| 2 Oκτωβρίου 2012 |
| Η Τρίπολη ανακοίνωσε την άφιξη μιας ομάδας του FBI στη Βεγγάζη. |
| Οι αρχές της Λιβύης ανακοίνωσαν σήμερα ότι ενέκριναν την επίσκεψη Αμερικανών ομοσπονδιακών αστυνομικών (του FBI) στη Βεγγάζη (ανατολικά), μετά τη φονική επίθεση κατά του προξενείου των ΗΠΑ στην πόλη αυτή, προσθέτοντας ότι οι λεπτομέρειες της συνεργασίας θα πρέπει να διευκρινιστούν περαιτέρω. «Προετοιμαζόμαστε για την επίσκεψη στην Βεγγάζη της ομάδας του FBI, η οποία θα πρέπει να συναντηθεί εκεί με την ομάδα μας, να ξεκινήσουν κοινές έρευνες και να επισκεφθούν τα μέρη όπου αυτό συνέβη», δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Άμπντελ Αζίζ. Οι λιβυκές και οι αμερικανικές αρχές ολοκληρώνουν επί του παρόντος τις λεπτομέρειες της κοινής έρευνας για την επίθεση στο προξενείο των ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου, που στοίχισε τη ζωή σε τέσσερις Αμερικανούς, περιλαμβανομένου του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λιβύη Κρις Στίβενς. «Η ομάδα του FBI είναι σήμερα στην Τρίπολη», διευκρίνισε ο Άμπντελ Αζίζ ο οποίος μιλούσε μετά από συνάντηση με την Αναπληρώτρια υπουργό Εξωτερικών αρμόδια για τη Μέση Ανατολή, Ελίζαμπεθ Τζόουνς ο οποία έκανε μια επίσκεψη-αστραπή στη πρωτεύουσα της Λιβύης. «Ελπίζουμε να καταλήξουμε μέσα σε δύο ημέρες σε μια συμφωνία για τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα των ΗΠΑ θα συνεργαστεί με την ομάδα της Λιβύης», δήλωσε ο Άμπντελ Αζίζ. «Ο Γενικός Εισαγγελέας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Εθνικό Γενικό Συνέδριο (Κοινοβούλιο), είμαστε όλοι πρόθυμοι να συνεργαστούμε», τόνισε. «Είναι δικαίωμα των ΗΠΑ να εμπλακούν να ανταλλάξουν πληροφορίες και να ερευνήσουν γι' αυτό που συνέβη στη Βεγγάζη», πρόσθεσε. Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα έχει δώσει διάφορες εκδοχές για τις περιστάσεις και τους φερόμενους ως δράστες της επίθεσης στο προξενείο, προκαλώντας τις επικρίσεις του Ρεπουμπλικάνου αντιπάλου του ενώ απομένουν μερικές εβδομάδες για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. Χθες Δευτέρα, ένας υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ απέρριψε εκκλήσεις για παραίτηση της πρεσβευτού των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις, στενής συνεργάτιδας του προέδρου Ομπάμα, που κατηγορείται για παροχή ψευδών πληροφοριών σχετικά με την επίθεση, η οποία ήταν αποτέλεσμα, όπως εκείνη υποστήριξε, μιας «αυθόρμητης» συγκέντρωσης μπροστά από την προξενική αποστολή, όχι μιας προσχεδιασμένης τρομοκρατικής επίθεσης. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012
Έρευνες του FBI για την επίθεση στο προξενείο των ΗΠΑ στη Βεγγάζη
Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012
Πρόσκληση
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Δεξαμενή Σκέψης Αγίου Νικολάου και το Κυπριακό
Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) σας προσκαλούν στην διάλεξη του Διευθυντή του Κυπριακού
Κέντρου Μελετών Χρήστου Ιακώβου
με θέμα:
Η απαξίωση του πολιτικού λόγου, το σύνδρομο του φανατικού οπαδού και το ζήτημα
του εκσυγχρονισμού της πολιτικής ζωής στην Κύπρο
Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012, 7: 15
μ.μ.
Αίθουσα Εκδηλώσεων
Παρά το προαύλιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου
Λεμεσός
Πληροφορίες: 99662992
Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012
Erdogan Adopts Islamic Fervor For Turkey's Future and His Own
 |
Turkey's Prime Minister and leader of ruling Justice and Development Party (AKP) Tayyip Erdogan (R) welcomes his guest Hamas leader Khaled Meshaal during the AKP congress in Ankara, Sept. 30, 2012. (photo by REUTERS/Kayhan Ozer/Prime Minister's Press Office/Handout )
|
|
Borrowing from Barack Obama and Saad Hariri, Recep Tayyip Erdogan took off his jacket, unbuttoned his cuff-links and exposed his bare arms, presenting himself as “The Muslim Leader” during the Fourth Ordinary Congress of the Justice and Development Party (AKP) by enumerating, as he’s been known to do, the names of countries and cities throughout Turkey and the Islamic world, helped along by [Hamas leader] Khaled Meshaal’s pledge of loyalty to him in his capacity as leader of the Muslim Nation!
Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/politics/2012/09/erdogan-leader-of-islamic-world.html#ixzz289f7lehd
Το Αζερμπαϊτζάν διερευνά στήριξη Ισραήλ κατά Ιράν
Reuters, ΑΠΕ
ΜΠΑΚΟΥ. Το Αζερμπαϊτζάν φέρεται να διερευνά από κοινού με το Ισραήλ την προοπτική να προσφέρει υποστήριξη σε μια πιθανή ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν, όπως προκύπτει από πηγές των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και από δηλώσεις απόστρατων Αζέρων αξιωματικών. Οι πληροφορίες είδαν το φως της δημοσιότητας την ώρα που ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ επικρίνεται για «φιλοαμερικανικές» δηλώσεις, ενώ στις ΗΠΑ φουντώνει η προεκλογική ρητορική με αιχμή την πολιτική Ομπάμα στη Μέση Ανατολή.
Τι θα συνέβαινε εάν, ακόμη και χωρίς την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, το Ισραήλ δεν δρούσε μόνο του κατά του Ιράν, διερωτώνται Δυτικοί αναλυτές. Τοπικές πηγές, προσκείμενες στη στρατιωτική πολιτική του Αζερμπαϊτζάν, όπως μετέδωσε το Reuters, «εξέτασαν το πώς οι αζερικές αεροπορικές βάσεις και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα να πραγματοποιήσουν μια επίθεση μεγάλου βεληνεκούς». Παρά τις επίσημες διαψεύσεις, πηγή προσκείμενη στο αζερικό υπουργείο Αμύνης φέρεται να δήλωσε: «Από πού θα πετούν τα αεροσκάφη; Από εδώ, από εκεί και προς τα πού; Αυτό σχεδιάζεται τώρα». Οι Ισραηλινοί, πρόσθεσε, «θα ήθελαν να εξασφαλίσουν πρόσβαση στις βάσεις του Αζερμπαϊτζάν». Σε ό, τι αφορά τον πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ δήλωσε την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο των εργασιών της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, ότι «αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ κάνει ένα βήμα για να υπάρξει κατανόηση μεταξύ των δύο κρατών, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι έτοιμη να επανεξετάσει την αρνητική της στάση». Η εφημερίδα «Καϊχάν» θεωρεί όμως ότι ο Αχμεντινετζάντ ντροπιάστηκε, προσφέροντας άνευ όρων την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων.
