Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009

Αριστερή στροφή στο Ελ Σαλβαδόρ


Των Blake Schmidt και Elizabeth Malkin
The New York Times 


Πρώτη προτεραιότητα του Μαουρίσιο Φούνες, ηγέτη του αριστερού πρώην αντάρτικου κινήματος «Φαραμπούντο Μαρτί», μετά την πρόσφατη νίκη του στις προεδρικές εκλογές στο Eλ Σαλβαδόρ, ήταν να καθησυχάσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. «Το είπα και θέλω να το επαναλαμβάνω. Η κυβέρνησή μου θα διαπνέεται από πνεύμα εθνικής ενότητας. Αυτό σημαίνει ότι από αυτή τη στιγμή, η αντιπαράθεση και η εκδίκηση θα πάψουν», είπε ο κ. Φούνες στα πλήθη των ψηφοφόρων του, βράδυ της 15ης Μαρτίου.

Το γεγονός, όμως, ότι ο κ. Φούνες αναγκάσθηκε να τονίσει ιδιαίτερα ότι δεν σχεδιάζει να προχωρήσει σε νομικές διώξεις των πολιτικών εχθρών του, από την εποχή του βίαιου εμφυλίου στη χώρα, αποδεικνύει σε ποιο βαθμό επηρεάζεται η πολιτική σκηνή από τις συνέπειες του πολέμου.

Αν και προεκλογικά έλαβε τη δέσμευση να κυβερνήσει με μετριοπάθεια, ο κ. Φούνες θα αντιμετωπίσει εσωκομματικές πιέσεις για μετατόπιση προς τα Αριστερά. Το κόμμα Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) διαθέτει στην ηγεσία του πολλούς από τους διοικητές του αντάρτικου, που κατέθεσαν τα όπλα μετά την ειρηνευτική συμφωνία η οποία έδωσε τέλος στον εμφύλιο. Έκτοτε, το FMLN είχε εξασφαλίσει κοινοβουλευτικές έδρες και ανέδειξε πολλούς δημάρχους, χωρίς ωστόσο να κατακτήσει την προεδρία.

Τα τραύματα του εμφυλίου
Το συντηρητικό κόμμα «Αρένα», από την πλευρά του, έχει να επιδείξει τέσσερις νίκες σε ισάριθμες προεδρικές αναμετρήσεις από το 1989. Υποστηριζόμενο από την επιχειρηματική τάξη της χώρας, το «Αρένα» προώθησε τη «σκληρή γραμμή» εναντίον των ανταρτών κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, που προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 75.000 ατόμων και την εξαφάνιση άλλων 8.000 στα χέρια ακροδεξιών ταγμάτων θανάτου, αλλά και του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ στρατού.

Ο κ. Φούνες, πρώην δημοσιογράφος, μολονότι δεν πολέμησε στο αντάρτικο, είδε τον αδελφό του να πεθαίνει από πυρά αστυνομικών, μετά τη λήξη διαδήλωσης το 1980. «Δεν επιθυμούμε εκδίκηση. Θέλουμε μόνο να λάμψει η αλήθεια. Για το λόγο αυτόν, δεν πρόκειται να άρουμε το Νόμο Αμνηστίας του 1993, που καλύπτει τα εγκλήματα των παραστρατιωτικών ταγμάτων θανάτου», λέει ο Χάτο Χασμπούν, στενός συνεργάτης του κ. Φούνες, που συμμετείχε μαζί με τον σημερινό πρόεδρο στη μοιραία διαδήλωση του 1980. Η νίκη του FMLN σημαίνει ότι το Ελ Σαλβαδόρ γίνεται μία ακόμη χώρα της Αμερικής, που αποκτά αριστερή κυβέρνηση. Η Αριστερά στη Νότια και Κεντρική Αμερική δεν μπορεί, όμως, να περιγραφεί με μία φράση. Στη Βενεζουέλα, ο πρόεδρος Τσάβες βασίζεται στον λαϊκισμό, ενώ οι κυβερνήσεις Βραζιλίας και Χιλής έχουν υιοθετήσει πολιτικές φιλικές προς τους επενδυτές, που θυμίζουν περισσότερο εκείνες των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών.


Πρότυπο ο Λούλα
Αφού εξελέγη, ο κ. Φούνες έκανε λόγο για «ασφαλή αλλαγή», υποσχόμενος να κυβερνήσει κατά τα πρότυπα του Βραζιλιάνου προέδρου Λούλα. Την ίδια στιγμή, δεσμεύθηκε να μην προχωρήσει σε εθνικοποιήσεις σημαντικών βιομηχανιών, να μην επιβάλει νέους φόρους, να διατηρήσει το αμερικανικό δολάριο ως εθνικό νόμισμα και να καλλιεργήσει περαιτέρω την στενή σχέση της χώρας του με την Ουάσιγκτον. Το FMLN, με το 51,3% των ψήφων, επικράτησε του συντηρητικού «Αρένα», που έλαβε ποσοστό 48,7%.

Το θέμα της ανακατανομής του πλούτου θα απασχολήσει, όμως, το FMLN μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Μαουρίσιο Φούνες, την 1η Ιουνίου. Ακόμη και για τα μέτρα της Λατινικής Αμερικής, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στο Σαλβαδόρ είναι αβυσσαλέο. Τα εισοδήματα του 10% των πλουσιότερων κατοίκων του Σαλβαδόρ είναι 57 φορές μεγαλύτερα από εκείνα του 10% των φτωχότερων συμπατριωτών τους, σύμφωνα με το ερευνητικό ινστιτούτο CEPR στην Ουάσιγκτον.

Πολυτάραχη ιστορία
Το Ελ Σαλβαδόρ αντιμετωπίσθηκε παραδοσιακά από την Ουάσιγκτον ως πεδίο δοκιμών της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική. Η αγροτική εξέγερση του 1932, με κύριο αίτημα την αναδιανομή της γης και τον περιορισμό της επιρροής των μεγαλογαιοκτημόνων, γνωστών και ως οι «14 Οικογένειες», πνίγεται στο αίμα, με περισσότερους από 30.000 νεκρούς, από τον στρατό της χούντας του Αυγουστίνου Μαρτίνεζ. Μεταξύ των νεκρών συγκαταλέγεται και η ηγετική φυσιογνωμία του Κομμουνιστικού Κόμματος στον αγώνα των ακτημόνων, ο Αγκουστίνε Φαραμπούντο Μαρτί. Οι δικτατορίες, που διαδέχθηκαν η μία την άλλη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, εμποδίζουν συστηματικά κάθε πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση, ευνοώντας τους γαιοκτήμονες-ιδιοκτήτες φυτειών καφέ. Η ενίσχυση της δράσης των ακροδεξιών παραστρατιωτικών ταγμάτων θανάτου στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οδηγεί χιλιάδες στις τάξεις του αντάρτικου. Ειρηνευτική συνθήκη υπογράφει υπό την αιγίδα του ΟΗΕ το αντάρτικο με τον πρόεδρο Κριστιάνι, το 1991, που προσφέρει αμνηστία για εγκλήματα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Διαβάστε περισσότερα...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ


Το MSNBC πραγματοποιεί μία έρευνα για το αν η Γενοκτονία των Αρμενίων θα πρέπει να αναγνωριστεί από τις ΗΠΑ ή όχι. Μόλις λίγα λεπτά πριν τα αποτελέσματα είχαν ως εξής: "Ναι" 20%, "Όχι" 80% !Οι Τούρκοι έχουν κινητοποιήσει μία παγκόσμια εκστρατεία για την μη αναγνώριση της Γενοκτονίας (να ψηφίσουν "Όχι" σε 4ην έρευνα) αλλά εμείς δεν θα πρέπει να τους το επιτρέψουμε. Η Γενοκτονία των Αρμενίων αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, μεταξύ άλλων από τους Τούρκους ενάντια στην Ανθρωπότητα, και θα πρέπει οπωσδήποτε να αναγνωριστεί.Παρακαλώ πολύ ψηφίστε "ΝΑΙ" (YES) στην ακόλουθη σελίδα και προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όποιον γνωρίζετε.

ΕΔΩ>>http://www.msnbc.msn.com/id/21253084

Διαβάστε περισσότερα...

   
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)



ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»



Πέμπτη, 26 Μαρτίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


Η στρατιωτική προετοιμασία του αγώνα της ΕΟΚΑ
Τα μυστικά δρομολόγια μεταφοράς οπλισμού από τα πλοιάρια «ΣΕΙΡΗΝ» και «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ»  
Η επιχείρηση μεταφοράς του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή στην Κύπρο το 1954



Καλεσμένος

Κλεόβουλος Παπακώστας 
Ερευνητής – Ιστοριοδίφης 

Παρέμβαση
Γιάννης Καρατζής
Ο τελευταίος επιζών από τους Ελλαδίτες που συμμετείχαν στα δρομολόγια μεταφοράς οπλισμού 


Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου




Διαβάστε περισσότερα...

ΔΗΜΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ


Ο Δήμος Κομοτηνής το καλοκαίρι που μας πέρασε και πιο συγκεκριμένα στις 13 και 14 Ιουλίου συμμετείχε με ένα χορευτικό συγκρότημα ενός οικισμού του Δήμου σε ένα φεστιβάλ χορευτικών χορών του Δήμου Κιουτσούκ Τσεκμετζέ της Τουρκίας.

Εκεί και κατά την διάρκεια της παρέλασης, συγκεντρώθηκαν όλα τα χορευτικά συγκροτήματα και χόρεψαν μαζί για να ξεκινήσει το συγκεκριμένο φεστιβάλ. Η ελληνική αποστολή χόρεψε μαζί με το συγκρότημα της «Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», όπως αποκαλείται!!! Μόλις το ανακάλυψαν ή μάλλον το καταλάβανε από την ελληνική αποστολή δεν κάνανε το παραμικρό! Ούτε διαμαρτυρηθήκαν, ούτε σηκώθηκαν να φύγουν όπως είναι το φυσιολογικό. Αντιθέτως μαζί συμμετείχαν σε όλη την διάρκεια του φεστιβάλ.


Αδιάψευστος μάρτυρας οι φωτογραφίες που σας στέλνω. Στην μία μάλιστα η οποία υπάρχει στην ιστοσελίδα του Δήμου Κιουτσούκ Τσεκμετζέ φαίνεται καθαρά πάνω από το χώρο όπου πραγματοποιήθηκαν οι χοροί και οι συναυλίες, η ελληνική και η σημαία του ψευδοκράτους.
Αρχηγοί της αποστολής του Δήμου Κομοτηνής, ήταν ο τότε αντιδήμαρχος, τώρα πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης, Κώστας Ναλμπάντης και η τότε αντιδήμαρχος πολιτιστικών, τώρα αντιδήμαρχος κοινωνικών υπηρεσιών, Νίκη Μουστάκα.

Στο θέμα αναφέρονται και οι εφημερίδες Χρόνος και Αντιφωνητής, όχι όμως τόσο όσο θα έπρεπε.

Αν αναλογιστεί κανείς ότι χρηματοδοτούνται από τον Δήμο Κομοτηνής, καταλαβαίνει κάποιος ότι και αυτά που έγραψαν πολλά είναι. Στην δεύτερη εφημερίδα μάλιστα, αν και 15νθήμερη απαγορεύονται σύμφωνα με τον νόμο οι διακηρύξεις και οι προκηρύξεις, αντιθέτως όμως βλέπουμε να υπάρχουν από τον Δήμο Κομοτηνής και μάλιστα 2!!! (συνημμένο αρχείο PDF) http://rapidshare.com/files/213344998/251.pdf.html

Αναφορά στο συμβάν – σελίδα 7
Διακηρύξεις – σελίδες 4 και 5
Τις αναφορές από την εφημερίδα «ο Χρόνος», μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ:
http://xronos.gr/detail.php?ID=41027&phrase_id=704808
http://xronos.gr/detail.php?ID=41034&phrase_id=704808
Η συνεργασία μάλιστα δεν σταματάει στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, καθώς η ΟΝΝΕΔ και ο πρόεδρος της, που τυγχάνει και δημοτικός σύμβουλος παραβρέθηκαν καλεσμένοι της εκεί νεολαίας του Ερντογάν του Δήμου Κιουτσούκ Τσεκμετζέ.
http://xronos.gr/detail.php?ID=42987&phrase_id=704808
Δείτε και αναφορές από τουρκικά portal που αναφέρουν το συμβάν:
http://www.porttakal.com/haber-3-uluslararasi-gol-festivali-nde-unluler-gecidi-27620.html
http://www.kucukcekmece.bel.tr/icerik_detay.asp?tur=31&id=4655
http://www.superpoligon.com/haber/4800

Όπου αναφέρετε ΚΚTC, εννοείται η «Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»


Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 24 Μαρτίου 2009

Ομπάμα και Ιράν.


Η έναρξη συνομιλιών με το Ιράν ήταν μία από τις βασικές προεκλογικές υποσχέσεις του Ομπάμα και το πρώτο βήμα έγινε την 5η Μαρτίου όταν η Αμερική κάλεσε τους Ιρανούς να συμμετάσχουν σε σύσκεψη για το Αφγανιστάν, αναγνωρίζοντας έτσι τον βασικό ρόλο του Ιράν στην περιοχή. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο ότι σύντομα (μετά τις Ιρανικές εκλογές τον προσεχή Ιούνιο) οι ΗΠΑ να καθίσουν με την Τεχεράνη σε κατ`ιδίαν πλέον συνομιλίες. 
Η παραπάνω πρωτοβουλία της Ουάσιγκτον δεν είναι καινούργια. Τα δυο κράτη συνομιλούσαν εκτενώς (ανεπίσημα) τόσο κατά το 2001 (σε σχέση με το Αφγανιστάν) όσο και κατά το 2003 (σε σχέση με το Ιράκ). Και στις δυο περιπτώσεις τα κοινά συμφέροντα ήταν αυτά που οδήγησαν τα δυο κράτη σε υποτραπέζιες συνεννοήσεις. Το Ιράν για παράδειγμα αντιμετώπιζε τους Σουνίτες τόσο δυτικά όσο και ανατολικά και έτσι η δυναμική παρέμβαση των ΗΠΑ στην περιοχή του έδωσε τη δυνατότητα να απαλλαγεί από αντιπάλους αλλά και να προβάλλει τη δύναμή του στην ευρύτερη περιοχή συμφερόντων του. Οι ΗΠΑ πάλι, μετά το χτύπημα της 11/9, χρειάζονταν την Ιρανική υποστήριξη προκειμένου να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις τους τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Ιράκ. 
  Αν και ασταθείς, οι σχέσεις Τεχεράνης και ΗΠΑ έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο που θεωρείται πλέον φυσιολογική, αν όχι απαραίτητη, η συνεργασία μεταξύ τους προκειμένου να συνεχισθούν οι στρατιωτικές προσπάθειες των ΗΠΑ στη περιοχή αλλά και οι πολιτικές και θρησκευτικές προσπάθειες του Ιράν στον ίδιο χώρο.
Παρ`όλες όμως τις καλές προθέσεις η εμπιστοσύνη μεταξύ των δυο δεν είναι πλήρης. Το Ιράν γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμη και αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν τελείως από το Ιράκ, θα συνεχίσει να υπάρχει Αμερικανική στρατηγική συμμαχία με τη Βαγδάτη και το Ιράκ θα συνεχίσει να αποτελεί πλατφόρμα για τις όποιες επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Ο φόβος εν προκειμένω είναι η στήριξη των Σουνιτών εκ μέρους των Αμερικανών προκειμένου να χαλιναγωγήσουν τις Ιρανικές διαθέσεις. 
  Από την πλευρά τους οι Αμερικάνοι αναγνωρίζουν ότι η όποια επιρροή τους στο Ιράκ θα πρέπει να μοιραστεί και με τους Πέρσες λόγω της γεωγραφικής γειτνίασης αλλά και της ισχυρής θρησκευτικής δύναμης που αυτοί χαίρουν στο Ιράκ. Τα παραπάνω δεν είναι εύκολη υπόθεση ούτε για τους μεν ούτε για τους δε. Οι Ιρανοί θέλουν να σταθεροποιήσουν την εξουσία των Σιιτών και να αποτρέψουν τυχόν κινδύνους που πηγάζουν από τους Σουνίτες. Θέλουν επίσης την Αμερικανική αναγνώριση της επιρροής τους στην περιοχή καθώς και την αποδοχή των ΗΠΑ στο σχεδιαζόμενο πυρηνικό τους πρόγραμμα. Οι ΗΠΑ πάλι θέλουν να συνεχίσουν τη στήριξη του Ισραήλ και των Σουνιτών συμμάχων τους και επιδιώκουν την αναστολή οποιασδήποτε πυρηνικής φιλοδοξίας των Ιρανών. Βλέπουμε λοιπόν ότι αν και έχει επιτευχθεί σημαντική πρόοδος στις σχέσεις των δύο εν τούτοις τα συμφέροντά τους είναι τέτοια που οι όποιες προσεγγίσεις γίνονται αποσπασματικά και μόνο.

