| Δέκα φορές ταχύτερα, απ’ ό,τι πριν 600 χρόνια, λιώνουν οι πάγοι της Ανταρκτικής. | |||
Την έρευνα διεξήγαν Βρετανοί και Αυστραλοί επιστήμονες, από το πανεπιστήμιο Australian National University, οι οποίοι με ειδικό τρυπάνι κατάφεραν να εξετάσουν κομμάτια πάγου προερχόμενα από βάθος 360 μέτρων. Τα δείγματα αυτά τους έδωσαν τη δυνατότητα να συγκρίνουν τις σημερινές κλιματολογικές συνθήκες με αυτές που επικρατούσαν πριν έξι αιώνες. Πιο συγκεκριμένα, οι συγκρίσεις έδειξαν ότι η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας σήμερα είναι κατά 1,6 βαθμούς υψηλότερη, απ' ό,τι ήταν πριν 600 χρόνια και οι πάγοι της Ανταρκτικής λιώνουν δέκα φορές πιο γρήγορα. Αναφερόμενος στο θέμα, ο επικεφαλής της ομάδας των επιστημόνων, Dr Nerrilie Abram, από το Australian National University, δήλωσε ότι ο ρυθμός του λιωσίματος των πάγων επιταχύνθηκε τα τελευταία 50 χρόνια. «Το λιώσιμο άρχισε σιγά-σιγά πριν 600 χρόνια, αλλά τα τελευταία 50 χρόνια άρχισε να λαμβάνει δραματικές διαστάσεις», σημείωσε και πρόσθεσε ότι η παραμικρή πλέον άνοδος της θερμοκρασίας στην ατμόσφαιρα επηρεάζει το λιώσιμο των πάγων. Πηγή: AΠE-MΠΕ |
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανταρκτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανταρκτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 17 Απριλίου 2013
Δραματική επιτάχυνση της τήξης των πάγων της Ανταρκτικής
Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013
Oι πάγοι λιώνουν πιο γρήγορα
O ρυθμός ανόδου της θερμοκρασίας έχει ξεπεράσει τις προβλέψεις των επιστημόνων
Του Γιαννη Ελαφρου
Λιώνουν οι πάγοι, πιο γρήγορα, πιο σιωπηλά, πιο απειλητικά. Δύσκολα όμως χτυπά το καμπανάκι της προειδοποίησης σε κοινωνίες παγωμένες από την οικονομική κρίση, με τα καυτά προβλήματα της επιβίωσης και των καθημερινών δυσκολιών να κερδίζουν το ενδιαφέρον από την υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Και όμως, καθώς η κρίση έχει και περιβαλλοντική διάσταση, η οποία αναπαράγει σε ανώτερο επίπεδο τα οικονομικά αδιέξοδα, είναι αναγκαίο να παρακολουθούμε την εξέλιξη των κλιματικών αλλαγών και να παρεμβαίνουμε όσο μπορούμε.
Η αλήθεια είναι ότι τα νέα δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Και στους δύο πόλους του πλανήτη καταγράφεται πολύ πιο γρήγορη από την αναμενόμενη τήξη των πάγων, ως αποτέλεσμα της μεγάλης ανόδου της θερμοκρασίας. Πρόσφατα, έρευνα Αμερικανών επιστημόνων, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Nature Geoscience, δείχνει πως η μέση ετήσια θερμοκρασία στον ερευνητικό σταθμό Byrd αυξήθηκε κατά 2,4 βαθμούς Κελσίου από τη δεκαετία του 1950, τρεις φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσον όρο! Ο ρυθμός ανόδου είναι διπλάσιος από τις προβλέψεις, δημιουργώντας έντονες ανησυχίες για τις συνέπειες. Ας σημειωθεί ότι οι πάγοι της δυτικής Ανταρκτικής υπολογίζεται ότι μπορούν να ανορθώσουν τη στάθμη των ωκεανών κατά 3,3 μέτρα παγκοσμίως, απειλώντας περιοχές από τα νησιά Τουβαλού και το Μπανγκλαντές μέχρι το Μπουένος Αϊρες και το Λονδίνο.
Αρκτικός ωκεανός
Ανάλογα είναι τα νέα και από τον Βόρειο Πόλο, καθώς οι πάγοι που σκεπάζουν τον Αρκτικό ωκεανό λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα, σε σχέση με τις εκτιμήσεις. Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία του δορυφόρου της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) «CryoSat-2», που χαρτογραφεί τα επίπεδα των πάγων στις πολικές περιοχές. Συγκρίνοντας τα ευρήματα με στοιχεία και από τον δορυφόρο της NASA «IceSat», οι ερευνητές της ESA υπολόγισαν ότι η μέση ετήσια απώλεια πάγου από το 2004 φτάνει τα 900 κυβικά χιλιόμετρα, δηλαδή είναι 50% υψηλότερη από τις προβλέψεις. Φέτος οι πάγοι της Αρκτικής έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο που καταγράφηκε ποτέ από το 1970, καθώς τον Αύγουστο συρρικνώθηκαν στα 4,1 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτω ακόμα και από το ιστορικό χαμηλό των 4,3 εκατ. τετρ. χλμ. το 2007.
Εάν συνεχιστεί αυτή η τάση, σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουν καθόλου πάγοι στον Αρκτικό ωκεανό, γεγονός που θα δώσει τη δυνατότητα για μαζική εισβολή εταιρειών με σκοπό την εκμετάλλευση του ενεργειακού υπεδάφους (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ.), αλλά και των αλιευτικών αποθεμάτων. Η συσσώρευση πλοίων, πέρα από άλλους κινδύνους, θα δημιουργήσει ρύπανση και μεγαλύτερους κινδύνους υπερθέρμανσης. Η ρύπανση στην Αρκτική από τη ναυσιπλοΐα και τις εξορύξεις υδρογονανθράκων αναμένεται να επιδεινώσει περαιτέρω το λιώσιμο των πάγων, έχει εκτιμήσει το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP). Οι επιστήμονες του UNEP επισημαίνουν τον κίνδυνο ρυπαντών όπως η αιθάλη ή ο «μαύρος άνθρακας», οι οποίοι πέφτοντας πάνω στον πάγο δημιουργούν μια πιο σκούρα επιφάνεια, που απορροφά περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία επιταχύνοντας την τήξη.
