Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

Πως και η Shell πάει για τα πετρέλαια του Κουρδιστάν;

Μια εξέλιξη με μεγάλη σημασία κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες σε εξειδικευμένους στον ενεργειακό τομέα ιστοχώρους. Σύμφωνα με την αποκάλυψη, η εταιρία Shell (Βρετανία – Ολλανδία), εξετάζει και αυτή το ενδεχόμενο ανάμιξής της στο ιρακινό Κουρδιστάν… Η περιοχή φιλοξενεί περί τα 45 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο που αντιστοιχούν περίπου στο 30% των αποθεμάτων του Ιράκ που υπολογίζονται σε 143 δισεκατομμύρια βαρέλια, ενώ η χώρα διαθέτει το 8,7% των παγκοσμίων αποθεμάτων.
Η Shell βλέποντας ότι πέραν από τις «φωνές» της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης οι συνέπειες στις ανταγωνίστριές της ExxonMobil (ΗΠΑ) και Total (γαλλική), αλλά και της ρωσικής Gazprom, οι συνέπειες είναι αμελητέες, σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να επενδύσει στην περιοχή και φέρεται να έχει ήδη ξεκινήσει συνομιλίες με την περιφερειακή κουρδική κυβέρνηση.
Το ζητούμενο είναι να μην επηρεαστούν οι δραστηριότητες της εταιρίας στην εκμετάλλευση του γιγαντιαίου κοιτάσματος «Majnoon» στο νότιο Ιράκ, καθώς επίσης και στο κοίτασμα «West Qurna-1», όπου είναι σε κοινοπραξία υπό την αμερικανική Exxon. Η εταιρία επίσης εμπλέκεται σε κοινοπραξία αξιοποίησης αποθεμάτων ύψους 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Ιράκ!
Υπάρχει βέβαια και μια πιθανή εναλλακτική – αν θέλετε συμπληρωματική – ερμηνεία. Η Shell είναι βασικός εταίρος της Τουρκίας η οποία έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με το Ιράκ, ενώ προσπαθεί να βελτιώσει θεαματικά τις σχέσεις της με το κουρδικό βόρειο τμήμα της χώρας για να μπορέσει να περισώσει ότι είναι δυνατόν από τον εφιάλτη που ζει λόγω της δραστηριότητας του PKK και της προοπτικής συνοριακών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή… Οπότε, η δραστηριοποίηση της Shell ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό και με τις τουρκικές προτεραιότητες…
Διαβάστε περισσότερα...

Παραίτηση του ειδικού συμβούλου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη Συρία

Την παραίτησή του ανακοίνωσε ο ειδικός σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη Συρία, Φρέντερικ Χοφ.
Ο ειδικός σύμβουλος για τη Συρία της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Φρέντερικ Χοφ, πρόκειται να παραιτηθεί, ανακοίνωσε χθες Τρίτη ανώτατος Αμερικανός αξιωματούχος προσθέτοντας ότι αυτό δεν αναμένεται να σηματοδοτήσει αλλαγή στην αμερικανική πολιτική ως προς τη συριακή κρίση.
Ο Φρέντερικ Χοφ, ο οποίος μαζί με τον αμερικανό πρεσβευτή στη Συρία Ρόμπερτ Φορντ, υπήρξε ο κυριότερος σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη συριακή κρίση, ενημέρωσε την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον ότι σκοπεύει να παραιτηθεί, είπε ο ίδιος αξιωματούχος.
Ο Χοφ, ειδήμονας σε θέματα Μέσης Ανατολής και ειδικός σύμβουλος της Κλίντον για τη Συρία, επιχείρησε να πείσει την πολωμένη αντιπολίτευση στη Συρία να αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή και να παρουσιάσει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση απέναντι στη διακυβέρνηση της χώρας από τον πρόεδρο Άσαντ.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Κίνα: «Απαραβίαστο κινεζικό έδαφος» τα νησιά στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας

Το Πεκίνο διαμηνύει στο Τόκιο ότι τα διαφιλονικούμενα νησιά είναι «απαραβίαστο κινεζικό έδαφος».
Ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γιανγκ Τζιετσί επανέλαβε στον ιάπωνα ομόλογό του Κοϊχίρο Γκέμπα την διεκδίκηση από την πλευρά του Πεκίνου των διαφιλονικούμενων νησιών στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας, στο περιθώριο της Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, μετέδωσε σήμερα το πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα.
Σε σύντομο τηλεγράφημά του, το πρακτορείο αναφέρει ότι ο Γιανγκ επανέλαβε την «επίσημη θέση της Κίνας αναφορικά με τα νησιά Ντιαογιού, τα οποία αποτελούν από τα αρχαία χρόνια απαραβίαστο έδαφος της Κίνας».
Οι σχέσεις μεταξύ Κίνας-Ιαπωνίας επιδεινώθηκαν ραγδαία αυτόν το μήνα, όταν η Ιαπωνία αγόρασε νησιά που βρίσκονται σε υπό αμφισβήτηση περιοχή στην θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Κίνας, τα οποία ονομάζονται Σενκάκου στην Ιαπωνία και Ντιαογιού στην Κίνα.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

H CIA έχασε τον επικεφαλής του κατασκοπικού δικτύου της στην ανατολική Λιβύη


tПосол США в Ливии Джон Крис Стивенс смерть 2012 сентябрь коллаж гр\n
© Коλάζ: «Η Φωνή της Ρωσίας»

Η CIA έχασε τον επικεφαλής του κατασκοπικού της δικτύου στην ανατολική Λιβύη. Μετά την πρόσφατη επίθεση στο κτήριο του Προξενείου στη Βεγγάζη, όπου σκοτώθηκε ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Κρίστοφερ Στίβενς, οι υπάλληλοί του απομακρύνθηκαν.

«Ανάμεσά τους ήταν και περίπου 12 συνεργάτες της CIA, οι οποίοι είχαν την ευθύνη για την προετοιμασία και τη συλλογή των πλέον πολύτιμων πληροφοριών για τις εξτρεμιστικές ομάδες», γράφει σήμερα η εφημερίδα New York Times. «Πρόκειται για καταστροφική απώλεια, μείναμε χωρίς μάτια σε αυτήν την περιοχή», υποστηρίζει επικαλούμενη έναν από τους ειδικούς η New York Times.
Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκία:Παράταση της Εντολής για Χερσαίες Επιχειρήσεις στο Νότιο Κουρδιστάν;ύ Κουρδιστάν


Φωτογραφία για Τουρκία:Παράταση της Εντολής για Χερσαίες Επιχειρήσεις στο Νότιο Κουρδιστάν;ύ Κουρδιστάν
Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία κατά τις επιδρομές της κατά Κουρδικών χωριών του Νότιου Κουρδιστάν χρησιμοποιεί βόμβες διασποράς  και βόμβες φωσφόρου.Η χρήση των βομβών αυτών έχει ενταθεί απο το 2008 και ένθεν Το  Τουρκο-ισλαμοφασιστικό καθεστώς συνεχίζει να επικαλείται τη χρήση πυροµαχικών διασποράς πρός εξυπηρέτηση της γενοκτονικής πολιτικής κατά του Κουρδικού Λαού μη υπογράφοντας την Σύμβαση για τα Όπλα Διασποράς – η οποία απαγορεύει την παραγωγή, αποθήκευση, χρήση και εξαγωγή βομβών διασποράςΤο Υπουργικό Συμβούλιο της Τουρκίας θα ζητήσει την έγκριση από το Τουρκικό κοινοβούλιο την παράταση για ένα ακόμη χρόνο της εντολής που επιτρέπει στις Τουρκικές Ένοπλες δυνάμεις να διεξάγουν χερσαίες επιχειρήσεις κατά Κούρδων Μαχητών του PKK στο έδαφος του Νοτίου Κουρδιστάν και οποία λήγει στις 17 Οκτωβρίου ανέφερε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς .Η Πρώτη συνεδρίαση του Τουρκικού Κοινοβουλίου αναμένεται να διεξαχθεί την 1 Οκτωβρίου και αυτή η πράξη θα αποτελέσει βασική προτεραιότητα της

