ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΥΜΕΝΗ Η ΚΡΙΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ

Η δυσπραγεία που πλήτει κράτη και λαούς τα τελευταία χρόνια, ο ρόλος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της εν γένει παγκοσμοιοποιημένης οικονομίας, στην οπισθοδρόμηση, έφεραν στην επιφάνεια τα διάφορα σενάρια συνωμοσίας. Επίκεντρο αυτών των σεναρίων που φαίνεται να επαληθεύονται διαχρονικά, προβάλλεται ο διεθνής Σιωνισμός, οι Χαζάροι και γενικά η Εβραίοι, είτε σαν ισχυροί οικονομικοί και πολιτικοι παράγοντες, είτε σαν θρησκευτικοί παράγοντες στην πιο φανταμενταλιστική τους μορφή, σύμφωνα με την οποία οι «μη Εβραίοι δεν είναι άνθρωποι, αλλά αναλωσιμα υποζύγια απλώς για να υπηρετούν τους Εβραίους». Σε δεύτερο βαθμό αλλά σε τελική ανάλυση και πάλι σε σχέση με τους σιωνιστές προβάλλονται οι διάφορες διεθνείς λέσχες, όπου η συμμετοχή εξυπακούει την απάρνηση οποιασδήποτε εθνικής η κρατικής πίστης και την υποταγή στους σχεδιασμούς και αποφάσεις των λεσχών αυτών.

Με λίγα λογια γίνεται λόγος για ένα διεθνές παρακράτος, που λειτουργεί στο παρασκήνιο και που «εμφυτεύει» η ελέγχει (κυρίως μέσα από την διαφθορά) πολιτικους και δημοσιογράφους αλλά και κρατικούς λειτουργούς, ακόμα και ιερωμένους.

Η απάνθρωπη διαχρονική αντιμετώπιση της Ελλάδας και των Ελλήνων, από ξένα κέντρα με αποκορύφωμα τα συντελούμενα τα τελευταία χρόνια σε κοινωνικό και οικονομικό αλλά και δημογραφικό  επίπεδο, αναζοπύρωσαν την δημοσίευση στο διαδύκτιο, ιστορικών και άλλων ντοκουμέντων αναφορικά με αυτό το παρακράτος.

Δεν είναι πρόθεση μας να αποδείξουμε ή να απορρίψουμε τις οποιεσδήποτε σχετικές αναφορές. Θα επικεντρωθούμε σε αυταπόδεικτες ιστορικές αλήθειες. Οι προσπάθειες δημιουργίας μιας Παγκόσμιας Αυτοκρατορίας, με ότι εθεωρείτο «παγκόσμιο» διαχρονικά καταγράφονατι από την ιστορία και χρονολογούνται από τον καιρό της Αθηναϊκής, της Αλεξανδρινής, της Ρωμαϊκής, της Βυζαντινής, της Οθωμανικής κυριαρχίας. Αν τώρα έλθουμε στην μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή που εσήμανε το τέλος της τότε γνωστής μορφής αποικιοκρατείας και την έναρξη των απελευθερωτικών κινημάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην επικυριαρχία των χρησθέντων μεγάλων Δυνάμεων, νικητών του πολέμου, με κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ.

Ποιος ήταν λοιπόν ο ρόλος των Ελλήνων και των Εβραίων της διασποράς από τότε μέχρι σήμερα; Και ποιος ήταν και είναι από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, μέχρι σήμερα ο ρόλος  των Εθνικών ηγετών και ισχυρότατων οικονομικών, πολιτικών, θρησκευτικών  και άλλων παρασκηνιακών παραγόντων και ομάδων πίεσης των δύο αυτών Εθνικών ομάδων, στα κέντρα αποφάσεων των Υπερδυνάμεων;

Γιατί και αν ακόμα δεχθούμε ανεπιφύλακτα τα όσα καταλογίζονται στον Διεθνή Σιωνισμό, στους Χαζάρους και στις διάφορες Εβραϊκές Οικογενειακές Δυναστίες, η αλήθεια παραμένει ότι αντίστιχοι ισχυρότατοι παράγοντες  και οργανώσεις με Ελληνικά ονόματα λειτουργούσαν και λειτουργούν ακόμα τουλάχιστο στις δυτικές Υπερδυνάμεις. Αν εξαιρέσουμε όμως τους Μεγάλους Ευεργέτες του Έθνους και την συμβολή τους στον απανταχού Ελληνισμό και ιδιαίτερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ποιός είναι ο κανόνας που αναδύεται ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ;

Ο κανόνας είναι ότι οι πλειοψηφεία αυτών των παραγόντων, όχι μόνο αφομοιώθηκε, όχι μόνο γύρισε την πλάτη στις κρίσιμες φάσεις των δοκιμασιών της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά υπηρέτησε και υπηρετεί τα συμφέροντα των δυτικών «συμμάχων» εις βάρος των Εθνικών, με αντάλλαγμα οικονομικά οφέλη. Με άλλα λόγια πρόδωνε και προδώνει τον Ελληνισμό, η ελληνόφωνη αυτή κάστα για να λαθροβιώνει στα σαλόνια της Δύσης και να συμμετέχει σε διεθνείς οικονομικές δραστηριότητες που αφορούν τον τομέα των πετρελαίων, των τάνκερς, της ανάπτυξης, της ανοικοδόμησης στρατιωτικών εγκαταστάσεων σαν καλός και πιστός συνεταίρος, των εχθρών του Ελληνισμού.

Αν τώρα έλθουμε στην εθνική κρατική «ηγεσία», πιο είναι το άλλο θλιβερό φαινόμενο. Είτε είχαμε και έχουμε «ηγέτες» που αναζητούν και επιτυγχάνουν την ανέλιξη (βλ. διορισμό) από ξένα κέντρα έναντι δεσμέυσεων σε βάρος των εθνικών συμφερόντων, είτε αν τα κατάφερνε κάποιος να αναδειχθεί ως φυσικός και πραγματικός πατριώτης ηγέτης, προπιλακίζεται, να φυλακίζεται και να δολοφονείται από Ελληνικά χέρια ή να πεθαίνει ξαφινκα την ώρα που αντιστέκετο στο ξεπούλημα των εθνικών συμφερόντων.

Θα ήταν παράληψη, αν ολοκληρώνοντας αυτό τον προβληματισμό δεν στεκόμαστε σε φαινόμενα της εποχής που αναδεικνύουν την υπόθαλψη της δράσης για να προκληθεί η προσδοκόμενη αντίδραση ή να ανατραπεί μια διαφαινόμενη αλλαγή.

Η προσέγγιση και συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στο θέμα των υδρογοναθράκων της ανατολικής Μεσογείου, αντιμετωπίστηκε από μερικούς θετικά και από άλλους αρνητικά θυμίζοντας τον ανθελληνικό ιστορικό ρόλο των Σιωνιστών. Και πάλι θα έλεγα ότι και αν γίνουν όλα αποδεκτά αναφορικά με το παρελθόν, γιατί και τι εμποδίζει την αξιοποίηση της παρούσας συγκυρίας, υπέρ των Εθνικών συμφερόντων;

Το άλλο φαινόμενο είναι η απόλυτη υιοθέτηση των όσων καταλογίζονται στους εγκεφάλους της Παγκοσμοιοποίησης, να οδηγεί όχι μόνο σε αντισιμιτισμό αλλά και ταύτιση κάθε τι Εβραϊκού με τον Σημιτισμό και τον Εβραϊκό φανταμενταλισμό. Μια ψύχραιμη ανάλυση της ιστορίας καταδεικνύει ότι οι Εβραίοι σαν λαός, σαν Έθνος και οι Ισραηλίτες σαν κράτος και σαν λαός στο Ισραήλ, αντιμετωπίζονται από το παρακράτος της Παγκοσμοιοποίησης το ίδιο αναλώσιμοι όπως και η άλλοι λαοί της λευκής φυλής. Η κατάργηση των Εθνικών κρατών, σαν στόχος του διεθνούς παρακράτους δεν εξαιρεί το Ισραήλ. Το στηρίζουν μεν, αλλά το θέλουν να ζεί με τον εφιάλτη του Ισλαμικού και Αραβικού φανταμενταλισμού, τον οποίο αποδεδειγμένα τα ίδια κέντρα της Δύσης, υποδαυλίζουν, υποθάλπουν, εξοπλίζουν και χρηματοδοτούν! Δεν είναι οξύμορο οι Εβραίοι που ελέγχουν την Δύση, να επιτρέπουν την ενίσχυση του Ισλαμικού φανταμενταλισμού, εναντίον και του Ισραήλ;

Και ένα τελευταίο, μιλώντας για φανταμενταλισμό. Παρακολούθησα πριν λίγες μέρες από το διαδύκτιο, την οπτικογραφημένη αντίδραση του Προέδρου του Ισραηλινού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, στις αντισημιτικές δηλώσεις Ελληνίδας πολιτικού. Αν η γλώσσα δεν ήταν τα Ελληνικά, αλλά τα Αραβικά, και αντί αυτού του κυρίου ήταν ένας φανατικός Ισλαμιστής, το σκηνικό, ο τόνος της φωνής, το ύφος, το ήθος και η απειλές που εξεστόμησε τον ταυτίζουν απόλυτα με την ψυχοσύνθεση και την νοοτροπία  του αντιπάλου δέους, του Ισλάμικού φανταμενταλισμού!

Εν ολίγοις και εν κατακλείδι: Λαοί ως πρόβατα, αναλώσιμοι από την μιά και αρχιτσέλιγκες και τσοπανάκια και ελεγχόμενοι λύκοι, από την άλλη, για να κρατούν τα πρόβατα στα διάφορα μαντριά, μέχρι την ώρα της σφαγής, προς τέρψιν της απλιστίας και της κτηνώδους νοοτροπίας των κατά καιρούς δυναστών της ανθρωπότητας!

ΧΑΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ, ΝΟΜΙΚΟΣ-ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ                                                                        04/01/2014

Διαβάστε περισσότερα...

