Η ΔΔΟ και η ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Νέα αποδέσμευση βρετανικών εγγράφων για το 1983
Ο Στρατηγός Εβρέν θεωρούσε ικανοποιητικό συμβιβασμό για τους Τουρκοκυπρίους τη διζωνική, δικοινοτική λύση, την ίδια ώρα που οι Ε/κ την απέρριπταν

Μέρος Α’

Το Βρετανικό Κρατικό Αρχείο αποδέσμευσε -με καθυστέρηση- σωρεία φακέλων του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας για το έτος 1983. Επισημαίνω ότι την 1η Αυγούστου 2013 είχε αποδεσμεύσει ελάχιστα από πρωθυπουργικούς φακέλους. Γι' αυτό τα σημερινά έγγραφα για το 1983 πρέπει να μελετηθούν σε συνδυασμό με όσα αποδεσμεύθηκαν την 1η Αυγούστου 2013 και δημοσιεύσαμε στη Σημερινή 1/8/2013 «Το Φόρεϊν Όφις συμβούλευε τη Θάτσερ να μην απαντά σε επιστολές Ντενκτάς», 2/8/2013 «Έπρεπε να εισβάλουμε και εμείς», 3/8/1983 «Μην τους καταδικάσετε πολύ», 5/8/2013 Έκρυβαν την αλήθεια οι Βρετανοί» και 6/8/2013

«Στόχος του Ντενκτάς η Διζωνική».
Ένας σημαντικός αριθμός φακέλων στη σημερινή αποδέσμευση καλύπτει τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους, τη θέση του Στρατηγού Εβρέν για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τη θέση Προέδρου Κυπριανού για τη Διζωνική, την εκ περιτροπής προεδρία, το Σχέδιο Γκόμπι, τους «δείκτες Κουεγιάρ», την παραίτηση του υπ. Εξωτερικών Νίκου Ρολάνδη, τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων στην Κύπρο, την πιθανότητα εποικισμού στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων, τις βρετανικές βάσεις, τις χορηγίες που χρωστούν, τη στάση του Φόρεϊν Όφις έναντι της καταστροφής και σύλησης των εκκλησιών στα κατεχόμενα, την άρνησή τους να πωλούν οπλισμό στην Κυπριακή Δημοκρατία, κ.ά.

Να αναγνωριστεί η πολιτική ισότητα - να γίνει δεκτή η διζωνική
Στην 9η επέτειο της τουρκικής εισβολής (20.7.1983), ο Τούρκος Στρατηγός Εβρέν έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στον Ραούφ Ντενκτάς: «Το μέλλον των Τουρκοκυπρίων πάντοτε θα είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων του τουρκικού έθνους. Οι Τουρκοκύπριοι δούλεψαν και έκαναν το παν εντός των δυνατοτήτων τους για συμβιβασμό και ειρήνη, για διζωνική δικοινοτική λύση. Εκείνοι που προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το θέμα πρέπει να εκτιμήσουν σωστά τις καλές προθέσεις του Τουρκικού Ομόσπονδου Κράτους της Κύπρου. Το ισότιμο στάτους των Τουρκοκυπρίων πρέπει να αναγνωριστεί, αν η λύση θα είναι τελική για το πρόβλημα».

Φόρεϊν Όφις: Οι Ελληνοκύπριοι δεν δέχθηκαν τη διζωνική!
Με ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ απάντησε το Τμήμα Έρευνας του Φόρεϊν Όφις με υπογραφή της κυρίας Α. Gillon, την 1η Νοεμβρίου 1983, στο ερώτημα αν οι Ελληνοκύπριοι δέχθηκαν την έννοια της διζωνικότητας, σε σχέση με την αναφορά του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην πρώτη συνάντηση του νέου γύρου των συνομιλιών στις 9 Αυγούστου 1980. Γράφει το σχετικό έγγραφο:

«Η απάντηση είναι όχι. Αυτή η αναφορά στη διζωνικότητα είχε εμποδίσει την επανέναρξη των ενδοκοινοτικών συνομιλιών για περισσότερο από ένα χρόνο. H ελληνοκυπριακή πλευρά ήθελε να εκφράσει τις επιφυλάξεις της για την τουρκική ερμηνεία του όρου, θεωρώντας ότι η τουρκική πλευρά εννοούσε τη διζωνικότητα σε ένα ομόσπονδο σύνταγμα ως ισοδύναμη με διχοτόμηση. Και η τουρκική πλευρά δεν ήταν διατεθειμένη να δεχθεί ελληνικές επιφυλάξεις στην εναρκτήρια δήλωση.

»Ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Δρ Γκόμπι τελικά κατάφερε να ξεπεράσει το αδιέξοδο αυτό, εκμεταλλευόμενος τον συναγερμό που δημιουργήθηκε και στις δύο πλευρές το καλοκαίρι του 1980, με την προοπτική επέμβασης στο κυπριακό πρόβλημα από τη Λιβύη. Κατάφερε να πείσει τους Ελληνοκυπρίους να δεχθούν την εναρκτήρια δήλωση, με την προϋπόθεση ότι όλα τα σημεία θα τύγχαναν εξαντλητικής συζήτησης...».
Και η κυρία Gillon παρέθεσε: Α) τη δήλωση Προέδρου Σπύρου Κυπριανού της 9ης Αυγούστου 1980, όταν μίλησε εκτεταμένα για τη διζωνική και τόνισε ότι ο όρος «διζωνική» δεν υπάρχει στο σύνταγμα καμιάς ομοσπονδίας και ότι η πλευρά του επιδιώκει μια δι-περιφερειακή λύση. Απαντώντας σε ερώτηση, επανέλαβε ότι η πλευρά του δεν δεσμεύθηκε με ουδεμία υποχρέωση και δεν δέχθηκε διζωνική λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Κατά την άποψή του, ο όρος «διζωνική» δεν ήταν σωστός, ούτε σε σχέση με το εδαφικό.

Και Β) στην ενημέρωση από τη Βρετ. Υπ. Αρμοστεία προς Φόρεϊν Όφις 7 Αυγούστου 1982. Η οποία, αφού ρώτησε τον εκπρόσωπο του ΟΗΕ στην Κύπρο ως προς το πώς η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε δεχθεί την αναφορά στη διζωνικότητα στην εναρκτήρια δήλωση του ΓΓ, μήπως δεν πίστευαν πλέον ότι τους δέσμευε η τουρκική ερμηνεία της διζωνικότητας, η απάντηση ήταν πως ο Κυπριανού αντιμετώπισε τεράστιες δυσκολίες γι' αυτό. Ως δικηγόρος και από ένστικτο πίστευε ότι υποχωρούσε σε κάτι πολύ σημαντικό. Όμως τον κατηγορούσε το ΑΚΕΛ και ο Δημοκρατικός Συναγερμός και κάποια στοιχεία στο δικό του κόμμα για ακαμψία, επομένως ελάχιστη πολιτική υποστήριξη τού είχε μείνει για μια σταθερή πολιτική...

Η μονομερής ανακήρυξη
Τα έγγραφα μάς ενημερώνουν ότι για μήνες στο Φόρεϊν Όφις μελετούσαν την πιθανότητα μονομερούς ανακήρυξης, με ορισμένους αξιωματούχους να αμφιβάλλουν ότι ο Ντενκτάς θα προχωρούσε στην υλοποίησή της και με άλλους να διαφωνούν. Σε συζήτηση του Υπουργικού στις 20 Οκτωβρίου 1983, εύρισκαν ότι αυτό ήταν απίθανο να λάβει χώραν πριν από τις 6 Νοεμβρίου.

Στις 31 Οκτωβρίου, η Βαρώνη Γιανγκ συμφώνησε ότι «σε περίπτωση μονομερούς ανακήρυξης η πρώτιστη έγνοια τους έπρεπε να ήταν η διατήρηση της συνέχισης της χρήσης των Βρετανικών Βάσεων. Γνώριζε ότι μια μονομερής ανακήρυξη θα είχε μεγάλες πολιτικές και κοινοβουλευτικές συνέπειες στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ότι θα δεχόταν επικρίσεις η χώρα, αν και άδικα, για το ότι επέτρεψε την εξέλιξη αυτή, αλλά έπρεπε να αποφευχθεί απευθείας ανάμιξη στον ενδο-κοινοτικό διάλογο σ' αυτήν τη φάση».

Το ΗΒ ο μεγαλύτερος εταίρος του ψευδοκράτους
Σε άλλο έγγραφο, βρίσκουμε και έναν από τους «λόγους» που το Φόρεϊν Όφις αδυνατούσε να ενεργήσει πιο δυναμικά. «Οι βρετανικές εξαγωγές προς τη βόρεια Κύπρο είναι του ύψους των £10 εκ., και οι εισαγωγές £14 εκ. Το Ηνωμένο Βασίλειο εύκολα χαρακτηρίζεται ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της βόρειας Κύπρου».

Απαξιωμένος και αποτυχημένος ο Γκόμπι
Από τηλεγράφημα προς το Φόρεϊν Όφις από τη βρετανική αντιπροσωπία στη Νέα Υόρκη, 18 Μαρτίου 1983, ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Πέρες Ντε Κουεγιάρ (ο οποίος είχε αναλάβει ως ΓΓ την 1ην Ιανουαρίου 1982), είχε πει στους Βρετανούς ότι ο ίδιος δεν ακολουθούσε τις ιδέες Γκόμπι, ότι κανένας δεν πίστευε ότι η πρόταση του Γκόμπι για λύση δύο φάσεων είχε προοπτικές επιτυχίας και ότι ο ίδιος ήταν απογοητευμένος από τον Γκόμπι.