Η πρώτη απόφαση για διασυνοριακές επιχειρήσεις ελήφθηκε στις 17 του Οκτώβρη του 2007 . Στις 21 Φλεβάρη, 2008 διεξήχθη η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση στις 29 Φλεβάρη του ιδίου μήνα αποσύρθηκαν κατόπιν εντονότατης Αμερικανικής παρέμβασης και παρά τους τουρκικούς ισχυρισμούς, όπως αποκάλυψαν τα wikileaks ο μηχανισμός της Τουρκικής προπαγάνδας είχε δώσει πολύ ευρεία διάσταση στα αποτελέσματα της Επιχείρησης τα οποία κατά αμερικανικές πηγές ήταν πενιχρά.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

Πρόσκληση

Το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) σας προσκαλεί στην συζήτηση με θέμα:


Πτυχές της ελληνοκυπριακής διαπραγμάτευσης στο Κυπριακό μέσα από τις βρετανικές και τουρκικές πηγές: Από τη Διζωνική Ομοσπονδία στο Σχέδιο Ανάν

Εισγηγήσεις

Τα «ξεχασμένα βρετανικά έγγραφα»,  βρετανικές βάσεις και ένα διζωνικό παρασκήνιο του  1975
Φανούλλα Αργυρού, Ερευνήτρια


Ο στρατηγικός εγκλωβισμός της ελληνοκυπριακής πλευράς στο Σχέδιο Ανάν την περίοδο 2002- 2004 μέσα από το απόρρητο ημερολόγιο του πρώην αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού Οζντέν Ορνέκ.
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Συντονισμός: Γιάννος Αφροδίσης, ΤΕΠΑΚ


Παρασκευή 5 Οκτωβρίου, 7.30 μ.μ.
ΤΕΠΑΚ- Αίθουσα Διαλέξεων Κτιρίου Υπηρεσίας Σπουδών (πρώην Λαϊκή Τράπεζα)
Γωνία Αθηνών και Ξιούτα
Λεμεσός
Διαβάστε περισσότερα...

Πρόσκληση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Η Ιερά Μητρόπολη Πάφου,
το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου

σας προσκαλούν στην επιστημονική ημερίδα με θέμα

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως μέρος της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής»

Πρόγραμμα

Χαιρετισμοί

Μητροπολίτης Πάφου κ.κ. Γεώργιος

Μάριος Κύρου, ΚΥΚΕΜ

Ομιλίες

Το Ποντιακό Ζήτημα ως τμήμα του ευρύτερου Ελληνικού Ζητήματος της Ανατολής

Βλάσης Αγτζίδης
Ερευνητής, Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας


Η γενοκτονία ως μέσο ομογενοποίησης του τουρκικού έθνους-κράτους: Η περίπτωση της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)


Συντονισμός - Εισαγωγικά Σχόλια
Κυριάκος Μπαρρής
Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου


Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012
7: 15 μ.μ.
Αίθουσα Εκδηλώσεων Α’ Λυκείου
(Λύκειο Εθνάρχου Μακαρίου)
Πάφος
Διαβάστε περισσότερα...

Turkey’s decades of coups at an end


The army, long above the law, has to bow to democratic government

In my trade you get used to it after a while, but the first time you wake up to find a military coup has happened overnight where you live is quite alarming. That was in Turkey back in 1971, when the army seized control of the country after months of political turmoil. It was not as bad as the 1960 coup, when the military authorities tried and hanged the prime minister, but it was bad enough.
There were two more coups in Turkey: in 1980, when half a million were arrested, tens of thousands were tortured, and 50 were executed, and 1997, a “postmodern” coup in which the army simply ordered the prime minister to resign. But there will be no more coups in Turkey: The army has finally been forced to bow to a democratically elected government.
On Sept. 21, a Turkish court sentenced 330 people, almost all military officers, to prison for their involvement in a coup plot in 2003. They included the former heads of the army, navy and air force, who received sentences of 20 years each, and six other generals. Thirty-four other officers were acquitted.
Five years ago, nobody in Turkey could have imagined such a thing. The military were above the law, with the sacred mission (at least in their own minds) of defending the secular state from being undermined by people who mixed religion with politics. Making coups against governments that trespassed on that forbidden ground was just part of their job.
This was the duty that the 330 officers thought they were performing in 2003, according to the indictments against them. The Justice and Development Party (AKP), a moderate Islamic party espousing conservative social values, had come to power after the 2002 election: The voters had got it wrong again, and their mistake had to be corrected.
With public opinion abroad and at home increasingly hostile to military coups, a better pretext was needed than in the old days. So the plot, Operation Sledgehammer, involved bomb attacks on two major mosques in Istanbul, a Turkish fighter shot down by the Greeks, and an attack on a military museum by Islamic militants. The real attackers, in every case heavily disguised, would actually be the military themselves.
The accused 330 claimed that Operation Sledgehammer was all just a scenario for a military exercise, and the documents supporting the accusations (probably leaked by junior officers opposed to a coup) have never been properly attributed. But given the army’s track record of four coups in 50 years and its deeply rooted hostility to Islamic parties, the charges were entirely plausible, and in the end the court believed them.
Even now, many secular-minded people in Turkey do not trust the motives of an Islamic party in government. They still think that the army is there to protect them from the dark oppression of the religious fanatics, and that any attempt to curb its power is a conspiracy against the whole principle of the secular, neutral state.
But the Turkish secular state has never been neutral. From the time when Mustafa Kemal Ataturk and his companions, all military officers, rescued Turkey from the wreckage of the Ottoman Empire after the First World War, the state was at war with religion.
Ataturk began by abolishing the religious schools, the Sultanate, and the Caliphate (religious authority over all Muslims) that Ottoman sultans had traditionally claimed. He banned forms of headgear, like the fez and the turban, that had religious connotations. He replaced Islamic law with Western legal codes, and declared the equal status of women and men (including votes for women).
It was understandable, because Ataturk had always argued that Turkey must Westernize its institutions and write off the non-Turkish parts of the empire if it wanted to survive in a world dominated by industrialized Western empires. But that was 75 years ago. Today’s Turkey is modern, powerful, and prosperous, and there is no external threat.
It’s high time for the Turkish army to stop waging a cold war against the part of the population who are still devoutly religious. They are entitled to the full rights of citizenship too, although they are not entitled to force their beliefs and values on everybody else.
That was the significance of AK’s victories in the past three elections, and of the trials that have finally brought the army under control. The head of the Turkish armed forces and all three service chiefs resigned in July in protest against the trials of military personnel, but President Abdullah Gul promptly appointed a new head of the armed forces — who tamely accepted the post.
It’s over.
Gwynne Dyer is an independent journalist whose articles are published in 45 countries.
Διαβάστε περισσότερα...