Cyprus: A Vassal State of Germany

From the May/June 2013 Trumpet Print Edition »

By Richard PalmerThe banking sector was the engine of Cyprus’s economic growth. Taking money directly from depositors has destroyed that engine. Cyprus has no easy way to get its economy growing again, leaving it dependent on Germany. This bailout has solved none of the island nation’s problems, and created some new ones.
As the hated bankers leave Cyprus, some may say “good riddance.” But where else is Cyprus going to get the money to pay back its loans from Europe? Germany killed Cyprus’s golden goose. Without the money from the banking system, Cyprus cannot raise the cash to keep its economy afloat. Like Greece, it will struggle to meet the bailout conditions. Each time it needs more money, it will need approval from Germany and have to meet Germany’s conditions. “From now on … it cannot make decisions for its own good,” wrote Charles Moore, former editor of the Spectator and Daily Telegraph. “It is a tiny, far-flung, vulnerable part of the new German Europe.”
German voters, wrote Moore, “dislike shelling out for what they see as feckless Mediterraneans: they detest the idea of doing so for what they see as crooked Russians. The conflict between Teuton and Slav has never ceased. Mrs Merkel’s policy for Cyprus has to be constructed round what her Teutons want.”
Moore concluded, “After victory in 1945, Churchill broadcast that Germany ‘lies prostrate before us.’ Today, most of southern Europe lies prostrate before Germany” (emphasis added).
Moore isn’t the only one to notice Germany’s victory. “History shows it is, always, only a matter of time before Germany ends up dominating Europe,” wrote the Daily Mail’s Simon Heffer. “After years of refusing to assert itself, Germany’s time has come again. The Fourth Reich is here without a shot being fired: and the rest of Europe, and the world, had better get used to it.”
The effects of the Cyprus bailout will stretch far beyond the Mediterranean island. As Heffer pointed out, the fact that the deal forced bank depositors to cough up funds “sends an ominous signal to other EU nations.”
Stratfor’s founder George Friedman described what a turning point this is: “What is certain is that an EU country, facing a crisis in its financial system, is now weighing whether to pay for that crisis by seizing depositors’ money. And with that, the Europeans have broken a barrier that has been in place since the 1930s. They didn’t do that casually and they didn’t do that because they wanted to. But they did it.”
This could be the start of the new precedent for solving Europe’s financial crisis. Jeroen Dijsselbloem, head of the group of Eurozone finance ministers, indicated that Cyprus could be a template for other countries. This could have far-reaching and unpredictable consequences.
But the most important change comes from within Germany. The think tank Open Europe wrote on March 26, “In our daily monitoring of the German press, we’ve sensed a hardening of tone and rhetoric throughout the crisis, not least in response to the overtly anti-German tone of many of the anti-austerity protests in the south.”
In Die Welt, Thomas Straubhaar, director of the Hamburg Institute of International Economics, called the bailout deal a “turning point.” “Up until now, the bankrupt countries have been able to use fear of a domino effect to extort Europe,” he wrote. “That is now over because the strong eurozone countries have the better hand—and they should not be afraid to play it” (translation by Open Europe).
The think tank concludes: “The implications of a Germany more prepared to assert its viewpoint [have] huge implications for the future of the eurozone and the EU as a whole.”
The euro crisis has many dramatic chapters still to come. Several other nations could need a bailout, and those that have already received one may need another. But what happened this March in Cyprus changes the game. Germany rules Cyprus, and its new uncompromising attitude is certain to contribute to the further spread of German power.” 

Διαβάστε περισσότερα...

Το δίδαγμα της Λευκωσίας

Serge Halimi

Le Monde Diplomatique

 

Τα πάντα φάνταζαν αδύνατα. Η αύξηση των φόρων αποθάρρυνε τους « επιχειρηματίες ». Η προστασία από τον εμπορικό ανταγωνισμό (dumping) χωρών με χαμηλούς μισθούς ερχόταν σε αντίθεση με τις συμφωνίες ελευθέρων συναλλαγών. Η επιβολή ενός (απειροελάχιστου) φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές χρειαζόταν τη σύμφωνη γνώμη των κρατών. Η μείωση του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) προϋπέθετε την έγκριση των Βρυξελλών.

Ώσπου, το Σάββατο, 16 Μαρτίου, όλα άλλαξαν. Κάποιοι οργανισμοί γνωστοί για τον δογματισμό τους, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Eurogroup και η γερμανική κυβέρνηση της Ανγκέλα Μέρκελ, έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό των κυπριακών αρχών προκειμένου να τις αναγκάσουν να εκτελέσουν ένα μέτρο το οποίο, αν το αποφάσιζε ο Ούγο Τσάβες, θα τον αποκαλούσαν ανελεύθερο, δικτατορικό, τυραννικό και εξαιτίας του θα γράφονταν σελίδες επί σελίδων αγανακτισμένα άρθρα : το αυτόματο κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων. Ο φόρος της κατάσχεσης, ο οποίος αρχικά είχε τοποθετηθεί μεταξύ 6,75 % και 9,90 % [1], ήταν περίπου χίλιες φορές πάνω από τον αντίστοιχο φόρο Τόμπιν, για τον οποίο τόσος λόγος γίνεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Τι αποδεικνύεται, λοιπόν ; Ότι στην Ευρώπη, όταν θέλουμε, μπορούμε.

Αρκεί, βέβαια, να ξέρουμε να επιλέγουμε τους στόχους μας : όχι τους μετόχους ούτε τους δανειστές των υπερχρεωμένων τραπεζών, αλλά τους καταθέτες τους. Είναι όντως πιο φιλελεύθερο να γδύνεις έναν Κύπριο συνταξιούχο με τη δικαιολογία ότι μέσω αυτού στοχεύεις τον Ρώσο μαφιόζο που έχει καταφύγει σε φορολογικό παράδεισο, παρά να ζητάς τον λογαριασμό από ένα Γερμανό τραπεζίτη, έναν Έλληνα εφοπλιστή και μια πολυεθνική εταιρεία που προστατεύει τα μερίσματά της στην Ιρλανδία, στην Ελβετία ή στο Λουξεμβούργο.

Η κυρία Μέρκελ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ μας σφυροκοπούσαν διαρκώς με το επιχείρημα ότι η επιτακτική ανάγκη για αποκατάσταση της « εμπιστοσύνης » των δανειστών απαγορεύει την αύξηση των δημοσίων δαπανών και ταυτόχρονα την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους των κρατών. Οι αγορές μάς προειδοποιούσαν ότι θα επέβαλλαν κυρώσεις στην όποια σχετική παρέκκλιση. Αλλά, ποια « εμπιστοσύνη » να έχει πια κανείς στο ενιαίο νόμισμα και στην ιερή εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων, αν οποιοσδήποτε πελάτης ευρωπαϊκής τράπεζας μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να ανακαλύψει ότι του κούρεψαν τον λογαριασμό μέσα στη νύχτα ;

Τα 17 κράτη-μέλη του Eurogroup, λοιπόν, τόλμησαν κάτι πέρα από κάθε φαντασία. Και θα το ξανακάνουν. Κανένας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί στο εξής να αγνοεί ότι αποτελεί τον κατ' εξοχήν στόχο μιας χρηματοπιστωτικής πολιτικής που είναι αποφασισμένη να του στερήσει τους καρπούς της δουλειάς του με το πρόσχημα του ισοσκελισμού των λογαριασμών. Στη Ρώμη, στην Αθήνα ή τη Λευκωσία, κάποιες εγχώριες υποτακτικές μαριονέτες μοιάζουν κιόλας έτοιμες να ακολουθήσουν κατά γράμμα τα κελεύσματα των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης ή του Βερολίνου, παρά τον κίνδυνο να εισπράξουν, εν συνεχεία, την κατακραυγή των λαών τους [2].

Και οι λαοί πρέπει να αντλήσουν ένα επιπλέον δίδαγμα από το επεισόδιο με την Κύπρο, πέρα από μια ατέλειωτη πικρία : τη λυτρωτική γνώση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν και σε αυτούς. Την επομένη της προσπάθειας επίδειξης ισχύος, η αμηχανία ορισμένων Ευρωπαίων υπουργών μαρτυρούσε ίσως τον φόβο τους μήπως είχαν μόλις διαψεύσει τριάντα χρόνια φιλελεύθερης « παιδαγωγικής », τα οποία ανέδειξαν τη δημόσια απραξία σε κυβερνητική θεωρία. Με αυτόν τον τρόπο, νομιμοποιούν εκ των προτέρων και νέα, κάπως σκληρά μέτρα. Ίσως αυτά, μια μέρα, να προσβάλουν και τη Γερμανία. Και μάλιστα, να χτυπήσουν πιο εύπορους στόχους από τους μικροκαταθέτες της Λευκωσίας.

Notes

[1] (ΣτΜ) Η τελική συμφωνία με την τρόικα προβλέπει κούρεμα έως και 32% στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ

[2] Βλ. « Fate of Island depositors was sealed in Germany », « Financial Times », Λονδίνο, 18-3-2013.

Διαβάστε περισσότερα...

Πτώση στις ασιατικές αγορές εξ αιτίας του «κουρέματος» στην Κύπρο

Με μεγάλη ανησυχία αντέδρασαν οι ασιατικές αγορές στην απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο και τις πιθανές επιπτώσεις της στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

Με σημαντικές απώλειες 2,71% έκλεισε στη σημερινή του συνεδρίαση το Χρηματιστήριο στο Τόκιο εξαιτίας της αναζωπύρωσης των ανησυχιών για την κρίση στην ευρωζώνη, μετά την ανακοίνωση της δασμολόγησης των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, έναντι της σύναψης δανειακής σύμβασης από την ευρωζώνη. Ο δείκτης Nikkei 225 των κύριων διαπραγματεύσιμων μετοχών έκλεισε με απώλειες 340,32 μονάδων στις 12.220,63 μονάδες. Ταυτόχρονα, το ευρώ υποχωρεί στην ιαπωνική αγορά συναλλάγματος φθάνοντας στα 121,75 γεν στις 15.00 τοπική ώρα (08.00, ώρα Ελλάδος), έναντι 124,61 στο κλείσιμό του την Παρασκευή. Ανάλογη κατάσταση επικράτησε και στις άλλες ασιατικές αγορές. Στο χαμηλότερο επίπεδό τους το τελευταίο τρίμηνο έκλεισαν οι τιμές των μετοχών στο Χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ. Ο γενικός δείκτης Hang Seng έκλεισε με απώλειες 2% στις 22.083,4 μονάδες. Ο δείκτης China Enterprises για τις μεγάλες κινεζικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Χονγκ Κονγκ υποχώρησε από την πλευρά του κατά 2,1%. Αμφότεροι οι δείκτες έκλεισαν στα χαμηλώτερα επίπεδά τους από τον περασμένο Δεκέμβριο. Στην Αυστραλία ο δείκτης S.&P./ASX 200 παρουσίασε πτώση 1,5% και στη Σιγκαπούρη ο δείκτης Straits Times υποχώρησε κατά 0,8%. ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Πτώση στις ασιατικές αγορές εξ αιτίας του «κουρέματος» στην Κύπρο

Με μεγάλη ανησυχία αντέδρασαν οι ασιατικές αγορές στην απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο και τις πιθανές επιπτώσεις της στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.