Στη Βεγγάζη οι ΗΠΑ υποτίμησαν τον κίνδυνο
The New York Times
Oι HΠA υποτίμησαν τον κίνδυνο που διέτρεχε το προξενείο της Bεγγάζης, ίσως διότι τον Iούνιο οι Λίβυοι φρουροί του προξενείου είχαν διαχειριστεί αποτελεσματικά μικρή βομβιστική επίθεση έξω από το προξενείο. Στις 9.30 το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου όμως, ξεκίνησε επίθεση εναντίον του προξενείου, που επρόκειτο να κοστίσει τη ζωή του πρέσβη Kρίστοφερ Στίβενς και ακόμη τριών Aμερικανών. Mετά τις κραυγές «ο Θεός είναι μεγάλος», χειροβομβίδες έπεσαν μέσα στον περίβολο του προξενείου, ενώ οι επιτιθέμενοι κινήθηκαν ταυτόχρονα εναντίον των τριών εισόδων με την υποστήριξη πολυβόλου που βρισκόταν πάνω σε ημιφορτηγό. Aυτόπτες ανέφεραν ότι οι επιτιθέμενοι ανήκαν στο γνωστό τοπικό παρακλάδι ισλαμιστών, Aνσάρ αλ Σαρία. Tη στιγμή της επίθεσης ο πρέσβης Στίβενς ήταν μόνος του στο κτίριο της προξενικής κατοικίας, ενώ ο σωματοφύλακάς του, που βρισκόταν σε άλλο κτίριο, έτρεξε από άλλο κτίριο προς την κατοικία, με το όπλο προτεταμένο, υπό βροχή πυρών. O σωματοφύλακας ξαναβγήκε από την κατοικία χωρίς να μπορέσει να σώσει τον Στίβενς, ο οποίος πέθανε από τις αναθυμιάσεις. H επίθεση είχε και δεύτερη φάση καθώς οι επιτιθέμενοι φαίνεται ότι ακολούθησαν τους Aμερικανούς σε γειτονικό οίκημα που θεωρούσαν ασφαλές. H ύπαρξη του οικήματος αυτού εθεωρείτο μυστική, όμως επλήγη από δύο διαδοχικά βλήματα όλμου, με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο δύο Aμερικανοί άνδρες ασφαλείας. H ακρίβεια των πληγμάτων δείχνει ότι οι επιτιθέμενοι είχαν εξασκηθεί στις βολές όλμου στη διάρκεια του πολέμου κατά του Kαντάφι.
Ανθελληνικός πυρετός στα Σκόπια για μια ανύπαρκτη δολοφονία
| |
 |
Υεμένη: Τρεις άνδρες της αλ Κάιντα νεκροί σε επιχείρηση των δυνάμεων ασφαλείας
| Τρία μέλη της αλ Κάιντα που σχεδίαζαν επιθέσεις στο Αντεν σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας. |
| Τρεις άντρες που πιστεύεται ότι ήταν μέλη της αλ Κάιντα και προετοίμαζαν μεγάλης κλίμακας επιθέσεις στο Άντεν, τη μεγαλύτερη πόλη της νότιας Υεμένης, σκοτώθηκαν σήμερα στη διάρκεια επιχείρησης των δυνάμεων ασφαλείας, ανακοίνωσε αξιωματούχος. Οι τρεις άντρες, ο ένας από τους οποίους ήταν Σομαλός, σκοτώθηκαν τα ξημερώματα στην συνοικία Μανσούρα. Ένας ακόμα άντρας, μέλος της οργάνωσης συνελήφθη. Οι δυνάμεις ασφαλείας, τέσσερα μέλη των οποίων τραυματίστηκαν στη διάρκεια της επιχείρησης βρήκαν δύο παγιδευμένα αυτοκίνητα, τρεις ζώνες με εκρηκτικά και ποσότητα εκρηκτικών υλών, σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο. "Μπορέσαμε να αποτρέψουμε αρκετές τρομοκρατικές επιθέσεις που θα πραγματοποιούνταν τις επόμενες ώρες», πρόσθεσε. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Κινεζικά σκάφη στα χωρικά ύδατα των διαφιλονικούμενων νησιών Σενκάκου/ Ντιαογιού
| |||||||
The Grand Default
I am sitting here writing this article 39 years to the minute from that moment when the sirens started screaming, announcing the beginning of the war.
A minute before, total quiet reigned, as it does now. No traffic, no activity in the street, except a few children riding bicycles. Yom Kippur, the holiest day for Jews, reigned supreme. And then…
Inevitably, the memory starts to work.
This year, many new documents were released for publication. Critical books and articles are abundant.
The universal culprits are Golda Meir and Moshe Dayan.
They have been blamed before, right from the day after the war, but only for superficial military offences, known as The Default. The default was failing to mobilize the reserves, and not moving the tanks to the front in time, in spite of the many signs that Egypt and Syria were about to attack.
Now, for the first time, the real Grand Default is being explored: the political background of the war. The findings have a direct bearing on what is happening now.
It transpires that in February 1973, eight months before the war, Anwar Sadat sent his trusted aide, Hafez Ismail, to the almighty US Secretary of State, Henry Kissinger. He offered the immediate start of peace negotiations with Israel. There was one condition and one date: all of Sinai, up to the international border, had to be returned to Egypt without any Israeli settlements, and the agreement had to be achieved by September, at the latest.
Kissinger liked the proposal and transmitted it at once to the Israeli ambassador, Yitzhak Rabin, who was just about to finish his term in office. Rabin, of course, immediately informed the Prime Minister, Golda Meir. She rejected the offer out of hand. There ensued a heated conversation between the ambassador and the Prime Minister. Rabin, who was very close to Kissinger, was in favor of accepting the offer.
Golda treated the whole initiative as just another Arab trick to induce her to give up the Sinai Peninsula and remove the settlements built on Egyptian territory.
After all, the real purpose of these settlements – including the shining white new town, Yamit – was precisely to prevent the return of the entire peninsula to Egypt. Neither she nor Dayan dreamed of giving up Sinai. Dayan had already made the (in)famous statement that he preferred “Sharm al-Sheik without peace to peace without Sharm al-Sheik”. (Sharm al-Sheik, which had already been re-baptised with the Hebrew name Ophira, is located near the southern tip of the peninsula, not far from the oil wells, which Dayan was also loath to give up.)
Even before the new disclosures, the fact that Sadat had made several peace overtures was no secret. Sadat had indicated his willingness to reach an agreement in his dealings with the UN mediator Dr. Gunnar Jarring, whose endeavors had already become a joke in Israel.
Before that, the previous Egyptian President, Gamal Abd-al-Nasser, had invited Nahum Goldman, the President of the World Jewish Congress (and for a time President of the World Zionist Organization) to meet him in Cairo. Golda had prevented that meeting, and when the fact became known there was a storm of protest in Israel, including a famous letter from a group of eighth-graders saying that it would be hard for them to serve in the army.
All these Egyptian initiatives could be waved aside as political maneuvers. But an official message by Sadat to the Secretary of State could not. So, remembering the lesson of the Goldman incident, Golda decided to keep the whole thing secret.
Thus an incredible situation was created. This fateful initiative, which could have effected an historic turning point, was brought to the knowledge of two people only: Moshe Dayan and Israel Galili.
The role of the latter needs explanation. Galili was the eminence grise of Golda, as well as of her predecessor, Levy Eshkol. I knew Galili quite well, and never understood where his renown as a brilliant strategist came from. Already before the founding of the state, he was the leading light of the illegal Haganah military organization. As a member of a kibbutz, he was officially a socialist but in reality a hardline nationalist. It was he who had the brilliant idea of putting the settlements on Egyptian soil, in order to make the return of northern Sinai impossible.
So the Sadat initiative was known only to Golda, Dayan, Galili and Rabin and Rabin’s successor in Washington, Simcha Dinitz, a nobody who was Golda’s lackey.
Incredible as it may sound, the Foreign Minister, Abba Eban, Rabin’s direct boss, was not informed. Nor were all the other ministers, the Chief of Staff and the other leaders of the armed forces, including the Chiefs of Army Intelligence, as well as the chiefs of the Shin Bet and the Mossad. It was a state secret.
There was no debate about it – neither public nor secret. September came and passed, and on October 6th Sadat’s troops struck across the canal and achieved a world-shaking surprise success (as did the Syrians on the Golan Heights.)
