομμύριο συμπατριώτες τους σκοτώθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Ο Σαρκοζί, ο οποίος υστερεί στις δημοσκοπήσεις έναντι του υποψηφίου των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ, πρόκειται να συναντηθεί σύντομα με εκπροσώπους της αρμενικής κοινότητας. Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκία, Γενοκτονίες και μειονότητες.Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου
http://www.onalert.gr/
Στις 23/1/2012 η Γαλλική Γερουσία ενέκρινε το νόμο «περί άρνησης αναγνωρισμένων γενοκτονιών». Αν και οι πάντες προσπάθησαν να περιορίσουν το γεγονός σ’ ότι αφορά τα αδικήματα κατά των Αρμενίων που διαπράχθηκαν την περίοδο 1916 – 1919, στα άρθρα που ψηφίστηκαν δεν περιλαμβάνονται οι λέξεις Αρμένιοι ή Αρμενία.

Στις συζητήσεις που έγιναν στην Γερουσία (αλλά και σ’ αυτές που έγιναν στη Βουλή), ο βασικός αντίλογος επικεντρώθηκε στο ότι ο εν λόγω νόμος, περιορίζει «την ελευθερία του λόγου». Όμως, όπως τονίστηκε στις συζητήσεις, το Ακαδημαϊκό Άσυλο θα προστατεύσει κάθε επιστήμονα, που βούλεται να προβάλει τις όποιες αντιρρήσεις μέσω Πανεπιστημιακής κοινότητας. Άρα ο νόμος προσπαθεί να προστατεύσει τους απογόνους των θυμάτων από μη επιστημονικές καθοδηγούμενες προβολές, που ισχυρίζονται ότι «δεν υπήρξε καμία γενοκτονία κατά των Αρμενίων», παραχαράζοντας την ιστορία.

Περισσότερο δε οι εν λόγω προβολές δημιουργούν κοινωνικές αντιπαραθέσεις και έξαρση ρατσιστικών εκδηλώσεων ένθεν κακείθεν. Εξ άλλου το γεγονός τονίζεται στο προοίμιο των συζητήσεων, στο οποίο αναγράφεται ότι «ο νόμος είναι προέκταση της 28/11/2008 απόφασης της Ευρωβουλής»[1]. Ο νόμος που επικυρώθηκε από την Γαλλική Γερουσία δεν περιορίζεται, ούτε σε χρονικά περιθώρια αλλά ούτε και σε συγκεκριμένα γεγονότα (όπως αυτά που συνέβησαν κατά των Αρμενίων). Καλύπτει το Ολοκαύτωμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Γεγονότα σε Νταρφούρ, Καμπότζη, Ρουάντα κ.ά., στα οποία το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αναγνώρισε ότι διαπράχθηκαν αδικήματα γενοκτονίας. Προφανώς θα καλύψει και κάθε άλλο γεγονός που θα καταδικαστεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Αντιδράσεις στην Τουρκία
Ο Τούρκος Πρωθυπουργός R.Tayyip Erdoğan, ως πρώτη αντίδραση, για το ευρύ κοινό, ανακάλεσε τον Τούρκο Πρέσβη από το Παρίσι, απειλεί να απελάσει περίπου 50.000 Αρμένιους (λαθρο)μετανάστες από την Τουρκία[2]. Στην πρακτική να τρομοκρατήσει τους γηγενείς Αρμένιους της Κωνσταντινούπολης (που διαθέτουν Τουρκική Υπηκοότητα), το Υπουργείο Παιδείας πρόσθεσε την δίγλωσση εφημερίδα AGOS[3], στις απαγορευμένες προς ανάγνωση εφημερίδες στο σχολικό διαδίκτυο της Τουρκίας[4]. Από την άλλη, ενώ τα Τουρκικά Δικαστήρια, με τις δίκες που συνεχίζονται (Ergenekon, Balyoz), όπου μανιωδώς κυνηγάνε το βαθύ κράτος, αποφάνθηκαν ότι η δολοφονία του Χιράντ Ντινκ ήταν μία μοναδική περίπτωση που την σχεδίασε κάποια συμμορία αλητών. Βέβαια οι χονδροειδέστατες πολιτικές, κατακρίθηκαν από πολλούς Τούρκους δημοσιογράφους[5]. Όμως η πραγματικά «πονηρή πολιτική» εμφανίζεται στις αράδες των εξυγιανθέντων νόμων «περί μειονοτικών ιδρυμάτων», που επικροτήθηκε από τους πάντες.

