Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Tουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Tουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Who lost Turkey?

The question in the title is no doubt too late and futile to ask. A quick, but realistic answer, is probably “the Turks themselves,” or, related to this, “it was destined to get lost.” After all, how Turkey is being governed today is a perfect reflection of what constitutes the predominant cultural, sociological and political values/norms in the country – each with economic derivatives of same or similar variables.

We are all accountable by how rightly or wrongly we assessed the political phenomena; journalists by what accuracy their archives dating back to 10 or so years ago would produce, and politicians by their statements in the same retrospect. Any randomly selected opinion in this column since 2002 would too boringly portray the gloomy country we live in today, often with a note that “wished to be wrong.”

Then there were the naïve and/or myopic and/or morally corrupt enablers who cared more about a “transactional plus,” often the product of short-sighted miscalculation based on the self-deception that “yeah, but we can work with them.” Today, their fancy words in recent political history could make a colossal anthology of “how not to deal with Islamists.” Here is an extremely summarized selection (due to space limitations):

Former President George W. Bush said “Turkey demonstrated how to be a Muslim nation that embraced democracy, freedom and the rule of law.” (2004). Judging from where Turkey stands today in view of all the virtues Mr. Bush mentioned, his statement is not even funny. 

Condoleeza Rice argued the Justice and Development Party (AKP) “is a government pulling Turkey west toward Europe.” (2007). Her homework in 2015 should be to write that line 200 times every day – until the day Turkey becomes an EU member. 

Swedish Foreign Minister Carl Bildt said the AKP “is made up of profound European reformers.” (2008). This is one of my favorites. Mr. Bildt does not even need homework. History will remember him as a politician with an exceptional foresight into Turkish (and Islamic) politics. 

President Barack Obama predicted that Turkey and the U.S. could build a “model partnership.” (2009). And in 2015 President Recep Tayyip Erdoğan is still wondering why “I had very good relations with Obama when I first came to power … but [now] we see things have started to develop in a different way, which I barely understand.” Why, really, does Mr. Obama refuse to be cheated anymore? Why does he no longer see that his model partner is a cradle of democracy and freedoms? Odd.

America, again. Former President Bill Clinton praised Turkey for its “successful endorsement of secularism while letting people express religious beliefs without imposing them on others.” (2009). What a visionary. And, according to former GermanChancellor Gerhard Schroeder, “a democracy like Turkey is proof that there is no contradiction between the Islamic faith and an enlightened society.” 

(2009). Maybe. But Mr. Schroeder’s homework should be to write 500 times every day that “Islam is different than political Islam.”

Stephan Füle, the EU’s enlargement commissioner praised Turkey’s “remarkable advances in reforms.” (2010). Very good. In Mr. Füle’s vision, Turkey should have become a member five years after he diagnosed good health. Maybe this year it will? One feels tempted to drink the same beverage Mr. Füle drinks: it must be causing mental wonders.

Tony Blair, in his memoires, praised Mr. Erdoğan and his one-time ally and former president, Abdullah Gül, as “sensitive and foresighted people … easy to reconcile with.” Mr. Blair’s punishment should be to be appointed as U.N. special envoy for oversight of democracy in Turkey. 

Forget Time magazine’s 2011 cover on which Mr. Erdoğan was Person of the Year. Forget, also, Elizabeth II, Queen of the United Kingdom and other Commonwealth realms, and her “ah-but-Turkey-is-a-bridge-between-the-west-and-east” parlance. 

Among all contenders for the prestigious “1st Traditional How Most Tragicomically Read Turkey Prize,” the winner, for this columnist, is Danish Prime Minister Helle Thorning-Schmidt for her unchallenged: “I complimented the [Turkish] president on the progress on democratic reforms and improvement of fundamental rights.” Ms. Thorning-Schmidt said that in 2014, which is why she is also the front-runner in the “Naïve, Myopic and Morally Corrupt Enablers” category.
February/18/2015
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 26 Απριλίου 2014

Turkey’s Elections and the Politics of Uncertainty

by İlter Turan

The German Marshall Fund of the United States (GMF) releases two new analysis pieces from its On Turkey series. Prof. İlter Turan, professor of international relations at İstanbul Bilgi University, writes about the municipal elections that took place on March 30. In the second piece, Prof. Fuat Keyman, professor of international relations at İstanbul Sabancı University, director of İstanbul Policy Center; and Dr. Şebnem Gümüşçü, instructor at İstanbul Sabancı University, project coordinator at İstanbul Policy Center, examine the differences between the governance styles of Turkey, Egypt, and Tunisia.
In his analysis titled "Turkey’s Elections and the Politics of Uncertainty," Turan elaborates on the results of the municipal elections that took place on March 30 and argues that Turkey may be entering a long period of political uncertainty.
Click here to read the full article

In their analysis titled "Ruling vs. Governing: Pluralism and Democracy in Turkey, Egypt, and Tunisia," Keyman and Gümüşçü make a comparison between governance styles of Turkey, Egypt, and Tunisia from a perspective of ruling versus governance. They argue that, since it came to power in 2002, the Justice and Development Party gradually shifted its mode from governing through leadership based on rule of law, to ruling through domination justified by extraordinary situations that rest on existential struggles.
GMF provides regular analysis briefs by leading Turkish, European, and U.S. writers and intellectuals, with a focus on dispatches from on-the-ground Turkish observers. 
Search on www.amazon.com for hundreds of GMF’s newer publications formatted for the Kindle e-reader, or www.itunes.com for publications formatted for iPads. Search for German Marshall Fund for a full list of available titles. Both Kindle- and iPad-formatted publications are also available on www.gmfus.org.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 29 Απριλίου 2012

Turkey and China host biggest EU outposts

By Andrew Rettman BRUSSELS - Staff numbers at embassies highlight EU interest in Turkey, China, the Western Balkans and in multilateral bodies, as well as member states' ongoing reliance on bilateral diplomacy. 1. The EU's top 10 delegations in terms of staff numbers are: Ankara (137), Beijing/Hong Kong (116), Moscow (102), Belgrade (100), Ramallah/Tel Aviv (97), Kiev (93), Sarajevo (92), New Delhi (87), Washington (86) and Nairobi (85). The EU also has 187 people posted to various branches of the UN, the WTO, the African Union, the OECD economic club and democracy watchdogs the OSCE and the Council of Europe. One year after the creation of the European External Action Service (EEAS), big member states still outgun EU institutions in diplomatic firepower. The UK has 270 people in Washington, 245 in Beijing and 230 in Moscow. France has 421 in Washington, 305 in Beijing and 224 in the Russian capital. When it comes to lobbying EU institutions and Nato, the US has 650 staff in Brussels. The numbers do not tell the whole story. Member states' embassies include diplomats and consular staff. The EU does not do consular work, while its delegations house both EEAS and European Commission people, who take care of enlargement and development aid. In prospective EU entrants and in poor countries EEAS staff are outnumbered by commission people. In Turkey, the split is 22/115. In Kenya, it is 26/59. But enlargement and aid are highly political, creating a net result in terms of Brussels' influence abroad. In terms of staff who answer to EEAS chief Catherine Ashton alone, the top 10 is different: Washington (56), Moscow (46), Tokyo (36), China (30), Ramallah/Tel Aviv (29), Conakry (26), New Delhi (26), Nairobi (26), Bangkok (23) and Ankara (22). 'Barbados might sound nice' An EU official admitted that some of the numbers look funny but said there are good reasons. The EU has 43 people in Barbados, 33 in remote Fiji and 77 in Nicaragua, recently prompting MEPs to ask if they are just enjoying the sunshine. The Barbados mission also covers 10 local mini-states, such as St. Lucia or Anguilla, while Fiji covers all the micro-states in the Pacific Ocean. "Barbados might sound very nice but staff spend lots of time travelling and work very hard ... Fiji covers a geographic area larger than the territories of the 27 EU countries," the official said. Some places use lots of locally-hired staff because working conditions - such as driving from place to place - are tricky (Ashton has two diplomats and 24 local staff in Conakry). The Nicaragua mission was set up to co-ordinate regional aid after Hurricane Mitch in 1998, but now it is out of date. Ashton and the commission are planning to reshuffle overseas personnel after 2013. The EU official said Ashton will probably open a new embassy in one of the Persian Gulf states already this year (the EU has just 14 people in Saudi Arabia and nobody in Qatar or the United Arab Emirates) and send more people to north Africa. On the commission side, there is to be a shift from Latin America and Asia to Africa. Iran embassy not out of the question The EEAS on Thursday (26 April) signed an "establishment agreement" - a template for diplomatic relations - for a new embassy in Burma. Iran is a future possibility if tensions relax. North Korea is beyond the pale, however. The official noted that member states have shown "enthusiasm" for bunching up some of their embassies with the EEAS in the same compounds to save money. Several EU countries already operate out of the same building in Tanzania, with talks under way for a pan-EU compound in Afghanistan. http://euobserver.com/15/116052 Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 29 Ιουνίου 2010

Κλειστοί αιθέρες της Τουρκίας για το Ισραήλ



Απαγόρευσε τη διέλευση αεροπλάνου

AFP, Reuters


ΑΓΚΥΡΑ. Την απαγόρευση της διέλευσης των αεροσκαφών της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας από τον τουρκικό εναέριο χώρο φέρεται να έχει διατάξει ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, Ταγίπ Ερντογάν. Προχθές, μάλιστα, ανώτατος αξιωματούχος της κυβέρνησης Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι δεν επετράπη η είσοδος στο τουρκικό FIR σε μεταγωγικό αεροσκάφος που μετέφερε αξιωματικούς του ισραηλινού στρατού στην Πολωνία. Η ίδια πηγή, πάντως, απέφυγε να διευκρινίσει αν επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό ή αν υπάρχει επίσημη κυβερνητική απόφαση για τη μη χρήση του τουρκικού εναέριου χώρου από αεροσκάφη της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας.



Νωρίτερα, το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anatolia είχε μεταφέρει ανεπίσημη δήλωση του κ. Ερντογάν, ο οποίος βρισκόταν στο Τορόντο του Καναδά, ότι το FIR της χώρας έκλεισε για τα ισραηλινά μαχητικά μετά την αιματηρή επιδρομή στη νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας. Η Τουρκία έχει καταστήσει σαφές ότι θα προχωρήσει σε σταδιακή υποβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ εφόσον το τελευταίο δεν ζητήσει συγγνώμη για την επιδρομή και δεν αποδεχτεί τη σύσταση διεθνούς επιτροπής για τη διαλεύκανση του τραγικού περιστατικού της 1ης Ιουνίου.

«Απαιτείται ειδική άδεια για τη χρήση του εναέριου χώρου της Τουρκίας από τα πολεμικά αεροσκάφη τρίτης χώρας», δήλωσε χθες στέλεχος της κυβέρνησης Ερντογάν, υπό τον όρο της ανωνυμίας του. «Είναι γεγονός ότι λίγες ημέρες μετά την επιδρομή στη νηοπομπή αρνηθήκαμε μια τέτοια άδεια σε αεροσκάφος της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας», αποκάλυψε ο ίδιος, ο οποίος έσπευσε ωστόσο να ξεκαθαρίσει ότι δεν τίθεται ζήτημα περιορισμών όσον αφορά τα επιβατικά αεροπλάνα. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Γεντιότ Αχρονότ», επρόκειτο για μεταγωγικό αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν εκατό αξιωματούχοι του ισραηλινού στρατού. Η ισραηλινή εφημερίδα υποστηρίζει ότι τελικός προορισμός του αεροσκάφους ήταν το Αουσβιτς, όπου οι αξιωματικοί συμμετείχαν σε τελετή προς τιμήν των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

Στο μεταξύ, ο επικεφαλής της ισραηλινής δημόσιας επιτροπής για τη διαλεύκανση της επιδρομής στη νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, Ιακόμπ Τούρκελ, εξέφρασε χθες πρόθεση να εξετάσει τον πρωθυπουργό της χώρας, Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο πρώην δικαστικός του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ αποκάλυψε ακόμα ότι εκτός του κ. Νετανιάχου προτίθεται να εξετάσει τόσο τον υπουργό Αμυνας, Εχούντ Μπάρακ, όσο και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Υπενθυμίζεται ότι εννέα Τούρκοι ακτιβιστές που επέβαιναν στο «Μάβι Μαρμαρά» σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επέμβασης Ισραηλινών καταδρομέων.