Με σημαντικές απώλειες 2,71% έκλεισε στη σημερινή του συνεδρίαση το Χρηματιστήριο στο Τόκιο εξαιτίας της αναζωπύρωσης των ανησυχιών για την κρίση στην ευρωζώνη, μετά την ανακοίνωση της δασμολόγησης των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, έναντι της σύναψης δανειακής σύμβασης από την ευρωζώνη. Ο δείκτης Nikkei 225 των κύριων διαπραγματεύσιμων μετοχών έκλεισε με απώλειες 340,32 μονάδων στις 12.220,63 μονάδες. Ταυτόχρονα, το ευρώ υποχωρεί στην ιαπωνική αγορά συναλλάγματος φθάνοντας στα 121,75 γεν στις 15.00 τοπική ώρα (08.00, ώρα Ελλάδος), έναντι 124,61 στο κλείσιμό του την Παρασκευή. Ανάλογη κατάσταση επικράτησε και στις άλλες ασιατικές αγορές. Στο χαμηλότερο επίπεδό τους το τελευταίο τρίμηνο έκλεισαν οι τιμές των μετοχών στο Χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ. Ο γενικός δείκτης Hang Seng έκλεισε με απώλειες 2% στις 22.083,4 μονάδες. Ο δείκτης China Enterprises για τις μεγάλες κινεζικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Χονγκ Κονγκ υποχώρησε από την πλευρά του κατά 2,1%. Αμφότεροι οι δείκτες έκλεισαν στα χαμηλώτερα επίπεδά τους από τον περασμένο Δεκέμβριο. Στην Αυστραλία ο δείκτης S.&P./ASX 200 παρουσίασε πτώση 1,5% και στη Σιγκαπούρη ο δείκτης Straits Times υποχώρησε κατά 0,8%. ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Νέα ρότα για τη ναυτιλία

Τάνκερ θα διαπλεύσει, για πρώτη φορά, τον Αρκτικό κερδίζοντας χρόνο και καύσιμα

Eνα πελώριο δεξαμενόπλοιο που μεταφέρει ρευστοποιημένο φυσικό αέριο (LNG) θα είναι το πρώτο σκάφος που θα διαπλεύσει τον Αρκτικό. Aπέπλευσε από τη Νορβηγία στις αρχές Νοεμβρίου και πλέοντας βορείως της Ρωσίας κινείται προς τη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας.

Το ειδικά σχεδιασμένο τάνκερ πρόκειται να καταπλεύσει στο λιμένα προορισμού στις αρχές του Δεκεμβρίου μειώνοντας τον χρόνο του ταξιδιού κατά είκοσι ολόκληρες ημέρες και σημειώνοντας σημαντική οικονομία στα καύσιμα. Εκπρόσωποι της πλοιοκτήτριας εταιρείας επισημαίνουν ότι η μεταβολή των κλιματικών συνθηκών και η «ευμετάβλητη» αγορά φυσικού αερίου καθιστούν τον διάπλου του Αρκτικού Ωκεανού εξαιρετικά επικερδή υπόθεση.

Το «Ob River» ναυπηγήθηκε το 2007 και διαθέτει ενισχυμένα ύφαλα και ικανότητα μεταφοράς 150 χιλιάδων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου. Το πολύτιμο εμπόρευμά του αυτή τη φορά φορτώθηκε στο σκάφος στο Χάμερφεστ της βόρειας Νορβηγίας στις 7 Νοεμβρίου, ενώ το σκάφος άρχισε το ταξίδι του διαπλέοντας τη Θάλασσα Μπάρεντς. Παραπλεύρως του πλέει ένα ρωσικό πυρηνοκίνητο παγοθραυστικό.

Το «Ob River» διαθέτει διεθνές πλήρωμα αποτελούμενο από σαράντα ναυτικούς και ανήκει στην Dynagas (όμιλος Προκοπίου), ενώ μισθώθηκε προ έτους από τη ρωσική Gazprom. Το ταξίδι του προετοιμάστηκε επί ένα χρόνο.

Οπως ανέφερε ο εμπορικός διευθυντής της Dynagas, Τόνι Λόριτζεν, η περιπέτεια είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και οι ναυτικοί που βρίσκονται πάνω στο σκάφος παρακολουθούν τις πολικές αρκούδες. «Είχαμε σχεδιάσει τα πάντα και όλα βαίνουν καλώς», επισημαίνει ο εμπορικός διευθυντής της εταιρείας, εξηγώντας ότι όλα αποφασίστηκαν μετά την κοινοποίηση των επιστημονικών ευρημάτων για την τήξη των πάγων στον Αρκτικό. «Μελετήσαμε πολλά από τα επιστημονικά δεδομένα με προσοχή και διαπιστώσαμε ότι η κατάσταση ήταν ευνοϊκή για να επιχειρηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα. Μπορέσαμε με αυτό τον τρόπο να προσεγγίσουμε μια εξαιρετική αγορά μειώνοντας το 40% της απόστασης και κατά συνέπεια εξοικονομώντας το 40% των καυσίμων.

Η τήξη των πάγων δεν ήταν ο μόνος παράγοντας που έκανε την εταιρεία να λάβει την απόφαση να επιχειρήσει τον διάπλου του Αρκτικού Ωκεανού. Ενας άλλος παράγοντας που επηρέασε την απόφαση είναι η μεγάλη εμπορική αξία του φυσικού αερίου από σχιστόλιθο στις ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα και στην Ιαπωνία, μετά την τραγωδία της Φουκουσίμα, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Ολοι οι παράγοντες, λοιπόν, συνάδουν για την πραγματοποίηση αυτού του μαγευτικού ταξιδιού.

Διαβάστε περισσότερα...

LESS AUSTERITY, MORE GROWTH?

http://www.niesr.ac.uk/pdf/301012_110656.pdf

Διαβάστε περισσότερα...

This is a European suicide pact

In normal times in the EU, co-ordinated austerity would lower member states' debt. But instead it's making things worse

• 
• • Jonathan Portes
  • The Guardian, 

Civil servants protest against government austerity measures in Madrid in July. Photograph: Reuters/Andrea Comas

In the aftermath of the 2008 financial crisis practically all European Union countries opted for the same strategy to put their finances back on track: cut spending; increase taxes; reduce deficits. Research published by economic thinktank NIESR this week makes the first attempt (to our knowledge) to estimate the impact of this co-ordinated fiscal consolidation across the EU. What we have found won't make for pleasant reading in the treasuries of European governments.

In "normal times" fiscal consolidation would lead to a fall in debt-to-GDP ratios, but in the current circumstances it is likely to be self-defeating for the EU collectively. As a result of the deficit cutting plans now in train, debt ratios will be higher in 2013 in the EU as a whole, rather than lower. This will also be true in almost all the individual states (with the exception of Ireland). Coordinated austerity in a depression is self-defeating. The implication is that the strategy being pursued by individual members, as well as the EU as a whole, is making matters worse.

Why so? There are several reasons one might expect the negative impact of fiscal consolidation on growth to be greater now. Normally, monetary policy offsets some of the impact of fiscal policy. But interest rates are already at exceptionally low levels – and it is far from clear that extraordinary measures, such as quantitative easing and the ECB's outright monetary transactions, are having much impact on the economy. Second, during a downturn, when unemployment is high and job security low, a greater percentage of households and firms are likely to find themselves without access to credit. And finally, with all countries consolidating simultaneously, output in each is reduced not just by fiscal consolidation, but by that in other countries (through trade links). In the EU, such spillover effects are likely to be large.

Fiscal policy started to achieve the opposite of what was intended in 2011, when deep consolidation measures were introduced in Portugal, Ireland and Greece – the three countries on bail-out programmes. Cumulative measures over the three-year period amount to close to 10% of GDP in Greece and Portugal and 8% in Ireland. Consolidation measures amounting to between 5% and 6% of GDP are planned in France, Italy, Spain and the UK, while only a modest adjustment is likely in Germany and Austria.

Our estimates are that in those normal times, fiscal consolidation would have reduced growth, but not by very much except in the bailout countries: the cumulative impact ranging from almost nothing in Germany to 8% in Greece and Portugal. The desired objective of reducing deficits and debt would have been achieved. But taking account of the current environment changes the picture dramatically: the hit to output in Germany is now 2%. In the UK it is 5%; and in Greece 13%. Still more shocking is the impact on debt-to-GDP ratios – the fiscal consolidation was supposed to improve fiscal sustainability; instead, it makes matters worse. And this isn't true just in extreme cases like Greece – fiscal consolidation across the EU has raised debt-to-GDP ratios in Germany and the UK as well. In both the UK and the euro area as a whole, the result of coordinated fiscal consolidation is a rise in the debt-GDP ratio of approximately five percentage points. For the UK, that means a debt-GDP ratio of close to 75% in 2013 instead of about 70%. We are not running to stand still; we are determinedly heading in the wrong direction.

The policies pursued by EU countries over the recent past have had perverse and damaging effects. Of course, European countries did need to get back on the path of fiscal sustainability, and that does mean cutting spending and raising taxes. But timing is everything, and our research shows 2011 was precisely the wrong time. Waiting until economies were clearly on the road to recovery would have been less painful socially, and much better economically. Growth would have been higher, debt-GDP ratios lower, and the necessary adjustment smoother and less painful.

What we have seen in Europe is the creation of a death spiral of deficit cutting, leading to reduced growth – which leads to reduced revenues and pressure to cut deficits faster. Paradoxically the EU was set up in part to avoid such problems by allowing members to co-operate to secure better outcomes. Co-ordinated EU fiscal consolidation looks less like economic policy co-operation and more like a suicide pact.

Διαβάστε περισσότερα...