  Η προσπάθεια του Ομπάμα έχει σκοπό την ανάδειξη του Ιράν σε παίκτη κλειδί στην περιοχή με αντάλλαγμα την συνεργασία του στο θέμα της αντιμετώπισης των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Ενώ όμως η Τεχεράνη απολαμβάνει αυτήν την αναγνώριση και μοιράζεται την ανάγκη περιορισμού των Τζιχαντιστών, εν τούτοις δεν διατίθεται να συνεργαστεί πλήρως στο θέμα του Αφγανιστάν εφόσον οι ΗΠΑ συνεχίζουν να αποφεύγουν τις υποχωρήσεις σε θέματα που το Ιράν θεωρεί μείζονα για την ασφάλειά του (πυρηνικό πρόγραμμα, σχέσεις με Βαγδάτη κλπ.) Μια επιπλέον παράμετρος που δεν βοηθάει ιδιαίτερα είναι και η πρόθεση των ΗΠΑ να συνομιλήσουν με τους Ταλιμπάν στα πλαίσια της όλης προσπάθειάς τους στο Αφγανιστάν. Οι Ιρανοί δεν θεωρούν την κίνηση ως σωστή καθώς οι Ταλιμπάν αποτελούν για αυτούς τον μέγιστο κίνδυνο.

Strange Attractor

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα εφικτό(;) όραμα για τον Ομπάμα.


  Μπορεί να ακούγεται ως κοινοτυπία αλλά έχει κανείς μας την πραγματική διάθεση να φανταστεί το τι μέλλει γενέσθαι σε περίπτωση που απειληθεί η σημερινή «ομαλή» ροή του πετρελαίου, είτε λόγω κάποιας ανθρώπινης παρέμβασης είτε λόγω εξάντλησης των πετρελαιοπηγών; Γνωρίζουμε τις πιθανές συνέπειες; Και αν ναι ποιες είναι αυτές; Τις έχουμε σκεφτεί; Η απάντηση στα παραπάνω εξαρτάται από το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι ως (παγκόσμια) κοινωνία να αντιμετωπίσουμε ένα παρόμοιο και απευκταίο σενάριο. Ένα σκοτεινό σενάριο που θα μπορούσε όμως να αποφευχθεί αν αποφασίζαμε σε οικουμενικό επίπεδο να κάνουμε τομές. Να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας. Να στραφούμε στα ηλεκτρικά (φερ`ειπείν) οχήματα. Ίσως τότε και η υπόλοιπη οικονομία να μη κινδυνέψει και αυτό διότι η μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμου γίνεται στις μετακινήσεις των πάσης φύσεως μεταφορικών μέσων σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης όμως ζει και βασιλεύει, άλλο τόσο θα κρέμεται από πάνω μας, εν είδη Δαμόκλειας σπάθης, ο εφιάλτης της εξάρτησης από ένα θνησιγενές μέσο ενέργειας.
  Αν η τυχόν μελλοντική έλλειψη πετρελαίου μας βρει απροετοίμαστους το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσει χάος. Ένα χάος βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ίσως χειρότερο και από πόλεμο καθώς τότε δεν θα υπάρχουν στρατοί και παρατεταγμένοι εχθροί. Όλοι θα είναι αντιμέτωποι με όλους. Γιατί; Διότι εν πρώτοις, χωρίς πετρέλαιο δεν υπάρχουν μεταφορές, συγκοινωνίες και το κυριότερο δεν υπάρχει γεωργία. Αυτό τα λέει όλα. Γιατί; Διότι χωρίς γεωργία δεν υπάρχουν τρόφιμα. Φανταστείτε λοιπόν να μην υπάρχουν τρόφιμα για να καλύψουν τις τεράστιες ανάγκες που έχουν διαμορφώσει οι δυτικές (αναπτυγμένες κοινωνίες). Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε και στις λοιπές συνέπειες σε όλους τους τομείς της παραγωγικής και μη οικονομίας. Το προηγούμενο αρκεί από μόνο του. Το λιγότερο λοιπόν που θα μπορούσε να συμβεί σε πρώτη φάση είναι η επιβολή στρατιωτικού νόμου για να αντιμετωπισθούν οι ταραχές που θα ξεσπάσουν σε γενικευμένη μορφή.
  Η εποχή του φτηνού πετρελαίου καλώς ή κακώς πλησιάζει στο τέλος της. Το μέλλον που θα επιλέξουμε μπορεί να είναι καθαρό και μέσα στην αφθονία ή βρώμικο και βυθισμένο στο χάος. Όλα εξαρτώνται από το κατά πόσο είναι αποφασισμένες οι κυβερνώσες ελίτ να στραφούν επιτέλους προς καθαρές, εναλλακτικές, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντί του παρωχημένου πλέον πετρελαίου. Το να κατασκευαστούν γεννήτριες ανέμου ή να επεκταθούν περισσότερο οι ηλιακοί θερμοσίφωνες κλπ δεν είναι αρκετό. Η λύση είναι να δοθεί το έναυσμα σε παγκόσμιο επίπεδο για άμεσης προτεραιότητας εντατική έρευνα και εφαρμογή νέων μορφών καθαρής ενεργείας. (Γεωθερμική ενέργεια, πυρηνική ενέργεια ή οτιδήποτε άλλο)
  Αυτό το σημαντικό για το μέλλον της ανθρωπότητας όραμα θα μπορούσε να είναι και το ιδανικότερο δώρο που θα μπορούσε να προσφέρει ο νέος Πρόεδρος Ομπάμα στον πλανήτη. Να φανεί αντάξιος των προσδοκιών. Να επαναλάβει την πρωτοποριακή για την εποχή του, πρωτοβουλία του Κένεντι, μόνο που αυτή τη φορά ο σκοπός θα πρέπει να είναι η απαλλαγή της ανθρωπότητας από την ανάγκη του πετρελαίου όπως ήταν παλαιότερα η προσελήνωση ανθρώπων στο φεγγάρι. Μόνο τέτοιου βεληνεκούς υπερπροσπάθεια και με τεράστια οικονομικά κόστη θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα. Και αν σκεφτούμε ότι σήμερα, ελλείψει ψυχρού πολέμου, θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεργαστούν οι υπερδυνάμεις του πλανήτη… τότε θα μπορούσαμε και να ελπίζουμε. Ο προηγούμενος Πρόεδρος (όντας πετρελαιάς) δεν υπήρχε περίπτωση να αναλάβει κάτι τόσο το ριζοσπαστικό. Ας περιμένουμε λοιπόν από τον καινούργιο. Είναι η ευκαιρία που του δίνεται ώστε να χαρακτηρισθεί ως ο σύγχρονος Προμηθέας.
  Αν τα παραπάνω ακούγονται κοινότυπα, βαρετά ή ακόμη και ρομαντικά, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι κανένας δεν πρέπει να υποτιμά την εξάρτηση της κοινωνίας μας από το πετρέλαιο. Η οικονομία, τα κράτη, οι πόλεις, οι πληθυσμοί… όλα εξαρτώνται από το «φθηνό» πετρέλαιο. Οι πόλεμοι καθώς και τα περισσότερα δεινά εδώ και 100 χρόνια οφείλονται στο πετρέλαιο. Αν εκλείψει το πετρέλαιο η δυτικού στυλ κοινωνία καταρρέει κάτω από το βάρος της σε χρόνο ρεκορ. Είναι στο χέρι κάποιων μεγάλων να σώσουν την κατάσταση. Εμείς απ`τη μεριά μας μπορούμε μόνο να πιέσουμε…

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Πάμε για μια ανανεωμένη και ισχυρότερη Al Qaeda;


Το «Γραφείο Τύπου» της Al Qaeda στην Υεμένη ανακοίνωσε στις 20/1/09 μέσω του διαδικτύου, ότι σχηματίζεται μια ενιαία πλέον Al Qaeda για την Αραβική χερσόνησο υπό την ηγεσία του Nasir al-Wuhashi και με συμμετοχή πυρήνων της εν υπνώσει πλέον Al Qaeda της Σαουδικής Αραβίας. Αν και δεν αναφέρεται ρητά, εν τούτοις οι πληροφορίες θέλουν συμμετοχή στο νέο σχήμα και μελών της έτερης φράξιας της Al Qaeda στην Υεμένη δηλαδή της Yemen Soldiers Brigade.
Τέσσερις μέρες μετά την ανακοίνωση εμφανίσθηκαν και βίντεο στο διαδίκτυο στα οποία η νέα αυτή οργάνωση απειλεί ευθέως τους μουσουλμάνους ηγέτες της περιοχής όπως τον Αιγύπτιο Πρόεδρο, την Βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας, τον Πρόεδρο της Υεμένης κ.ά. κατηγορώντας τους ως «εγκληματίες και τύραννους». Πέραν των χαρακτηρισμών αυτών απείλησε και με νέα χτυπήματα τις όποιες δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής και υποσχέθηκε την μεταφορά της τζιχάντ στο Ισραήλ με τελικό σκοπό την απελευθέρωση των «μουσουλμάνων αδελφών αλλά και των ιερών τους τόπων»
Οι περισσότερες δυτικές αναφορές των ΜΜΕ κλπ επί των παραπάνω εξελίξεων επικεντρώθηκαν κυρίως στο ότι δύο από τους πρωταγωνιστές ήταν πρώην κρατούμενοι στο Γκουανατανάμο και μάλιστα είχαν «αποφοιτήσει» από το πολυδιαφημιζόμενο πρόγραμμα ιδεολογικής επανένταξης που έχει οργανώσει η κυβέρνηση της Σ. Αραβίας προκειμένου να επαναφέρει τους μαχητικούς ισλαμιστές της Al Qaeda στον «ορθό δρόμο»
Τα δυτικά ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο θέμα του Γκουαντανάμο λόγω και της πρόσφατης απόφασης του νεοεκλεγέντος Ομπάμα να κλείσει οριστικά η εν λόγω βάση ως κέντρο κράτησης «τρομοκρατών». 
Κανένας όμως δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο κομμάτι που αφορά την δύναμη της όποιας ιδεολογίας και μάλιστα της ισλαμικής. Η Al Qaeda είναι σε αυτόν τομέα ένα βήμα μπροστά από οποιαδήποτε άλλη οργάνωση που στηρίζεται σε οποιαδήποτε ιδεολογία. Εκπαιδεύει τα μέλη της να ανέχονται τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια αλλά και να προσμονούν τον θάνατο. Τόσο ο al-Zawahiri Abu όσο και ο Yahya al-Libi (σημαίνοντα μέλη της) έχουν υποστεί φυλακίσεις και βασανιστήρια και έχουν μεταφέρει την εμπειρία τους στα νεότερα μέλη που επιστρατεύουν.
Μια σημαντική παράμετρος των παραπάνω εξελίξεων όμως είναι και το συμπέρασμα που βγαίνει για την θέση της Al Qaeda στην ευρύτερη εκείνη περιοχή. Το ότι τα εναπομείναντα μέλη της Σαουδικής Al Qaeda αναγκάστηκαν να ενωθούν με αυτά της Υεμένης ίσως μας δείχνει ότι τελικά οι εντατικές προσπάθειες των Σαουδαράβων να εξαφανίσουν την τζιχάντ να καρποφόρησαν σε έναν μεγάλο βαθμό.
Μια άλλη παράμετρος που εξηγεί την ανάδυση της Al Qaeda στην περιοχή είναι τόσο η ηγεσία του al-Wuhayshi όσο και το γενικότερο περιβάλλον της Υεμένης. Ένα περιβάλλον σαφώς διαφορετικό από αυτό της Λιβύης ή της Αιγύπτου. Πολλοί είναι οι κάτοικοι της Υεμένης (ακόμη και μέλη της αστυνομίας, του στρατού κλπ) που έχουν απόψεις φίλια προσκείμενες προς την Al Qaeda. Τα απομεινάρια των πρώην μαχητών στον εμφύλιο εναντίον των Μαρξιστών ανταρτών είναι ακόμη ισχυρά και κατέχουν θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Έτσι ίσως και να εξηγείται και ο μεγάλος αριθμός κρατουμένων οπαδών της τζιχάντ που έχουν «δραπετεύσει» από τις φυλακές της χώρας όπως ο ίδιος ο al-Wuhayshi.
Η Υεμένη έχει υπάρξει σταυροδρόμι αλλά και επίκεντρο πολλών ισλαμικών φανατικών οργανώσεων και χτυπημάτων κατά το παρελθόν. Στη χώρα ευδοκιμεί ένα τεράστιο και παράνομο εμπόριο όπλων. Η εθνική και φυλετική (νομαδική) παράδοση ευνοεί και θαυμάζει την έννοια του «πολεμιστή της ερήμου». Η εκάστοτε κυβέρνηση αντιμετωπίζεται πάντα με σκεπτικισμό. Και ως συμπλήρωμα των παραπάνω στοιχείων έχουμε και το γεγονός ότι οι ντόπιοι τείνουν να είναι θρησκευτικά συντηρητικοί μουσουλμάνοι με έφεση όμως προς τη «θεολογία» της τζιχάντ.
Παρόλο το ευνοϊκό αυτό περιβάλλον, η Al Qaeda της Υεμένης είχε χαμηλώσει τους τόνους στην μετά την 11/9/01 εποχή. Ο λόγος βεβαίως ήταν οι συντονισμένες προσπάθειες των ΗΠΑ και της κυβέρνησης της χώρας να πατάξουν την οργάνωση. Ας μη ξεχνάμε την δολοφονία από τους Αμερικανούς του τότε ηγέτη της Al Qaeda Υεμένης αλλά και την σύλληψη του αντικαταστάτη του το 2003. Οι κινήσεις αυτές παρέλυσαν την Al Qaeda για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η νυν αναγέννηση της Al Qaeda στην περιοχή μοιάζει να οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό και στην ανάληψη της ηγεσίας της από τον al-Wuhayshi ο οποίος ήταν και ένας εκ των στενών συνεργατών του Μπιν Λάντεν στο Αφγανιστάν. Έχει συλληφθεί στο Ιράν και εκδοθεί στην Υεμένη αλλά κατάφερε να αποδράσει από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας τον Φεβρουάριο του 2006 μαζί με τον Jamal al-Badawi που έγινε διάσημος οργανώνοντας την αυτοκτονική επίθεση εναντίον του Αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Cole.
O λόγος που όλα τα παραπάνω είναι σημαντικά και για την περιοχή μας θα φανεί ανάλογα με το αν πρόκειται απλά για μια ακόμη βερμπαλιστική και άνευ ουσίας απειλή ή αν αυτή θα συνοδευτεί και με προσπάθειες αποσταθεροποίησης του Ισραήλ και της καθ`ημάς ανατολής. Τότε είναι που θα πρέπει να ανησυχούμε σοβαρά.