As a direct result of Golda’s Grand Default 2693 Israeli soldiers died, 7251 were wounded and 314 were taken prisoner (along with the tens of thousands of Egyptian and Syrian casualties).
This week, several Israeli commentators bemoaned the total silence of the media and the politicians at the time.
Well, not quite total. Several months before the war, in a speech in the Knesset, I warned Golda Meir that if the Sinai was not returned very soon, Sadat would start a war to break the impasse.
I knew what I was talking about. I had, of course, no idea about the Ismail mission, but in May 1973 I took part in a peace conference in Bologna. The Egyptian delegation was led by Khalid Muhyi al-Din, a member of the original group of Free Officers who made the 1952 revolution. During the conference, he took me aside and told me in confidence that if the Sinai was not returned by September, Sadat would start a war. Sadat had no illusions of victory, he said, but hoped that a war would compel the US and Israel to start negotiations for the return of Sinai.
My warning was completely ignored by the media. They, like Golda, held the Egyptian army in abysmal contempt and considered Sadat a nincompoop. The idea that the Egyptians would dare to attack the invincible Israeli army seemed ridiculous.
The media adored Golda. So did the whole world, especially feminists. (A famous poster showed her face with the inscription: “But can she type?”) In reality, Golda was a very primitive person, ignorant and obstinate. My magazine, Haolam Hazeh, attacked her practically every week, and so did I in the Knesset. (She paid me the unique compliment of publicly declaring that she was ready to “mount the barricades” to get me out of the Knesset.)
Ours was a voice crying in the wilderness, but at least we fulfilled one function: In her ‘March of Folly”, Barbara Tuchman stipulated that a policy could be branded as folly only if there had been at least one voice warning against it in real time.
Perhaps even Golda would have reconsidered if she had not been surrounded by journalists and politicians singing her praises, celebrating her wisdom and courage and applauding every one of her stupid pronouncements.
The same type of people, even some of the very same people, are now doing the same with Binyamin Netanyahu.
Again, we are staring the same Grand Default in the face.
Again, a group of two or three are deciding the fate of the nation. Netanyahu and Ehud Barak alone make all the decisions, “keeping their cards close to their chest”. Attack Iran or not? Politicians and generals are kept in the dark. Bibi and Ehud know best. No need for any other input.
But more revealing than the blood-curdling threats on Iran is the total silence about Palestine. Palestinian peace offers are ignored, as were those of Sadat in those days. The ten-year old Arab Peace Initiative, supported by all the Arab and all the Muslim states, does not exist.
Again, settlements are put up and expanded, in order to make the return of the occupied territories impossible. (Let’s remember all those who claimed, in those days, that the occupation of Sinai was “irreversible”. Who would dare to remove Yamit?)
Again, multitudes of flatterers, media stars and politicians compete with each other in adulation of “Bibi, King of Israel”. How smoothly he can talk in American English! How convincing his speeches in the UN and the US Senate!
Well, Golda, with her 200 words of bad Hebrew and primitive American, was much more convincing, and she enjoyed the adulation of the whole Western world. And at least she had the sense not to challenge the incumbent American president (Richard Nixon) during an election campaign.
In those days, I called our government “the ship of fools”. Our current government is worse, much worse.
Golda and Dayan led us to disaster. After the war, their war, they were kicked out – not by elections, not by any committee of inquiry, but by the grassroots mass protests that racked the country.
Bibi and Ehud are leading us to another, far worse, disaster. Some day, they will be kicked out by the same people who adore them now – if they survive.
URI AVNERY is an Israeli writer and peace activist with Gush Shalom. He is a contributor to CounterPunch’s book The Politics of Anti-Semitism.
Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012
Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ
Η επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου περνά από υψηλά εμπόδια Τέσσερα θέματα χρήζουν διευκρίνισης για να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος Οι δύο πλευρές επιθυμούν την επίλυση των διαφορών, αλλά αμφότερες έχουν άλλες προτεραιότητες Του Σωτήρη Σιδέρη Ύστερα από πολύμηνη αδράνεια, οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας θα επιχειρήσουν να επανεκκινήσουν τη διαδικασία του διαλόγου μέσα σε ένα γκρίζο κλίμα, καθώς η κατάσταση στην περιοχή είναι εκρηκτική, ενώ η προώθηση των διμερών σχέσεων, αν και είναι επιθυμητή τυπικά, συναντά ανυπέρβλητες ίσως δυσκολίες, γιατί το ενδιαφέρον, τόσο της Αθήνας όσο και της Άγκυρας, επικεντρώνεται σε άλλα προβλήματα. Η επίσκεψη του Αχμέτ Νταβούτογλου στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου θα είναι το εναρκτήριο λάκτισμα μιας νέας προσπάθειας διαλόγου σε δύο επίπεδα. Πρώτο επίπεδο, η συνέχιση των διαπραγματεύσεων για το Αιγαίο, που καρκινοβατούν από το 2002, αν και πολλοί πιστεύουν πως οι διπλωμάτες ό,τι είχαν να κάνουν το έχουν κάνει και αναμένουν τη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Δεύτερο επίπεδο, η πραγματοποίηση της συνεδρίασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας, που εκκρεμεί από το 2010 και κανονικά πρέπει να γίνει στην Άγκυρα, ενώ η πρώτη συνεδρίαση είχε γίνει τον Μάιο του 2010 στην Αθήνα. Η συγκρότηση του Συμβουλίου αποτελεί ιδέα του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου και εντάσσεται στην πολιτική της Τουρκίας για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονές της. Μόνο θεωρητικά Στο πρώτο θέμα, αυτό των διαπραγματεύσεων για το Αιγαίο, ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλος, μιλώντας πριν από λίγες ημέρες στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, είχε πει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα, όμως, με διπλωματικές πηγές στην Αθήνα, ούτε καν στο υπουργείο Εξωτερικών δεν υπάρχει πραγματική διάθεση για διαπραγματεύσεις, λόγω της πρωτοφανούς κρίσης που πλήττει τη χώρα. Αρνητική, παράλληλα, είναι η διάθεση πολλών υπουργών όσον αφορά την πραγματοποίηση του Συμβουλίου Συνεργασίας, καθώς εκτιμάται ότι σε αυτήν τη φάση δεν έχει τίποτα να προσφέρει, δεδομένων της οικονομικής καχεξίας και των άδειων ταμείων των υπουργείων, παρά το γεγονός ότι θεωρητικά η διμερής συνεργασία με την Τουρκία είναι επιθυμητή και μπορεί να προσφέρει. Είναι ενδιαφέρουσα, όμως, και η στάση της Τουρκίας στα ίδια θέματα. Ενώ καιρό συζητούνται στην Αθήνα τα θέματα αυτά, δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική αντίδραση στην Άγκυρα. Η Τουρκία, αφοσιωμένη στην κρίση της Συρίας και στο Κουρδικό, δυσκολεύεται πολύ να ανοίξει νέα