From Armenia to Syria: The Breakdown of Turkey’s Neighbourhood Policy


Turkey’s fight against the Kurdish Worker’s Party (PKK) has heightened over the last few months, with the Turkish military fighting one of its toughest battles in years. There have been more than 700 deaths in the last 14 months – one of the highest casualty rates since the PKK took up arms in 1984. A key reason for this escalation has been Ankara’s ill-defined policy towards Syria. Ankara is facing a growing security challenge along its southern border with Syria. Turkey’s Kurdish problem will now only be solved when the Syrian crisis is solved.
Unfortunately, “Turkey’s zero problems with neighbours” policy, the brainchild of Foreign Minister, Ahmet Davutoglu, has pretty much collapsed. It is a tragic outcome for a policy which only a short time ago Turkey was being celebrated both by Turkey’s leadership and the international community. Relationships with former foes, Syria, Iran and Iraq had considerably improved; efforts for rapprochement with Armenia were underway; while Turkey was putting itself forward to mediate in numerous different conflicts in the Middle East and beyond. Turkey was trying to be everything to everyone; have an impact everywhere. Ankara failed to prioritize and spread itself too thin which led to the unraveling of the policy. Today there has been an almost total reversal. Neighbors have once again become enemies; tensions have increased in the southeast of the country but also in the Eastern Mediterranean, with Ankara’s credibility and aims in its neighbourhood suffering a major setback.
Unfortunately Turkey became over confident and rather boastful. Davutoglu’s now infamous speech announcing that” Turkey would be reshaping the Middle East” is a good example. To a certain extent the international community also contributed, given how much praise both Washington and the EU piled on Turkey, boosting its already sizeable ego.
After decades of hostile relations the ruling Justice and Development Party (AKP), developed exceptionally close ties with Syrian President, Bashar al-Assad. So close that joint Cabinet meetings were taking place. Syria was the example Turkey always cited when talking about how successful its “zero problems with neighbours” policy was. When the up-rising in Syria began, Ankara tried to persuade Assad to reform. Turkey expected Damascus to listen given their close ties. It came as a blow to realize he was not interested in what Ankara had to say. Rather he continued with his brutality. Turkey changed policy (as it had previously done in Libya after initial hesitation) calling on Assad to step down, openly pushing for regime change. As a consequence, relations with Syria were turned on their head with Erdogan making Assad an enemy. Consequently this led to Turkey relations with the Shiia leaderships in both Iran and Iraq also unraveling.
Turkey’s decision to support only the Muslim Brotherhood dominated Syrian National Council (SNC) and the Free Syrian Army unfortunately led to Ankara being accused of following a sectarian foreign policy and has not helped prevent the break-up of Syria into an ethically and religiously divided country. Turkey should have taken a more pluralistic approach and supported all the opposition groups. This was further complicated by Assad granting autonomy to certain Syrian Kurdish regions which resulted in the Syrian Kurds not supporting the opposition. Rather it resulted in making the Kurds more ambitious about creating an independent Kurdish homeland spanning Syria, Turkey and Iraq. Turkey’s failure to resolve its own Kurdish issue has been a gift in this respect. The PKK has used the turmoil in Syria to strengthen its own position, getting support from Syrian, Iraqi and Iranian Kurds.
All in all Turkey’s Syrian policy has blown up in the face of its architects, Prime Minister Erdogan and Foreign Minister Davultoglu, something Davutoglu had to admit during a meeting of the UN, when his plan to force the international community to form a safe zone in Syria, as a consequence of Turkey growing refugee crisis, found no support. After allowing almost one hundred thousand refugees into the country an increasingly dangerous security situation has arisen and it is likely that Ankara will soon have to start moving refugees to other regions. There has already been an increase of clashes at the border with opposition forces taking control of the Tel Abyad border gate, with bullets and mortars falling in the central Akçakale district. As a result Turkey as deployed armored vehicles and heavy weaponry. The financial burden is also a strain on Turkey’s coffers. Initially insisting it did not need financial assistance and could handle the burden alone. A decision it has now come to regret.
The Turkish public is getting fed up too. Initially many Turks supported Erdogan’s Syrian policy, believing it would equate to the Egyptian or Tunisian experience. They have now realized that Turkey has gotten in too deep and the policy is creating insecurity and instability in the country.
Meanwhile Ankara remains at loggerheads with Iraqi Prime Minister, Nuri al-Maliki. This is not only because of Turkey’s position on Syria but also because Turkey is still providing asylum to Iraqi Vice President Tariq al-Hashemi, now sentenced to death for alleged crimes which are broadly viewed as politically motivated. Relations with Iran have also gone down-hill as Ankara has accused Iran of supporting the PKK.
Unfortunately there are only a few positive stories in Turkey’s neighbourhood policy, in particular Azerbaijan and Georgia with which Turkey had good relations in the first place. Of course before the Arab Spring, the biggest failure of the “zero problems with neighbours policy” was with Armenia with which Turkey has no diplomatic ties. A diplomatic process designed to normalize relations, including reopening the shared border, between Armenia and Turkey led to the signing of two protocols in Zurich in 2009. Unfortunately Turkey made a u-turn, backtracking by deciding to link ratification of the Protocols in the Turkish Parliament to progress on a solution to the Nagorno-Karabakh conflict between Azerbaijan and Armenia. Turkey did this under pressure from Azerbaijan, when it was confronted by a hostile reaction from Baku that accused Turkey of betraying Baku’s interests. Turkey crumbled under Azerbaijani pressure and it killed the process. Turkey’s credibility was damaged internationally while Yerevan declared Turkey had acted dishonestly. The whole episode increased rather than decreased tensions in the region.
As long as Turkey continues to insist that Armenian-Turkish relations can only move forward if Armenia complies with Azerbaijani demands on Nagorno-Karabakh, I doubt there will be any new effort to normalize relations. However, since then Turkey has further strengthened relations Azerbaijan. Azerbaijan is now one of the biggest investors (soon to be the biggest) in Turkey with the two signing to important energy contracts this summer. Indeed Ankara’s relationship with Azerbaijan is now so important and valuable that Ankara remained completely silent, unlike the rest of the international community, when Azerbaijan recently pardoned and shockingly promoted Ramil Safarov, an Azerbaijani soldier who brutally murdered an Armenian soldier during a NATO Partnership for Peace Training in Budapest in 2004. Extradited to Baku some two weeks ago, where he received a hero’s welcome, it created a diplomatic storm and increased tensions between Azerbaijan and Armenia, throwing another spanner into the already difficult Karabakh peace process.
All in all Turkey’s “zero problems with neighbours” policy has fallen on tough times, contributing to regional tensions, rather than reducing them. Thereby regional ambitions have been hobbled and domestic troubles have been exacerbated. While I feel sure that Turkey will “bounce back , it currently seems that Davutoglu’s great success has ultimately become his greatest failure.
Διαβάστε περισσότερα...

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΗ ΡΙΚΕΡ


Wikileaks περί Σκοπίων
24/09/2012
Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τηλεγράφημα του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στα Σκόπια, Φίλιπ Ρίκερ, είδε το φως της δημοσιότητας από τα Wikileaks. 