Στη Λωρίδα της Γάζας, τέλος, ομάδα ενόπλων πυρπόλησε καλοκαιρινή κατασκήνωση του ΟΗΕ. H επίθεση αποτελεί έργο εξτρεμιστών, οι οποίοι θεωρούν τις κατασκηνώσεις του ΟΗΕ στην περιοχή «εστία παρακμής» διότι επιτρέπουν στα κορίτσια να αναμειγνύονται με τα αγόρια. Την επίθεση, πάντως, έσπευσε να καταδικάσει η Χαμάς.

http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

Ο Eρντογάν αναδεικνύεται σε λαϊκό ήρωα των Αράβων



Αστήρ ανατέλλων στο αραβικό στερέωμα χαρακτηρίζεται ο Ταγίπ Ερντογάν σε ανάλυση του πρακτορείου Ρόιτερς, που αποδίδει τη νέα αυτή ιδιότητα του Τούρκου πρωθυπουργού στην επιθετική του στάση έναντι του Ισραήλ. Με την πολεμική του εναντίον του Ισραήλ, την υποστήριξή του προς τους Παλαιστινίους και κυρίως την οργισμένη αντίδρασή του στην ισραηλινή επίθεση εναντίον του πλοίου «Μαβί Μαρμαρά», ο κ. Ερντογάν αναδεικνύεται σε λαϊκό ήρωα των Αράβων, προβάλλει την υπεροχή του στον αραβικό κόσμο και προκαλεί δυσφορία στην Ουάσιγκτον, ισχυρίζεται ο Χαντί Αμρ, διευθυντής του Ινστιτούτου Brookings στην Ντόχα.

Κατά μία δεύτερη εκδοχή, η συμπαράταξή του με μια μη κυβερνητική οργάνωση –εν προκειμένω, η αμφιλεγόμενη ισλαμική οργάνωση ΙΗΗ συνεχίζει να προκαλεί πολλά ερωτηματικά– μετά την επίθεση εναντίον του τουρκικού πλοίου έφεραν το παλαιστινιακό ζήτημα και τον αποκλεισμό της Γάζας στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, πράγμα που τα μετριοπαθή και προσκείμενα στη Δύση αραβικά κράτη δεν κατόρθωσαν ποτέ.


Τώρα ο Σαγέντ Χασάν Νασράλα, ηγέτης της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, προσεύχεται στον Αλλάχ να φυλάει τον Ερντογάν βλέποντας τουρκικές σημαίες να κυματίζουν, η αιγυπτιακή εφημερίδα «Αλ-Μάσρι αλ-Γιουμ» τον ονομάζει «χαλίφη των μουσουλμάνων», στη Γάζα τα πρωτότοκα αγόρια παίρνουν το όνομά του, και στο μη αραβικό Ιράν οι νέοι, όπως ο Αλί Σαντρί, αρχιτέκτων, 35 χρόνων, προτιμούν τις «πολιτισμένες μεθόδους» του κ. Ερντογάν αντί της απομονωτικής τακτικής του προέδρου Αχμεντινετζάντ. Τι συνέβη λοιπόν; Με τη μεθοδική προσέγγιση των Αράβων της Εγγύς Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, με όπλο το πράσινο, δηλαδή το ισλαμικό χρήμα, με αιχμή του δόρατος την υποστήριξη των Παλαιστινίων, ο Ταγίπ Ερντογάν θέλει να εξαλείψει από την αραβική ψυχή το προαιώνιο μίσος προς τον οθωμανικό ζυγό. Ταυτόχρονα, ισχυρίζονται ορισμένοι Δυτικοί αναλυτές, συνεχίζει το όραμα Οζάλ περί τουρκικού –ή και παντουρανικού– τόξου από την Αδριατική έως το Σινγιάνγκ και από τα Βαλκάνια έως τη μουσουλμανική Αφρική και νοτιοανατολική Ασία, προβάλλει διεθνώς την εικόνα του ειρηνοποιού με πρωτοβουλίες στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, κινείται στο Σ.Α. το ΟΗΕ με σύμμαχο τη Βραζιλία, εταίρο στη διαμεσολάβηση για την αποτροπή κυρώσεων εις βάρος του Ιράν. Ολα αυτά κωδικοποιημένα στο δόγμα Νταβούτογλου. «Η Τουρκία, που έχασε στις αρχές του 20ού αιώνα την οθωμανική αυτοκρατορική της επιβολή στην ευρύτερη περιοχή, προσβλέπει στην ανάκτηση της επιρροής της μεταξύ μουσουλμάνων, προβάλλεται ως γεφυροποιός στην Ε.Ε., στην οποία θέλει να ενταχθεί».

«Με τη διαφορά ότι η παρούσα στάση της έναντι του Ισραήλ θα της στερήσει τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Ισραήλ και Αράβων, Ισραήλ και Συρίας, ενοχλώντας παράλληλα ορισμένους συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Αίγυπτος, όπου ο Ερντογάν αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη από συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις», προβλέπει το Ρόιτερς, επικαλούμενο Αιγύπτιο καθηγητή του Αμερικανικού Πανεπιστημίου του Καΐρου.

http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Τουρκική φρεγάτα σε περιπολία στο Αιγαίο



Με όλο τον ελληνικό Στόλο στο Αιγαίο για τη διεξαγωγή της άσκησης "Καταιγίδα", οι Τούρκοι με απύθμενο θράσος προχώρησαν σε νέα πρόκληση. Φρεγάτα της Άγκυρας έφτασε μέχρι το Σούνιο παρεκκλίνοντας της πορείας της, αλλά κινούμενη στα όρια της αβλαβούς διέλευσης σύμφωνα με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.


Η φρεγάτα Yildirim που απέπλευσε τη Δευτέρα το μεσημέρι από το Αξάζ (ναυτική βάση νότια της Ρόδου) κινήθηκε βόρεια της Ρόδου, στη συνέχεια μεταξύ Χάλκης και Τήλου μέχρι που έφτασε στις Νότιες Κυκλάδες πλέοντας πάντα στα διεθνή ύδατα. Στο ύψος της Μήλου κινήθηκε βόρεια και ακολούθως πέρασε μεταξύ Σουνίου και Κέας περί τις 8:30 το πρωί. Συγκεκριμένα, η φρεγάτα Yildirim που απέπλευσε χθες το μεσημέρι από το Αξάζ (ναυτική βάση νότια της Ρόδου) κινήθηκε βόρεια της Ρόδου, στη συνέχεια μεταξύ Χάλκης και Τήλου μέχρι που έφτασε στις Νότιες Κυκλάδες πλέοντας πάντα στα διεθνή ύδατα. Στο ύψος της Μήλου κινήθηκε βόρεια και ακολούθως πέρασε μεταξύ Σουνίου και Κέας περί τις 8:30 το πρωί.


Το τουρκικό πολεμικό πλοίο έχει πλέον εξέλθει από τα στενά του Καφηρέα με τελικό προορισμό τον κόλπο του Ξηρού όπου θα λάβει μέρος σε άσκηση με πραγματικά πυρά. Αυτός ήταν και ο αρχικός του προορισμός Ανάλογη προκλητική πορεία ακολούθησε και η τουρκική φρεγάτα Barbaros. Απέπλευσε και αυτή από το Αξάζ και κινήθηκε βόρεια της Ρόδου και δυτικά των νησιών Κω, Χίου και Μυτιλήνης και κατευθύνθηκε προς τον Ελλήσποντο.


Ελληνικά πολεμικά πλοία παρακολούθησαν τις κινήσεις των τουρκικών φρεγατών, η φρεγάτα Λήμνος και η τορπιλάκατος Κανελλόπουλος αντιστοίχως.


Η νέα προκλητική ενέργεια δείχνει και τις διαθέσεις της Τουρκίας να συνεχίσει την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο με "βόλτες" στις Κυκλάδες και το Σούνιο. Επιτελείς του Πενταγώνου προβληματίζονται αφενός για το ίδιο το γεγονός που έλαβε χώρα στην αρχή μίας μεγάλης άσκησης για το Πολεμικό Ναυτικό στο Αιγαίο και αφετέρου διότι την επόμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα στις 15 Ιουνίου αρχίζει το μορατόριουμ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας που αφορά στην απαγόρευση ασκήσεων στο Αιγαίο.


ΠΗΓΗ: ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 4 Απριλίου 2010

Ομπρέλα Μέρκελ στη βροχή των τουρκικών αιτημάτων



Η Γερμανίδα καγκελάριος, χωρίς να φερθεί ακραία, δεν υποχώρησε σε τίποτε


Περιστεράκι χειροποίητο προσέφερε στον Ταγίπ Ερντογάν η καγκελάριος Μέρκελ λίγο μετά την άφιξή της στην Άγκυρα, την περασμένη Δευτέρα. Το περιστεράκι αυτό, έργο της Λάρα, Γερμανίδας μαθήτριας εννέα χρόνων, εστάλη ως υπόμνηση της ειρήνης και της φιλίας στις σχέσεις Γερμανίας και Τουρκίας, που κατά καιρούς υφίστανται κάποιο μικρό κλονισμό, όταν η κ. Μέρκελ κάνει λόγο για προνομιακή σχέση Ε.Ε. - Τουρκίας, λύση που εκείνη προτιμά αντί της πλήρους ένταξης ή αρνείται να επιτρέψει την ίδρυση τουρκικών λυκείων στη χώρα της.

«Θα τον στενοχωρήσω», είπε η καγκελάριος πριν φτάσει στην Τουρκία, αναφερόμενη στα πολλά αιτήματα του κ. Ερντογάν. Τελικώς, όμως, δεν χρησιμοποίησε τον όρο «προνομιακή σχέση», διότι, όπως εξήγησε, αντελήφθη ότι στην Τουρκία ο όρος είναι αρνητικά φορτισμένος. Προτίμησε ευρισκόμενη στην Αγκυρα να υπενθυμίσει στους αμφιτρύωνές της ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις Ε.Ε. - Τουρκίας «δεν έχουν καταληκτική ημερομηνία», πράγμα που σημαίνει ότι η έκβαση των διαπραγματεύσεων, δηλαδή η ένταξη, δεν είναι δεδομένη, διότι όπως διευκρίνισε η κ. Μέρκελ «οι κανόνες του παιχνιδιού άλλαξαν από τότε που κατατέθηκε η τουρκική υποψηφιότητα, πριν από πενήντα χρόνια». «Στόχος της τουρκικής ηγεσίας αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Αγκυρας. Πρέπει επιτέλους να διευθετήσουμε το κυπριακό θέμα, είναι προς όφελος όλων. Ανοίξτε τα λιμάνια σας στην Κύπρο» προέτρεψε.

Δεν έγινε γνωστό κατά πόσον ο κ. Ερντογάν στενοχωρήθηκε από όλα αυτά. Την Τρίτη το βράδυ, λίγο πριν αναχωρήσει η κ. Μέρκελ, ζήτησε τη βοήθειά της σε περίπτωση που η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας εγκλωβιστεί σε αδιέξοδο, που θα δημιουργηθεί λόγω Κύπρου. Αναφέρθηκε δε συγκεκριμένα στα 18 κεφάλαια των διαπραγματεύσεων, που δεν έχουν ανοίξει λόγω κυπριακής παρέμβασης.

