LETTING TURKEY INTO THE EU WOULD BE A DISASTER

by LUKE STANLEY12 Dec 2014120

So much for the Prime Minister demonstrating he is serious about reforming the EU! David Cameron has announced it is still his ‘long-standing goal’ to bring Turkey into the European Union – despite the complete disaster this would be for Britain and many other EU Member States. 

Turkey is not politically, economically or culturally prepared to join the EU, yet certain member states seem bent on bringing them in. Clearly the federalists’ work will not be done until the “European” Union reaches east to the Bering Straits and south to the Cape of Good Hope!

Cameron’s willing support of EU expansion, despite its detrimental effect on Britain, shows he will never win any kind of real results if any renegotiations are attempted – that’s of course if the Conservatives are re-elected at the general election.

After failing to cut net immigration to the tens of thousands as he has previously promised, Cameron now wants to grant the 81 million people living in Turkey freedom to move to Britain. Latest figures show unemployment in Turkey (at 10.1 percent) is far higher than in Britain (at 6 percent), whilst the average monthly wage in Turkey is just 23 percent of the average monthly wage in Britain. A high proportion of these 81 million Turks will therefore flock to Britain as others from new Member States are doing.

Read more http://www.breitbart.com/london/2014/12/12/letting-turkey-into-the-eu-would-be-a-disaster/

Διαβάστε περισσότερα...

Τζακ Στρο: «Πατέρας» της τουρκικής ενταξιακής πορείας

Νέο ξέσπασμα του φιλότουρκου Τζακ Στρο, βουλευτή του Εργατικού Κόμματος Βρετανίας (και πρώην Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας της Βρετανίας επί δημοψηφίσματος 2004), αυτήν τη φορά σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολού. Είπε: «Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αποδεχθεί τη διαίρεση στην Κύπρο. Έτσι οι δύο κοινότητες πρέπει να δημιουργήσουν τις δικές τους σχέσεις. Αυτό θα είναι ένα πιο καθαρό σύστημα... ενωμένο με δικοινοτική, διζωνική λύση... Αλλά αυτό δεν το δέχονται οι Ε/κ, αυτό φάνηκε πριν από δέκα χρόνια, με το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν... Η Βρετανία στηρίζει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ». (Σημερινή 26.11.2014).

Τον Ιούνιο του 2010, με προκλητικό άρθρο του στους «Τάιμς» του Λονδίνου, ξανακάλεσε τη βρετανική κυβέρνηση να προχωρήσει σε μελέτη διχοτόμησης της Κύπρου και τη διεθνή κοινότητα σε αναγνώριση δύο κρατών.

Και βέβαια στηρίζει την ενταξιακή της Τουρκίας, εφόσον επί δικής του παρουσίας στο Φόρεϊν Όφις ξεκίνησε, εξού και αυτοαποκαλείται και «πατέρας» της όλης διαδικασίας.

Ήταν ο ίδιος ως υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας της «εγγυήτριας» Βρετανίας που -σε τουρκική συγκέντρωση σε αίθουσα της Βουλής των Κοινοτήτων τον Φεβρουάριο του 2006, την οποία οργάνωσε τότε η φιλότουρκη Εργατική Τζόαν Ράιαν (βλέπε Λόντρα Γκαζέτ 22 Φεβρουαρίου 2006)- δήλωσε απερίφραστα ότι η Κύπρος... του έσπασε τα νεύρα! Και ότι ουσιαστικά διεκδικεί και την πατρότητα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας/ΕΕ.

Είπε και γράφτηκε:
«Αν με ρωτούσατε ποιος είναι ο μεγαλύτερός μου εκνευρισμός (μετά την αποχώρησή μου από το Φόρεϊν Όφις) είναι ότι στις 26 Απριλίου 2004, ενόψει της απόφασης υπέρ του σχεδίου επανένωσης της Κύπρου στον Βορρά και την απόρριψή του από τον Νότο, αποφασίσαμε ομόφωνα να πάρουμε τα μέτρα εκείνα που να τερματίζουν την απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Και παρ' όλες τις συνεχείς αποφασιστικές προσπάθειες του Πρωθυπουργού (Τονι Μπλερ) και της Μάργκαρετ Μπέκετ (αντικαταστάτριάς του) ο τερματισμός της απομόνωσης δεν έγινε κατορθωτός... Η βρετανική κυβέρνηση γνωρίζει τον εκνευρισμό των Τουρκοκυπρίων». (Τα δύο ξεχωριστά κράτη τα βάφτισαν από τότε «επανένωση»).

Στη συνέχεια, όπως πρωτοσέλιδα προέβαλε η τουρκική εφημερίδα, ο Τζακ Στρο επανέλαβε την υπόσχεσή του ότι «θα κάνουν ό,τι μπορούν για να κάνουν σίγουρο ότι οι υποσχέσεις θα κρατηθούν κατά γράμμα αλλά και σε πνεύμα».

Και όντως έτσι είχε συμβεί. Δύο μέρες μετά το δημοψήφισμα στην Κύπρο της 24ης Απριλίου 2004, έγινε σύσκεψη στο Φόρεϊν Όφις με συμμετοχή πολλών παραγόντων της τότε βρετανικής κυβέρνησης και εκεί ήταν που αποφάσισαν εκδικητικά οι Βρετανοί να προωθήσουν το ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΜΠΟΡΙΟ με τα κατεχόμενα μέσω της Ε.Ε. Αυτοί ήσαν οι αίτιοι που υποφέρει η Κυπριακή Δημοκρατία με όσα προβλήματα αντιμετωπίζει στην Ε.Ε. για το θέμα αυτό...

«Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που μπορώ να σκεφτώ ότι κατάφερα, αλλά η μόνη μεγαλύτερή μου επιτυχία, για εμένα, ήταν αυτή (έναρξη ενταξιακών Τουρκίας). Και νιώθω μεγάλη ευθύνη, αν όχι ως πατέρας, αυτού του στόχου... Είναι λυπηρό γεγονός ότι το κλίμα πάγωσε από τον Οκτώβριο του 2005, όμως η βρετανική κυβέρνηση, και στην πραγματικότητα η Βουλή των Κοινοτήτων απ΄ όλες τις πλευρές (κόμματα), παραμένει έντονα σταθερή στις υποχρεώσεις της έναντι στην Τουρκία», είπε επίσης τότε ο Τζακ Στρο.

Ο Στρο βρίσκεται στο πλευρό των τουρκικών συμφερόντων μαζί με άλλους του κόμματός του και μέσω της ιδρυθείσας από το 2007 κομματικής ομάδας, ονόματι «Εργατικοί φίλοι της Τουρκίας». Η οποία ιδρύθηκε εν τη παρουσία του Τούρκου πρέσβη στο Λονδίνο...

Υπενθυμίζεται ότι όταν ο Τζακ Στρο, ως Υπ. Εξωτερικών, είχε πάει στην Κύπρο, ο μ. πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν δέχθηκε να τον δει, λόγω της εμμονής του να επισκεφθεί και το «προεδρικό» στα κατεχόμενα. Πήγαν, όμως, τότε και τον είδαν στη Βρετ. Υπ. Αρμοστεία έξι Ελληνοκύπριοι επώνυμοι...

Ο Στρο, όμως, όπως και άλλοι, χρηματίζονται από τους Τούρκους και είναι σε συνδυασμό και με αυτό που πρέπει να μελετώνται οι δραστηριότητές τους.
Με μια ματιά στις υποχρεωτικές δηλώσεις που κάνουν οι βουλευτές στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μπορεί κάποιος να βρει πόσες χιλιάδες λίρες τσεπώνει ο Τζακ Στρο από ομιλίες που κάνει στην Τουρκία, από φιλοξενίες, δώρα, έξοδα παραστάσεων που πληρώνονται κατά τις επισκέψεις τους εκεί και όχι μόνον.

Π.χ. στις 11 Απριλίου 2014 εισέπραξε £4.600,87 για ομιλία του μεταξύ 20-22 Μαρτίου που έκανε στο «Turkish Davos» στην Τουρκία, συν τα αεροπορικά του εισιτήρια (και της συζύγου του) και έξοδα διαμονής, συνολικού ποσού £2.334. Οι Τούρκοι ξέρουν να εξαγοράζουν. Αντίθετα με την κυπριακή και ελλαδική πλευρά, που ούτε σε νηπιαγωγείο για τέτοια δεν κατάφεραν να «μαθητεύσουν», με ανύπαρκτη διαφώτιση για τα εθνικά μας θέματα...

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/συγγραφέας Λονδίνο

Διαβάστε περισσότερα...

