Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα HΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα HΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Elite Intrigues and Military Purges: It’s Not About Sex, Stupid!

By Prof. James Petras
The headline stories claim that CIA Director General David Petraeus resigned as head of the CIA because of an adulterous relation with his young biographer and that General John Allen, Supreme Commander of US troops in Afghanistan, was under investigation and his promotion to top commander of US troops in Europe was on hold, because, we are told, of his ‘inappropriate’ comments in the exchange of e-mails with a civilian female friend.  We are told that a ‘hard-charging’ local FBI agent, Frederick Humphries, Jr., had uncovered amorous e-mails sent by General Petraeus to his girlfriend-biographer in the course of investigating a complaint of ‘cyber-stalking’.  Out of concern that the General’s ‘adulterous behavior’ posed a risk to US national security, Florida-based FBI Agent Humphries handed the evidence over to one of Washington, DC’s most powerful Republican, Congressman Eric Cantor, who in turn passed them on to the Director of the FBI… leading to Petraeus resignation.
In other words, we are asked to believe that a single, low-ranking, zealous FBI agent has toppled the careers of two top US Generals: one in charge of the principle global intelligence agency, the CIA, and the other in command of the US and allied combat forces in the principle theater of military engagement – on the basis of infidelity and flirtatious banter!
Nothing could be more far-fetched simply on prima facie evidence.
In the sphere of tight hierarchical organizations, like the military or the CIA, where the activity and behavior of subordinate functionaries is centrally directed and any investigation is subject to authorization by senior officials (most especially regarding prying into the private correspondences of the heads of the CIA and of strategic military operations), the idea that a lone agent might operate free-lance is preposterous.  A ‘cowboy’ agent could not simply initiate investigation into such ‘sensitive’ targets as the head of the CIA and a General in an active combat zone without the highest level authorization or a network of political operatives with a much bigger agenda.   This has much deeper political implications than uncovering a banal sexual affair between two consenting security-cleared adults despite the agent’s claim that fornication constitutes a threat to the United States .
Clearly we are in deep waters here:  This involves political intrigue at the highest level and has profound national security implications, involving the directorship of the CIA and clandestine operations, intelligence reports, multi-billion dollar expenditures and US efforts to stabilize client regimes and destabilize target regimes.  CIA intelligence reports identifying allies and enemies are critical to shaping global US foreign policy.  Any shift at the top of the US empire’s operational command can and does have strategic importance.
The ‘outing’ of General Allen, the military commander in charge of Afghanistan, the US main zone of military operations occurs at a crucial time, with the scheduled forced withdrawal of US combat troops and when the Afghan ‘sepoys’, the soldiers and officers of the puppet Karzai regime, are showing major signs of disaffection, is clearly a political move of the highest order.
What are the political issues behind the beheading of these two generals?  Who benefits and who loses?
At the global level, both Generals have been unflinching supporters of the US Empire, most especially the military-driven components of empire building.  Both continue to carry out and support the serial wars launched by Presidents Bush and Obama against Afghanistan and Iraq , as well as, the numerous proxy wars against Libya , Syria , Yemen , Somalia , etc.  But both Generals were known to have publicly taken positions unpopular with certain key factions of the US power elite.
CIA Director, General Petraeus has been a major supporter of the proxy wars in Libya and Syria .  In those efforts he has promoted a policy of collaboration with rightwing Islamist regimes and Islamist opposition movements, including training and arming Islamist fundamentalists in order to topple targeted, mostly secular, regimes in the Middle East .  In pursuit of this policy – Petraeus has had the backing of nearly the entire US political spectrum.  However, Petraeus was well aware that this ‘grand alliance’ between the US and the rightwing Islamist regimes and movements to secure imperial hegemony, would require re-calibrating US relations with Israel .  Petraeus viewed Netanyahu’s proposed war with Iran, his bloody land grabs in the Occupied Territories of Palestine and the bombing, dispossession and assassination of scores of Palestinians each month, were a liability as Washington sought support from the Islamist regimes in Egypt, Tunisia, Turkey, Afghanistan, Pakistan, the Gulf States, Iraq and Yemen.
Petraeus implied this in public statements and behind closed doors he advocated the withdrawal of US support for Israel ’s violent settler expansion into Palestine , even urging the Obama regime to pressure Netanyahu to reach some settlement with the pliable US client Abbas leadership.  Above all, Petraeus backed the violent jihadists in Libya and Syria while opposing an Israel-initiated war against Iran, which he implied, would polarize the entire Moslem world against the Washington-Tel Aviv alliance and ‘provoke the US-proxy supplied Islamist fundamentalists to turn their arms against their CIA patrons.  The imperial policy, according to General Petraeus world view, was in conflict with Israel ’s strategy of fomenting hostility among Islamist regimes and movements against the US and, especially, the Jewish state’s promotion of regional conflicts in order to mask and intensify its ethnic cleansing of the Palestinians.  Central to Israeli strategy and what posed the most immediate threat to the implementation of a Petraeus’ doctrine was the influence of the Zionist power configuration (ZPC) in and out of the US government.
As soon as General Petraeus’ report naming Israel as a ‘strategic liability’ became known, the ZPC sprang into action and forced Petraeus to retract his statements – at least publicly.  But once, he became head of the CIA, Petraeus continued the policy of working with rightwing Islamist regimes and arming and providing intelligence to jihadi fundamentalists in order to topple independent secular regimes, first in Libya, then on to Syria.  This policy was placed under the spotlight in Benghazi with the killing of the US ambassador to Libya and several CIA/Special Forces operatives by CIA-backed terrorists leading to a domestic political crisis, as key Republican Congress people sought to exploit the Obama administration’s diplomatic failure.  They especially targeted the US Ambassador to the UN, Susan Rice, whose maladroit efforts to obscure the real source of the attacks in Benghazi , have undermined her nomination to replace Hilary Clinton as Secretary of State.
General Petraeus, faced with mounting pressure from all sides: from the ZPC over his criticism of Israel and overtures to Islamist regimes, from the Republicans over the Benghazi debacle and from the FBI, over the personal investigation into his girlfriend and hyped up media smear, gave in.  He ‘fessed up’ to a ‘sexual affair’, saluted and resigned.  In so doing, he ‘sacrificed’ himself in order to ‘save the CIA’ and his strategy of long-term alliance-building with ‘moderate’ Islamist regimes while forming short-term tactical alliances with the jihadists to overthrow secular Arab regimes.
The key political operative behind the high-level FBI operation against Petraeus has been House Majority leader Eric Cantor, who cynically claims that the General’s romantic epistles represent a national security threat.  We are told that Congressman Cantor gravely passed the e-mails and reports he had received from the ‘Lone Ranger’ FBI agent Humphries to FBI Director Mueller ordering Mueller to act on the investigation or else face his own Congressional inquiry.
Washington-based Representative Cantor is a zealous lifetime Israel-firster and has been hostile to the Petraeus report and the General’s assessment of the Middle East .  Florida-based, Agent Humphries was not just any old conscientious gum-shoe:  He was a notorious Islamaphobe engaged in finding terrorists under every bed.  His claim to fame (or infamy) was that he had arrested two Muslims, one of whom, he claimed, was preparing to bomb the Los Angeles airport while the other allegedly planned a separate bombing.  In a judicial twist, unusual in this era of FBI sting operations, both men were acquitted of the plots for lack of evidence, although one was convicted for publishing an account of how to detonate a bomb with a child’s toy!  Agent Humphries was transferred from Washington State to Tampa , Florida – home of the US military’s Central Command (CENTCOM).
Despite their clear differences in station and location, there are ideological affinities between House Majority Whip Cantor and Agent Humphries – and possibly a common dislike of General Petraeus.  Concerns over his Islamophobic and ideological zealotry may explain why the FBI quickly yanked Agent Humphries out from his mission of ‘obsessive’ prying into CIA Director Petraeus and General Allan’s e-mails.  Undeterred by orders from his superiors in the FBI, Agent Humphries went directly to fellow zealot Congressman Cantor.
Who would have benefited from Petraeus ouster?  One of the top three candidates to replace him as head of the CIA is Jane Harmon, former California Congresswomen and Zionist uber-zealot.  In another twist of justice, in 2005 the Congresswoman had been captured on tape by the National Security Agency telling Israeli Embassy personnel that she would use her influence to aid two AIPAC officials who had confessed to handing classified US documents to the Israeli Mossad, if the AIPAC could round up enough Congressional votes to make her Chairwoman of the US House Committee on Intelligence, an act bordering on treason, for which she was never held to account.  If she were to take his position, the ousting of CIA Director Petraeus could represent to the greatest ‘constitutional coup’ in US history: the appointment of a foreign agent to control the world’s biggest, deadliest and richest spy agency.  Who would benefit from the fall of Petraeus? – first and foremost – the State of Israel.
The innuendos, smears and leaked investigation into the private e-mails of General Allen revolve around his raising questions over the US policy of prolonged military presence in Afghanistan .  From his own practical experience General Allen has recognized that the puppet Afghan army is unreliable: hundreds of US and other NATO troops have been killed or wounded by their Afghan counterparts, from lowest foot soldiers to the highest Afghan security officials, ‘native’ troops and officers that the US had supposedly trained for a much ballyhooed ‘transfer of command’ in 2014.  General Allen’s change of heart over the Afghan occupation was in response to the growing influence of the Taliban and other Islamist resistance supporters who had infiltrated the Afghan armed forces and now had near total control of the countryside and urban districts right up to the US and NATO bases.  Allen did not believe that a ‘residual force’ of US military trainers could survive, once the bulk of US troops pulled out.  In a word, he favored, after over a decade of a losing war, a policy of cutting the US ’ losses, declaring ‘victory’ and leaving to regroup on more favorable terrain.
Civilian militarists and neo-conservatives in the Executive and Congress refuse to acknowledge their shameful defeat with a full US retreat and a likely surrender to a Taliban regime.  On the other hand, they cannot openly reject the painfully realistic assessment of General Allen, and they certainly cannot dismiss the experience of the supreme commander of US ground forces in Afghanistan .
When, in this charged political context, the rabidly Islamaphobic FBI agent Humphries ‘stumbled upon’ the affectionate personal correspondences between General Allen and ‘socialite’ femme fatale Jill Kelly, the Neocons and civilian militarists whipped up a smear campaign through the yellow journalists at the Washington Post, New York Times and Wall Street Journal implying another ‘sex’ scandal – this time involving General Allen. The neo-con– militarist-mass media clamor forced the spineless President Obama and the military high command to announce an investigation of General Allen and postpone Congressional hearings on his appointment to head the US forces in Europe .  While the General quietly retains his supreme command of US forces in Afghanistan , he has become a defeated and disgraced officer and his expertise and professional views regarding the future of US operations in Afghanistan will no longer be taken seriously.
Key Unanswered Questions Surrounding Elite Intrigues and Military Purges
Given that the public version of a lone-wolf, low ranking, zealously Islamophobic and incompetent FBI agent who just happened to ‘discover’ a sex scandal leading to the discrediting or resignation of two of the US highest military and intelligence officials is absurd to any thinking American, several key political questions with profound implications for the US political system need to be addressed.  These include:
1.       What political officials, if any, authorized the FBI, a domestic security agency to investigate and force the resignation of the Director of the CIA?
2.       Have the current police state structures, with their procedures for widespread and arbitrary spying led to our spy agencies spying on each other in order to purge each other’s top personnel?  Is this like the sow devouring her own offspring?
3.      What were the real priorities of the political power-brokers who protected the insubordinate FBI agent Humphries after he defied top FBI officials’ orders to stop meddling in the investigation of the CIA Director?
4.      What were FBI Agent Humphries ties, if any, to the neo-con, Zionist or Islamophobic politicians and other intelligence operatives, including the Israeli Mossad?
5.      Despite Obama’s effusive praise of his brilliant ‘warrior-scholar’ General Petraeus in the past, why did he immediately ‘accept’ (aka ‘force’) the CIA Director’s resignation after the revelation of something as banal in civilian life as adultery?  What are the deeper political issues that led to the pre-emptive purge?
6.      Why are critical political issues and policy disputes resolved under the guise of blackmail, smears and character assassination, rather than through open debates and discussions, especially on matters pertaining to the nation’s choice of strategic and tactical ‘allies’ and the conduct of overseas wars?
7.      Has the purge and public humiliation of top US military officers become an acceptable form of “punishment by example”, a signal from civilian militarists that when it comes to dealing with politics toward the Middle East, the role of the military is not to question but to follow their (and Israel’s) directives?
8.      How could a proven collaborator with the Israeli-Mossad and Zionist zealot like Jane Harmon emerge as a ‘leading candidate’ to replace General Petraeus, as Director of the CIA, within days of his resignation?  What are the political links, past and present between Congressman Eric Cantor, (the fanatical leader of the pro-Israel power bloc in the US Congress, who handed Agent Humphries’ unauthorized files on Petraeus over to the FBI Director Muellar) and Zionist power broker Jane Harmon, a prominent candidate to replace Petraeus?
9.       How will the ouster of Director Petraeus and Jane Harman’s possible appointment to head the CIA deepen Israeli influence and control of US Middle East policy and the US overtures to Islamist countries?
10.  How will the humiliation of General Allen affect the US ‘withdrawal’ from the disaster in Afghanistan ?
Conclusion
The purge of top-level generals and officials from powerful US foreign policy and military posts reflects a further decay of our constitutional rights and residual democratic procedures: it is powerful proof of the inability of leadership at the highest level to resolve internecine conflicts without drawing out the ‘long knives’.  The advance of the police state, where spy agencies have vastly expanded their political power over the citizens, has now evolved into the policing and purging of each other’s leadership:  the FBI, CIA , Homeland Security, the NSA and the military all reach out and build alliances with the mass media, civilian executive and congressional officials as well as powerful foreign interest ‘lobbies’ to gain power and leverage in pursuit of their own visions of empire building.
The purge of General Petraeus and humiliation of General Allen is a victory for the civilian militarists who are unconditional supporters of Israel and therefore oppose any opening to ‘moderate’ Islamist regimes. They want a long-term and expanded US military presence in Afghanistan and elsewhere.
The real precipitating factor for this ugly ‘fight at the top’ is the crumbling of the US empire and how to deal with its new challenges.  Signs of decay are everywhere:  Military immorality is rampant; the be-medaled generals sodomize their subordinates and amass wealth via pillage of the public treasury and military contracts; politicians are bought and sold by millionaire financial donors, including agents of foreign powers, and foreign interests determine critical US foreign policy.
The disrepute of the US Congress is almost universal – over 87% of US citizen condemn ‘the House and Senate’ as harmful to public welfare, servants of their own self-enrichment and slaves of corruption.  The economic elites are repeatedly involved in massive swindles of retail investors, mortgage holders and each other.  Multi-national corporations and the fabulously wealthy engage in capital flight, fattening their overseas accounts.  The Executive himself (the ever-smiling President Obama) sends clandestine death squads and mercenary-terrorists to assassinate adversaries in an effort to compensate for his incapacity to defend the empire with diplomacy or traditional military ground forces or to prop-up new client-states.  Cronyism is rife: there is a revolving door between Wall Street and US Treasury and Pentagon officials.  Public apathy and cynicism is rife; nearly 50% of the electorate doesn’t even vote in Presidential elections and, among those who do vote, over 80% don’t expect their elected officials to honor  their promises.
Aggressive civilian militarists have gained control of key posts and are increasingly free of any constitutional constraints.  Meanwhile the costs of military failures and burgeoning spy, security and military budgets soar while the fiscal and trade deficit grows.  Faction fights among rival imperial cliques intensify; purges, blackmail, sex scandals and immorality in high places have become the norm.  Democratic discourses are hollowed out:  democratic state ideology has lost credibility.  No sensible American believes in it anymore.
Is there a broom large enough to clean this filthy Augean stable?  Will a ‘collective Hercules’ emerge from all this intrigue and corruption with the strength of character and commitment to lead the revolutionary charge?  Surely the sell-out and crude humiliation of American military officials on behalf of the ‘chicken-hawk’ civilian militarists and their foreign interests should make many an officer re-think his own career, loyalty and commitment to the Constitution.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Το Flame, προϊόν συνεργασίας Ισραηλινών και Αμερικανών