Στα Ηνωμένα Έθνη εύρισκαν ότι ο Γκόμπι δεν μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό.
Οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τις αντιδράσεις τόσο του Γ.Γ. του ΟΗΕ Πέρες Ντε Κουεγιάρ όσο και του Ειδικού στον ΟΗΕ για Πολιτικές Υποθέσεις Sir Brian Urquhart (που ήταν και Βρετανός) τόσο για τον ρόλο του Γκόμπι όσο και για τις ιδέες του για λύση, τις οποίες οι Βρετανοί εύρισκαν αρκετά καλές.

Εν πάση περιπτώσει, όμως, έγραφαν ότι «είναι αναγκαίο για τα συμφέροντά μας να φαίνεται ότι γίνονται προσπάθειες για επίλυση του προβλήματος, τέτοιες προσπάθειες συνεισφέρουν σημαντικά στο να διατηρείται το στάτους κβο. Θα πρέπει να δούμε πώς και τι να κάνουμε... Ίσως να χρειαστεί να προσεγγίσουμε τον ΓΓ (μαζί με άλλους μάλλον) σε μια προσπάθεια να τον πείσουμε είτε να υποστηρίξει τον Γκόμπι είτε να βρει εναλλακτικές ιδέες…» (Τηλεγράφημα από την Ουάσιγκτον στην Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία 22 Μαρτίου 1983).

Σχέδια λύσης από τον ΄Υπ. Αρμοστή και τον Α’ Γραμματέα
Όμως, τα νέα έγγραφα μάς παρουσιάζουν και ομοσπονδιακά σχέδια λύσης που είχαν ετοιμάσει και στείλει στο Φόρεϊν Όφις τόσο ο τότε ΄Υπ. Αρμοστής της Βρετανίας στη Λευκωσία William Wilberforce όσο και ο Α’ Γραμματέας, που δεν ήταν άλλος από τον μετέπειτα και μέχρι πρότινος ΄Υπ. Αρμοστή Matthew Kidd. Τα σχέδια εκείνα είχαν ανεπίσημα δοθεί και στον Γκόμπι, «έχουν ορισμένες λογικές ιδέες, αν οι δύο πλευρές θέλουν συμφωνία», έγραψαν στο Φόρεϊν Όφις.

Επισήμανση: Οι φάκελοι αυτοί για το 1983 περιέχουν αμέτρητες εκθέσεις του κ. Matthew Kidd, τόσο για τη λύση όσο και για την εσωτερική κατάσταση, που δημιουργούν το εύλογο ερώτημα κατά πόσο η συγκεκριμένη καθυστέρηση δεν σχετίζεται με το γεγονός ότι, αν αποδεσμεύονταν κανονικά το 2013, θα τον έφερναν σε δύσκολη θέση, ενόσω υπηρετούσε και πάλι στην Κύπρο, αυτήν τη φορά ως Ύπ. Αρμοστής.
Σημ.: Τα επόμενα μέρη των εγγράφων θα δημοσιευθούν στις προσεχείς εκδόσεις της «Σημερινής».

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ*
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/246288/i-ddo-kai-i-anakiryksi-tou-psevdokratous

Διαβάστε περισσότερα...

Η παγίδα με το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Μία από τις άμεσες επιδιώξεις της Τουρκίας μέσω των δικοινοτικών συνομιλιών στην παρούσα φάση είναι η διεθνής νομιμοποίηση της λειτουργίας του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου. Αυτός θα είναι προσεχώς ένας από τους άμεσους στόχους των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Άλλωστε ο νέος ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος, Μουσταφά Ακκιντζί, έσπευσε εξαρχής να συνδέσει της επιστροφή εκείνου του μικρού μέρους της πόλης της Αμμοχώστου, όπως επίσης και της λειτουργίας του λιμανιού της πόλης, με τη νομιμοποίηση του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου. 

Κατ’ αρχάς, γιατί η Τουρκία επιδιώκει νομιμοποίηση της λειτουργίας του αεροδρομίου της Τύμπου; Από νομικής πλευράς, σύμφωνα με τα ψηφίσματα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ψευδοκράτος είναι παράνομο και σύμφωνα με το πρωτόκολλο 10 της Συνθήκης Προσχώρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα κατεχόμενα εδάφη είναι μεν έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο αναστέλλεται προσωρινώς λόγω του ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο σ’ αυτά. Συνεπώς, όπως και στην περίπτωση του λιμανιού της Αμμοχώστου έτσι και στην περίπτωση του αεροδρομίου της Τύμπου, η μοναδική αρμοδία αρχή για τον έλεγχο εισόδου και εξόδου προς και από την χώρα αλλά και για τον έλεγχο ανοίγματος και κλεισίμου εσόδων και εξόδων είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Από στρατηγικής πλευράς,  μακροπρόθεσμη επιδίωξη της Τουρκίας μετά την εισβολή υπήρξε η νομιμοποίηση της παρουσίας της στην Κύπρο, είτε άμεσα μέσω της αναγνώρισης του ψευδοκράτους είτε εξελικτικώς μέσω της σταδιακής νομιμοποίησης θεσμών του ψευδοκράτους. Συνεπώς, εγείροντας η Άγκυρα, μέσω του Ακκιντζί, το θέμα της αναγνώρισης του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου κινείται σαφώς στη λογική της εξελικτικής νομιμοποίησης.