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Τι γίνεται με τη Ρωσία.


Με τον Βλαδίμηρο Πούτιν στο τιμόνι, η Ρωσία δείχνει τα τελευταία χρόνια όχι μόνο να θέλει αλλά και να μπορεί να επανέλθει στην πρότερη «σοβιετική» της κατάσταση δηλαδή αυτήν μιας παγκόσμιας υπερδύναμης. Προς το παρόν όμως η Ρωσία αντιμετωπίζει μια σοβαρή υποτίμηση του νομίσματός της η οποία μπορεί και να διαλύσει την όλη οικονομία της. Ή όχι; Το αδύναμο ρούβλι, η απόσυρση ξένων επενδύσεων, τα μειωμένα έσοδα από την πώληση ενέργειας και η μείωση των όποιων χρηματικών αποθεμάτων, όλα αυτά συντελούν στην αύξηση του κινδύνου της πλήρους κατάρρευσης της Ρωσικής οικονομίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί στη Δύση αμφιβάλουν πλέον για τις δυνατότητες της Μόσχας να ασκήσει δυναμική εξωτερική πολιτική. Τα φαινόμενα όμως ίσως και να απατούν.

Το ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει έναν οικονομικό κλονισμό είναι αδιαμφισβήτητο. Το ρούβλι συνεχώς υποτιμάται και μάλιστα κινδυνεύει να πιάσει τα χαμηλότατα όρια που είχε πιάσει και το 1998. Το Κρεμλίνο λοιπόν έχει τρεις επιλογές προκειμένου να αποτρέψει την καταστροφή.

1-Μπορεί να συνεχίσει να υπερασπίζεται το ρούβλι με τεχνητά μέσα. Αυτή όμως η λύση έχει μικρή διάρκεια ζωής (περίπου 6 μήνες) καθώς τα νομισματικά αποθέματα της Μόσχας τείνουν να εξαντληθούν στην προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η όλη ύφεση.

2-Άλλη επιλογή είναι να αφεθεί το ρούβλι να καταρρεύσει. Αυτή η κατάρρευση δεν θα επηρεάσει πολύ την ενεργειακή βαριά βιομηχανία της Ρωσίας καθώς όπως το κράτος έτσι και οι μεγάλες επιχειρήσεις της Ρωσίας διαθέτουν τα κεφάλαια τους σε δολάρια και Ευρώ. Αυτοί που θα καταστραφούν θα είναι οι μικρές επιχειρήσεις και οι απλοί πολίτες. Ακούγεται σκληρή σαν επιλογή αλλά κρίνοντας από το παρελθόν βλέπουμε ότι η Ρωσική μενταλιτέ τείνει πάντοτε να βάζει το καλό του συνόλου πάνω από αυτό του ατόμου.

3-Η τρίτη επιλογή μοιάζει κάπως με την δεύτερη. Αφορά στο «σφράγισμα» του Ρωσικού συναλλάγματος και ως εκ τούτου της οικονομίας. Στον αποκλεισμό δηλαδή του όποιου εξωτερικού εμπορίου και στον περιορισμό του ρουβλίου στο εσωτερικό και μόνο. Αφορά στη δημιουργία δηλαδή μιας κλειστής οικονομίας. Αυτή η κίνηση θα έχει σαν αποτέλεσμα την απαξίωση του Ρωσικού νομίσματος τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς. Δευτερεύουσα συνέπεια θα είναι η άνθηση της μαύρης αγοράς και η στροφή των Ρώσων στο δολάριο και στο Ευρώ.

Η Ουάσιγκτον ερμηνεύει την διαμορφούμενη Ρωσική οικονομική κατάσταση ως αποδοχή ήττας εκ μέρους του Κρεμλίνου στα νέα οικονομικά δεδομένα. Ως ήττα της Ρωσίας εν συνόλω δηλαδή. Οποιοδήποτε κράτος (δυνατό ή μη) καλείται να αντιμετωπίσει μια βαθιά οικονομική ύφεση σε συνδυασμό με συναλλαγματική και νομισματική κατάρρευση σημαίνει ότι δεν μπορεί πλέον να παίζει το ρόλο ούτε καν περιφερειακής δύναμης. Αν θυμηθούμε τις οικονομικές κρίσεις του 1992 και 1998 που διέλυσαν τη Ρωσία και την όποια δυναμική της και θυμηθούμε και την προβολή της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, τότε γίνεται αντιληπτό πως οι Αμερικάνοι περιμένουν μια από τα ίδια και σε αυτήν την τωρινή οικονομική συγκυρία. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Σε αντίθεση με το παρελθόν, τα τελευταία χρόνια οι ξένες επενδύσεις ήταν αυτές που κινούσαν την Ρωσική ατμομηχανή. Οι τράπεζες δεν περίμεναν τις κρατικές επιχορηγήσεις αλλά βασίστηκαν σε δάνεια αλλοδαπών επενδυτών, ομολόγων κλπ. Αυτά τα χρήματα οι τράπεζες τα δάνεισαν σε Ρώσους επιχειρηματίες. Την ίδια ώρα το Ρωσικό κράτος συσσώρευε τεράστια χρηματικά αποθέματα (δολάρια κυρίως) και επέβαλε πλήρη έλεγχο επάνω στις βιομηχανίες παραγωγής και διανομής ενέργειας. Έτσι στην ουσία υπήρχαν δυο διαφορετικές οικονομίες με καμία σχεδόν αλληλοκάλυψη. Οπότε όταν επήλθε η πρόσφατη παγκόσμια κρίση, κλονίστηκε μεν η πίστωση και ο δανεισμός αλλά δεν επηρεάστηκε σχεδόν καθόλου η συνολική οικονομία του κράτους.

Από την εποχή που πρωτοανέλαβε τα ηνία της Ρωσίας ο Πούτιν, ο σκοπός ήταν να δημιουργηθεί η εικόνα της πάλαι ποτέ πανίσχυρης Ρωσικής αρκούδας. Αυτή η εικόνα ήταν και ο ακρογωνιαίος λίθος της Ρωσικής ψυχής. Αυτή όμως η εικόνα είναι στρεβλή καθώς η όποια οικονομική δύναμη της Ρωσίας οφείλεται σε χρήμα που εισρέει λόγω υψηλών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεν οφείλεται δηλαδή σε κάποιο σχεδιασμό η ανασυγκρότηση των οικονομικών δομών της χώρας. Με άλλα λόγια, η παγκόσμια κρίση που διανύουμε απέδειξε ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Η καλή είδηση όμως για την Ρωσία είναι τα τεράστια αποθέματα φυσικής ενέργειας που διαθέτει και με τα οποία διατηρεί την ανεξαρτησία της από τον υπόλοιπο κόσμο αλλά και μπορεί και να παίζει καθοριστικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Χώρια τα χρήματα που συνεχώς εισρέουν λόγω της πώλησης ενέργειας. Η Ρωσία μάλιστα δεν διστάζει να χρησιμοποιεί την ενεργειακή της δύναμη ως όπλο και ως μοχλό πίεσης είτε ανεβάζοντας τις τιμές είτε διακόπτοντας την ροή. Η υπάρχουσα κρίση μάλιστα,αυξάνει τη δύναμη αυτού του μοχλού πίεσης.

Συμπερασματικά λοιπόν βλέπουμε ότι αν και η οικονομία της Ρωσίας τείνει να καταρρεύσει, το κράτος δεν ανησυχεί καθώς δεν εξαρτάται από την συμβατική οικονομία (επιχειρήσεις, εμπόριο κλπ). Η Μόσχα ανέπτυξε την ενεργειακή βιομηχανία αλλά και εξάρτησε την εξωτερική της πολιτική στα μέτρα αυτής της βιομηχανίας. Ως εκ τούτου η όποια δύναμη της Ρωσίας παραμένει ανέπαφη όσο οι δυτικές και όχι μόνο ανάγκες για άφθονη ενέργεια συνεχίζουν να υπάρχουν. Και όλα αυτά έγιναν σε μια εποχή που η Αμερική ήταν απασχολημένη με το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Συνεπώς;

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Τι «παίζει» με τον Ερντογάν;


Ή αλλιώς «Το Μέλλον της Τουρκίας».

Σχετικά με την «έκρηξη» του Ερντογάν στο Νταβός, καλά θα είναι να παραθέσουμε μερικά στοιχεία προσπαθώντας να αναλύσουμε το περιστατικό αλλά και να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. 
Η Τουρκία αποτελεί στενό σύμμαχο του Ισραήλ και ως εκ τούτου η πρόσφατη εισβολή του στη Γάζα έβαλε την Τουρκία σε δύσκολη θέση. Ο Ερντογάν έπρεπε απ τη μια να δείξει την αντίθεσή του στις πολιτικές των Ισραηλινών με ακροατήριο τους ισλαμιστές της χώρας του ενώ από την άλλη δεν έπρεπε να ανησυχήσει τους στρατοκράτες της Τουρκίας που φοβούνται ρήξη στις σχέσεις με το Ισραήλ. Το αποτέλεσμα ήταν (μελετημένα ή μη) να φανεί η αντίθεση προς την επιθετικότητα του Ισραήλ χωρίς όμως να διακινδυνεύονται οι μεταξύ τους σχέσεις.

Αναλύοντας τα παραπάνω πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στην πολυπλοκότητα της θέσης του Τούρκου Πρωθυπουργού. Από την διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μέχρι σήμερα ο στρατός της Τουρκίας καλείται να παίξει το ρόλο του θεματοφύλακα της κληρονομιάς του (κοσμικού) Κεμάλ Ατατούρκ. Ο λαός όμως διχάζεται μεταξύ αυτής της κληρονομιάς και των Ισλαμικών παραδόσεων τις οποίες προσπάθησε να ξεριζώσει ο Κεμάλ.

Ο Ερντογάν είναι μετριοπαθής Ισλαμιστής. Σαν τέτοιος, καθίσταται ύποπτος στα μάτια των στρατηγών και υπάρχουν σαφή όρια ισλαμικής πολιτικής τα οποία και δεν μπορεί να ξεπεράσει. Από γεωπολιτικής άποψης η Τουρκία είναι σε πολύ ευαίσθητη θέση. Βρίσκεται στη μέση μιας ευρύτερης περιοχής γεμάτης από αναφλέξεις και ο ρόλος της είναι να δέχεται αλλά και να ασκεί πιέσεις από και προς όλες τις περιβάλλουσες περιοχές.

Οι επιλογές της Τουρκίας όσον αφορά το στρατηγικό της και όχι μόνο μέλλον είναι δυο:Ο «κοσμικός απομονωτισμός» και ο «Ισλαμικός διεθνισμός».
Προκειμένου να πετύχει το πρώτο από τα δυο, η Τουρκία παρέδωσε εαυτήν στην αγκαλιά της Αμερικής από την εποχή ακόμη του ψυχρού πολέμου. Ήταν η εποχή που η ΕΣΣΔ στην προσπάθεια της να υπονομεύσει τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή, είχε δημιουργήσει συμμαχίες με την Συρία, το Ιράκ και σε ένα βαθμό και με την Αίγυπτο. Οι πιέσεις αυτές έθιγαν πρωτίστως την Τουρκία η οποία στην προσπάθεια της να εξουδετερώσει τις όποιες απειλές συμμάχησε τόσο με το Ισραήλ όσο και με το προ Σάχη Ιράν. Παράλληλα προχώρησε στην ισχυροποίηση των ενόπλων της δυνάμεων σε μεγάλο βαθμό με την στήριξη των ΗΠΑ. Έτσι ξεκίνησε και η συμμαχία Τουρκίας – Ισραήλ. Τα δυο αυτά κράτη αποτελούσαν βασικό πυλώνα της αντισοβιετικής Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή και αμφότερα ήθελαν τον περιορισμό των ισλαμιστών (πρωτίστως της Συρίας.) 
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη επιλογή για την Τουρκία. Ο «Ισλαμικός διεθνισμός.» Αυτός που θέλει την Τουρκία να παίζει τον ρόλο της κεντρικής Μουσουλμανικής δύναμης η οποία θα συσπειρώνει και θα προστατεύει τα ισλαμικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό θα σήμαινε όμως ρήξη τόσο με την Αμερική όσο και με το Ισραήλ. Αυτός ο ρόλος που πολλοί θέλουν την Τουρκία να παίξει, αφορά παρεμβάσεις στα Βαλκάνια (Βοσνία, Αλβανία) αλλά και στα Αραβικά κράτη με σκοπό την υποστήριξη των μουσουλμανικών καθεστώτων και θέσεων. Αφορά στην επέκταση της Τουρκικής δύναμης (μέσω κυρίως του ναυτικού της ) σε περιοχές από τις οποίες απέχει συνειδητά εδώ και δεκαετίες.

Μαζί με την Ινδονησία, το Πακιστάν, το Ιράν και την Αίγυπτο, η Τουρκία αποτελεί μια από τις 5 συνολικά Ισλαμικές χώρες που έχουν τις οικονομικές και στρατιωτικές δυνατότητες να επηρεάσουν και πέρα από τα σύνορά τους. Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε επίπεδα αραβικών χωρών το ΑΕΠ της φτάνει και αυτό ακόμη της Σ. Αραβίας. Από τα κράτη μέλη της ΕΕ, μόνο η Γερμανία, το Ην. Βασίλειο, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία το ξεπερνούν. Είναι δε πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του Ισραήλ. Σε κατά κεφαλήν εισόδημα η Τουρκία βρίσκεται χαμηλά. Αλλά η δύναμή και η επιρροή που μπορεί να ασκήσει ένα κράτος εξαρτάται κυρίως από τους γενικότερους δείκτες της οικονομίας του παρά από το κατά κεφαλή εισόδημα (τρανό παράδειγμα η Κίνα)
Η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Οι ισλαμιστές της χώρας θέλουν να δουν αυτή τη στρατιωτική δύναμη να επεκτείνεται και να παίζει καθοριστικό ρόλο στο σύνολο του Αραβικού κόσμου. Αυτό βέβαια δεν το θέλουν οι Κεμαλικοί οι οποίοι ακόμη θυμούνται τις επεκτατικές διαθέσεις των Οθωμανών και την άδοξη κατάληξή τους.