OYAΣIΓKTON. Aμερικανικές πηγές επιβεβαίωσαν στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ» ότι το πλέον προηγμένο σύστημα ιντερνετικού πολέμου που έχει εντοπιστεί ποτέ, το Flame, είναι προϊόν συνεργασίας αμερικανικών και ισραηλινών υπηρεσιών με στόχο τη δολιοφθορά ιρανικών υποδομών.
Tο Flame έπεσε στην αντίληψη του Iράν τον περασμένο μήνα, όταν έγιναν απόπειρες ηλεκτρονικής δολιοφθοράς κατά των πετρελαϊκών του εγκαταστάσεων. Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, η συγκεκριμένη επίθεση οργανώθηκε μονομερώς από το Iσραήλ και αιφνιδίασε τους Aμερικανούς.
Σε συνέχεια του περιστατικού αυτού, αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν στον αμερικανικό Τύπο για πρώτη φορά τις υποψίες για την πατρότητα του Flame.
Για τη δημιουργία του ιού, που χαρτογράφησε τα δίκτυα υπολογιστών του Iράν και επέτρεψε στο «αδελφό» πρόγραμμα Stuxnet να πλήξει τους υπολογιστές του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, συνεργάστηκαν η αμερικανική NSA, η CIA και ο ισραηλινός στρατός.
Eιδικοί εξήγησαν ότι το πρόγραμμα διεισδύει ακόμη και σε δίκτυα υψηλής ασφάλειας ενεργοποιώντας μικρόφωνα και κάμερες των υπολογιστών, καταγράφοντας τα χτυπήματα του πληκτρολογίου, φωτογραφίζοντας στιγμιότυπα από την οθόνη, συλλέγοντας στοιχεία γεωεντοπισμού από εικόνες και λαμβάνοντας εντολές και δεδομένα μέσω ασύρματης σύνδεσης bluetooth.
Tο Flame είχε σχεδιαστεί να κάνει όλα αυτά παριστάνοντας μία αναβάθμιση ρουτίνας λογισμικού της Microsoft. «Oι περισσότεροι ειδικοί σε θέματα ασφαλείας δεν είναι σε θέση να φτιάξουν κάτι τέτοιο», είπε στην εφημερίδα το στέλεχος εταιρείας που ασχολείται με τα ζητήματα αυτά, Tομ Πάρκερ. «Mόνο οι καλύτεροι κρυπτομαθηματικοί, όπως αυτοί που δουλεύουν στη NSA, θα μπορούσαν».
Tο Flame είναι ηλικίας τουλάχιστον πέντε ετών και στοχεύει να συμπληρώσει τις συμβατικές ενέργειες δολιοφθοράς εις βάρος του Iράν από τις HΠA και το Iσραήλ. Πριν από δύο χρόνια, το Iράν ανακάλυψε ότι αυτό που «τρέλανε» σχεδόν χίλιες συσκευές φυγοκέντρισης ουρανίου στις εγκαταστάσεις Nατάνζ ήταν ο ιός Stuxnet. Tην περασμένη εβδομάδα, η ρωσική εταιρεία Kaspersky lab ήταν η πρώτη που ανακακοίνωσε ότι το Stuxnet και το Flame μοιράζονται τον ίδιο κώδικα.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 15 Μαΐου 2012

Αγωνία στο Πεντάγωνο για λιβυκούς πυραύλους

Tου David Ignatius αρθρογράφου της Washington Post

 Αναστεναγμός ανακούφισης ακούγεται από τον κόσμο, κάθε φορά που η CIA αποκαλύπτει κάποια νέα συνωμοσία στο εξωτερικό, όπως το τελευταίο σχέδιο της Αλ Κάιντα να ανατινάξει πολιτικό αεροσκάφος, χρησιμοποιώντας εκρηκτικά υψηλής τεχνολογίας, που δεν εντοπίζονται εύκολα. Ομως, αυτός ο συγκεκριμένος πόλεμος είναι πολυμέτωπος και εξ ορισμού την παθαίνεις από εκεί που δεν το περιμένεις. Τους τελευταίους μήνες, διαρκώς ακούω προειδοποιήσεις για μια νέα απειλή εναντίον αεροσκάφους της πολιτικής αεροπορίας, όπως για παράδειγμα μία επίθεση με φορητό εκτοξευτή πυραύλων από τη Λιβύη της μετά Καντάφι εποχής. Αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε τον Φεβρουάριο ότι ο Καντάφι είχε στην κατοχή του 20.000 τέτοιους εκτοξευτήρες και από αυτούς μόνο 5.000 βρίσκονταν σε ασφαλές περιβάλλον, χάρη στο αμερικανικό πρόγραμμα αξίας 40 εκατ. δολαρίων για την εξαγορά διάσπαρτων πυραύλων.

«Πόσοι άραγε να λείπουν ακόμη;», ρώτησε ο Αντριου Σαπίρο, βοηθός υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για πολιτικο-στρατιωτικές υποθέσεις, σε ομιλία του στις 2 Φεβρουαρίου. «Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ», απάντησε ο ίδιος στο ερώτημά του.

Το πιο ανησυχητικό είναι αυτό που μου είπαν δύο πρώην αξιωματικοί της αντιτρομοκρατίας της CIA την περασμένη εβδομάδα. Οτι, δηλαδή, τεχνικοί έκαναν πρόσφατα συντήρηση σε 800 από αυτά τα φορητά συστήματα αεράμυνας, γνωστά και ως MANPADS. Κάποια από αυτά προορίζονταν για μια οργάνωση μαχητών της τζιχάντ στην Αφρική, που είναι γνωστή σαν «Μπόκο Χαράμ» και θεωρείται σύμμαχος της Αλ Κάιντα. Οι πύραυλοι θα χρησιμοποιηθούν ενδεχομένως για επιθέσεις εναντίον πολιτικών αεροσκαφών στον Νίγηρα, στο Τσαντ και ίσως στη Νιγηρία.

Οι δύο πρώην αξιωματικοί κατέβαλλαν επί οκτώ μήνες μάταιες προσπάθειες να ενημερώσουν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Παραθέτω σε περίληψη το σχετικό μήνυμα.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2011, ενώ το καθεστώς Καντάφι τελούσε υπό κατάρρευσιν, ένας από τους δύο αξιωματικούς προειδοποίησε σύνδεσμο στο FBI ότι λιβυκοί πύραυλοι κινούνταν νοτίως στην περιοχή Αγκαντάζ του Νίγηρα, που κατοικείται από Τουαρέγκ, οι οποίοι λέγεται ότι συνδέονται με την Αλ Κάιντα. Ο αξιωματικός εξήγησε στον γνωστό του στο FBI ότι, σύμφωνα με αραβική πηγή στο Αγκαντάζ, ομάδες των Τουαρέγκ με διασύνδεση με την Αλ Κάιντα έχουν στην κατοχή τους πυραύλους SA–7 και SA–24 ρωσικής κατασκευής, προερχόμενους από τη Λιβύη.

Σε ηλεκτρονικό μήνυμα της 12ης Σεπτεμβρίου, ο πρώην αξιωματικός της CIA γράφει στον φίλο του στο FBI ότι οι επαφές του στον Νίγηρα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αμερικανική πλευρά (USG) δεν δείχνει πρόθυμη να τους βοηθήσει να εξουδετερώσουν τους πυραύλους. «Υποψιάζομαι ότι το παράρτημα της CIA στην Εγγύς Ανατολή έπνιξε το θέμα κάτω από την τρέχουσα γραφειοκρατική τακτική», ήταν η εικασία του.

Ο βετεράνος της CIA συνέχισε να ελπίζει σε παρέμβαση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, οπότε έδωσε το όνομα και τον αριθμό τηλεφώνου του συγγενή ενός πρώην αξιωματικού των μυστικών υπηρεσιών της Λιβύης, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε βοηθήσει στη μεταφορά των πυραύλων. Στις 15 Σεπτεμβρίου έστειλε στο FBI τους αριθμούς τηλεφώνων, μέσω των οποίων γινόταν η επαφή με την αραβική πηγή στον Νίγηρα, η οποία παρακολουθούσε τις κινήσεις των πυραύλων.

Στις 28 Σεπτεμβρίου, απηυδισμένος, ο αξιωματικός της CIA έγραψε σε γνωστό του στον αμερικανικό στρατό ότι οι πύραυλοι είχαν περιέλθει στην κατοχή της Αλ Κάιντα και είχαν διανεμηθεί. «Ηθελα να ήξερα ποιος στην υπηρεσία έβαλε εμπόδια και γιατί», ρωτάει.

Και πάλι όμως απάντηση δεν πήρε. Τον Δεκέμβριο έγραψε σε άλλον γνωστό του στο FBI, ότι κάποιος στην υπηρεσία έβαζε τρικλοποδιές στην επικοινωνία.