Οροσειρά Ανδεων
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εικόνα από τη μελέτη των παγετώνων στην οροσειρά των Ανδεων στη Νότια Αμερική. Ερευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Cryosphere σημειώνει ότι οι παγετώνες συρρικνώνονται με τον ταχύτερο ρυθμό των τελευταίων 300 ετών, έχοντας καταγράψει μείωση από 30% έως 50% τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Μάλιστα, το λιώσιμο των παγετώνων είναι πολύ πιο ταχύ στα υψόμετρα κάτω των 5.400 μ. «Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οι παγετώνες των Ανδεων θα εξαφανιστούν σε λίγες δεκαετίες», δηλώνουν οι ερευνητές, γεγονός που θα έχει άμεσες συνέπειες για την περιοχή, αφού οι παγετώνες την τροφοδοτούν με νερό. Και όλα αυτά καθώς το 2012 ήταν από τα πλέον θερμά έτη από το 1880, που καταγράφονται οι κλιματολογικές μετρήσεις. Σύμφωνα με τη NASA (την Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος των ΗΠΑ) το 2012 ήταν το 9ο θερμότερο από το 1880, ενώ η Αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) κατατάσσει το 2012 στη δέκατη θέση.
Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012
Δεύτερη μικρότερη των τελευταίων 20 ετών η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική
| Η μέση έκταση της τρύπας του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική φέτος ήταν η δεύτερη μικρότερη κατά την τελευταία 20ετία, σύμφωνα με τα τελευταία δορυφορικά στοιχεία της NASA και της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ. Οι επιστήμονες αποδίδουν αυτή την θετική εξέλιξη στις υψηλότερες θερμοκρασίες που επικρατούν στο κατώτερο στρώμα της στρατόσφαιρας πάνω από την Ανταρκτική. Η τρύπα του όζοντος έφθασε το 2012 στο μέγιστο μέγεθός της στις 22 Σεπτεμβρίου, όταν κάλυπτε μια έκταση 21,2 εκατ. τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή όσο οι ΗΠΑ, το Μεξικό και ο Καναδάς μαζί. Το μέγεθός της αυξομειώνεται κάθε χρόνο και το μέσο μέγεθός της φέτος διαμορφώθηκε στα 17,9 εκατ. τετρ. χλμ. Το ρεκόρ μεγέθους της τρύπας είχε καταγραφεί στις 6 Σεπτεμβρίου 2000, όταν η έκτασή της είχε μετρηθεί στα 29,9 εκατ. τετρ. χιλιόμετρα. Η τρύπα του όζοντος προκαλείται κυρίως από ενώσεις του χλωρίου που περιέχονται στις ανθρωπογενείς χημικές ουσίες (χλωροφθοράνθρακες), τα επίπεδα των οποίων παραμένουν ακόμα - 25 χρόνια μετά τον έλεγχό τους με το διεθνές Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ- σε σημαντικά επίπεδα στη στρατόσφαιρα της Ανταρκτικής, σύμφωνα με τον φυσικό της ατμόσφαιρας Πολ Νιούμαν του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA. Το στρώμα του όζοντος λειτουργεί ως φυσική ασπίδα κατά της επικίνδυνης υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας, η οποία μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του δέρματος. Η τρύπα ανακαλύφθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ’70 κι άρχισε να γίνεται κάθε χρόνο αντιληπτή στη δεκαετία του ’80. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της NASA, το στρώμα του όζοντος, που φαίνεται να έπαψε να μειώνεται στις αρχές του 2000, αλλά έκτοτε εμφανίζει σημαντική μεταβλητότητα, δεν αναμένεται να επιστρέψει στα επίπεδα των αρχών του ΄80 πριν από το έτος 2065 περίπου. Χάρη στη διεθνή συμφωνία του Μόντρεαλ που απαγόρευσε μια σειρά από χημικά που καταστρέφουν το όζον, η συνολική ποσότητα του ατμοσφαιρικού όζοντος δεν μειώνεται πια, καθώς οι «ένοχες» ουσίες έπαψαν να αυξάνονται στην ατμόσφαιρα. Όμως η αργή αποκατάσταση του προβλήματος οφείλεται στο ότι οι χημικές ουσίες που καταστρέφουν το όζον, παραμένουν επί δεκαετίες στην ατμόσφαιρα μετά την έκλυσή τους (η οποία άρχισε στις αρχές του 20ού αιώνα). Οι κλιματικές συνθήκες γενικότερα και οι μεταβολές της θερμοκρασίας ειδικότερα επηρεάζουν σημαντικά το μέγεθος της τρύπας του όζοντος. Έτη με πολύ κρύους χειμώνες στην Ανταρκτική και ισχυρούς πολικούς ανέμους συνήθως ευνοούν την μεγέθυνση της τρύπας, ενώ το αντίθετο συμβαίνει, όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, κάτι που παρατηρήθηκε και φέτος. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012
Δεύτερη μικρότερη των τελευταίων 20 ετών η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική
| |||||
Παρασκευή 4 Μαΐου 2012
Ενδεχομένως μικρότερη του αναμενομένου η άνοδος της στάθμης των θαλασσών
Η άνοδος της στάθμης των θαλασσών ίσως να μην είναι τόσο μεγάλη τελικά, σύμφωνα με αμερικανική έρευνα.
Η άνοδος του επιπέδου των θαλασσών του πλανήτη μας, εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας και της κλιματικής αλλαγής, είναι απίθανο να είναι τόσο μεγάλη, όσο προβλέπουν τα χειρότερα επιστημονικά σενάρια, σύμφωνα με μία νέα επιστημονική έρευνα που διαπίστωσε ότι οι τεράστιοι πάγοι της Γροιλανδίας λιώνουν και χύνονται στη θάλασσα με βραδύτερο ρυθμό από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες.
Πάντως οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τουίλα Μουν του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», επισημαίνουν ότι οι πάγοι της Γης συνεχίζουν να λιώνουν με αυξανόμενο ρυθμό και η στάθμη των υδάτων ασφαλώς θα ανέβει (αν και μάλλον όχι στο χειρότερο επίπεδο που είχαν εκτιμήσει πριν οι επιστήμονες), απειλώντας πολλές παράκτιες περιοχές.
Οι επιστήμονες πάντως παραδέχονται ότι στο ζήτημα της μεταβολής της στάθμης των υδάτων παγκοσμίως, εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα στις προβλέψεις τους για το τι πρόκειται να συμβεί. Όπως σχολίασε ο κλιματολόγος Τζος Γουίλις του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA, επίσης στο «Science», «γνωρίζουμε ότι η στάθμη των θαλασσών θα ανεβεί, αλλά πόσο πολύ, πόσο γρήγορα και πού, πραγματικά δεν ξέρουμε».