Προς το παρόν, ο Ερντογάν βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί εκπροσωπώντας το όποιο κέντρο της Τουρκικής πολιτικής σκηνής. Ισορροπεί μεταξύ τριών δυνάμεων που τραβολογούν τη χώρα του. Αυτές είναι:
1-Η ισχυρή οικονομία που υπόσχεται περαιτέρω ανάπτυξη.
2-Ο στρατός ο οποίος δεν θέλει μακρινές εμπλοκές και μάλιστα για θρησκευτικούς λόγους.
3-Το ισλαμικό κίνημα το οποίο έχει ως όραμα του: να δει την Τουρκία επίκεντρο του ισλαμικού κόσμου.

Ο Ερντογάν δεν θέλει να αποδυναμώσει την τουρκική οικονομία και παράλληλα δεν θέλει τις ισλαμικές ριζοσπαστικές ιδέες να αποσυνθέσουν την Τουρκική μεσαία τάξη. Ο ρόλος λοιπόν που καλείται να παίξει είναι αυτός του να διατηρήσει ικανοποιημένους τους επιχειρηματίες, το στρατό αλλά και τους ισλαμιστές ταυτόχρονα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα υπονόμευσε τις προσπάθειές του. (Αρκεί να θυμηθούμε τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην πρόσφατη προσέγγιση Συρίας- Ισραήλ) Η Ισραηλινή πολιτική βίας απείλησε την ισορροπία μεταξύ στρατού και ισλαμιστών στη χώρα του.
Το μεγάλο ερώτημα είναι το κατά πόσο θα μπορέσει να συνεχίσει ο Ερντογάν να παίζει αυτόν τον απαιτητικό ρόλο. Όσο πιο χαώδης καθίσταται η γύρω περιοχή τόσο μεγαλύτερες οι πιέσεις για την Τουρκία να καλύψει το κενό που δημιουργείται. Αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τον ισλαμικό επεκτατισμό μέσα στην ίδια την Τουρκία; Η μόνη εξωγενής δύναμη που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις είναι η Ρωσία. Αν αυτή καθηλώσει τη Γεωργία οριστικά και επαναφέρει τις στρατιωτικές της μονάδες στα σύνορα Τουρκίας Αρμενίας, τότε οι Τούρκοι θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν την πολιτική τους και να επανέλθουν στην εποχή όπου κύριο μέλημα τους ήταν η αποτροπή τυχόν Ρωσικής εισβολής. Πάντως το μέλλον, όποιο και να` ναι, προβλέπει την περαιτέρω ισχυροποίηση της Τουρκίας προκειμένου να ισοσταθμίσουν οι αλληλοσυγκρουόμενες εσωτερικές δυνάμεις που την σπαράζουν.
Η Ελλάδα θα πρέπει να παρακολουθεί με πλήρη εγρήγορση.

Strange Attractor

ΥΓ- Ένας αστάθμητος παράγοντας είναι και οι εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες εντός της Τουρκίας (Κούρδοι κ.ά.) αλλά αυτό δεν είναι θέμα της παρούσης ανάλυσης. Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009

Η πραγματική διεθνής θέση της Τουρκίας.


  Ποια είναι σήμερα η πραγματική κατάσταση του Τουρκικού κράτους στα διεθνή δρώμενα; Διάφορες φωνές ακούγονται περί επικείμενης διάλυσής του λόγω των μειονοτήτων, περί απαξίωσής του λόγω του ότι έπαψε να αποτελεί το προπύργιο των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία κλπ. Όπου όμως ακούμε μεγάλα λόγια θα πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Η πραγματικότητα κατά τη γνώμη μου έχει ως εξής:
Ως εθνότητα, οι Τούρκοι κυριαρχούν στο κράτος τους αλλά και αισθάνονται σιγουριά όσον αφορά στις ισορροπίες της ευρύτερης γεωγραφικής τους περιοχής. Τόσο οι Πέρσες όσο και οι Άραβες έπαψαν να παίζουν τον οποιοδήποτε ρόλο στην περιοχή που σήμερα χαρακτηρίζεται ως Τουρκία. Οι δε Αρμένιοι είχαν την τύχη που όλοι γνωρίζουμε και που συνήθως αποσιωπάται. Η μόνη εθνότητα που παραμένει και ίσως να αποτελεί κάποια απειλή (περισσότερο δημογραφική) για τους Τούρκους είναι οι Κούρδοι.. Αν και οι Τούρκοι επιδεικνύουν δείκτες γεννητικότητας ανάλογες με άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, δηλαδή μειωμένες γεννήσεις και αυξημένες ηλικίες στον πληθυσμό, εν τούτοις δεν φαίνεται να υπάρχει σημαντική διαφορά με τον αριθμό γεννήσεων των Κούρδων οπότε η σημερινή πληθυσμιακή αναλογία (80% Τούρκοι) θα συνεχίσει μάλλον να υφίσταται και στο εγγύς μέλλον. Έτσι λοιπόν, αν και οι Κούρδοι θα συνεχίσουν να αποτελούν εστία τριβής στον πολιτικό τομέα, εν τούτοις η όποια απειλή δεν θα είναι ανάλογη αυτής που υπέστη η ΕΣΣΔ στο παρελθόν (λόγω εθνικών μειονοτήτων) η αυτής που θα υποστεί η Ρωσία στο μέλλον για τους ίδιους λόγους.
  Τα προβλήματα και οι απειλές που δεχόταν η Τουρκία κατά το πρόσφατο παρελθόν σήμερα δεν υπάρχουν. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου η χώρα ήταν πλήρως ενταγμένη στο ΝΑΤΟ καθώς αναζητούσε προστασία κυρίως από την Σοβιετική Ένωση. Τώρα όμως που η απειλή της ΕΣΣΔ δεν υφίσταται το κέντρο βάρος της Τουρκίας μπορεί εύκολα μπορεί να πέσει στον Καύκασο αλλά και στα Βαλκάνια που κάποτε αποτελούσαν μέρος της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Άραβες δεν απειλούν την Τουρκία εδώ και αιώνες ενώ οι και Πέρσες από τη πλευρά τους δεν αποτελούν καμία πλέον σοβαρή απειλή για αυτούς. Οι Άραβες μάλιστα, αν και η Τουρκία θεωρείται Αμερικανοτραφής, την θεωρούν πολύ πιο κοντινή σύμμαχο και την εμπιστεύονται περισσότερο από το Ιράν το οποίο για αυτούς είναι θρησκευτικά αιρετικό και πολιτικά επαναστατικό.
  Με τις παλιές απειλές να έχουν εξαφανισθεί, πολλά από αυτά που απασχολούσαν την Τουρκία έχουν γίνει ασήμαντα για την Άγκυρα. Η Σοβιετική απειλή όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά πρακτικά ανοίγουν νέες αγορές και σφαίρες επιρροής για την Τουρκία στα γειτονικά κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Ως αποτέλεσμα αυτού του ανοίγματος, ακόμη και η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα. Η Τουρκία πλέον δεν έχει δεσμούς και υποχρεώσεις με κανέναν σχεδόν σύμμαχο ή άλλη χώρα. Είναι ελεύθερη να διεκδικεί ότι αυτή νομίζει συμφέρον για αυτήν διαπραγματευόμενη τα διάφορα ατού της. Αρχίζει μάλιστα να διαφαίνεται και ένα υποφώσκον φλέρτ με την θεωρία της ανασύστασης της κραταιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας (όσο περίεργο και να ακούγεται κάτι τέτοιο). 
  Ως αποτέλεσμα λοιπόν, βλέπουμε ότι και πάλι, για μια ακόμη φορά η Τουρκία κάνει το θαύμα της και βγαίνει μέσα από όλες τις διεθνείς συγκυρίες όχι μόνο αλώβητη αλλά και δυνατή και μάλιστα με μπόλικες επιλογές αναφορικά με τα διεθνή και στρατηγικά της συμφέροντα. Ημείς;

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Ομπάμα και Ευρώπη.


Όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική του Ομπάμα σε σχέση με την Ευρώπη, το βασικό ζήτημα είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν να κάνουν με «συμμάχους» μάλλον παρά ανταγωνιστές. Αυτό το στοιχείο δυσκολεύει κάπως τα πράγματα. Η θέληση του Ομπάμα να συνομιλήσει με τους Ευρωπαίους σε μεγαλύτερο βαθμό απ`ότι ο προκάτοχός του δεν σημαίνει τίποτα. Η ουσία έγκειται στο τι απαιτήσεις θέτουν οι ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και κατά πόσο οι σύμμαχες χώρες έχουν την διάθεση να ανταποκριθούν σε αυτές.
Κλασικό παράδειγμα είναι η ισχυρή επιθυμία των Αμερικανών προκειμένου οι Ευρωπαίοι να δεσμευθούν ακόμη περισσότερο στο ζήτημα του Αφγανιστάν (ιδιαίτερα τώρα που οι Αμερικανοί δείχνουν διάθεση απεμπλοκής τους από το Ιράκ). Παρά τον φαινομενικό ενθουσιασμό των Ευρωπαίων για την περίπτωση Ομπάμα, εν τούτοις δεν φαίνονται και ιδιαίτερα ενθουσιώδεις στην προοπτική περαιτέρω εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Το επιχείρημα των Αμερικανών είναι ότι τυχόν αδυναμία στο Αφγανιστάν θα οδηγήσει σε ενδυνάμωση της Αλ Κάιντα και στο ρίσκο της περαιτέρω μεταφοράς της ισλαμικής τρομοκρατίας στην δυτική Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι από τη πλευρά τους δεν θεωρούν ρεαλιστική την συνέχιση της εμπλοκής τους στο Αφγανιστάν και πιστεύουν ότι είναι μια ακόμη μάταιη προσπάθεια που απλά «ρουφάει» πόρους, κονδύλια και ανθρώπινο δυναμικό. Δεν μοιράζονται εξάλλου την Αμερικανική παράνοια για τυχόν τρομοκρατικές επιθέσεις. Υπάρχει δηλαδή διάσταση απόψεων. (Ας μη ξεχνάμε ότι οι Βρετανοί που σήμερα συμμετέχουν με τον μεγαλύτεροι αριθμό στρατευμάτων στην περιοχή, έχουν ήδη προσπαθήσει τρεις φορές να επιβληθούν στρατιωτικά στο Αφγανιστάν κατά τον 19ο και 20ο αιώνα και έχουν χάσει και τις τρεις από τους Αφγανούς πολέμαρχους).

  Πριν λοιπόν δεσμευθούν οι Ευρωπαίοι σε σχέση με περαιτέρω εμπλοκή στο Αφγανιστάν, θέλουν να μάθουν τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Ιδιαίτερα οι νέοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ που ακόμη βλέπουν τον βασικό κίνδυνο για την υπόστασή τους να έρχεται από την Ρωσική αρκούδα και όχι από το Αφγανιστάν…. Οι Πολωνοί για παράδειγμα επιζητούν ενδυνάμωση του ΝΑΤΟ και σκλήρυνση των σχέσεων με τη Ρωσία ενώ οι Γερμανοί απ`την άλλη επιδιώκουν προσέγγιση με τους Ρώσους ιδιαίτερα σε θέματα οικονομίας και ενέργειας. 
Κανένας λοιπόν δεν διατίθεται να αναλάβει πρωτοβουλία αν πρώτα δεν ξεκαθαρίσουν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Αν για παράδειγμα οι ΗΠΑ ακυρώσουν τα σχέδια εγκατάστασης βαλλιστικών πυραύλων, η Πολωνία θα είναι εκτεθειμένη με τη στάση που επέλεξε. Από την πλευρά τους οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να διαμορφώσουν σαφή στρατηγική στο θέμα του Αφγανιστάν αν πρώτα δεν ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά στο μέλλον του ΝΑΤΟ και στην διάθεση των μελών του σε σχέση με αυτό, με τους Ρώσους και με το ενδεχόμενο αύξησης της δύναμης της Αλ Κάιντα με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί. Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και την παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει προσβάλλει τόσο την Αμερική όσο και την Ευρώπη, βλέπουμε τότε ότι το χάσμα των μεταξύ τους απόψεων τείνει να διογκωθεί έτι περαιτέρω. Ένας νέος παράγοντας που μπαίνει στην εξίσωση είναι και η Γαλλία η οποία (όπως επιθυμεί ο Σαρκοζί) επιστρέφει μάλλον πλήρως στο ΝΑΤΟ μετά από μια απουσία σαράντα χρόνων. Η απόφαση αυτή θα τεθεί προς ψηφοφορία από την Γαλλική Βουλή οσονούπω και ο Σαρκοζί προσπαθεί παντοιοτρόπως να πείσει τους Γάλλους ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είναι προς το συμφέρον της χώρας. Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στο Paris Match δείχνει ότι 58% των Γάλλων συμφωνούν με την απόφαση του προέδρου τους. Απ`την άλλη μεριά, οι αντίπαλοι της ιδέας ισχυρίζονται πως η Γαλλία θα χάσει τα διαπραγματευτικά της ατού ιδιαίτερα απέναντι στα Αραβικά κράτη, τα οποία μπορούσε να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται μόνο εφόσον παραμένει ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Αμερικανική επιρροή. Ο καιρός θα δείξει.

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ομπάμα και η Ρωσία.


Μέσα στους δύο τελευταίους μήνες η κυβέρνηση του Ομπάμα ανέλαβε πολλαπλές διπλωματικές πρωτοβουλίες ξεκινώντας συνομιλίες με διάφορους «εχθρούς» και «φίλους». Οι πρωτοβουλίες αυτές καταδεικνύουν την θέληση των ΗΠΑ να επαναπροσδιορίσουν την εξωτερική τους πολιτική σε γενικότερα επίπεδα. Αν και είναι νωρίς για να προκαταλάβουμε τα όποια αποτελέσματα της κίνησης αυτής, εν τούτοις οι πρωτοβουλίες του Ομπάμα φαίνονται ενθαρρυντικές για την διατήρηση της ειρήνης στην όλη περιοχή που επηρρεάζει την πατρίδα μας. Οι πρωτοβουλίες του Ομπάμα σε σχέση με τη Ρωσία έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Οι Ρώσοι πιέζουν για μια γενική αναδίπλωση του ΝΑΤΟ έτσι που η επιρροή του να μην αγγίζει την Γεωργία και την Ουκρανία. Πιέζουν επίσης και για την ακύρωση των Αμερικανικών σχεδίων για εγκατάσταση βαλλιστικών πυραύλων στην ανατολική Ευρώπη και για την αποχή των Αμερικανών από οποιεσδήποτε πολιτικές ή στρατιωτικές παρεμβάσεις στην ευρύτερη περιοχή Ρωσικών συμφερόντων (που ξεκινάει από τη Βαλτική και καταλήγει μέσω του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία). 