Στα τέλη Απριλίου, οι δύο πρώην αξιωματικοί της CIA πληροφορήθηκαν στοιχεία, τα οποία έπρεπε να μεταβιβαστούν κατεπειγόντως. Εστειλαν σε άλλον γνωστό τους στις αρχές ασφαλείας φωτογραφία αντάρτη να σημαδεύει έναν από τους λιβυκούς πυραύλους, εξηγώντας γραπτώς ότι «οι πύραυλοι και τα πολεμοφόδια από τη Λιβύη, που εισρέουν από την άνοιξη του 2011 στο Αγκαντάζ και στον Νίγηρα, κατευθύνονται προς τα δυτικά... Η Μπόκο Χαράμ έχει στην κατοχή της κάποιους από τους αναβαθμισμένους πυραύλους. Εχουν φέρει εδώ Αιγύπτιους τεχνικούς του στρατού για τη συντήρηση και τις δοκιμές των πυραύλων SA–75, που εικονίζονται παρακάτω. Η πηγή ισχυρίζεται ότι περίπου 800 πύραυλοι είναι διαθέσιμοι στην περιοχή», αναφέρουν οι δύο αξιωματούχοι.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, επιτέλους κάποιος, που ισχυρίστηκε ότι είναι ο πρώην εργοδότης τους, ήλθε σε επαφή με τους βετεράνους της CIA, ζητώντας να μιλήσει με την αραβική πηγή.

Οταν ζήτησαν από Αμερικανούς αξιωματούχους να σχολιάσουν την ιστορία, αυτοί απάντησαν ότι δεν γνώριζαν λεπτομέρειες της υπόθεσης ούτε την ανταλλαγή μηνυμάτων στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Συμφώνησαν όμως ότι το πρόβλημα με τους λιβυκούς πυραύλους είναι σοβαρό. «Είναι ενδεχομένως αλήθεια ότι ένας περιορισμένος αριθμός λιβυκών MANPADS πουλήθηκε στη μαύρη αγορά και ότι η Αλ Κάιντα του Μαγκρέμπ προσπαθεί να τους αποκτήσει», είπε ένας από τους αξιωματούχους.

Ο Λευκός Οίκος ανέθεσε το περασμένο φθινόπωρο σε διυπηρεσιακή δύναμη κρούσης την αναζήτηση των λιβυκών πυραύλων. «Η προσπάθεια να εξαγοράσουμε τον κίνδυνο θα είναι μακρά και επίπονη», εξηγεί τώρα ο αξιωματούχος. Λογική η διαπίστωσή του, διερωτώμαι όμως γιατί, όταν οι πρώην αξιωματικοί της CIA έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, ουδείς άκουγε.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

«Παιχνίδια κυβερνοπολέμου» από ΗΠΑ και Κίνα

«Αθόρυβος πόλεμος» στον κυβερνοχώρο, καθώς εντείνονται οι επιθέσεις κατά κυβερνητικών και εταιρικών στόχων. Αθόρυβα και…αόρατα μεν, πραγματικά δε, ΗΠΑ και Κίνα εμπλέκονται σε «παιχνίδια κυβερνοπολέμου», ενώ αυξάνεται η αμερικανική δυσαρέσκεια σχετικά με την έκταση, αλλά και τη θρασύτητα των κυβερνοεπιθέσεων κατά δυτικών κυβερνήσεων και επιχειρήσεων που θεωρείται πως ενορχηστρώνονται από την Κίνα. Σύμφωνα με τον Guardian, αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου, όπως και Κινέζοι ομόλογοί τους, ενεπλάκησαν σε δύο «war games» πέρυσι, τα οποία ήταν σχεδιασμένα με στόχο την πρόληψη μίας απότομης στρατιωτικής κλιμάκωσης μεταξύ των δύο πλευρών εάν υπήρχαν υποψίες περί ξεκάθαρης και σκόπιμης στόχευσής τους. Κάτι αντίστοιχο είναι προγραμματισμένο και για τον Μάιο. «Η Κίνα έχει εξάγει το συμπέρασμα πως η ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει, και μάλιστα με τρόπο που την ευνοεί» λέει ο Τζιμ Λιούις, του CSIS (Centre for Strategic and International Studies). «Η στάση του κινεζικού στρατού είναι εχθρική. Βλέπουν τις ΗΠΑ σαν στόχο. Νιώθουν πως οι ενέργειές τους είναι δικαιολογημένες. Πιστεύουν πως οι ΗΠΑ βρίσκονται σε παρακμή» . Τα εν λόγω war games διοργανώθηκαν μέσω του CSIS και ενός κινεζικού think tank, του Κινεζικού Ινστιτούτου Σύγχρονων Διεθνών Σχέσεων. Αυτό επέτρεψε την επαφή μεταξύ κυβερνητικών αξιωματούχων και στελεχών υπηρεσιών πληροφοριών σε πιο ανεπίσημο κλίμα. «Συντονίζουμε τα war games με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το υπουργείο Άμυνας…οι αξιωματούχοι ξεκινούν σαν παρατηρητές και στη συνέχεια συμμετέχουν…είναι κάπως έτσι και στην κινεζική πλευρά. Επειδή διοργανώνονται από δύο think tanks, μπορούν να μιλούν πιο ελεύθερα» λέει σχετικά ο Λιούις. Στην πρώτη άσκηση, οι δύο πλευρές έπρεπε να περιγράψουν τι θα έκαναν εάν δέχονταν την επίθεση ενός εξελιγμένου ιού όπως το Stuxnet, το οποίο έπληξε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Συγκεκριμένα, έπρεπε να πουν ποια θα ήταν η αντίδρασή τους εάν γνώριζαν πως η επίθεση είχε προέλθει από την άλλη πλευρά. «Οι Κινέζοι είναι πολύ έξυπνοι. Στέλνουν καταρτισμένα άτομα. Θέλουμε να βρούμε τρόπους να τους κάνουμε να αλλάξουν τη στάση τους…αλλά μπορούν να δικαιολογούν όλα όσα κάνουν. Η άποψή τους είναι ότι έχουν βιώσει τον ιμπεριαλισμό και έχουν περάσει έναν αιώνα καταπίεσης» λέει σχετικά ο Λιούις, συμπληρώνοντας πως «δεν εμπιστεύονται τις ΗΠΑ. Ανησυχούν για τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες. Θεωρούν πως η γενικότερη στρατηγική μας έχει ως στόχο τη διατήρηση της αμερικανικής ηγεμονίας και θεωρούν πως πρόκειται για άμεση πρόκληση…οι αξιωματούχοι που επιθυμούν τη συνεργασία δεν είναι τόσο ισχυροί όσο αυτοί που θέλουν την αντιπαράθεση» . Η ανάγκη για συναντήσεις τέτοιου είδους υπογραμμίστηκε τους τελευταίους μήνες, καθώς οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία προσπάθησαν να αυξήσουν τις πιέσεις προς την Κίνα, την οποία θεωρούν υπεύθυνη για την κλοπή δισεκατομμυρίων δολαρίων σε σχέδια και πνευματική ιδιοκτησία από αμυντικές βιομηχανίες, κυβερνητικές υπηρεσίες και ιδιωτικές εταιρείες στην «καρδιά» των αμερικανικών εθνικών υποδομών. Σύμφωνα με αναλυτές αυτό δεν είναι κάτι άλλο από την προετοιμασία ενός «πεδίου μάχης», και τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Μ. Βρετανία προειδοποίησαν το Πεκίνο να αναμένει αντίποινα εάν συνεχίσει. Τους τελευταίους μήνες οι ΗΠΑ έχουν διασαφηνίσει πως στο επίκεντρο της προσοχής τους, από στρατιωτικής άποψης, βρίσκεται πλέον ο Ειρηνικός και η προστασία των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Η Κίνα αρνείται κάθε ευθύνη για τις κυβερνοεπιθέσεις, ενώ ισχυρίζεται πως και η ίδια είναι στόχος ενεργειών τέτοιου είδους. Ο Κινέζος υπουργός Άμυνας, Λιάνγκ Γκουανγκλιέ, έχει δηλώσει πως το Πεκίνο «είναι κατά κυβερνοεγκλημάτων κάθε είδους…είναι δύσκολο να εντοπίσουμε την πραγματική προέλευση των επιθέσεων και πρέπει να συνεργαστούμε για να διαβεβαιώσουμε πως το συγκεκριμένο πρόβλημα ασφαλείας θα πάψει να υφίσταται». www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Guardian Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011

Washington's Night Of The Living Dead: The Law Of The Sea Treaty Stirs

Like a zombie rising from the grave to stalk the living, the Law of the Sea Treaty (LOST) has haunted Washington for the last 30 years. President Ronald Reagan refused to sign and seemingly killed the omnibus agreement. But his successors revived the misnamed “constitution of the oceans.” There is talk of a renewed push for ratification by the Obama administration and Senate Foreign Relations Committee Chairman John Kerry.

LOST is one of the more obscure panaceas sold in Washington. If the issue is Chinese maritime assertiveness, Arctic oil exploration, or other maritime disputes, the answer is supposed to be LOST. Ratify the convention and international controversies will be magically resolved.

The convention is a complex, unwieldy document joining diverse ocean-related measures. LOST was fashioned when communism claimed to be gaining on capitalism, dictators of newly independent states asserted the international moral high ground, and income redistribution characterized Washington’s domestic policies.

Indeed, the convention was but one element of the “New International Economic Order” designed to promote global income redistribution, taking money from productive First World democracies and giving it to collectivist Third World autocracies. To this end, LOST established the International Seabed Authority (ISA), currently located in the hardship post of Jamaica, to regulate private ocean development, mine the seabed through an entity called “the Enterprise,” and subsidize favored nations and groups.

The ISA is a Rube Goldberg creation, with Assembly, Council, Tribunal, and assorted committees, commissions, and chambers. Most important are the rules. Complicated and seemingly endless, they were drafted to limit access to international resources and force the West to give money and technology to members of the so-called G-77, the once influential international lobby for Third World dictators (a few democracies lurked among the developing nations at the time, but not many).

Negotiations proceeded under Richard Nixon, who cared little about economics, and Jimmy Carter, who cared little about redistribution. But Ronald Reagan worried about both and refused to sacrifice U.S. sovereignty for the privilege of creating a mini-UN to mulct the American people. To the horror of international diplomats, bureaucrats, and activists, President Reagan refused to sign the final agreement in 1982.

Filled with moral indignation about capitalist outrages, the Soviet Union denounced the U.S., but also refused to sign. The Europeans emphasized their enduring love for their former colonies, which then dominated the G-77, and signed LOST—but refused to ratify the convention. Then, as collectivism collapsed throughout the communist and developing worlds, even Third World states increasingly admitted that President Reagan had been right. Private markets, not government diktats, were the key to prosperity.

Unfortunately, treaties attract U.S. diplomats like flames attract moths. It’s hard for the State Department to imagine an international agreement to which America is not part. So the Bush and Clinton administrations renegotiated the convention. The result was a set of amendments approved in 1994, which led most nations to accept the treaty.

Advocates spoke of having “fixed” the treaty. But they had not.

The document isn’t as terrible as before. However, only in Washington does “less bad” count as “good.”
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

Ματαίωσε τα ταξίδια της σε Βρετανία και Τουρκία η Χίλαρι Κλίντον



Λόγω ασθένειας της μητέρας της.

Τα προγραμματισμένα ταξίδια της στη Βρετανία και την Τουρκία ματαίωσε η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, λόγω ασθένειας της μητέρας της.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του υπουργείου, η Χίλαρι Κλίντον θα παραμείνει στη Ουάσινγκτον.

Στη Βρετανία επρόκειτο να συμμετάσχει σε συνέντευξη Τύπου για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

H «μία θητεία» και τα προβλήματα για τον Ομπάμα



The New York Times

Σε συνέντευξή του πριν από ενάμιση χρόνο, ο πρόεδρος Ομπάμα είχε δηλώσει ότι θα προτιμούσε να είναι ένας καλός πρόεδρος της μιας θητείας, παρά ένας μέτριος πρόεδρος δύο θητειών. Σήμερα, έχοντας βιώσει τη χειρότερη εβδομάδα από την ορκωμοσία του, καλείται να αποφασίσει εάν εννοούσε τη δήλωσή του αυτή. Είναι άραγε έτοιμος να επιβάλει το δύσπεπτο γιατρικό, που μπορεί να βοηθήσει την οικονομία να ανακάμψει μακροπρόθεσμα, ακόμη και εάν αυτό πλήξει τις πιθανότητες επανεκλογής του;

Η εκτίμηση της Fed την Τρίτη για ελάχιστες πιθανότητες ταχείας ανάπτυξης στα επόμενα δύο χρόνια ήταν τα τελευταία δυσάρεστα νέα, ενώ αξιωματούχος της κυβέρνησης αποκάλεσε την ατμόσφαιρα στην οικονομική ομάδα του προέδρου «οργισμένη και απαισιόδοξη».