«Περιμένουμε πολλά από τη Γερμανία», είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός, με την ευκαιρία του τουρκογερμανικού επιχειρηματικού φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη. Μάλλον γνώριζε ότι παραμονές της επίσκεψης της καγκελαρίου η Ομοσπονδιακή Ενωση Γερμανικής Βιομηχανίας ζητούσε μια «απαλλαγμένη από συγκινησιακές φορτίσεις συζήτηση περί των ενταξιακών διαπραγματεύσεων», επισημαίνοντας πόσο σημαντικές είναι οι οικονομικές σχέσεις της Γερμανίας με την Τουρκία, της οποίας η αγορά παραμένει εξαγωγικός στόχος σημαντικότερος και από την Ιαπωνία.

Εις απάντησιν, η κ. Μέρκελ επανήλθε στο θέμα της εφαρμογής του Πρωτοκόλλου της Αγκυρας, βασικό λόγο γα τον οποίο δεν ανοίγουν «ορισμένα κεφάλαια».

«Ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία ζητούν πολλά και αναμειγνύονται στα εσωτερικά της Γερμανίας» ήταν η άποψη Γερμανού αναλυτή, που αναφερόταν στις «απαιτήσεις» του Τούρκου πρωθυπουργού, αρχίζοντας από το αίτημά του να ιδρυθούν τουρκικά σχολεία στη Γερμανία, παραμονές της επίσκεψης της καγκελαρίου, «διότι μόνον εάν διδαχτούν σωστά τη μητρική τους γλώσσα τα παιδιά των Τούρκων μεταναστών θα μάθουν καλά γερμανικά». Ο ίδιος αναλυτής θυμήθηκε ότι πρόσφατα ο Τούρκος πρωθυπουργός κάλεσε στην Αγκυρα για διαβουλεύσεις όλους τους Τούρκους που κατέχουν αξιώματα ή έχουν διακριθεί στη Γερμανία και αλλού στο εξωτερικό.

Προϋποθέσεις


Η κ. Μέρκελ, μεταξύ μεταναστευτικής πολιτικής και συζητήσεων περί τουρκικών γκέτο καταμεσής στο Βερολίνο και σε άλλες μεγαλουπόλεις, στην αρχή είπε καθέτως «Οχι». Ωστόσο, όταν βρέθηκε στην Αγκυρα και έδωσε το περιστεράκι στον κ. Ερντογάν, δεν απέκλεισε την ίδρυση τουρκικών λυκείων στη χώρα της. «Υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα αποτελέσουν εμπόδιο στην εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας από τους Τούρκους μαθητές», διευκρίνισε.

Την Τετάρτη, όταν επέστρεψε στο Βερολίνο, Γερμανός αναλυτής εγκωμίαζε την τακτική της καγκελαρίου στην Τουρκία. Χωρίς να φερθεί ακραία, δεν υποχώρησε σε τίποτε. Υποσχέθηκε διευκολύνσεις στη διακίνηση Τούρκων πολιτών, αλλά όχι στην άρση της βίζας, όπως ζητούσε η τουρκική πλευρά.

«Καλά πήγε η επίσκεψη της καγκελαρίου, αλλά κανένα από τα βασικά τουρκικά αιτήματα δεν ικανοποιήθηκε», έγραφε η φιλοκυβερνητική «Ζαμάν», που είχε παράπονα επειδή η κ. Μέρκελ αντέστη και στο άλλο τουρκικό αίτημα για πολιτογράφηση όλων των Τούρκων μεταναστών στη Γερμανία και στη χορήγηση προς αυτούς διπλής υπηκοότητας. Το προνόμιο αυτό, και το δικαίωμα ψήφου, κατέχουν 500.000 από τους συνολικά 2,7 εκατ. Τούρκους της Γερμανίας, με απόφαση της κυβέρνησης Σρέντερ το 1999. «Πολύ στενοχωρεί αυτό την τουρκική κοινότητα, που εκτός των άλλων δυσκολεύονται με το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα», σημείωνε η «Ζαμάν».

Το διπλό μήνυμα Δρούτσα στην Άγκυρα

Η επανάληψη, την περασμένη εβδομάδα, από τον Τούρκο υπουργό Επικρατείας, Εγκεμεν Μπαγίς, της πρότασης για αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία συνοδεύτηκε από καταγγελία του για την τακτική Γερμανίας και Γαλλίας να πιέζουν τις δύο χώρες για αγορά νέων εξοπλιστικών συστημάτων, τη στιγμή που, εντός της Ε.Ε., ζητούν από τη χώρα μας μείωση δαπανών, αντιμετωπίζεται από την Αθήνα ως καλοδεχούμενη ρητορική, της οποίας, όμως, θα έπρεπε να προηγηθούν πράξεις.

Η Αγκυρα έχει εντάξει τη σχετική αναφορά στη φρασεολογία της το τελευταίο διάστημα. Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στο θέμα, για να ακολουθήσει ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο κ. Μπαγίς, που για τρίτη φορά επανέρχεται στην πρόταση αυτή. Η Αθήνα εκτιμά ότι η τουρκική πλευρά πιστεύει πως με ανάλογες δηλώσεις περί μείωσης εξοπλισμών καλλιεργεί θετικό προφίλ στην Ε.Ε., ενώ, ταυτόχρονα, ανέξοδα μπορεί να επικαλείται ότι τείνει χείρα φιλίας προς την Ελλάδα. Οπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, οι δηλώσεις είναι καλές, χάνουν όμως την όποια σημασία τους όσο διατηρείται το καθεστώς παραβάσεων, παραβιάσεων, υπερπτήσεων, διελεύσεων τουρκικών πλοίων από το Αιγαίο και, βεβαίως, η απειλή πολέμου. Το μήνυμα αυτό πρόκειται να μεταφέρει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας, που θα επισκεφθεί την Τουρκία στις 7 και 8 Απριλίου, στον Τούρκο ομόλογό του κ. Αχμέτ Νταβούτογλου.

Πηγή :http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010

Η σύγκρουση ΗΠΑ - Τουρκίας




ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ-Του Μιχάλη Ιγνατίου
Ηαμερικανική κυβέρνηση κυριαρχείται από φιλοτουρκισμό, αλλά όταν θίγονται τα συμφέροντά της αλλάζει στάση και επιτίθεται, μερικές φορές με βίαιο τρόπο. Ολοι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα μέχρι τους χαμηλόβαθμους διπλωμάτες που ασχολούνται με την Τουρκία, συχνά-πυκνά υμνούν τη χώρα του Αττίλα ξεχνώντας τα ανομήματά της. Η μόνιμη δικαιολογία είναι ότι η καλή σχέση με την Αγκυρα εξυπηρετεί τα στρατηγικά σχέδια της Ουάσιγκτον.

Το τελευταίο διάστημα οι αρμόδιοι Αμερικανοί αξιωματούχοι «βράζουν» από θυμό για την Τουρκία και τον πρωθυπουργό της Ταγίπ Ερντογάν. Η ισλαμική κατάρα εναντίον του Ισραήλ ήταν η πρώτη αφορμή. Από τις ύβρεις εναντίον του Ισραηλινού προέδρου τον Ιανουάριο του 2009 μέχρι σήμερα τα επεισόδια ανυπακοής της Αγκυρας αυξήθηκαν δραματικά. Η προσβολή δεν αφορούσε μόνο το Ισραήλ αλλά και την ίδια την Αμερική, η οποία εκτέθηκε για να επιτύχει τη συμφωνία Τουρκίας και Αρμενίας που δεν τήρησε η πρώτη.


Ο υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης Φϊλιπ Γκόρντον μίλησε την Τετάρτη στο Ινστιτούτο Βrookings για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Ξεκίνησε με τους γνωστούς ύμνους για την πολυεπίπεδη και αμοιβαία επωφελή σχέση όπως είπε, αλλά όλοι οι παριστάμενοι περιέργως ήταν βέβαιοι πως κάτι τον «έτρωγε». Δεν ήταν οι επίμονες ερωτήσεις που δέχθηκε για το Αρμενικό πριν την ομιλία. Η ανησυχία του ίδιου, του προέδρου Ομπάμα, της υπουργού Εξωτερικών, του Πενταγώνου, της CΙΑ, του Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας και κυριολεκτικά όλων των υπηρεσιών εκείνη την ημέρα αφορούσε το Ιράν.

Οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν λάβει πληροφορίες ότι ο κ. Ερντογάν είχε αποφασίσει να στηρίξει την Τεχεράνη στη διαμάχη της με την Ουάσιγκτον και άλλες δυνάμεις. Οι Αμερικανοί είχαν πληροφορηθεί ότι μεταξύ της Αμερικής και του Ιράν ο Τούρκος πρωθυπουργός επέλεξε το μεγαλύτερο εχθρό τους. Στα παρασκήνια η Ουάσιγκτον είχε πάρει φωτιά, καθώς οι υπηρεσίες προσπαθούσαν να επιβεβαιώσουν την «προδοσία». Ο κ. Γκόρντον, που στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό υποστηρίζει τις τουρκικές θέσεις, έψεξε την Άγκυρα για τη στάση της στο ζήτημα του Ιράν, κίνηση που προκάλεσε έκπληξη με δεδομένη την αποενοχοποίηση της χώρας του Αττίλα από το σημερινό υφυπουργό Εξωτερικών και πρώην στέλεχος του Βrookings.

Η Τουρκία, είπε, έχει ευθύνη απέναντι στην παγκόσμια κοινότητα όταν δεν υποστηρίζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της Διεθνούς Οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας για την επιβολή κυρώσεων στο Ιράν.

Τι είπε ο κ. Γκόρντον; Οτι η Τουρκία παραβιάζει τις αποφάσεις του Σ.Α. για το Ιράν! Και γιατί εξεπλάγη ο Αμερικανός αξιωματούχος; Είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών; Δεν γνωρίζει ότι δεν έχει σεβαστεί κανένα ψήφισμα; Αλλά ο κ. Γκόρντον ενοχλήθηκε διότι αυτή τη φορά η Τουρκία παραβιάζει τις αποφάσεις που οι ΗΠΑ επιθυμούν πάση θυσία να επιβάλουν. Οταν τα ψηφίσματα αφορούσαν την Κύπρο, οι προκάτοχοι του υφυπουργού Εξωτερικών βοηθούσαν την Τουρκία να τα παραβιάσει.

Την επομένη της απόφασης της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Βουλής για αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας βρέθηκα στην καθημερινή ενημέρωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ο κ. Κρόλι δεν συμφώνησε με την απόφαση των εκπροσώπων του αμερικανικού λαού και δεν το έκρυψε. Μετά την ενημέρωση λάβαμε μέρος σε ανεπίσημη ενημέρωση. Ο αξιωματούχος ήταν κατηγορηματικός ότι η κ. Κλίντον συμφώνησε με την πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόσι να μην συζητηθεί το Αρμενικό στην Ολομέλεια. Και εκεί έκλεισε το θέμα.

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορούν επίμονα πληροφορίες ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έχει αντίρρηση να κατατεθεί το ψήφισμα για τη γενοκτονία στην Ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων... Εάν οι πληροφορίες είναι ορθές πρόκειται για μία ελπιδοφόρα διαφοροποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης... Ελπίζω ότι όχι μόνο δεν θα σταθεί εμπόδιο στην προσπάθεια της αρμενικής ομογένειας, αλλά θα αλλάξει την πολιτική της και σε άλλα θέματα, στα οποία κατηγορείται η Τουρκία του Αττίλα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Στην Ουάσιγκτον η κυπριακή κυβέρνηση πληρώνει ενάμισι εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο σε μία μεγάλη εταιρεία δημοσίων σχέσεων... Τι κάνει άραγε αυτή η εταιρεία για την Κύπρο. Και πόσα ραντεβού έχει κλείσει μέχρι τώρα διότι αυτή είναι η βασική της εργασίαστον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Κυπριανού με Αμερικανούς αξιωματούχους. Ο κ. Κυπριανού καταφθάνει την άλλη εβδομάδα στην αμερικανική πρωτεύουσα. Εχει ασχοληθεί η εν λόγω εταιρεία με το ταξίδι του ή πάλι θα την πληρώσουν οι ομογενείς που θα τρέχουν τελευταία στιγμή να του εξασφαλίσουν φωτογραφικά στιγμιότυπα;
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010

Η Τουρκία εκσυγχρονίζει τα F-4E




Türkiye
(3/2/2010)


Στο πλαίσιο του σχεδιασμού SIMSEK, ύψους 24 εκατομμυρίων δολαρίων, προβλέπεται και ο εκσυγχρονισμός των αεροσκαφών F-4E, τα οποία θα παραμείνουν στη δύναμη των Αεροπορικών Δυνάμεων μέχρι το 2020. Τα πρώτα δύο εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη παραδόθηκαν στη διοίκηση της πρώτης κύριας Βάσης Αεριωθουμένων.