 Ο Ομπάμα ανταποκρίθηκε στις Ρωσικές επιθυμίες μέσω της επανέναρξης συνομιλιών σχετικά με την συνθήκη πυρηνικών START I έχοντας λάβει ως αντάλλαγμα την άδεια της Μόσχας να επιτραπεί η διακομιδή Αμερικανικού μη στρατιωτικού υλικού για το Αφγανιστάν μέσω της Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας. Σε συζητήσεις κάτω από το τραπέζι, οι ΗΠΑ επιδεικνύουν υποχωρητικότητα ακόμη και στο θέμα της εγκατάστασης των πυραύλων εφόσον όμως η Ρωσία πιέσει την Τεχεράνη να αναδιπλώσει τις όποιες πυρηνικές της προθέσεις. Οι Ρώσοι από την πλευρά τους δεν πολυσυμφωνούν καθώς πιστεύουν ότι για να διακινδυνεύσουν τις σχέσεις τους με το Ιράν απαιτούνται πολύ περισσότερες υποχωρήσεις και παροχές από τις ΗΠΑ προς την Ρωσία.

 Στην σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Γενεύη η Κλίντον αναβάθμισε την προσφορά προς την Ρωσία αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Αμερική θα ξεκινούσε το «φρενάρισμα» της σχεδιαζόμενης επέκτασης του ΝΑΤΟ. Αυτό το έκανε αν και μια τέτοια πρωτοβουλία θα έθετε σε κίνδυνο τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους συμμάχους της στην πρώην ΕΣΣΔ που βλέπουν το ΝΑΤΟ ως την μόνη ασπίδα τους απέναντι στον όποιο Ρωσικό επεκτατισμό. Η πρωτοβουλία αυτή της Κλίντον, παρακολουθείται στενά από τους Ρώσους που μέχρι στιγμής αδυνατούν να την ερμηνεύσουν ως μια σοβαρή χειρονομία ή απλά ως μια κίνηση δημοσίων σχέσων της Κλίντον. Όλα βέβαια θα ξεκαθαρίσουν στην επικείμενη συνάντηση του Ομπάμα με τον Μεντβέντεφ. Αναμένουμε.

Strange Attractor Διαβάστε περισσότερα...

Η «γενοκτονία» σκιάζει το ταξίδι Ομπάμα στην Αγκυρα


 Οι Αρμένιοι τον πιέζουν να τηρήσει ως πρόεδρος ό,τι έχει πει στο παρελθόν 

«Επί χρόνια, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δεν μασούσε τα λόγια του και αποκαλούσε «γενοκτονία» την σφαγή των Αρμενίων πριν από 90 χρόνια. Ομοίως και η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και ο αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν» υπενθύμιζε, προχθές Παρασκευή, ο δημοσιογράφος Γκλεν Κέσλερ με άρθρο του στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ».

Ο κ. Κέσλερ αναφέρθηκε στις επιστολές που συστηματικά και οι τρεις υπέγραφαν ζητώντας από τον τότε πρόεδρο Μπους να αναγνωρίσει «τη μαζική σφαγή των Αρμενίων ως γενοκτονία», χαρακτηρίζοντας μια τέτοια αναγνώριση ως «υπερήφανο, αδιάψευστο και πρωτοπόρο κεφάλαιο της αμερικανικής διπλωματικής ιστορίας». Στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο κ. Ομπάμα επαναλάμβανε ότι ως πρόεδρος θα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Προεκλογικά, η δέσμευση του Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να ήταν επωφελής, σε αντίθεση με τη στάση του αντιπάλου του, Τζον Μακέιν, ο οποίος εξόργισε τους Αρμενίους αφού υποστήριζε ότι «η σημερινή Τουρκία δεν φέρει ευθύνη». Τώρα όμως που ο Μπαράκ Ομπάμα είναι πρόεδρος, αυτή η δέσμευση τον έφερε σε δύσκολη διπλωματική θέση. Το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα τη στιγμή που ο κ. Ομπάμα ετοιμάζεται να αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία.

Πιέσεις στο Κογκρέσο

Ο δημοκρατικός βουλευτής από την Καλιφόρνια, Ανταμ Σιφ, κατέθεσε την περασμένη εβδομάδα στο Κογκρέσο ψήφισμα με το οποίο καλεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ να αναγνωρίσει δημοσίως τη σφαγή των Αρμενίων ως γενοκτονία. «Οταν μιλάμε για μαζικές δολοφονίες, πρέπει να μιλάμε ανοικτά», τόνισε ο κ. Σιφ. Αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης δηλώνουν ότι ο Μπαράκ Ομπάμα έχει πραγματοποιήσει τεράστια βήματα για την εκπλήρωση των προεκλογικών του υποσχέσεων στην εξωτερική πολιτική, δρομολογώντας το κλείσιμο της φυλακής του Γκουαντάναμο, διατάσσοντας την αποχώρηση πολλών στρατευμάτων από το Ιράκ και προσεγγίζοντας χώρες με τις οποίες η κυβέρνηση Μπους είχε κακές σχέσεις, όπως η Συρία και η Ρωσία. Αλλά παραδέχονται ότι το θέμα της αρμενικής γενοκτονίας είναι λεπτό... «Αυτή τη στιγμή εστιάζουμε στο ζήτημα, πώς οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν την Τουρκία και την Αρμενία να συμφιλιωθούν με το παρελθόν», υπογράμμισε εκπρόσωπος του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε θετική πορεία, μετά την πολύ δύσκολη περίοδο που ακολούθησε την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003.

Η τουρκική πλευρά

Ο κορυφαίος σύμβουλος του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, Αχμέτ Νταβούτογλου υπογράμμισε όλα τα παραπάνω στις συναντήσεις που είχε αυτή την εβδομάδα με κορυφαίους αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο κ. Νταβούτογλου είπε επίσης ότι, μετά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αρμενία, οι σχέσεις Τουρκίας - Αρμενίας βελτιώνονται και ότι ένα ψήφισμα περί γενοκτονίας στο Κογκρέσο θα ακύρωνε αυτή την πρόοδο. Ο σύμβουλος του Τούρκου προέδρου δεν απάντησε όμως στην ερώτηση του τι θα συμβεί αν ο Ομπάμα εγείρει το «αρμενικό ζήτημα» πριν από την επίσκεψή του στην Τουρκία. «Η επίσκεψη θα είναι ιστορική για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις», αρκέστηκε να πει και «θεωρούμε ζωτικής σημασίας την επιτυχία της επίσκεψης αυτής».

Ομως, τα ανοίγματα προς την Τουρκία πρέπει να εξισορροπηθούν με τις αυξημένες προσδοκίες που έχει καλλιεργήσει ο Ομπάμα στους Αρμενίους της Αμερικής. Το ψήφισμα που κατατέθηκε στο Κογκρέσο καλεί τον Αμερικανό πρόεδρο «να χαρακτηρίσει τη συστηματική και εκούσια εξολόθρευση 1.500.000 Αρμενίων ως γενοκτονία».

Πηγή: Καθημερινή    Hμερομηνία δημοσίευσης: 22-03-09

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ρωσία αναβαθμίζει τα όπλα της


Με πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των πυρηνικών και συμβατικών δυνάμεων στέλνει μήνυμα στη Δύση λίγο πριν από τη Σύνοδο G20 

The Guardian

Την προοπτική μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης της Μόσχας με τη Δύση σκιαγράφησε ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ, εξαγγέλλοντας την περασμένη εβδομάδα τα σχέδια της Ρωσίας να αυξήσει τις συμβατικές όσο και τις πυρηνικές της δυνάμεις ως αντιστάθμισμα μιας κλιμακούμενης απειλής από το ΝΑΤΟ.

Μιλώντας ενώπιον της ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας, ο πρόεδρος Μεντβέντεφ δήλωσε ότι η Ρωσία θα αναβαθμίσει τον στρατό και το ναυτικό της από το 2011. Οι στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις επίσης θα εκσυγχρονιστούν σε μια προσπάθεια να δοθούν εγγυήσεις για την ασφάλεια της χώρας. «Οι προσπάθειες επέκτασης της στρατιωτικής υποδομής του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της χώρας μας συνεχίζονται», δήλωσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ. «Αμεση προτεραιότητά μας είναι να αυξήσουμε τη μαχητική ετοιμότητα των δυνάμεών μας. Πρέπει να είναι σε θέση να αναλαμβάνουν όλες τις αναγκαίες αποστολές για τη θωράκιση της ασφάλειας της Ρωσίας».

Προτεραιότητα στη ρωσική ατζέντα, επίσης, είναι να τεθούν όλες οι μαχητικές μονάδες του κράτους σε «μόνιμη ετοιμότητα».

Οι επισημάνσεις του προέδρου Μεντβέντεφ έγιναν δύο εβδομάδες πριν από την πρώτη συνάντησή του με τον Μπαράκ Ομπάμα στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής της ομάδας G20 στο Λονδίνο στις 2 Απριλίου. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να δώσει νέα ώθηση στις σχέσεις με τη Μόσχα, αλλά λαμβάνει αντιφατικά μηνύματα από τη ρωσική πλευρά. Η Ρωσία έχει προσφερθεί να βοηθήσει τις ΗΠΑ στη μεταφορά μη στρατιωτικών προμηθειών στο Αφγανιστάν. Τον περασμένο μήνα, όμως, κατέληξε σε παρασκηνιακή συμφωνία με το Κιργιζιστάν, που θα οδηγήσει καθώς φαίνεται στο κλείσιμο της στρατηγικής σημασίας αμερικανικής βάσης του Μανάς, στην Κεντρική Ασία.

Το σημείο τριβής είναι οι ανησυχίες της Ρωσίας για τις επιπτώσεις της δυτικής διείσδυσης στην περιοχή των συνόρων της. Η Ρωσία αρνείται με σθένος την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ και αντιτίθεται στην ανάπτυξη του προτεινόμενου αντιπυραυλικού συστήματος των ΗΠΑ στην κεντρική Ευρώπη, που για την ώρα βρίσκεται υπό εξέταση.

Προ ημερών, ο υπουργός Αμύνης, Ανατόλι Σερντιούκοφ, δήλωσε ότι η σημερινή κατάσταση του κόσμου «ενέχει την απειλή ένοπλων συρράξεων, δυνάμει επικίνδυνων για τη Ρωσία», και ότι οι πιθανότητες να ξεσπάσουν αυτές οι κρίσεις αυξάνονται. «Η στρατιωτικοπολιτική κατάσταση χαρακτηρίζεται από την επιθυμία της αμερικανικής ηγεσίας να επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία και εκείνη των συμμάχων της σε περιοχές γειτονικές της Ρωσίας», δήλωσε.

Οι πηγές ενέργειας

«Η Αμερική προσπαθεί να αρπάξει πηγές ενέργειας και άλλες φυσικές πηγές», διαμαρτυρήθηκε ο Ρώσος υπουργός, καταγγέλλοντας ότι η Ουάσιγκτον «υποστηρίζει ενεργά τις διαδικασίες που στοχεύουν στην εκτόπιση της Ρωσίας από τη σφαίρα των παραδοσιακών συμφερόντων της».

Αργότερα, στρατιωτικοί αξιωματούχοι ανακοίνωσαν ότι η Ρωσία σκοπεύει να αναπτύξει διηπειρωτικούς πυραύλους με πολλαπλές κεφαλές όταν εκπνεύσει, τον Δεκέμβριο, η συνθήκη ΣΤΑΡΤ 1 για τη μείωση των στρατηγικών όπλων. Σύμφωνα με την Αμερικανίδα υπουργό Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, η υπογραφή μιας νέας συμφωνίας για τα στρατηγικά όπλα είναι προτεραιότητα. Η Ρωσία δηλώνει επίσης ανοιχτή σε μια συμφωνία για τα πυρηνικά όπλα. Την περασμένη Τετάρτη, ο Γεβγένι Μιάσνικοφ, αναλυτής επί αμυντικών θεμάτων στη ρωσική πρωτεύουσα, δήλωσε ότι είναι γνωστή η ρωσική «λίστα ευχών» εν όψει της συνάντησης Ομπάμα - Μεντβέντφ. «Η Ρωσία θέλει να τεθεί τέλος στην ανάπτυξη του αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος στην Ευρώπη, θέλει μορατόριουμ για τη ΝΑΤΟϊκή διεύρυνση και μια συμφωνία ΣΤΑΡΤ». Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το αν διαθέτει τα απαραίτητα κεφάλαια για τον εκσυγχρονισμό των δυνάμεών της, σημείωσε ο ίδιος.

Πηγή : Καθημερινή    Hμερομηνία δημοσίευσης: 22-03-09

Διαβάστε περισσότερα...

Πρόταση λύσης για το Κουρδικό


Akşam 
(23/3/2009)


H Εμινέ Αϊνά, βουλευτής και συμπρόεδρος του DTP, μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματός της στη Μερσίνη, επανέλαβε και πάλι την ομοιότητα που παρουσιάζει ο Οτζαλάν με τον Μαντέλα. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι η κουρδική τηλεόραση αποτελεί την επιτυχία των νέων που βγήκαν στο βουνό.

Η Αϊνά, αφού ισχυρίστηκε ότι η πρώην πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ είναι και η πρώτη γυναίκα δήμιος του κόσμου, ανέφερε και τα εξής: 

• Τώρα οι ΗΠΑ, έχοντας δίπλα τους το Ισραήλ και τους Κούρδους ηγέτες του Ιράκ, προσπαθούν να εξαλείψουν τον αγώνα ελευθερίας των Κούρδων. Ακόμη μέχρι χθες, τον Μπαρζανί και τον Ταλαμπανί τους αποκαλούσαν Πεσμεργκέ και έλεγαν ότι η δολοφονία τους ήταν επιβεβλημένη. Σήμερα, αυτοί οι δύο αποτελούν τμήμα της λύσης του Ιράκ.
• Αυτός, ο οποίος έθεσε επί τάπητος την εισήγησή του για μια λύση υπό μορφή αυτόνομης δημοκρατίας, είναι ο αξιότιμος Οτζαλάν. Ζητούμε, λοιπόν, να υπάρξει κάποια σκέψη πάνω σε αυτή την πρόταση λύσης.   Διαβάστε περισσότερα...