Η Κομισιόν επικρίνει την Τουρκία

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Το κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων υπογραμμίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην ετήσια έκθεση προόδου της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, επισημαίνοντας τις προκλητικές ενέργειες της Αγκυρας με την αμφισβήτηση δικαιώματος της Λευκωσίας να εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της. Ιδιαίτερα επικριτική –σε σχέση με άλλες χρονιές– παρουσιάζεται εξάλλου η Κομισιόν για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ, καθώς τη χαρακτηρίζει «σε αδιέξοδο» και επισημαίνει ότι η χώρα έχει οπισθοδρομήσει σε διάφορους τομείς ελευθερίας της έκφρασης.

Ειδικότερα στις αναφορές της για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, η Επιτροπή τονίζει ότι όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν κυριαρχικά δικαιώματα για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων, στη βάση του κεκτημένου και του διεθνούς δικαίου, όπως επίσης και την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών-μελών επί των χωρικών τους υδάτων. Η έκθεση επικρίνει την Αγκυρα γιατί, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις, δεν έχει εξομαλύνει τις διμερείς σχέσεις της με την Κυπριακή Δημοκρατία και επισημαίνει ότι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή από το 1971.

Συγχρόνως καλεί την Τουρκία, που έχει επικυρώσει τη συμφωνία επανεισδοχής παράνομων μεταναστών, να προχωρήσει στην υλοποίηση των υποχρεώσεών της. Υπογραμμίζει ακόμη τη σημασία συνεργασίας με ευρωπαϊκές γειτονικές χώρες για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, με ειδική αναφορά στο Αιγαίο. Τέλος, αναφέρει ότι η απειλή πολέμου εξακολουθεί να υφίσταται έναντι της Ελλάδας και επισημαίνει ότι το Συμβούλιο της Ε.Ε. έχει ζητήσει από την Τουρκία να δεσμευθεί ανεπιφύλακτα στη διατήρηση καλών γειτονικών σχέσεων και στην ειρηνική επίλυση των διαφορών με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Την καλεί να αποφύγει οποιαδήποτε απειλή κατά κράτους-μέλους και να αποφύγει πηγές εντάσεων που μπορούν να ζημιώσουν τις καλές γειτονικές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένων των υπερπτήσεων στο Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά, τονίζει τη σημασία της Τουρκίας ως γεωστρατηγικού εταίρου της Ε.Ε. και διαπιστώνει ως θετικά στοιχεία την «εφαρμογή ορισμένων μεταρρυθμιστικών δεσμεύσεων», όπως το πακέτο εκδημοκρατισμού 2013.

Για τα Σκόπια και το ζήτημα της ονομασίας, η Κομισιόν επισημαίνει ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη» για εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης. Τονίζει ότι την τελευταία χρονιά υπάρχει οπισθοδρόμηση στους τομείς της ελευθερίας έκφρασης των ΜΜΕ, αλλά και στην αμεροληψία της Δικαιοσύνης και απαιτείται δράση για να αντιστραφεί αυτή η αρνητική πορεία. Ωστόσο, ο επίτροπος για τη Διεύρυνση, Στέφαν Φούλε, που παρουσίασε χθες την έκθεση και η θητεία του οποίου λήγει, επανέλαβε τη θετική του εισήγηση για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με την ΠΓΔΜ, κάνοντας μια αποτίμηση της συνολικής «καθοριστικής προόδου» που έχει σημειώσει η χώρα τα τελευταία έτη και όχι εστιάζοντας στην οπισθοδρόμηση της τελευταίας χρονιάς. Ο ίδιος καλεί την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αυξημένης πολιτικοποίησης των θεσμών ώστε να μπορέσει η επιτροπή μελλοντικά να διατηρήσει τη θετική εισήγηση που ο ίδιος έχει δώσει μέχρι στιγμής.

Διαβάστε περισσότερα...

EU PROVIDES TURKEY WITH €4.4 BILLION PRE-ACCESSION FUNDS

ISTANBUL — The EU will provide pre-accession assistance for Turkey in the amount of 4.4 billion euros covering the period of 2014-2020. 

The EU will support reforms in the 'enlargement countries' with financial and technical help throughout the accession process for a period of seven years. The EU Commission has a budget of 11 billion euros for the pre-accession funds, dedicating the largest share of resources to Turkey among the beneficiaries. 

Of this 4.4 million euros provided to Turkey, 620.4 million will be allocated in 2014, 626.2 million in 2015, 630.7 million in 2016, 636.4 million in 2017, and 1.94 billion during 2018-2020. 

For the same period of 2014-2020, the other beneficiary countries Albania, Macedonia, Kosovo, Montenegro, Serbia will receive respectively 649.5 million, 664,2 million, 645.5 million, 270.5 million, and 1.508 billion euros.

The pre-accession assistance promotes structural reforms which transform a given sector and bring it up to EU standards. These sectors cover areas that are linked to the enlargement strategy such as rule of law, growth and competitiveness, and democracy and governance.

http://www.dailysabah.com/nation/2014/09/26/eu-provides-turkey-with-44-billion-preaccession-funds

Διαβάστε περισσότερα...

EU-Turkey Energy Relations After the 2014 Ukraine Crisis

In this article Simone Tagliapietra summarizes the key results of a new study published by theFondazione Eni Enrico Mattei aimed at exploring the future prospects of the EU-Turkey energy relations in the aftermath of the 2014 Ukraine crisis. Considering the rapidly evolving situation in the region, the study outlines the urgent need to enhance the EU-Turkey energy partnership and proposes the establishment of a new “EU-Turkey Natural Gas Initiative”.

Introduction 

Over the last two decades energy has emerged as an increasingly important component of the overall cooperation scheme being built between the European Union (EU) and Turkey. In particular, over the years the EU-Turkey energy relations have progressively focused on a specific segment of energy markets: natural gas.

This focus on natural gas has been mainly based on Turkey’s strategic geographical location at the crossroads of major natural gas-rich regions such the Caspian and the Middle East on the one hand, and a major natural gas-consuming region, Europe, on the other hand. This peculiar position has paved the way for the emergence of a vision on which Turkey would eventually play the role of key transit country of future natural gas flows from Azerbaijan, Turkmenistan, Iraq and Iran to Europe[i].

Read more http://www.naturalgaseurope.com

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί ΕΕ και ΗΠΑ διαφωνούν για τη Μ. Ανατολή;

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Οι Ευρωπαίοι σπάνια έχουν συμφωνήσει με τις ΗΠΑ για κρίσιμα θέματα της Μέσης Ανατολής. Από την εποχή των πολέμων που διεξήγαγε το νεοσύστατο, τότε, Αμερικανικό ναυτικό εναντίον των πειρατών της Μπαρμπαριάς στις αρχές του 19ου αιώνα, μέχρι την ανακωχή που επέβαλλε ο Πρόεδρος Άϊζενχάουερ στην κοινή Γαλλο-Βρετανο-Ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση στο Σουέζ το 1956 και τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στις πλείστες των περιπτώσεων έχουν ενεργήσει ξεχωριστά ή και αντίθετα στην περιοχή αυτή. Βεβαίως, έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις, όπως ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991.

Μπορεί κατά τον Ψυχρό Πόλεμο η Μέση Ανατολή να ευρίσκετο στην περιφέρεια των κοινών ενδιαφερόντων και όχι στο κέντρο τους, έχει γίνει τώρα το ευαίσθητο επίκεντρο της γεωπολιτικής Αμερικανο-Ευρωπαϊκής σχέσης.

Ποια η ρίζα όμως αυτής της διχογνωμίας; Η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας απομάκρυνε το θέμα της ασφάλειας της Ευρώπης από το κέντρο της Αμερικανικής στρατηγικής θεώρησης του κόσμου, και το αντικατέστησε με τα προβλήματα του ευρύτερου χώρου της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Ασίας. Κατ΄αναλογία, και η Ευρωπαϊκή θεώρηση έχει αλλάξει. Η Αμερική δεν είναι πια ο χορηγός προφανών εγγυήσεων ασφάλειας όπως ήταν στο Ψυχρό Πόλεμο. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στο διεθνές σύστημα ασφάλειας, ιδιαίτερα στην Ασία, και στην διασφάλιση των θαλασσίων μεταφορών. Αλλά ο ρόλος αυτός είναι πολύ λιγότερο εμφανής στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, που τείνει να βλέπει με ενόχληση μόνο την ηγεμονική πλευρά της Αμερικής, για την οποία αισθάνεται ότι μάλλον θέτει σε κίνδυνο παρά ενισχύει την αμοιβαία ασφάλεια. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή μετά την εισβολή στο Ιράκ.