Σύντομη Θεωρητική Προσέγγιση
Πάντα υπήρξε το ερώτημα: Γιατί οι Αρμένιοι διαχρονικά πέτυχαν τόσα πολλά και οι Έλληνες (περισσότερο δε οι Κωνσταντινουπολίτες) δεν μπόρεσαν να αναδείξουν σε διεθνή κλίμακα τα ιστορικά πάθη τους; Η απάντηση πολλών θα επικεντρωθεί στα κυβερνητικά λάθη του Ελλαδικού Κράτους[6]. Όμως είναι μόνο αυτό;

Οι κοινωνιολογικές μελέτες, που διεξάχθηκαν στα θύματα του ολοκαυτώματος σ’ ότι αφορά τις κοινωνικές σχέσεις τους πριν και μετά των απάνθρωπων γεγονότων, απόδειξαν ότι τα διαφορετικά βιώματα (εμπειρίες) που αποκομίζει ξεχωριστά κάθε θύμα από τις γενοκτόνες πράξεις, τον αναγκάζει να αντιδράσει με διαφορετικό τρόπο στο υπόλοιπο της ζωής του και ως προς τους θύτες αλλά και ως προς τους συμπάσχοντες ομόθρησκούς του. Δηλαδή η σχέση του Ιουδαίου από την Θεσσαλονίκη, που ακολούθησε το ΕΑΜ στα βουνά της Μακεδονίας με τον γείτονα Ιουδαίο, που επιβίωσε από το Άουσβιτς ποτέ δεν επανήλθε στο προπολεμικό επίπεδο, ενώ ο άγνωστος Ιουδαίος, που επιβίωσε στο Άουσβιτς είχε πολύ καλή επικοινωνία με τον αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης. Ο αντάρτης Ιουδαίος από την Αθήνα μεταπολεμικά επικοινωνούσε άριστα μ’ αυτόν της Θεσσαλονίκης[7].

Αν και η χρονική περίοδος Ιουδαϊκής Γενοκτονίας (Ολοκαύτωμα), 1932 – 1943 είναι συντομότερη απ’ αυτή των Αρμενίων 1902 – 1919, τα γεγονότα προετοιμασίας και εκτέλεσης ομοιάζουν πάρα πολύ. Έτσι διαπιστώνεται μία μαζική εξόντωση σε σύντομο χρονικό διάστημα, στο οποίο μεσολαβεί ένας παγκόσμιος πόλεμος. Σήμερα οι Αρμένιοι 3ης μέχρι και 5ης γενιάς, απαλλαγμένοι από τα βιώματα των άμεσα παθόντων και της δεύτερης γενιάς που έζησε έναν υπερπροστατευτισμό από τους παθόντες γονείς τους, έσκυψαν σε πρωτογενή ιστορικά δεδομένα και κατάφεραν να έχουν ένα κοινό πόρισμα, με το οποίο ξεκίνησαν τον αγώνα αναγνώρισης «των απάνθρωπων πρακτικών», που υπέστησαν οι πρόγονοί τους. Και πέτυχαν!

Οι αντίστοιχες γενοκτόνες πρακτικές στους Κωνσταντινουπολίτες εφαρμόστηκαν με δόσεις και σε μεγάλο χρονικό εύρος, όπου οι κοινωνικές σχέσεις πήραν πολυδιάστατη μορφή. Δηλαδή σε κάθε χρονικό διάστημα μετά το 1920 συνυπήρχαν γενιές παθόντων με διαφορετικά βιώματα, γενιές που μεγάλωσαν με υπερπροστατευτισμό και γενιές που γαλουχήθηκαν σε διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα. Παράλληλα στους παθόντες επικρατούσε μια παράλογη «αποσιώπηση γεγονότων» προς τις επόμενες γενιές.

Αν στην συμβίωση των διαφορετικών ομάδων στους ίδιους χώρους προστεθούν και οι διαχρονικές διαφορές του παρελθόντος (Πατριαρχικοί – Λαϊκοί, Δημοτικιστές – οπαδοί αρχαΐζουσας, ομάδες που δέχονται εσωτερικές επιρροές, ομάδες που δέχονται εξωτερικές επιρροές, κ.ά.), δικαιολογείται το γεγονός, ότι στον 20ο αιώνα οι Κωνσταντινουπολίτες άρχοντες ποτέ δεν συναντήθηκαν στην ίδια πολιτική συνιστάμενη. Έτσι δεν έχασαν μόνο την ευκαιρία να αναδείξουν τα πάθη τους, αλλά και δεν κατόρθωσαν να γράψουν την δική τους ιστορία, την οποία έχουν αναλάβει να γράψουν Τούρκοι επιστήμονες με την δική τους ερμηνεία[8].