Ο Αρχηγός των Αεροπορικών Δυνάμεων, πτέραρχος Ακσάι, μιλώντας στην τελετή παραλαβής, είπε: «Μετά τον εκσυγχρονισμό αυτό θα αυξηθούν και οι δυνατότητες, τις οποίες έχουν τα αεροσκάφη F-4E και έτσι οι χειριστές τους θα εκτελούν το καθήκον τους με μεγαλύτερη ασφάλεια και αποτελεσματικότητα».




Διαβάστε περισσότερα...

«Συνταγματική αναθεώρηση, με συναίνεση»





Νουθεσία προς τον Ερντογάν από τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου


Υπέρ της σοβαρής και αναγκαίας για την Τουρκία συνταγματικής αναθεώρησης, αλλά υπό συνθήκες συναίνεσης και συμβιβασμού, τάχθηκε χθες ο πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου Χασίμ Κιλίτς σε δηλώσεις του προς τη «Χουριέτ», καθώς το κυβερνητικό σχέδιο για την αναθεώρηση του Συντάγματος Εβρέν του 1982 και τη μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος φορτίζει το ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα στην Άγκυρα.

«Χωρίς συναίνεση όλες οι διευθετήσεις θα καταλήξουν σε εμάς. Φοβούμαι ότι το ίδιο θα συμβεί και με τις τροποποιήσεις άρθρων του Συντάγματος και με το σχέδιο μεταρρύθμισης του δικαστικού συστήματος», είπε ο κ. Κιλίτς, που θεωρείται προσκείμενος στην κυβέρνηση. Ηταν αντιπρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 2008, όταν το ΑΚΡ διεσώθη από την προσφυγή του γενικού εισαγγελέα Αβδουλραχμάν Γιαλτσίνκαγια και δεν ετέθη εκτός νόμου. Συνολικά 25 κόμματα έχουν κηρυχθεί παράνομα στην Τουρκία από το 1961.


Συναινετικός εμφανίστηκε και ο πρόεδρος Γκιουλ, το «μετριοπαθές alter ego» του Ερντογάν, που κάλεσε για διαβουλεύσεις στο προεδρικό μέγαρο τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ντενίζ Μπαϊκάλ, πρόεδρο του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP). Ο κ. Μπαϊκάλ απείλησε χθες ότι σε περίπτωση έγκρισης των μεταρρυθμιστικών σχεδίων της κυβέρνησης, που θα κατατεθούν στα τέλη Μαρτίου στην Εθνοσυνέλευση, το CHP θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Αντίθετο προς τη συνταγματική αναθεώρηση είναι και το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), ο αρχηγός του οποίου Ντεβλέτ Μπαχτσελί θα συναντηθεί σήμερα με τον Τούρκο πρόεδρο. Σημειώνεται ότι ο κ. Ερντογάν έχει προειδοποιήσει ότι εάν η συνταγματική αναθεώρηση δεν εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση, θα προκηρυχθεί δημοψήφισμα, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών σε περίπτωση που ο εισαγγελέας Γιαλτσίνκαγια θέσει και πάλι θέμα νομιμότητας του ΑΚΡ.

Στο άλλο ενδοτουρκικό μέτωπο της αντιπαράθεσης κυβέρνησης - στρατηγών, κατηγορίες απαγγέλθηκαν εναντίον δύο εν ενεργεία αξιωματικών. Ομως, ο στρατηγός Αλντιράι Μπερκ, αρχηγός της Γ΄ Στρατιάς, εις βάρος του οποίου απαγγέλθηκαν προχθές κατηγορίες για ανάμειξη στην υπόθεση Εργκένεκον, θα είναι o διοικητής σε μεγάλη διήμερη άσκηση κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Στην άσκηση παίρνουν μέρος τουλάχιστον 60.000 στρατιώτες. Την άσκηση θα παρακολουθήσει ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ, φίλος του υπόδικου στρατηγού Μπερκ.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010

Ερμηνεύοντας τις επιστολές Παπανδρέου και Ερντογάν


Hürriyet
(27/1/2010)


Ερμηνεύοντας τις επιστολές Παπανδρέου και Ερντογάν

Οι πρόσφατες επιστολές και των δύο Πρωθυπουργών δείχνουν ότι πολλά θέματα θα τεθούν επί τάπητος.

Τα κοινά σημεία

• Και οι δύο Π/Θ επεσήμαναν ότι εμφορούνται από την πολιτική βούληση για την επίλυση των διαφωνιών. Ο Ερντογάν είπε «επιθυμούμε φιλική εταιρική σχέση» και ο Παπανδρέου είπε «Έλληνες και Τούρκοι, στην περίπτωση που συνεργαστούν, θα δημιουργήσουν μια σταθερή δύναμη και θα αποτελέσουν παράδειγμα στον κόσμο».
• Ο Παπανδρέου είπε ότι είναι «σημαντική» η πρόταση του Π/Θ Ερντογάν για τη δημιουργία ενός «Συμβουλίου Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου» για τον καθορισμό χάρτη πορείας, έτσι όπως έκανε η Τουρκία με την Ιταλία και με τη Συρία.
• Στην πρόταση του Ερντογάν για συνομιλίες ο Έλληνας Π/Θ έδωσε θετική απάντηση με την πρόσκληση που έκανε στον Τούρκο ομόλογό του να επισκεφθεί την Αθήνα.
• Και οι δύο Π/Θ συμφωνούν για τη λήψη νέων ΜΟΕ στο Αιγαίο.
• Στις αμοιβαίες επιστολές κίνησαν το ενδιαφέρον οι έπαινοι. Ο Ερντογάν επαίνεσε την ηγεσία Παπανδρέου και επεσήμανε τη συμβολή του στις ελληνοτουρκικές σχέσεις κατά την περίοδο που ήταν ΥΠΕΞ. Ακόμη τόνισε πως επιθυμούν «φιλική συνεργασία». Ο Παπανδρέου τόνισε ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να ετοιμάσουν ένα λαμπρό μέλλον και επεσήμανε: «Στην περίπτωση που Έλληνες και Τούρκοι συνεργαστούν, μπορεί να μετατραπούν σε μια ισχυρή δύναμη σταθερότητας, η οποία θα αποτελέσει παράδειγμα σε όλο τον κόσμο».
• Και οι δύο Π/Θ είναι αποφασισμένοι για κοινό αγώνα κατά της λαθρομετανάστευσης.
• Η Αθήνα, έστω και υπό όρους, θα ενισχύσει την υποστήριξή της στην Τουρκία για την ένταξή της στην Ε.Ε..
• Οι δύο χώρες θα προβούν σε συνεργασία στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή και στον Καύκασο.

Τμήμα ανοικτό για διάλογο

• Ο Ερντογάν αναφέρθηκε στις διαφωνίες στο Αιγαίο, χωρίς να κάνει απαρίθμηση. Ο Παπανδρέου έκανε λόγο μόνο για χρονοδιάγραμμα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και πρότεινε, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί αποτέλεσμα, από κοινού προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Επίσης, πρότεινε να ληφθούν σαν βάση οι αρχές της συμφωνίας του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, την οποία η Τουρκία δεν έχει υπογράψει. Ο Παπανδρέου και πάλι δεν έκλεισε τελείως την πόρτα στο διάλογο σχετικά με τις άλλες διαφωνίες στο Αιγαίο και έκανε λόγο για την επίλυση όλων των προβλημάτων που είναι ανεπίλυτα.
• Ο Ερντογάν είπε πως οι μειονότητες στην Τουρκία και στην Ελλάδα έχουν ανάγκες και πρότεινε η επίλυση των προβλημάτων να αποτελέσει για εκείνους αποστολή.
• Ο Παπανδρέου τόνισε ότι αποδίδουν μεγάλη σημασία στο να εκπληρώσει η Τουρκία τις υποχρεώσεις της έναντι της Ρωμαίικης μειονότητας και του Πατριαρχείου “Φαναρίου”. Όσον αφορά την “τουρκική” μειονότητα της δυτικής Θράκης, είπε πως η επίδειξη σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Ελλήνων πολιτών, αδιακρίτως θρησκείας, πολιτισμού και εθνοτικής καταγωγής, είναι ευθύνη του ελληνικού κράτους και του ίδιου προσωπικά.


Διαφορετικά σημεία

• Ενώ ο Ερντογάν δεν διαμαρτυρήθηκε για την Αθήνα, ο Παπανδρέου είπε πως το γεγονός ότι η Τουρκία προβαίνει σε έρευνες στις περιοχές, στις οποίες δεν έχουν καθοριστεί ακόμη όρια στο Αιγαίο, το γεγονός ότι υπάρχει απόφαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης για casus belli, καθώς και οι χαμηλές πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών πάνω από τα νησιά, δεν βοηθούν καθόλου στην ανάπτυξη των σχέσεων.
• Ο Ερντογάν είπε ότι παροτρύνει την ‘τουρκική’ πλευρά για λύση στην Κύπρο και ζήτησε από την Αθήνα να παροτρύνει την ε/κ πλευρά.




Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Θα καταθέσουν τρεις πρώην στρατιωτικοί



Σημείο καμπής στην περιβόητη δίκη της Εργκένεκον θεωρείται η κατάθεση, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, του πρώην αρχηγού του ναυτικού, ναυάρχου Οζντέν Ορνέκ, του πρώην αρχηγού των χερσαίων δυνάμεων στρατηγού Αϊτάτς Γιαλμάν και του πρώην αρχηγού αεροπορίας Ιμπραήμ Φιρτινά. Οι τρεις κλήθηκαν να καταθέσουν από τους ανακριτές που διεξάγουν τις έρευνες για την Εργκένεκον, συνωμοτική οργάνωση που κατηγορείται ότι σχεδίαζε την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν και δολοφονίες πολιτικών και διανοουμένων. Οι Ορνέκ, Γιαλμάν και Φιρτινά, που αποστρατεύθηκαν το 2004, θα ερωτηθούν για σχέδια πραξικοπήματος, γνωστά με τις κωδικές ονομασίες «Σεληνόφως», «Ξανθό κορίτσι» και «Γάντι», που αναφέρονται σε καταγραφές ημερολογίου, αποσπάσματα του οποίου είχε δημοσιεύσει το 2007 το περιοδικό «Νοκτά» αποδίδοντας τις καταγραφές στον ναύαρχο Ορνέκ. Και τότε διετάχθη έρευνα, όχι εις βάρος του Ορνέκ, που διέψευσε τα πάντα, αλλά εις βάρος του αρχισυντάκτη του Νοκτά, Αλπέρ Γκορμούς, με κατάληξη την απαγόρευση του περιοδικού.

Σύμφωνα με τα αποσπάσματα που δημοσιεύθηκαν, ο Ορνέκ κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιο πραξικοπήματος «Ξανθό κορίτσι» των Γιαλμάν, Φιρτινά και του διοικητή της Χωροφυλακής Σενέρ Ερουιγκούρ, σήμερα προέδρου του Συλλόγου για τον Ατατούρκ, που επεξεργαζόταν και χωριστό σχέδιο, γνωστό σαν «Σεληνόφως». Η συνωμοσία δεν ευοδώθηκε, λόγω της απροθυμίας ορισμένων ανώτερων αξιωματικών, της αμερικανικής στάσης και λόγω της «δημοκρατικής αντίδρασης» του τότε αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Χιλμί Οζκιόκ, που απέρριψε προτάσεις για ανατροπή της κυβέρνησης, τις οποίες παρουσίασε ο επίσης απόστρατος σήμερα στρατηγός Λεβέντ Ερσοζ.