Μαζί με την Ανταρκτική, οι όγκοι πάγου της Γροιλανδίας συνεισφέρουν περισσότερο από κάθε άλλη παγωμένη περιοχή του πλανήτη στην άνοδο της στάθμης των υδάτων, καθώς λιώνουν και χύνουν περίπου 250 δισεκατομμύρια τόνους πρόσθετου νερού στους ωκεανούς κάθε χρόνο. Η νέα μελέτη χρησιμοποίησε για πρώτη φορά δορυφορικά δεδομένα για να παρακολουθήσει τη διαχρονική εξέλιξη άνω των 200 παγετώνων της Γροιλανδίας κατά την περίοδο 2000- 2010.
«Διαπιστώσαμε ότι το λιώσιμο των πάγων δεν ακολουθεί το χειρότερο δυνατό σενάριο, όμως οι παγετώνες λιώνουν με επιταχυνόμενο ρυθμό και δεν βλέπουμε καθόλου σημάδια ότι αυτό θα σταματήσει», δήλωσε η Μουν.
Το πόσο πολύπλοκη είναι η δυναμική της κλιματικής αλλαγής και οι επιπτώσεις της στους πάγους, φαίνεται από μια πρόσφατη έρευνα που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι υψηλότερες κορυφές της οροσειράς των Ιμαλαΐων δεν έχουν χάσει καθόλου πάγους κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ μία άλλη μελέτη διαπίστωσε μάλιστα ότι οι παγετώνες στο Καρακορούμ έχουν αυξηθεί κατά τα τελευταία δέκα χρόνια.
Όμως η συνεισφορά των Ιμαλαΐων, των 'Αλπεων, των 'Ανδεων και των άλλων μεγάλων παγωμένων οροσειρών του πλανήτη, στον βαθμό και με το ρυθμό που λιώνουν, όσον αφορά την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, δεν μπορεί να συγκριθεί με τις δύο τεράστιες παγωμένες περιοχές της Γροιλανδίας και της Ανταρκτικής. Συνολικά 443 έως 629 δισεκατομμύρια τόνοι παγωμένου νερού από τους λιωμένους πάγους χύνεται στους ωκεανούς κάθε χρόνο, αυξάνεται τη στάθμη τους κατά περίπου ενάμισι χιλιοστό ετησίως, επιπροσθέτως στα δύο χιλιοστά τον χρόνο, που ανεβαίνει το επίπεδο των υδάτων μόνο και μόνο επειδή θερμαίνονται και διαστέλλονται.
Σύμφωνα με τις υπάρχουσες προβλέψεις, στη διάρκεια του 21ού αιώνα η στάθμη των υδάτων θα ανέβει από 20 εκατοστά έως δύο μέτρα σε όλο τον πλανήτη. Με βάση τις μέχρι τώρα μετρήσεις στις θάλασσες της Γης, οι επιστήμονες θεωρούν πιθανή μία συνεχή μέση άνοδο της στάθμης της τάξης των τριών χιλιοστών ετησίως, χωρίς να αποκλείεται να είναι μεγαλύτερη, ιδίως κατά τόπους.
Οι ωκεανοί της Γης δεν είναι όπως το νερό σε μία μπανιέρα, δηλαδή να ανεβαίνει ομοιόμορφα το επίπεδό τους, όταν χύνεται περισσότερο νερό σε αυτούς. Έτσι, η κλιματική αλλαγή αναμένεται να επηρεάσει διαφορετικά τις θάλασσες του πλανήτη και σε άλλες τα νερά να ανέβουν περισσότερο από τον προβλεπόμενο μέσο όρο και σε άλλες λιγότερο.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012
Φώκλαντ ή Μαλβίνες; Στόχος η ΑΟΖ και η Ανταρκτική!
γράφει ο Andre Maltais
Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον όπου οι φυσικοί ενεργειακοί πόροι και τα τρόφιμα αρχίζουν να σπανίζουν και είναι αντικείμενο πολυπόθητης επιθυμίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των αναδυόμενων χωρών, η διαφορά για τις Νήσους Φώκλαντ μεταξύ της Αργεντινής και του Ηνωμένου Βασίλειου βρίσκεται στο σημείο να πάρει ανεξέλεγκτες διατάσεις.
Λαμβάνοντας υπόψη την πολύ κοντινή Ανταρκτική (το μεγαλύτερο απόθεμα νερού στον κόσμο), η διαφορά μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής αφορά πάνω από τρία εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, η οποία συνιστά την μεγαλύτερη θαλασσινή διαμάχη του κόσμου.
Η σύγκρουση συνεχίζεται από το 1833, όταν εισέβαλε η Αγγλία στα νησιά και εκτόπισε βίαια τον αργεντινό πληθυσμό και τον αντικατάστησε με Βρετανούς και άλλους αποίκους από τις πολλές βρετανικές αποικίες.
Από τότε, η Αργεντινή δεν έπαψε ποτέ να διεκδικήσει την κυριαρχία πάνω στις Μαλβίνες που βρίσκονται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της και που μετονομάστηκε σε Φώκλαντ από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής.
Το 1982, για να αποσπάσει την προσοχή από τα ειδεχθή εγκλήματά της, και, σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Eric Hobsbawm, ως απάντηση στις προκλήσεις από την πετρελαϊκή κοινοπραξία των νησιών, την Falkland Islands Company, η δικτατορία της Αργεντινής του Leopoldo Galtieri εισέβαλε στο αρχιπέλαγος, προκαλώντας έναν πόλεμο δύο μηνών που κέρδισε το Ηνωμένο Βασίλειο της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Από τότε, παρά ένα ψήφισμα του ΟΗΕ που προτρέπει τις δύο πλευρές για τη διευθέτηση της διαφοράς μέσω της διπλωματικής οδού, το Λονδίνο απάντησε πάντοτε με αλαζονική σιωπή στις αιτήσεις της Αργεντινής για διάλογο.
Και, παρά ενός περαιτέρω ψηφίσματος του ΟΗΕ που απαγορεύει το Ηνωμένο Βασίλειο να αξιοποιήσει τους πόρους του αρχιπελάγους (κυρίως τα ψάρια, τα φύκια και το πετρέλαιο), η βρετανική κυβέρνηση επιτρέπει, από το 2010, την εξερεύνηση και εξόρυξη του πετρελαίου από τις βρετανικές εταιρείες και πωλεί παράνομα άδειες αλιείας στα όμορα ύδατα του αρχιπελάγους.