Το ερώτημα το οποίο προκύπτει από αυτά τα δεδομένα είναι το εξής: μέσα σε ποιο πλαίσιο η κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί τη λειτουργία του αεροδρομίου; Η μία επιλογή είναι να υπαχθεί το αεροδρόμιου στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η επιλογή σίγουρα θα απορριφθεί από την Τουρκία γιατί ακυρώνει την στρατηγική της στοχοθεσία σε σχέση με την αναβάθμιση του ψευδοκράτους και τη μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έτσι μένει μία άλλη επιλογή για την Άγκυρα και πιθανόν αυτή θα φέρει μελλοντικώς στο τραπέζι ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Πιο συγκεκριμένα, θα δεχθεί θεωρητικώς το αεροδρόμιο να υπαχθεί στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά λόγω «πρακτικών» δυσκολιών η διαχείριση του αεροδρομίου θα πρέπει να γίνεται από κοινού μεταξύ αξιωματούχων της ΕΕ και του ψευδοκράτους. Σε αυτό το ενδεχόμενο η Τουρκία θα απαιτήσει να έχει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της κυπριακής Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων (FIR) καθώς επίσης και έλεγχο στο μέρος του Εθνικού Εναερίου Χώρου της Κύπρου που βρίσκεται σήμερα υπό κατοχή, για να μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά το αεροδρόμιο και σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). Όμως, σύμφωνα με τον ICAO έλεγχο στον Εθνικό Εναέριο Χώρο αλλά και στην Περιοχή Ελέγχου Πτήσεων μόνο τα κράτη μέλη του οργανισμού, μπορούν να έχουν αφού αυτό αποτελεί κυριαρχικό τους δικαίωμα.

Εάν η ελληνική πλευρά αποδεχθεί αυτό το ενδεχόμενο να εξελιχθεί ως γεγονός, στη λογική των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, εν ονόματι του «καλού κλίματος» των συνομιλιών, θα συνεπάγεται μία σειρά από αρνητικά γι’ αυτήν δεδομένα. Πρώτον, η Τουρκία θα πετύχει την αναγνώριση, μέσω ενός διεθνούς οργανισμού, την ξεχωριστή οντότητα στα κατεχόμενα, η οποία σήμερα είναι παράνομη. Δεύτερον, στα χαρτιά μπορεί να αναφέρεται η κυριαρχία της Κυπριακής της Δημοκρατίας, όμως στην πραγματικότητα, αφού η ίδια θα εκχωρήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα αλλού, εκ των πραγμάτων θα υποβιβασθεί σε ελληνική διοίκηση του νησιού, όπως επιδιώκει διηνεκώς η Άγκυρα. Τέτοια εξέλιξη θα βοηθήσει στην αναγνώριση του εδάφους των κατεχομένων ως χωριστής οντότητας από την Κυπριακή Δημοκρατία, που ήταν άλλωστε πάγιος στόχο της Τουρκίας μετά την εισβολή. Τέλος, τρίτον, αυτή η εξέλιξη, εκτός από την Τουρκία, ευνοεί σαφώς και τους διεθνείς διαμεσολαβητές, οι οποίοι δημιουργούν ευνοϊκό πεδίο για την προώθηση λύσης συνένωσης δύο συνιστώντων ισοτίμων κρατών, όπως επεδίωκε και το Σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τον κυπριακό ελληνισμό.

Τυχόν, τέτοια εξέλιξη θα απομακρύνει την προοπτική επίλυσης του προβλήματος από τις αρχές που έθεσε το εθνικό συμβούλιο, έστω και με λύση διζωνικής ομοσπονδίας. Όταν το ψευδοκράτος θα αρχίσει να αναβαθμίζεται, μέσω της απόκτησης νομιμότητος στις διεθνείς του σχέσεις, τότε η Τουρκία γιατί να σπεύσει άμεσα σε μία λύση; Θα επιδιώξει σίγουρα την εξαγορά περισσότερου χρόνου, όπως έκανε από το 1974 και εντεύθεν, προκειμένου να προωθήσει την εξελικτική λύση, η οποία συνίσταται στη διπλωματική συσσώρευση νέων τετελεσμένων νομιμοποίησης του ψευδοκράτους και μετά να απαιτήσει η de facto κατάσταση που θα δημιουργηθεί με την υποχωρητικότητα της ελληνικής πλευράς και όταν πλέον το Κυπριακό Πρόβλημα θα παύσει να υπάρχει ως τέτοιο, να μετατραπεί και σε de jure λύση. Τότε η ελληνική πλευρά θα βρεθεί σε αδιέξοδο με την πλάτη στον τοίχο χωρίς τη δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής.  