Σημερινή κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη
Με τα κατορθώματα των εθνικιστικών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1990, η Τουρκία αρχές του 21ου αιώνα βρέθηκε σε δεινή πολιτική θέση και χρεωμένη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Όλες οι εκθέσεις για την πορεία της Τουρκίας προς ένταξη στην ΕΕ, τόνιζαν τις αδικίες κατά των μειονοτήτων και την απόκλιση των οικονομικών δεικτών. Ερχόμενοι στην εξουσία οι «ισλαμιστές» με το κόμμα Δικαιοσύνη και Πρόοδος (AK Parti), διώχνουν το ΔΝΤ και ξεκινούν την νομοθετική εξυγίανση, με απώτερο σκοπό την ισότητα των πολιτών της Τουρκίας.

Η αργή νομοθετική αλλαγή (λόγω στρατού και τέως προέδρου Sezer) συντελεί στις συνεχείς καταδίκες της Τουρκίας από τα Δικαστήρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπέρ των μειονοτικών ιδρυμάτων που εδρεύουν στην Τουρκία. Το γεγονός αυτό δημιουργεί αγανάκτηση στην νομική ομάδα υπεράσπισης του τουρκικού δημοσίου στην Χάγη, η οποία παραιτείται. Κάτω από τις προαναφερόμενες πιέσεις, η Τουρκία με συνεχείς νομοθετικές ρυθμίσεις καταλήγει στο Ν.5737 του 2008, περί των Ιδρυμάτων (Βακουφιών, Vakıf) και ξεκινά διάλογο με τους εναπομείναντες ιθύνοντες της ομογένειας (μετά από 85 χρόνια), προβάλλοντας πάντα «την αρχή της αμοιβαιότητας».

Αρχίζουν να ευδοκιμούν οι προσπάθειες επανασύστασης κοινοτήτων. Οι προσπάθειες στηρίζονται με επιφυλάξεις, από περίπου 300 Ελλαδίτες Πανεπιστημιακούς, που εργάζονται στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια της Τουρκίας και φοιτητές. που βρίσκονται στην Τουρκία για μετεκπαίδευση και διατριβή, και άλλους τόσους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που στελεχώνουν τις ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν αποδημήσει στην Τουρκία. Επίσης το άνοιγμα προς αραβόφωνους Έλληνες της Αντιόχειας ενδυναμώνει τη Ρωμαίικη δραστηριότητα στην Τουρκία. Αρχές του 2012, αν και η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει παράνομα κλειστή, σημειώνονται και «ευχάριστα γεγονότα» για την ομογένειά μας, όπως:
•Αρχές του σχολικού έτους (2011 – 2012), επιτρέπονται να μεταφερθούν από την Ελλάδα σχολικά βιβλία στα ομογενειακά σχολεία, που είχαν περιοριστεί στην δεκαετία του 1970.
• 11/1/2012, δίνεται άδεια λειτουργίας ομογενειακού σχολείου στους Αγ. Θεοδώρους της Ίμβρου, που είχε παυτεί στην δεκαετία του 1960.
• 4/2/2012, έναρξη λειτουργίας τελωνείου στην Ίμβρο, όπου θα δοθεί ευκαιρία σε πλοία να «δέσουν» απευθείας στην Ίμβρο.
• 9/2/2012, επιστρέφει το δημοτικό σχολείο του Γαλατά στην ομογένεια (που είχε κατασχεθεί από τις τουρκικές αρχές στην δεκαετία του 1970).
• Ξεκίνησαν οι συζητήσεις μεταξύ Υπ. Παιδείας της Τουρκίας και ομογενειακών παραγόντων, για να γίνουν δεκτά παιδιά που δεν έχουν τουρκική υπηκοότητα στα ομογενειακά σχολεία, ούτως ώστε τα παιδιά των Ελλαδιτών που κατοικούν στην Τουρκία να μπορούν να φοιτήσουν στα ομογενειακά σχολεία.