Με σκέτη πρόκληση, το Λονδίνο διεξάγει, επίσης, στα Φώκλαντ στρατιωτικές ασκήσεις με εκτοξεύσεις πυραύλων, ενώ ένα πολεμικό πλοίο περιπολεί γύρω από τα νησιά που μετρούν σχεδόν τόσο στρατιωτικό προσωπικό, όσο και τους 3100 κατοίκους τους.
Όμως οι καιροί άλλαξαν πολύ, διότι το ζήτημα των Φώκλαντ ενδιαφέρει τώρα όλη τη Λατινική Αμερική στο δρόμο για την ολοκλήρωσης της. Αυτό τουλάχιστον έδειξε πρώτα η απόφαση της Ουρουγουάης και στη συνέχεια των χωρών της Mercosur (συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας) και, τέλος, της Χιλής, να απαγορεύσει τους λιμένες τους σε σκάφη που φέρουν τη σημαία των Νήσων Φώκλαντ.
Αυτή η χειρονομία αλληλεγγύης είναι το αποτέλεσμα της επιστροφής στο προσκήνιο του ζητήματος των Φώκλαντ από την πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντες, η οποία, από το 2007, επιμένει ακούραστα, σε όλα τα διεθνή φόρα να σέβεται το Ηνωμένο Βασίλειο τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.
Εκτός από τη Mercosur, η UNASUR και η CELAC στηρίξουν με όλο το βάρος τους την διεκδίκηση για την οποία η Πρόεδρος Φερνάντες λέει ότι «δεν αποτελεί πλέον ζήτημα της Αργεντινής, αλλά είναι παγκόσμιο ζήτημα επειδή μας αφαιρούν πετρελαϊκούς και αλιευτικούς πόρους».
Και, κάτι περισσότερο, προσθέτει η πρόεδρος μιλώντας για το Ηνωμένο Βασίλειο, θα αρπάξουν τους πόρους όπου και να βρίσκονται επειδή, όταν κάποιος είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του με ατιμωρησία να μην τηρήσει τους κανόνες του οργανισμού αυτού.
Από την πλευρά του, το Λονδίνο που επλήγη σκληρά από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρώπη, μείωσε πρόσφατα τον στρατιωτικό προϋπολογισμό κατά 8%, αλλά ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δήλωσε ότι αυτή η μείωση δεν θα επηρεάσει την άμυνα των 16 υπερπόντιων εδαφών της χώρας του.
Μόλις πήρε η Mercosur μέτρα εναντίον των πλοίων των Φώκλαντ, ο πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στη Χιλή Jon Benjamin, κατηγόρησε τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που συμμετέχουν σε αυτά για «οικονομικό μπλοκ» κατά των κατοίκων του αρχιπελάγους, επιχείρημα, μας θυμίζει ο Ghersi Ντιέγκο, του πρακτορείου ειδήσεων της Νότιας Αμερικής (APAS), το οποίο το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εξέφρασε ποτέ για την πιο σοβαρή ποινική υπόθεση του εμπάργκο της Κούβας.
Ο Πρωθυπουργός Κάμερον, εν τω μεταξύ, κατηγορεί χωρίς γέλιο την Αργεντινή για αποικιοκρατία, αυτός που η χώρα του είναι απλά συνώνυμος της λέξης αποικιοκρατία!
Τέλος, η βρετανική κυβέρνηση επικαλείται την αυτοδιάθεση ενός μεταφερομένου πληθυσμού στα Φώκλαντ, που «θέλει να παραμείνει βρετανικός» και «έχει το δικαίωμα να καθορίζει το δικό του πολιτικό μέλλον». Εμείς ποτέ δεν θα διαπραγματευτούμε την κυριαρχία των Νησιών Φώκλαντ, αν οι κάτοικοι των νησιών δεν το θέλουν, επιβεβαιώνει ο Κάμερον.
Το επικοινωνιακό μηχάνημα κατασκευής ψευδών της Δύσης ξεκίνησε πάλι, γράφει ο David Garcia, επίσης του APAS. Αυτή τη φορά, είπε, προετοιμάζουν την παγκόσμια κοινή γνώμη να αποδεχθεί την πυρηνικοποίηση του Νότιου Ατλαντικού για να υπερασπιστούν τα «νόμιμα» συμφέροντα των Βρετανών στην περιοχή.
Ο Αργεντινός δημοσιογράφος δεν θα μπορούσε να μιλήσει καλυτέρα αφού, στις 31 Ιανουαρίου, το Λονδίνο ανήγγειλε την άφιξη ενός πολεμικού πλοίου τελευταίας τεχνολογίας στα Φώκλαντ, το HMS Dauntless, μετά την αποκάλυψη από τις βρετανικές εφημερίδες της ύπαρξης ενός σχεδίου άμυνας των Φώκλαντ που θα περιλαμβάνει επίσης την αποστολή ενός πυρηνικού υποβρυχίου στο αρχιπέλαγος.
Ούτε η Αργεντινή ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να χάσουν τα Φώκλαντ, αναλύει από την πλευρά του, ο ειδικός στα γεωπολιτικά της Νότιας Αμερικής Κάρλος Αλμπέρτο Pereyra Mele.
Η Αργεντινή χρειάζεται το πετρέλαιο στο αρχιπέλαγος, δεδομένου ότι, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2009 της Γραμματείας της για την Ενέργεια, το 86,6% της ενέργειας που καταναλώνεται στη χώρα προέρχεται από το πετρέλαιο και το φυσικό αερίου, ενώ τα αποθέματα της Αργεντινής για αυτούς τους δύο πόρους θα εξαντληθούν σε αντίστοιχα εννέα και επτά χρόνια.
Ωστόσο, μεταξύ 2003 και 2010, η χρήση του πετρελαίου και των παραγώγων του αυξήθηκε κατά 37,3% ενώ εκείνη του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 23%. Για να καλύψει το κενό, η Αργεντινή επταπλασίασε τις εισαγωγές καυσίμων οι οποίες πέρασαν από ετήσια αξία 549 εκατ. δολαρίων σε 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η ΑΟΖ των Φώκλαντ
Για τους Βρετανούς, οι Νήσοι Φώκλαντ, οι οποίοι περιλαμβάνουν τα Νότια Νησιά Σάντουιτς και τη Νότια Γεωργία, αποτελούν ένα τεράστιο θαλάσσιο χώρο 350 ναυτικών μιλιών, που διαθέτει μεγάλα πλούτη.