Το τηλεγράφημα είχε γραφεί τον Φεβρουάριο του 2009 ενόψει των προεδρικών εκλογών στη γειτονική χώρα και σύμφωνα με τον πρέσβη, στις εκλογές Μαρτίου/Απριλίου 2009, ο τότε προεδρικός υποψήφιος του αντιπολιτευόμενου κόμματος «Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» (SDSM), Λιούμπομιρ Φρίτσκοφσκι, θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε σχέση με τον υποψήφιο του VMRO-DPMNE, Γκιόργκι Ιβάνοφ, καθώς είχε ταχθεί υπέρ της πολιτικής ενός λογικού συμβιβασμού με την Ελλάδα στο ζήτημα της ονομασίας. 

Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, ο υποψήφιος του SDSM «δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ενώ πολλοί θεωρούν ότι κύριος στόχος του κ. Φρίτσκοφσκι θα ήταν να παίξει το ρόλο του ‘άγριου σκυλιού' κατά του VMRO-DPMNE». 

Παράλληλα, ο κ. Ρίκερ προχωρούσε στην εκτίμηση πως ο υποψήφιος του VMRO-DPMNE και σημερινός πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκ. Ιβάνοφ, δεν είναι χαρισματικός και δεν διαθέτει πολιτική και διπλωματική εμπειρία.

Ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην ΠΓΔΜ σημείωνε στο τηλεγράφημα ότι ο κ. Ιβάνοφ, σύμφωνα με όσα ακούγονταν, ήταν ισχυρός υποστηρικτής της ιστορικής προσέγγισης κατά την οποία οι νυν σλαβικής καταγωγής πολίτες της ΠΓΔΜ είναι άμεσοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Υπογράμμιζε πως ήταν μικρές οι πιθανότητες να προωθηθούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην ΠΓΔΜ εάν επικρατούσε ο κ. Ιβάνοφ στις προεδρικές εκλογές, ενώ επισήμανε ότι το κυβερνών κόμμα VMRO-DPMNE εκμεταλλευόταν τον κρατικό μηχανισμό υπέρ της υποψηφιότητας του Γκ. Ιβάνοφ, απειλώντας με απόλυση δημοσίους υπαλλήλους, σε περίπτωση που δεν ψήφιζαν τον κ. Ιβάνοφ στις εκλογές. 

Ως γνωστόν, αυτός που επικράτησε στις εκλογές ήταν ο Ιβάνοφ… 
Διαβάστε περισσότερα...

Darkmarket


Misha Glenny
Darkmarket
Πάπυρος, 2012


Tου Θανάση Bασιλείου


Οι κρυπτογραφημένες όψεις του κυβερνοχώρου, οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές τους προεκτάσεις, αποτελούν θέμα για την κοινωνική σκέψη αλλά και τη δημοσιογραφική έρευνα. Οι σχετικά πρόσφατες μελέτες των Ζίγκμουντ Μπάουμαν (Ρευστή αγάπη, Εστία, 2007), Αλαίν Μπαντιού (Eloge de l’amour, 2009) και του Γάλλου κοινωνιολόγου Ζαν Κλωντ Κάουφμαν (Love Online, 2010), είχαν ως αντικείμενο τις σχέσεις, τη σεξουαλικότητα και τον έρωτα μέσω της δικτυακής επαφής.
Εδώ, στο Darkmarket του Μίσα Γκλένι, το αντικείμενο είναι το πολύπλοκο, αόρατο, υπερεθνικό ηλεκτρονικό έγκλημα που, απλωμένο από την Αγγλία, Τουρκία, Σρι Λάνκα, Ουκρανία, Ρωσία, Κίνα μέχρι τις Σεϋχέλλες, ΗΠΑ κ.α., σημαδεύει την εποχή της δικτύωσης.
Ο Γκλένι, Βρετανός δημοσιογράφος και ιστορικός, ανταποκριτής της εφημερίδας The Guardian και του BBC, έγινε γνωστός με το εξίσου αποκαλυπτικό βιβλίο «ΜcMafia: Έγκλημα Χωρίς Σύνορα» (εκδ. Πάπυρος, 2009). Εκεί διερευνούσε την εξάπλωση του διεθνούς εγκλήματος μετά τη διάλυση του σοβιετικού συνασπισμού.
Το Darkmarket -που θα μπορούσε να διαβαστεί σαν μια πνευματική και κοινωνική άσκηση εγρήγορσης ή σαν ένα σύγχρονο κι επίκαιρο θρίλερ του εικονικού και του πραγματικού κόσμου- είναι αποκαλυπτικό για τις άκρως ανησυχητικές και επικίνδυνες πτυχές της δράσης του ψηφιακού υποκόσμου.
Σε μια οικουμένη που κυβερνά ο Μαμμωνάς (οι διαχειριστές των hedge fund, η τραπεζική ολιγαρχία, οι σεΐχηδες του πετρελαίου, οι Λατινοαμερικανοί μεγιστάνες της κινητής τηλεφωνίας, η νέα οικονομική ελίτ των μαύρων μαζί με την παλιά οικονομική ελίτ των λευκών στη Νότια Αφρική, οι Κινέζοι κατασκευαστές μπιχλιμπιδιών για τη διεθνή αγορά και οι γκουρού της ιντερνετικής τεχνολογίας από την Μπανγκαλόρ μέχρι τη Σίλικον Βάλεϊ), οι χάκερ προπορεύονται με μεγάλη διαφορά. Στο διαδικτυακό περιβάλλον, μαζί με την εκτίναξη του πλαστικού χρήματος και του ιδιωτικού χρέους, πολλαπλασιάστηκαν οι αδελφότητες των απενοχοποιημένων απατεώνων, τα ιντερνετικά εμπορικά χωριά και τα φόρουμ πραγματικών και ερασιτεχνών εγκληματιών, που με άμετρη υπεροψία τρέφονται από τα ασύλληπτα άμεσα χρηματικά κέρδη πραγματοποιώντας πραγματικά εγκλήματα εις βάρος πραγματικών ανθρώπων. «Οι “δούρειοι ίπποι” (trojan) είναι για τους χάκερ ό,τι ήταν οι λοστοί για τους παλιούς διαρρήκτες», υποστηρίζει ο Γκλένι.
Οι διωκτικές αρχές αλλά και τα παραδοσιακά συνδικάτα του οργανωμένου εγκλήματος, αρχικά, πίστεψαν πως οι δικτυακές απάτες ήταν κάτι ευκαιριακό και πρόσκαιρο. Όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Η εμφάνιση, η γιγάντωση και η πτώση ενός από τους πλέον διαβόητους ιστότοπους του εγκλήματος στον κυβερνοχώρο της δεκαετίας του 2000, είναι ενδεικτική. Στην αφήγηση του Γκλένι, η επιχείρηση Darkmarket, ένα δείγμα διακρατικής συνεργασίας με λάθη και κακοτυχίες, ήταν η πρώτη φάση ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου για τη διείσδυση των διωκτικών αρχών στον κόσμο της δικτυακής εγκληματικότητας. Μιλάμε, όμως, για έναν δρόμο που οδηγεί στο πουθενά. Η αμφισημία, η αμφιβολία, η παραπλάνηση και η ψευδαίσθηση υπήρξαν σημαντικές παράμετροι στην κατανόηση των τρόπων και των μέσων που χρησιμοποιεί το οργανωμένο έγκλημα. Και το Διαδίκτυο έχει μεγεθύνει κατά πολύ τον ρόλο τους αυτό. Οι χάκερ, οι κράκερ και οι λοιποί εγκληματίες του κυβερνοχώρου βουτάνε όλο και πιο βαθιά στον υπόγειο κόσμο τους, με μεγαλύτερη ορμή, όρεξη και εξειδίκευση δημιουργώντας «νέα νομισματοκοπεία» και ΑΤΜ προσωπικής ελεύθερης πρόσβασης.
Ο Μίσα Γκλένι ολοκληρώνει την έρευνά του στα υπερεθνικά κυβερνοεγκλήματα εστιάζοντας στην ευθύνη του ίδιου του ανεπτυγμένου κόσμου για την ανάπτυξή τους. Τονίζει την αδυναμία των πολιτικών ιθυνόντων «που τους λείπει είτε το όραμα είτε το ενδιαφέρον να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες διαρθρωτικές ανισότητες της παγκόσμιας οικονομίας πάνω στις οποίες ευδοκιμεί το έγκλημα και η αστάθεια». Υποστηρίζει πως όλο και περισσότεροι νεαροί, άνισης προέλευσης, ποτισμένοι από τη φιλοσοφία της ιντερνετικής κουλτούρας, θα γλιστρούν αργά και σταθερά, μ’ ένα πέρασμα πολύ θολό στο έγκλημα του κυβερνοχώρου, όσο θα διατηρείται το επιθετικό σύστημα της φιλελεύθερης νομισματικής καινοτομίας, παράλληλα με το μείγμα της αμερικανικής και ευρωπαϊκής ανικανότητας και τον κυνισμό της ρωσικής και σινο-ινδικής φιλοδοξίας.
Διαβάστε περισσότερα...