Δεν πρόκειται ακριβώς για διαφωνία αρχών όσο για διχογνωμία στρατηγικής, που είναι εμπεδωμένη στην Ευρωπαϊκή ιστορία, γεωγραφία και εσωτερική πολιτική. Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί συμφωνούν σε πολλές γενικές αρχές και στόχους. Αμφότερες οι πλευρές θεωρούν την ανάπτυξη στην Μέση Ανατολή σαν τον ασφαλέστερο τρόπο να εμποδιστεί το είδος της υπερεθνικής τρομοκρατίας. Αμφότερες υποστηρίζουν την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους. Αμφότερες θέλουν να αποφευχθεί η εξάπλωση όπλων μαζικής καταστροφής στην περιοχή αυτή. Τέλος, αμφότερες έχουν κοινό συμφέρον να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από την περιοχή στις επόμενες δεκαετίες.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο όμως, τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο ασαφή, και εδώ είναι που εμφανίζεται ο υπερατλαντικός διχασμός. Ο μουσουλμανικός κόσμος έπαψε να προχωρά προς την μοντέρνα εποχή κάποια στιγμή μεταξύ του 14ου και 19ου αιώνα. Η περιοχή αυτή υστερεί σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο από άποψη οικονομικών επιτευγμάτων, μόρφωσης και βασικών ελευθεριών.

Όταν η Κυβέρνηση Μπούς ανακοίνωσε την απόφαση εισβολής στο Ιράκ, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, είχαν έντονες αντιρρήσεις, οι οποίες συνέπιπταν κατά μεγάλο μέρος με τις απόψεις της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Πίστευαν ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να σταθεροποιηθεί το Ιράκ, κι ακόμη δυσκολότερο να εκδημοκρατιστεί, μετά την εισβολή, και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί το φαινόμενο «ντόμινο», δηλαδή η αλυσιδωτή αντίδραση που θα άπλωνε την μεταρρύθμιση στον υπόλοιπο χώρο. Φοβόνταν ότι ο πόλεμος θα έτρεφε την αστάθεια και θα βοηθούσε τους τρομοκράτες να στρατολογήσουν οπαδούς. Υπεστήριζαν ότι ο πόλεμος θα ενίσχυε την εντύπωση της σύγκρουσης των πολιτισμών, πράγμα επιβλαβές όχι μόνο για την εμπόλεμη περιοχή αλλά για την εσωτερική τους πολιτική κατάσταση. Τέλος, πίστευαν ότι ο αντιδυτικισμός στην εμπόλεμη περιοχή θα διωγκούτο επικινδύνως, υποσκάπτοντας έτσι οποιοδήποτε δημοκρατικό μήνυμα θα προσπαθούσαν να μεταδώσουν οι Αμερικανοί.

Η επικρατούσα θεώρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το τί πρέπει να γίνει στην Μέση Ανατολή ξεκινά από παραδοχές διαφορετικές από αυτές της Αμερικανικής θεωρίας περί «μεταμόρφωσης» της περιοχής. Δέχεται ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα εν μια νυκτί. Αντιθέτως πιστεύει ότι με την συνεργασία με τις Μεσανατολικές «κοινωνίες πολιτών», με την βελτίωση των οικονομιών των κρατών και με την βαθμιαία μεταμόρφωση του συστήματος διακυβέρνησης των χωρών της περιοχής, η Ευρώπη δημιουργεί τις συνθήκες για δημοκρατική αλλαγή που μπορούν να προέλθουν μόνο από τις ίδιες τις υπό μεταμόρφωση κοινωνίες. Η Ευρώπη επίσης δίνει υψηλή προτεραιότητα στην επίλυσης της Αραβο-Ισραηλινής αντιπαράθεσης με πιο ουδέτερη διαιτησία, που δεν πρόκειται να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του Ισραήλ, αλλά δεν πρόκειται και να υποστηρίζει αυτομάτως οποιαδήποτε απόφαση παίρνει η Ισραηλινή κυβέρνηση.

Οι ιδέες αυτές δεν είναι αποτέλεσμα αντιλήψεων στρατηγικής αδυναμίας. Στην πραγματικότητα είναι ριζωμένες σε μία καθαρώς Ευρωπαϊκή αντίληψη ιστορίας, σε μια παράδοση έντονων σχέσεων (και φιλικών και ανταγωνιστικών) με το μουσουλμανικό κόσμο, καθώς επίσης στην διαφορετική γεωγραφική θέση της γηραιάς ηπείρου. Η Μέση Ανατολή είναι στην ίδια «γειτονιά» με την Ευρώπη, και οποιεσδήποτε ριζοσπαστικές λύσεις, όπως πόλεμοι με ορισμένα οφέλη αλλά και με τεράστιους κινδύνους -ζυγίζονται πολύ προσεκτικά. Εποπλέον, η Ευρώπη έχει 20 έως 25 εκατομμύρια Μουσουλμάνους. Όταν αναλαμβάνονται εχθρικές ενέργειες στην Μέση Ανατολή που δεν είναι νόμιμες στα μάτια της κοινής γνώμης των πληθυσμών αυτών, είναι δυνατό να έχουν επιπτώσεις μέσα στις ίδιες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Αξιολογώντας σήμερα τις επιπτώσεις της επέμβασης στο Ιράκ το 2003, μπορούμε να κατανοήσουμε πώς εξελίχθηκε η αναμέτρηση των διαφορετικών οραμάτων για την Μέση Ανατολή, και ποιές καινούργιες εντάσεις δημιούργησε στις Αμερικανο-Ευρωπαϊκές σχέσεις. Σήμερα οι στρατιωτικές επεμβάσεις και η κατοχή εδαφών εξακολουθούν να είναι απεχθείς στους τοπικούς πληθυσμούς, όπως ήταν και στο παρελθόν, ακόμη και στις περιπτώσεις που οι επεμβαίνουσες δυνάμεις ευαγγελίζονται τον εκδημοκρατισμό.

Διαβάστε περισσότερα...

Σύγκρουση Κομισιόν - Μόσχας για τον South Stream

ΠΑΝΑΓΗΣ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟΣ

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:Ενέργεια

Στον «αέρα» βρίσκεται ο αγωγός South Stream, καθώς η Κομισιόν δείχνει να θέλει χρησιμοποιήσει την αδειοδότηση του έργου ως μέσο πίεσης προς τη Ρωσία, ώστε η τελευταία να κάνει υποχωρήσεις στην Ουκρανία. Αυτό συνάγουν διπλωματικοί κύκλοι από τις δηλώσεις που έκανε ο Γκίντερ Ετινγκερ, ο αρμόδιος για την Ενέργεια επίτροπος, την Κυριακή.

Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Κομισιόν και την Gazprom, που κατασκευάζει τον South Stream, έχουν παγώσει. «Θα συνεχίσουμε, αν οι Ρώσοι επιστρέψουν σε όσα υπαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο και αν δείξουν προθυμία για εποικοδομητική συνεργασία στη βάση του ευρωπαϊκού Ενεργειακού Δικαίου», δήλωσε ο κ. Ετινγκερ, ο οποίος πρόσθεσε ότι ναι μεν σε τεχνικό επίπεδο γίνονται συζητήσεις, όμως, με την Ανατ. Ουκρανία στα πρόθυρα του εμφυλίου και χωρίς αναγνώριση της κυβέρνησης του Κιέβου από τη Μόσχα, δεν θα υπάρξει η επιδιωκόμενη πολιτική λύση.

Ο South Stream σχεδιάστηκε το 2007 από τη Μόσχα ώστε να παρακάμπτει την Ουκρανία, να διασχίζει τη Μαύρη Θάλασσα και να καταλήγει στη Βουλγαρία, όπου θα χωριζόταν σε δύο κλάδους, το Νότιο προς την Ιταλία και το Βόρειο προς την Αυστρία.

Τον Δεκέμβριο, πάντως, η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι οι διμερείς συμφωνίες ανάμεσα στη Ρωσία και τη Βουλγαρία, τη Σερβία, την Ουγγαρία, την Ελλάδα, την Κροατία, τη Σλοβενία και την Αυστρία αντιβαίνουν το κοινοτικό δίκαιο. Αυτό είναι το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης.

Με τη σκληρή στάση της Κομισιόν δεν συμφωνούν όλοι στην Ε.Ε. Η Βουλγαρία, που μετά το τέλος του Nabbuco κινδυνεύει να αποκοπεί από τους διαδρόμους του αερίου, συνεχίζει τη συνεργασία με την Gazprom, με αποτέλεσμα, πρόσφατα, να την απειλήσει με κυρώσεις ο πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο. Το κλίμα ανάμεσα στην Επιτροπή και τη Ρωσία είναι πολεμικό, και είναι ενδεικτικό ότι το Σάββατο ο επικεφαλής της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, δήλωσε ότι η Κομισιόν δεν θα σταματήσει τον South Stream.

Η ελληνική πλευρά τηρεί χαμηλούς τόνους στο θέμα αυτό, άλλωστε, τον Νοέμβριο 2012 η Gazprom ανακοίνωσε ότι ο South Stream δεν θα περάσει από την Ελλάδα για οικονομικούς λόγους και ότι η τροφοδοσία της Ιταλίας θα γίνει μέσω Σερβίας. Εκτοτε και η Gazprom έχει αλλάξει τη στάση της και ο κ. Μίλερ έχει χαρακτηρίσει ευπρόσδεκτη τη χώρα μας στο έργο.