"The High Cost of Austerity"

Δείτε ένα σύντομο αλλά πολύ ενδιαφέρον video στο οποίο ο Peter Gourevitch υποστηρίζει ότι την περίοδο της κρίσης η δημοσιονομική αυστηρότητα σκοτώνει την ανάπτυξη που έχει ανάγκη η οικονομία. 

Dim lights Embed " readonly="readonly" style="padding-right: 1px; padding-left: 1px; width: 150px; line-height: 14px; margin: 0px 0px 0px 4px; height: 12px; background-color: rgb(34, 34, 34); border: 1px solid rgb(31, 31, 31); color: rgb(187, 187, 187); ">

"The High Cost of Austerity" with Peter Gourevitch, political scientist and founding dean of the School of International Relations and Pacific Studies at UC San Diego. Gourevitch argues that government spending should increase in troubled economic times to boost employment, raise tax revenue and eventually reduce the national debt.

Διαβάστε περισσότερα...

Turkey's trade deficit reveals an economy in deep trouble

by David P. Goldman 

I've been hammering away at Turkey's credit bubble problem for the past eight months: consumer lending is still growing at a nearly 30% annual rate, after dipping into the teens earlier this year (I am annualizing the 3-month growth rate). But the trade data just released for June show a slowing domestic economy.

With the economy clearly slowing, where are all the loans going? The answer is indicated by the extremely high interest rates charged by Turkish banks:

At 18% interest, consumers have to borrow to pay the interest on previous loans. In other words Turkish banks are capitalizing interest, and booking profits on loans that would go sour if they stopped lending additional money to borrowers to pay the interest. The much-vaunted strength of Turkey's banks (whose stock prices recovered smartly this year) appears to be an illusion.

The economic outlook isn't good.

From the Financial Times' Beyond Brics blog:

At first glance, newly released figures for Turkey's foreign trade suggest the country's economy is holding up well despite the travails of its neighbours in Europe.

But as ever the devil is in the detail and hidden away in the numbers are some more uncomfortable indications that darker days lie ahead for the Turkish economy.

Figures from TUIK, the statistics office, show a 30 per cent reduction in Turkey's trade deficit, from $10.3bn in June 2011 to $7.2bn in June this year. Other figures from TIM, the Turkish exporters' association, show exports for the 12 months to July reaching $142.6bn, a healthy 12.3 per cent up on the previous twelve months.

Taken together, the two sets of figures could suggest continued success for Turkey's exporters, while Turkish consumers have reined in their love of expensive imported goods.

But dig a little deeper…

To begin with, according to TIM's figures for July, Turkish exports for the month actually fell by 5.5 per cent over July 2011 while both TIM and TUIK show worrying falls in exports to Turkey's core European markets.

According to TUIK, Turkey's exports to the EU dropped from 48.2 per cent of the total in June 2011 to only 37.1 per cent this year. TIM's data suggest a drop from 47.7 per cent in July last year to 40.3 per cent.

According to TIM, the bulk of the fall came in two keys sectors: automotive, which saw exports in July plunge 22.3 per cent; and ready-to-wear textiles, where exports in July fell by 12 per cent.

While the two organisations collate their figures in different ways the outlook is clear: as Europe continues to sneeze, Turkey will catch a cold.

The picture is more worrying when the effect of the weakening euro is taken into account, an effect which economy minister Zafer Caglayan estimates cost the country $550m in July alone.

So far so bad. But according to Ozgur Altug, chief economist at Istanbul's BCG Partners, the real bad news is hidden not in weakening export figures but in the falling import figures – which helped contribute to fall in the trade deficit and to a reduction Turkey's current account deficit from $77bn a year ago to $67bn by the end of May this year.

Altug points out that Turkey's dependence on imported energy remains the chief culprit behind its current account deficit woes. "Despite falling oil prices, the 12 month rolling energy balance rose to $51.4bn by the end of June this year, compared with $47.8 at the end of 2011," he says. "The government has been successful in rebalancing the economy but the structural problems such as the growing need for imported energy are still there".

Altug warns that an improvement in the non-energy trade deficit is also illusory. He points to an 11 per cent drop in imports of intermediate goods over the first half of this year and a 16 per cent drop in consumer goods over the same period.

Both, he suggests, are a direct result of slower GDP growth, with the former suggesting a drop in imports of capital goods used to expand output, the latter indicting declining consumer confidence. The root problem, he suggests, is Turkey's failure to capitalise on years of rapid economic expansion to increase the contribution of exports to the overall economy.

"Despite the growth, the ratio of exports to GDP has remained almost level at 16-18 per cent for the past 11 years," he says, pointing out that the average for a BB-rated country is 32 per cent and for a BBB-rated country 42 per cent. By the end of this year Turkey may see a further deterioration in both its foreign trade balance and it scurrent account deficit.

All of which leaves the government of Recep Tayyip Erdogan with some tough decisions.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ…ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!

Παρ’όλο που η πάλαι ποτέ κόκκινη αρκούδα έχει πάψει εδώ και χρόνια να απειλεί τον Δυτικό κόσμο, οι αγγλοσάξωνες τείνουν να συμπεριφέρονται στα κράτη-δορυφόρους τους όπως έπρατταν στον ψυχρό πόλεμο, κρατώντας τα σε ομηρία με πρόσχημα τον σύγχρονο παγκόσμιο  οικονομικό πόλεμο και την παγκόσμια κρίση . Με κεντρικό μοχλό πίεσης το Δ.Ν.Τ. και την Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα οι νεοταξίτες ηγέτες  διαχειρίζονται με κινήσεις  νευροχειρούργου τις  εξελίξεις της Κρίσης εξαντλώντας το οπλοστάσιο της πλανητικής επιρροής τους.

Με Δούρειο Ιππο το ‘’δημόσιο χρέος’’ και το ‘’δημοσιονομικό έλλειμα’’ αισχροκερδούν κοιτώντας υποτιμιτικά έννοιες όπως  Εθνος και Κράτος. Μα αλήθεια πόσο πολύπλοκη μπορεί  να είναι αυτή η κρίση που δεν μπορεί η παγκόσμια κοινότητα να την κατανοήσει,  πολύ περισσότερο δε να επιλύσει; Σοφά ο Αϊνστάιν έλεγε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύση μα προβλήματα που διατυπώνονται λάθος για κάποια αιτία. Οι όροι  Δημόσιο χρέος και δημοσιονομικό έλλειμα δεν είναι  ελληνικό  όπως μας περνούν ύπουλα στο μυαλό, μα παγκόσμιο φαινόμενο, με σκοπό να μπουν τα κράτη σ’ενα μεγάλο μαντρἰ όπου θα μυρηκάζουν υπάκουα τις φωνές του βοσκού που τα καλούν να κόψουν τώρα τις δημόσιες δαπάνες εφαρμόζοντας  μέτρα σκληρής λιτότητας για χάρη της ανταγωνιστικότητας. Ας επιχειρήσουμε  την προσέγγισση κάνοντας την όσο γίνεται πιο απλή. Φανταστείτε την Παγκόσμια Οικονομία ως  μια δεξαμενή νερού όπου νερό είναι το χρήμα. Η ποσότητα του νερού πρέπει να είναι η σωστή, ούτε περισσότερη (πληθωρισμὀς) ούτε λιγότερη(ύφεση,ανεργία). Πως όμως παράγεται το χρήμα; Επειδή λειτουργεί ως ανταλλακτική αξία του παγκόσμιου πλούτου είναι η ίδια η εξέλιξη και  η πρόοδος της παγκόσμιας οικονομίας που το παράγει. Ποιός το παράγει; Θεσμικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια ήταν ο Δημόσιος τομέας,  δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα κάθε χώρας που έκοβε χρήμα στην ποσότητα που έκρινε κατάλληλη για  την εθνική της οικονομία. Ομως, με την ανάπτυξη και την συσσώρευση του καπιταλιστικού πλούτου στα χέρια όλων και λιγότερων ατόμων και μια άλλη πηγή άρχισε να γεμίζει νερό την ‘’δεξαμενή’’, να δημιουργεί δηλαδή χρήμα,  μ’ ένα διαφορετικό τρόπο. Οι ιδιωτικές και εμπορικές τράπεζες  δια μέσου του δανεισμού. Όταν  ζητάμε ένα δάνειο από μια τράπεζα αυτή τα χρήματα δεν τα παίρνει από το μπαούλο της μα τα παράγει από τον ίδιο τον δανεισμό μέσω των τόκων. Δημιουργεί τοιουτοτρόπως,  χρήμα από το χρέος. Πριν, τα κράτη,  χρηματοδοτούσαν τα ελλείματα τους από τις Κεντρικές τους Τράπεζες τυπώνοντας εθνικό νόμισμα. Η εκούσια όμως κατάχρηση αυτής της εξουσίας από τις πολιτικο-οικονομικές ηγεσίες  δημιουργούσε διαρκή πληθωρισμό, γεγονός που έντεχνα οδήγησε στο άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισσαβώνας  το οποίο απαγορεύει στις κεντρικές τράπεζες των κρατών  της Ε.Ε. και στην ΕΚΤ να εκδίδουν νόμισμα για τις ανάγκες των κρατικών ελλειμάτων! Ετσι και θεσμικά πλέον τα κράτη αναγκάζονται να προσφύγουν στις διεθνείς Αγορές για εξεύρεση χρήματος  με δυο λόγια στους ιδιωτικούς χρηματοπιστωτικούς παγκόσμιους κολοσσούς  και στην τοκογλυφική τους μέγγενη, δίνοντας τους ‘’γη και ύδωρ’’συνάμα με την επικυριαρχία ως προς το Εθνικό και την αυτοδιάθεση. Τρέχοντας λαχανιασμένα  οι ενδοτικές κυβερνήσεις πίσω από νέους υπερτοκισμένους δανεισμούς για να καλύψουν πλέον μόνο τόκους σέρνουν τον λαό στην φτώχεια και  στην απατρία της νεομετανάστευσης.

Εάν θέλουμε να πάρουμε δραστικά μέτρα για το δημόσιο χρέος θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην πηγή που δεν είναι άλλη απ’την Εθνική Κεντρική Τράπεζα του δημόσιου τομέα μας και το εθνικό μας νόμισμα! ΕΚΕΙ θα πρέπει να εστιάσουν οι πολιτικοί μας ταγοί τη συλλογιστική τους έστω κάνοντας ηλιοθεραπεία στην άμμο’’ εκπροσωπώντας’’ τον λαό που μένει λόγω κρίσης στο σπίτι!