Όμως τα «πράγματα» είναι τόσο ρόδινα;
Οι πονηριές του νομικού κράτους
Οι συζητήσεις εάν η Τουρκική Δημοκρατία είναι κράτος Δικαίου ή κράτος Νόμων, έχουν ξεκινήσει από την ίδρυση της Μεγάλης Βουλής της Άγκυρας (1920) και συνεχίζονται μέχρι των ημερών μας. Πάντως σ’ όλη την ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας η ρητή εφαρμογή των νόμων και η ερμηνεία αυτών στις δικαστικές αίθουσες είχαν άμεση σχέση με τα άτομα που ασκούν εξουσία στην επικράτεια παρά με την φιλοσοφική αρχή του Δικαίου.

Για την λειτουργία των ευαγών ιδρυμάτων[9] (vakıf=βακούφι) κάθε κοινότητα βασίζονταν (από Βυζαντινή περίοδο, το οποίο υιοθετήθηκε και από το Θεοκρατικό κράτος των Οθωμανών) στα εισοδήματα (Akar=ακάρ) που προέρχονταν από την εκμετάλλευση των ακινήτων (Hayrat=χαϊράτ) που είχαν δωριθεί στα εν λόγω ιδρύματα. Κάθε ακίνητο που δωρίζονταν σε θρησκευτικό θεσμό απαλλάσσονταν από φόρους και κρατική δήμευση με τα Χρυσόβουλα εν καιρώ Βυζαντίου και τα Σουλτανικά Φερμάνια εν καιρώ Οθωμανικού κράτους. Τα ακίνητα που δωρίζονταν στα ιδρύματα συνοδεύονταν με έγγραφο (Vakfiye=βακφιέ), στο οποίο αναγράφονταν ο λόγος και ο σκοπός της δωρεάς. Εάν ο σκοπός έπαυε να υπάρχει ή για κάποιο λόγο το ίδρυμα δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στο σκοπό ίδρυσής του, τα εν λόγω ακίνητα επιστρέφονταν στους δωρητές ή στους κληρονόμους αυτών και έπαυε η ευνοϊκή μεταχείριση προς αυτά. Από την ίδρυση του κοσμικού κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας, το εν λόγω θεοκρατικό σύστημα άρχισε να ελέγχεται από την Γενική Διεύθυνση των Βακουφιών (ΓΔΒ), που αναλάμβανε την διαχείριση των ακινήτων (mazbut=κατειλημμένο) για τα ιδρύματα που σταματούσαν την δραστηριότητά τους (χωρίς να ελεγχθεί ο λόγος αυτού).

Η Τουρκική Δημοκρατία την περίοδο 1936-37 χωρίς να λάβει υπ’ όψιν τα Χρυσόβουλα ή τα Σουλτανικά Φερμάνια, θεωρεί ιδρυτικά ακίνητα μόνο αυτά που έχουν δηλωθεί στο φορολογικό δηλωτικό του έτους 1936. Τα ιδρύματα των κοινοτήτων χάνουν περίπου 4.000 ακίνητα.
Το 1974, μετά τα «Κυπριακά», ο Άρειος Πάγος της Τουρκίας δέχεται ως vakfiye μόνο τα δηλωτικά του 1936. Έτσι όλα τα ακίνητα που είχαν δωριθεί στην περίοδο 1936 – 1974 μεταβιβάζονται στην ΓΔΒ ως Mazbut[10].

Όταν στα μέσα της δεκαετίας 1990 οι εν λόγω πρακτικές καταγγέλλονται στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στις αρχές του 2000 εμφανίζεται σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων, η ΓΔΒ με νέο κανονισμό λειτουργίας αποφασίζει αυτοδίκαια να συμψηφίσει τα mazbut ακίνητα μεταξύ των Βακουφιών για να είναι πιο αποδοτικά! Αρχίζει ο συμψηφισμός (takas) χριστιανικών ακινήτων με ακίνητα Μουσουλμανικών Βακουφιών.

Ο Νόμος 5737 (του 27/2/2008) και η εγκύκλιος της 27/9/2012, έρχονται να εξαλείψουν τις εν λόγω αδικίες και αρχίζουν να επιστρέφονται τα ακίνητα που φιλοξενούσαν τα ιδρύματα. Όμως κωλυσιεργούν σ’ ότι αφορά τα ακίνητα που επιφέρουν έσοδα στα ιδρύματα. Εδώ αρχίζει το δεύτερο θέατρο του παραλόγου, που δεν έχει σημειωθεί από κανέναν δημοσιογράφο ή ιθύνοντα των ιδρυμάτων. Συγκεκριμένα:
Βάσει αρθ. 7 τα ακίνητα που πέρα των 10 ετών δεν διευθύνονται από κοινοτική διεύθυνση (vakıf yönetımi, yöneticisi) ή είναι σε κατάσταση mazbut παραμένουν στην κυριότητα της ΓΔΒ (δηλαδή αυτά που μας λήστεψαν, έπρεπε να τα διευθύνουμε;)