Με τον κ. Ετινγκερ είχε συναντηθεί στις Βρυξέλλες, την περασμένη Τετάρτη, ο Α. Σαμαράς, με αντικείμενο την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και τη διασύνδεση των ευρωπαϊκών αγωγών αερίου.

Μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία, η Κομισιόν και ιδιαίτερα ο κ. Ετινγκερ φαίνεται να εκτιμούν ότι η Ελλάδα αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο στην τροφοδοσία της Ε.Ε. με φυσικό αέριο, τόσο μέσω του Νοτίου διαδρόμου και του αγωγού TAP που θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν προς την Ελλάδα, όσο και μέσω του τερματικού της Ρεβυθούσας και των κοιτασμάτων της Ανατ. Μεσογείου. Ο επίτροπος, μάλιστα, δήλωσε ότι η Κομισιόν «θεωρεί πολύ σημαντική την ανάπτυξη των υποδομών αερίου στην Ελλάδα».

Διαβάστε περισσότερα...

Essay: We Ought To Be EU-Skeptic

By Roman Herzog

AFP

Europe doesn't have a nation, not even a "European public".

In the run-up to the European election, we ought to be more 

skeptical of the EU. The union's fundamental design flaws could

 lead to its disintegration. An essay by former German President Roman Herzog.

I.

The European Union is in a deep crisis. The reasons for the crisis are manifold, and would, each on its own, have been endurable, even over decades. In the present situation, however, they have become intertwined and so will persist. If those responsible don't face up to them decisively, the long-term prospects for Europe do not look good.

The debt and currency crisis makes it abundantly clear there is something very wrong with the constitutional structure of the EU, as well as with the political conduct of particular members. One doesn't know which is more puzzling: that some new members could trick their way into the euro zone and into the EU itself with false figures, or that those in Brussels failed to notice bogus applications.

Average citizens, even halfway informed about current developments, will be concerned and will expect reassurance above all on two points: They would like the prosperity achieved in Europe to be reasonably secure, and they will also want Europe to be strong enough for Europe's voice to be heard in the newly forming world concert. Such citizens deserve to be understood.

The description of the "new tasks" may sound brief. In reality it encompasses a huge program, which only a very strong institution would be capable of mastering. Whether today's EU is able to display this strength is open to doubt, therefore this issue is worth pursuing in greater detail.

In hindsight, the EU has not been strengthened by the numerous new entrants of recent years, but weakened. Political strength of the kind needed today in Europe is something fundamentally different from size, especially mere territorial size. It is delusional to think that an institution like the EU simply has to be as big as possible for it to be strong and capable of surviving under pressure.

Size can equally make it become rigid and inflexible, because of excessively fast growth and even more so because of the challenges of internal uniformity. This is particularly risky at a time such as ours, when every day brings new risks and problems -- but also new opportunities. In such situations, size can be an advantage. But it can only be agile and quick to respond if it limits itself to the most essentially shared issues, and doesn't try to play the all-encompassing superstate.

The bigger an institution becomes, the more fragile its inner homogeneity. Political and ideological consensus, without which such a community of states has no real chance of long-term survival, was present for all the new entrants in the past decades. But our current debt crisis showed that economic homogeneity was awry. Of course, not all members can be equally strong economically.

The EU has always accepted economically stronger and weaker states; the weaker were supposed to be helped to rise to the level of the stronger. But this much should surely have been ascertained: whether a candidate for entry could be expected, with the help of the EU, to reach an economic level which would allow it to stand on its own two feet within a reasonable period of time.

II.

Let us leave the examination of the EU's reality aside for the moment. It is evident that the state of affairs in the EU is a sorry one. The idea and the reality are poles apart, and corrections will have to be made above all to the reality if the EU is to achieve what European citizens expect of it. The awkward predicament, however, is that this will require considerable changes to the EU treaties and these are difficult to renegotiate, as they require the assent of all member governments as well as member parliaments.

Of course, it is harder to get 28 member states into one camp than six, particularly when the 28 contain groups with quite different historical experiences. This has obviously been the case since the entry of the former Eastern Bloc countries. For half a century these states had to suffer the pain of handing over their sovereignty to Moscow, and now joining the EU has again forced them to endure sensitive incursions into their sovereignty.

It is entirely understandable that some of their politicians have a highly skeptical attitude to further changes. But in turn, those other states in Europe, which are already prepared for further integration, must have the right to form smaller circles and, for example, throw their combined weight on the scales in world politics. The treaties include a specific instrument for this purpose: "enhanced cooperation". This is sometimes perceived with some skepticism as "two-speed integration," but it is one which would allow courageous individual states to move forward and with them advance the integration of the whole -- the same kind of moving forward as the act of founding was for the original six.

All this has only one catch: Enhanced cooperation along these lines requires the permission of heads of state, and this permission has to be unanimous. This is hard to understand. As mentioned before, while there has to be sympathy for the eastern members not wanting to accept further losses of sovereignty, no individual member state of the EU, however small, should be in a position to prevent others from closer cooperation. This is the most serious weakness of the Lisbon treaty.

III.

Another potential threat to European integration is the already excessive production of standards in the EU. Comprehensive law-making can be an indicator of the power of an institution: the great European works of codification in the last century make this case. But it is also a question of what legal substance is being displaced by new laws, and this is especially pertinent when the lawmaker is acting within a strongly expanded territorial framework, when his theme, therefore, is not "modernizing the law," but rather "unifying different legal regions," as of course is the case with the integration of Europe. The incessant, often senseless legislating activity in the bodies of the Union which has led to 60-70,000 printed pages of legislation, is therefore not a sign of abundant creative energy in the EU. Rather, it is a cause, or a contributing cause, of its creative and therefore political weakness.

The process itself is an obvious one. The larger the area to be standardized, the more one has to abstract away from the peculiarities of the individual region and what has been "abstracted away" has to be replaced by armchair decisions and woolly constructs. The process then ends with the citizen affected not feeling understood by the lawmaker and withdrawing his or her trust!

IV.

What is at stake here is nothing less than the democratic substance of the Union. Discussions about the democratic deficit of the EU tend to end with a demand for direct elections for individual roles within the Union, or for expanding the powers of the European Parliament.

While I will not quibble with these demands, there should also be a recognition that beyond individual measures, democracy demands a bond of trust and understanding between the bodies of the Union and the citizens of the Union, and here things are not as they should be. Not least evidence of this is the usual complaint about the "European public" -- the European demos -- having failed to materialize after more than half a century's efforts -- whatever such a polyphonous public might actually look like.

The larger a public institution, the harder it is to create both understanding and trust. If the parliament's powers are too limited, that may be a bad sign for the way EU contracts deal with parliamentarianism, but that is only one element in democracy. At the same time, when citizens of the Union no longer feel they belong, because too much is decided above their heads without knowledge of their aspirations and without empathy for their circumstances, the democratic character of the union is called into question.

http://www.spiegel.de/international/europe/construction-faults-at-the-heart-of-the-eu-will-cause-its-disintegration-a-971283.html

Διαβάστε περισσότερα...

Τι προέβλεπε το μυστικό Σχέδιο Ζ για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Πριν από τις εθνικές εκλογές του 2012 στην Ελλάδα, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ είχαν προετοιμάσει το μυστικό Σχέδιο Ζ, που αφορούσε τον τρόπο μετάβασης της χώρας από το ευρώ στη δραχμή, όπως προκύπτει από τη δεύτερη συνέχεια της μεγάλης έρευνας των Financial Times για την κρίση της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, το σχέδιο για το οποίο εργάστηκαν επί μήνες μικρός αριθμός αξιωματούχων της Ευρωζώνης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, προέβλεπε από σφράγισμα των ΑΤΜ και συνοριακούς ελέγχους για την παρεμπόδιση φυγής κεφαλαίων μέχρι την κυκλοφορία ειδικών χρεωστικών σημειωμάτων (IOU) ως προσωρινού νομίσματος.

Το σχέδιο τελικώς δεν χρειάστηκε να εφαρμοστεί, καθώς η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ αποφάσισε ότι ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνη η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η νέα ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να υλοποιήσει τα συμπεφωνημένα με την τρόικα.

Πώς καταστρώθηκε πριν από τις εκλογές του 2012 

Ενώ η Ελλάδα προετοιμαζόταν για τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 σε κλίμα έντονης πολιτικής αβεβαιότητας και η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα ήταν συνετό η Ελλάδα να οδηγηθεί σε έξοδο από το ευρώ, μια εξαιρετικά ολιγομελής και κλειστή ομάδα αξιωματούχων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Eurogroup, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έβαζε τις τελευταίες πινελιές στο μυστικό σχέδιο Ζ: πώς θα οργανωθεί με κάθε λεπτομέρεια η μετάβαση της ελληνικής οικονομίας από το ευρώ στη δραχμή και πώς θα προστατευθούν τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνης από τη μετάδοση της κρίσης.