Συνεργασία Τουρκίας – Συρίας για το νερό


Zaman 
(20/3/2009)


Σε συμφωνία, που επιτεύχθηκε στο πλαίσιο του 5ου Παγκόσμιου Φόρουμ Υδάτων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας, δρομολογήθηκε η κατασκευή ενός φράγματος στον ποταμό Ορόντη (φυσικό σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Συρίας), στο οποίο θα δοθεί το όνομα «Φράγμα Φιλίας Asi». Για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων της περιοχής, λειτουργούσε από το 1982 μέχρι το 1992, μεταξύ Τουρκίας, Συρίας και Ιράκ, Κοινή Τεχνική Επιτροπή [JTC], οι εργασίες της οποίες επαναλήφθηκαν από το 2007, με συνάντηση των αρμοδίων Υπουργών από τις τρεις χώρες στην Αττάλεια. Μεταξύ Τουρκίας και Συρίας αναφύονταν κατά καιρούς διακρατικά προβλήματα, που οφείλονταν στη διαχείριση, επάρκεια ή ανεπάρκεια των υδάτινων πόρων της περιοχής.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της τουρκικής κρατικής εταιρείας διαχείρισης υδάτινων πόρων DSI, η Τουρκία συνεισφέρει στο 89% [31 δις κ.μ.] της ροής του Ευφράτη, ο οποίος έχει συνολική ετήσια ροή 35 δις κ.μ., ενώ η Συρία συνεισφέρει το υπόλοιπο 11%. Αντίστοιχα, σε ό,τι αφορά τον ρου του Τίγρη, η Τουρκία συνεισφέρει στο 52% της συνολικής του ροής, ενώ το Ιράκ συμπληρώνει το υπόλοιπο. Η συνολική ετήσια ροή υδάτων του Τίγρη ανέρχεται σε 49 δις. κ.μ.. 

Η Τουρκία συμβάλλει με νεώτερη τεχνολογία και τεχνογνωσία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της Συρίας που σχετίζονται με το νερό. Επιπλέον, η DSI διοργανώνει σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα για Σύριους και Ιρακινούς τεχνικούς. Διαβάστε περισσότερα...

Σε καλή πορεία οι Αμερικανοτουρκικές σχέσεις


President George W. Bush and Prime Minister Recep Tayyip Erdogan of Turkey meet in the Oval Office 

Milliyet 

(20/3/2009)

Ο βασικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Ερντογάν, καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, τόνισε πως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε μια ιστορική περίοδο συνεννόησης. 

Ο Νταβούτογλου, στο πλαίσιο των επαφών του στην Ουάσιγκτον, συναντήθηκε με Αμερικανούς αρμοδίους ανωτάτου επιπέδου, μεταξύ των οποίων και ο σύμβουλος επί θεμάτων εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, James Jones. Ακολούθως, σε δηλώσεις του σε ξένους δημοσιογράφους, είπε: «Αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση από το γεγονός ότι η πολιτική μας σε όλα τα θέματα σχεδόν ταυτίζεται με την πολιτική των ΗΠΑ και ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική περίοδο». Ο Νταβούτογλου υπογράμμισε ότι η απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να επισκεφθεί την Τουρκία αποτελεί ένα είδος μηνύματος γι’ αυτή την ιστορική περίοδο, για την οποία είπε ότι είναι εποικοδομητική και βασίζεται στη συνεργασία.

Όσον αφορά την πρόταση ψηφίσματος για τα γεγονότα του 1915, ο Νταβούτογλου είπε ότι είναι πεπεισμένος πως η αμερικανική κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει να εκτροχιαστεί η θετική πορεία των διμερών σχέσεων εξαιτίας αυτού του θέματος. 

Ακόμη, τόνισε ότι το θέμα αυτό δεν πρέπει να επηρεάσει το στρατηγικό όραμα των αμερικανοτουρκικών σχέσεων ή των σχέσεων Τουρκίας – Αρμενίας. 

Στη συνέχεια, είπε ότι το θέμα αυτό συζητήθηκε και κατά τη συνάντηση που είχε με τον Jones και ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να επισκιάσει την επιτυχία της επίσκεψης Ομπάμα στην Τουρκία. Διαβάστε περισσότερα...

Το ενδεχόμενο αναβάθμισης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και το ΟΧΙ του Ιράν


Οι πρώτες κινήσεις του νέου πλανητάρχη στη μεσανατολική σκακιέρα γέμισαν με αισιοδοξία την τουρκική ηγεσία που διέκρινε στην επαγγελλόμενη μετά-Μπούς διεθνή τάξη πραγμάτων μια ευκαιρία βελτίωσης της δυσμενούς της θέσης, ιδίως μετά από όσα συνέβησαν στο Νταβός με πρωταγωνιστή τον Ρετζέπ Έρντογαν. Εντούτοις, οι εξελίξεις κατά την επίσκεψη του τούρκου Προέδρου στο Ιράν, διέψευσαν τις προσδοκίες της Άγκυρας για ανάληψη μεσολαβητικού ρόλου μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης.

Η επίσκεψη της αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, Χίλαρη Κλίντον, στην Άγκυρα στα πλαίσια των επαφών της με τους ηγέτες του αραβικού κόσμου, όπως τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ, δημιούργησαν βάσιμες ελπίδες για ραγδαία βελτίωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, που είχαν υποβαθμιστεί από την μεσανατολική πολιτική που ακολούθησε ο Τζ. Μπούς ο νεώτερος. Η προσμονή αυτή της Τουρκίας βασίστηκε στις ενδείξεις ότι ο νέος αμερικανός Πρόεδρος προτίθεται να «συμφιλιώσει» την υπερδύναμη με τον Ισλαμικό κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση η Άγκυρα, βάσει της κρίσιμης γεωπολιτικής θέσης που κατέχει, προσδοκά να δεχτεί έκκληση από τις ΗΠΑ για να υποστηρίξει τα διπλωματικά ανοίγματα της Ουάσιγκτον στα Ισλαμικά κράτη της Μέσης Ανατολής. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Άγκυρα, κοσμικό κράτος που θέλει όμως να κατέχει εξέχουσα θέση στον Ισλαμικό κόσμο, είναι διατεθειμένη να εμπλακεί στα πράγματα της περιοχής με οποιοδήποτε αντίτιμο: είτε προσφέροντας ενίσχυση και διευκολύνσεις στις στρατιωτικές αποστολές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ είτε συνεχίζοντας το διαμεσολαβητικό της έργο ανάμεσα, αφενός, στον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ, και αφετέρου, στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη ή ακόμη και τη Μόσχα. Έχοντας τη δυνατότητα να παρέχει τις καλές της υπηρεσίες ταυτόχρονα στη Δύση και την Ανατολή, η ηγεσία της Τουρκίας οραματίζεται να αναρριχηθεί με αυτό τον τρόπο στις υψηλότερες βαθμίδες του διεθνούς συστήματος. Στην αναμονή αυτή της Άγκυρας συνέτεινε βεβαίως και η απροσδόκητη αναγγελία από την κα. Κλίντον της επικείμενης επίσκεψης του αμερικανού Προέδρου, Μπάρακ Ομπάμα, στην Τουρκία για συνομιλίες. Το γεγονός αυτό, βέβαια, εάν τελικά πραγματοποιηθεί, θα δώσει μια ανεπανάληπτη ευκαιρία στην τουρκική ηγεσία να διαπραγματευτή ενδεχόμενα ανταλλάγματα για την «προσφορά» της σε θέματα που άπτονται των εθνικών της συμφερόντων, όπως η Κύπρος, το Αρμενικό, το Κουρδικό κ.ά..

Οι εξελίξεις στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, που αναπτέρωσαν το ηθικό της Άγκυρας, συνέπεσαν με τις προετοιμασίες της επίσκεψης του τούρκου Προέδρου, Αμπντουλάχ Γκιούλ, στο Ιράν. Ο Γκιούλ βρέθηκε στην Τεχεράνη με την ευκαιρία της 10ης Συνόδου κορυφής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, η σύσταση του οποίου ανάγεται στην δεκαετία 1960 με την ίδρυση της βραχύβιας – λόγο της ιρανικής επανάστασης – Περιφερειακής Συνεργασίας για την Ανάπτυξη από την Τουρκία, το Ιράν και το Πακιστάν. Η Σύνοδος είχε στόχο την υιοθέτηση προτάσεων και σχεδίων, εν όψει της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, για τη θέσπιση νέων και την ενδυνάμωση των υφιστάμενων μηχανισμών συνεργασίας του Οργανισμού, που επανιδρύθηκε υπό τη νέα του ονομασία το 1985 και στον οποίο εντάχθηκαν οι Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας το 1992, γεγονός που είχε ως συνέπεια την αριθμητική υπεροχή του τουρκικού στοιχείου.

Η Σύνοδος πρόσφερε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για διμερείς επαφές στους ηγέτες της περιοχής. Κατά τις συνομιλίες που είχε στο περιθώριο των εργασιών του Συνεδρίου ο τούρκος Πρόεδρος με τον ιρανό ομόλογό του, Μαχμούτ Αχμεντίνετζαντ, επαίνεσε τη νέα αμερικανική διοίκηση και προσφέρθηκε, προεξοφλώντας πρόωρα τα όποια θετικά μηνύματα έλαβε από τις ΗΠΑ, να μεσολαβήσει ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη για την επίλυση των διαφορών που προκαλούν ψυχρότητα και ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών. Ωστόσο, η πρόταση του Γκιούλ δεν βρήκε απήχηση στην ιρανική ηγεσία. Ο Αχμεντίνετζαντ στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε απέρριψε την τουρκική προσφορά, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι το Ιράν δεν έχει ανάγκη από τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας. Είπε συγκεκριμένα ότι τα εμπόδια θα είχαν ξεπεραστεί εάν οι διεθνείς σχέσεις διέπονταν από τις αρχές της δικαιοσύνης και του σεβασμού και ότι το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, κατηγορώντας εμμέσως τις ΗΠΑ και αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχει διάσταση απόψεων με την Τουρκία. Από την αρνητική στάση του ιρανού Προέδρου μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι η Άγκυρα, παρά την ενδεχομένως ευνοϊκή στάση της Ουάσιγκτον, απέχει πολύ από το να εξασφαλίσει την αποδοχή ισχυρών γειτονικών κρατών, όπως το Ιράν, το οποίο κατέχει τα σκήπτρα της περιφερειακής δύναμης. Καθώς επίσης ότι η Τουρκία υπερεκτιμά τις δυνατότητές της και τη στήριξη που της παρέχει η υπερατλαντική συμπολιτεία. Ενδεικτικό είναι, άλλωστε, ότι ο τούρκος Πρόεδρος δε δίστασε να προβεί κιόλας σε δηλώσεις περί της «πολιτικής» επίλυσης του Κουρδικού ζητήματος, η αντιμετώπιση του οποίου δεν νοείται χωρίς την αμερικανική συγκατάθεση.

Η ιρανική άρνηση στην πρόταση διαμεσολάβησης της Τουρκίας, επιβεβαιώνει την άποψη ότι ο δρόμος της Άγκυρας προς τη γεωπολιτική της αναβάθμιση είναι μεν εφικτός, πλην όμως μακρύς και δύσβατος. Είναι δε κυρίως γεμάτος εκπλήξεις. Η στάση που θα τηρήσει η Ουάσιγκτον σε αυτή τη φιλόδοξη πορεία της Άγκυρας είναι σημαντική, σημαντικότερη όμως φαίνεται ότι θα είναι εκείνη των περιφερειακών χωρών που «συνυπάρχουν» στον ίδιο γεωγραφικό χώρο με την Τουρκία και βιώνουν τις προκλήσεις και τις απειλές της νέας διεθνούς πραγματικότητας.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος - 16/3/2009

Π α ρ α τ η ρ η τ ή ρ ι ο Τ ο υ ρ κ ί α ς

Διαβάστε περισσότερα...

Δύο νέες εκθέσεις για την καταπάτηση μειονοτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία


Το Παρόν της Κυριακής - 22/3/2009

Ενώ η ανθρωπότητα έχει εισέλθει με ταχείς ρυθμούς σε μια πολυεπίπεδη παγκοσμιοποίηση, το τουρκικό κράτος εξακολουθεί να εφαρμόζει σχέδια που παραβλέπουν τον πολυεθνικό χαρακτήρα της τουρκικής κοινωνίας.Νέες έρευνες βεβαιώνουν την κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Τουρκία, υποψήφια χώρα για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Νέες μελέτες που εκπονήθηκαν από τούρκους επιστήμονες έφεραν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας σοβαρές παραβάσεις μειονοτικών δικαιωμάτων στη σύγχρονη Τουρκία. Οι δύο νέες εκθέσεις αφορούν τους τομείς: α) Της εκπαίδευσης β) Της περιουσίας των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων. Η πρώτη έκθεση, αφιερωμένη στον δολοφονηθέντα Χραντ Ντινκ, έχει τίτλο «Λησμονημένες ή Αφομοιωμένες; Οι μειονότητες στο εκπαιδευτικό σύστημα της Τουρκίας». Συντάχθηκε από τη Νουρτζάν Καγιά, η οποία είναι ερευνήτρια της διεθνούς ΜΚΟ «Διεθνής Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων» (MRGI) με έδρα το Λονδίνο. Μέσα από εμπεριστατωμένη μελέτη, που περιλαμβάνει και συνεντεύξεις με εκπαιδευτικούς, μαθητές και εκπροσώπους των μειονοτήτων στην Τουρκία, η ερευνήτρια μελετά τη στάση του τουρκικού εκπαιδευτικού συστήματος έναντι των μειονοτήτων. Η ερευνήτρια διαπιστώνει ότι οι μειονότητες στην Τουρκία θεωρήθηκαν ανέκαθεν απειλή για την «αδιαίρετη ενότητα του κράτους με την επικράτεια και το έθνος του». Αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης είναι το τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα να αγνοεί παντελώς τις εθνικές, πολιτισμικές, γλωσσικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των μη αναγνωρισμένων μειονοτήτων, ενώ φέρει αυστηρά νομικά εμπόδια και γραφειοκρατικούς περιορισμούς ακόμη και σε εκείνες (ελληνική, αρμενική και εβραϊκή) που τα δικαιώματά τους κατοχυρώνονται από τις διεθνείς συνθήκες. Η ερευνήτρια σημειώνει ότι το τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα προωθεί ιδεολογία βασισμένη στις αξίες του τουρκισμού, του εθνικισμού και του Ισλάμ, γεγονός που δεν στοχεύει στη διαφορετικότητα, αλλά, αντιθέτως, στη γλωσσική ομοιογένεια και τη δημιουργία της μοναδικής (τουρκικής) ταυτότητας. Με την προβολή αυτών των αξιών επιδιώκεται, αφενός, η αφομοίωση των εθνικών μειονοτήτων, και αφετέρου, η απορρόφηση του παράλληλου Ισλάμ, όπως εκείνο των Αλεβίδων. Η Καγιά σημειώνει ότι οι μειονότητες αυτές είναι εξαιρετικά ευάλωτες και αδύναμες εξαιτίας του γεγονότος ότι η Άγκυρα έχει επικυρώσει όλες τις διεθνείς συμβάσεις με την επιφύλαξη των διατάξεων που αφορούν τις μειονότητες και το δικαίωμα των μειονοτήτων στην εκπαίδευση! Υπογραμμίζει ακόμη ότι η υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση στα σχολεία έχει αντισυνταγματικό χαρακτήρα και αντιβαίνει ακόμη και τις στοιχειώδεις διεθνείς διατάξεις περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Θεωρεί, τέλος, ότι η Τουρκία, βάσει λεπτομερούς σχεδίου που προτείνει, πρέπει να αναγνωρίσει αυτές τις μειονότητες στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής της πορείας και να τους παραχωρήσει τα αναγκαία πολιτισμικά και γλωσσικά δικαιώματα στον χώρο της εκπαίδευσης.