Turkey’s Massive Military Trial Opens Old Wounds and New Anxieties

Claims of procedural and evidentiary anomalies in a huge trial of coup plotters raise criticism of the Erdogan administration. Is the Prime Minister trying too hard to bury the military — and Turkish secularism?

Protesters hold Turkish flags and shout slogans as they take part in a demonstration outside Turkey's first parliament in Ankara on Sept. 22, 2012.
ADEM ALTAN / AFP / GETTY IMAGES
Protesters hold Turkish flags and shout slogans as they take part in a demonstration outside the first parliament in Ankara, Turkey, on Sept. 22, 2012
It was meant to be a milestone for Turkish democracy. In a trial that ran for 21 months, more than 300 senior military officers — including two ex-generals — were accused of seeking to overthrow Prime Minister Recep Tayyip Erdogan’s Islamist-rooted government in 2003. Never again would hard-line secularist generals — the arbiters of political life for decades by force of coups or behind-the-scenes coercion — be able to act with impunity. The trial — dubbed Sledgehammer — was to represent the end of an era when the top brass believed themselves beyond the reach of the law, justified in their actions because Turks needed protection from radical Islam and could not know what was best for themselves.
On Friday a judge in a crowded, purpose-built courthouse outside Istanbul handed down jail sentences ranging from 13 to 20 years against 325 officers. But instead of writing an epilogue to a divisive era, a nation already bitterly polarized over its future became even further divided.
The defendants — including two former generals and a former admiral — were accused of planning to bomb mosques at prayer time and to shoot down a Greek fighter jet in an attempt to stir public unrest and cause the downfall of Erdogan’s Islamic-rooted government, now in its third term in power. But the trial was dogged from the start by allegations of improper conduct, false evidence and apparent anomalies, such as dozens of officers nowhere near an incriminating war-games exercise and CDs said to have been recorded in 2002–03 but using Word 2007 software. The defense repeatedly complained that its counterevidence was not heard, and key witnesses were not called to testify. Erdogan, critics charged, used the trial as a pretext to lock away his former opponents.
“I am not convinced by the verdict, and I don’t believe it is fair because the court ignored much of the counterevidence that emerged during the trial,” says Sedat Ergin, columnist at the top-selling Hurriyet daily. “From here on there is a process of appeals that could go all the way to the European Court of Human Rights. Far from closing a chapter, the Sledgehammer case has just become an even bigger issue on Turkey’s plate.”
Sledgehammer was seen by many as the final installment in Erdogan’s long-running campaign to rein in the military — once an archenemy that made little secret of its disdain for him and his pious cohorts. Headscarf-wearing wives of politicians were not allowed to attend official functions. High-ranking commanders would often refuse to shake hands with Erdogan allies. For the Prime Minister, who served a brief prison sentence while mayor of Istanbul for inciting religious hatred, it is a wound that clearly still rankles.
Dethroning the military is a mission that has defined his rule. Re-elected for a second term in 2007 with an almost 50% majority, he used that mandate to launch a series of investigations into officers, lawyers, politicians, journalists and others that exposed several alleged conspiracies against the government. The plots were based on plans to cause upheaval, loss of faith in the government and thus pave the way for a military takeover. A second mammoth trial — this one called Ergenekon — is still ongoing. Some of its defendants have been behind bars for four years pending proceedings.
The allegations against the military are believable to many Turks. Turkey’s generals staged three coups from 1960 to 1980, while a fourth government, the first Islamist-led, was pressured from power in 1997. The country also has a long painful history of unsolved political murders and bomb attacks popularly ascribed to a sinister “deep state” motivated by nationalistic security concerns.
“Nobody denies that the military was in need of a cleanup,” Pinar Dogan, a Harvard professor and daughter of convicted ex-general Cetin Dogan, told me early on during the trial. “But this was done just to throw as many people as possible behind bars. It shouldn’t have been done in a spirit of political revenge.”
The power struggle between the military and Erdogan is also symbolic of a struggle over what a future Turkey will look like. Strict secularism was inscribed into the majority Muslim country by Mustafa Kemal Ataturk, the Westernizing commander who founded modern Turkey from the ruins of the Ottoman Empire. Under Erdogan, a devout Muslim, Turkey is changing. He has relaxed curbs on religious expression — like a ban on headscarves at universities. Turkey now has one of the highest taxes in the world on alcohol and cigarettes. A recent radical change means schools now have to offer religion classes like “The Life of the Prophet Muhammad.”
“The massive reckoning going on behind the scenes is over what kind of a country Turkey should be,” says Osman Ulagay, a journalist and author of Who Will Inherit Turkey? “Broadly speaking, Erdogan’s thesis is that by choosing Western-style modernization, Turkey made a mistake. He sees his government as more in tune with the people’s belief and envisages a wealthy country, more tied to its traditions … that also reclaims a place for Islam on the world stage.”
One final legacy of Turkey’s military-dominated past is its constitution, drawn up after a 1980 coup. It is currently being rewritten by a parliamentary commission, and how Erdogan manages that process will be crucial to his democratic track record. He has made little secret of his aspirations to create a stronger office of the President — that he would presumably run for. Critics say that could turn him into a Turkish version of Russia’s Vladimir Putin. Turkey’s future will depend to a large extent on whether he can forego his personal political ambitions and create a multicultural, inclusive document that enshrines tolerance and democratic rights.


Read more: http://world.time.com/2012/09/24/turkeys-massive-military-trial-opens-old-wounds-and-new-anxieties/#ixzz27UjFx8JF
Διαβάστε περισσότερα...