Ο πρόεδρος, σύμφωνα με τον πρώην αξιωματούχο της κυβέρνησης Κλίντον, Ντέιβιντ Ρόθκοπφ, πρέπει να εστιάσει την προσοχή του στην ανάκαμψη της οικονομίας τους ερχόμενους 18 μήνες, ακόμη και εάν αυτό σημάνει την προώθηση πολιτικά επιβλαβών περικοπών δαπανών στον τομέα της περίθαλψης, των κοινωνικών παροχών και της άμυνας. Την άποψη του κ. Ρόθκοπφ μοιράζεται και ο Ρεπουμπλικανός σύμβουλος του γερουσιαστή Τζον Μακέιν, Τσάρλι Μπλακ, που λέει ότι ο κ. Ομπάμα αντιμετωπίζει δύο κρίσιμα προβλήματα: την ανεργία και το έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Η αδυναμία του προέδρου να δημιουργήσει θέσεις εργασίας είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για τους ψηφοφόρους, που εκτιμούν στη μεγάλη πλειοψηφία τους ότι η ανεργία είναι το σημαντικότερο πρόβλημα των ΗΠΑ.

Ανεξάρτητα, όμως, από το εάν ο πρόεδρος θα επιλέξει να εστιάσει στη βραχυπρόθεσμη τόνωση της οικονομίας, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, ή στη μακροπρόθεσμη προσέγγιση αντιμετώπισης του ελλείμματος, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Ομπάμα θα αναγκαστεί να ικετεύσει, να απειλήσει ή να εξαγοράσει το Κογκρέσο, ώστε αυτό να νομοθετήσει, ξεπερνώντας τις ιδεολογικές αντιρρήσεις των Ρεπουμπλικανών.

Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, οι ελπίδες επανεκλογής του Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να υποστούν πλήγμα, εφόσον ο πρόεδρος αναγκαστεί να υπερασπιστεί εν μέσω προεκλογικού έτους, πολιτικά επιβλαβή πρόταση, την οποία οι Ρεπουμπλικανοί θα πετύχουν εντέλει να εμποδίσουν. Ορισμένοι πολιτικοί σύμμαχοι του Ομπάμα τον κατηγορούν, ζητώντας από αυτόν πολιτική τόλμη και ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες με στόχο τον περιορισμό του ελλείμματος και την επανεκκίνηση της οικονομίας. Κύκλοι του Λευκού Οίκου αντιτείνουν, όμως, ότι μέχρι σήμερα ο πρόεδρος επιμένει να τοποθετεί τα εθνικά συμφέροντα πάνω από την προεκλογική του εκστρατεία, ακυρώνοντας για παράδειγμα σειρά εκδηλώσεων συγκέντρωσης προεκλογικών κεφαλαίων τον Ιούλιο, όσο οι διαπραγματεύσεις για το όριο του χρέους συνεχίζονταν. Οι ίδιοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι ο κ. Ομπάμα ουδέποτε απέφυγε τις δυσάρεστες λύσεις, όπως απέδειξε με τις περικοπές που αποφάσισε σε κοινωνικές παροχές και προγράμματα, υποχωρώντας στις απαιτήσεις των Ρεπουμπλικανών του Κογκρέσου.

Η ανακοίνωση που εξέδωσε ο Λευκός Οίκος προχθές κάνει λόγο για επικείμενη «οικονομική περιοδεία» του προέδρου στις μεσοδυτικές πολιτείες την ερχόμενη εβδομάδα. Παρότι το ταξίδι δεν αποτελεί προεκλογική περιοδεία, μπορεί να βοηθήσει τους ψηφοφόρους να αποφασίσουν εάν ο κ. Ομπάμα νοιάζεται περισσότερο να μείνει στην ιστορία ως ένας καλός πρόεδρος μιας θητείας ή θέλει διακαώς άλλα τέσσερα χρόνια στον Λευκό Οίκο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_11/08/2011_452362
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

To καλοκαίρι ξεκινά η αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν

Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν θα ξεκινήσει σιγά σιγά φέτος το καλοκαίρι με την επιστροφή 800 στρατιωτών τον Ιούλιο, ανακοίνωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Είναι η πρώτη φορά που το Πεντάγωνο αναφέρει με κάποιες λεπτομέρειες το χρονοδιάγραμμα της αποχώρησης την οποία ανακοίνωσε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στην ομιλία του τον Ιούνιο.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε την αποχώρηση μέχρι το τέλος του έτους 10.000 ανδρών, ενώ θα ακολουθήσει έως το τέλος του καλοκαιριού του 2012 η αποχώρηση των υπόλοιπων ενισχύσεων που είχαν σταλεί στα τέλη του 2009 στο Αφγανιστάν, δηλαδή 23.000 στρατιώτες.

«Η αποχώρηση θα αρχίσει αυτό το μήνα, όπως τόνισε ο πρόεδρος στην ομιλία του», είπε ο στρατηγός Ντέιβιντ Ροντρίγκες, δεύτερος στην ιεραρχία της δύναμης του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, στη διάρκεια τηλε-διάσκεψης από την Καμπούλ.

Η αποχώρηση αυτή αφορά «στρατεύματα μάχης, δυνάμεις υποστήριξης μάχης και δυνάμεις επιμελητειακής υποστήριξης μάχης», πρόσθεσε. «Θα είναι μια σταδιακή αποχώρηση και είμαι πεπεισμένος ότι θα μπορέσουμε να αποσύρουμε τις δυνάμεις αυτές έως τα τέλη του έτους και να εκπληρώσουμε την αποστολή μας», είπε ο στρατηγός Ροντρίγκες.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό στρατηγό, δύο αμερικανικές μονάδες εκ των οποίων η μια έχει τη βάση της στην Καμπούλ θα ολοκληρώσουν την αποστολή τους στο τέλος του μηνός και δεν θα αντικατασταθούν.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 27 Μαρτίου 2011

Αμερικανικοί φόβοι για χτύπημα της Αλ Κάιντα στην Υεμένη

Η Αλ Κάιντα στην Υεμένη είναι έτοιμη να οργανώσει μια τρομοκρατική επίθεση, γράφει σήμερα η Washington Post.

Η Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο (AQPΑ) είναι έτοιμη να οργανώσει μια τρομοκρατική επίθεση, επωφελούμενη από την συνεχιζόμενη πολιτική αναταραχή στον αραβικό κόσμο, κυρίως στην Υεμένη, γράφει σήμερα η Washington Post.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, «οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει νέα στοιχεία που δείχνουν ότι ο κλάδος της Αλ Κάιντα στην Υεμένη είναι έτοιμος να εξαπολύσει μια τρομοκρατική επίθεση».

Αμερικανοί ανώτεροι αξιωματούχοι που μίλησαν στην εφημερίδα διευκρίνισαν ότι οι πληροφορίες αυτές είναι αποσπασματικές και ότι δεν έχουν αρκετά στοιχεία για να εκδώσουν μια προειδοποίηση ή να λάβουν ειδικά μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής.

«Είμαστε πάντα σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο συναγερμού και έτσι είναι τα πράγματα εδώ και αρκετό καιρό σχετικά με την AQPA» -ονομασία της Αλ Κάιντα στην Υεμένη- δήλωσε ένας από τους αξιωματούχους αυτούς τον οποίο επικαλείται η εφημερίδα. Ωστόσο, οι νέες πληροφορίες υπερβαίνουν το απλό γεγονός ότι η ομάδα αυτή «επιδιώκει να επιτεθεί στη Δύση και συνεχίζει να συνωμοτεί», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με την Washington Post, η CIA και ο στρατός των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει δεκάδες πράκτορες στην Υεμένη εδώ και 18 μήνες για να βοηθήσουν τον στρατό της Υεμένης να καταδιώξει την Αλ Κάιντα.

Αλλά «η απειλή έρχεται σε μια στιγμή που οι αντι-τρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Υεμένη διαταράχθηκαν από τις διαδηλώσεις» κατά του προέδρου Αλι Αμπντάλα Σάλεχ, στην εξουσία εδώ και 32 χρόνια, αποκαλύπτει η εφημερίδα της Αμερικανικής πρωτεύουσας.

Ο πρόεδρος Σάλεχ, ο οποίος αγωνίζεται για την πολιτική του επιβίωση, έχει καταστήσει τον αγώνα κατά της Αλ Κάιντα σημαντικό πλεονέκτημα στις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον, όπως αποκαλύπτουν τα αμερικανικά διπλωματικά τηλεγραφήματα.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Πρώην πράκτορας της CIA διοικεί ιδιωτική κατασκοπευτική υπηρεσία



Του Mark Mazzetti
The New York Times


Παρότι ο Ντουέιν Κλάριτζ εγκατέλειψε τη CIA πριν από είκοσι χρόνια, συνεχίζει να ασκεί το «επάγγελμα» του κατασκόπου από το σπίτι του, σε προάστιο του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια. Τα τελευταία δύο χρόνια, ο Κλάριτζ έστειλε έτσι πράκτορές του στα όρη του Πακιστάν και στις ερήμους του Αφγανιστάν. Μετά τη διακοπή της χρηματοδότησής του από το Πεντάγωνο τον Μάιο, ο Κλάριτζ βασίζεται σε ιδιώτες χορηγούς, που χρηματοδοτούν τις κατασκοπευτικές του προσπάθειες.

Ο 78χρονος Κλάριτζ, ο οποίος κατηγορήθηκε τη δεκαετία του 1990 για ψευδορκία ενώπιον επιτροπής του Κογκρέσου, για την υπόθεση Ιράν - Κόντρα, για να εξασφαλίσει χάρη από τον πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο, διακατέχεται από τη βαθιά πεποίθηση ότι η Ουάσιγκτον πλήττεται από τη δράση αργόσχολων γραφειοκρατών και δικηγόρων, που παρεμποδίζουν τις στρατηγικές ικανότητες του αμερικανικού στρατού στα πεδία μαχών. Οι εκθέσεις του Κλάριτζ, αμάλγαμα στοιχείων, φημών, ανάλυσης και ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών, θεωρήθηκαν αξιόπιστες από αξιωματούχους του Πενταγώνου, που τις αξιοποίησαν στον σχεδιασμό επιθέσεων εναντίον στόχων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Τις εκθέσεις αυτές, χρησιμοποιούν, όμως, και συντηρητικοί σχολιαστές στα αμερικανικά ΜΜΕ, όπως ο Ολιβερ Νορθ, πρώην πρωταγωνιστής του σκανδάλου Ιράν - Κόντρα και σημερινός αναλυτής του ειδησεογραφικού δικτύου FoxNews.

Η επιμονή του Κλάριτζ δείχνει πώς ιδιώτες μπορούν να εκμεταλλευθούν το χάος μιας εμπόλεμης ζώνης και τις γραφειοκρατικές αντιπαλότητες στο εσωτερικό τη αμερικανικής κυβέρνησης, για να επιτύχουν δικούς τους στόχους.

Η αποτελεσματική τακτική του Κλάριτζ αποκαλύπτει επίσης τις δεινές επιπτώσεις που είχε για την αμερικανική εξωτερική πολιτική η ιδιωτικοποίηση του έργου των μυστικών υπηρεσιών, που πραγματοποιήθηκε από την κυβέρνηση Τζορτζ Μπους. Παρά την εμμονή του Κλάριτζ κατά της οικογένειας Καρζάι, αλλά και τα αξιόπιστα στοιχεία που προσέφερε και αποδεικνύουν ότι η οικογένεια του Αφγανού προέδρου εμπλέκεται άμεσα στη διακίνηση οπίου, η κυβέρνηση Ομπάμα εξέφρασε την πρόθεσή της να συνεργαστεί με τον Αφγανό πρόεδρο.