Αντώνης  Μαρινάκης – αναλυτής.    

Διαβάστε περισσότερα...

Όμηρος vs Βίσμαρκ

Ο πολιτισμός ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό
γράφει ο Chems Eddine Chitour
«Ξένε, το έθιμο μου είναι να τιμήσω τους φιλοξενημένους» Όμηρος (Η Οδύσσεια)

«Διπλωματία χωρίς όπλα είναι μουσική χωρίς όργανα» Ότο φον Βίσμαρκ

Αυτά τα δύο ρητά σε αντιπαράθεση: το πρώτο αντανακλά την ανθρωπιστική διάσταση του πατέρα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας περιγράφοντας σε αυτό το μεγάλο ποίημα έναν θυμό πάνω από τον άνθρωπο, που είναι το θέμα–κλειδί της εποποιίας που δεν απέκτησε ούτε μια ρυτίδα μετά από 32 αιώνες.

Το δεύτερο ρητό αποδίδεται στον καγκελάριο της Γερμανίας Βίσμαρκ. Το ρητό του εξακολουθεί να είναι έγκυρο, ιδίως αν στην θέση των όπλων, βάλουμε τη δύναμη του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Για πάνω από ένα χρόνο, η Ελλάδα είναι στο στόχαστρο του άγριου νεοφιλελευθερισμού. Ισχυρίζεται, δικαίως ή αδίκως, ότι η είσοδος της στη ζώνη του ευρώ δεν της έφερε πολύ τύχη. Τι ακριβώς συμβαίνει με αυτό το χρέος που συνέχεια ανανεώνεται, ή ακόμα αυξάνεται, ενώ στην εποχή εκείνη η κυβέρνηση Παπανδρέου επέβαλε δραστικά μέτρα λιτότητας στους Έλληνες χωρίς κανένα αποτέλεσμα επειδή «το βαρέλι των Δαναΐδων» αδειάζει αμέσως στα χρηματοκιβώτια των καρχαριών της οικονομίας.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο ένατο σχέδιο αναδιάταξης της, αυτή τη φορά φτάνοντας στο πάτος που μπορεί να οδηγήσει στην Επανάσταση. Η ελληνική κρίση, που ξέσπασε στα τέλη του 2009 δεν σταμάτησε να προκαλεί σύγχυση και ανησυχία! Η πρόσφατη ψήφιση του σχεδίου λιτότητας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα τη βία και το χάος που γνωρίζουμε, ήταν η απαίτηση της Ευρώπης με επικεφαλής την Μέρκελ για να ξεμπλοκάρουν μια «κρίσιμη υποστήριξη» ώστε να αποφύγει η Ελλάδα την προγραμματισμένη «πτώχευση».
Με δεδομένη την ψήφο των Ελλήνων, οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν την Τρίτη 14 να «αναβάλλουν» τη βοήθειά τους, επειδή «η Αθήνα δεν είχε εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις», πράγμα που έκανε στις 18 Φεβρουαρίου 2012. Στις 20 Φεβρουαρίου η τρόικα αποφάσισε για το δάνειο των 130 δισ. δολαρίων με άθλιες συνθήκες και με μπόνους την προσθήκη του επιτόπου ελέγχου από τα αρπακτικά με τον άσπρο γιακά των Βρυξελλών που εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα για να επιβλέψουν την «καλή χρήση των χρημάτων και κυρίως για να προωθήσουν γρήγορα το ξεπούλημα - ό,τι ακόμα τρώγεται - σε ιδιώτες ...

Η πατρίδα του Όμηρου όμηρος των μεγάλων δυνάμεων από τον δέκατο ένατο αιώνα
Φαίνεται ότι η τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι μια παραδοξότητα, καθώς γνώρισε παρόμοια επεισόδια στο δέκατο ένατο αιώνα.
Διαβάζουμε στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung υπό τον τίτλο:
«Μια αθεράπευτη χώρα εδώ και 150 χρόνια»:
«Υπερφορτωμένη με χρέη, διατηρουμένη μόνο από την υποστήριξη των ευρωπαϊκών δυνάμεων, εγκλωβισμένη σε μια αναποτελεσματική διοίκηση: αυτή η απόλυτη διάγνωση της ελληνικής ασθένειας δόθηκε από τον Γάλλο Edmond About το... 1858.
Η Ελλάδα είναι το μόνο γνωστό παράδειγμα μιας χώρας που ζει στη μέση μιας πλήρους πτώχευσης από την ημέρα της γέννησής της. (...) Η Ελλάδα έζησε περισσότερα από είκοσι χρόνια σε ειρήνη με την πτώχευση. Όλοι οι προϋπολογισμοί από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο ήταν ελλειμματικοί. (...) Χρειάστηκαν οι Προστάτιδες Δυνάμεις της Ελλάδας να εγγυηθούν τη φερεγγυότητά της για να μπορέσει να διαπραγματευτεί ένα δάνειο από το εξωτερικό. Το δάνειο σπαταλήθηκε από την κυβέρνηση χωρίς κανένα καρπό για τη χώρα και όταν τα χρήματα δαπανήθηκαν, αναγκάστηκαν οι εγγυητές να εξυπηρετήσουν τους τόκους. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να τους πληρώσει».
«Σήμερα παραιτείται από την ελπίδα να απαλλαγεί κάποτε από τους πιστωτές της! (...)» (1)
«Η Ελλάδα , διαβάζουμε σε αυτή τη αφιέρωση, είναι η μόνη πολιτισμένη χώρα, όπου οι φόροι πληρώνονται σε είδος. Το χρήμα είναι τόσο σπάνιο στην ύπαιθρο, που χρειάστηκε να καταφύγουν σε αυτό τον τρόπο καταβολής. (...) Από τότε που το κράτος είναι υπεύθυνο για την είσπραξη των φόρων, τα έξοδα συλλογής είναι μεγαλύτερα και τα έσοδα αυξήθηκαν ελάχιστα. Οι φορολογούμενοι κάνουν ό, τι έκαναν και οι αγρότες: δεν πληρώνουν. Οι πλούσιοι ιδιοκτήτες, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα σημαντικές προσωπικότητες, βρίσκουν τρόπους για να ζημιώσουν το κράτος, είτε με εξαγορά είτε με εκφοβισμό των υπαλλήλων (...) Ο νόμος δεν είναι ποτέ στην Ελλάδα αυτό το δυσεπίλυτο πρόσωπο που γνωρίζουμε. Οι υπάλληλοι ακούν τους φορολογούμενους. Όταν μιλάς στον ενικό και αυτοαποκαλείσαι αδελφός, βρίσκεις πάντα τον τρόπο να συνεννοηθείς. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζονται και αγαπιούνται λίγο. Δεν γνωρίζουν αυτό το αφηρημένο ον που λέγεται κράτος και δεν το αγαπούν. Τέλος, ο έφορος είναι προσεκτικός: ξέρει ότι δεν πρέπει να εκνευρίζει κανένα, ότι υπάρχουν επικίνδυνες διαβάσεις για να επιστρέψει σπίτι του και ότι ένα ατύχημα συμβαίνει γρήγορα. Οι νομάδες φορολογούμενοι (βοσκοί, ξυλοκόποι, καρβουνιάρηδες, ψαράδες) είναι ευτυχείς και θεωρούν σχεδόν τιμή τους να μην πληρώνουν φόρους. Νομίζουν ότι, όπως στην εποχή της Τουρκοκρατίας, ο εχθρός τους είναι το κράτος και ότι είναι ανθρώπινο δικαίωμα να κρατήσεις τα χρήματά σου. (....)» (1)
Μπορούμε να προσθέσουμε τη διαφθορά, αυτό το κακό «δημοκρατικά μοιρασμένο στον κόσμο», αυτό που οι Έλληνες αποκαλούν «φακελάκι», μια άλλη εκδοχή του αιγυπτιακού «μπακσίς», ή της αλγερινής «τσίπας»...
Αυτή η μέθοδος διαχείρισης ενοχλεί την κρύα γερμανική μηχανή, άξια διάδοχος του αρχοντοχωριάτη Βίσμαρκ που κυβέρνησε με μια σιδερένια γροθιά την Γερμανία. Με αυτή τη λογική, ο άξιος διάδοχος του Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν θα μπορούσε -κατά την άποψή του- να πληρώσει για το τρυπημένο καλάθι. Σύγκρινε την Ελλάδα με «πηγάδι χωρίς πάτος». Ένα «πιθάρι των Δαναΐδων», πιο δημοφιλής έκφραση στην Ελλάδα. Τούτο εξόργισε τον Έλληνα Πρόεδρο.

Ο ιστορικός και εθνολόγος Παναγιώτης Γρηγορίου επιστρέφει σε αυτή την ταπείνωση:
«Αυτοί οι άνθρωποι απαίτησαν από όλα τα πολιτικά κόμματα της βαρονίας μας, την αποδοχή του θανάτου δι 'απαγχονισμού που επιβλήθηκε από το μνημόνιο ΙΙ, ανεξάρτητα από την έκβαση των προσεχών εκλογών. (...) Ακόμη και ο πρόεδρος μας, τόσο «μαλακός» μέχρι στιγμής, ο Κάρολος Παπούλιας κατηγόρησε χθες τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, για προσβολή της χώρας μας. «Δεν μπορώ να δεχτώ τον κ. Σόιμπλε να προσβάλει την χώρα μου», δήλωσε ο πρόεδρος μας, μέλος της αντίστασης ενάντια στην προηγούμενη γερμανική κατοχή στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. «Ποιος είναι αυτός ο κύριος Σόιμπλε που τολμά να ταπεινώνει την Ελλάδα; (...)».
Αυτή την εβδομάδα, μερικά πανεπιστήμια ανέβαλαν ορισμένες γραπτές εξετάσεις λόγω της έλλειψης χαρτιού, τέρμα τα λεφτά για χαρτί για τις εξετάσεις. Τα σχολεία μας κλείνουν αρκετά συχνά για λίγες μέρες, ελλείψει θέρμανσης, ο Ηρόδοτος δεν περνά εύκολα!» (2)