Βάσει αρθ. 14, με την αίτηση της κοινοτικής διοίκησης, ακίνητο που φιλοξενεί κάποια δραστηριότητα ενός ιδρύματος βάσει του vakfiye, μπορεί να αλλαχθεί με απόφαση του Βακουφικού Συμβουλίου (Vakıflar Meclisi). Άρα εάν ένα σχολείο θέλουμε να το επινοικιάσουμε θα αποφανθεί το Βακουφικό Συμβούλιο, όμως εάν θέλουμε να το μετατρέψουμε ξανά σε σχολείο απαιτείται ξανά απόφαση Βακουφικού Συμβουλίου! Και βάσει αρθ.15, εάν δεν μπορεί να γίνει η μετατροπή, το Συμβούλιο μπορεί να αποφανθεί την ρευστοποίηση του ακινήτου υπέρ του ιδρύματος! Δηλαδή ίδρυμα με μεγάλο ταμείο χωρίς χώρο λειτουργίας. Εάν δε, υπάρξει εκποίηση (για οποιοδήποτε λόγο) βάσει αρθ. 27 τα ακίνητα του ιδρύματος παραχωρούνται στην ΓΔΒ, ενώ τα υπόλοιπα αγαθά στου ιδίου είδους Βακούφια. Δηλαδή εάν χρειαστεί να εκποιηθεί ένα μη Μουσουλμανικό Βακούφι (Cemaat vakfı), ναι μεν όποια κεφάλαια και/ή σκεύη που διαθέτει θα μεταφερθούν σ’ άλλο μη Μουσουλμανικό Βακούφι, πλην ακινήτων που θα κρατικοποιηθούν.

Βάσει άρθ. 29 του κανονισμού, εάν το κεφάλαιο ή ο κύκλος εργασιών είναι στα αντίστοιχα μεγέθη που ορίζει το Εμπορικό Δίκαιο, τα Βακούφια είναι αναγκασμένα να τηρούν βιβλία τρίτης κατηγορίας. Άρα τίθεται άμεσα το ζήτημα αξιολόγησης των ιστορικών ακινήτων (όπως το Ζωγράφειο Λύκειο, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, η Αστική Σχολή της Χαλκηδόνας κ.ο.κ). Βάσει αρθ. 24 του Νόμου τα εν λόγω ακίνητα πρέπει να ασφαλίζονται επ’ ονόματι της ΓΔΒ με έξοδα του ιδρύματος. Παράλληλα τα ιδρύματα καλούνται να επιδώσουν το 5% του καθαρού κέρδους τους στην ΓΔΒ (αρθ. 22 κανονισμού λειτουργίας), ως ελεγκτικά έξοδα. Τα υπόλοιπα έσοδα απαλλάσσονται από φόρους μόνο κατόπιν έγκρισης της ΓΔΒ. Δηλαδή εάν άρει οποτεδήποτε την σχετική έγκριση, τα ιδρύματα θα είναι φορολογικά υπόχρεα. Βάσει αρθ. 27, εάν κάποιο ίδρυμα δεν είναι σε θέση να καταβάλει τους φόρους, τα ακίνητα περνούν στην κυριότητα της ΓΔΒ.

Όλα τα Βακούφια υπόκεινται σ’ έλεγχο από τους ελεγκτές της ΓΔΒ. Σε περίπτωση που παραβιαστούν άρθρα του Εμπορικού ή Αστικού Κώδικα, το ίδρυμα υπόκειται σε χρηματικό πρόστιμο (άρθ. 123 – 129 της εγκυκλίου). Εάν κάποιο ίδρυμα τιμωρηθεί πάνω από δύο φορές με χρηματικό πρόστιμο, υπόκειται σε εκποίηση (μ’ όλα τα επακόλουθα που αναφέραμε).
Χωρίς να μακρηγορήσουμε, με μία πρόχειρη ανάγνωση των σχετικών άρθρων, διαπιστώνουμε ότι με μία κακόβουλη εφαρμογή του νέου νόμου άνετα μπορούν να εκποιηθούν τα ακίνητα των ιδρυμάτων. Έτσι χωρίς έσοδα θα χαθούν και τα ίδια τα ακίνητα που παρέχουν κοινοτικές υπηρεσίες (εκπαίδευση, νοσηλεία κ.ά).