Ο Τσαρλς Αλεν, πρώην αξιωματούχος της CIA και συνάδελφος του Κλάριτζ, χαρακτήρισε τον 78χρονο πρώην πράκτορα «εκπληκτικό», που συνήθιζε να δραστηριοποιείται κάτω από συνθήκες μεγάλου κινδύνου. Ο κ. Αλεν προειδοποίησε, όμως, ότι οι πρόσφατες δραστηριότητες του Κλάριτζ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες, υπογραμμίζοντας ότι οι ιδιώτες-πράκτορες που κινούνται σε εμπόλεμες ζώνες μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη χώρα τους και να διακινδυνεύσουν την ίδια τη ζωή τους. «Δεν χρειαζόμαστε ιδιώτες-κουρσάρους στη δουλειά αυτή», λέει ο κ. Αλεν.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Στρατηγός για όλες τις δουλειές


Tου David Ignatius Aρθρογράφου της Washington Post

Ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους δεν ανέλαβε τη διοίκηση των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν γιατί περιμένει να αποτύχει. Αυτή είναι η πιο τολμηρή έκφανση της απόφασης του προέδρου Ομπάμα: Παρέδωσε την προβληματική εκστρατεία στο Αφγανιστάν στην αρμοδιότητα ενός ανδρός, που είχε την ικανότητα να μετατρέψει μια εμφανή ήττα στο Ιράκ σε σχετική επιτυχία. Ο Ομπάμα «ποντάρισε όλα τα λεφτά του» στον Πετρέους, όπως είχε κάνει και ο πρόεδρος Μπους με τη ριψοκίνδυνη ενίσχυση δυνάμεων στο Ιράκ υπό τη διοίκηση του στρατηγού Πετρέους.

Ενας απλός τρόπος να ερμηνεύσουμε την αλλαγή διοίκησης στο Αφγανιστάν είναι ο εξής: Αν οι Ταλιμπάν πουλούσαν μετοχές, η τιμή τους θα είχε σίγουρα υποχωρήσει μετά την ανακοίνωση της Τετάρτης για αλλαγή διοικητή. Είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα μπορέσει ο Πετρέους να επαναφέρει την κατάσταση, αν και όπως τον έχω ακούσει να λέει: «Το θέμα με τους νικητές είναι ότι γνωρίζουν πώς να νικούν».


Ο Πετρέους είναι, μεταξύ άλλων, ο πιο ικανός ένστολος πολιτικός άνδρας που έχω δει. Μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του προέδρου Ομπάμα, παρά τη στενή σχέση που είχε αποκτήσει με τον Ρεπουμπλικανό προκάτοχό του Τζορτζ Μπους. Πέτυχε μάλιστα τη μετάβαση αυτή πραγματοποιώντας περίτεχνο πολιτικό χορό, χωρίς ωστόσο να ξεχάσει ότι θα μπορούσε να έχει αναδειχθεί σε πραγματικό ροκ σταρ του αμερικανικού στρατού και πόσο φθόνο και τι αισθήματα αδικίας αυτό προκάλεσε μεταξύ των συναδέλφων του. Παρά ταύτα, ο στρατηγός Πετρέους επέλεξε συνειδητά να υπηρετήσει την πολιτική ηγεσία και τον έναν πρόεδρο μετά τον άλλο.

Αν ήμουν ο Πετρέους, θα είχα εξασφαλίσει μια παραχώρηση πριν αναλάβω τη θέση του στρατηγού Μακρίσταλ, ως επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν: ικανό χρόνο για να πετύχω τον στόχο μου. Αυτό σημαίνει μια εύκαμπτη και υπό όρους ερμηνεία του χρονοδιαγράμματος του προέδρου Ομπάμα για σταδιακή απεμπλοκή των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, από τον Ιούλιο του 2011.

Ο Πετρέους προσέφερε προσεκτικά διατυπωμένη και εσκεμμένα ασαφή δήλωση όταν ρωτήθηκε από την Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων του Κογκρέσου την περασμένη εβδομάδα: «Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τον Ιούλιο του 2011 γι’ αυτό που πραγματικά είναι, η ημερομηνία στην οποία μια διαδικασία ξεκινά, εφόσον έχουν εκπληρωθεί συγκεκριμένοι όροι και όχι η ημερομηνία αποχώρησης αμερικανικών στρατευμάτων». Η κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον συνεχίζει να εμφανίζεται διχασμένη σχετικά με την έννοια της ημερομηνίας αυτής, ενώ αυτό μπορεί να καταστεί το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πετρέους.

Ο Πετρέους παρακολούθησε τα προβλήματα του στρατηγού Μακρίσταλ με ανησυχία. Για κάποιον με τόσο οξυμένο πολιτικό αισθητήριο, όπως ο Πετρέους, η θέα του Μακρίσταλ να σκοντάφτει στις δημόσιες δηλώσεις του και να αφήνει τους υφισταμένους του να μιλούν στον δημοσιογράφο του Rolling Stone με λόγια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «στασιαστικά», αποτέλεσε πραγματικό σοκ. Ο Πετρέους, που είναι σαφώς ο πιο προσεκτικός διοικητής σε ό,τι αφορά τα ΜΜΕ, δεν πρόκειται να επαναλάβει το σφάλμα του προκατόχου του.

Ταξίδεψα συχνά με τον Πετρέους τα τελευταία έξι χρόνια σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Αυτό που με εντυπωσίασε, εκτός από τη μεγάλη του φιλοδοξία και αποφασιστικότητα, είναι η προθυμία του να πειραματιστεί, ιδιαίτερα όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Για να εκπονήσει τη στρατηγική ενίσχυσης δυνάμεων, ο Πετρέους συγκέντρωσε ομάδα ριζοσπαστών αξιωματικών που συνηθίζουν να σκέφτονται εκτός των συμβάσεων.

Η δημιουργικότητα θα είναι κρίσιμη στην εξέλιξη του πολέμου στο Αφγανιστάν, όπου η στρατηγική του Μακρίσταλ έχει εμφανίσει αδυναμίες. Θα στοιχημάτιζα ότι ο Πετρέους θα δώσει μεγαλύτερη έμφαση στα πειράματα από τη βάση. Ο στρατηγός είναι ιδιαίτερα ικανός στην επικοινωνία και με τις «δύο όχθες», καθησυχάζοντας προέδρους και πρωθυπουργούς, ενώ την ίδια ώρα συναλλάσσεται με φυλάρχους και τοπικούς πολέμαρχους.

Ο Πετρέους είναι επίσης ταλαντούχος διαπραγματευτής, έτοιμος να χρησιμοποιήσει «υπόγειες οδούς» και αφανείς απεσταλμένους για να διατηρεί την επικοινωνία με μεγάλη γκάμα «παικτών». Ενα τέτοιο στρατηγικό πλεονέκτημα λείπει από την πολιτική των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, ενώ το πλεονέκτημα αυτό θα καταστεί αναγκαίο του χρόνου, όταν οι ΗΠΑ εισέλθουν στο στάδιο των συνομιλιών με τους Ταλιμπάν και τους συμμάχους τους, αναζητώντας συμβιβαστική λύση.

Ο Πετρέους καλείται τώρα να βάλει τάξη μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων και προσωπικοτήτων της ομάδας του προέδρου Ομπάμα για το Αφγανιστάν. Ο νέος διοικητής αντιλαμβάνεται επίσης ότι η στρατηγική αυτή πρέπει να συμπεριλαμβάνει και το Πακιστάν, μόνο ικανό να σταματήσει τον ανεφοδιασμό των ανταρτών του Αφγανιστάν στις φυλετικές του περιοχές. Ο στρατηγός διαθέτει, όμως, και ξεκάθαρες επιδιώξεις για το πώς πρέπει να συνεχιστούν οι επιχειρήσεις στην Κανταχάρ, με δυνάμεις των ΗΠΑ και του αφγανικού στρατού να συνεργάζονται σε «κοινούς σταθμούς ασφάλειας» σε όλη την πόλη, όπως έγινε και στη Βαγδάτη την περίοδο της ενίσχυσης δυνάμεων.

Ταξιδεύοντας με τον Πετρέους στο Αφγανιστάν τον περασμένο Οκτώβριο, παρακολούθησα πώς μετέτρεψε μια τυπική επίσκεψη στο χωριό Μπαρακί Μπαράκ σε ουσιαστικό και λεπτομερές μάθημα αντιμετώπισης εξεγέρσεων. Ηπιε το ένα ποτήρι τσάι μετά το άλλο σε βρώμικο κύπελλο, καταβρόχθισε καρβέλια άζυμου ψωμιού και έδωσε στους κατοίκους την απτή αίσθηση ότι ο αμερικανικός στρατός είναι δίπλα τους. Αυτόν τον δημιουργικό, πονηρό και άριστο χειριστή των ΜΜΕ επέλεξε ο Ομπάμα για διοικητή του στο Αφγανιστάν.

http://news.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Αμύθητο ορυκτό πλούτο εντόπισαν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν




Τα κοιτάσματα περιλαμβάνουν τεράστιες φλέβες σιδήρου, χαλκού, κοβαλτίου, χρυσού και λιθίου, απαραίτητο στην κατασκευή μπαταριών

The New York Times


Ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ορυκτών με αξία που υπερβαίνει το 1 τρισ. δολ. (3 τρισ. δολ. σύμφωνα με Αφγανούς ειδικούς), ικανά να μεταβάλουν ριζικά την οικονομία της φτωχής χώρας, εντόπισαν οι ΗΠΑ. Τα μέχρι σήμερα άγνωστα κοιτάσματα, που περιλαμβάνουν τεράστιες φλέβες σιδήρου, χαλκού, κοβαλτίου, χρυσού και κρίσιμων βιομηχανικών μετάλλων όπως του λιθίου, είναι εντυπωσιακά μεγάλα και περιλαμβάνουν τέτοια ποικιλία ορυκτών που μπορούν να καταστήσουν το Αφγανιστάν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα εξόρυξης στον κόσμο.

Αυτά αποκαλύπτει εσωτερικό μνημόνιο του Πενταγώνου, που αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το «Αφγανιστάν μπορεί να γίνει η Σαουδική Αραβία του λιθίου», απαραίτητο υλικό για την κατασκευή μπαταριών. Τον αμύθητο ορυκτό πλούτο του Αφγανιστάν ανακάλυψε μικρή ομάδα αξιωματούχων του Πενταγώνου και Αμερικανών γεωλόγων, ενώ η κυβέρνηση του προέδρου Καρζάι ενημερώθηκε μόλις πρόσφατα για την ανακάλυψη. Παρότι η ανάπτυξη μεταλλευτικής και εξορυκτικής βιομηχανίας στο Αφγανιστάν θα απαιτούσε δεκαετίες, οι δυνατότητες είναι τέτοιες που αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης εκτιμούν ότι τα κοιτάσματα θα προσελκύσουν το ενδιαφέρον μεγάλων επενδυτών πολύ πριν αυτά αποδειχθούν κερδοφόρα. «Οι δυνατότητες είναι εντυπωσιακές, παρά την ύπαρξη πολλών ερωτημάτων», είπε ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους.


Η χρονική συγκυρία της ανακοίνωσης για τον ορυκτό πλούτο του Αφγανιστάν δεν είναι τυχαία, καθώς ο πρόεδρος Ομπάμα θέλει διακαώς να εμφανίσει αισιόδοξες εξελίξεις στο Αφγανιστάν, σε μία προσπάθεια να υποβαθμίσει τις πρόσφατες δυσκολίες που συναντά το ΝΑΤΟ στις μεγάλες επιχειρήσεις του.

Επικριτές της αμερικανικής πολιτικής στην Κεντρική Ασία επισημαίνουν ότι ο ορυκτός πλούτος του Αφγανιστάν μπορεί να πείσει τους Ταλιμπάν να συνεχίσουν τον αγώνα τους με ανανεωμένο σθένος. Την ίδια στιγμή, η ενδημική διαφθορά που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Καρζάι δεν αφήνει ελπίδες για χρηστή διαχείριση των εσόδων από τον ορυκτό πλούτο, ενώ το νομικό κενό γύρω από τη δραστηριοποίηση ξένων ομίλων απειλεί την αξιόπιστη εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.

Αμερικανοί αξιωματούχοι εκφράζουν ανησυχίες για την προοπτική μεγάλης κινεζικής επένδυσης στον ορυκτό πλούτο του Αφγανιστάν, που θα ακολουθήσει την ήδη υπογεγραμμένη συμφωνία εκμετάλλευσης του ορυχείου χαλκού Αϊνάκ στην επαρχία Λογκάρ από κινεζική εταιρεία.