Λαμβάνοντας υπόψη την πολύ κοντινή Ανταρκτική (το μεγαλύτερο απόθεμα νερού στον κόσμο), η διαφορά μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής αφορά πάνω από τρία εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, η οποία συνιστά, υποστηρίζει ο Pereyra Mele, την μεγαλύτερη θαλασσινή διαμάχη του κόσμου.
Η Ανταρκτική είναι η τελευταία ήπειρος στη γη που παραμένει παρθένα από οικονομική εκμετάλλευση και όπου, σύμφωνα με αρκετές επιστημονικές μελέτες, υπάρχουν πολλές πηγές ενέργειας που εξαντλούνται άλλου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η Βρετανία, η οποία δεν διαθέτει πια περισσότερο πετρέλαιο στη Βόρεια Θάλασσα, έχει ήδη υποβάλει στα Ηνωμένα Έθνη εδαφικές διεκδικήσεις στην Ανταρκτική που εναποθέτονται σχεδόν με τις αξιώσεις της Αργεντινής και της Χιλής.
Εάν τα Νησιά Φώκλαντ είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα για τη Λατινική Αμερική, προσθέτει ο Mele Pereyra, είναι επίσης για τις πλούσιες χώρες, λόγω της μεγάλης στρατηγικής σημασίας τους, μεταξύ άλλων για τον έλεγχο ενός από τα σημεία συμφόρησης του παγκόσμιου εμπορίου: τα Στενά του Μαγγελάνου.
Επιπλέον, ως βάση υποστήριξης του ΝΑΤΟ και του Τέταρτου Αμερικανικού Στόλου που περιπολεί στον Νότιο Ατλαντικό, το αρχιπέλαγος συμμετέχει στην περικύκλωση της Νότιας Αμερικής από τις Ηνωμένες Πολιτείες, στρατηγικός σύμμαχος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Δεν έχει νόημα, θρηνεί ο Ντιέγκο Ghersi, να πούμε ότι τα Φώκλαντ είναι ένα περιφερειακό ζήτημα της Λατινικής Αμερικής κατά του ιμπεριαλισμού, αν οι οργανώσεις που δημιουργήθηκαν από την Unasur «δεν λειτουργούν με τον επείγοντα χαρακτήρα που αρμόζει στην κατάσταση».
Στην περίπτωση των Φώκλαντ όπως και αλλού, συνεχίζει ο Ghersi, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής στερούνται μιας ένοπλης δύναμης ταχείας επεμβάσεως με πραγματική αποτρεπτική αξία.
Να εμμένουμε στην παλιά αντίληψη των εθνικών ενόπλων δυνάμεων που εξαρτώνται από τον ξένο εξοπλισμό και χωρίς συντονιστικό σχεδιασμό είναι αντιπαραγωγικό και αντιστρατεύεται στα συμφέροντα της γενικής περιφερειακής ένωσης.
Πηγή
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον όπου οι φυσικοί ενεργειακοί πόροι και τα τρόφιμα αρχίζουν να σπανίζουν και είναι αντικείμενο πολυπόθητης επιθυμίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των αναδυόμενων χωρών, η διαφορά για τις Νήσους Φώκλαντ μεταξύ της Αργεντινής και του Ηνωμένου Βασίλειου βρίσκεται στο σημείο να πάρει ανεξέλεγκτες διατάσεις.
Λαμβάνοντας υπόψη την πολύ κοντινή Ανταρκτική (το μεγαλύτερο απόθεμα νερού στον κόσμο), η διαφορά μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής αφορά πάνω από τρία εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, η οποία συνιστά την μεγαλύτερη θαλασσινή διαμάχη του κόσμου.
Η σύγκρουση συνεχίζεται από το 1833, όταν εισέβαλε η Αγγλία στα νησιά και εκτόπισε βίαια τον αργεντινό πληθυσμό και τον αντικατάστησε με Βρετανούς και άλλους αποίκους από τις πολλές βρετανικές αποικίες.
Από τότε, η Αργεντινή δεν έπαψε ποτέ να διεκδικήσει την κυριαρχία πάνω στις Μαλβίνες που βρίσκονται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της και που μετονομάστηκε σε Φώκλαντ από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής.
Το 1982, για να αποσπάσει την προσοχή από τα ειδεχθή εγκλήματά της, και, σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Eric Hobsbawm, ως απάντηση στις προκλήσεις από την πετρελαϊκή κοινοπραξία των νησιών, την Falkland Islands Company, η δικτατορία της Αργεντινής του Leopoldo Galtieri εισέβαλε στο αρχιπέλαγος, προκαλώντας έναν πόλεμο δύο μηνών που κέρδισε το Ηνωμένο Βασίλειο της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Από τότε, παρά ένα ψήφισμα του ΟΗΕ που προτρέπει τις δύο πλευρές για τη διευθέτηση της διαφοράς μέσω της διπλωματικής οδού, το Λονδίνο απάντησε πάντοτε με αλαζονική σιωπή στις αιτήσεις της Αργεντινής για διάλογο.
Και, παρά ενός περαιτέρω ψηφίσματος του ΟΗΕ που απαγορεύει το Ηνωμένο Βασίλειο να αξιοποιήσει τους πόρους του αρχιπελάγους (κυρίως τα ψάρια, τα φύκια και το πετρέλαιο), η βρετανική κυβέρνηση επιτρέπει, από το 2010, την εξερεύνηση και εξόρυξη του πετρελαίου από τις βρετανικές εταιρείες και πωλεί παράνομα άδειες αλιείας στα όμορα ύδατα του αρχιπελάγους.
Με σκέτη πρόκληση, το Λονδίνο διεξάγει, επίσης, στα Φώκλαντ στρατιωτικές ασκήσεις με εκτοξεύσεις πυραύλων, ενώ ένα πολεμικό πλοίο περιπολεί γύρω από τα νησιά που μετρούν σχεδόν τόσο στρατιωτικό προσωπικό, όσο και τους 3100 κατοίκους τους.
Όμως οι καιροί άλλαξαν πολύ, διότι το ζήτημα των Φώκλαντ ενδιαφέρει τώρα όλη τη Λατινική Αμερική στο δρόμο για την ολοκλήρωσης της. Αυτό τουλάχιστον έδειξε πρώτα η απόφαση της Ουρουγουάης και στη συνέχεια των χωρών της Mercosur (συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας) και, τέλος, της Χιλής, να απαγορεύσει τους λιμένες τους σε σκάφη που φέρουν τη σημαία των Νήσων Φώκλαντ.