Διαβάστε περισσότερα...

Μέρος β' - Αποδέσμευση εγγράφων των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙ5 και ΜΙ6) από το Βρετανικό Κρατικό Αρχείο.

Διαφωνούσαν για όλα

28 Οκτώβριος 2014, 06:56 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθούσε να πείσει τον Γρίβα να συμφωνήσει με τη Ζυρίχη
Οι απεσταλμένοι του Μακαρίου άφηναν να νοηθεί ότι μετά τα πέντε χρόνια η Κύπρος είτε θα αποχωρούσε από την Κοινοπολιτεία είτε θα διεξαγόταν δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της
Μέρος β'

Αποδεσμεύθηκαν στο Βρετανικό Κρατικό Αρχείο έγγραφα των Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙ5 και ΜΙ6), μεταξύ των οποίων και έξι φάκελοι που αναφέρονται στο Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα στον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, καλύπτοντας τα έτη μεταξύ 1942 - 1962. Σύμφωνα με ένα από αυτά, ο πρώην ΥΠΕΞ της Ελλάδας Στ. Στεφανόπουλος ενημέρωσε τους Βρετανούς (έκθεση Αυγούστου 1959) ότι ο Αντώνης Γεωργιάδης (υπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης, φιλικότατος προς Γρίβα) μετέφερε στον Γρίβα μήνυμα από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, που έλεγε ότι έτσι και γίνει κατορθωτή η Ανεξαρτησία, θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να διευθετήσουν πολλά θέματα, σύμφωνα με τις δικές τους θέσεις. Υποσχέθηκε να μην τραβήξει πίσω από όσα είχαν συμφωνήσει. Ήταν μια προσπάθεια του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να εξασφάλιζε τη συμφωνία Γρίβα για τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Ο Γρίβας όμως δεν εμπιστευόταν πλέον τον Μακάριο και ήθελε να τις αποκηρύξει.

Μπορεί να τους ήταν χρήσιμη
Άμα την επιστροφή του στην Κύπρο, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος σε συνάντηση με τους ηγέτες του ΕΔΜΑ (Ενιαίο Δημοκρατικό Κόμμα Αναδημιουργίας που ιδρύθηκε την 1 Απριλίου 1959), τους είπε πως γνώριζε ότι ο Μ.Ρ. (το πλήρες όνομα καταγράφεται στα έγγραφα) ήταν προδότης. Ένας από τους ηγέτες του ΕΔΜΑ πρόσθεσε μάλιστα -γράφουν τα έγγραφα- ότι κατείχε και μαρτυρία. Και ο Μακάριος του είπε να την κρατήσει, γιατί μπορεί να τους ήταν χρήσιμη, αν ήθελαν να εκθέσουν συνεργάτες του Γρίβα. Σημειώνεται ότι ο Στέφανος Στεφανόπουλος ήταν ο Ελλαδίτης ΥΠΕΞ που δέχθηκε την επαναφορά της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό στην Τριμερή του Λονδίνου, τον Αύγουστο του 1955.

Η ένταξη στην Κοινοπολιτεία
Σε έκθεση των μυστικών υπηρεσιών ημερ. 30 Δεκεμβρίου 1959 καταγράφονται τα εξής: Στις 23 Δεκεμβρίου 1959, τον Γρίβα επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Αθήνα ομάδα από την Κύπρο, αποτελούμενη από τους Λουκή Ακρίτα, Ανδρέα Αραούζο, Νικόλαο Δημητρίου και Κύπριο επιχειρηματία που πιστεύεται ήταν ο Σταύρος Γαλαταριώτης. Έφθασαν στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου και ισχυρίζονταν ότι τους έστειλε ο Μακάριος, να συζητήσουν με τον Γρίβα την ένταξη της Κύπρου στην Κοινοπολιτεία. Οι απεσταλμένοι παρουσίασαν εκθέσεις και στατιστικές, που έδειχναν τη σημασία της Κύπρου για ένταξη στην Κοινοπολιτεία και ξεκαθάρισαν στον Γρίβα ότι ο Μακάριος και η μεταβατική του κυβέρνηση θα δεχόντουσαν και θα προχωρούσαν με ένταξη, τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια. Άφησαν να νοηθεί ότι μετά τα πέντε χρόνια η Κύπρος είτε θα αποχωρούσε «αυτόματα» από την Κοινοπολιτεία είτε θα διεξαγόταν δημοψήφισμα κατά πόσο η συμμετοχή θα συνεχιζόταν.