«Δεν θα ισχυριστώ ότι έγινε απόπειρα πραξικοπήματος, δεν θα ισχυριστώ όμως και ότι δεν έγινε», είχε δηλώσει προς την εφημερίδα «Μιλιέτ» ο στρατηγός Οζκιόκ.

http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009

Ο Ερντογάν επιμένει στο δημοκρατικό άνοιγμα


(«Το Δημοκρατικό Άνοιγμα» του Χασλέτ Σογιόζ, «Μιλιέτ» 29/9/2009)

Παρά τα δυσάρεστα αποτελέσματα που επιφύλασσε η πρώτη περίοδος, ο ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας φαίνεται αποφασισμένος να στηρίξει το δημοκρατικό άνοιγμα προς τους Κούρδους. Εντούτοις, η χρονική στιγμή που επέλεξε ο Ερντογάν για να προωθήσει το συγκεκριμένο σχέδιο δεν είναι άμοιρη πολιτικών υπολογισμών.

Την εβδομάδα που πέρασε η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ δέχτηκε έντονες επικρίσεις από την αντιπολίτευση για την πρόθεσή της να επιμείνει στο δημοκρατικό άνοιγμα προς τους κούρδους πολίτες της χώρας. Η εξαγγελία αυτή της κυβέρνησης προκάλεσε την αντίδραση των υπερεθνικιστών του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (ΜΗΡ) και των Κεμαλιστών του Ντενίζ Μπαϊκάλ (CHP), καθώς είχε προηγηθεί πριν από λίγο καιρό η «ενοχλητική» υποδοχή μιας πρώτης ομάδας αγωνιστών του ΡΚΚ, οι οποίοι εξέφρασαν την επιθυμία να επωφεληθούν από τις υποσχέσεις της ισλαμικής κυβέρνησης για (υπό όρους) αμνηστία.

Η αντιπολίτευση κατηγόρησε συγκεκριμένα την κυβέρνηση για την κακή οργάνωση του όλου θέματος και για το ότι επέτρεψε να στηθεί από τον γηγενή κουρδικό πληθυσμό μια υποδοχή «ηρώων» στους «μεταμελημένους» αγωνιστές. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε προσβολή στο τουρκικό έθνος και στα θύματά του και εξόργισε το αντικυβερνητικό μέτωπο. Η οργή της αντιπολίτευσης μάλιστα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, όχι μόνο από την αδράνεια που επέδειξε η κυβέρνηση στην υποδοχή των αγωνιστών από το Βόρειο Ιράκ, που οδήγησε στην απόφαση προσωρινής αναστολής του δημοκρατικού ανοίγματος, αλλά και από την πρόθεση της ισλαμικής κυβέρνησης να δώσει νέα ώθηση στη διαδικασία.

Η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ είχε ορίσει αρχικά ως ημέρα διεξαγωγής των συζητήσεων για το δημοκρατικό άνοιγμα τη 10η Νοεμβρίου, δηλαδή ανήμερα της επετείου του θανάτου του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ! Η επιλογή της εν λόγω ημερομηνίας ήταν οπωσδήποτε συμβολική. Η διεξαγωγή της συζήτησης μια τέτοια μέρα στην Εθνοσυνέλευση θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση στον τουρκικό λαό, αλλά και στη διεθνή κοινότητα, ότι το τουρκικό κράτος, «δημιούργημα» του ηγέτη του, κι αν δεν οδεύει ακόμη προς το τέλος του, σίγουρα προτίθεται να προχωρήσει σε σημαντικές παραχωρήσεις προς τους Ισλαμιστές.

Έπειτα από πολύωρη συνάντηση μέρους του Υπουργικού Συμβουλίου -κυρίως όσων συμμετέχουν στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας- και γραφειοκρατών, αλλά και την κατ' ιδίαν συνάντηση που είχε ο Ερντογάν με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Ιλκέρ Μπασμπούγ, η συζήτηση στην Εθνοσυνέλευση μεταφέρθηκε για τη 12η Νοεμβρίου.
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας φαίνεται διατεθειμένος να εμπλακεί προσωπικά στην προώθηση του δημοκρατικού ανοίγματος, που το είχε αναθέσει στον υπουργό Εσωτερικών Μπεσίρ Αταλάι. Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης, ωστόσο, μπορεί να συνεπάγεται και κινδύνους, καθώς, όπως αναφέρει μερίδα του τουρκικού Τύπου, ο ισλαμιστής Ερντογάν δεν έχει ανακοινώσει το ακριβές περιεχόμενο της διαδικασίας του δημοκρατικού ανοίγματος. Ωστόσο, απ' όσα έχουν ήδη διαρρεύσει προς τα έξω τίποτα δεν προμηνύει δραματικές αλλαγές στη στάση του τουρκικού κράτους έναντι των Κούρδων.

Οι αυτονόητες παραχωρήσεις σχεδιάζεται να γίνουν υπό την κηδεμονία του κράτους ή υπό την αυστηρή επιτήρησή του, αν πρόκειται για ανάληψη ρόλου από τον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, τώρα που έχει σημειωθεί ήδη μία κυβερνητική «επιτυχία» και η ιδέα της κατάθεσης των όπλων και της επιστροφής στην πατρική οικία φαίνεται να βασανίζει τους αγωνιστές του ΡΚΚ, η κυβέρνηση, υπό τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και των ενόπλων δυνάμεων, σχεδιάζει αυστηρότερες ρυθμίσεις για την επιστροφή των μεταμελημένων. Αντί να υιοθετήσει, φερ' ειπείν, τις διαδικασίες που προβλέπονται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι οποίες είναι χρονοβόρες και συνεπώς δεν τη συμφέρουν, προσανατολίζεται σε μια ιδιότυπη ρύθμιση του θέματος, κατόπιν διμερούς συνεννόησης με την Αυτόνομη Κουρδική Περιοχή του Βορείου Ιράκ: Η Άγκυρα θα «υποδέχεται» τους κούρδους αγωνιστές στην επικράτεια της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής, αποτρέποντας έτσι άλλες αυθόρμητες εκδηλώσεις του γηγενούς πληθυσμού.

Εξάλλου, η Άγκυρα άναψε το πράσινο φως και για την επιστροφή των πρώην ή εν ενεργεία αγωνιστών από το εξωτερικό, κυρίως από τη Δυτική Ευρώπη. Δεν αποκλείεται μάλιστα η επίσκεψη που πραγματοποίησε ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Α. Νταβούτογλου, στο Αρμπίλ την περασμένη εβδομάδα και η μετάβαση τις προάλλες του Νετσιρβάν Μπαρζανί, πρώην πρωθυπουργού της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής και μέλους της κουρδικής ηγεσίας, στην Κωνσταντινούπολη να συνδέονται με τα σχέδια αυτά. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο Ερντογάν προτίθεται να επισπεύσει τις διαδικασίες για να ισχυροποιήσει τη θέση του ενώπιον της συνάντησής του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, που είναι προγραμματισμένη για τις αρχές Δεκεμβρίου.

Όπως όλα δείχνουν, το πολυδιαφημισμένο δημοκρατικό άνοιγμα προς τους Κούρδους που εξήγγειλε η κυβέρνηση ΑΚΡ θα είναι περιορισμένης εμβέλειας υπό την πίεση του κατεστημένου. Ωστόσο, η ισλαμική κυβέρνηση δεν μοιάζει να χάνει τις ευκαιρίες που της προσφέρονται για την πολιτική εκμετάλλευση του σχεδίου της είτε στο εσωτερικό είτε στη διεθνή σκηνή.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος

Το Παρόν της Κυριακής - 8/11/2009 Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009

Τουρκο-ισραηλινή κρίση και Ελληνική διπλωματία


Του Χρήστου Ιακώβου Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.)

Ο Χένρυ Κίσσιγκερ είχε πει κάποτε ότι οι μοναδικοί χάρτες που δεν αλλάζουν χρώματα είναι οι γεωφυσικοί ενώ αντιθέτως οι γεωπολιτικοί αλλάζουν συχνά τα χρώματά τους. Πριν από δεκατρία χρόνια, όταν η Τουρκία και το Ισραήλ επισημοποιούσαν την από μακρού στρατηγική τους σχέση μέσω των δύο συμφωνιών που υπέγραψαν, αμφότερες οι χώρες προσδιόριζαν την συνεργασία τους σε γεωπολιτικά πλαίσια, αποδίδοντας της μάλιστα μακροχρόνια δυναμική στην συντεταγμένη του χρόνου και δομικό χαρακτήρα για την αρχιτεκτονική της ασφάλειας στην περιοχή, στην συντεταγμένη του χώρου. Με άλλα λόγια, Τουρκία και Ισραήλ, ενσωμάτωσαν την εξωτερική τους πολιτική στον αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό για την Μέση Ανατολή. Σήμερα, τα δεδομένα αλλάζουν άρδην σε σημείο που ο μέχρι πρόσφατα ισχυρός Τουρκοισραηλινός άξονας να αναθεωρείται από τις νέες γεωστρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης Ερντογάν.

Ο στρατηγικός άξονας Τουρκίας-Ισραήλ ενισχύθηκε σημαντικά την περασμένη δεκαετία λόγω τριών συντελεστών: α) της ανάγκης του Ισραήλ να αντισταθμίσει την έλλειψη στρατηγικού βάθους σε σχέση με τα εχθρικά προς αυτό κράτη, όπως ήταν το Ιράκ στο παρελθόν, η Συρία και το Ιράν, β) του σταθερού προσανατολισμού της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προς τους δυτικούς συνασπισμούς και συμμαχίες και γ) της μεταψυχροπολεμικής Αμερικανικής γεωστρατηγικής στην Μέση Ανατολή που μέρος της στηριζόταν στο δόγμα της διπλής ανάσχεσης (Ιράκ, Ιράν).

Η νέα διπλωματική κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, λόγω της ακύρωσης εκ μέρους της Τουρκίας μέρους διεθνούς στρατιωτικής άσκησης που θα συμμετείχε και η Ισραηλινή αεροπορία, αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς την κατάρρευση του εν λόγω στρατηγικού άξονα. Οι στρατιωτικές ασκήσεις αποτελούν μέρος της κληρονομιάς που άφησαν οι δύο συμφωνίες της δεκαετίας του 1990.

Τρία δεδομένα προκάλεσαν αυτήν την αλλαγή εκ μέρους της Τουρκίας. Η άνοδος του Κόμματος Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη στην εξουσία το 2002, ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, με τον οποίο η Τουρκία διεφώνησε έντονα και την έθεσε ενώπιον σκληρών διλημμάτων ασφαλείας και τέλος, η πολλαπλή στρατηγική υποστήριξη που έδωσε, ευθύς εξαρχής, το Ισραήλ προς την κατεύθυνση δημιουργίας κουρδικής οντότητος στο Βόρειο Ιράκ.

Με την άνοδο του κόμματος του Ερντογάν στην εξουσία το 2002, η ισλαμική ατζέντα ήρθε στο επίκεντρο της πολιτικής. Μονοπώλησε όμως το ενδιαφέρον η πτυχή της ατζέντας που αφορούσε την εσωτερική αντιπαράθεση ισχύος μεταξύ στρατού και ισλαμιστών. Με τον διορισμό του Αχμέντ Νταβούντογλου εσχάτως ως πολιτικού προϊσταμένου της Τουρκικής διπλωματίας, η ισλαμική ατζέντα μέσω της προβολής ισλαμικής ταυτότητας βρίσκει έδαφος και πρακτική εφαρμογή στην Τουρκική εξωτερική πολιτική. Απαραίτητη προϋπόθεση για την προώθηση της ισλαμικής ατζέντας στον μουσουλμανικό γεωπολιτικό χώρο (μέρος του «στρατηγικού βάθους» κατά τον Νταβούντογλου) είναι η απαγκίστρωση της από τον στρατηγικό άξονα με το Ισραήλ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία αρχίζει να υπονομεύει τη διπλωματική στρατηγική του Ισραήλ (ιδιαίτερα στο Παλαιστινιακό) προκειμένου να αποκτήσει ψυχολογική δυναμική και ερείσματα στον μουσουλμανικό κόσμο. Σταδιακώς, όμως, η Τουρκία έχει αρχίσει να θέτει στρατηγικές προκλήσεις για το Ισραήλ δεδομένου ότι εισήλθε σε μία ανταγωνιστική τροχιά με το εβραϊκό κράτος. Αυτό θα αναγκάσει το Ισραήλ να βρει εναλλακτικές και αντισταθμιστικές λύσεις.