μέτωπα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα θα αφήσει την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη και, όπως επισημαίνουν έμπειροι διπλωμάτες, είναι πιθανό ο Νταβούτογλου να έρθει στην Αθήνα με νέες ιδέες και προτάσεις. Η απουσία ουσιαστικής προόδου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έχει συσσωρεύσει πολλά θέματα και είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα προβλήματα μοιάζουν να απειλούν σοβαρά τις διμερείς σχέσεις. Υπό το πρίσμα αυτό, η επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου έχει ιδιαίτερη σημασία και θα είναι χρήσιμο να αποσαφηνιστούν ορισμένα ζητήματα: Η Τουρκία, παρά τις διακηρύξεις της ότι η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί γέφυρα φιλίας για τις δύο χώρες, στην πραγματικότητα με τη στάση της πυροδοτεί εντάσεις. Η ελληνική πλευρά πρέπει να διαμηνύσει στην Άγκυρα ότι τα θέματα των μειονοτήτων είναι υπόθεση του ελληνικού κράτους και έτσι θα αντιμετωπίζονται. Προφανώς η Τουρκία μπορεί να έχει άποψη, δεν μπορεί όμως οι απόψεις της να αποτελέσουν την πολιτική του ελληνικού κράτους. Καμία προσδοκία Πάντως, κανείς στο υπουργείο Εξωτερικών δεν τρέφει προσδοκίες για πρόοδο κατά την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού. Είναι, όμως, μια καλή ευκαιρία η Ελλάδα και η Τουρκία να επιχειρήσουν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους, εγκαινιάζοντας μια πολιτική «μικρής ατζέντας», που θα συντηρεί ένα κλίμα ομαλών συνθηκών στο Αιγαίο, ώστε να αποφευχθούν άσκοπες εντάσεις που, όπως έχει αποδειχθεί, τίποτα δεν προσφέρουν. Υπάρχει πάντα το αγκάθι των γκρίζων ζωνών Η πολιτική των γκρίζων ζωνών είναι φανερό ότι κατά διαστήματα συντηρείται στο προσκήνιο και παραμένει αναλλοίωτη στην ατζέντα της Τουρκίας. Η πρόσφατη ερώτηση Τούρκου βουλευτή για την κυριαρχία μικρών νησιών, μεταξύ των οποίων το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, και το επεισόδιο της περασμένης Τρίτης στο Φαρμακονήσι με τα σκάφη του Λιμενικού δείχνουν ότι η πολιτική των μηδενικών προβλημάτων εύκολα, σε μια στιγμή, μπορεί να γίνει πηγή πολιτικών ανεξέλεγκτων προβλημάτων. Δεν ξέρουμε αν ο κ. Νταβούτογλου συμφωνεί με το Λιμενικό του, όμως με την προηγούμενη απάντησή του στη Βουλή, ότι η Τουρκία έχει θέσει το θέμα των γκρίζων ζωνών, λειτουργεί ως πυροκροτητής στο μυαλό των εθνικιστικών και όχι μόνο. Η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας είναι σε νεκρό σημείο. Πολλά κεφάλαια είναι παγωμένα, δεν πρόκειται να ανοίξουν και λόγω βέτο της Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλων χωρών, ενώ είναι φανερό ότι ο Ερντογάν δεν προτίθεται να αλλάξει πολιτική ούτε στο Κυπριακό ούτε ως προς την εφαρμογή των κριτηρίων της Κοπεγχάγης, ενώ ξέρει ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία από τη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά και άλλες χώρες, να δεχθούν την Τουρκία στην Ε.Ε. Επομένως, η στρατηγική της Ελλάδας ότι μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής η Τουρκία θα άλλαζε στάση δεν απέδωσε. Παράλληλα, η άρνηση της Άγκυρας να αναγνωρίσει και οι απειλές προς την Κυπριακή Δημοκρατία είναι πρόσθετος λόγος για να μην προχωρήσει η ευρωπαϊκή προοπτική. Άρα απαιτείται νέο σχέδιο από την Ελλάδα, ενώ η Τουρκία δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να πιέζει για την ένταξή της στην Ε.Ε. Ενέργεια Το μεγάλο αυτό κεφάλαιο δεν είναι απλά ζήτημα αγωγών και ερευνών για φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Στο κεφάλαιο ενέργεια εντάσσονται κυριαρχικά δικαιώματα, υφαλοκρηπίδα, δικαιώματα αλιείας, ΑΟΖ, δηλαδή ένα μεγάλο φάσμα των διμερών σχέσεων και προβλημάτων που προκαλούν όξυνση. Η άρνηση της Τουρκίας να αποδεχθεί ότι τα ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και η εν γένει συμπεριφορά της είναι καθοριστικοί παράγοντες για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατό, οι εντάσεις θα αυξάνονται. Υπό το πρίσμα αυτό, η επίσκεψη Νταβούτογλου έχει εύλογο ενδιαφέρον. |
Τα θαλάσσια σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου και η Κύπρος
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Η πρόσφατη διαμεσολαβητική προσπάθεια του υπουργού άμυνας
της Κυπριακής Δημοκρατίας, με σκοπό τη επίλυση της διασυνοριακής θαλασσίας
διαφοράς μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου, έφερε στην επιφάνεια το
περιπεπλεγμένο πολιτικό και διπλωματικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Το θέμα
αυτό υπομιμνήσκει ότι πέραν των ελληνοτουρκικών διαφορών που επισκιάζουν το
θέμα ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) εκ μέρους της Κυπριακής
Δημοκρατίας, υπάρχουν και οι μακρές αραβοϊσραηλινές διαφορές, που εισήλθαν, έστω
και έμμεσα στο πεδίο της κυπριακής διπλωματίας.
Η απροθυμία του Λιβάνου να επικυρώσει τη συμφωνία
οριοθέτησης Αποκλειστικής Ζώνης με την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία υπεγράφη το
2007, πέραν του ότι αποτελεί, θεωρητικώς τουλάχιστον, αρνητική εξέλιξη στην
προσπάθεια επέκτασης του πεδίου έρευνας για ανεύρεσης υποθαλασσίου πλούτου,
εμπλέκει εμμέσως την Κύπρο στο μανιχαϊστικό πλαίσιο του Μεσανατολικού
Ζητήματος.
Τα θαλάσσια σύνορα της Συρίας, του Λιβάνου και της
Παλαιστίνης καθορίστηκαν μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή μετά
την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πιο συγκεκριμένα, το 1920, αφού η
Συρία και ο Λίβανος περιήλθαν υπό την κυριότητα της Γαλλίας καθώς επίσης η
Παλαιστίνη και η Μεσοποταμία (Υπεριορδανία, Ιράκ) υπό την κυριότητα της Μ.
Βρετανίας, με τη μορφή της Εντολής (mandate) της Κοινωνίας των Εθνών, οι δύο
αποικιοκρατικές δυνάμεις υπέγραψαν στο Παρίσι τη Γαλλο-Βρετανική Συμφωνία
Συνόρων, η οποία αποτελείται από 9 άρθρα (Franco-British
Convention on Certain Points Connected with the Mandates for Syria and the
Lebanon, Palestine and Mesopotamia). Η Συμφωνία
προνοούσε τη δημιουργία μιας Γαλλοβρετανικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων με σκοπό
να καθορίσει με ακρίβεια λεπτομέρειες στον προσδιορισμό των συνόρων. Η
συγκεκριμένη επιτροπή υπέβαλε την τελική της έκθεση τον Φεβρουάριο του 1922 και
η έκθεση, τελικώς, επεκυρώθη με κάποιες μικρές αλλαγές από αμφότερες τις
πλευρές, το Μάρτιο του 1923.
Όταν η κυβέρνηση του Λιβάνου προχώρησε σε Συμφωνία
οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, το 2007, δεν ηγέρθη οποιαδήποτε
ένσταση. Απ' εκεί και πέρα, η λιβανική κυβέρνηση, εντός δύο μηνών, όφειλε να
προχωρήσει σε επικύρωση της συμφωνίας από το κοινοβούλιό της. Αντ' αυτού,
παρατηρήθηκε καθυστέρηση και το 2011, μετά τη Συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, μεταξύ
Κύπρου και Ισραήλ, η λιβανική διπλωματική αντιπροσωπεία στον ΟΙΗΕ κυκλοφόρησε
εγκύκλιο, σύμφωνα με την οποία προειδοποιούσε τον διεθνή οργανισμό ότι η βόρεια
γραμμή της ΑΟΖ του Ισραήλ, όπως καθορίστηκε κατά την οριοθέτηση με την Κυπριακή
Δημοκρατία, «απειλεί την ειρήνη και την ασφάλεια, παραβιάζοντας τα δικαιώματα
του Λιβάνου». Ο Λίβανος θεωρεί ότι με βάση τη Γαλλο-Βρετανική Συμφωνία του
1923, το Ισραήλ, με τη γραμμή που χάραξε, του υποκλέπτει θαλάσσια περιοχή
περίπου 860 τετραγωνικών χιλιομέτρων, και κατ' επέκταση πιθανό θαλάσσιο
πλούτο.