Η δεύτερη έκθεση έχει τίτλο «Μια ιστορία αποξένωσης: Το ζήτημα των ευαγών ιδρυμάτων και της ακίνητης περιουσίας των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Τουρκία». Συντάχθηκε από τη νομικό Ντιλέκ Κουρμπάν και τη δικηγόρο Κεζμπάν Χατεμί στο πλαίσιο του Προγράμματος Εκδημοκρατισμού του Ιδρύματος Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών της Τουρκίας (TESEV). Στην έκθεση αυτή οι συντάκτριες επιχειρούν να κάνουν αποτίμηση του καθεστώτος των ευαγών ιδρυμάτων (βακούφια) που ανήκουν στις μη μουσουλμανικές μειονότητες. Εξετάζουν το ειδικό καθεστώς που διέπει τα κοινοτικά ιδρύματα ξεκινώντας από την οθωμανική περίοδο για να συνεχίσουν με τις διατάξεις που προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάννης για την προστασία των μειονοτήτων. Έπειτα μελετούν την πολιτική του κεμαλικού καθεστώτος, αρχικά, με τη θέσπιση σειράς νόμων –όπως ο νόμος των βακουφίων του 1935– και αργότερα, την εφαρμογή της πολιτικής των παράνομων καταπατήσεων με αφετηρία το 1960. Εν συνεχεία εξετάζουν το νέο βακουφικό νόμο του Φεβρουαρίου 2008 και τις προσφυγές που έφτασαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τις Κουρμπάν και Χατεμί ο νέος βακουφικός νόμος, που ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως ΑΚΡ, περιπλέκει ακόμη περισσότερο την ήδη χαώδη κατάσταση στον χώρο των μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων, επιτρέποντας στην Άγκυρα να προχωρήσει σε περαιτέρω επεμβάσεις και παράνομες καταπατήσεις, προφασιζόμενη απουσία φιλανθρωπικού, πνευματικού ή άλλου έργου. Μέχρι τα τέλη του 2008, λοιπόν, η διοίκηση 24 ιδρυμάτων της ελληνορθόδοξης και 24 ιδρυμάτων της εβραϊκής κοινότητας περιήλθε στη Γενική Διεύθυνση των Βακουφίων, ενώ το κράτος καταπάτησε παράνομα 30 ακίνητα της αρμενικής κοινότητας, περί τα 1.000 ακίνητα της ελληνορθόδοξης και 2 ακίνητα της κοινότητας των Ασσυροχαλδαίων. Οι συντάκτριες σημειώνουν ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να αποτελέσει τη βασική αρχή βάσει της οποίας θα εξεταστούν τα ζητήματα των μειονοτικών ιδρυμάτων. Προτείνουν τον σεβασμό του καθεστώτος προστασίας των μειονοτήτων που προβλέπεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης και τις διεθνείς συμβάσεις, την επιστροφή των καταπατηθέντων ακινήτων και την προστασία και τον σεβασμό της πολιτισμικής κληρονομιάς των μειονοτήτων, όπως δηλαδή και με τα μουσουλμανικά ιδρύματα στη γείτονα.

Οι παραπάνω εκθέσεις, συνταγμένες από τούρκους ερευνητές αναγνωρισμένου κύρους, ρίχνουν φως στις υστερόβουλες και αντιδημοκρατικές πολιτικές, παρακαταθήκη των Νεότουρκων, που υπεβλήθησαν επί δεκαετίες στις μειονότητες –κυρίως τις μη μουσουλμανικές– στη σύγχρονη Τουρκία. Η αλλαγή της νοοτροπίας αυτής, που εκτιμούμε πως μάλλον δεν υπαναχωρεί και επανέρχεται στα πράγματα υπό ισλαμικό προσωπείο, δεν μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά από το πάσχον τουρκικό πολιτικό σύστημα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί με τους κατάλληλους μηχανισμούς και τις δομές που διαθέτουν και τα κράτη μέλη συνιστούν τους κυριότερους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν την Άγκυρα προς τον μονόδρομο της Δημοκρατίας και να εξασφαλίσουν, στοιχειωδώς τουλάχιστον, τον σεβασμό πανανθρώπινων αξιών.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος

http://paratiritirio-tourkias.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 22 Μαρτίου 2009

Τουρκία Το φάντασμα της γενοκτονίας των Αρμενίων ξυπνά


Της Sabrina Tavernise
New York Times 


Ο αριθμός θα έπρεπε να είχε σοκάρει την τουρκική κοινή γνώμη: σύμφωνα με άκρως απόρρητη έκθεση του οθωμανικού υπουργείου Εσωτερικών που είδε το φως της δημοσιότητας ύστερα από εννέα δεκαετίες, 972.000 Αρμένιοι υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξαφανίστηκαν από το 1915 έως το 1916.

Στη σημερινή Τουρκία, όμως, οποιαδήποτε συζήτηση για το τι συνέβη τότε προκαλεί έντονη δημόσια αντίδραση. Από τότε που δημοσιεύθηκε το παραπάνω νούμερο σε μονογραφία που επικαλείται επίσημα αρχεία του κράτους, δεν υπήρξε καμία σχεδόν σχετική αναφορά στα μέσα ενημέρωσης. «Τίποτα», σημειώνει με απογοήτευση ο Τούρκος συγγραφέας της και αρθρογράφος, Μουράτ Μπαρντακσί. Για τον Μπαρντακσί η σιωπή μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: «οι αριθμοί μού είναι πολύ μεγάλοι. Οι άνθρωποι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να τους συζητήσουν».

Μία σειρά γενεών Τούρκων μαθητών είχαν άγνοια για τις λεπτομέρειες της Γενοκτονίας, στη διάρκεια της οποίας περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αρμένιοι βρήκαν τον θάνατο κατ' εντολήν της τότε οθωμανικής κυβέρνησης. Με «σοβιετικό στυλ», η Τουρκία απαγόρευσε οποιαδήποτε αναφορά στα σχολικά βιβλία και στην επίσημη ιστοριογραφία, σε μια προσπάθεια να ξεχαστεί το όλο θέμα. Τα τελευταία 10 χρόνια, όμως, με την άνθηση της κοινωνίας των πολιτών στη χώρα, οι πολίτες άρχισαν να αμφισβητούν την εκδοχή των γεγονότων που προβάλλει το κράτος. Τον Δεκέμβριο, μια ομάδα διανοουμένων δημοσίευσε κείμενο με το οποίο ζητούσαν συγγνώμη για την άρνηση της χώρας τους να παραδεχθεί τις θηριωδίες.

Καταγραφή αρχείων
Με το βιβλίο του «Τα Αρχεία του Ταλάτ Πασά» ο κ. Μπαρντακσί συνέβαλε αποφασιστικά στη μελέτη των γεγονότων. Πρόκειται για μια καταγραφή των αρχείων και των προσωπικών εγγράφων του Μεχμέτ Ταλάτ (γνωστού και ως Ταλάτ Πασά), ο οποίος ήταν ο αρχιτέκτονας των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων εναντίον των Αρμενίων. Τα έγγραφα παραδόθηκαν στον κ. Μπαρντακσί από τη χήρα του Ταλάτ Πασά, λίγο πριν πεθάνει το 1983. Ανάμεσα στα στοιχεία που παραθέτει περιλαμβάνονται και δύο απογραφές: το 1915, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ζούσαν 1.256.000 Αρμένιοι. Δύο χρόνια αργότερα, ο αριθμός τους είχε μειωθεί σε 284.157.

Για κάποιον που δεν γνωρίζει το ζήτημα, οι παραπάνω αριθμοί αποτελούν απλά μια θλιβερή στατιστική. Στην Τουρκία, όμως, το θέμα των στατιστικών είναι μείζονος σημασίας, καθώς η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί πόσοι ακριβώς Αρμένιοι εκτοπίστηκαν ή θανατώθηκαν. Πριν από μερικές μέρες μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας προειδοποίησε ότι οι σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ θα εισέλθουν σε κρίση εάν ο πρόεδρος Ομπάμα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων πριν από την επίσημη επίσκεψή του στην Άγκυρα τον επόμενο μήνα.

Η σιωπή γύρω από τα ευρήματα του κ. Μπαρντακσί υποδηλώνει ότι το θέμα είναι ακόμη ταμπού στην Τουρκία. Ταυτόχρονα, όμως, το γεγονός ότι δημοσιεύθηκε το βιβλίο αποδεικνύει ότι η κοινωνία της χώρας ωριμάζει. Ο συγγραφέας είχε άλλωστε ολοκληρώσει τη μελέτη του εδώ και καιρό (τα αρχεία του παραδόθηκαν πριν από 27 χρόνια) και ανέμενε την ευκαιρία να την εκδώσει.

Σχεδιασμένη πολιτική εξόντωσης 
Το τουρκικό επιχείρημα είναι ότι η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν αιματηρή και όσοι σκοτώθηκαν εκείνη την περίοδο ήταν θύματα του χάους που προηγήθηκε. Ο συγγραφέας κ. Μπαρντακσί μάλιστα υιοθετεί τη συγκεκριμένη άποψη και υποστηρίζει ότι οι δημογραφικές μεταβολές δεν αποδεικνύουν από μόνες τους ότι σκοτώθηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι, αλλά απλώς ότι εκτοπίστηκαν. Διαφωνεί με τον όρο γενοκτονία, υποστηρίζοντας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να δράσει εναντίον των Αρμενίων, καθώς εκείνοι υποστήριζαν ανοικτά τη Ρωσία στον πόλεμο με την Υψηλή Πύλη. Στη μονογραφία του, πάντως, δεν προσφέρει καμία ερμηνεία για τα νούμερα. Απλώς τα παραθέτει και αφήνει τους αναγνώστες να αποφασίσουν, βασιζόμενοι στα «ψυχρά στοιχεία» και απαλλαγμένοι από τους συναισθηματισμούς της ρητορικής.

Το τουρκικό επιχείρημα πάντως απορρίπτεται από τους περισσότερους ανεξάρτητους μελετητές, οι οποίοι αντιτείνουν ότι ο μικρός αριθμός των Αρμενίων ανταρτών δεν συνιστούσε σοβαρή απειλή για την Αυτοκρατορία. Η πολιτική που εφαρμόστηκε ήταν αποτέλεσμα της πεποίθησης ότι οι Αρμένιοι ήταν αναξιόπιστη μειονότητα, καθώς δεν ήταν μουσουλμάνοι. Το πρόβλημα λοιπόν έπρεπε να αντιμετωπιστεί ριζικά. Ο Χίλμαρ Κάιζερ, ιστορικός και ειδικός στο ζήτημα της γενοκτονίας των Αρμενίων θεωρεί ότι τα ευρήματα του βιβλίου του κ. Μπαρντακσί αποδεικνύουν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ακολούθησε μια προσεκτικά σχεδιασμένη πολιτική εξόντωσης. «Σε μια σελίδα με αριθμούς επιβεβαιώνονται όλες οι εκτιμήσεις μας», μας λέει, παρομοιάζοντας το βιβλίο με «ροπαλιά στο κεφάλι». Η αλλαγή στη δημογραφική σύνθεση του πληθυσμού αντικατοπτρίζει με ακρίβεια αριθμό των νεκρών. «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το ερμηνεύσεις. Δεν μπορεί κάποιος να έκρυψε ένα εκατομμύριο ανθρώπους», καταλήγει.

Άλλοι μελετητές δεν είναι τόσο εντυπωσιασμένοι. Εκτιμούν ότι το βιβλίο του κ. Μπαρντακσί απλώς επιβεβαιώνει όσα ήδη γνωρίζαμε. Αυτής της άποψης είναι και ο Ντόναλντ Μπλόξχαμ, συγγραφέας του βιβλίου «Το Μεγάλο Παιχνίδι της Γενοκτονίας: Ιμπεριαλισμός, Εθνικισμός και ο Αφανισμός των Οθωμανών Αρμενίων». Διαβάστε περισσότερα...

Ρωσία Οι τελευταίες μέρες της Ολιγαρχίας;


Του Andrew E. Kramer
New York Times 


Είναι επώνυμες προσωπικότητες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, άνδρες οι οποίοι θεώρησαν εαυτούς ως τους Κάρνεγκι ή τους Ροκφέλερ της Ρωσίας. Είναι γνωστοί ως «ολιγάρχες» και μπορεί σύντομα να καταλήξουν στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης.

Θρασείς, νέοι και πλούσιοι, αυτοί οι βαρώνοι των μετασοβιετικών επιχειρήσεων που γλίτωσαν από την εθνικοποίηση –για να μην πούμε την εξορία ή τη φυλακή– επί Βλαντιμίρ Πούτιν έμελλε να κάνουν ακόμη μεγαλύτερες περιουσίες με σύμμαχο την οικονομική ευημερία των τελευταίων ετών. Πουθενά αλλού στον κόσμο, όμως, δεν επλήγησαν τόσοι επιχειρηματίες τόσο άσχημα και τόσο γρήγορα όσο στη Ρωσία τους τελευταίους μήνες.

Πολλοί από τους πιο πλούσιους ανθρώπους της Ρωσίας υπέστησαν τέτοια ζημιά λόγω της οικονομικής κρίσης, που σήμερα αδυνατούν να εξοφλήσουν δάνεια δυτικών τραπεζών. Το Κρεμλίνο παρενέβη με βραχυπρόθεσμες πιστώσεις πέρυσι, καθώς δεν ήθελε οι περιουσίες να πέσουν σε ξένα χέρια. Αυτά τα δάνεια θα πρέπει τώρα να εξοφληθούν έως τέλος του χρόνου, μαζί με τα πρόσθετα ξένα δάνεια. Ο όγκος του χρέους είναι τόσο μεγάλος –η κεντρική τράπεζα υπολογίζει ότι εταιρείες και τράπεζες της Ρωσίας θα πρέπει να εξοφλήσουν έως το τέλος του έτους 128 δισεκατομμύρια δολάρια– που πολλά μέλη της ολιγαρχίας θα είναι αδύνατον να αντεπεξέλθουν. Μόνο ένα μέρος αυτού του χρέους, περίπου 7 δισ. δολάρια, είναι εταιρικά ομόλογα. Τα υπόλοιπα είναι τραπεζικά δάνεια σε εταιρείες που ανήκουν κυρίως στην ολιγαρχία ή στο κράτος.

«Η κρίση θα σαρώσει όσους εγκαταλείφθηκαν», δήλωσε η κοινωνιολόγος Όλγα Κριστανόφσκαγια. «Το Κρεμλίνο έχει όλους τους μοχλούς. Εάν θέλουν να βοηθήσει θα βοηθήσει. Εάν δεν θέλει, θα πει φιλελευθερισμός τώρα, οι σχέσεις της αγοράς θα καθορίσουν ποιοι από σας θα επιβιώσουν», τόνισε.