Αυτή η χειρονομία αλληλεγγύης είναι το αποτέλεσμα της επιστροφής στο προσκήνιο του ζητήματος των Φώκλαντ από την πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντες, η οποία, από το 2007, επιμένει ακούραστα, σε όλα τα διεθνή φόρα να σέβεται το Ηνωμένο Βασίλειο τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.
Εκτός από τη Mercosur, η UNASUR και η CELAC στηρίξουν με όλο το βάρος τους την διεκδίκηση για την οποία η Πρόεδρος Φερνάντες λέει ότι «δεν αποτελεί πλέον ζήτημα της Αργεντινής, αλλά είναι παγκόσμιο ζήτημα επειδή μας αφαιρούν πετρελαϊκούς και αλιευτικούς πόρους».
Και, κάτι περισσότερο, προσθέτει η πρόεδρος μιλώντας για το Ηνωμένο Βασίλειο, θα αρπάξουν τους πόρους όπου και να βρίσκονται επειδή, όταν κάποιος είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του με ατιμωρησία να μην τηρήσει τους κανόνες του οργανισμού αυτού.
Από την πλευρά του, το Λονδίνο που επλήγη σκληρά από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρώπη, μείωσε πρόσφατα τον στρατιωτικό προϋπολογισμό κατά 8%, αλλά ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δήλωσε ότι αυτή η μείωση δεν θα επηρεάσει την άμυνα των 16 υπερπόντιων εδαφών της χώρας του.
Μόλις πήρε η Mercosur μέτρα εναντίον των πλοίων των Φώκλαντ, ο πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στη Χιλή Jon Benjamin, κατηγόρησε τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που συμμετέχουν σε αυτά για «οικονομικό μπλοκ» κατά των κατοίκων του αρχιπελάγους, επιχείρημα, μας θυμίζει ο Ghersi Ντιέγκο, του πρακτορείου ειδήσεων της Νότιας Αμερικής (APAS), το οποίο το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εξέφρασε ποτέ για την πιο σοβαρή ποινική υπόθεση του εμπάργκο της Κούβας.
Ο Πρωθυπουργός Κάμερον, εν τω μεταξύ, κατηγορεί χωρίς γέλιο την Αργεντινή για αποικιοκρατία, αυτός που η χώρα του είναι απλά συνώνυμος της λέξης αποικιοκρατία!
Τέλος, η βρετανική κυβέρνηση επικαλείται την αυτοδιάθεση ενός μεταφερομένου πληθυσμού στα Φώκλαντ, που «θέλει να παραμείνει βρετανικός» και «έχει το δικαίωμα να καθορίζει το δικό του πολιτικό μέλλον». Εμείς ποτέ δεν θα διαπραγματευτούμε την κυριαρχία των Νησιών Φώκλαντ, αν οι κάτοικοι των νησιών δεν το θέλουν, επιβεβαιώνει ο Κάμερον.
Το επικοινωνιακό μηχάνημα κατασκευής ψευδών της Δύσης ξεκίνησε πάλι, γράφει ο David Garcia, επίσης του APAS. Αυτή τη φορά, είπε, προετοιμάζουν την παγκόσμια κοινή γνώμη να αποδεχθεί την πυρηνικοποίηση του Νότιου Ατλαντικού για να υπερασπιστούν τα «νόμιμα» συμφέροντα των Βρετανών στην περιοχή.
Ο Αργεντινός δημοσιογράφος δεν θα μπορούσε να μιλήσει καλυτέρα αφού, στις 31 Ιανουαρίου, το Λονδίνο ανήγγειλε την άφιξη ενός πολεμικού πλοίου τελευταίας τεχνολογίας στα Φώκλαντ, το HMS Dauntless, μετά την αποκάλυψη από τις βρετανικές εφημερίδες της ύπαρξης ενός σχεδίου άμυνας των Φώκλαντ που θα περιλαμβάνει επίσης την αποστολή ενός πυρηνικού υποβρυχίου στο αρχιπέλαγος.
Ούτε η Αργεντινή ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να χάσουν τα Φώκλαντ, αναλύει από την πλευρά του, ο ειδικός στα γεωπολιτικά της Νότιας Αμερικής Κάρλος Αλμπέρτο Pereyra Mele.
Η Αργεντινή χρειάζεται το πετρέλαιο στο αρχιπέλαγος, δεδομένου ότι, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2009 της Γραμματείας της για την Ενέργεια, το 86,6% της ενέργειας που καταναλώνεται στη χώρα προέρχεται από το πετρέλαιο και το φυσικό αερίου, ενώ τα αποθέματα της Αργεντινής για αυτούς τους δύο πόρους θα εξαντληθούν σε αντίστοιχα εννέα και επτά χρόνια.
Ωστόσο, μεταξύ 2003 και 2010, η χρήση του πετρελαίου και των παραγώγων του αυξήθηκε κατά 37,3% ενώ εκείνη του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 23%. Για να καλύψει το κενό, η Αργεντινή επταπλασίασε τις εισαγωγές καυσίμων οι οποίες πέρασαν από ετήσια αξία 549 εκατ. δολαρίων σε 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η ΑΟΖ των Φώκλαντ
Για τους Βρετανούς, οι Νήσοι Φώκλαντ, οι οποίοι περιλαμβάνουν τα Νότια Νησιά Σάντουιτς και τη Νότια Γεωργία, αποτελούν ένα τεράστιο θαλάσσιο χώρο 350 ναυτικών μιλιών, που διαθέτει μεγάλα πλούτη.
Λαμβάνοντας υπόψη την πολύ κοντινή Ανταρκτική (το μεγαλύτερο απόθεμα νερού στον κόσμο), η διαφορά μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής αφορά πάνω από τρία εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, η οποία συνιστά, υποστηρίζει ο Pereyra Mele, την μεγαλύτερη θαλασσινή διαμάχη του κόσμου.
Η Ανταρκτική είναι η τελευταία ήπειρος στη γη που παραμένει παρθένα από οικονομική εκμετάλλευση και όπου, σύμφωνα με αρκετές επιστημονικές μελέτες, υπάρχουν πολλές πηγές ενέργειας που εξαντλούνται άλλου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η Βρετανία, η οποία δεν διαθέτει πια περισσότερο πετρέλαιο στη Βόρεια Θάλασσα, έχει ήδη υποβάλει στα Ηνωμένα Έθνη εδαφικές διεκδικήσεις στην Ανταρκτική που εναποθέτονται σχεδόν με τις αξιώσεις της Αργεντινής και της Χιλής.