Σε σχέση μόνο με την Κυπριακή Δημοκρατία, αν αναλύσουμε
τη διπλωματική συμπεριφορά της κυβέρνησης του Λιβάνου, μπορούμε να εξαγάγουμε κάποια
συμπεράσματα: α) ο Λίβανος δεν αμφισβητεί τίποτα από την ΑΟΖ της Κυπριακής
Δημοκρατίας, αλλά από αυτήν του Ισραήλ, β) από τη στιγμή που δεν υπάρχει σήμερα
τριεθνές σημείο στο οποίο να συναντώνται οι ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ και του
Λιβάνου, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν επηρεάζεται από τη διαφορά μεταξύ των δύο
άλλων χωρών και γ) η καθυστέρηση εκ μέρους του Λιβάνου για επικύρωση της
Συμφωνίας, έχει να κάνει στην ουσία με πιέσεις που άσκησε η Τουρκία στο Λίβανο,
μέσω της Χιζμπολλάχ, στην προσπάθεια της Άγκυρας να εμποδίσει την Κύπρο από του
να κατοχυρώσει, με διακρατικές συμφωνίες, τα δικαιώματά της στο θαλάσσιο
χώρο.
Συνεπώς, σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, η Κυπριακή
Δημοκρατία μπορεί να προχωρήσει σε έρευνες στην ΑΟΖ που καθόρισε με
συμφωνία με το Λίβανο, έστω και αν ο Λίβανος δεν επικύρωσε ακόμη τη Συμφωνία
του 2007, με δεδομένο πάντοτε το γεγονός ότι ο Λίβανος δεν έθεσε οτιδήποτε σε
αμφισβήτηση από την ΑΟΖ της Κύπρου. Η διαφορά που προέκυψε δεν αφορά την Κύπρο
αλλά, αποκλειστικώς, το Λίβανο και το Ισραήλ. Βεβαίως, το ιδεατό θα ήταν να
προέκυπτε μία Συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου, αλλά
δεν μπορεί να υπάρξει προς το παρόν διότι ο Λίβανος δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ
ως κράτος. Επομένως, το πρόβλημα μεταξύ
των δύο χωρών δεν είναι μία απλή, τεχνικής φύσεως, οριοθέτηση των θαλασσίων
συνόρων αλλά στην ουσία του πολιτικό.
Εν κατακλείδι, η παρούσα κατάσταση δεν εμποδίζει την
Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρήσει σε έρευνες στην ΑΟZ που συμφώνησε με το Λίβανο και ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί, από καμία
κυβέρνηση, ως δικαιολογία για καθυστέρηση. Επίσης, θα ήταν καλύτερα για την
Κυπριακή Δημοκρατία να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή στη διαφορά Λιβάνου -
Ισραήλ γιατί είναι μάταιο και ριψοκίνδυνο, αφού η ήδη υπάρχουσα συμφωνία με το
Ισραήλ και η εξέλιξη των Κυπροϊσραηλινών σχέσεων τα τελευταία χρόνια μπορεί ,
έστω και έμμεσα να εμπλέξει την Κύπρο στο φαύλο κύκλο του Μεσανατολικού
Ζητήματος.
www.geopolitics-gr.blogspot.com
Πρόσκληση
Το
Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) σας προσκαλεί στην συζήτηση με θέμα:
Πτυχές
της ελληνοκυπριακής διαπραγμάτευσης στο Κυπριακό μέσα από τις βρετανικές και
τουρκικές πηγές: Από τη Διζωνική Ομοσπονδία στο Σχέδιο Ανάν
Εισγηγήσεις
Τα
«ξεχασμένα βρετανικά έγγραφα», βρετανικές βάσεις και ένα διζωνικό
παρασκήνιο του 1975
Φανούλλα
Αργυρού, Ερευνήτρια
Ο
στρατηγικός εγκλωβισμός της ελληνοκυπριακής πλευράς στο Σχέδιο Ανάν την περίοδο
2002- 2004 μέσα από το απόρρητο ημερολόγιο του πρώην αρχηγού του τουρκικού
πολεμικού ναυτικού Οζντέν Ορνέκ
Χρήστος
Ιακώβου
Διευθυντής
του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Συντονισμός:
Λάκης Φιλιππίδης (ΚΥΚΕΜ)
Παρασκευή
5 Οκτωβρίου, 7.30 μ.μ.
ΤΕΠΑΚ-
Αίθουσα Διαλέξεων Κτιρίου Υπηρεσίας Σπουδών (πρώην Λαϊκή Τράπεζα)
Γωνία
Αθηνών και Ξιούτα
Λεμεσός
Πρόσκληση
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Ιερά Μητρόπολη Πάφου,
το Κυπριακό Κέντρο
Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
και ο Σύνδεσμος Ελλήνων
Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου
σας προσκαλούν στην επιστημονική ημερίδα με θέμα
«Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως μέρος της
Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής»
Πρόγραμμα
Χαιρετισμοί
Μητροπολίτης Πάφου κ.κ.
Γεώργιος
Μάριος Κύρου, ΚΥΚΕΜ
Ομιλίες
Το Ποντιακό Ζήτημα
ως τμήμα του ευρύτερου Ελληνικού Ζητήματος της Ανατολής
Βλάσης Αγτζίδης
Ερευνητής, Διδάκτωρ
Σύγχρονης Ιστορίας
Η γενοκτονία ως μέσο
ομογενοποίησης του τουρκικού έθνους-κράτους: Η περίπτωση της γενοκτονίας του
ποντιακού Ελληνισμού
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού
Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Συντονισμός - Εισαγωγικά
Σχόλια
Κυριάκος Μπαρρής
Πρόεδρος του Συνδέσμου
Ελλήνων Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012
7: 15 μ.μ.