Στο δεύτερο μέρος της έρευνας για το πώς άλλαξε η Ευρωζώνη τα χρόνια της κρίσης, οι Financial Times περιγράφουν το άκρως απόρρητο σχέδιο Ζ (το τελευταίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου), που προέβλεπε τι έπρεπε να γίνει στην περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση δεν θα κατάφερνε να εφαρμόσει το Μνημόνιο και τελικά θα οδηγείτο σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Η σοβαρή επεξεργασία του σχεδίου Ζ άρχισε στα τέλη Ιανουαρίου του 2012 και κορυφώθηκε μετά τον Μάιο του 2012, όταν είχε διαφανεί πιθανή μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά υπήρχε και διάχυτος φόβος για ενδεχόμενη μαζική απόσυρση καταθέσεων από τις τράπεζες (bankrun). Το σχέδιο Ζ ήταν τόσο μυστικό, ώστε οι είκοσι τέσσερις αξιωματούχοι που το επεξεργάζονταν δεν συνέταξαν ποτέ ούτε ένα έγγραφο, προκειμένου να μην υπάρξουν διαρροές. Αξιωματούχοι που εργάστηκαν πάνω στο σχέδιο Ζ υποστηρίζουν στους F.T. πως αυτό είχε διπλό ρόλο: Πρώτον, να χρησιμεύσει ως επιχείρημα κατά της εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ, διότι οι οικονομικές, πολιτικές και τεχνικές προκλήσεις που προέκυπταν σύμφωνα με τους Financial Times, ήταν τρομακτικές.

Δεύτερον, το σχέδιο Ζ περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια πώς θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα νέο χρηματοπιστωτικό σύστημα για την Ελλάδα. Οι προβλέψεις του προέβλεπαν δραστικά μέτρα, όπως παύση λειτουργίας όλων των αυτόματων μηχανημάτων ανάληψης μετρητών και επαναφορά των συνοριακών ελέγχων προκειμένου να αποτραπεί η μαζική φυγή κεφαλαίων. Αλλά και την έκδοση ειδικών χρεωστικών σημειωμάτων (IOU) με αξία ίση περίπου με το 50% του ευρώ. Το ενδεχόμενο να γίνει προσπάθεια εκτύπωσης δραχμών άμεσα απορρίφθηκε ως επιλογή για πρακτικούς λόγους, διότι απαιτούσε πολύ χρόνο. Παράλληλα, θα έπρεπε να κατασκευαστεί εκ του μηδενός νέο σύστημα για την εκκαθάριση όλων των συναλλαγών, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Ευρωσύστημα. Μια άλλη απειλή ήταν ότι η αδυναμία πληρωμής ενός κρατικού ομολόγου ύψους 3,1 δισ. ευρώ που έληγε στις 20 Αυγούστου του 2012 θα οδηγούσε πιθανότατα στη διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ και συνεπώς η ελληνική οικονομία θα κατέρρεε. Εξίσου μεγάλη απειλή που θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρώ ήταν μια επιδρομή στις τραπεζικές καταθέσεις στο διάστημα μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, την ίδια στιγμή που η ΕΚΤ δεν θα μπορούσε να τους παράσχει ρευστότητα διότι δεν διέθεταν εχέγγυα. Μέχρι τις εκλογές του 2012 στην Ελλάδα μεταφέρθηκε σε μετρητά το αστρονομικό ποσό των 28,5 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή στο Βερολίνο η κ. Μέρκελ προσπαθούσε να εξακριβώσει ποιες θα ήταν οι συνέπειες μιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Οι απαντήσεις που λάμβανε ήταν αντικρουόμενες, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέμενε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εκδιωχθεί από το ευρώ για να μην οδηγήσει σε διάλυση ολόκληρη την Ευρωζώνη. Αλλοι σύμβουλοι της κ. Μέρκελ εκτιμούσαν πως η ελληνική έξοδος θα οδηγούσε σε ντόμινο με αύξηση του κόστους δανεισμού και τραπεζικές επιδρομές σε Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία. Η συμβουλή του κ. Γιοργκ Ασμουσεν προς την κ. Μέρκελ ήταν ότι η έξοδος «μπορεί ήδη να έχει προεξοφληθεί από τις αγορές και να μην επεκταθεί (η κρίση) ή μπορεί να καταλήξουμε με μια Ευρωζώνη με δέκα μέλη». Τελικά, το σχέδιο Ζ ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε, διότι μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 σχηματίστηκε η τρικομματική κυβέρνηση, που δεσμεύτηκε να εφαρμόσει το Μνημόνιο, και η κ. Μέρκελ αποφάσισε ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνη επιλογή.

Οπως αναφέρουν οι Financial Times, μετά τις εκλογές, με την έγκριση της δόσης των 34,3 δισ. ευρώ να εκκρεμεί και τον κ. Σαμαρά να συνεχίζει να ζητάει αναθεώρηση του προγράμματος διάσωσης, ο κ. Μπαρόζο αποφάσισε να επισκεφθεί την Αθήνα. Οι συνομιλίες διήρκεσαν δύο ώρες. Ο κ. Μπαρόζο είπε στον νέο πρωθυπουργό ότι θα έπρεπε να σταματήσουν οι απαιτήσεις για αναθεώρηση του προγράμματος. Σύμφωνα με παρόντες αξιωματούχους, παρότρυνε τον κ. Σαμαρά να συνεχίσει για τουλάχιστον ένα χρόνο να εφαρμόζει τις υπάρχουσες δεσμεύσεις. Υστερα από αυτό, θα μπορούσε να τεθεί θέμα αναθεώρησης. Αλλά η εφαρμογή του προγράμματος έπρεπε να προηγηθεί. «Μη ζητάτε νέους όρους. Δεν υπάρχει περίπτωση», θυμάται ένας από τους παρισταμένους τον κ. Μπαρόζο να λέει.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι εκλογές ως άσκηση πολιτικής σκέψης

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Αυτές οι ευρωεκλογές είναι οι τρίτες από την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν συγκρίνει κανείς το προεκλογικό κλίμα αυτών των εκλογών με το αντίστοιχο των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων είναι ολοφάνερη μία ποιοτική διαφορά, η απουσία φανατισμού, μισαλλοδοξίας και συνεπώς έντασης. Θεωρητικώς αυτό μπορεί να αποτελεί από μόνο του στοιχείο εκσυγχρονισμού σε μία εξελισσόμενη κοινωνία. Στην πραγματικότητα είναι ατμόσφαιρα η οποία αναδίδει πολιτική αναξιοπιστία και απαξίωσης της πολιτικής ζωής από τους πολίτες.

Κάθε εκλογική αναμέτρηση αποτελεί μία από τις μεγάλες στιγμές της σύγχρονης Δημοκρατίας. Η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογική διαδικασία αναδεικνύει την ποιότητα του πολίτη ως μέλους μιας κοινωνίας καθώς επίσης και την κουλτούρα της πολιτικής ζωής.

Ο θεωρητικός θεμελιωτής του σύγχρονου κράτους και της εμπειρικής επιστήμης της πολιτικής και ένας εκ των εισηγητών του πολιτικού ορθολογισμού, Άγγλος διανοητής Τόμας Χομπς (1588 - 1679), ανέλυσε στο κλασικό του έργο «Λεβιάθαν» ότι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου δεν είναι η ειρηνική συνύπαρξη όλων και η ακώλυτη κάλυψη των αναγκών του αλλά ο γενικευμένος πόλεμος όλων εναντίον όλων για την απόκτηση των περιορισμένων φυσικών πόρων και την ικανοποίηση των ενστικτωδών παρορμήσεων. Κατά τον Χομπς, η κατάσταση αυτή αίρεται από τη δημιουργία του κράτους, το οποίο είναι η δημιουργική επινόηση της ορθολογικής ανθρώπινης δραστηριότητας. Με άλλα λόγια το κράτος αποσκοπεί στην έλλογη οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων και της πολιτικής κυριαρχίας, καθώς και στη διαρκή αναδιάταξη των πολιτικών του λειτουργιών, προκειμένου να επιτελείται η κατά το δυνατόν αποτελεσματικότερη αναπροσαρμογή της κοινωνίας στις διαρκώς μεταβαλλόμενες εξωγενείς συνθήκες.