Έξοδος από το ευρώ και / ή να κάνουν όπως η Ισλανδία;
Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να αποφύγει αυτές τις Ειδούς του Μαρτίου;
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) προτείνει την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ για να «αναπνεύσει η χώρα και να τιμωρηθεί η πλουτοκρατία που κατέστρεψε την Ελλάδα για δεκαετίες». Σε αυτή τη περίπτωση, φαινομενικά δυσεπίλυτη, υπάρχουν φωνές που ζητούν η Ελλάδα να μην πληρώσει τα χρέη που συσσωρεύονται λόγω των τόκων. Η περίπτωση της Αργεντινής, αλλά προπαντός της Ισλανδίας συζητείται. Το παρακάτω απόσπασμα εξηγεί:
«(...) Περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος της κερδοσκοπίας αναλαμβάνει τη μάσκα του γύπα που χαίρεται για την αγωνία του επομένου φαγητού του. (...) Η Σόνια Μιτραλιά, μέλος της Ελληνικής Επιτροπής κατά του χρέους και του CADTM International, στην αγόρευση της δίνει λεπτομέρειες για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού και κλείνει ως ακολούθως: το συμπέρασμά μας είναι κατηγορηματικό: η ελληνική τραγωδία δεν είναι ούτε μοιραία ούτε άλυτη. Η λύση υπάρχει και η αποκήρυξη, ακύρωση ή μη καταβολή του δημόσιου χρέους αποτελούν μέρος αυτής της λύσης ως πρώτο βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Δηλαδή, για τη σωτηρία ενός ολόκληρου ευρωπαϊκού λαού που απειλείται από μια ανθρωπιστική καταστροφή χωρίς προηγούμενο σε καιρό ειρήνης ...» (3)
θα μπορούσε κανείς να αναφέρει την περίπτωση της Αργεντινής -που τα κατάφερε, παρά το ΔΝΤ- αλλά πιο κοντά μας, το παράδειγμα της Ισλανδίας δείχνει μια βαθιά αντίθεση με το πρόσωπο του χάους που βλέπουμε στην Ελλάδα, και ωστόσο είναι πιο σημαντικό.
Στην Ισλανδία αυτή τη στιγμή συντελείται μια γνήσια δημοκρατική και αντι-καπιταλιστική επανάσταση, χωρίς κανείς δεν μιλά για αυτόν και χωρίς κανέναν να μεταδίδει την είδηση. (...) Ένας λαός που διώχνει την δεξιά από την εξουσία, που διώχνει και έναν «φιλελεύθερο αριστερό» αντικαταστάτη της, που ο λαός επέβαλε δημοψήφισμα για το αν θα επιστρέψει ή όχι τα χρέη προς τις καπιταλιστικές τράπεζες. Μια νίκη με 93% επέβαλε την μη αποπληρωμή των τραπεζών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και το αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας κατά πολλούς τρόπους «επαναστατικής»: Εκλογή μιας Συντακτικής Συνέλευσης, στις 27 Νοεμβρίου 2010, με σκοπό να γράψει νέους νόμους που θα μεταφράζουν την βασική λαϊκή οργή ​​έναντι του καπιταλισμού και τις προσδοκίες του λαού για άλλη κοινωνία. Σύμφωνα με το Νομπελίστα οικονομολόγο Πολ Κρούγκμαν, η Ισλανδία ανέκαμψε γρηγορότερα, γιατί ποτέ δεν είχε υιοθετήσει το ευρώ.
Δύο οράματα της Δημοκρατίας: εκείνων που την επινόησαν και εκείνων που κατανόησαν πώς να την χρησιμοποιούν. (3) Μπορούμε να προσθέσουμε ότι το ισλανδικό θάρρος κέρδισε, μαθαίνουμε ότι ο οργανισμός αξιολόγησης Fitch επανεκτίμησε προς τα πάνω τη βαθμολογία της Ισλανδίας ...
Βυθισμένη σε μια καταστροφική ύφεση, η Ελλάδα αιμορραγεί θανάσιμα από μια «ανίκανη» ΕΕ, ενώ ο «αναίσθητος» Επίτροπος Οικονομικών Όλι Ρεν, κατηγορεί τον Peter Oborne σε ένα καυτό κατηγορητήριο. Μια ιδέα που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη να υποστηριχθεί διότι αυτή η ένωση των εθνών αποκαλύπτει ξαφνικά μια αρκετά δυσάρεστη πλευρά: μετατρέπεται σε έναν ανελέητο δυνάστη που δείχνει μόνο περιφρόνηση για τη δημοκρατία, την εθνική ταυτότητα και την επιβίωση των ανθρώπων στους δρόμους. Αυτή την εβδομάδα, ίσως ζήσαμε ένα σημείο καμπής, με την τελευταία παρέμβαση των Βρυξελλών: οι γραφειοκράτες απειλούν να ωθήσουν μια ολόκληρη χώρα σε πτώχευση, αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν δεσμευτούν να υποστηρίξουν το σχέδιο λιτότητας που προωθεί η Ένωση.
Ας επανατοποθετήσουμε το ελληνικό πρόβλημα στα πλαίσια που του ταιριάζει. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν έχει ήδη κατρακυλήσει 13% από το 2008 και αν πιστεύουμε τους ειδικούς θα μειωθεί κατά 7% ακόμα μέχρι το τέλος του έτους. Με άλλα λόγια, τα Χριστούγεννα, η ελληνική ύφεση θα είναι δυο φορές χειρότερη από την οικονομική καταστροφή που συγκλόνισε τη Βρετανία πριν από ογδόντα χρόνια. (...) Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η απογοήτευση που έφερε η δημοκρατία τροφοδοτήθηκε από την παρέμβαση της ΕΕ, ιδιαιτέρα δε με την επιβολή από τις Βρυξέλλες του Λουκά Παπαδήμου ως μαριονέτα πρωθυπουργό. (...) "(4)

Μια άλλη λύση, η αποπληρωμή των χρεών του πολέμου;
Πριν από έξι μήνες σε ένα από τους παροξυσμούς της κρίσης του ελληνικού χρέους, μερικοί Έλληνες σκέφτηκαν να στραγγαλίσουν την Γερμανία επειδή δεν έχει πληρώσει το πολεμικό χρέος της για την εισβολή και κατοχή της Ελλάδας, μια Αμερικανική ταινία - Ο Λοχαγός Κορέλλι- υπενθύμισε αριστοτεχνικά ένα επεισόδιο του οργανωμένου ιταλο-γερμανικού κτυπήματος.
Για υπενθύμιση, οι Μηδικοί Πόλεμοι θα επέτρεπαν στους Έλληνες να ζητήσουν αποζημίωση από τους Πέρσες ή από τους Ρωμαίους, αφού το 146 π.Χ. εισέβαλαν στην Ελλάδα...
Μετά το 1945: στις περιοχές της κατοχής και μέχρι το 1947, οι Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι διέλυσαν τα τελευταία εργοστάσια που είχαν μείνει όρθια.
Οι Αμερικανοί επιβίβασαν τους πύραυλους και τον Werner von Braun. Αλλά υπήρχε το Σχέδιο Μάρσαλ το 1947 που έβρεξε όλη την Ευρώπη με δολάρια, τη Γερμανία και τη Γαλλία λόγω του ψυχρού πολέμου.
Για την εφημερίδα Le Monde: «Οι Γερμανοί, οι οποίοι γκρινιάζουν να χρηματοδοτήσουν ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα, θα έπρεπε να θυμούνται τι έχουν λεηλατήσει σε αυτή τη χώρα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου [...] Με τους τόκους , είναι 81 δισεκατομμύρια ευρώ που οφείλουν στην Αθήνα.
Πρόκειται για έναν άλλο τρόπο να δούμε την Ευρώπη και την ιστορία της.
«Ο άνθρωπος ο οποίος εκφράζεται έτσι δεν είναι ένας παλιός Έλληνας της, ή μέλος της ελληνικής αντιπολίτευσης, δεν είναι καθόλου Έλληνας. Είναι ο Ευρωβουλευτής Daniel Cohn-Bendit, που κατηγόρησε την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου τους Γερμανούς αξιωματούχους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά την άρνηση της ευρωπαϊκής τρόικας να χορηγήσει το δεύτερο πακέτο βοήθειας των 130 δις ευρώ στην Αθήνα». (5)
«Στις αρχές του 2010, ενώ ταξίδευε στη Γερμανία, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, τότε αναπληρωτής πρωθυπουργός, είχε ρίξει μια βόμβα στα κύματα του BBC: «Πήραν τα αποθέματα χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδος, πήραν το ελληνικό χρήμα και δεν το επέστρεψαν ποτέ. Αυτό το θέμα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί κάποια μέρα».
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο Έλληνας υφυπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης, προχώρησε περισσότερο με την εκτίμηση του γερμανικού χρέους προς τη χώρα του σε 162 δισ. ευρώ, σε σύγκριση με το ύψος του ελληνικού χρέους που ανερχόταν σε 350 δις ευρώ στα τέλη του 2011.
Πιο πρόσφατα, ήταν η σειρά του ήρωα της Αντίστασης Μανώλη Γλέζο, 89 ετών, γνωστό για το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη το 1941, να απαιτήσει την επιστροφή του δανείου που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το ναζιστικό καθεστώς. «Μαζί με τις αποζημιώσεις για τον πόλεμο», η Αθήνα διατηρεί πάντα το δικαίωμα να το διεκδικήσει, «Πρόκειται για 162 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους», κατά την εκτίμηση του.(5)
Για τον Μανώλη Γλέζο, αντιστασιακό από την πρώτη ώρα, η ενοποιημένη Γερμανία έχει υποχρέωση από το 1990 να τιμήσει τις υποχρεώσεις αποζημιώσεων που της αντιστοιχούν από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. (...) Η Ιταλία, για παράδειγμα, έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις αποζημιώσεων της προς την Ελλάδα. Το ίδιο για τη Βουλγαρία, η οποία έκανε κατοχή στην Ελλάδα μαζί με τη Γερμανία και την Ιταλία την περίοδο 1941 - 1944, και η οποία ήθελε να αποζημιώσει για τις ζημιές που προκάλεσαν τα στρατεύματά της στον ελληνικό λαό. (6)
«Αυτός ο "δανεισμός" δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθεί, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν εμφανίζεται στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 που καθόρισε το ποσό των εξωτερικών χρεών που πραγματοποιήθηκαν από τη Γερμανία μεταξύ 1919 και 1945. (...)
Η Ουάσιγκτον κατάφερε προπαντός από τις χώρες δικαιούχες του σχεδίου Μάρσαλ να παραιτηθούν να απαιτήσουν αμέσως το ποσό που τους χρώσταγε η Γερμανία, μεταφέροντας το ζήτημα των ενδεχομένων αποζημιώσεων στην ημερομηνία επανένωσης της Γερμανίας, ως μέρος μιας «συνθήκης ειρήνης».
«Από εκείνη τη στιγμή, η Γερμανία στάθηκε όρθια, ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη είχε υποστεί αφαίμαξη στις τέσσερεις φλέβες για να επουλώσει τις πληγές που άφησε ο πόλεμος και η γερμανική κατοχή», συμπεράνει ο Γερμανός ιστορικός της οικονομίας Άλμπρεχτ Ritschl, καθηγητής στο London School of Economics, (...)
Ο σημερινός πρωταθλητής της οικονομίας της ζώνης του ευρώ προέβη τρεις φορές σε στάση πληρωμών κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα: το 1930, το 1953 και το 1990»(...) Συνολικά, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία αποζημίωσε μόνο μία φορά την Ελλάδα: 115 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα (περίπου 58 εκατ. ευρώ). Ήταν το 1960, ως μέρος μιας συνολικής συμφωνίας με μερικές ευρωπαϊκές χώρες και το Ισραήλ». (5)
Γερμανοί υπουργοί, κατά τη διάρκεια της «ανακάλυψης» της τρύπας (του χρέους) θα είχαν προτείνει στους Έλληνες να πουλήσουν τα νησιά τους. Υπάρχουν εμφανώς δύο αντιλήψεις για τον άνθρωπο. Αυτή της κρύας βόρειας Ευρώπης, του υπολογισμού, η οποία καταφεύγει στην θεία αγορά και στους ολιγαρχες για να εξουσιάζονται οι λαοί, και αυτή του Νότου πιο ανθρώπινη.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι «βόρειοι όταν μιλούν για τις χώρες της Μεσογείου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα), τρεις αυτοκρατορίες και η μητέρα της Δημοκρατίας, μιλούν για χώρες του Club Med: ανεμελιά και εργασία με σφεντόνα ...
Οι Έλληνες μπορεί να έχουν κάνει λάθη και πρέπει να επανεξετάσουν τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και του φορολογικού καθεστώτος τους.
Αλλά είναι ηθικό, η Γερμανία και η Γαλλία, κυρίως, να δανειστούν από την ΕΚΤ με γελοίο επιτόκιο και στη συνέχεια να «δανείζουν» στην Ελλάδα με επιτόκιο 5%, συσσωρεύοντας περισσότερο λίπος στην πλάτη της Ελλάδας;
Ο Βίκτωρ Ουγκώ έδωσε φόρο τιμής στην Ελλάδα: «Ο κόσμος γεννιέται, ο Όμηρος τραγουδά. Είναι το πουλί αυτής της αυγής».