Να συμβουλευόταν τον λαό
Ο Γρίβας απέρριψε την ιδέα συμμετοχής στην Κοινοπολιτεία και επέμενε ότι προτού παρθεί οποιαδήποτε απόφαση για το θέμα, εκείνο που όφειλε ο Μακάριος να κάνει ήταν να συμβουλευθεί τον λαό, διεξάγοντας δημοψήφισμα. Κατά την άποψη του Γρίβα, η αποδοχή συμμετοχής από τη Βουλή της Κύπρου δεν ήταν αρκετή. Ο Αραούζος έθεσε το θέμα των βάσεων και είπε ότι οι Βρετανοί ήσαν ανένδοτοι στις απαιτήσεις τους. Ο Μακάριος φοβόταν ότι αν δεν συμφωνούσαν, οι Βρετανοί να αρνούνταν να παραχωρήσουν Ανεξαρτησία και ότι τα χέρια του Μακαρίου ήσαν δεμένα, ως υποχρεωμένος να σεβαστεί τις συμφωνίες, φτάνει και οι Βρετανοί να έκαναν το ίδιο.

Ο Γρίβας είπε ότι διατηρεί τις θέσεις που υιοθέτησε στη συνάντηση που είχε με τον Μακάριο στη Ρόδο και δεν τον ενδιέφεραν οι δυσκολίες του Μακαρίου. Ο Γρίβας διαφώνησε με το λεκτικό των πρακτικών της συνάντησης της Ρόδου όταν του στάλθηκε, και το έστειλε πίσω ανυπόγραφο, ζητώντας να διορθωθεί η σχετική παράγραφος με την οποία δεν συμφωνούσε.

Τα έγγραφα καταγράφουν ότι ο Γρίβας ενημερωνόταν για όλες τις απόψεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από τους Νίκο Κρανιδιώτη, Αντώνη Γεωργιάδη (υπουργό Συγκοινωνιών και Έργων της μεταβατικής κυβέρνησης), ταξιδιώτες που τον επισκέπτονταν και τον αδελφό του στην Κύπρο Δρα Μιχάλη Γρίβα, τον οποίο αγαπούσε πολύ. Ο Γρίβας, ο οποίος ήταν εναντίον του διαχωρισμού των Δήμων, είχε ζητήσει από τον αδελφό του να δει τους Δημάρχους στην Κύπρο και να τους μιλήσει εναντίον του διαχωρισμού, γιατί φοβόταν ότι και επειδή ο Μακάριος είχε δεχθεί τις Συμφωνίες, δεν θα αποφευγόταν η διχοτόμηση των Δήμων.

Απόψεις Λουκή Ακρίτα
Μετά τη συνάντηση στο σπίτι του Γρίβα, οι Υπηρεσίες εξασφάλισαν τις πιο κάτω επιπρόσθετες πληροφορίες από συνηθισμένες και έγκυρες πηγές τους (αναφορά 30 Δεκεμβρίου 1959). Ο Γρίβας σχολίασε στον Ακρίτα ότι ο Μακάριος δεν ένιωθε πλέον δυνατός και πως ο ίδιος (Γρίβας) σκόπευε να δυσκολέψει όσο μπορούσε τα πράγματα για τον Μακάριο, με την ελπίδα ότι θα κατέρρεαν οι Συμφωνίες. Αργότερα ο Ακρίτας εξέφρασε τη δική του άποψη, ότι ο Μακάριος σταδιακά θα ενέδιδε στις απαιτήσεις των Βρετανών, καθώς υπήρχε δυνατή υποψία ότι είχε (ο Μακάριος) υπογράψει στο Λονδίνο χάρτες για τις βάσεις, κάτι που δεν έγινε ποτέ γνωστό.

Έξαλλος ο Μακάριος για τα απομνημονεύματα
Έκθεση της Βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας από τη Λευκωσία προς το Λονδίνο, ημερ. 5 Δεκεμβρίου 1961, αναφέρεται στην άφιξη στην Κύπρο των Απομνημονευμάτων του Γρίβα και ότι έφθασαν στο νησί 18.000 αντίτυπα την 1 Δεκεμβρίου. Τα ανέλαβε ειδική επιτροπή για πώληση και τα έσοδα θα πήγαιναν σε ίδρυμα για βοήθεια των παθόντων πρώην αγωνιστών. Λίγες μόνο ώρες, γράφει η έκθεση, από την άφιξή τους και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προέβη σε ανοικτή και απευθείας επίθεση εναντίον του Γεώργιου Γρίβα, κατηγορώντας τον ότι υποτίμησε τον αγώνα για ελευθερία και άλλαξε το ημερολόγιο για δικές του πολιτικές σκοπιμότητες.