Τα εντυπωσιακά κοιτάσματα ανακάλυψε ομάδα Αμερικανών γεωλόγων, που βρήκαν στην κατεστραμμένη βιβλιοθήκη της Γεωλογικής Υπηρεσίας στην Καμπούλ σειρά χαρτών από την εποχή της σοβιετικής κατοχής της χώρας τη δεκαετία του 1980. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όταν η χώρα στέναζε κάτω από τον ζυγό των Ταλιμπάν, Αφγανοί γεωλόγοι διέσωσαν τους χάρτες, τους οποίους επέστρεψαν στη Γεωλογική Υπηρεσία μετά την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος το 2001.

Εκμεταλλευόμενοι τα στοιχεία των σοβιετικών χαρτών, Αμερικανοί γεωλόγοι προχώρησαν σε αεροφωτογραφίσεις των περιοχών, με τη βοήθεια προηγμένων συστημάτων μαγνητικών μετρήσεων. Τα δεδομένα που προέκυψαν ήταν τόσο ενθαρρυντικά που οι γεωλόγοι ζήτησαν την πραγματοποίηση λεπτομερέστερων μελετών.

Τα μεγαλύτερα κοιτάσματα που εντοπίσθηκαν από επίγειες έρευνες είναι φλέβες χαλκού και σιδήρου, αλλά και νιοβίου (μαλακό μέταλλο που χρησιμοποιείται στην κατασκευή υπεραγώγιμου ατσαλιού), χρυσού και λιθίου. Τα αποθέματα λιθίου του Αφγανιστάν είναι, σύμφωνα με την ομάδα των γεωλόγων, ανάλογα με εκείνα της Βολιβίας, που διαθέτει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα του μετάλλου.

http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Ο εξαμερικανισμός των Τούρκων




Του Μάριου Ευρυβιάδη
Οι αντιφατικές αν όχι οξύμωρες θέσεις των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα τη βδομάδα που πέρασε. Από τη μια ο νυν υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτζς, εξέφρασε την άποψη ότι η «ανατολίζουσα» πλέον Τουρκία αλλάζει στρατόπεδο, διότι, λέει ο Αμερικανός Υπουργός, η Ε.Ε. της έχει κλείσει την πόρτα προς τη Δύση.

Κατά τον Γκέιτζς και για την αμερικανική σχολή που κυριαρχεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα αναφορικά με την Τουρκία, η τελευταία απλώς αντιδρά γιατί κατά βάθος η «Δύση» δεν τη θέλει. Θέλει δηλαδή η Άγκυρα αλλά δεν θέλουν το Παρίσι, το Βερολίνο κ.λπ. Συνεπώς, άλλοι φταίνε και όχι η Τουρκία. Εξού και το περιβόητο πλέον ρητορικό ερώτημα που εμφανίζεται κάθε φορά που η Τουρκία αντιδρώντας, οδεύει προς Ανατολάς: «Who lost Τurkey?». Ποιος ευθύνεται που η Τουρκία θα «χαθεί» από το δυτικό στρατόπεδο;

Από την άλλη και σχεδόν ταυτόχρονα με τη δήλωση του Γκέιτζς, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έλαβε μέρος μια κρίσιμη ψηφοφορία ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η ψηφοφορία αφορούσε στην επιβολή κυρώσεων κατά της Τεχεράνης λόγω του πυρηνικού προγράμματός της το οποίο οι ΗΠΑ θεωρούν ότι εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλειά τους και για τη διεθνή ειρήνη. Η θέση των ΗΠΑ έγινε αποδεκτή, το ψήφισμα πέρασε με τη θετική ψήφο των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας που σημαίνει οι κυρώσεις κατά του Ιράν θα επιβληθούν. Αλλά το ψήφισμα δεν πέρασε ομόφωνα. Η εδώ και 60 τόσα χρόνια φίλη και σύμμαχος των ΗΠΑ, Τουρκία, ψήφισε μαζί με τη Βραζιλία κατά.

Ποιος τώρα ευθύνεται για τη θέση αυτήν της Τουρκίας; Σίγουρα όχι η Ε.Ε. Η Τουρκία δεν μπορεί να ευθύνεται στη βάση της μεταπολεμικής λογικής του Γκέιτζς. Άρα αυτός που ευθύνεται πρέπει να είναι η Ουάσινγκτον.

Εδώ αναδεικνύεται όλη η παθογένεια των σχέσεων Ουάσινγκτον - Άγκυρας. Ποτέ δεν ευθύνεται η Τουρκία για τίποτα. Άλλοι ευθύνονται εάν η Τουρκία δυστροπεί, εάν φωνάζει, εάν επιτίθεται, εάν βρίζει, εάν αλλάζει κατεύθυνση και πάει προς την Ανατολή.

Όλοι γίναμε μάρτυρες της τελευταίας φάσης της αμερικανικής τουρκολαγνίας επί Προέδρου Ομπάμα που κορυφώθηκε με την επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου στην Τουρκία την περασμένη Άνοιξη. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι από της εκλογής του Ομπάμα, τον Νοέμβριο του 2008, μέχρι την εγκατάστασή του τον Ιανουάριο του 2009, ένας εσμός αναλυτών μέσα και έξω από την κυβέρνηση κατέθεταν προτάσεις και εισηγήσεις πολιτικής με βάση το σκεπτικό ότι θα «χαθεί» η Τουρκία λόγω της «ανευθυνότητας» της κυβέρνησης Μπους. Η πολιτική του τελευταίου είχε ως αποτέλεσμα η Τουρκία να «εξαναγκασθεί» το 2003 να μην επιτρέψει τη χρήση των εδαφών της από Αμερικανούς για τον πόλεμο κατά του Σαντάμ Χουσεΐν.

Κατά τη λογική των αναλυτών της Ουάσινγκτον την αρνητική απόφαση του 2003 οι Τούρκοι ισλαμιστές και πασάδες δεν την έλαβαν, διότι δεν την ήθελαν. Ήθελαν, άλλα οι Αμερικάνοι δεν ανταποκρίθηκαν στο τόσο «δίκαιο» αίτημά τους. Ποιο ήταν αυτό; Να μπουν παράλληλα και τουρκικά στρατεύματα στο Ιράκ και κυριολεκτικά να αποκεφαλίσουν την κουρδική αυτόνομη διοίκηση που υφίστατο εκεί από το 1991 μετά τον πρώτο πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Οι Αμερικανοί είπαν όχι. Έτσι λοιπόν την ευθύνη για το όχι των Τούρκων δεν τη φέρουν οι Τούρκοι αλλά οι Αμερικανοί που δεν κατανόησαν το δίκαιο αίτημα των Τούρκων να κατασφάξουν τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ. Αυτή είναι η θέση των τουρκολάγνων αναλυτών που αποδέχθηκε και η Ουάσινγκτον του Ομπάμα.

Ποιος ευθύνεται λοιπόν το 2010 που θα «χαθεί» η Τουρκία; Όλοι ευθύνονται. Κυρίως οι Αμερικανοί, κατόπιν οι Ευρωπαίοι. Σίγουρα δεν φταίνε οι Τούρκοι. Αυτοί μόνο το δίκαιό τους επιδιώκουν και τίποτα άλλο.

Αυτό που η Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να κατανοεί είναι πόσο έχουν εξαμερικανισθεί οι φίλοι και σύμμαχοί τους Τούρκοι. Πόσο δηλαδή κατέληξαν να τους μοιάζουν. Και δικαιολογημένα. Εξήντα χρόνια δασκάλους τούς είχανε. Κάθε δάσκαλος δεν θέλει τον μαθητή του καλύτερο από τον ίδιο; Και κάθε μεγάλη δύναμη δεν έχει πάντα δίκαιο;

* Ο Μάριος Ευρυβιάδης διδάσκει διεθνείς σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 1 Ιουνίου 2010

ΗΠΑ: «Απροθυμία» του Ιράν να συμμορφωθεί στις διεθνείς απαιτήσεις



Η τελευταία έκθεση της αρμόδιας υπηρεσίας του ΟΗΕ για την Ατομική Ενέργεια υπογραμμίζει την άρνηση του Ιράν να συμμορφωθεί προς τις διεθνείς απαιτήσεις που αναγκαιούν για να ξεκινήσουν εποικοδομητικές συνομιλίες για το πυρηνικό του πρόγραμμα, τόνισε χθες ο Λευκός Οίκος.

«Η τελευταία έκθεση της ΙΑΕΑ επισημαίνει σαφώς την επανειλημμένη απροθυμία του Ιράν να συμμορφωθεί προς τις διεθνείς υποχρεώσεις του και την διαρκή έλλειψη συνεργασίας με την ΙΑΕΑ», τόνισε ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Μάικ Χάμερ.

Ο Χάμερ αναφέρθηκε στην εμπιστευτική έκθεση, την οποία πληροφορήθηκε το πρακτορείο Ρόιτερ, η οποία τονίζει πως το Ιράν προετοίμαζε επιπλέον εξοπλισμό για τον εμπλουτισμό ουρανίου σε υψηλά επίπεδα. Αυτή η κίνηση αναμένεται να αυξήσει την ένταση με τη Δύση για το ατομικό του πρόγραμμα.

www.kathimerini.gr
με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

Η νέα διπλωματία των ΗΠΑ


Του Peter Baker
The New York Times


Όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ανέλαβε τα καθήκοντά του, το 2009, ενημέρωσε τους συμβούλους του ότι είχε δύο στόχους στην εξωτερική πολιτική: πρώτον, να αντιμετωπίσει τα ανοιχτά ζητήματα που κληρονόμησε από τον προκάτοχό του – δηλαδή το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη δυσμενή εικόνα της Αμερικής στον κόσμο. Δεύτερον, ήθελε να διαμορφώσει τη δική του ατζέντα για το μέλλον.
Τους πρώτους 15 μήνες της θητείας του ασχολήθηκε κυρίως με τον πρώτο στόχο. Πλέον, αρχίζει να στρέφεται και προς τον δεύτερο, αφήνοντας το δικό του χαρακτηριστικό σημάδι στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η Σύνοδος Κορυφής για την πυρηνική ασφάλεια που διεξήχθη προσφάτως στην Ουάσιγκτον με τη συμμετοχή εκπροσώπων από 47 χώρες, κατέδειξε ότι ο κ. Ομπάμα δεν είναι απλώς ένας αντι-Μπους, αλλά παίρνει και τις δικές του πρωτοβουλίες στη διεθνή σκηνή.

«Μόλις τώρα αρχίζει να ξεδιπλώνει την ατζέντα με την οποία εξελέγη», μας λέει η Νάνσι Σόντενμπεργκ, πρώην διπλωμάτης και νυν πρόεδρος ερευνητικού κέντρου για τη διεθνή συνεργασία. «Η κληρονομιά που προτίθεται να αφήσει στο εσωτερικό μέτωπο είναι η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας. Η κληρονομιά του στο εξωτερικό θα είναι ο αγώνας του κατά της διάδοσης όπλων μαζικής καταστροφής».


Διεθνείς πρωτοβουλίες
Με τη Σύνοδο Κορυφής ολοκληρώθηκε για τον Ομπάμα ένας κύκλος από αποφασιστικές πρωτοβουλίες στη διεθνή σκηνή που διέλυσαν τη φημολογία ότι πρόκειται περί αδύναμου ηγέτη. Πρώτα απ’ όλα, αρνήθηκε να ενδώσει στα ρωσικά αιτήματα για περιορισμούς στην αντιπυραυλική ασπίδα και κατέληξε σε διμερή συμφωνία με τη Μόσχα για τον αμοιβαίο περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων. Αν και η συμφωνία δεν είναι ιδιαίτερα φιλόδοξη ως προς τους στόχους της, τουλάχιστον προλειαίνει το έδαφος για στενότερη συνεργασία μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων στο μέλλον. Επίσης, ο κ. Ομπάμα συγκρούστηκε δημοσίως και σε πολύ έντονο ύφος με τους ηγέτες του Ισραήλ και του Αφγανιστάν. Τώρα, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρόκληση της επιβολής νέων κυρώσεων στο Ιράν.