Καθοριστικής σημασίας για το στρατηγικό παίγνιο που άρχισε μεταξύ των δύο χωρών είναι η εξέλιξη του Κουρδικού ζητήματος. Με την Τουρκία να κάνει στρατηγική στροφή σε ένα πλαίσιο γεωπολιτικών συμφερόντων αντίθετα, ανταγωνιστικά και υπονομευτικά προς το Ισραήλ, εκ των πραγμάτων, σπρώχνει το Ισραήλ σε στρατηγική σύζευξη με τους Κούρδους, όχι μόνο του Ιράκ αλλά και της Τουρκίας. Σε αυτό το σημείο εγείρεται ένα καθοριστικό ερώτημα για τις επιλογές της Τουρκίας: εάν δηλαδή η στρατηγική υπερεξάπλωση που επιχειρεί σήμερα αποτύχει ποιο θα είναι το κόστος τόσο για τη διπλωματική της στρατηγική όσο και για την ασφάλειά της, ειδικά σε περίπτωση που το Ισραήλ επιλέξει να προχωρήσει σε γεωστρατηγική σύζευξη με τους Κούρδους της Τουρκίας.

Τα νέα αυτά δεδομένα θα πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά Ελλάδα και Κύπρο σε σχέση με μία νέα προσέγγιση με το Ισραήλ. Υπάρχει συγκεκριμένο Ελληνικό πλάνο να αξιοποιήσει τις νέες πραγματικότητες; Πολύ αμφιβάλλω. Υπομιμνήσκει, προσέτι, τις λανθασμένες επιλογές της Ελληνικής πλευράς να εγκαταλείψει το κουρδικό χαρτί από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας. Είναι πλέον σίγουρο ότι, στην επόμενη δεκαετία, αυτός που θα μπορεί να επηρεάσει την πορεία του κουρδικού ζητήματος στην Μέση Ανατολή θα αυξήσει ταυτόχρονα και την επιρροή του στις εξελίξεις στην περιοχή. Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

Σχέδιο παρεμπόδισης του χρονοδιαγράμματος του Σχεδίου Ανάν το 2004


Milliyet

(21/8/2009)

Στις προσθήκες του κατηγορητηρίου Εργκενεκόν, συμπεριελήφθη και η ομιλία από την οποία προκύπτει ο μυστικός δίαυλος διαλόγου μεταξύ του στρατηγού ε.α Ερουιγούρ, και του τότε «πρέσβη» της ''ΤΔΒΚ'' στην Άγκυρα Μπουλούντς, για την παρεμπόδιση του χρονοδιαγράμματος «Σχεδίου Ανάν».

Καταγραφή που εξασφαλίστηκε από τον πρώην αρχηγό της Στρατοχωροφυλακής στρατηγό ε.α. Σενέρ Ερουιγούρ, έφερε στο φως τις μυστικές δραστηριότητες μεταξύ Ερουιγούρ και «πρέσβη» της ''ΤΔΒΚ'' Ζεκί Μπουλούντς στο χρονοδιάγραμμα του Σχεδίου Ανάν, που προέβλεπε λύση στο Κυπριακό.

Στην καταγραφή της συνδιάλεξης ο Μπουλούντς μεταφέρει στον Ερουιγούρ μυστικά, ορισμένα στοιχεία όσον αφορά το χρονοδιάγραμμα διαπραγματεύσεων στα Η.Ε. και τον τρόπο με τον οποίο θα μπλόκαρε ο Ραούφ Ντενκτάς το χρονοδιάγραμμα. Ο Μπουλούντς για να μπορέσει να διαβιβάσει τότε στον Ερουιγούρ τις σημειώσεις από τις συνομιλίες σχετικά με ο Σχέδιο Ανάν που εστέλνοντο στο Γενικό Επιτελείο, τόνιζε πως είχε δημιουργήσει ένα μηχανισμό μέσω κάποιου συνταγματάρχη στο Σώμα Στρατού. Για το θέμα αυτό ο Μπουλούντς έλεγε ότι εξασφάλισε την έγκριση του Ντενκτάς και ότι ο διοικητής του Σώματος Στρατού δεν γνώριζε για την κατάσταση. Ο Μπουλούντς προκύπτει ότι έλεγε «Στην περίπτωση που ο Πρόεδρος στη σημείωση που θα στείλει, αναφέρει ότι θα ήθελε αυτή να διαβιβαστεί και στον πρέσβη (δηλαδή στον ίδιο) εγώ τότε, θα φέρω τις σημειώσεις σε εσάς (στον Ερουιγούρ)».

Αυτά προκύπτουν από την κατάθεση του πρώην Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Χιλμί Οζγκιόκ, των 18 σελίδων, που συμπεριελήφθη στις προσθήκες του 3ου κατηγορητηρίου της Εργκενεκόν και γίνεται αντιληπτό πως ο αρχηγός της Στρατοχωροφυλακής της περιόδου εκείνης, επενέβη στο Σχέδιο Ανάν και στις συνομιλίες Κύπρου. Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι ο Μπουλούντς έπαιζε ρόλο αγγελιοφόρου, μεταξύ Ντενκτάς και Ερουιγούρ.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2009

Η Τουρκία απαγορεύει την αγορά ακινήτων από Έλληνες


Του Αλέξανδρου Μασσαβέτα

Τα δημοσιεύματα κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Εμπόδιο του Γενικού Επιτελείου στο Ελληνικό κεφάλαιο». Κατά το ιστορικό της υπόθεσης, ο Τούρκος επιχειρηματίας Οσμάν Ορ απευθύνθηκε στη Finans Leasing ζητώντας της να χρηματοδοτήσει δια της μεθόδου της χρηματοδοτικής πίστωσης (leasing) την αγορά παράλιας έπαυλης στην περιοχή Μπέμπεκ του Βοσπόρου. Σύμφωνα με αυτή, η κυριότητα του ακινήτου περιέρχεται στο δανειοδότη μέχρι την αποπληρωμή του δανείου, οπότε και επανακάμπτει στο δανειολήπτη..

Η
Finans Leasing, που ελέγχεται από την Εθνική Τράπεζα, προσέφερε το ευνοϊκότερο επιτόκιο και όρους χρηματοδότησης στον Ορ, αλλά ο επιχειρηματίας έμεινε άναυδος όταν μετέβη στο υποθηκοφυλακείο. Εκεί βρήκε καταχώρηση στον τίτλο του ακινήτου «Δεν πωλείται σε ξένους». Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται ο Τουρκικός τύπος, πίσω από την καταχώρηση βρίσκεται το Γενικό Επιτελείο, που παρενέβη μέσω των περίπλοκων διαδικασιών της σχετικής νομοθεσίας. Τελικά ο Ορ αναγκάσθηκε να πάρει το δάνειο, για το ποσόν των 17.5 εκατομμυρίων δολαρίων της αγοράς, από τη Ziraat Bank, που ανήκει στο Τουρκικό δημόσιο.

Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία για την εξαγορά ακινήτων από αλλοδαπό φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που τροποποιήθηκε το 2008, απαιτείται άδεια της νομαρχίας για την απόκτηση ακινήτου. Προκειμένου να εκδοθεί αυτή, η αιτούσα εταιρεία πρέπει να συμπληρώσει αίτηση με 14 σημεία. Η νομαρχία, βάσει του νόμου, συμβουλεύεται το Γενικό Επιτελείο, την Ασφάλεια και το εμπορικό επιμελητήριο. Πηγή κοντά στο Γενικό Επιτελείο δήλωσε στο
newstime ότι το τελευταίο θα «εξαντλεί όλα τα περιθώρια προκειμένου να εμποδίζει την κτήση ακινήτων, έστω και προσωρινά, ειδικά από Έλληνες στην περιοχή της νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως.» Κανείς από τους ερωτηθέντες στη Finansbank και τη Finans Leasing δεν ήταν αρμόδιος να παράσχει πληροφόρηση για το περιστατικό.

Όταν εκδόθηκε η νομοθεσία για το leasing στην Τουρκία, ο εθνικιστικός και ο Κεμαλικός τύπος ισχυριζόταν ότι Ελληνικές εταιρείες θα χρησιμοποιήσουν τη νομοθεσία για να επαναποκτήσουν ακίνητα στην Πόλη. Μιλούσαν για κίνδυνο επανελληνοποίησης της αγοράς ακινήτων στην Πόλη μέσω της δραστηριότητας ελληνικών εταιρειών. «Το Ελληνικό κεφάλαιο δεν μπορεί να αγοράσει την έπαυλη στο Βόσπορο» έγραψε η Ακσάμ. Σημειωτέον ότι ο Βόσπορος και γενικότερα η Κωνσταντινούπολη θεωρείται περιοχή στρατηγικής σημασίας στην Τουρκία.

Η διαδικασία των αλλεπάλληλων εγκρίσεων είναι τόσο πολύπλοκη και χρονοβόρα, ώστε πολλές φορές να οδηγεί σε αδυναμία εκ μέρους των εταιρειών να παράσχουν πιστωτικές υπηρεσίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Ορ απηύδησε από την καθυστέρηση και τα εμπόδια της γραφειοκρατίας και προτίμησε να συμφωνήσει εκ νέου την παροχή χρηματοδόσης με τη
Ziraat Bank. Ακριβώς ενόψει των εμποδίων που η νομοθεσία θέτει για την απόκτηση ακινήτων σε όλους τους ξένους, πολλές ξένες που εταιρείες στην Πόλη δεν προσφέρουν πίστωση σε αγοραπωλησίες ακινήτων. Διπλωματικές πηγές Ευρωπαϊκών χωρών στην Τουρκία δηλώνουν εκνευρισμό με τους περιορισμούς στην κτήση ακινήτων. «Ενδεχομένως αντίστοιχοι περιορισμοί στην κτήση ακινήτων από Τούρκους πολίτες στο Λονδίνο, το Παρίσι, την Αθήνα και τη Ρώμη να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα του ανοίγματος της αγοράς ακινήτων στην Πόλη» ισχυρίσθηκε διπλωματικός παράγων, μιλώντας για «παράνοια και φοβικά σύνδρομα στην Τουρκία» και αποτυχία εν προκειμένω των αρχών της ελεύθερης αγοράς.

Τούρκοι οικονομικοί παράγοντες δήλωσαν στο
newstime δυσαρέσκεια με το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, μιλώντας επίσης για φοβική νοοτροπία και ανικανότητα της παρούσας κυβέρνησης να αντισταθεί στις πιέσεις των εθνικιστών. «Είναι τουλάχιστον παράλογο να προσπαθούμε να προσελκύσουμε ξένους επενδυτές και εταιρείες στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, και παράλληλα να εγείρουμε τέτοια προσχήματα» είπε σύμβουλος επενδύσεων. Ελληνικές διπλωματικές πηγές εξέφρασαν δυσαρέσκεια με το γεγονός της ουσιαστικής αδυναμίας απόκτησης ακινήτων από Έλληνες στην Πόλη, σημειώνοντας ότι Τούρκοι πολίτες μπορούν να αγοράσουν στην Αθήνα δίχως περιορισμό.