Κλείνοντας
Το μοναδικό ευχάριστο είναι ότι οι Οικουμενική Ομοσπονδία των Κωνσταντινουπολιτών, έχει αποκτήσει φωνή στα Ηνωμένα Έθνη (από τις 7/2/2012) και στις Βρυξέλες. Το παράλογο είναι ότι οι ιθύνοντες των Ιδρυμάτων στην Κωνσταντινούπολη παρασυρόμενοι από τις θετικές προσεγγίσεις της κυβέρνησης του AK Parti, άρχισαν να επινοικιάζουν σχολικά κτίρια σε ιδιώτες με μακράς διάρκειας συμβόλαια, και είναι άγνωστο στην ημερομηνία λήξης των συμβολαίων, ποιος θα διαχειρίζεται τους νόμους που ψηλαφίσαμε. Βέβαια καλό θα ήταν να καταβληθούν προσπάθειες για ποιοτική εκπαίδευση στα σχολεία μας παρά δια μέσου σχολικών κτηρίων να καταβάλλονται προσπάθειες απόκτησης θετικού ταμείου. Εξ άλλου βλέποντας την Ελλάδα θα έχουν διαπιστώσει ότι η ευημερία από την φτώχεια απέχει μόνο δύο κυβερνητικές αποφάσεις.

Σημειώσεις
[1] Στις 28/11/2008 η Ευρωβουλή αποφάσισε την τιμωρία «εχθρικών αντιδράσεων» κατά των ξένων και των ρατσιστικών συμπεριφορών. Ζήτησε την εναρμόνιση των Συνταγμάτων και των Νόμων των κρατών μελών της Ε.Ε.

[2] Ο νέος νόμος περί «ξένων ταξιδιωτών και ξένων που παραμένουν στην Τουρκία» (Ν.5683) αρχίζει να ισχύει από 1/2/2012.

[3] Η εφημερίδα των Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης, της οποίας ο δολοφονηθείς δημοσιογράφος Χιράντ Ντινκ ήταν αρχισυντάκτης και εκδότης.

[4]Κοίτα 23/1/2012 ηλεκτρονική εφημερίδα Bianet, συντάκτης Ekin Karaca, άρθρο ‘Sakıncalı’ AGOS. Στην δικτυακή αναζήτηση ή στην σχετική έκκληση δεν εμφανίζεται η αντίστοιχη ιστοσελίδα της Εφημερίδας στους σχολικούς Η/Υ.

[5] Όπως, Engin Ardınç της εφημερίδα Sabah, Baskın Oran από Radikal, Ayşe Hür από Hrıstiyan Gazete κ.ά.

[6] Κοίτα άρθρο Β. Κυρατζόπουλος Ο Πολίτης τεύχη 527,528,529, «Πώς και πότε η Θεοδοσιούπολη έγινε Erzerum και η Κωνσταντινούπολη İstanbul, όπως στα ηλεκτρονικά μέσα: www.andibaro.gr/node/2795 , www.elzoni .gr/html/ent/339/ent.8339.asp , επίσης κοίτα sir Βασίλειος Μαρκεζίνης, Η Ελλάδα των κρίσεων, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2011.

[7] Περιοδικό Χρονικά τομ. 34, αρ.φυλ. 234, σελ.3 άρθρο της Κερασιάς Μαλαγιώργη.

[8] Κοίτα Baskın Oran, Türkiyeli Gayrimüslimler üzerine, İletişim, Κων/πολη 2011, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı (ίδρυμα ιστορικής μελέτης Τουρκίας και Μ. Ανατολής), ομάδα συγγραφέων, Resmi Tarih Araştırmaları, Άγκυρα 2010 - , Envali Metruke olayı, Nevzat Onaran Belge κ.ά.

[9] Αυτά μπορούσαν να είναι, σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, αγιάσματα (πηγές πόσιμου νερού), κέντρα απελευθέρωσης αιχμαλώτων, θυμάτων απαγωγής και δημεύσεων, συσσίτια, μορφωτικά κέντρα κ.ά. Στο Οθωμανικό κράτος τα εν λόγω ιδρύματα λειτουργούσαν αναγκαστικά κάτω από κάποιο θρησκευτικό χώρο.

[10] Κοίτα ρεπορτάζ του Sedat Gülmez, περιοδικό Aksiyon στις 9/1/2012.
Διαβάστε περισσότερα...