Εάν τα Νησιά Φώκλαντ είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα για τη Λατινική Αμερική, προσθέτει ο Mele Pereyra, είναι επίσης για τις πλούσιες χώρες, λόγω της μεγάλης στρατηγικής σημασίας τους, μεταξύ άλλων για τον έλεγχο ενός από τα σημεία συμφόρησης του παγκόσμιου εμπορίου: τα Στενά του Μαγγελάνου.
Επιπλέον, ως βάση υποστήριξης του ΝΑΤΟ και του Τέταρτου Αμερικανικού Στόλου που περιπολεί στον Νότιο Ατλαντικό, το αρχιπέλαγος συμμετέχει στην περικύκλωση της Νότιας Αμερικής από τις Ηνωμένες Πολιτείες, στρατηγικός σύμμαχος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Δεν έχει νόημα, θρηνεί ο Ντιέγκο Ghersi, να πούμε ότι τα Φώκλαντ είναι ένα περιφερειακό ζήτημα της Λατινικής Αμερικής κατά του ιμπεριαλισμού, αν οι οργανώσεις που δημιουργήθηκαν από την Unasur «δεν λειτουργούν με τον επείγοντα χαρακτήρα που αρμόζει στην κατάσταση».
Στην περίπτωση των Φώκλαντ όπως και αλλού, συνεχίζει ο Ghersi, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής στερούνται μιας ένοπλης δύναμης ταχείας επεμβάσεως με πραγματική αποτρεπτική αξία.
Να εμμένουμε στην παλιά αντίληψη των εθνικών ενόπλων δυνάμεων που εξαρτώνται από τον ξένο εξοπλισμό και χωρίς συντονιστικό σχεδιασμό είναι αντιπαραγωγικό και αντιστρατεύεται στα συμφέροντα της γενικής περιφερειακής ένωσης.
Πηγή
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011
Παγόβουνο μεγέθους Νέας Υόρκης «γεννιέται» στην Ανταρκτική
Ένα παγόβουνο με έκταση όση η Νέα Υόρκη δημιουργείται στην Ανταρκτική.
Επιστήμονες της NASA ανακάλυψαν μια ρωγμή σ' ένα παγετώνα της Ανταρκτικής η οποία συνεχίζει να διευρύνεται και από την οποία πρόκειται να γεννηθεί μέσα στους επόμενους μήνες ένα παγόβουνο με επιφάνεια ίση μ' αυτή της Νέας Υόρκης, ανακοίνωσε σήμερα η αμερικανική διαστημική υπηρεσία.
Η ρωγμή αυτή στον παγετώνα του Πάιν Άιλαντ, στη δυτική πλευρά της Ανταρκτικής, έχει μήκος τουλάχιστον 30 χιλιόμετρα και βάθος 50 μέτρα.
Η ρωγμή, η οποία διευρύνεται κατά δύο μέτρα την ημέρα, θα δημιουργήσει ένα παγόβουνο περίπου 880 τετραγωνικών μέτρων, υπολόγισαν οι παγολόγοι, οι οποίοι υπογραμμίζουν πως αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποτέλεσμα της ανόδου της θερμοκρασίας στον πλανήτη, αλλά ενός φυσικού κύκλου.
Το παγόβουνο αναμένεται ότι θα έχει σχηματισθεί πλήρως ως τις αρχές του 2012.
Τέτοια παγόβουνα σχηματίζονται κατά περιόδους στην Ανταρκτική. Το τελευταίο μέχρι σήμερα είχε αποσπαστεί από τον παγετώνα του Πάιν Άιλαντ το 2001 και οι επιστήμονες περίμεναν ότι το φαινόμενο αυτό θα επαναλαμβανόταν γρήγορα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...
Επιστήμονες της NASA ανακάλυψαν μια ρωγμή σ' ένα παγετώνα της Ανταρκτικής η οποία συνεχίζει να διευρύνεται και από την οποία πρόκειται να γεννηθεί μέσα στους επόμενους μήνες ένα παγόβουνο με επιφάνεια ίση μ' αυτή της Νέας Υόρκης, ανακοίνωσε σήμερα η αμερικανική διαστημική υπηρεσία.
Η ρωγμή αυτή στον παγετώνα του Πάιν Άιλαντ, στη δυτική πλευρά της Ανταρκτικής, έχει μήκος τουλάχιστον 30 χιλιόμετρα και βάθος 50 μέτρα.
Η ρωγμή, η οποία διευρύνεται κατά δύο μέτρα την ημέρα, θα δημιουργήσει ένα παγόβουνο περίπου 880 τετραγωνικών μέτρων, υπολόγισαν οι παγολόγοι, οι οποίοι υπογραμμίζουν πως αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποτέλεσμα της ανόδου της θερμοκρασίας στον πλανήτη, αλλά ενός φυσικού κύκλου.
Το παγόβουνο αναμένεται ότι θα έχει σχηματισθεί πλήρως ως τις αρχές του 2012.
Τέτοια παγόβουνα σχηματίζονται κατά περιόδους στην Ανταρκτική. Το τελευταίο μέχρι σήμερα είχε αποσπαστεί από τον παγετώνα του Πάιν Άιλαντ το 2001 και οι επιστήμονες περίμεναν ότι το φαινόμενο αυτό θα επαναλαμβανόταν γρήγορα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011
Δεύτερη επιστημονική αποστολή στην Ανταρκτική από την Βραζιλία
«Θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την κλιματική ιστορία της περιοχής για τα 500 τελευταία έτη», δήλωσε ο υπεύθυνος του Εθνικού ινστιτούτου Επιστημών και Τεχνολογίας για την Ανταρκτική, Τζέφερσον Σιμόες.
Η Βραζιλία σχεδιάζει να εγκαταστήσει δεύτερη βάση της στην Ανταρκτική, όπως και ένα «Επιστημονικό Κέντρο» στο εσωτερικό της παγωμένης ηπείρου, αναφέρει σήμερα, Τρίτη, στο Σάο Πάολο ο υπεύθυνος του Εθνικού ινστιτούτου Επιστημών και Τεχνολογίας (INCT) για την Ανταρκτική, Τζέφερσον Σιμόες.
Το Επιστημονικό Κέντρο θα έχει την ονομασία «Κρυο-Σφαιρα 1», θα κατασκευαστεί από τη Σουηδία και θα κοστίσει 120 χιλιάδες δολάρια ΗΠΑ. Δεν θα στελεχωθεί από επιστήμονες, θα εγκατασταθεί περίπου 500 χλμ. από το ακριβές γεωγραφικό στίγμα του Νότιου πόλου, πιθανόν τον Δεκέμβριο φέτος, θα λαμβάνει διαρκώς πληροφορίες για τη θερμοκρασία, τους ανέμους, την ηλιακή ακτινοβολία και την υγρασία, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Σιμόες στην εφημερίδα «Estado de Sao Paulo».