«Η δυναμική καταδίκη των Απομνημονευμάτων πιθανόν να ελαττώσει τον αριθμό των υποστηρικτών του Γρίβα, οι οποίοι αυξήθηκαν το τελευταίο διάστημα λόγω της απογοήτευσης στην ελληνική πλευρά από το Σύνταγμα της Ζυρίχης», έγραψε ο αξιωματούχος της Υπ. Αρμοστείας F. C. Fletcher. Στον φάκελο υπάρχει μεταφρασμένη στην Αγγλική ολόκληρη η επιθετική ανακοίνωση του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου. Ο κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, σε σχόλιό του, γράφουν τα έγγραφα, είπε ότι δεν ήταν καθόλου σοφό εκ μέρους του Μακαρίου να ξεκινήσει τέτοια επιθετικότητα και να διακινδυνεύσει ρήξη με τον Γρίβα.

Διαβάστε περισσότερα...

Η «Ρεπούσικη» προσπάθεια Μ. Δρουσιώτη απο-ενοχοποίησης Λονδίνου μέσω Ουάσιγκτον και Μόσχας

Για τον ένοχο  ρόλο του το 1974...

«... Η Βρετανία έχει συνεχείς ιστορικούς δεσμούς με την Κύπρο και ομολογουμένως δίχως να μας τιμούν οι περισσότεροι. Ακόμα περισσότερο, η λύση διχοτόμησης - η γνωστή βρετανική προσέγγιση του «διαίρει και βασίλευε» για λύση στα προβλήματα των ιθαγενών στις πρώην αποικίες - έχει το μειονέκτημα να οχυρώνει και να θεσμοθετεί εθνικούς διαχωρισμούς και να τους προικίζει με κακόβουλες εδαφικές διαστάσεις...»

(Βρετανική εφημερίδα « Evening Standard»  Λονδίνο, 15 Αυγούστου 1996)

Οι Τούρκοι ένα και πλέον αιώνα από την βάρβαρη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων στη Μικρά Ασία αρνούνται το έγκλημά τους. Βρίσκονται και δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που διαστρεβλώνουν ιστορικά γεγονότα με σκοπό την απο-ενοχοποίηση της Τουρκίας. Περιπτώσεις σαν την κα Ρεπούση η οποία αποφάνθηκε ότι όλα τα έφταιγε ο ... συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης.

Στο  νέο του  βιβλίο ο κ. Μακάριος Δρουσιώτης  «Κύπρος 1974 - 1977 - Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις - η realpolitic και το διπλό παιχνίδι της ΕΣΣΔ» ισχυρίζεται ότι εμβαθύνει στο ρόλο και των τριών δυνάμεων, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Βρετανίας, όμως μια λεπτομερής ανάγνωσή του φανερώνει ότι ο κύριος στόχος είναι η  απο-ενοχοποίηση του ρόλου του Λονδίνου! Αφενός αλλά πρωτίστως για το ρόλο του και την συνεργασία του με τη Τουρκία στη σφαγή της Κύπρου με τις δύο εισβολές  το 1974 και αφετέρου για την υιοθέτηση και προώθηση με  πεισματική εμμονή της ρατσιστικής τουρκικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας από τον Αύγουστο του 1974. Στα πλαίσια αυτά, αφού αυτο-αναιρεί και τα όσα έγγραψε σε προηγούμενα βιβλία του, αποπροσανατολίζει προσπαθώντας να ρίξει τα βάρη πάνω στην πρώην Σοβιετική Ένωση παράλληλα αφαιρώντας και ευθύνες από τους Αμερικανούς (Δρ. Χ. Κίσσιγκερ).

Ο Ετσεβίτ, όμως,  στο Λονδίνο έτρεξε για να πάρει έγκριση για την εισβολή και όχι στην Ουάσιγκτον ή την Μόσχα γιατί α) το Κυπριακό ήταν και παραμένει θέμα Λονδίνου και β) γιατί η Βρετανία είναι η εγγυήτρια μαζί με την Ελλάδα και την Τουρκία στην Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 και όχι οι ΗΠΑ ή Ρωσία.  Η Συνθήκη Εγγυήσεως είχε ειδικά σχεδιαστεί από τους ίδιους τους ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ για να έδιδε, όταν ερχόταν η κατάλληλη στιγμή, το δικαίωμα της Τουρκίας να επέμβει... (Βλέπε «Από την ΄Ενωση στην Κατοχή» Λευκωσία 1995, ξεκινώντας από το εξώφυλλο).

Προτού ξεκινήσω την κριτική μου για το βιβλίο να σημειώσω εδώ ότι από την ανάληψη της προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Νίκο Αναστασιάδη, ξεκίνησε μια προσπάθεια καλυτέρευσης (πέραν των σχέσεων με τις ΗΠΑ) των σχέσεων Κύπρου-Βρετανίας με οποιοδήποτε τρόπο.  Αυτό,  όμως,  δεν μπορεί να γίνει εις βάρος της ιστορίας με διαγραφή ευθυνών και γεγονότων και παραγνώριση όσων οι ίδιοι οι Βρετανοί παραδέχονται ότι έκαναν ή δεν έκαναν με τα ιστορικά αποδεσμευμένα έγγραφά τους..