Σκάφη της Ταϊβάν στα διαφιλονικούμενα νησιά του αρχιπελάγους Σενκάκου

'Εξι σκάφη της ακτοφυλακής της Ταϊβάν εμφανίστηκαν στ΄ανοικτά των διαφιλονικούμενων νησιών.
Έξι σκάφη της ακτοφυλακής της Ταϊβάν συνοδευόμενα από δεκάδες αλιευτικά εισήλθαν σήμερα στα ιαπωνικά χωρικά ύδατα στ΄ανοικτά των διαφιλονικούμενων νησιών την κυριαρχία των οποίων διεκδικούν Ταϊπέι και Πεκίνο, ανακοίνωσε η ιαπωνική ακτοφυλακή.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο της ιαπωνικής ακτοφυλακής, ορισμένα από τα πλοία της ακτοφυλακής της Ταϊβάν μεταφέρουν άνδρες των ειδικών δυνάμεων του στρατού.
Η ίδια πηγή ανέφερε ότι στα αλιευτικά έχουν αναρτηθεί πανώ που γράφουν «Ορκιζόμαστε να υπερασπιστούμε τα Ντιαογιουτάι», όπως αποκαλεί η Ταϊβάν τα νησιά αυτά.
Τα πλοία αυτά αποτελούν μέρος ενός στολίσκου 50 αλιευτικών που συνοδεύουν περίπου δέκα πλοία της ακτοφυλακής, τα οποία απέπλευσαν από την Ταϊβάν χθες για να δηλώσουν την κυριαρχία της Ταϊπέι στο αρχιπέλαγος των Σενκάκου.
'Οταν έφθασαν κοντά στα ιαπωνικά χωρικά ύδατα, η ιαπωνική ακτοφυλακή τους προειδοποίησε να μην πλησιάσουν περισσότερο. Όμως, μέλος της ακτοφυλακής της Ταϊβάν απάντησε μέσω ασυρμάτου: «Είναι ύδατα της Ταϊβάν και έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε εδώ».
Εκτός από τα σκάφη της ακτοφυλακής της Ιαπωνίας και τα διάφορα πλοία της Ταϊβάν, στην περιοχή πλέουν και πέντε κινεζικά πλοία.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

UnCivilization: Urban Geopolitics in a Time of Chaos

Major New ISSA Book to Launch in October 2012:


The International Strategic Studies Association (ISSA) will, in mid-October 2012, work with a number of other prestigious institutions to launch the ground-breaking new book, UnCivilization: Urban Geopolitics in a Time of Chaos, by ISSA President Gregory Copley.
This broad-reaching philosophical work, specifically addressing the emerging global situation, asks — and answers — the questions: When do civilizations begin ... and end? And how? Is this what we are witnessing as the 21st Century matures? And as a totally new global architecture presents us with an unrecognizable world?
What does it all mean for the stability of nation-states, the prosperity of societies, the way we live and wage wars over the coming decades?
UnCivilization: Urban Geopolitics in a Time of Chaos outlines how we are already entering an age in which global population levels will begin to decline substantially,
even as urbanization and economically- and security-driven trans-national migration gather pace. Population decline and movement patterns are also intersecting with
economic, scientific, and power projection patterns, while urban social attitudes — the politics of urban societies — have created a revolutionary new political, social, and strategic reality.
The book notes: This really is an entirely new game. It’s time to learn the rules.
The book, which will sell for US$32.50, will appear in hardcover format as well as in e-book format. The 26 chapters (plus Preface) cover geopolitics (and particularly the evolution of urban social geopolitics), strategic energy patterns, emerging power structure shifts, future battlefield issues, cyber warfare, strategic logistics, intelligence, strategic information models, and much more. The chapter titles are:
Preface: Venturing Into an Uncivilized World
I. UnCivilization: Why the Emerging “Age Between the Powers” Offers Uncertainty and Opportunity
II. We Are All Strangers in a Strange Land
III. Flying With Confidence Into Change
IV. Flying With Black Swans
V. The Lemming Syndrome and Modern Human Society
VI. The Age of Terrorism Ends, Yet Terror Lives!
VII. Fear and Uncertainty Have Paths of Their Own
VIII. The New Geopolitics of Urban Societies
IX. Why Urban Societies Place Themselves at Risk
X. The Thinning Crowds: How and Why Population Decline and Movement Will Re-Shape the Strategic Equation
XI. When Does Size Matter? The Positive and Negative Aspects of Scale in the Strategic Impact of Population Size
XII. The Emerging Shape of the World
XIII. The Wave Breaks, and the Age of Globalization Passes
XIV. “Urban Man” is Now “Energy Man”
XV. Heartlands, Rimlands, and Oceans: a New Age
XVI. As the World Changes: Cæsarism by Stealth
XVII. Thus Changes Empire, thus Democracy
XVIII. The Future of Warfare: Why Some of the Next Important Conflicts Will Center on Our Cities, But be Fought in the Countrysides
XIX. The Binary Zimmerman: The historic and wider context of cyber warfare, and why it’s too important to let it be dominated by the technocrats
XX. Can the “Supply Chain” Save Civilization?
XXI. Having a Future in Mind
XXII. Is Chaos Necessary?
XXIII. What is the Information Model for the Coming “Age of Chaos”?
XXIV. Renewal and Revival: A New World
XXV. The World at a Pivotal Point
XXVI. Epilogue: Empires, Like Snow Upon the Desert, Melt Away
More details, including order information, can be found by clicking here. The first edition, linen-bound, will be a limited print-run, meant primarily for ISSA members, so the publishers advise placing orders early to avoid disappointment. The book will also appear in e-book (PDF) format, but will also be released soon in formats for Kindle and Nook readers.

Διαβάστε περισσότερα...