Μπορεί η ένταξή μας στην ΕΕ, να δημιούργησε προσδοκίες ότι δημοκρατία και εκσυγχρονισμός θα αποτελούσαν αναμφιβόλως τις δύο ενισχυμένες συντεταγμένες της κοινωνίας μας, αυτό, όμως, αποδείχθηκε ψευδαίσθηση. Αν και στις αναπτυσσόμενες κοινωνίες το φαινόμενο του εκσυγχρονισμού, όπως έχει επιστημονικά μελετηθεί, δεν συνδέεται πάντοτε με την ύπαρξη δημοκρατικού πολιτεύματος (π.χ. Τουρκία), στις δυτικές κοινωνίες το περιεχόμενο του εκσυγχρονισμού δεν καθορίζεται μόνο από την οικονομική ανάπτυξη αλλά και από την κοινωνική και, ως εκ τούτου, η ύπαρξη δημοκρατικού πολιτεύματος αποτελεί ένα από τα ουσιαστικότερα στοιχεία του εκσυγχρονισμού. Για τα δεδομένα της Κύπρου, δημοκρατία και εκσυγχρονισμός είναι δύο όροι άρρηκτα συνδεδεμένοι. 

Αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμη και στις πλέον ανεπτυγμένες κοινωνίες εντός της ΕΕ διαπιστώνεται δημοκρατικό έλλειμμα και ακόμη προβλήματα στην οικονομική και κοινωνική τους ανάπτυξη μπορεί εύκολα να αντιληφθεί γιατί στη δική μας κοινωνία το πρόβλημα του εκσυγχρονισμού, αλλά και της καλύτερης λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών είναι πιο έντονο. Γι' αυτό η αναζήτηση των τρόπων με τους οποίους θα ξεπερασθεί αυτό το πρόβλημα είναι ένα ουσιαστικό ζητούμενο για τις εκλογές.  Η διαπίστωση αυτή είναι άμεσα συνδεδεμένη με το γεγονός ότι η λειτουργία της δημοκρατικής πολιτείας στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της ηγεσίας. Επομένως, επειδή έχουμε περάσει το στάδιο της ουσιαστικής επίτευξης του εκδημοκρατισμού και του εκσυγχρονισμού το ερώτημα που τίθεται στις εκλογές δεν είναι το πως θα ξεπερασθεί το πρόβλημα αλλά το ποιος μπορεί να το πραγματοποιήσει.

Εδώ ακριβώς, οι εκλογές έρχονται να συμβάλουν στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας μας. Ο ρόλος των εκλογών στην άσκηση δημόσιας δημοκρατικής πολιτικής είναι τεράστιος και η συμμετοχή σε αυτές με προβληματισμό και κριτική σκέψη αποτελεί ιερό λειτούργημα. Αν και βέβαια, τις τελικές αποφάσεις στην πολιτεία δεν τις νομιμοποιεί η ορθότητά τους, αλλά η δημοκρατική τους νομιμοποίηση. Στην εξέλιξη, όμως, οι ίδιες οι κοινωνίες νομιμοποιούν την ποιότητα γιατί δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις επιτακτικές ανάγκες που δημιουργεί η πραγματικότητα.

Στις προσεχείς εκλογές καλούμαστε να αξιολογήσουμε και να επιλέξουμε από ένα αριθμό πολιτικών-υποψηφίων. Καλούμαστε έκαστος να αξιολογήσουμε και να κάνουμε μία πολιτική επιλογή, γι' αυτό είναι σοφό πρώτα να διερευνήσουμε την επιλογή των κριτηρίων για τη λήψη της απόφασής μας. Το ζητούμενο δεν είναι να προαποφασίσουμε ποιον πολιτικό θα επιλέξουμε αλλά να υιοθετήσουμε τις ορθές βάσεις για την λήψη της απόφασής μας. Η αποτελεσματικότητα της απόφασης μετριέται με το κατά πόσον η κριτική μας σκέψη αρμόζει στους σκοπούς που απαιτεί η κοινωνική μας συνείδηση. Και η κοινωνική συνείδηση αποτελεί το θεμέλιο για την υπέρβαση των αδιεξόδων που σχετίζονται με τη δημοκρατία και τον εκσυγχρονισμό στη χώρα μας. Οι εκλογές είναι μια μοναδική ευκαιρία που έχει ο κάθε πολίτης να πάρει στα χέρια του την πολιτική κρίση και να δώσει στην πολιτική το νόημα που της αξίζει.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν επετεύχθη συμφωνία ΗΠΑ - Γερμανίας

03.05.2014 : 07:47DAVID E. SANGER / THE NEW YORK TIMESΕΕ

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:Ουκρανία, Ευρωπαϊκή Ένωση

Η προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων ΗΠΑ-Γερμανίας σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών –σχέσεων, οι οποίες καθηλώθηκαν σε νεκρό σημείο ύστερα από την αποκάλυψη ότι η αμερικανική μυστική υπηρεσία, NSA, παρακολουθούσε το κινητό τηλέφωνο της Αγκελα Μέρκελ– δεν απέφερε απτά αποτελέσματα. Αυτό ανέφεραν Γερμανοί αξιωματούχοι καθώς η καγκελάριος κατευθυνόταν προς την Ουάσιγκτον για τη χθεσινή συνάντηση κορυφής με τον Μπαράκ Ομπάμα.

Η αποτυχία των σχετικών συνομιλιών οδήγησε σε πικρές αλληλοκατηγορίες, καθώς αξιωματούχοι των δύο χωρών έδιναν διαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις. Παράλληλα, θέτει ευρύτερης σημασίας ζητήματα, τη στιγμή που Ομπάμα και Μέρκελ προσπαθούν να πείσουν τη διεθνή κοινή γνώμη πως είναι σύμφωνοι στη γενική στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει η Δύση έναντι της Ρωσίας ώστε να την τιμωρήσουν για τις κινήσεις της στην Ουκρανία και να συγκρατήσουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο μέλλον.

Δεδομένων των σημαντικών διαφορών εντός της Ε.Ε. ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της Ρωσίας, η προσπάθεια συντονισμού Ουάσιγκτον και Βερολίνου «θέτει τις σχέσεις μας στο επίπεδο των μυστικών υπηρεσιών στην πιο δύσκολη δοκιμασία από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου», εκτιμούσε προ ημερών ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ.

Προτού αναχωρήσει από το Βερολίνο για την αμερικανική πρωτεύουσα, η κ. Μέρκελ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ. Πούτιν, όπου του ζήτησε την άμεση απελευθέρωση των επτά παρατηρητών του ΟΑΣΕ, οι οποίοι κρατούνται από φιλορώσους αυτονομιστές στην πόλη Σλαβιάνσκ της Ανατολικής Ουκρανίας. Τρεις εκ των αιχμαλώτων παρατηρητών είναι Γερμανοί.

Η αποκάλυψη για την παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου της κ. Μέρκελ για πάνω από δέκα χρόνια προκάλεσε μόνο φευγαλέο δημοσιογραφικό θόρυβο στις ΗΠΑ. Αντίθετα, στη Γερμανία παραμένει στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Μετά την αποκάλυψη, ο κ. Ομπάμα υποσχέθηκε ότι δεν θα παρακολουθούνται στο εξής οι επικοινωνίες της κ. Μέρκελ, αλλά απέφυγε να δεσμευθεί για άλλους Γερμανούς αξιωματούχους και δεν αναφέρθηκε στο μέλλον των επιχειρήσεων της NSA στη Γερμανία. Η αμερικανική πρεσβεία στο Βερολίνο φιλοξενεί ένα μεγάλο σταθμό ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων.

Επί αρκετούς μήνες, Γερμανοί αξιωματούχοι επέμεναν πως η καγκελάριος δεν μπορούσε να επισκεφθεί τις ΗΠΑ μέχρις ότου επιλυθεί το πρόβλημα των παρακολουθήσεων, ώστε να υπάρξει «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ συμμάχων». Ωστόσο, οι συνομιλίες κατέληξαν σε αδιέξοδο προτού καλά καλά αρχίσουν. Η Γερμανία απαίτησε μία συμφωνία που θα απαγόρευε στις ΗΠΑ να ασκούν κατασκοπεία στο έδαφός της. Αυτή η απαίτηση οδήγησε στην ανταλλαγή κατηγοριών μεταξύ της συμβούλου εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Σούζαν Ράις, και του Γερμανού ομολόγου της, Κρίστοφ Χόισγκεν.

Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, η κ. Ράις τόνισε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν υπογράψει συμφωνίες για τη μη άσκηση κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων με κανέναν από τους στενούς τους συμμάχους, ούτε καν με τα μέλη της ομάδας που έχει πολιτογραφηθεί ως «Τα Πέντε Μάτια» (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία) με τα οποία μοιράζονται σχεδόν το σύνολο των μυστικών πληροφοριών. Πρόσθεσε, δε, ότι μια παρόμοια συμφωνία με τη Γερμανία θα αποτελούσε προηγούμενο, το οποίο θα οδηγούσε στην έγερση παρόμοιων αξιώσεων από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και άλλους.

Διαβάστε περισσότερα...