Όχι, η Ελλάδα δεν πρέπει να πεθάνει!
Όχι, τα χρήματα δεν πρέπει να κυβερνήσουν τον κόσμο!
Διακυβεύεται το μέλλον του ανθρώπου.
«Πρώτα ο Άνθρωπος», επιμένει ο Jean-Luc Mélenchon και έχει απόλυτο δίκιο!

Καθηγητής Chems Eddine Chitour
Πολυτεχνείο ΕΠΓ edu.dz

1. http://www.presseurop.eu/fr/content/article/1521871-un-pays-irrecuperable-depuis-150-ans
2. http://mondialisation.ca/index.php/sinformer/nature-voyage/sinformer/energie/www.globalresearch.ca/onlinejournal.com/artman/?publish/index.phpcontext=va&aid=29333
3. http://mondialisation.ca/index.php/sinformer/nature voyage/sinformer/energie/www.globalresearch.ca/onlinejournal.com/artman/publish/index.php?context=va&aid=29321 Mondialisation.ca, le 16 février 2012
4. Raymond Clarinard et Julie Marcot http://www.presseurop.eu/fr/content/article/1521471-comment-bruxelles-detruit-la-grece
5. http://www.lemonde.fr/europe/article/2012/02/17/l-allemagne-a-t-elle-une-dette-de-guerre-envers-la-grece_1644633_3214.html#xtor=EPR-32280229-[NL_Titresdujour]-20120218-
6. http://www.agoravox.fr/tribune-libre/article/la-dette-allemande-envers-la-grece-96410
Διαβάστε περισσότερα...

US-Muslim Brotherhood relations key to Egypt’s economy?

Cairo – Egypt continues to struggle with violence in the wake of political uncertainty and transition. Yet despite the domestic turmoil, there has been a positive development – the relationship between the United States and the Muslim Brotherhood has improved after decades of mutual distrust. In January, high-level US and Muslim Brotherhood officials met and posed for pictures at the headquarters of the Brotherhood-affiliated Freedom and Justice Party (FJP) in Cairo. This meeting constitutes the first step towards greater understanding between the two sides and an acceptance of new political realities in the region.

For decades, the Muslim Brotherhood criticized the United States for supporting dictatorships in the Arab world. On the other hand, the United States never believed political Islamic movements to be capable of adopting and abiding by the rules of democracy and maintaining US interests in the region.

This gradual thawing in US-Muslim Brotherhood relations wouldn’t have taken place without recent political changes, primarily the results of Egypt’s parliamentary elections, in which the FJP garnered roughly 45 percent of the powerful lower house seats. Pragmatism on both sides calls for each party to try to understand the other better. Simply put, the Muslim Brotherhood and the United States both have a vested interest in maintaining a relationship with each other.

On the other hand, for the Muslim Brotherhood and the United States to enter into a partnership, they will need to start a real and open political and economic dialogue. A less interventionist approach in Arab and Muslim countries coupled with more economic assistance would be high on the list of potential Brotherhood gains from this partnership. In order for the new model to succeed, stereotypes of the “radical Islamists” and “imperialist America” need to fall by the wayside. By honestly brokering a just and lasting solution to the Arab-Israeli conflict and treating the rising democracies in the Arab world as equals, the United States can help the Brotherhood get rid of its stereotype of an “imperialist America”. And by reconciling their ideology with their new responsibilities, and understanding American interests in the region, the Brotherhood can help Washington to move past the image of the group as “radical Islamists”.

On an economic level, the Brotherhood will likely seek an increase in US foreign aid to Egypt. US aid to Egypt currently includes $1.3 billion in military aid and $250 million for economic development, education and related causes; the United States has provided aid to Egypt, accompanied by political pressures, over the past three decades. The Brotherhood can aim for an economic partnership that ensures more American investments are injected into Egypt’s crumbling economy, as well as a free trade agreement allowing more Egyptian exports into the American market. Given its ideological inclination toward a free market economy, the Brotherhood can learn a great deal from America’s capitalist model.

While the Brotherhood will not go as far as adopting an American-inspired neo-liberal approach to the economy – as such an approach was one of the reasons Egyptians revolted against the Mubarak regime – the United States might still help the FJP create a blueprint for an efficient economy that can compete in increasingly globalized markets. For example, American experts can assist the new government of Egypt in developing an economic program that can help Egyptian industries manufacture a considerable number of goods that the country currently imports. If it is efficiently implemented, such a program can trigger a breakthrough in the Egyptian economy and help lift millions out of poverty.

The Brotherhood is in fact currently preparing a “Renaissance Project” which is meant to achieve high rates of economic growth through boosting industrialization and exports, adopting good governance, and triggering breakthroughs in education and health services. The ultimate aim of this project would be to transform Egypt from a rentier economy – which primarily counts on revenues from oil, the Suez Canal and expatriates’ remittances – to an economy growing through industrial and agricultural exports. In drafting this project, FJP senior members are flying to Japan, South Korea, Singapore, India, Turkey, Germany and Brazil to learn from international success stories. Their next stop could be Washington, where they can benefit from American expertise in achieving high levels of growth, industrialization and boosting small and medium enterprises and good governance.

The forging of an open relationship between the United States and the Brotherhood might have stalled for decades. Yet now, more than ever before, it seems the right time to begin to explore such mutually beneficial and sustainable partnership.

###

* Mohamed El-Sayed is a journalist for the Al-Ahram Weekly newspaper in Egypt.

This article was written for the Common Ground News Service (CGNews). Διαβάστε περισσότερα...

Η Ευρώπη διολισθαίνει στην ύφεση

Του Mark Scott
The New York Times

Δεν είναι μόνο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ταλαιπωρούνται από το χρέος τους. Το ίδιο ισχύει και για τις επιχειρήσεις της Ευρωζώνης. Καθώς συρρικνώνονται τα κέρδη και οι πωλήσεις τους, οι επιχειρήσεις αγωνίζονται να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Δεδομένου ότι οι τράπεζες δεν είναι πρόθυμες να δανείσουν, επικρατεί ανησυχία πως οι επιχειρήσεις δεν θα μπορέσουν να δανειστούν τα κεφάλαια που χρειάζονται και θα αναγκασθούν να καταφύγουν σε δραστικά μέτρα που θα επιβαρύνουν περαιτέρω την οικονομία. «Υπάρχει έλλειψη επιχειρηματικής εμπιστοσύνης σε όλη την Ευρώπη» επισημαίνει ο Τζόναθαν Λόινς, οικονομολόγος της Capital Economics. Η πίεση εντείνεται. Οι αφερέγγυες επιχειρήσεις, που έχουν περισσότερα χρέη από περιουσιακά στοιχεία και ροές κεφαλαίων, αναμένεται να αυξηθούν κατά 12% φέτος.

Οι μεγαλύτερες αυξήσεις αναμένονται σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία. Στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος αριθμός υποχωρεί. Τον Ιανουάριο το μεγαλύτερο ανεξάρτητο διυλιστήριο πετρελαίου στην Ευρώπη, η ελβετική Petroplus Holdings, υπέβαλε αίτηση πτώχευσης όταν οι πιστωτές της απαίτησαν την αποπληρωμή χρεών ύψους 1,75 δισ. δολ. Προσπάθησε να διαπραγματευθεί με τους πιστωτές της, αλλά οι ΒNP Paribas, Credit Suisse και μερικές άλλες τράπεζες που έχουν εμπλακεί στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης αποφάσισαν πως η Petroplus δεν άξιζε τον κόπο. Είναι κακός οιωνός. Περίπου τα 2/3 των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας θα καταλήξουν στην πτώχευση, σύμφωνα με τον Λούντοβιτς Σουμπράν, οικονομολόγο της ασφαλιστικής πιστώσεων Euler Hermes.