Η άνοδος των Σαλάφι

Σήμερα κοινός παρονομαστής του βίαιου και αιματηρού ξεσπάσματος εναντίον της επίμαχης ταινίας, είναι η ανάπτυξη των κινημάτων και οργανώσεων των σαλάφι ισλαμιστών. Οι εξεγέρσεις εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων τους έδωσαν τη δυνατότητα να εισέλθουν στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι αν και ήταν από τους τελευταίους που συμμετείχαν στις εξεγέρσεις κατά του Μουμπάρακ και του Μπεν Άλι. Παράλληλα, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία θέλουν να δημιουργήσουν ένα αντίπαλο προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους δέος με την υποστήριξη των σαλάφι οργανώσεων.
pdf
Οι συνεχιζόμενες αναταραχές στη Μέση Ανατολή και τον ισλαμικό κόσμο έχουν αφορμή μια μάλλον περιθωριακή ταινία που όντως προσβάλλει βαθειά το θρησκευτικό αίσθημα των μουσουλμάνων αλλά και κάθε θρησκευόμενου ανθρώπου. Η έκταση όμως των αναταραχών, το διεθνές τους εύρος, η βιαιότηταpakistan salafi movie protestτους, η στόχευση των ΗΠΑ και των αμερικανικών διπλωματικών αποστολών σε μια περίοδο που δεν χαρακτηρίζεται από κάποια κραυγαλέα αμερικανική επέμβαση στην περιοχή δημιουργεί μια σειρά από ερωτήματα γύρω απο τα πραγματικά αίτια, τους φορείς των αναταραχών και τη σχέση που έχουν με αυτό που ονομάσαμε "αραβική άνοιξη" και που καλύτερα θα του ταίριαζε "νέα αραβική αφύπνιση".
Πρώτον οι συνθήκες των αναταραχών είναι διαφορετικές σε κάθε χώρα. Στην Λιβύη είχαμε και σε παλαιότερες αναλύσεις μας στο ΚΕΜΜΙΣ διαπιστώσει ότι ο τρόπος διοίκησης της χώρας από το καθεστώς Καντάφι της στέρησε οποιαδήποτε κρατική δομή που θα μπορούσε να επιζήσει της κατάρρευσης του καθεστώτος. Επίσης είχαμε τονίσει ότι ο αφοπλισμός των διαφόρων παραστρατιωτικών ομάδων θα είναι εξαιρετικά δύσκολος. Η διασπορά οπλισμού, η φυλετιική οργάνωση και η επανάκαμψη των τζιχαντικών οργανώσεων ως "συμμάχων εξ ανάγκης" οδηγεί τη χώρα σε μια κατάσταση αδύναμου κράτους, δηλαδή ενός κράτους που δεν μπορεί να επιβάλλει την κυριαρχία και την ισχύ του στο εσωτερικό. Στην Υεμένη οι πολιτικές οργανώσεις έχουν ανέκαθεν διασύνδεση με τις φυλές. Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης αποτελεί συμμαχία των ισλαμιστών και συγκεκριμένων φυλών. Τέλος, στην Αίγυπτο το δεύτερο σε δύναμη κόμμα, οι σαλάφι, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις αναταραχές αναζητώντας με αυτόν τον τρόπο μια δεσπόζουσα θέση στη διανομή της εξουσίας ανάμεσα Αδελφούς Μουσουλμάνους και τις ένοπλες δυνάμεις. Ανάλογη είναι και η περίπτωση των σαλάφι στην Τυνησία.
Χωρίς αμφιβολία όλη αυτή η νέα "αραβική αφύπνιση" από την σχετικά ομαλή μετάβαση στη Τυνησία ως τον φοβερό εμφύλιο στη Συρία χαρακτηρίζεται από την ολοσχερή υποχώρηση των κοσμικών, φιλελεύθερων, αριστερών και εθνικιστικών δυνάμεων και την επανάκαμψη όλων των μορφών του πολιτικού-κοινωνικού Ισλάμ. Τα κινήματα του πολιτικού Ισλάμ αποκρυσταλλώθηκαν στις σημερινές βασικές τέσσερις κατηγορίες τους μετά τη δεκαετία του 1960 και κυρίως μετά το 1979 και την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν. Έτσι έχουμε κινήματα που συμμετέχουν στην κεντρική πολιτική σκηνή σε συνδυασμό με την οικοδόμηση εκτεταμένων δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης, σε έναν γκραμσιανού τύπου «πόλεμο θέσεων». Μια άλλη κατηγορία αποτελούν κινήματα που προσανατολίζονται σε μια ιεραποστολικού τύπου δράση εστιάζοντας στο κήρυγμα, την ηθική αναγέννηση της κοινωνίας και τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως το κίνημα Φετουλάχ Γκιουλέν. Μια τρίτη κατηγορία είναι αυτή των τζιχαντικών οργανώσεων τύπου αλ-Κάιντα που θεωρούν ότι ο ιερός πόλεμος είναι προσωπικό καθήκον κάθε μουσουλμάνου και στοχεύουν σε ένα παγκόσμιο τζιχάντ ως προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση της πολιτικής εξουσίας της παγκόσμιας κοινότητας των πιστών, της ούμα. Τέλος, μια σημαντική κατηγορία αποτελούν οι ισλαμοεθνικιστές ή το «Ισλάμ της πατρίδας», όπου ανήκουν οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολλάχ, οι οποίες θεωρούν ότι η ισλαμική, ηθική αναγέννηση της κοινωνίας είναι προϋπόθεση για την επιτυχία του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα.
Σήμερα κοινός παρονομαστής του βίαιου και αιματηρού ξεσπάσματος εναντίον της επίμαχης ταινίας, είναι η ανάπτυξη των κινημάτων και οργανώσεων των σαλάφι ισλαμιστών.Οι σαλάφι υποστηρίζουν ότι το Ισλάμ και οι ισλαμικές κοινωνίες πρέπει να επιστρέψουν στην πίστη, τη ζωή και τη θρησκευτική παράδοση των αρχών του Ισλάμ της περιόδου του Προφήτη Μωάμεθ και των πρώτων συντρόφων του. Το Ισλάμ πρέπει να αποκαθαρθεί από τις εκ των υστέρων ερμηνείες και προσαρμογές και να αποδοθεί αυθεντικό στους πιστούς. Τα κινήματα αυτά στην μεγάλη τους πλειοψηφία ακολουθούσαν μάλλον απολιτικούς ειρηνικούς δρόμους (αν και μια μειοψηφία τους εηρέασε βαθειά τζιχαντικές ομάδες τύπου αλ-Κάιντα, όπως στη Λιβύη) εστιάζοντας στην προσευχή, το κήρυγμα, τη συντηρητική καθημερινότητα και την κοινωνική δράση, πράγμα που τους δίνει και κοινωνική δικτύωση. Οι εξεγέρσεις εναντίον των αυταρχικών καθεστώτων τους έδωσαν τη δυνατότητα να εισέλθουν στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι αν και ήταν από τους τελευταίους που συμμετείχαν στις εξεγέρσεις κατά του Μουμπάρακ και του Μπεν Άλι.
Παράλληλα, η οικονομική υποστήριξη των σαλάφι οργανώσεων από ιδρύματα του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας οδηγεί κάποιους αναλυτές στην θέση ότι οι χώρες αυτές βλέπουν τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή και θέλουν να δημιουργήσουν ένα αντίπαλο προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους δέος που θα παίξει ρόλο στην ενιαία δράση των σουνιτών Μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή. Πληροφορίες για την υποστήριξη αυτή έρχονται από την Αϊγυπτο αλλά και από την Συρία, όπου σαλάφι αι τζιχαντικές ομάδες παίζουν σημαντικό ρόλο στις συγκρούσεις. Αν η Τουρκία και η Αίγυπτος θέλουν να εκμεταλλευτούν το πλειοψηφικό ρεύμα των μετριοπαθών Αδελφών Μουσουλμάνων, φαίνεται ότι τα εμιράτα του Κόλπου και η Σαουδική Αραβία δεν αισθάνονται καθόλου άνετα απέναντι σε αυτό και υποστηρίζουν τους σαλάφι. Κάτι τέτοιο θα διχάσει τις αραβικές δυνάμεις, όπως έγινε και με τον ανταγωνισμό εθνικιστών/μπααθικών και ισλαμιστών τη δεκαετία του 1980. Σε ένα τέτοιο σκηνικό οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απαντήσουν ούτε με αποστολές πεζοναυτών ούτε με προκλητικά πρωτοσέλιδα όπως αυτό του Newsweek. Περίπλοκες περιστάσεις χρήζουν συνετών αντιδράσεων, σπάνιο είδος σε προεκλογικές περιόδους.
Πολλοί θεώρησαν ότι, μετά τον 17ο αιώνα, η Αποκάλυψη και ο Μεσσιανισμός έπαψαν να θέτουν τα κυρίαρχα πολιτικά προτάγματα και να θεσπίζουν τους όρους του εξουσιαστικού διακυβεύματος. Τελικά το ρεύμα αυτό, που θέλει το ιερό να επιβάλλεται στο πολιτικό, δεν χάθηκε, απλά συμπεριφέρεται ως υπόγειο ποτάμι του οποίου η κοίτη χάνεται για να αναβλύσει ξανά και με ιδιαίτερη ορμή σε κάποιο άλλο σημείο της ιστορικής επιφάνειας.
Διαβάστε περισσότερα...