Moldova Faces Russian Pressure Against EU Integration

As the standoff continues between Russia and the West over Ukraine, tensions have grown to encompass Ukraine's neighbor Moldova, which like Ukraine has been making efforts to integrate further with the West. Most recently, Russian military exercises held March 25 in Moldova's breakaway territory of Transdniestria have stoked these tensions. Russia has many economic, political and security levers to employ in Moldova in response to its Western integration efforts, and Russia can use this leverage to destabilize the country, if not derail integration efforts altogether.

Moldova was, after Ukraine, the most logical and likely country to experience a growing competition between Russia and the West over the former Soviet periphery. Moldova has made efforts to build closer ties to the European Union, primarily by working toward signing the EU association and free trade agreements. Moldova initialed these agreements at the November 2013 Vilnius summit, during which former Ukrainian President Viktor Yanukovich rejected the deals, and Moldova is now set to sign the deals in June along with Georgia. The Moldovan government has also supported the Western-backed uprising in Ukraine and has been a strong advocate of the Ukrainian government's ambitions to sign the EU agreements.

Russia has been very concerned with these developments. Like Ukraine, Russia's strategic interests require Moldova to remain a neutral country and not a part of the Western alliance structure. Therefore, Russia will likely work to undermine Moldova's Western integration efforts just as it has been doing in Ukraine, and Moscow has several levers it can use toward this end.

Become a full subscriber to access this report and much more! »

Διαβάστε περισσότερα...

Αμος Χόκσταϊν: «Ενεργειακή θωράκιση της Ευρώπης από ενδεχόμενη διακοπή ρωσικού αερίου»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

• 

«H Ελλάδα, η Κύπρος και όλες οι χώρες της Αν. Μεσογείου πρέπει να χαράσσουν τα ενεργειακά τους σχέδια με πρώτιστο γνώμονα την οικονομική βιωσιμότητα και δευτερευόντως τους γεωπολιτικούς υπολογισμούς» δηλώνει ο Αμος Χόκσταϊν και τονίζει ότι η Ουάσιγκτον έχει διαμηνύσει σε όλες τις χώρες της περιοχής να αποφεύγουν τις προκλήσεις και να δρουν σε πνεύμα συνεργασίας.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Οι ΗΠΑ προχωρούν σε προληπτικές κινήσεις ώστε να περιοριστούν οι συνέπειες για την Ελλάδα και τους άλλους εταίρους τους που εξαρτώνται από το ρωσικό αέριο σε περίπτωση που ο Βλαντιμίρ Πούτιν αποφασίσει να «κλείσει τη στρόφιγγα» στο πλαίσιο αντιποίνων κατά της Ευρώπης λόγω της Ουκρανίας. Αυτό τονίζει σε συνέντευξή του στην «Κ» ο Αμερικανός αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα ενέργειας, Αμος Χόκσταϊν.

– Πώς βλέπετε την Ελλάδα στο πλαίσιο της ουκρανικής κρίσης;

– Οι ΗΠΑ εργάζονται πολύ σκληρά σε όλες τις πτυχές της ουκρανικής κρίσης, συμπεριλαμβανομένης και της ασφάλειας της ενέργειας. Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι η ίδια η Ουκρανία είναι ενεργειακά ασφαλής. Επίσης, ότι σε περίπτωση που κάτι συμβεί, οι χώρες που λαμβάνουν ρωσικό αέριο διαμέσου της Ουκρανίας, δεν θα πληγούν. Και αν υφίστανται συνέπειες, να βρούμε τρόπους ώστε αυτές να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά. Συνεργαζόμαστε με όλες τις χώρες που λαμβάνουν αέριο από την Gazprom. Κάνουμε αναλύσεις ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς πού πηγαίνει το αέριο και ποιες είναι οι εναλλακτικές, και αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Εχουμε διαβουλεύσεις για το θέμα με όλους τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

– Συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας;

– Ναι, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Βρίσκομαι εδώ. Η δέσμευσή μας στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης ισχύει για όλες τις χώρες, και την Ελλάδα η οποία αγοράζει μεγάλες ποσότητες από την Gazprom.

– Πώς πρέπει να μεταφερθεί το αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου στις δυτικές αγορές;

– Στην Αν. Μεσόγειο συνεργαζόμαστε στενά με όλα τα μέρη. Πιστεύουμε ότι η ενέργεια προσφέρει μια ευκαιρία για περιφερειακή συνεργασία, περισσότερη ευημερία και οικονομική ανάπτυξη. Οι κυβερνήσεις αποφασίζουν το πλαίσιο και τους κανόνες για τις εξαγωγές, αλλά ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος θα κατασκευάσει τις υποδομές, θα καταβάλλει το κόστος, και θα κληθεί να διαπραγματευθεί τους εμπορικούς όρους, θα έχει τον ηγετικό ρόλο στις επιλογές που αφορούν τον τρόπο που θα γίνουν οι εξαγωγές.

– Με ποια κριτήρια αποφασίζονται οι τρόποι και οι διαδρομές;

– Οι αποφάσεις θα πρέπει να βασίζονται στα οικονομικά δεδομένα. Η γεωπολιτική διάσταση είναι σημαντική, αλλά δεν προηγείται της οικονομικής διάστασης, την ακολουθεί. Εάν κάνεις μια συμφωνία ύψους δισεκατομμυρίων ως απόρροια αποκλειστικά και μόνο πολιτικών υπολογισμών και όχι οικονομικών, η συμφωνία θα αποτύχει.

– Σας ανησυχούν οι δραστηριότητες της Τουρκίας στην περιοχή της Κύπρου;

– Εχουμε ενθαρρύνει όλες τις χώρες στην Αν. Μεσόγειο να εργασθούν σε πνεύμα συνεργασίας και να επιλύσουν τις όποιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων και όχι να χρησιμοποιήσουν τις πηγές ενέργειας που προσφέρονται για όλους, ως ευκαιρία για σύγκρουση. Διαφορετικές χώρες θα κάνουν διαφορετικές κινήσεις που θα μας αρέσουν ή δεν θα μας αρέσουν, αλλά τελικά ελπίζουμε ότι όλοι θα λειτουργούν σε πνεύμα συνεργασίας, ακόμη και αν διαφωνούν με τις ενέργειες μιας άλλης χώρας. Εχουμε μεταφέρει αυτό το μήνυμα σε όλες τις χώρες της Αν. Μεσογείου.

– Πόσο εφικτή είναι η ελληνική επιδίωξη για κατασκευή αγωγού από το Ισραήλ στην Κρήτη;

– Η Delek και η Noble, πιθανώς και με τη Woodside, θα κληθούν πολύ σύντομα να κρίνουν τι είναι οικονομικά συμφέρον. Οι εταιρείες θέτουν ερωτήματα όπως κατά πόσον υπάρχει αέριο, σε τι ποσότητες και πόσο εμπορικά εκμεταλλεύσιμο είναι, τι ποιότητας, πόσο βαθιά βρίσκεται. Και αφού έχουν όλα τα στοιχεία για όλες τις επιλογές, λαμβάνουν τις αποφάσεις τους. Οι χώρες δεν πρέπει να βιάζονται να πανηγυρίσουν. Οι πληροφορίες από τις πρώτες σεισμικές έρευνες έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν είναι κάτι σίγουρο. Και το είδαμε αυτό πρόσφατα στην Κύπρο.

– Και τα στοιχεία που έχουν συλλεγεί;

– Οι αναλύσεις είναι σημαντικές και όταν δημιουργείται ένα data room οι δυτικές εταιρείες έρχονται να εξετάσουν τα στοιχεία ή να αγοράσουν τα δικαιώματα σε αυτά, αλλά διαφορετικές εταιρείες έχουν διαφορετικούς γεωλόγους που καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα από τα στοιχεία που βλέπουν και αναλύουν. Μια εταιρεία μπορεί να επιλέξει να επενδύσει 100 εκατομμύρια δολάρια για γεωτρήσεις, ενώ μια άλλη να μην ενδιαφερθεί καθόλου. Υπάρχουν πολλά βήματα μέχρι να γίνουν οι γεωτρήσεις γι’ αυτό πάντα συμβουλεύω τις κυβερνήσεις να είναι συγκρατημένες.

– Υπάρχει ενδιαφέρον αμερικανικών εταιρειών για την Ελλάδα;

– Ελπίζω ότι αμερικανικές εταιρείες ενδιαφέρονται. Για το καλό της Ελλάδας ελπίζω να υπάρχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα αερίου και ίσως πετρελαίου και πως αν ισχύει αυτό η Ελλάδα θα θεσπίσει τους σωστούς μηχανισμούς και θα διαχειρισθεί το θέμα με διαφάνεια, και τα έσοδα θα είναι επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού.