Αίθουσα Εκδηλώσεων Α’ Λυκείου
(Λύκειο Εθνάρχου Μακαρίου)
Πάφος
Σφοδρές μάχες στη Συρία
| Τουλάχιστον 21 νεκροί στην Σαλκίν. Μάχες στο ιστορικό κέντρο και την αρχαία στεγασμένη αγορά στο Χαλέπι. Περίπου 100.000 οι πρόσφυγες στην Τουρκία. | |||
Τουλάχιστον 21 πολίτες, περιλαμβανομένων οκτώ παιδιών, έχασαν τη ζωή τους σήμερα σε αεροπορικές επιδρομές του συριακού στρατού που έπληξαν κατοικίες στην Σαλκίν, στην επαρχία Ιντλίμπ, στο βορειοδυτικό τμήμα της Συρίας, ανέφερε το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συνολικά 36 άνθρωποι, ανάμεσά τους 29 πολίτες, σκοτώθηκαν σε όλη τη χώρα σε μάχες ανάμεσα σε στρατιώτες και αντάρτες και αεροπορικούς βομβαρδισμούς καθώς και βομβαρδισμούς του πυροβολικού που έκαναν τα στρατεύματα του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, σύμφωνα με έναν προσωρινό απολογισμό αυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης. Στη Σαλκίν, «τουλάχιστον 21 άνθρωποι περιλαμβανομένων οκτώ παιδιών μικρότερων από 18 ετών χάθηκαν σε επιδρομές του στρατού που προσπάθησε να καταλάβει εξ εφόδου την πόλη», διευκρίνισε η ΜΚΟ, δημοσιεύοντας νέο απολογισμό των πληγμάτων. «Ένα στρατιωτικό αεροσκάφος εκτόξευσε πυραύλους σε πολυκατοικίες», διευκρίνισε σε δηλώσεις του προς το Γαλλικό Πρακτορείο ο Ράμι Άμπντελ Ραχμάν, διευθυντής του Παρατηρητηρίου, λέγοντας ότι τα πτώματα βρέθηκαν στα συντρίμμια. Ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο απεικονίζει φρικτές εικόνες πτωμάτων που είναι απανθρακωμένα και διαμελισμένα, ανάμεσά τους και παιδιών. «Ω Θεέ μου, ο γιος μου είναι νεκρός», θρηνεί ένας άντρας στο βίντεο αυτό μπροστά σε ένα ημιφορτηγό στο οποίο έχουν αποτεθεί σοροί. Ένα άλλο βίντεο απεικονίζει τις άψυχες, αιμόφυρτες σορούς τριών παιδιών. Σύμφωνα με τον Άμπντελ Ραχμάν, πρόκειται για τρία παιδιά της ίδιας οικογένειας. Σύμφωνα με την κρατική συριακή τηλεόραση οι κυβερνητικές δυνάμεις «κατέστρεψαν αυτοκίνητα στα οποία είχαν προσαρμοστεί πολυβόλα και σκότωσαν μια ομάδα τρομοκρατών που έκανε επίθεση στους πολίτες στη Σαλκίν». Το καθεστώς δεν αναγνωρίζει την έκταση και την ένταση της αμφισβήτησης του Άσαντ με τη λαϊκή εξέγερση του Μαρτίου του 2011 κι επιμένει ότι μάχεται εναντίον «τρομοκρατών στην υπηρεσία ξένων» δυνάμεων. Επίσης σήμερα, ο στρατός βομβάρδισε περιοχές στις επαρχίες Ντεράα και Χομς, ενώ σφοδρές μάχες μαίνονταν στο Χαλέπι, πρόσθεσε το Παρατηρητήριο, που βασίζεται σε ένα μεγάλο δίκτυο ακτιβιστών και γιατρών στο πεδίο. Στην Ντεράα τουλάχιστον 5 άνθρωποι, ανάμεσά τους μια γυναίκα και ο πατέρας της καθώς κι ένας αντάρτης, σκοτώθηκαν από το σφυροκόπημα που υπέστη η Τάφας και ένας αντάρτης και δύο αξιωματικοί σκοτώθηκαν σε επίθεση που είχε στόχο το όχημά τους στη Νάιμε. Παράλληλα, το Παρατηρητήριο έκανε λόγο για μεγάλες ελλείψεις ιατροφαρμακευτικών προμηθειών σε όλη τη χώρα. Χθες στα επεισόδια βίας βρήκαν το θάνατο τουλάχιστον 126 άνθρωποι, περιλαμβανομένων 48 πολιτών, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στο Χαλέπι, βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα σε αντάρτες και στρατιώτες μαίνονταν για πολλές ώρες σήμερα στην ιστορική αγορά της πόλης, της δεύτερης μεγαλύτερης στη Συρία, όπως μετέδωσε ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου. Μάχες με αυτόματα όπλα διεξάγονταν ανάμεσα σε αντάρτες οχυρωμένους σε ένα τμήμα της αγοράς απέναντι στο αρχαίο φρούριο της πόλης και στρατιώτες έξω από αυτήν. Η αγορά, χαρακτηρισμένη τμήμα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Unesco, έχει ήδη ερημώσει και καταστήματα σε αυτήν είχαν καταστραφεί από τις φλόγες το Σάββατο. Φωτιές μαίνονται και σε άλλες περιοχές της Παλιάς Πόλης, σύμφωνα με ακτιβιστές της αντιπολίτευσης και πηγές των ανταρτών. Ο Αμίρ, ένας ακτιβιστής της αντιπολίτευσης ο οποίος συνεργάζεται με τους αντάρτες, είπε ότι «οι αντάρτες ελέγχουν το 90% της Παλιάς Πόλης τώρα», αναφερόμενος στην περιτοιχισμένη, μεσαιωνική πόλη. Ο ίδιος είπε πως οι αντάρτες κρατούν την Σουκ αλ Μαντίνα, τη στεγασμένη αγορά με πέτρινα δρομάκια μήκους 13 χλμ. και τα καταστήματα με τις ξύλινες προσόψεις και βιτρίνες, που έως πριν απο λίγο καιρό αποτελούσαν σημαντικό θέλγητρο για τους τουρίστες. Συνολικά οι φωτιές προκάλεσαν ζημιές ή κατέστρεψαν ολοσχερώς πάνω από 1.500 καταστήματα, μερικές έχουν κατασβεστεί και άλλες συνεχίζουν να καίνε στις αγορές Ζαχράουι, Άκαμπα και Μπαμπ αλ Νασρ. Σύμφωνα με ανταποκριτή του Γαλλικού Πρακτορείου, η ένταση των μαχών μειώθηκε ελαφρά μετά το μεσημέρι. Παράλληλα, οι Σύροι πρόσφυγες στο έδαφος της Τουρκίας εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου που συνεχίζει να μαίνεται στη χώρα τους έχουν σχεδόν φτάσει τις 100.000, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Afad, η οργάνωση αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων στην Άγκυρα. Η Τουρκία ζητεί διεθνή βοήθεια για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των μυριάδων Σύρων προσφύγων εδώ και εβδομάδες. Συνολικά, 93.576 πρόσφυγες έχουν καταγραφεί επίσημα σε 13 καταυλισμούς σε διάφορες επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας, ενώ εξ αυτών οι 578, τραυματίες μαχών στη Συρία, νοσηλεύονται σε διάφορα νοσοκομεία στη χώρα. Ωστόσο ο πραγματικός --και όχι ο επίσημος-- αριθμός των προσφύγων εκτιμάται ότι ξεπερνά ήδη τις 100.000. Η ισλαμοσυντηρητική κυβέρνηση της Τουρκίας, η οποία έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ, εκτιμούσε ότι μπορούσε να υποδεχθεί έως και 100.000 πρόσφυγες. Η Άγκυρα έχει καλέσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εγκρίνει την δημιουργία ελεγχόμενων ζωνών ασφαλείας υπό διεθνή προστασία μέσα στο έδαφος της Συρίας αλλά ως σήμερα, το αίτημά της δεν έχει εγκριθεί. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Συνάντηση Νταβούτογλου με Κούρδους του Ιράκ στην Άγκυρα
| Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε συνομιλίες σήμερα στην Άγκυρα με ηγέτες των Κούρδων του Ιράκ για να κερδίσει την υποστήριξή τους στον πόλεμο που διεξάγουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον των ανταρτών του αυτονομιστικού τουρκικού Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Σύμφωνα με την Άγκυρα, περίπου 2.000 αντάρτες έχουν καταφύγει στα όρη του Ιράκ, απ' όπου διεισδύουν στο τουρκικό έδαφος για να πραγματοποιήσουν εκεί επιθέσεις. Ο πρόεδρος του Ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί, ο οποίος παρακολούθησε χθες το συνέδριο του κυβερνώντος τουρκικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), και ο πρώην πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν Μπαρχάμ Σαλέχ αναφέρθηκαν στην αντιτρομοκρατική συνεργασία την ώρα που η Άγκυρα αντιμετωπίζει τριβές στις σχέσεις με την ιρακινή κεντρική εξουσία, επικεφαλής της οποίας είναι ο σιίτης Νούρι αλ Μάλικι. Οι σχέσεις ανάμεσα στο Ιράκ και την Τουρκία έχουν επιδεινωθεί πολύ τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα εξαιτίας της άρνησης της Άγκυρας να εκδώσει τον αντιπρόεδρο του Ιράκ Τάρεκ αλ Χασεμί, ο οποίος έχει καταφύγει στην Τουρκία και έχει καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο στη Βαγδάτη επειδή βρέθηκε ένοχος ότι είχε «παραγγείλει» δύο δολοφονίες. Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νούρι αλ Μάλικι είχε αρνηθεί την πρόσκληση του τούρκου ομολόγου του να παρευρεθεί την Κυριακή στο συνέδριο του κόμματός του. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Συνέχιση των αεροπορικών επιθέσεων κατά του PKK στο Ιράκ θέλει η Τουρκία