Σημειωτέον ότι παλαιότερα δημοσιεύματα του Τουρκικού τύπου είχαν εξοργίσει τους εθνικιστές και την Κεμαλική αντιπολίτευση, εμφανίζοντας Έλληνες να έρχονται στις πρώτες σειρές μεταξύ των ξένων ιδιοκτητών ακινήτων στη χώρα. Τα εν λόγω δημοσιεύματα παρέλειπαν να σημειώσουν πως οι εν λόγω Έλληνες πολίτες είναι στην πλειοψηφία τους Μουσουλμάνοι της Θράκης. Οι ένοπλες δυνάμεις και οι αρχές γενικά, θεωρώντας τους ομογενείς, δεν εγείρουν προσχήματα στην αγορά ακινήτων στην περίπτωσή τους.

ΠΗΓΗ: NEWSTIME

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

Παρωδία «δημοκρατικού ανοίγματος» προς τους Κούρδους ετοιμάζει η Άγκυρα


"ΡΤΕ: Θα επιλύσουμε το Κουρδικό!"
[σύγκρουση με εμπόδιο: το status quo]
(Σκίτσο του Χασλέτ Σογιόζ - «Μιλιέτ» 31.07.2009)

Το Κουρδικό βρέθηκε και πάλι στο προσκήνιο της Τουρκίας, όταν η ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΡ ανήγγειλε τις προθέσεις της να ανακοινώσει προσεχώς σχέδιο για την επίλυση του ζητήματος. Εντούτοις, το σχέδιο βρίσκεται σε πρώιμη φάση και τα μηνύματα που εστάλησαν από την κυβερνητική παράταξη δεν προμηνύουν σε τίποτα ριζοσπαστικές αλλαγές.

Οι συζητήσεις στον τουρκικό Τύπο περί της επίλυσης του Κουρδικού και ο ρόλος του κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος βρίσκεται κρατούμενος στη νήσο Πλάτη της Προποντίδας, απασχόλησαν κατά κύριο λόγο, το διάστημα που κύλησε, την πολιτική επικαιρότητα στη γείτονα. Το αποκορύφωμα ήταν τη στιγμή που μέλος της τουρκικής κυβέρνησης ανακοίνωσε, προς επιβεβαίωση των φημών που κυκλοφορούσαν για την ανάληψη κυβερνητικής πρωτοβουλίας, ότι η ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΡ προτίθεται πράγματι να ασχοληθεί με την επίλυση του Κουρδικού το προσεχές διάστημα.

Ο τούρκος υπουργός Εσωτερικών Μπεσίρ Αταλάι, υπεύθυνος για τον συντονισμό του Υπουργικού Συμβουλίου, ανακοίνωσε στα ΜΜΕ, την περασμένη Τετάρτη, ότι η ισλαμική κυβέρνηση σχεδιάζει, σε συνεργασία με τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, να εγκαινιάσει ένα «δημοκρατικό άνοιγμα» προς το κουρδικό στοιχείο της χώρας. Εντούτοις, ο υπουργός περιορίστηκε μόνο στην αναγγελία της ύπαρξης του σχεδίου, το οποίο, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, αποτελείται από τρία μέρη-στάδια, αποφεύγοντας να αναφερθεί στις λεπτομέρειες.

Από τις δηλώσεις που έκανε ο Αταλάι προκύπτουν ορισμένα σημαντικά στοιχεία. Ο υπουργός υποστήριξε ότι το σχέδιο τού ιστορικού ανοίγματος, αν επαληθευθεί τελικά, προβλέπεται να έχει υπερκομματικό χαρακτήρα και θα ανακοινωθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο τούρκος υπουργός διατείνεται ότι όλα τα κόμματα, ακόμη και το κουρδικό Κόμμα της Δημοκρατικής Κοινωνίας (DΤΡ), το οποίο έχει πολλάκις προτείνει σχέδια επίλυσης του ζητήματος, θα προσκληθεί να συμμετάσχει στις συζητήσεις και να καταθέσει την άποψή του. Να υπενθυμίσουμε μόνο ότι ο πρωθυπουργός, από υπερβάλλοντα ζήλο, είχε αποκλείσει, υποδεικνύοντας το DΤΡ, κάθε συζήτηση με κόμματα που αρνούνται να αποκαλέσουν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη συμμετοχή του DΤΡ σε μια τέτοια διαδικασία.

Στις δηλώσεις του τούρκου υπουργού, εξάλλου, είναι καταφανής η προσπάθεια της ισλαμικής κυβέρνησης να δώσει στο «άνοιγμα» προς την κουρδική μειονότητα έναν χαρακτήρα «εκδημοκρατισμού», που θα διευρύνει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, καλλιεργώντας συνάμα το αίσθημα της «ισότητας» των δύο εθνικών στοιχείων. Για την αρτιότερη κατάρτιση του σχεδίου, ο υπουργός σημείωσε ότι έχει προβλεφθεί η συνεργασία με τους κοινωνικούς φορείς και τα ΜΜΕ, η αξιοποίηση της μέχρι τώρα ακαδημαϊκής έρευνας, αλλά και η επίκληση της εμπειρίας ξένων κρατών που αντιμετώπισαν παρόμοια ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, η Ισπανία με τους Βάσκους και η Αγγλία με τους Βορειοϊρλανδούς, δίχως όμως αυτό να συνεπάγεται κατ' ανάγκη και την άκριτη υιοθέτηση των λύσεων που αυτές προέκριναν.

Ο υπουργός, επιδιώκοντας ίσως να δημιουργήσει ένα ευρύτερο κλίμα συνεργασίας, επέμεινε ακόμη στο ότι το σχέδιο, όπως προαναφέραμε, δεν θα είναι αποκλειστικά έργο του ΑΚΡ και ως εκ τούτου δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως προϊόν κομματικής πολιτικής. Ωστόσο, από τις δηλώσεις του Αταλάι προκύπτει ένα σημαντικό στοιχείο που βάζει σε υποψίες τους παρατηρητές, για το αν και κατά πόσο το ΑΚΡ θα είναι σε θέση να κάνει την υπέρβαση στο Κουρδικό και να κατορθώσει αυτό που δεν κατάφεραν οι προκάτοχοί του. Όπως τόνισε στην αρχή της ομιλίας του ο Αταλάι, η κυβέρνηση κινείται στην προκειμένη περίπτωση εντός του πλαισίου που έχει ορίσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Συμπλήρωσε επίσης ότι το υπουργείο Εσωτερικών, υπεύθυνο για την εκπόνηση του σχεδίου, συνεργάζεται στενά με τα σχετικά υπουργεία και τους θεσμούς, οι οποίοι, κατά τα φαινόμενα, δεν είναι άλλοι από το Γενικό Επιτελείο και τις Μυστικές Υπηρεσίες. Συνεπώς, το πλαίσιο επίλυσης του προβλήματος φαίνεται ότι είναι ήδη λίγο ως πολύ προκαθορισμένο. Ούτε λόγος για τερματισμό των επιχειρήσεων του στρατού στην ενδοχώρα και αποδοχής των όρων για εκεχειρία που πρότεινε ο υπαρχηγός των κούρδων αγωνιστών του ΡΚΚ, Μουράτ Καραγιλάν, πριν από λίγους μήνες! Υπ' αυτές τις συνθήκες, όπου τα πράγματα αλλάζουν μόνο κατ' όνομα και όχι κατ' ουσίαν, πώς είναι δυνατό η ισλαμική πολιτική ηγεσία να ελπίζει στην επίτευξη μιας ευρύτερης συμφωνίας την οποία θα αποδεχτεί πρώτα απ' όλα η ίδια η κουρδική μειονότητα;

Συνοψίζοντας, διαπιστώνουμε ότι οι συγκυρίες υπό τις οποίες έχει προταθεί το κυβερνητικό σχέδιο «δημοκρατικού ανοίγματος» προς το κουρδικό στοιχείο, κρίνονται ιδιαίτερα πιεστικές και περίπλοκες. Από τη μια, ο Οτσαλάν ετοιμάζει την αναγγελία ενός «Οδικού Χάρτη» για τη δημοκρατική επίλυση του Κουρδικού, που ενδέχεται να γνωστοποιηθεί εντός των προσεχών δύο εβδομάδων, γεγονός που προφανώς αυξάνει την πίεση τόσο στους Ισλαμιστές όσο και στους στρατιωτικούς. Και από την άλλη, οι συσχετισμοί στο βόρειο Ιράκ, όπου η Τουρκία έχει βλέψεις, φαίνεται να αλλάζουν εις βάρος της Άγκυρας, ιδιαίτερα μετά την επανεκλογή του Μασούτ Μπαρζανί στην προεδρία της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής την περασμένη εβδομάδα. Η επιτυχία του σχεδίου «ανοίγματος» που ετοιμάζει το ΑΚΡ, τελικά, δεν μπορεί παρά να εξαρτάται από τις παραχωρήσεις που θα κάνει η Άγκυρα για την αναγνώριση των πολιτισμικών, πολιτικών και οικονομικών δικαιωμάτων της κουρδικής μειονότητας και από την ειλικρίνεια που θα δείξει στην εφαρμογή της αρχής της ισονομίας και της ισοπολιτείας και εν γένει στον σεβασμό των πανανθρώπινων αξιών άνευ διακρίσεων.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος

Το Παρόν της Κυριακής - 02/08/2009

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 7 Ιουλίου 2009

Η Τουρκία στον 21ο αιώνα


Ο χάρτης δείχνει την απώλεια εδαφών, που οδήγησε στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία ξεκίνησε το 1699 και ολοκληρώθηκε το 1923. Η βαθειά τουρκική πολιτική διανόηση προσπαθεί να αναστρέψει τη ροή των γεγονότων και με αφετηρία την προσάρτηση του σαντζακίου Αλεξανδρέττας (1939), την κατοχή του 40% της Κύπρου (1974) και με σειρά διεκδικήσεων στο Αιγαίο, το Βόρειο Ιράκ, τα Βαλκάνια κ.α., σχεδιάζει, στη θεωρία του στρατηγικού βάθους, την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με όρους 21ου αιώνα. Το άρθρο-ανάλυση που ακολουθεί, αναδεικνύει πτυχές που φέρνει στην επιφάνεια αντί για το βάθος, τη στρατηγική ρηχότητα της Τουρκίας.

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ*
Η Τουρκία στον 21ο αιώνα
ΠΟΙΕΣ «ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ» ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

του Σάββα Καλεντερίδη

Η ιστορική πορεία της ευρύτατης περιοχής που εκτείνεται περιμετρικά της Κωνσταντινούπολης (περιοχή όπου επεκτάθηκε η Βυζαντινή και η Οθωμανική Αυτοκρατορία), κατά τη διάρκεια της 2ης μ.Χ. χιλιετίας σημαδεύτηκε από πολλά ιστορικά γεγονότα.
Κατά τη δική μας ιεράρχηση, τα σημαντικότερα από αυτά τα γεγονότα ήταν τα εξής:
Το πρώτο ήταν η Μάχη του Ματζικέρτ, το 1071, από την οποία κρίθηκε το μέλλον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Ανατολής, αφού μετά τη μάχη αυτή τα τουρκομανικά φύλα σταδιακά επικράτησαν και εδραίωσαν τη θέση τους στην Ανατολή.
Το δεύτερο σημαντικό ιστορικό γεγονός ήταν η άλωση της Πόλης από τους Λατίνους Σταυροφόρους, το 1204, που έπληξε καίρια τη βιωσιμότητα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το τρίτο ήταν η άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους, το 1453, που προκάλεσε την οριστική διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εξασφάλισε την εδραίωση των Οθωμανών Τούρκων ως ηγεμονικού παράγοντα σε μια ευρύτατη περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη.
Το τέταρτο γεγονός ήταν η Ελληνική Επανάσταση, το 1821, που οδήγησε στην ίδρυση του ελλαδικού κράτους, το 1828, λειτουργώντας στην ουσία ως οδηγός για τα υπόλοιπα έθνη της Βαλκανικής, που άρχισαν σταδιακά να διεκδικούν κι αυτά με τη σειρά τους τη δική τους εθνική ανεξαρτησία.