– Πώς αποτιμούν οι ΗΠΑ τον ΤΑΡ;

– Θέλω να τονίσω τη μεγάλη σημασία που έχει ο ΤΑΡ για την Ελλάδα. Είναι το πρώτο βήμα, αλλά θα έρθει και άλλο αέριο από το Αζερμπαϊτζάν. Τη στιγμή που ο ελληνικός πλήττεται δραματικά από την κρίση, δεν γνωρίζω κάποιο άλλο σχέδιο που να φέρνει άμεσες ξένες επενδύσεις ύψους 2 δισ. δολαρίων και να δημιουργεί μέχρι δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας. Είναι μια ευκαιρία για να διαδραματίσετε ρόλο σε ένα ιστορικής σημασίας έργο που συνδέει την Κασπία με την Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Διαβάστε περισσότερα...

Με επανεξέταση των διμερών σχέσεων απειλεί τη Μόσχα η Ε.Ε.

03.03.2014 : 19:37

Reuters, ΑΠΕ-ΜΠΕ

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απείλησε σήμερα να επανεξετάσει εφ' όλης της ύλης τις σχέσεις της με τη Ρωσία εάν η Μόσχα δεν προχωρήσει σε «αποκλιμάκωση» στην Ουκρανία.

«Ελλείψει μέτρων αποκλιμάκωσης από πλευράς της Ρωσίας, η ΕΕ πρόκειται να λάβει αποφάσεις για τις συνέπειες στις διμερείς σχέσεις ανάμεσα στην ΕΕ και στη Ρωσία», προειδοποίησαν οι υπουργοί Εξωτερικών της Ένωσης σε ανακοίνωσή τους, η οποία περιήλθε στην κατοχή του Γαλλικού Πρακτορείου, κατά την κατεπείγουσα σύνοδό τους για την Ουκρανία στις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με το προσχέδιο της ανακοίνωσης οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έλαβαν την απόφαση να αναστείλουν τις συνομιλίες με τη Ρωσία για το θέμα της βίζας, εξαιτίας της εισβολής της στην Κριμαία.

Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ένωση συζητούν το θέμα από το 2007, καθώς η Μόσχα επιθυμεί οι πολίτες της να έχουν πρόσβαση στις χώρες μέλη της ΕΕ χωρίς να χρειάζονται έκδοση άδειας εισόδου.

«Η ΕΕ αποφάσισε να αναστείλει τις διμερείς συνομιλίες με τις ρωσικές αρχές για τα θέματα που αφορούν την έκδοση άδειας εισόδου (βίζας) καθώς και για μια νέα συμφωνία», αναφέρει το προσχέδιο της ανακοίνωσης των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, σε σημερινές δηλώσεις του στη δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία, δήλωσε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια απειλή επιβολής κυρώσεων από πάρα πολλές πλευρές, ωστόσο ο ίδιος είναι της γνώμης ότι θα πρέπει τώρα να δοθεί ακόμη μία ευκαιρία στο διάλογο.

Πρόσθεσε ότι αυτό το έργο πρέπει να το αναλάβουν διεθνείς οργανισμοί όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης και ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), στους οποίους συμμετέχει η Ρωσία.

Ο αρχηγός της αυστριακής διπλωματίας χαρακτήρισε ως «επικίνδυνη προς ανάφλεξη και δραματική» την κατάσταση στην Ουκρανία και εξέφρασε την ελπίδα η Ρωσία να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και να καταβάλει προσπάθειες για μια ειρηνική λύση, καθώς «κανείς μας δεν θέλει πόλεμο».

Οπως σημείωσε ο ίδιος, η Ευρωπαική Ενωση καταδίκασε σαφώς τη στάση της Ρωσίας, ωστόσο δεν υπάρχουν πολύ περισσότερες δυνατότητες και μια στρατιωτική απάντηση θα ήταν λάθος, διότι η ΕΕ είναι ένας οργανισμός της ειρήνης.

Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών, ανακοινώνοντας στη συνέντευξή του πως, εξαιτίας της παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου εκ μέρους της Ρωσίας, η χώρα του, ως προεδρεύουσα εφέτος του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχει συγκαλέσει έκτακτη σύνοδο, διαμήνυσε πως «ο Ψυχρός Πόλεμος» πρέπει να παραμείνει εκεί που είναι η θέση του, δηλαδή στα βιβλία της ιστορίας.

Νωρίτερα, το ρωσικό πρακτορείο Interfax επικαλούμενο πηγή από το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι ο ρωσικός Στόλος της Μαύρης Θάλασσας ζήτησε από τις ουκρανικές δυνάμεις στην Κριμαία να παραδοθούν ως τις 05:00 το πρωί της Τρίτης (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας) ή να αντιμετωπίσουν στρατιωτική επίθεση.

Το τελεσίγραφο, αναφέρει το Interfax, εκδόθηκε από τον Αλεξάντερ Βίτκο τον διοικητή του στόλου.

«Αν δεν παραδοθούν πριν τις 05:00 αύριο, θα ξεκινήσει μια πραγματική επίθεση εναντίον των μονάδων και των μεραρχιών των ενόπλων δυνάμεων σε ολόκληρη την Κριμαία», δήλωσε η πηγή αυτή του υπουργείου Άμυνας.

Το ουκρανικό υπουργείο δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμη τις πληροφορίες αυτές, ενώ δεν έχει υπάρξει σχόλιο προς το παρόν από τον ρωσικό Στόλο της Μαύρης Θάλασσας ο οποίος ελλιμενίζεται στην Κριμαία.

Μόσχα: «Οι Δυτικοί είναι πλέον σύμμαχοι με πραγματικούς νεοναζί»

«Απαράδεκτες» χαρακτήρισε η Ρωσία τις απειλές του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι ο οποίος κατήγγειλε χθες Κυριακή την ρωσική «εισβολή» στην Ουκρανία και αναφέρθηκε σε πιθανές διεθνείς κυρώσεις εναντίον της Μόσχας.

«Εκτιμούμε ότι οι απειλές που εξέφρασε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι εναντίον της Ρωσίας όσον αφορά τα τελευταία γεγονότα στην Ουκρανία και την Κριμαία είναι απαράδεκτες», αναφέρει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του.

Το υπουργείο κατηγόρησε τον Κέρι ότι επανέρχεται σε «στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου» και ότι δεν προσπάθησε να κατανοήσει την περίπλοκη διαδικασία που συντελείται στην ουκρανική κοινωνία.

Η Μόσχα επέκρινε επίσης τον αμερικανό υπουργό ότι κλείνει τα μάτια στην «κατάφωρη ρωσοφοβία και τον αντισημιτισμό» των αντικυβερνητικών διαδηλωτών, εκπρόσωποι των οποίων έλαβαν θέσεις εξουσίας στο Κίεβο.

«Οι Δυτικοί είναι πλέον σύμμαχοι με πραγματικούς νεοναζί που καταστρέφουν ορθόδοξες εκκλησίες και συναγωγές», υπογραμμίζει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Σε ξεχωριστή ανακοίνωση ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Αλεξάντρ Λουκασέβιτς εκτίμησε ότι η απόφαση κάποιων μελών της G8 να αναστείλουν τις προπαρασκευαστικές συνομιλίες για τη Σύνοδο Κορυφής της G8 που ήταν προγραμματισμένες να πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο στο Σότσι της Ρωσίας, εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης, «δεν βασίζεται πουθενά».

Η απόφαση «είναι αβάσιμη» και «βλάπτει όχι μόνο τις χώρες της G8, αλλά επίσης και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας», σημείωσε ο Λουκασέβιτς.

Ντράγκι: «Η κρίση στην Ουκρανία θα μπορούσε να επηρεάσει την ευρωζώνη»

Η κρίση στην Ουκρανία θα μπορούσε να επηρεάσει την ευρωζώνη, αν και η οικονομική εξάρτηση της Ευρώπης από τη χώρα αυτή είναι «σχετικά περιορισμένη», προειδοποίησε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Από οικονομική και δημοσιονομική άποψη, οι συναλλαγές της ευρωζώνης (με την Ουκρανία) είναι μικρές. Οι οικονομικές επιπτώσεις θα είναι λοιπόν σχετικά περιορισμένες», δήλωσε ο Ντράγκι.

«Παρόλα αυτά οι γεωπολιτικές παράμετροι της κατάστασης αυτής είναι εντελώς διαφορετικές. Θα μπορούσαν να έχουν μια δύναμη και μια ικανότητα να επηρεάσουν τα γεγονότα και τα στατιστικά δεδομένα που μόλις σας παρέθεσα» πρόσθεσε ο ίδιος μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου.

«Πρέπει να παρακολουθήσουμε την κατάσταση με πολλή προσοχή γιατί πρόκειται για ένα πρόβλημα ευρύτερο από τη νομισματική πολιτική, το οποίο όμως θα μπορούσε επίσης να έχει επίδραση στην οικονομία», κατέληξε ο Ντράγκι.

Διαβάστε περισσότερα...