Η απόγνωση της ρωσικής ολιγαρχίας είναι τέτοια, που μια ομάδα μεγάλων ονομάτων της βιομηχανίας έφθασε στο σημείο να κάνει προσκύνημα στο Κρεμλίνο τον περασμένο Ιανουάριο για να καταθέσει μια αδιανόητη έως τότε πρόταση. Κατά τη συνάντησή τους με τον πρόεδρο Μεντβέντεφ, οι πέντε «ολιγάρχες» πρότειναν τη συγχώνευση των περιουσιακών τους στοιχείων –στα οποία περιλαμβάνονται μερικά από τα μεγαλύτερα ορυχεία της Ρωσίας και εργοστάσια– σ’ έναν κρατικά ελεγχόμενο βιομηχανικό όμιλο. Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση θα πρέπει να καλύψει το χρέος στις δυτικές τράπεζες, που ανέρχεται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Με άλλα λόγια, προσέφεραν εθελοντικώς την ανατροπή των επίμαχων ιδιωτικοποιήσεων, εκείνων ακριβώς που δημιούργησαν την ολιγαρχία στα μέσα της δεκαετίας του ’90.
Η κυβέρνηση δεν βιάζεται
«Έτρεχαν όλοι σαν τρελοί για να προφτάσουν να κάνουν πρώτοι μια συμφωνία με την κυβέρνηση», δήλωσε ο Ρομπ Έντουαρντς, αναλυτής ειδικός σε θέματα μεταλλουργίας. Η πρόσβαση στα αποθέματα σκληρού νομίσματος της Ρωσίας, είπε ο ίδιος, είναι για την ολιγαρχία κάτι σαν την κάρτα «βγες από τη φυλακή, είσαι ελεύθερος» …
Δυστυχώς για πολλούς «ολιγάρχες», δυστυχώς και για τις δυτικές τράπεζες που τους δάνεισαν τα χρήματα, αυτή η κάρτα μπορεί να έχει χάσει την ισχύ της. Είναι παράδοξο το ότι η ίδια η κυβέρνηση, η οποία είχε υποστηρίξει την εθνικοποίηση στο πετρέλαιο και άλλους τομείς, αναζητεί τώρα κεφάλαια για να υποστηρίξει το ρούβλι και τον προϋπολογισμό και δεν δείχνει πρόθυμη να επενδύσει σε προβληματικές βιομηχανίες. Με ή χωρίς την κρατική βοήθεια, η κυβέρνηση θα πάρει πιθανότατα τον έλεγχο των επιχειρήσεών της.  

«Η σημερινή κρίση είναι ανελέητη για τη μεταλλουργία», δήλωσε σε συνέντευξή του ο Άλισερ Ουσμάνοφ, ένας από τους βαρώνους που συμμετείχαν σ’ εκείνη τη συνάντηση στο Κρεμλίνο. «Θα μας πάρει όλα όσα συγκεντρώσαμε χθες». Εκτός από τον κ. Ουσμάνοφ, στη συνάντηση μετείχαν ο άλλοτε πυρηνικός φυσικός και νυμφευμένος με τη θετή εγγονή του Μπόρις Γέλτσιν, Όλεγκ Ντεριπάσκα, ο Μιχαήλ Προκόροφ, γνωστός ως ο εργένης πολυεκατομμυριούχος, ο βιομήχανος Βλαντιμίρ Ποτάνιν και ο βαρώνος του πετρελαίου Βίκτωρ Φέκσελμπεργκ. Μαζί κατέχουν τη μεγαλύτερη βιομηχανία αλουμινίου και νικελίου στον κόσμο.

Με την πρώτη ματιά, η πρόταση της ολιγαρχίας φάνηκε να αντανακλά όσα σκέφτονταν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου: να πάρουμε μετοχές στις εταιρείες που καταρρέουν. Αλλά στη Ρωσία είναι διαφορετικά. Aκόμη και πριν από την κρίση, η κυβέρνηση στήριζε τη βιομηχανία σε κρατικά χέρια, η συμβολή της εν μέσω της οικονομικής κρίσης δεν θα έμοιαζε τόσο με μετρημένη πολιτική αντίδραση σ’ ένα πρόβλημα όσο με πρόσχημα για τη επέκταση του κυβερνητικού ρόλου στις επιχειρήσεις. Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

15 χρόνια από τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη


Του Χρήστου Ιακώβου
Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών


Στις 20 Μαρτίου συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από τη δολοφονία του πρώην υπαλλήλου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών και δραστήριου υποστηρικτή του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, Θεόφιλου Γεωργιάδη. Η δολοφονία εκείνη υπήρξε η πρώτη που σημειώθηκε από τις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες με θύμα Ελληνοκύπριο μετά το 1974 και μάλιστα μέσα στις ελεύθερες περιοχές. 

Σήμερα, αναλύοντας προσεκτικά το πλαίσιο της δολοφονίας του Θεόφιλου Γεωργιάδη μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι η δολοφονία αποτελούσε μέρος της στρατηγικής ψυχολογικού πολέμου που εξαπέλυσε τότε η Τουρκία σε δύο μέτωπα: πρώτον στο Κυπριακό και δεύτερο στο Κουρδικό. Ο ψυχολογικός πόλεμος (ή ψυχολογικές επιχειρήσεις) διενεργείται μέσω της εκτέλεσης ενεργειών με σκοπό τη μετάδοση συγκεκριμένων ενδείξεων και μηνυμάτων στον αντίπαλο. Οι συγκεκριμένες ενέργειες είναι σχεδιασμένες με τέτοιο τρόπο που αποβλέπουν στο να μεταβάλουν τη συμπεριφορά του αντιπάλου αφού επηρεάσουν πρώτα τον ορθολογισμό και το ψυχισμό του. Ο τύπος αυτός του πολέμου εκφράζει την πλέον υπόγεια και ύπουλη μορφή πολέμου, διότι χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα μέσα προκειμένου να πλήξει άτομα και σύνολα και να τους επηρεάσει τη σκέψη και τα συναισθήματα με απώτερο στόχο την ηθική τους συντριβή. 

Η δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη κατατάσσεται στον τακτικό ψυχολογικό πόλεμο, σε αντίθεση με τη σύλληψη Οτσαλάν το 1999 που εντάσσεται στο στρατηγικό ψυχολογικό πόλεμο. Η διαφορά έγκειται στο ότι με τη σύλληψη Οτσαλάν, η Τουρκία επεδίωξε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να υπονομεύσει καθοριστικά την αποφασιστικότητα και τη θέληση του ΡΚΚ να συνεχίσει τον ασύμμετρο πόλεμο εναντίον της. 

Στη περίπτωση της δολοφονίας του Θεόφιλου Γεωργιάδη επεδίωξε πιο άμεσους και βραχυπρόθεσμους στόχους με σκοπό να ασκήσει ψυχολογική πίεση και να υπονομεύσει το ηθικό. Συγκεκριμένα, μέσω της δολοφονίας καταδείχθηκαν, σημειολογικά, δύο στοιχεία που καθορίζουν και τη βάση της ανάλυσης του τακτικού ψυχολογικού πολέμου που εξαπέλυσαν τότε οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Πρώτον, η δολοφονία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής στην Κύπρο του τότε υπουργού εθνικής άμυνας, Γεράσιμου Αρσένη, οποίος επισκεπτόταν επίσημα το νησί με σκοπό την προώθηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Δεύτερον, η δολοφονία πραγματοποιήθηκε την παραμονή της πιο σημαντικής κουρδικής εορτής, της πρωτοχρονιάς (Νεβρόζ), η οποία πήρε τεράστιες εθνικές διαστάσεις αφού ταυτίστηκε, στις δεκαετίες του 1980 και ’90, με την Κουρδική εξέγερση κατά του Τουρκικού κράτους. 

Η Τουρκία, με τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη, επεδίωξε μέσω της άσκησης ψυχολογικής πίεσης να στείλει δύο σαφή μηνύματα προς την Ελληνική πλευρά. Πρώτον, ότι θα αντιδράσει δυναμικά στο ζήτημα της ενίσχυσης της άμυνας της Κύπρου μέσω του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και, δεύτερον, ότι θα κτυπήσει όποιον παρείχε σημαντική βοήθεια προς το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. 

Με την εισαγωγή της μεθόδου της δολοφονίας ως μέσου άσκησης πολιτικής στην Κύπρο, πρακτική που παραδοσιακά, η Τουρκία χρησιμοποιεί στο εσωτερικό, ενίσχυσε την ψυχολογική βία που ασκεί σε βάρος της Ελληνοκυπριακής πλευράς μετά την εισβολή του 1974. Μακροπρόθεσμα, η δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη, απετέλεσε την πρώτη τακτική νίκη της Τουρκίας στον ψυχολογικό πόλεμο που εξαπέλυσε τότε, σε μία αλυσίδα γεγονότων (1996 Ίμια, 1998 ακύρωση της έλευσης των πυραύλων S-300, και 1999 σύλληψη Οτσαλάν) που οδήγησαν στην υλοποίηση δύο στρατηγικών στόχων: την αμυντική αποδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της ακύρωσης του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και την ελληνική αποσύνδεση από το Κουρδικό ζήτημα.  Διαβάστε περισσότερα...

1848: Year of Revolution


Mike Rapport
1848: Year of Revolution
Basic Books, 2009


Του Gary J. Bass
Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον
New York Times Book Review



Το 2008 δεν ήταν ένας χρόνος αλλαγών. Το 1848 ήταν. Από μια πλευρά της Ευρώπης ως την άλλη, εξερράγη μια σειρά από φιλελεύθερες επαναστάσεις που καταβαράθρωσαν κυβερνήσεις από την Γαλλία, την Ουγγαρία έως και τις μικρές πολιτείες της Γερμανίας και της Ιταλίας.

Στο “1848: Year of Revolution”, στο καινούργιο αυτό πόνημα, ο Μάικ Ραπόρτ περιγράφει τις εξεγέρσεις εκείνου του χρόνου και παράλληλα καθιστά αντιληπτή της απήχηση τους σήμερα. Οι επαναστάτες είχαν να αντιμετωπίσουν προκλήσεις που μοιάζουν με αυτές που ορθώνονται μπροστά μας σήμερα. Είχαν να παλέψουν με τον δαίμονα του εθνικισμού που απειλούσε να τραβήξει μαζί του στο βούρκο των εθνοτικών συγκρούσεων όλες τις φιλελεύθερες επαναστάσεις. Είχαν ανάγκη να θεσπίσουν καινούργιες συνταγματικές τάξεις που θα καθησύχαζαν τον βίαιο ριζοσπαστισμό. Και μαζί με όλα αυτά έπρεπε να τιθασεύσουν την μεγάλη φτώχια και την κοινωνική μιζέρια των μόλις πρόσφατα ενδυναμωμένων μαζών, οι οποίες διακατέχονταν από απίθανες προσδοκίες όσον αφορά την οικονομική τους ανάπτυξη και την κοινωνική ισότητα.

Ο Ραπόρτ, λέκτορας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Στέρλινγκ στη Σκωτία, αρχίζει το βιβλίο εξηγώντας ότι η Ευρωπαϊκή τάξη είχε παγώσει από το τέλος των Ναπολεόντιων πολέμων το 1815 και ο συντηρητισμός είχε επιβληθεί από τα βασιλικά δικαστήρια. Κατά την διάρκεια μια βαθιάς οικονομική κρίσης την δεκαετία του 1840, η απεγνωσμένη μιζέρια των αγροτών, των τεχνητών και των φτωχών ήταν καταλυτική στην δημιουργία ενός κύματος λαϊκής οργής εναντίον του συντηρητικού αυτού συστήματος. 

Τα αιτήματα των μαζών ήταν αυτά που θεωρούμε σήμερα συστατικά του δημοκρατικού δόγματος: ελευθερία του λόγου, ανεξιθρησκία, ένορκες δίκες. Παρά όμως τις ευγενείς τους προσδοκίες, οι επαναστάτες αγκάλιασαν την βία. Οι εξεγέρσεις ήταν ευρέως διαδεδομένες. Όλα άρχισαν από μιαν εξέγερση στο υπό Αυστριακή διοίκηση Μιλάνο, η οποία ακολουθήθηκε από μιαν επανάσταση στη Σικελία. Στο Παρίσι, οι εξεγερθέντες συγκρούστηκαν με την αστική φρουρά προκαλώντας εξεγέρσεις σε όλη την πόλη. Οι Γερμανοί εργάτες και οι φιλελεύθεροι, ενθουσιασμένοι από τα νέα που έφτασαν από το Παρίσι, κατέκλυσαν τους δρόμους. Στην Ουγγαρία, ο Λάζος Κόσσουθ, ένας ευγενής που μεταμορφώθηκε σε επαναστάτη εναντίον της Αυστριακής ηγεμονίας, βρόντηξε απαιτώντας αυτοδιοίκηση και ελευθερία από τον ζυγό του Μεττερνιχιακού συστήματος. Στη Βιέννη, τα στρατεύματα άνοιξαν πυρ εναντίον των εξεγερμένων μαζών… Ακόμα και στην αντιδραστική Πρωσία, όπου οι στρατιώτες έβαλαν κατά του λαού στο Βερολίνο με βλήματα πυροβολικού, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να τους δώσει σύνταγμα. Οι μόνες περιοχές που δεν έζησαν το επαναστατικό πνεύμα των καιρών, ήταν η Βρετανία – όπου η αστική τάξη είχε ήδη καταφέρει συνταγματική κυβέρνηση – και η Ρωσία, όπου ο Τσάρος κατέστειλε τις τάσεις για εξέγερση από την αρχή…μια καταστολή την οποία θα πλήρωνε η Ρωσία αργότερα…

Όταν όμως οι επαναστάτες προσπαθούσαν να εγκαταστήσουν τις δομές που θα επέτρεπαν την κοινωνική και την οικονομική πρόοδο η παλαιά συντηρητική τάξη κατάφερε να επιβληθεί εκ νέου. Η φιλελεύθερη κυβέρνηση στην Ουγγαρία εξουδετερώθηκε από εισβολές με αρχή την Αυστρία και την Γερμανία. Στη Γερμανία η αποξένωση μετά το 1848 τροχοδρόμησε πειράματα με την δικτατορία. Στην Γαλλία ο Λουή Ναπολέων Βοναπάρτης διέπραξε πραξικόπημα το 1851 και σκότωσε όλους του αντιφρονούντες προτού επιβληθεί ως ο Αυτοκράτωρ Ναπολέων ο 3ος. 
Προσφέροντας μια λεπτομερέστατη ιστορία, ο Ραπόρτ δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όπου δεν μπορείς παρά να διακρίνεις ένα βαθύ σεβασμό για τους μετ-επαναστάτες όπως ο Μαντέλα και ο Χαβέλ, η οποίοι ναι μεν ηγηθήκαν επαναστάσεων αλλά είχαν την τόλμη να κάνουν εκείνες τις απαραίτητες συγκαταθέσεις που αποτελούν το ζωτικό αίμα της δημοκρατίας. Εν τέλη είναι αυτό που ακολουθεί το οποίο μετρά: η καθημερινότητα η οποία έχει ανάγκη μιας λειτουργικής κυβέρνησης. Διαβάστε περισσότερα...