| Η τουρκική κυβέρνηση ζήτησε σήμερα από το κοινοβούλιο να ανανεώσει για ένα χρόνο το «πράσινο φως» για την πραγματοποίηση επιδρομών εναντίον των θέσεων των Κούρδων ανταρτών στο ιρακινό έδαφος, ενώ αναζωπυρώνονται οι μάχες ανάμεσα στο στρατό και το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK). Το κυβερνητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) κατέθεσε επισήμως σχετικό αίτημα στο τουρκικό κοινοβούλιο, το οποίο θα συζητηθεί κατά προτεραιότητα στη διάρκεια της νέας κοινοβουλευτικής συνόδου που αρχίζει σήμερα, έγινε γνωστό από κοινοβουλευτική πηγή. Από το 2007, το κοινοβούλιο εγκρίνει τακτικά αυτά τα κυβερνητικά αιτήματα που επιτρέπουν στον τουρκικό στρατό να βομβαρδίζει τα κρησφύγετα του PKK στο ιρακινό έδαφος και να επεμβαίνει αν είναι απαραίτητο με χερσαίες δυνάμεις. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, η αεροπορία της Άγκυρας βομβάρδισε πολλές θέσεις των κούρδων αυτονομιστών στο έδαφος του γειτονικού Ιράκ. Η υφιστάμενη έγκριση από το κοινοβούλιο λήγει στις 17 Οκτωβρίου. Η κουρδική σύγκρουση έχει αναζωπυρωθεί στη νοτιοανατολική Τουρκία από την αρχή του καλοκαιριού. Έχουν πολλαπλασιαστεί οι ένοπλες επιθέσεις του PKK και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αντιποίνων, ενώ έχει ενισχυθεί η καταστολή του πολιτικού κινήματος των Κούρδων από τις αρχές. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Πολύνεκρη επίθεση αυτοκτονίας κατά των νατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν
| |||||
Ο πόλεμος στη Συρία θυμίζει τη Βοσνία της δεκαετίας του ‘90
Κι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται; «Στο θέμα της Συρίας, βρισκόμαστε εκεί όπου βρισκόμουν εγώ την περίοδο 1993-94 με τη Βοσνία. Χρειαστήκαμε ακόμη δύο χρόνια…», δήλωσε τον περασμένο Ιούνιο ο Μπιλ Κλίντον. Κάτι ανάλογο δήλωνε και ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ: «Η Συρία μοιάζει με τη Βοσνία της δεκαετίας του ‘90». Κάθε κρίση είναι διαφορετική, το ίδιο και οι εποχές. Όταν όμως οι δυτικοί αξιωματούχοι, οι παρατηρητές ή οι αυτόπτες μάρτυρες του δράματος των Βαλκανίων θυμούνται εκείνα τα γεγονότα, η σύγκριση με τη Συρία έρχεται αβίαστα. «Υστερα από τριάντα χρόνια δουλειάς σε ζώνες συγκρούσεων», λέει στη Μοντ ένας πρώην σύμβουλος της δύναμης του ΟΗΕ στη Βοσνία, «θα πρέπει να παρατηρήσω ότι η Συρία είναι ο τομέας που παρουσιάζει τις μεγαλύτερες ομοιότητες με τη Βοσνία: ένας εμφύλιος πόλεμος με ισχυρές εθνο-θρησκευτικές τάσεις, ένα περιφερειακό περιβάλλον όπου οι χώρες υποστηρίζουν ανοιχτά το ένα ή το άλλο στρατόπεδο και ένας τρίτος κύκλος, ο κύκλος των μεγάλων δυνάμεων, που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους». Αλλα κοινά σημεία που θα μπορούσε να επισημάνει κανείς είναι το πολιτικό αδιέξοδο, η κλιμάκωση της βίας, μια αδύναμη διπλωματία και μια συγκλονισμένη κοινή γνώμη που ζητά επιτέλους να γίνει κάτι για να σταματήσουν οι σφαγές. Στη Βοσνία, ο εμφύλιος πόλεμος διήρκεσε από το 1992 ως το 1995. Η διεθνής κοινότητα δίσταζε για καιρό να κάνει κάτι. Χρειάστηκε οι νεκροί να φτάσουν τους 100.000, και να συμβεί η γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα, για να αποφασίσουν οι Δυτικοί να δώσουν τέλος στην αιματοχυσία. Ο βομβαρδισμός σερβικών θέσεων από το ΝΑΤΟ, μαζί με την υπόγεια παροχή βοήθειας προς τις κροατοβοσνιακές δυνάμεις, ανάγκασαν τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να υποχωρήσει. Τον Νοέμβριο του 1995 υπεγράφησαν οι συμφωνίες του Ντέιτον, με τις οποίες επικυρώθηκε ουσιαστικά η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι βομβαρδισμοί των τελευταίων μηνών στο Χαλέπι και άλλες συριακές πόλεις θυμίζουν το Σαράγεβο. Οι επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης που διεξάγουν στη Συρία οι σαμπίχα (οι ένοπλες πολιτοφυλακές του Ασαντ) θυμίζουν τις ανάλογες επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνιστούσαν ο Ράντοβαν Κάρατζιτς και ο Ράτκο Μλάντιτς. Υπάρχει όμως και μια ιστορική ομοιότητα: αυτές οι δύο κρίσεις συμβαίνουν σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον. Η γεωπολιτική αναταραχή που προκάλεσε η πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολή ήταν το πλαίσιο στο οποίο συντελέστηκε η ιδεολογική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, προϊόν της παράλογης έννοιας της «Μεγάλης Σερβίας» που πρέσβευε ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Το δράμα της Συρίας εκτυλίσσεται σε ένα πλαίσιο ιστορικών μετασχηματισμών: μια άνοιξη απελευθέρωσης των αραβικών λαών από τους τυράννους τους. Στη Δαμασκό, το σύστημα Ασαντ καταφεύγει στη βία για να αποτρέψει την εξαφάνισή του. Η σύγκρουση στη Βοσνία ήταν θρησκευτική (ορθόδοξοι Σέρβοι εναντίον καθολικών Κροατών και μουσουλμάνων Βοσνίων) και εθνικιστική (Σέρβοι εναντίον Κροατών και Βοσνίων, με το Σαράγεβο να πληρώνει το τίμημα λόγω του πολυεθνικού του χαρακτήρα). Στη Συρία, η εξέγερση εναντίον του Ασαντ γεννήθηκε στους κόλπους της σουνιτικής πλειοψηφίας, με τους Αλεβίτες να έχουν απορροφηθεί από την εξουσία. Η σύγκρουση είναι κυρίως ανάμεσα σ'έναν εξεγερμένο λαό και ένα καθεστώς που είναι διατεθειμένο να προσφύγει σε κάθε δυνατή ακρότητα για να διατηρηθεί στην εξουσία. Για πολλούς μήνες, το 2011, οι διαδηλώσεις ήταν ειρηνικές. Ο πόλεμος ήταν επιλογή του καθεστώτος. Η μακρά αδράνεια της διεθνούς κοινότητας είναι ένα άλλο κοινό στοιχείο των δύο συγκρούσεων. Η παράλυση και ο διχασμός των μεγάλων δυνάμεων αποτελούν συνέπεια της θέσης της Ρωσίας απέναντι στους Δυτικούς: η Μόσχα υποστηρίζει σήμερα τη Συρία, όπως υποστήριζε χθες τη Σερβία. Την ίδια στιγμή, ο Ομπάμα διστάζει, όπως δίσταζε το 1993 και το 1994 ο Κλίντον. Η Συρία δεν αποτελεί προτεραιότητά του. Και δεν θέλει έναν καινούργιο πόλεμο στην προεκλογική του εκστρατεία. Αυτό που τον ενδιαφέρει πάνω απ'όλα είναι να αποφύγει ένα ιρανικό «απρόοπτο», και για τον σκοπό αυτό έχει απόλυτη ανάγκη τη συνεργασία της Ρωσίας. Αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες του πατέρα Μπους, και στη συνέχεια του Κλίντον, θεωρούσαν ότι δεν είχαν κάποιο στρατηγικό συμφέρον να αναμιχθούν στη βοσνιακή κρίση. Τόσο στη Βοσνία όσο και στη Συρία, οι Ευρωπαίοι έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να δράσουν μόνοι. Η ανακοίνωση του Φρανσουά Ολάντ στις 27 Αυγούστου ότι θα αναγνωρίσει μια μελλοντική μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία και η έκκλησή του να δημιουργηθεί μια ζώνη προστασίας για τις απελευθερωμένες ζώνες στη Συρία δεν είχαν συνέχεια. ΟΙ Βρετανοί και οι Αμερικανοί θεωρούν αυτά τα πράγματα πρόωρα. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Οι εκτιμήσεις του κ. Abramowitz
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» και «ανέδειξε» τον κ. Ερντογάν στην πολιτική, κ. Morton Abramowitz , πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα και νυν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του CFR (Council on Foreign Relations), σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε πρόσφατα (nationalinterest.org) κάνει μια σειρά ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις για την Τουρκία:
1-Η Τουρκία βρίσκεται τώρα σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι το Κουρδικό.