“Why Manaf Tlas is Uniquely Qualified to Serve the Opposition,” by a Supporter

“Why Manaf Tlas is Uniquely Qualified to Serve the Opposition,” by a Supporter
For Syria Comment, Sept 24, 2012
 A letter from a supporter of Manaf Tlas
It has now been nearly three months since Manaf Tlas’s defection. At the time, his flight from Syria was hailed as the most significant defection.
Every defector has a past association with the regime he leaves. Manaf Tlas has been attacked by some in the opposition because he was part of the Asad regime. The Tlas family has been associated with this regime for decades.  There is no question that the family benefited from their position. Manaf’s father was the defense minister. His brother has been a high profile Businessman.  Manaf himself served in the Republican Guards and has had a close personal relationship with Bashar al-Assad for most of his life. During the last three months, Manaf has tried to explain why that past makes him particularly qualified to serve the opposition today and why he has come out squarely against the regime that he was born into.
For the first few weeks after his flight from Syria, Manaf disappeared from sight. Most suspected that he was in France. His first public communiqué was made on July 17th. On July 25th, he appeared on Al Arabiya Television Station.
He was also briefly filmed attending Umra in Saudi Arabia, when he wasinterviewed by the Saudi-owned Ashraq alawsat.
He also visited Qatar at this time, but the trip was not covered by the media. This left many with the impression that Manaf was Saudi’s man. This view was mistaken. Indeed, Manaf was warmly welcomed by the Emir of Qatar in Doha on his trip there.
Turkey, in particular, seems to believe in Manaf’s potential. His trips to that country have reportedly helped cement a solid relationship over the past three months
Lately, Mr. Tlas was interviewed by both David Ignatius of the Washington Post and BBC-Arabic where he gave his last public interview.

Διαβάστε περισσότερα...

Turkish-Israeli Stalemate Goes On

By: Sami Kohen posted on Friday, Sep 21, 2012
In a news conference during his recent visit to Ukraine, Prime Minister Recep Tayyip Erdogan touched upon Turkish-Israeli relations and said that unless Israel fulfills all the conditions of an apology — including paying compensation and lifting the Gaza blockade — normalization of relations between the two countries was impossible.


Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/politics/2012/09/nothing-stirring-in-turkey-israel-relations.html#ixzz27PhtLXnB
Διαβάστε περισσότερα...

«Οι δυνάμεις του Ασάντ χάνουν έδαφος» λένε οι αντικαθεστωτικοί



Οι δυνάμεις του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Ασαντ χάνουν όλο και περισσότερο έδαφος και μόνο η αεροπορία που διαθέτουν τούς επιτρέπει να μην έχουν καταποντιστεί, δήλωσε σήμερα διοικητής των ανταρτών.
«Με ή χωρίς εξωτερική βοήθεια που θα μπορούσε να μας έχει δοθεί, η πτώση του καθεστώτος είναι θέμα μηνών, όχι ετών», δήλωσε ο συνταγματάρχης Αχμαντ Αμπντέλ Ουάχαμπ, διοικητής μιας ταξιαρχίας 850 ανδρών του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.
"Αν είχαμε αποτελεσματικά αντι-αεροπορικά και αντι-αρματικά όπλα, θα μπορούσαμε γρήγορα να επικρατήσουμε. Αλλά οι ξένες χώρες δεν μας δίνουν. Ωστόσο χωρίς αυτά, εμείς νικάμε στις μάχες. Απλώς οι επιχειρήσεις θα διαρκέσουν πιο πολύ».
"Ελέγχουμε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Στις περισσότερες περιοχές, οι στρατιώτες του τακτικού στρατού είναι κλεισμένοι στα στρατόπεδά τους. Βγαίνουν από εκεί πολύ λίγο και εμείς δρούμε σύμφωνα με την κρίση μας ... σχεδόν παντού εκτός από τη Δαμασκό», πρόσθεσε ο διοικητής αυτός που είπε πως επί εννέα μήνες ήταν συνταγματάρχης του στρατού ξηράς πριν λιποτακτήσει «λόγω του μεγέθους των εγκλημάτων του καθεστώτος που θυσιάζει το λαό του"
Παράλληλα η συριακή αντιπολίτευση ανακοίνωσε χθες τη μεταφορά της κεντρικής της διοίκησης στη Συρία από τη γειτονική Τουρκία όπου είχε τη βάση της εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο, κι ενώ οι μαχητές της με σκληρές μάχες προσπαθούν να διευρύνουν τη ζώνη ελέγχου τους στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας.
Ενώ οι δύο πλευρές στη σύγκρουση αυτή δείχνουν αποφασισμένες να πολεμήσουν μέχρι εσχάτων, η Γαλλία πρότεινε την επιβολή ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού, όπως ζητεί η συριακή αντιπολίτευση, ώστε να εμποδιστούν οι καθεστωτικές δυνάμεις να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές σε προπύργια των ανταρτών.
Ο πόλεμος έχει στοιχίσει τη ζωή τουλάχιστον 29.000 ανθρώπων σε 18 μήνες, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ οι επιχειρήσεις για άλλη μια φορά ξεπέρασαν τα σύνορα γειτονικής χώρας, του Λιβάνου, όπου σύροι αντάρτες επιτέθηκαν σε μεθοριακό στρατιωτικό φυλάκιο χωρίς να υπάρξουν θύματα.
Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός υπό την πίεση της διεθνούς κοινότητας για τον έλεγχο των εξτρεμιστικών οργανώσεων που δρουν εν ονόματί του, ανακοίνωσε τη μεταφορά της κεντρικής του διοίκησης στις «απελευθερωμένες περιοχές της Συρίας». Δεν διευκρίνισε πού θα είναι η έδρα του αλλά σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, σχεδόν το 80% των συριακών πόλεων και χωριών κοντά στην μεθόριο με την Τουρκία δεν ελέγχεται από τις καθεστωτικές δυνάμεις.
Στη Νέα Υόρκη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν και ο διεθνής μεσολαβητής του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου Λαχντάρ Μπραχίμι υπολογίζουν στην παρουσία πολλών ηγετών στη Γενική Συνέλευση του διεθνούς οργανισμού την προσεχή εβδομάδα για την εξεύρεση τρόπων βελτίωσης της ανθρωπιστικής κατάστασης στη Συρία, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΟΗΕ μετά τη συνάντηση των δύο αξιωματούχων χθες βράδυ στη Νέα Υόρκη.
Αυτή η μεγάλη συνάντηση σε διπλωματικό επίπεδο μπορεί να «προσφέρει σημαντική στήριξη στη διαχείριση της σοβαρής ανθρωπιστικής κρίσης στη Συρία και των συνεπειών της στις γειτονικές χώρες. Η κρίση που επιδεινώνεται στη Συρία συνιστά συνεχώς αυξημένη απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή», προστίθεται.
Η συνάντηση των δυο αξιωματούχων επικεντρώθηκε στους «τρόπους αντιμετώπισης της φρικτής βίας στη Συρία και της προώθησης μιας συνολικής πολιτικής λύσης που να ανταποκρίνεται στα νόμιμα αιτήματα του συριακού λαού», σύμφωνα με την ανακοίνωση.
Διαβάστε περισσότερα...