Η Ευρώπη διολισθαίνει στην ύφεση με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ανεργία, να κάνει βουτιά η καταναλωτική εμπιστοσύνη και να υποχωρούν οι παραγγελίες του μεταποιητικού τομέα. Οσες επιχειρήσεις εξαρτώνται κυρίως από τον καταναλωτή έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα. Τον Ιανουάριο ο βρετανικός κολοσσός λιανικών πωλήσεων Tesco εξέδωσε για πρώτη φορά μετά από 20 και πλέον χρόνια προειδοποίηση για μείωση κερδών, ανακοινώνοντας πως το 2012 θα είναι κατά 709 εκατ. δολ. λιγότερα από τις προβλέψεις. Η γαλλική Carrefour εκτιμά πως τα έσοδά της θα υποχωρήσουν κατά 15% έως 20% και οι πωλήσεις της θα πληγούν ιδιαιτέρως στη Γαλλία και τη νότια Ευρώπη. Χωρίς την οικονομική σωτηρία που μπορούν να προσφέρουν οι τράπεζες, όσες επιχειρήσεις έχουν μεγάλα κέρδη εκποιούν περιουσιακά τους στοιχεία και μειώνουν τις επενδύσεις τους για να διασφαλίσουν ρευστότητα.

Πρόσφατη έρευνα της ΕΚΤ κατέδειξε ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μείωσαν τις πιστώσεις σε επιχειρήσεις το γ΄ τρίμηνο του 2011. Το πλέον ανησυχητικό για τις επιχειρήσεις είναι πως οι τράπεζες είχαν ήδη ανακοινώσει ότι θα τις περιόριζαν ακόμη περισσότερο το τελευταίο τρίμηνο του 2011. Η έλλειψη ρευστότητας μπορεί να ανοίξει τις πόρτες σε ενδεχόμενες εξαγορές. Πολυεθνικές με μεγάλη ρευστότητα όπως η γερμανική Siemens και η ολλανδική Philips έχουν επιδοθεί σε κυνήγι περιουσιακών στοιχείων εταιρειών με οικονομικά προβλήματα.
Διαβάστε περισσότερα...

Κρίση και εξωτερική πολιτική

Από τα τέλη περίπου του 2009 η Ελλάδα μαστίζεται από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση τής ιστορίας της. Η κρίση ξεκίνησε με εσωτερικό υπόβαθρο, ως δημοσιονομικό έλλειμμα, και, προοδευτικά, εξαιτίας του διεθνούς περιβάλλοντος και λαθών που έγιναν τόσο στο ανώτατο επίπεδο διεθνούς εκπροσώπησης της χώρας όσο και στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εξελίχθηκε σε κρίση δανεισμού και, τελικώς, σε κρίση χρέους.

Πέραν των οικονομικών αιτίων τής κρίσης και των σχετικών με την αντιμετώπισή της χειρισμών, η κρίση έχει μία σημαντική και αγνοημένη από τη συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών διεθνοπολιτική διάσταση. Η εν λόγω διάσταση συνίσταται αφενός στις δυσκολίες που προσθέτει η οικονομική κρίση στην εφαρμογή τής «παραδοσιακής» εξωτερικής πολιτικής τής Ελλάδας, αφετέρου στη συμβολή τής τελευταίας στην κατεύθυνση αντιμετώπισης της κρίσης [1].

Η εξωτερική πολιτική και ο σχεδιασμός της – ιδιαίτερα μίας χώρας σε έναν ευαίσθητο χώρο, αλλά και σε κατάσταση οικονομικής επιτήρησης – απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, ψυχραιμία, νηφαλιότητα, εξαιρετική σοβαρότητα, αλλά και αποφασιστικότητα. Η εξωτερική πολιτική ενός κράτους αφορά την ασφάλειά του, την προστασία και την ικανοποίηση των συμφερόντων του. Αναμφίβολα δε, επηρεάζεται κατά την εκπόνηση και την εφαρμογή της από το διεθνές σύστημα, αφορά τη θέση του κράτους σε αυτό, ενίοτε δε, επηρεάζοντάς το, αφορά και το ίδιο το διεθνές σύστημα.

Ασφαλώς, ένα κράτος σε κατάσταση οικονομικής κρίσης αντιμετωπίζει προβλήματα στην εξωτερική του πολιτική, τα οποία ξεκινούν από την έλλειψη πόρων, το μειωμένο του κύρος, τις προτεραιότητες για έξοδο από την κρίση, την αδράνεια των υπευθύνων και τις τυχόν εσωτερικές διχογνωμίες. Σε κάθε όμως περίπτωση, ακόμη και σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ένα κράτος μπορεί να διαθέτει ικανή και αποτελεσματική εξωτερική πολιτική.

Αυτό είναι το αξίωμα, η λογική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η συγγραφή του παρόντος κειμένου. Και τούτο διότι, υπό προϋποθέσεις, η εξωτερική πολιτική, ως πεμπτουσία τής πολιτικής, συνίσταται στον καθορισμό προτεραιοτήτων, στρατηγικής, εκδήλωσης αποφασιστικότητας και χειρισμών. Η στάση, δηλαδή, κάθε κράτους στα διεθνή, καθώς και η προστασία των συμφερόντων του είναι κυρίαρχα θέμα πολιτικών επιλογών, καθώς και βέλτιστης και αποτελεσματικής χρήσης των όποιων συντελεστών ισχύος, υλικών, λειτουργικών και άϋλων, διαθέτει. Η εξωτερική πολιτική είναι μία πολιτική με μικρό σχετικά οικονομικό κόστος, αλλά μπορεί να προσφέρει μεγάλο όφελος.

Στη συνέχεια θα εξετάσω, πρώτον, το διεθνές περιβάλλον της Ελλάδας και, ιδιαιτέρως, τα προβλήματα, τις απειλές και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει το διεθνές υποσύστημα στο οποίο εντάσσεται η χώρα. Τούτο καλύπτει μία ευρύτερη περιοχή η οποία ξεκινά από τις παρυφές της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και φθάνει ως τη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Δεύτερον, θα παρουσιάσω τις συνέπειες της κρίσης στην ελληνική εξωτερική πολιτική.

Με βάση τα παραπάνω, διατυπώνω στο τέλος ορισμένες προτάσεις πολιτικής. Επειδή όμως στο παρόν κείμενο η έμφαση θα δοθεί στα προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, οφείλω προκαταβολικά να προειδοποιήσω πως οι δυσκολίες που δημιουργεί η οικονομική κρίση είναι μικρότερες από ό,τι μπορεί κάποιος αρχικά και επιφανειακά να εκτιμήσει. Και τούτο διότι, πρώτον, πέραν του χρέους, η Ελλάδα παραμένει μεταξύ των 30 πλουσιότερων κρατών παγκοσμίως. Δεύτερον, το χρέος φαίνεται ότι, μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου 2011, προοδευτικά θα αντιμετωπισθεί πρώτα από τους Έλληνες και στη συνέχεια σε διεθνές επίπεδο (ΕΕ και ΔΝΤ). Τρίτον και σημαντικότερον, ότι η επιτυχής αντιμετώπιση της κρίσης του χρέους συνιστά πλέον υπόθεση όχι μόνον της Ελλάδας, αλλά και πολλών άλλων ισχυρών κρατικών και μη κέντρων.

Α. Το διεθνές περιβάλλον

Μετά από μία εικοσαετία αλλαγών, το διεθνές σύστημα, σε παγκόσμιο επίπεδο, προοδευτικά ηρεμεί. Η μοναδική εναπομείνασα υπερδύναμη διαχειρίστηκε τις ανακατατάξεις στη Νότια, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, είναι παρούσα και πραγματώνει αλλαγές στη Μέση Ανατολή, ενώ η κατάσταση στην Κεντρική Ασία τείνει να σταθεροποιηθεί.

Οι ΗΠΑ ασφαλώς αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Τούτο όμως δεν φαίνεται να υποσκάπτει την πολιτική και στρατιωτική τους επιρροή στον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, η μοναδική ετέρα πυρηνική υπερδύναμη, η Ρωσία, δυσκολεύεται επί του παρόντος – πέραν του εγγύς εξωτερικού της – να προσδιορίσει εξελίξεις στις διεθνείς υποθέσεις, ενώ ο ρόλος της Κίνας, παρά τις προσπάθειές της, παραμένει δευτερεύων. Τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και ταλανίζεται από τις γνωστές δημοσιονομικές της δυσκολίες,...

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος της Ελληνικής έκδοσης του Foreign Affairs. Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου στην ιστοσελίδα του Foreign Affairs. Διαβάστε περισσότερα...

Π. Κρούγκμαν: «Το σενάριο της τρόικας για Ελλάδα δεν θα λειτουργήσει»

«Η Ελλάδα ωθείται σε καταστροφικά επίπεδα λιτότητας», πιστεύει ο νομπελίστας καθηγητής οικονομικών.

«Αδιανόητη» θεωρεί την επίτευξη του νέου σεναρίου της τρόικας για την ελληνική οικονομία ο διεθνούς φήμης καθηγητής οικονομικών, Πολ Κρούγκμαν, σε σημερινό του σύντομο άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της αμερικανικής εφημερίδας New York Times.

Παραθέτοντας τα στοιχεία που επικαλείται το σενάριο της τρόικας, ο νομπελίστας καθηγητής εξηγεί ότι είναι αδύνατο η ελληνική οικονομία από τη βαθιά ύφεση να καταφέρει να περάσει σε πρωτογενή πλεόνασμα άνω του 4% το 2014.

Η ελληνική οικονομία, σημειώνει, παρουσίαζε μεγάλο έλλειμμα από την αρχή των Μνημονιακών προγραμμάτων, και ακόμη και στην περίπτωση που θα αποκήρυττε το χρέος της, θα ήταν αναγκασμένη να προβεί σε μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή.

Ο κ. Κρούγκμαν πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα ωθείται σε καταστροφικά επίπεδα λιτότητας για να καταφέρει να πληρώσει τους πιστωτές της, χωρίς να υπάρχει «φως στο τούνελ».

Παράλληλα, θεωρεί «ασύλληπτη» την ιδέα για μείωση των πραγματικών κρατικών δαπανών κάτω από το επίπεδο του 70% το 2014 σε σχέση με το 2009.

www.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...