Σε ό, τι αφορά τη σύγκρουση με τον Αφγανό πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι, ο κ. Ομπάμα φαίνεται να κάνει ένα βήμα πίσω τις τελευταίες ημέρες. Ωστόσο, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην περίπτωση του Ισραήλ, καθώς όπως φαίνεται, έχει αποφασίσει να εντείνει τις προσπάθειές του για λύση του Μεσανατολικού. Υιοθετώντας τα επιχειρήματα του διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων Ασίας, στρατηγού Πετρέους, ο κ. Ομπάμα σημείωσε ότι η αραβο-ισραηλινή σύγκρουση αποτελεί απειλή για τα αμερικανικά στρατεύματα στην ευρύτερη περιοχή. «Αποτελεί ζωτικό εθνικό μας συμφέρον να επιλύουμε διεθνείς συγκρούσεις, αφού, είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε μια στρατιωτική υπερδύναμη. Αυτό σημαίνει ότι είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, μπλεκόμαστε και εμείς στις συγκρούσεις, κάτι που μας στοιχίζει και σε ανθρώπινες ζωές και σε χρήματα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Ομπάμα.

Τα όρια της γοητείας
Για τους περισσότερους Αμερικανούς προέδρους, χρειάζεται χρόνος για να εξοικειωθούν με την εξωτερική πολιτική. Όπως οι προκάτοχοί του, έτσι και ο κ. Ομπάμα μαθαίνει σιγά σιγά να ελίσσεται στο διεθνές περιβάλλον. Στην πορεία, όμως, πήρε ένα καλό μάθημα για τα όρια της γοητείας που ασκεί και της δυνατότητας του να επηρεάζει ξένες δυνάμεις με την πειθώ του. Για παράδειγμα, έχει ήδη αναγνωρίσει ότι υποτίμησε το πόσο δύσκολο ήταν να ξαναξεκινήσει ο διάλογος στο Μεσανατολικό. Επίσης, στο θέμα του Ιράν, βρήκε τόση ανταπόκριση στα ανοίγματά του προς την Τεχεράνη, όση θα είχε βρει και ο Τζορτζ Μπους.

Αν μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι ότι το δόγμα του κ. Ομπάμα στην εξωτερική πολιτική είναι πολύ πιο ρεαλιστικό από εκείνο του προκατόχου του. Επικεντρώνει την προσοχή του στις σχέσεις των ΗΠΑ με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοκρατίας. Αν και οι ξένοι τον αντιμετωπίζουν με πολύ καλύτερη διάθεση απ’ ό, τι τον κ. Μπους, ο κ. Ομπάμα δεν έχει αναπτύξει φιλίες με κανέναν άλλον ηγέτη. «Όλοι διαχωρίζουν τους προέδρους σε ρεαλιστές και ιδεαλιστές», μας λέει ο προσωπάρχης του κ. Ομπάμα, Ραμ Εμάνιουελ και συμπληρώνει: «Αν πρέπει να πάρω θέση κάπου, θα έλεγα ότι ο Ομπάμα είναι ρεαλιστής, όπως ο πατήρ Τζορτζ Μπους». Με την εκτίμηση αυτή συμφωνεί και ένας πρώην σύμβουλος του κ. Μπους του νεότερου: «Για κάποιον που προέρχεται από την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, είναι εντυπωσιακό ότι ασχολείται μόνο με τις μεγάλες δυνάμεις. Ο Ομπάμα είναι περίπου “κισινγκερικός”. Ελάχιστα ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προώθηση της δημοκρατίας στον κόσμο».

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Οι ΗΠΑ στήνουν παγίδα στο Ιράν



Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

Στόχος της κυβέρνησης Ομπάμα, την ώρα που μεθοδεύει τις κυρώσεις εις βάρος του Ιράν, είναι να στήσει μια μυγοπαγίδα, ώστε όσο πιο πολύ προσπαθούν οι Ιρανοί να παρακάμψουν τις κυρώσεις, τόσο να εγκλωβίζονται στην κολλώδη ουσία.

Πρόκειται για έξυπνη ιδέα. Ακόμη όμως και αν λειτουργήσει με την ακρίβεια ενός καλοστημένου μηχανισμού, το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα δεν θα σταματήσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο υπουργός Αμυνας, ο Μπομπ Γκέιτς, και άλλοι αξιωματούχοι ζητούν με πιεστικό τρόπο να διερευνηθούν όλα τα ενδεχόμενα για το Ιράν και να ολοκληρωθούν κατεπειγόντως σχέδια για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων, τώρα που η αντιπαράθεση κλιμακώνεται.



Καθόλου δεν άρεσε στον Λευκό Οίκο ο χαρακτηρισμός «εγερτήριο» που απέδωσαν οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης σε μνημόνιο του Γκέιτς τον περασμένο Ιανουάριο. Ευλόγως, αφού η κυβέρνηση έχει εργαστεί σκληρά για το θέμα του Ιράν. Ομως, από το άρθρο των «Τάιμς» γινόταν αντιληπτή η σπουδή με την οποία ο Γκέιτς και άλλοι αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα - αντιληπτός γινόταν και ο φόβος τους πως οι κυρώσεις δεν θα αποδώσουν τα αναμενόμενα.

Στο μνημόνιό του ο Γκέιτς απηύθυνε έκκληση για «συνετό σχεδιασμό και σώφρονα προετοιμασία» της αναμέτρησης με το Ιράν, σύμφωνα με τα λεγόμενα ανώτερου αξιωματούχου. Ο υπουργός Αμυνας ζήτησε οι «κατεξοχήν αρμόδιες επιτροπές», οι ανώτατοι αξιωματικοί του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, να συζητήσουν όλα τα ζητήματα και τις εναλλακτικές λύσεις που τυχόν θα ανακύψουν.

Το επόμενο βήμα στην εκστρατεία αυτή της άσκησης πιέσεων είναι το στήσιμο της παγίδας, δηλαδή το καθεστώς των κυρώσεων, να το αναλάβει ο Στιούαρτ Λέβεϊ, ο υφυπουργός Οικονομικών αρμόδιος για την τρομοκρατία και την οικονομική κατασκοπεία. Αναπόσπαστο στοιχείο του όλου εγχειρήματος είναι ένα νέο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την επιβολή επιπλέον κυρώσεων εις βάρος των Φρουρών της Επανάστασης και των συνδεδεμένων με αυτούς επιχειρήσεων, καθώς και εις βάρος ιρανικών εταιρειών αναμεμειγμένων στην κατασκευή, μεταφορά και χρηματοδότηση εξοπλισμών και άλλων άνομων δραστηριοτήτων. Αυτό θα είναι μόνο η αρχή.

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το περιεχόμενο του ψηφίσματος θα αμβλυνθεί από τη Ρωσία και την Κίνα, θέλει όμως τις κυρώσεις ούτως ή άλλως σαν βάση για τη λήψη επιπλέον μέτρων εκ μέρους των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Οι μονομερείς και ιδιωτικής φύσεως κυρώσεις είναι αυτές που θα πονέσουν. Η προσπάθεια των Ιρανών να τις αποφύγουν θα επισύρει νέα σκληρά μέτρα.

«Εάν γνώμονας των κυρώσεων είναι η κακή συμπεριφορά, τότε κάθε φορά που οι Ιρανοί θα προσπαθούν να ξεφύγουν, η τιμωρία θα σκληραίνει», εξηγεί κυβερνητικός αξιωματούχος.

Παράδειγμα για το πώς θα λειτουργήσει η μυγοπαγίδα είναι η περίπτωση της κρατικής τράπεζας Sepah. Οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις εις βάρος της τον Ιανουάριο του 2007, με το επιχείρημα ότι χρηματοδοτούσε την ανάπτυξη πυραύλων ικανών να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Ο ΟΗΕ επέβαλε τις δικές του κυρώσεις εις βάρος της τράπεζας τον Μάρτιο του 2007.

Τότε λέγεται ότι οι Ιρανοί ανέθεσαν τη χρηματοδότηση σε δύο άλλες κρατικές τράπεζες, τις Melli και Mellat. Οι ΗΠΑ τις τιμώρησαν και αυτές με κυρώσεις και άσκησαν πιέσεις σε διεθνείς τράπεζες ώστε να μη συνεργάζονται με τις ιρανικές. Οι τράπεζες που κατηγορήθηκαν ότι βοηθούν τις ιρανικές τιμωρήθηκαν με υψηλά πρόστιμα. Τον περασμένο Δεκέμβριο, η βρετανική Lloyds δέχθηκε να καταβάλει 217 εκατ. δολάρια και η Credit Suisse 536 εκατομμύρια. Οι περισσότερες διεθνείς τράπεζες διαπίστωσαν ότι οι συναλλαγές με την Τεχεράνη δεν αξίζουν τον κόπο και τους κινδύνους.

Στην παγίδα πιάστηκε και η κρατική Islamic Republic of Iran Shipping Line, την οποία μνημόνευαν οι ΗΠΑ στις κυρώσεις του 2008. Η εταιρεία προσπάθησε να ξεγλιστρήσει από τον κλοιό, δίνοντας νέο όνομα σε διάφορα πλοία της. Επειτα οι Βρετανοί διέγραψαν την ιρανική ναυτιλιακή από τον κατάλογο των ασφαλισμένων. Οι Ιρανοί αναζήτησαν λύση στους Ρώσους και στις Βερμούδες, τους καταδίωκαν όμως οι Αμερικανοί παρατηρητές και επόπτες, που ισχυρίστηκαν ότι η συμπεριφορά της Iran Shipping Line αποδείκνυε πόσο επικίνδυνη είναι αυτή για τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Και όμως, παρά τις επιθετικές αυτές πιέσεις, το Ιράν συνεχίζει και τις τραπεζικές και τις ναυτιλιακές δραστηριότητές του, πράγμα που με τη σειρά του αποδεικνύει και πόσο δύσκολο είναι να επέλθει μεταβολή σε συγκεκριμένη πολιτική με μοχλό τις κυρώσεις, αρχίζοντας από το Ιράκ και καταλήγοντας στην Κούβα.

Οι αρμόδιοι για τη χάραξη πολιτικής πιστεύουν ότι η συλλογιστική γύρω από το Ιράν και τις κυρώσεις μετατοπίζεται πλέον στο ευαίσθητο πεδίο, που αναφέρεται στο μνημόνιο του Γκέιτς, δηλαδή στη ζώνη ανάμεσα στις κυρώσεις και στη στρατιωτική δράση. Ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις και επιλογές, πλην του πολέμου, που έχουν στη διάθεσή τους οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, μέσω των οποίων το κόστος του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος θα γίνει δυσβάσταχτο για τους Ιρανούς; Υπάρχουν τρόποι το πρόγραμμα αυτό να μεταλλαχθεί, να αναχαιτισθεί ή να εξουδετερωθεί με δολιοφθορά, χωρίς να χρειαστεί να βομβαρδιστούν οι ιρανικές εγκαταστάσεις;

Αυτή η «γκρίζα περιοχή» δεν πρόκειται να συζητηθεί δημοσίως. Ομως, στους αμέσως επόμενους μήνες αυτή θα βρεθεί στο επίκεντρο της ενασχόλησης των Αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων, καθώς αυτοί θα προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο η έξυπνη παγίδα του Λέβεϊ να μη λειτουργήσει.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 13 Απριλίου 2010

Συνάντηση 47 ηγετών για τα πυρηνικά




Στόχος, η ασφάλεια σε εγκαταστάσεις με ουράνιο, πλουτώνιο

AFP, A.P., Reuters


Σε εξέλιξη βρίσκεται από χθες στην Ουάσιγκτον η ευρύτερη σύνοδος κορυφής που έχει ποτέ συγκληθεί για την πυρηνική ασφάλεια, με τη συμμετοχή 47 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων από ολόκληρο τον κόσμο. Η σύνοδος φιλοξενείται από τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος ολοκληρώνει σήμερα έναν κύκλο από σημαντικές πολιτικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση της μακροπρόθεσμης αποπυρηνικοποίησης του πλανήτη.

Η αρχή είχε γίνει στην Πράγα, πριν από έναν χρόνο, όπου ο κ. Ομπάμα είχε μιλήσει για πρώτη φορά για «έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα». Την προηγούμενη εβδομάδα, παρουσίασε στο αμερικανικό Κογκρέσο ένα νέο περιοριστικό πλαίσιο για τη χρήση πυρηνικών και στη συνέχεια συνυπέγραψε με τον Ρώσο ομόλογό του, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, συμφωνία για την αμοιβαία μείωση των στρατηγικών πυρηνικών οπλοστασίων ΗΠΑ και Ρωσίας.