Το «μυστικό» της επιβίωσης και της επιτυχίας των Τούρκων

· Τα χαρακτηριστικά του λαού και του τρόπου άσκησης της εξουσίας
Όσο κι αν αναζητήσουμε τα αίτια της ήττας των Βυζαντινών στην εσωτερική κατάσταση και τις ενδογενείς αδυναμίες του Βυζαντίου, μένει να δώσουμε μια απάντηση στο εξής ερώτημα:
Ποια ήταν εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα άλλα στοιχεία που κατέστησαν τους Τούρκους κυρίαρχο στοιχείο στην περιοχή για περίπου χίλια χρόνια;

Η απάντησή μας επικεντρώνεται στα εξής:

· Η δύναμη-ισχύς των όπλων
Από μια μακροσκοπική θεώρηση των γεγονότων, αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι οι Τούρκοι μπήκαν στην Ανατολή στηριζόμενοι στην ισχύ των όπλων, στη δύναμη, την οποία μάλιστα επέβαλαν με αμείλικτη σκληρότητα στους εχθρούς τους, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται όχι απλά η νίκη, αλλά η ολοκληρωτική εξόντωση του αντιπάλου.
· Ο καθοριστικός ρόλος του στρατού
Τα τουρκομανικά εμιράτα που εμφανίστηκαν στην Ανατολία από τον 11ο αιώνα δεν διέθεταν ούτε ανέπτυξαν ποτέ προηγμένο σύστημα πολιτικής διοίκησης, αφού ο στρατός και οι στρατιωτικοί ηγέτες ήταν αυτοί που διαχειρίζονταν στην ουσία και τη στρατιωτική και την πολιτική εξουσία. Το γεγονός αυτό και ο κυρίαρχος ρόλος τις ισχύος των όπλων διαχρονικά στην επιβίωση και επικράτηση των Τούρκων στην περιοχή κατέστησε τον στρατό παραδοσιακό διαχειριστή ή συνδιαχειριστή και της πολιτικής εξουσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετέπειτα στην Τουρκία.
· Οι στρατηγικές συμμαχίες
Οι Τουρκομάνοι, που εισέβαλαν στην Ανατολή το 1071, σύμφωνα με Τούρκους ιστορικούς υπολογίζονται σε περίπου 60 χιλιάδες, χωρίς να αναφέρονται στη συνέχεια άλλες μαζικές μετακινήσεις τουρκομανικών πληθυσμών από την Κεντρική Ασία προς την Ανατολή.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ένας τόσος μικρός αριθμός ανθρώπων να επικρατήσει έναντι του Βυζαντίου και έναντι όλων των άλλων λαών που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή (Έλληνες, Πέρσες, Άραβες, Αρμένιοι, Κούρδοι κ.λπ.);

Η απάντηση είναι: Εξισλαμισμοί-εκτουρκισμοί και στρατηγικές συμμαχίες

· Εξισλαμισμοί-εκτουρκισμοί
Από τη μια πλευρά η αδυναμία περιφρούρησης των εδαφών και των πληθυσμών της Ανατολής από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και από την Κωνσταντινούπολη, και από την άλλη η αμείλικτη επιβολή της δύναμης και της βίας σ’ αυτούς από τους Τούρκους, μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξάλειψης, οδήγησε σταδιακά, από τον 11ο αιώνα, τους λαούς της Ανατολής στον εξισλαμισμό και στον εκτουρκισμό.
· Στρατηγικές συμμαχίες
Οι ηγέτες των Τουρκομάνων, με την είσοδο στην Ανατολή, επέλεξαν ως στρατηγικό τους σύμμαχο τους Κούρδους, κίνηση που εξασφάλισε στους Τουρκομάνους αξιόμαχο συμμαχικό στρατό και κάλυψη στα νώτα τους, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν στην αρχή τους Βυζαντινούς και στη συνέχεια τους Πέρσες και τους Άραβες.
· Στρατηγικό βάθος
Στη συνέχεια, τους επόμενους αιώνες ζωής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η συμμαχία με τους Κούρδους και πιο συγκεκριμένα η γεωγραφική περιοχή του Κουρδιστάν, που παρεμβαλλόταν μεταξύ Τούρκων, Περσών και Αράβων, κάλυπτε τα νώτα της Αυτοκρατορίας, που επεκτάθηκε απερίσπαστα και με καλυμμένα τα νώτα προς όλες τις άλλες κατευθύνσεις, προσδίδοντάς της ταυτόχρονα το απαραίτητο για την επιβίωσή της στρατηγικό βάθος.

Ο πέμπτος και σημαντικότερος ιστορικός σταθμός
Μετά τον τέταρτο σημαντικό σταθμό, που ήταν το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, ακολούθησε η σταδιακή διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαδικασία που ολοκληρώθηκε το 1923 με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία, ως κληρονόμος, νομιμοποιήθηκε να διαχειριστεί να εναπομείναντα (ελάχιστα) χριστιανικά και τα μουσουλμανικά πληθυσμιακά υπόλοιπα που κατοικούσαν τότε στην επικράτεια του νεότευκτου τουρκικού κράτους.
Στα τέλη της 2ης χιλιετίας, που όντως οι Τούρκοι καθηγεμόνευσαν την ευρύτατη αυτή περιοχή, στηριζόμενοι στη δύναμη και στην αμείλικτη χρησιμοποίησή της επί των αντιπάλων τους και στη στρατηγική συμμαχία τους με τους Κούρδους, συμβαίνουν δύο γεγονότα που κατά κάποιον τρόπο αναιρούν και ακυρώνουν τα στοιχεία εκείνα που λειτούργησαν ως στρατηγικό πλεονέκτημα για την επικράτηση του τουρκισμού στην περιοχή.

Τα γεγονότα αυτά είναι τα εξής:

· Η διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.**
Η διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., μεταξύ άλλων, υποχρεώνει τη γειτονική χώρα να θέσει τον στρατό υπό τον έλεγχο των πολιτικών και της πολιτικής και να λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε περίπτωση που η Τουρκία γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε., με όρους Βρυξελλών και ΟΧΙ Αγκύρας, η Τουρκία και οι Τούρκοι θα απολέσουν το ένα από τα στοιχεία που τους κατέστησαν κυρίαρχο παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή. Το στοιχείο αυτό είναι ο καθοριστικός ρόλος του στρατού στην άσκηση της εξουσίας, ο οποίος στρατός είναι αυτός που συνεχίζει να απειλεί και να χρησιμοποιεί με αμείλικτο τρόπο (Κύπρος, Αιγαίο, Κούρδοι) τη δύναμη των όπλων, περίπου αυτόνομα και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη βούληση του λαού που εκφράζεται μέσα από τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

· Το διαζύγιο με τους Κούρδους
Το δεύτερο γεγονός είναι η χειραφέτηση των Κούρδων και η αποστασιοποίησή τους από τη χιλιόχρονη στρατηγική συμμαχία με τους Τούρκους. Η επανάσταση των Κούρδων μέσα από τις τάξεις του ΡΚΚ από τη μια πλευρά, και η πρώτη (1991) και δεύτερη (2003) επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράκ, ανοίγουν τον δρόμο για μια πορεία ενοποίησης των Κούρδων του Ιράκ, της Τουρκίας, του Ιράν και της Συρίας. Αυτό, όπως είναι φυσικό, είναι πιθανό να προκαλέσει τις αντιδράσεις της Τουρκίας, του Ιράν και του αραβικού παράγοντα.
Το θέμα, λοιπόν, είναι αν οι Κούρδοι κατορθώσουν να ξεφύγουν από τη μέγγενη των Περσών-Αράβων-Τούρκων ή αν θα υποχρεωθούν και πάλι σε μια στρατηγική συμμαχία με τους Τούρκους, για να κατορθώσουν να «υπάρχουν» και αυτοί στην περιοχή.

Το τέλος της κυριαρχίας;
Σε περίπτωση που γίνει το πρώτο, δηλαδή σε περίπτωση που οι Κούρδοι εξασφαλίσουν μια ισχυρή εξωτερική συμμαχία και δεν υποχρεωθούν σε στρατηγική συμμαχία-υποταγή στους Τούρκους, και σε περίπτωση που ο τουρκικός στρατός τεθεί υπό την εποπτεία μιας δημοκρατικής κυβέρνησης στην Τουρκία, η αρχή του 21ου αιώνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο πέμπτος σημαντικότερος σταθμός την ιστορία της περιοχής, αφού θα αφαιρέσει τα δυο κύρια συγκριτικά πλεονεκτήματα με βάση τα οποία οι Τούρκοι, κατά κάποιον τρόπο, κυριάρχησαν στην περιοχή για περίπου χίλια χρόνια.

Εκτιμήσεις-Συμπεράσματα
Η συγκεκριμένη προσέγγιση που παρατέθηκε στην παρούσα έκθεση, μας επιτρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο το επόμενο διάστημα οι Τούρκοι και ο τουρκισμός να απολέσουν την ηγεμονία στην περιοχή της Ανατολής, με ορατό το ενδεχόμενο την ηγεμονία αυτή να τη διεκδικήσουν οι Κούρδοι, που αποτελούν την πιο πολυπληθή ομοιογενή εθνική ομάδα στην περιοχή.
Επίσης, η απώλεια της ηγεμονίας από τους Τούρκους και η οριστική ήττα του τουρκικού εθνικισμού, είναι δυνατόν να επιτρέψει στους λαούς που εξισλαμίστηκαν και οδηγήθηκαν στον βίαιο εκτουρκισμό, στην ελεύθερη αναζήτηση της ιστορικής τους ταυτότητας μέσα στο μωσαϊκό των φυλών και των εθνοτήτων της Ανατολής.
Με βάση τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω, η ροή του κουρδικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές από την 1η Ιουνίου 2009, μέσω του αγωγού Κιρκούκ-Γιουμουρταλίκ, σηματοδοτεί μια εντελώς νέα πραγματικότητα στην περιοχή. Προφανώς οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να συγκεράσουν τις ανησυχίες Τούρκων, Αράβων και Περσών και έδωσαν στους Κούρδους τη δυνατότητα για τις επόμενες δεκαετίες να έχουν σταθερή πηγή εσόδων, μια εξέλιξη που θα προσδώσει βιωσιμότητα στο αυτόνομο κουρδικό κράτος του Νοτίου (ιρακινού) Κουρδιστάν.
Το θέμα είναι πώς θα επηρεάσει το γεγονός αυτό τις εξελίξεις στο Βόρειο (τουρκικό) Κουρδιστάν, από τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία, μετά από επίμονες αρνήσεις δεκαετιών, δέχθηκε να συναινέσει στην εξαγωγή του κουρδικού πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό του Γιουμουρταλίκ, στον Κόλπο των Αδάνων, η οποία Τουρκία, σημειωτέον, έχει ηττηθεί στρατιωτικά από το ΡΚΚ και δείχνει διατεθειμένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση πολιτικής λύσης του δικού της κουρδικού την επόμενη περίοδο.
Το ότι όλα τα παραπάνω αφορούν άμεσα την Ελλάδα, είναι ηλίου φαεινότερον. Το γιατί όλα αυτά δεν απασχολούν, τουλάχιστον σε επίπεδο πολιτικού προβληματισμού, την ελληνική πολιτική διανόηση, είναι ένα ερώτημα που ζητεί την απάντησή του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
*Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διπλωματία και στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη, τεύχος Ιουνίου 2009.

**H αναφορά αυτή γίνεται για την ανάγκη του συγκεκριμένου άρθρου και το σκεπτικό που αναπτύσσεται εδώ δεν σημαίνει αναγκαστικά και αποδοχή από πλευράς του συντάκτη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, τουλάχιστον όπως την «οραματίζονται» οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η ίδια η Άγκυρα. 

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/07/21_07.html

Διαβάστε περισσότερα...