Χάρη σε αυτή τη συνεχή ροή πληροφοριών «θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την κλιματική ιστορία της περιοχής για τα 500 τελευταία έτη», τόνισε ο Σιμόες, που θύμισε συγχρόνως ότι στο εσωτερικό της Ανταρκτικής λειτουργούν, τώρα, πάρα πολύ λίγα Επιστημονικά Κέντρα και «η εκεί κατάσταση μπορεί να προσομοιαστεί με αυτήν μιας ερήμου, κάτω από πολύ δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες».
Σήμερα στην Ανταρκτική, λειτουργεί η βραζιλιάνικη επιστημονική βάση «Διοικητής Φεράζ», πάνω στο νησί Βασιλιάς Γεώργιος, που είναι το μεγαλύτερο του νησιωτικού συγκροτήματος «Νότιο Σέτλαντ», στο Αρχιπέλαγος που χωρίζει τη Νότια Αμερική από την Ανταρκτική. Η Ανταρκτική εκτείνεται σε 14 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Περίπου 30 κράτη διατηρούν σήμερα επιστημονικές βάσεις στην Ανταρκτική. Διαβάστε περισσότερα...
Η Βραζιλία σχεδιάζει να εγκαταστήσει δεύτερη βάση της στην Ανταρκτική, όπως και ένα «Επιστημονικό Κέντρο» στο εσωτερικό της παγωμένης ηπείρου, αναφέρει σήμερα, Τρίτη, στο Σάο Πάολο ο υπεύθυνος του Εθνικού ινστιτούτου Επιστημών και Τεχνολογίας (INCT) για την Ανταρκτική, Τζέφερσον Σιμόες.
Το Επιστημονικό Κέντρο θα έχει την ονομασία «Κρυο-Σφαιρα 1», θα κατασκευαστεί από τη Σουηδία και θα κοστίσει 120 χιλιάδες δολάρια ΗΠΑ. Δεν θα στελεχωθεί από επιστήμονες, θα εγκατασταθεί περίπου 500 χλμ. από το ακριβές γεωγραφικό στίγμα του Νότιου πόλου, πιθανόν τον Δεκέμβριο φέτος, θα λαμβάνει διαρκώς πληροφορίες για τη θερμοκρασία, τους ανέμους, την ηλιακή ακτινοβολία και την υγρασία, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Σιμόες στην εφημερίδα «Estado de Sao Paulo».
Χάρη σε αυτή τη συνεχή ροή πληροφοριών «θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την κλιματική ιστορία της περιοχής για τα 500 τελευταία έτη», τόνισε ο Σιμόες, που θύμισε συγχρόνως ότι στο εσωτερικό της Ανταρκτικής λειτουργούν, τώρα, πάρα πολύ λίγα Επιστημονικά Κέντρα και «η εκεί κατάσταση μπορεί να προσομοιαστεί με αυτήν μιας ερήμου, κάτω από πολύ δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες».
Σήμερα στην Ανταρκτική, λειτουργεί η βραζιλιάνικη επιστημονική βάση «Διοικητής Φεράζ», πάνω στο νησί Βασιλιάς Γεώργιος, που είναι το μεγαλύτερο του νησιωτικού συγκροτήματος «Νότιο Σέτλαντ», στο Αρχιπέλαγος που χωρίζει τη Νότια Αμερική από την Ανταρκτική. Η Ανταρκτική εκτείνεται σε 14 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Περίπου 30 κράτη διατηρούν σήμερα επιστημονικές βάσεις στην Ανταρκτική. Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 1 Μαρτίου 2011
«Έλιωσε» το αυστραλιανό αεροδρόμιο της Ανταρκτικής
Το αεροδρόμιο της αυστραλιανής βάσης στην Ανταρκτική ενδέχεται να είναι το πρώτο θύμα των κλιματολογικών αλλαγών, που έχουν ως αποτέλεσμα την άνοδο της θερμοκρασίας σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Το αεροδρόμιο άρχισε να λειτουργεί πριν από τρία χρόνια και η κατασκευή του στοίχισε στο αυστραλιανό δημόσιο 46 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας.
Όμως, ο ασυνήθιστα ζεστός καιρός φέτος το καλοκαίρι, είχε ως αποτέλεσμα να «μαλακώσει» ο πάγος και να μην μπορούν να προσγειωθούν μεγάλα αεροπλάνα, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της βάσης.
Φέτος προσγειώθηκε μόνο ένα μόνο αεροπλάνο, Airbus A319, ενώ τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια είχαν προσγειωθεί 29 μεγάλα αεροσκάφη.
Το αεροδρόμιο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε έτσι ώστε να μεταφέρονται ταχύτερα στη βάση τόσο τα άτομα που εργάζονται εκεί όσο και τα εφόδια που απαιτούνται για τη λειτουργία της.
Οι αυστραλιανές αποστολές χρησιμοποίησαν φέτος το αμερικανικό αεροδρόμιο, το οποίο αντιμετωπίζει, επίσης, παρόμοιο πρόβλημα και μείωσε τον αριθμό των πτήσεων που δέχεται. Διαβάστε περισσότερα...
Το αεροδρόμιο άρχισε να λειτουργεί πριν από τρία χρόνια και η κατασκευή του στοίχισε στο αυστραλιανό δημόσιο 46 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας.
Όμως, ο ασυνήθιστα ζεστός καιρός φέτος το καλοκαίρι, είχε ως αποτέλεσμα να «μαλακώσει» ο πάγος και να μην μπορούν να προσγειωθούν μεγάλα αεροπλάνα, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της βάσης.
Φέτος προσγειώθηκε μόνο ένα μόνο αεροπλάνο, Airbus A319, ενώ τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια είχαν προσγειωθεί 29 μεγάλα αεροσκάφη.
Το αεροδρόμιο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε έτσι ώστε να μεταφέρονται ταχύτερα στη βάση τόσο τα άτομα που εργάζονται εκεί όσο και τα εφόδια που απαιτούνται για τη λειτουργία της.
Οι αυστραλιανές αποστολές χρησιμοποίησαν φέτος το αμερικανικό αεροδρόμιο, το οποίο αντιμετωπίζει, επίσης, παρόμοιο πρόβλημα και μείωσε τον αριθμό των πτήσεων που δέχεται. Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)