2-Ο πρωθυπουργός κ. Ερντογάν επιθυμεί να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τις εκλογές του2014, αλλά η έδρα του κινδυνεύει.
3-Η Τουρκία βρίσκεται σε διένεξη με όλους τους γείτονες της. Δεν υφίσταται το δόγμα των μηδενικών προβλημάτων. Ειδικότερα στο θέμα της Συρίας δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει ούτε το εσωτερικό της χώρας, ούτε το εξωτερικό, ούτε τη Δύση.
4-Ο Ερντογάν συνήψε φιλικές σχέσεις με τον Μεσούτ Μπαρζανί, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να παρεμποδίσει την τρομοκρατία του ΡΚΚ.
5-Ο κ. Ερντογάν παρενέβη περισσότερο από όλους στη Συρία, τώρα παρασύρει την δική του χώρα σε θρησκευτικές συγκρούσεις.
6-Η στάση των Κούρδων στην Τουρκία είναι σήμερα αντιφατική. Ο κουρδικός λαός επιθυμεί τον τερματισμό της βίας, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζει το ΡΚΚ.
7-Ο ηγέτης του ΡΚΚ, κ. Οτζαλάν στηρίζει κάθε είδους ομοσπονδιακό σύστημα, αλλά δεν αναφέρει το παραμικρό για την αυτονομία την οποία διεκδικούσε παλαιότερα.
8-Ο κ. Ερντογαν βρίσκεται σε αδιέξοδο και όπως κάνουν όλοι οι Τούρκοι ηγέτες όταν είναι στριμωγμένοι, περιμένει τη βοήθεια του ΜΗΡ (Κόμμα του κ. Μπαχτσελί, Γκρίζοι Λύκοι)
9- Στην Τουρκία δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Ο λαός σιωπά και δεν αντιδρά.
10-Ο κ. Ερντογάν κινδυνεύει να χάσει το θώκο του είτε από το ΡΚΚ, είτε εξαιτίας της Συρίας, είτε λόγω οικονομικής κρίσης.
11-Ο κ. Ερντογάν είναι άνθρωπος των ΗΠΑ, αλλά το Κουρδικό μπορεί να τον οδηγήσει στο τέλος της καριέρας του.
12-Ο κ. Ερντογάν θα υποφέρει πολύ από το αντιαμερικανικό κλίμα τον ερχόμενο χρόνο. Το2013 θα εισέλθουν στο στίβο της πολιτικής νέα κόμματα.
13-Το ΑΚΡ μπορεί να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο διάλυσης του πριν τι εκλογές του 2014.
14-Η Τουρκία είναι μια χώρα γεμάτη εκπλήξεις. Πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά και να μην μένει αβοήθητη…
Ο κ. Abramowitz ανήκει στην κατηγορία των διπλωματών που γνωρίζουν πολύ καλά την Τουρκία. Είναι ο άνθρωπος που είχε προβλέψει τον διαμελισμό της χώρας από το 1994. Γενικά είναι ο άνθρωπος που ξέρει πολλά …..
Διαβάστε περισσότερα...
1-Η Τουρκία βρίσκεται τώρα σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι το Κουρδικό.
2-Ο πρωθυπουργός κ. Ερντογάν επιθυμεί να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τις εκλογές του2014, αλλά η έδρα του κινδυνεύει.
3-Η Τουρκία βρίσκεται σε διένεξη με όλους τους γείτονες της. Δεν υφίσταται το δόγμα των μηδενικών προβλημάτων. Ειδικότερα στο θέμα της Συρίας δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει ούτε το εσωτερικό της χώρας, ούτε το εξωτερικό, ούτε τη Δύση.
4-Ο Ερντογάν συνήψε φιλικές σχέσεις με τον Μεσούτ Μπαρζανί, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να παρεμποδίσει την τρομοκρατία του ΡΚΚ.
5-Ο κ. Ερντογάν παρενέβη περισσότερο από όλους στη Συρία, τώρα παρασύρει την δική του χώρα σε θρησκευτικές συγκρούσεις.
6-Η στάση των Κούρδων στην Τουρκία είναι σήμερα αντιφατική. Ο κουρδικός λαός επιθυμεί τον τερματισμό της βίας, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζει το ΡΚΚ.
7-Ο ηγέτης του ΡΚΚ, κ. Οτζαλάν στηρίζει κάθε είδους ομοσπονδιακό σύστημα, αλλά δεν αναφέρει το παραμικρό για την αυτονομία την οποία διεκδικούσε παλαιότερα.
8-Ο κ. Ερντογαν βρίσκεται σε αδιέξοδο και όπως κάνουν όλοι οι Τούρκοι ηγέτες όταν είναι στριμωγμένοι, περιμένει τη βοήθεια του ΜΗΡ (Κόμμα του κ. Μπαχτσελί, Γκρίζοι Λύκοι)
9- Στην Τουρκία δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Ο λαός σιωπά και δεν αντιδρά.
10-Ο κ. Ερντογάν κινδυνεύει να χάσει το θώκο του είτε από το ΡΚΚ, είτε εξαιτίας της Συρίας, είτε λόγω οικονομικής κρίσης.
11-Ο κ. Ερντογάν είναι άνθρωπος των ΗΠΑ, αλλά το Κουρδικό μπορεί να τον οδηγήσει στο τέλος της καριέρας του.
12-Ο κ. Ερντογάν θα υποφέρει πολύ από το αντιαμερικανικό κλίμα τον ερχόμενο χρόνο. Το2013 θα εισέλθουν στο στίβο της πολιτικής νέα κόμματα.
13-Το ΑΚΡ μπορεί να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο διάλυσης του πριν τι εκλογές του 2014.
14-Η Τουρκία είναι μια χώρα γεμάτη εκπλήξεις. Πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά και να μην μένει αβοήθητη…
Ο κ. Abramowitz ανήκει στην κατηγορία των διπλωματών που γνωρίζουν πολύ καλά την Τουρκία. Είναι ο άνθρωπος που είχε προβλέψει τον διαμελισμό της χώρας από το 1994. Γενικά είναι ο άνθρωπος που ξέρει πολλά …..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)