Θετικά σχόλια

Οι κινήσεις αυτές συγκέντρωσαν τα θετικά σχόλια του διεθνούς Tύπου, αν και εκκρεμούν ακόμη τα πλέον ακανθώδη από τα ζητήματα που σχετίζονται με τη διασπορά Οπλων Μαζικής Καταστροφής (ΟΜΚ) γενικότερα και πυρηνικών ειδικότερα. Συγκεκριμένα, βασικό θέμα στην ατζέντα των συζητήσεων της διήμερης συνόδου της Ουάσιγκτον είναι η αύξηση των μέτρων ασφαλείας σε εγκαταστάσεις και περιοχές όπου υπάρχουν αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου και πλουτωνίου. Τις παραμονές της συνάντησης, άλλωστε, ο κ. Ομπάμα είχε δηλώσει ότι «η μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ είναι το ενδεχόμενο να πέσει κάποιο πυρηνικό όπλο στα χέρια τρομοκρατικών οργανώσεων, οι οποίες δεν θα διστάσουν να το χρησιμοποιήσουν». Αν και έως χθες δεν είχε αναφερθεί ρητά, οι ανησυχίες στρέφονταν κυρίως στο Πακιστάν, όπου το συνεχιζόμενο αντάρτικο των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα εγείρει φόβους για την ασφάλεια του πυρηνικού οπλοστασίου της χώρας.

Εξίσου σημαντική θέση στις συνομιλίες κατέχει και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αν και δεν περιλαμβάνεται στην επίσημη ατζέντα. ΗΠΑ και Ευρώπη πιέζουν για την άμεση επιβολή νέου -τέταρτου κατά σειρά- γύρου κυρώσεων στην Τεχεράνη, για την άρνησή της να αναστείλει το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου. Ωστόσο, δύο από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Κίνα και η Ρωσία, εμφανίζονται επιφυλακτικά ως προς το εύρος των κυρώσεων που προτείνει η Ουάσιγκτον. Πάντως, ο Ιρανός εκπρόσωπος στη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας δήλωσε χθες ότι η Τεχεράνη απορρίπτει εκ προοιμίου ό,τι και να αποφασιστεί στη σύνοδο της Ουάσιγκτον, καθώς δεν κλήθηκε να παραστεί στις συζητήσεις.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Νέο πυρηνικό δόγμα από Ομπάμα



Θα είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που θα υποχρεώνουν τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν το οπλοστάσιό τους

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Δύο ημέρες πριν από την ιστορική υπογραφή της νέας αμερικανορωσικής συμφωνίας για τον αφοπλισμό, η κυβέρνηση Ομπάμα διεμήνυσε, χθες, ότι αναθεωρεί επισήμως το αμερικανικό πυρηνικό δόγμα μειώνοντας τον ρόλο των πυρηνικών όπλων στην εθνική στρατηγική ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο πλαίσιο της νέας πολιτικής, που είχε αναγγελθεί προ μηνών και αντιστρέφει πλήρως το δόγμα Ρέιγκαν, θα είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που θα υποχρεώνουν τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, αν και θα διατηρηθούν οι εγγυήσεις για την προστασία των συμμάχων.

Με συνέντευξή του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα σημείωσε ότι το νέο δόγμα επιφυλάσσει ενδεχομένως εξαιρέσεις για κράτη όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, αλλά σε γενικές γραμμές δρομολογεί τη μη πυρηνική αποτροπή και την εξάλειψη ασαφειών για το πότε ακριβώς χρησιμοποιείται ένα πυρηνικό όπλο. Είναι η πρώτη φορά που αναθεωρείται το αμερικανικό πυρηνικό δόγμα μετά το 2001 και η τρίτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Τα σχέδια της κυβέρνησης Ομπάμα δημοσιεύτηκαν χθες στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ενώ επίκεινται η υπογραφή της νέας αμερικανορωσικής συνθήκης και η σύνοδος κορυφής της Ουάσιγκτον με θέμα τα πυρηνικά, στις 12 και 13 Απριλίου. Με δηλώσεις του από τη Μόσχα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ διαβεβαίωσε μεν ότι η νέα συνθήκη «αντανακλά το βελτιωμένο επίπεδο εμπιστοσύνης στις σχέσεις Μόσχας και Ουάσιγκτον», αλλά προειδοποίησε ότι η χώρα του θα αποσυρθεί από τη συμφωνία μονομερώς σε περίπτωση που οι ΗΠΑ κάνουν ακραίες κινήσεις στο θέμα της αντιπυραυλικής ασπίδας. Ηδη, η ρωσική ηγεσία είχε προβεί σε αντιφατικές δηλώσεις για το εάν ικανοποιήθηκαν ή όχι, στο πλαίσιο των διμερών διαπραγματεύσεων, τα αιτήματά της σχετικά με την αμερικανική αντιπυραυλική άμυνα. Με βάση τη νέα συνθήκη START, τα πυρηνικά οπλοστάσια αμφοτέρων των πλευρών θα μειωθούν κατά το ένα τρίτο. Ανώτατος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο ότι η επικείμενη υπογραφή της νέας START και το νέο πυρηνικό δόγμα (Αναθεώρηση Πυρηνικής Θέσης, NPR), αλλά και η σύνοδος κορυφής στην Ουάσιγκτον, θα δώσουν ευρεία εικόνα «για το πώς η κυβέρνηση Ομπάμα χειρίζεται το θέμα των πυρηνικών στην εποχή του 21ου αιώνα».

«Η NPR εστιάζει στην αποτροπή της πυρηνικής τρομοκρατίας και διάδοσης, ενώ μειώνει τον ρόλο των πυρηνικών στην εθνική στρατηγική ασφαλείας, διατηρώντας παράλληλα ένα ασφαλές και αποτελεσματικό πυρηνικό αποτρεπτικό καθεστώς για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους», υπογράμμισε ο ίδιος αξιωματούχος. Το νέο δόγμα «καθιστά σαφές ότι ένα κράτος χωρίς πυρηνικά, το οποίο εφαρμόζει τη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, έχει τη διαβεβαίωσή μας ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε πυρηνικά όπλα εναντίον του», δήλωσε ο Μπαράκ Ομπάμα στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». «Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να εμπλακεί σε ενέργειες ολέθριες για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, κάτι που θα απαιτήσει δράση από την πλευρά μας»... «Και σκοπεύω να διατηρήσω όλα τα εργαλεία που είναι απαραίτητα για την ασφάλεια του αμερικανικού λαού».

Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

Συνεργασία με ΗΠΑ διεκδικεί το Πακιστάν




ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Μεγαλύτερη συνεργασία με τις ΗΠΑ σε ποικίλους τομείς, από το εμπόριο έως τα στρατιωτικά ζητήματα, διεκδικεί το Πακιστάν, προσδοκώντας να αποκομίσει οφέλη από την πρόσφατη δράση του κατά των Ταλιμπάν. Στο πλαίσιο του «στρατηγικού διαλόγου» των δύο χωρών που εγκαινιάστηκε την Τρίτη, ο Πακιστανός υπουργός Εξωτερικών Σαχ Μεχμούντ Κουρεσί και ο αρχηγός του στρατού Ασφάκ Καγιάνι επρόκειτο να συζητήσουν, χθες, τις προοπτικές σύσφιγξης των διμερών σχέσεων με την επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας κ. Χίλαρι Κλίντον.

Εν όψει του διαλόγου, αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα απέφυγαν να κάνουν δεσμεύσεις για το πώς θα ανταποκριθεί η Ουάσιγκτον στην επιθυμία του Πακιστάν να αναγνωριστεί ως πυρηνική δύναμη και να διασφαλίσει μια συμφωνία για την ατομική ενέργεια. Στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης έχουν εκφράσει ανησυχίες για τα έως τώρα πακιστανικά «κρούσματα» μεταφοράς πυρηνικής τεχνολογίας σε χώρες όπως η Λιβύη και η Βόρεια Κορέα, θέμα που δεν άφησε περιθώρια για παραχωρήσεις ούτε από την κ. Κλίντον ούτε από τον ειδικό απεσταλμένο στο Πακιστάν Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Η Ουάσιγκτον, πάντως, διεμήνυσε ότι είναι πρόθυμη να ακούσει τις πακιστανικές προτάσεις.



«Θέλουμε να οικοδομήσουμε πιο στενές σχέσεις», δήλωσε η κ. Κλίντον λίγο πριν από τη συνάντησή της με τον Πακιστανό υπουργό Εξωτερικών. «Αλλά δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε ως διά μαγείας το έλλειμμα εμπιστοσύνης», συμπλήρωσε. Την Τρίτη, οι κ. Κουρεσί και Καγιάνι συνάντησαν τους γερουσιαστές Τζον Κέρι και Ρίτσαρντ Λούγκαρ, οι οποίοι ενέκριναν πέρυσι το νομοσχέδιο για την ανοικοδόμηση του Πακιστάν, ύψους 7,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, στο μεταξύ, επέδραμαν χθες σε πακιστανικές περιοχές που συνορεύουν με το Αφγανιστάν και σκότωσαν τουλάχιστον έξι μαχητές, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων ασφαλείας. «Δύο πύραυλοι έπληξαν όχημα των ανταρτών. Εξι σκοτώθηκαν και τρεις τραυματίστηκαν», δήλωσε Πακιστανός αξιωματούχος.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Βιντεοσύσκεψη Ομπάμα - Καρζάι



AP

ΚΑΜΠΟΥΛ. Την προοπτική έναρξης ειρηνευτικού διαλόγου με τους Ταλιμπάν συζήτησε χθες σε βιντεοσύσκεψη που είχε με τον Αμερικανό ομόλογό του ο Αφγανός πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι. «Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Καρζάι παρουσίασε στον Ομπάμα τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησής του με στόχο την ειρήνευση και την εθνική συμφιλίωση», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών του Αφγανιστάν.

Λίγες ώρες νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής του Κογκρέσου, ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δήλωσε ότι μοιράζεται τις αμφιβολίες του υπουργού Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς για την πολιτική προσέγγισης με τους Ταλιμπάν. «Η εθνική συμφιλίωση μεταξύ ηγετικών στελεχών των Ταλιμπάν και της κυβέρνησης της Καμπούλ είναι αμφίβολη, εφόσον η κυβέρνηση στην Καμπούλ δεν αυξήσει την πίεση στους αντάρτες», είπε ο στρατηγός. Ο πρόεδρος Ομπάμα διέταξε την αποστολή 30.000 επιπλέον Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν μέχρι τα τέλη του 2010, ενώ έχει δεσμευθεί ότι η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από τη χώρα θα αρχίσει μέσα στο 2011.


Την ίδια στιγμή, ο επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, στρατηγός Στάνλεϊ Μακρίσταλ, έθεσε για πρώτη φορά υπό τις διαταγές του όλες τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ επί αφγανικού εδάφους, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τα κρούσματα απωλειών αμάχων και την έλλειψη συντονισμού μεταξύ των επίγειων δυνάμεων. Επικριτές της δυτικής επέμβασης στο Αφγανιστάν, αλλά και ορισμένοι Αμερικανοί διοικητές, εκτιμούν ότι οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ ευθύνονται για δυσανάλογα μεγάλο αριθμό «παράπλευρων» απωλειών αμάχων στο Αφγανιστάν.

Στις 21 Φεβρουαρίου, μικρή ομάδα Αμερικανών κομάντος στην επαρχία Ορουζγκάν ζήτησε αεροπορική υποστήριξη εναντίον ομάδας Ταλιμπάν που κατευθυνόταν προς το μέρος τους. Ο αεροπορικός βομβαρδισμός προκάλεσε τον θάνατο 27 ανθρώπων, αθώων κατοίκων της περιοχής. Το περιστατικό υποχρέωσε τον στρατηγό Μακρίσταλ να ζητήσει επίσημα συγγνώμη από τον πρόεδρο Καρζάι, αλλά και -μέσω μαγνητοσκοπημένου μηνύματος- από τους κατοίκους των γύρω οικισμών. Οι νέοι επιχειρησιακοί κανόνες του Μακρίσταλ περιορίζουν από εδώ και στο εξής τις νυχτερινές επιχειρήσεις, οι οποίες θα διενεργούνται πλέον αποκλειστικά από την «αφρόκρεμα» των ειδικών δυνάμεων, τους SEALS του αμερικανικού ναυτικού και την αντιτρομοκρατική Δύναμη Δέλτα των ΗΠΑ.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...