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πλαισιωμένη  από φωτογραφίες, συνδέσμους και χάρτες, στο σύνδεσμο εδώ:

http://tanea-london.net/SCOOPS/Apocalypsis14-54.html

Φανούλα Αργυρού

Λονδίνο

4.8.2014

Διαβάστε περισσότερα...

The Cyprus issue: 40 years' resolution and the matter of natural gas

Last Sunday, 20 July 2014, marked the 40th anniversary of Turkey's direct involvement on the island of Cyprus.

The so-called Attila-1 offensive was a military intervention aimed at bringing a halt to a bloody operation of "ethnic cleansing" (though the term still had to be invented at the time) which was targeting the Turkish population of the island. The Turkish Armed Forces subsequently occupied a fair share of the island's territory (37 percent), an area that was turned into the so-called Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) in 1983 – a mini-state that has only been recognized by the Republic of Turkey.

Even now that the southern or Greek-populated part of the island (the so-called Republic of Cyprus) has joined the EU (on 1 May 2004) and even become part of the eurozone (on 1 January 2008), a solution for the problems of partition and inter-communal distrust has remained elusive and apparently much-sought after.

Still, on the occasion of this year's anniversary, the soon-to-be-replaced President of Turkey Abdullah Gul publicly said the following: "We hope that there will be another opportunity for talks and we will reach an affirmative point as a result of negotiations so it won’t be open ended talks. We hope that the two sides would reach an agreement within the parameters of the United Nations". Sooner rather than later, he even seemed to be thinking.

The beginning of the conflict

To this day worldwide public opinion persists in viewing the Turkish actions of 1974 as unwarranted acts of aggression tantamount to a war crime – for instance the pan-European news organization Euronews states that "Turkey claimed [that the Attila-1 offensive's aim] was to protect Turkish Cypriots", whereas "Greek Cypriots called it an occupation", or nothing but a violent land grab, in other words.

The seeds of the still ongoing conflict were apparently sown when "Britain occupied Cyprus by virtue of the Anglo–Turkish Convention signed on 4 June1878", formally annexing the island in 1914. Britain used both communities as ploys to "divide & rule" the island. The Al Jazeera correspondent and New Athenian, John Psaropoulos relates that after "the Second World War, Greek-Cypriot Lieutenant Colonel Yiorgos Grivas set up EOKA, a guerrilla organization, which attacked British troops and installations as part of its goal to merge Cyprus with Greece. Its battle cry was “Enosis”, or “Union”.”

Subsequently, inter-communal violence became the norm on the island, a fact which did not change after the island gained its independence in 1960, "on the basis of a power-sharing agreement negotiated by Greece and Turkey, [but] not by the Cypriots themselves". 

Read more 

http://rt.com/op-edge/175244-cyprus-issue-turkey-anniversary/

Διαβάστε περισσότερα...

“Ήθελαν να μας ταπεινώσουν” για την Αμμόχωστο

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ, http://www.philenews.com, http://www.mignatiou.com

Απο την πολυσυζητημένη επίσκεψη του Αμερικανού Αντιπροέδρου Μπάΐντεν στην Κύπρο θα σταθώ σε μιά τοποθέτηση, υπό την μορφή διαπίστωσης όχι του κ. Μπάΐντεν αλλά του υπουργού Εξωτερικών Κασουλίδη, αναφορικά με το αμφιλεγόμενο ζήτημα των Βαρωσίων που έχει, κατ’εμέ, μείζονα σημασία.

Μετά το πέρας της επίσκεψης, ο κ. Κασουλίδης δήλωσε ότι τίποτα δεν προέκυψε ως προς το πολυφημολογούμενο “άνοιγμα” των Βαρωσίων με πρωτοβουλία του Μπάΐντεν, διότι διά των απαιτήσεων τους οι Τούρκοι “ήθελαν να μας ταπεινώσουν με το να υπάρχει ειδική αναφορά [στην συμφωνία ] ότι αυτοί οι εμπειρογνώμονες [που θα εισέρχονταν στο Βαρώσι] θα ήταν από το  εξωτερικό αλλά και Τουρκοκύπριοι με ρητή απάλειψη των Ελληνοκυπρίων”. “Εμείς”, συνέχισε, “δέν απαιτήσαμενα είναι είτε Ε/κ ή Τ/κ. Αλλά όχι σε μιά αμιγώς ελληνική περιοχή να μιλά [η συμφωνία ] για Τ/κ και να απαγορεύεται στους Ε/κ.” Ο κ. Κασουλίδης αναφέρθηκε και σε άλλα “απαράδεκτα” που έλαβαν χώρα και που δεν ήθελε να ονοματίσει πίσω απο τα οποία, υπογράμμισε , βρίσκονταν η Τουρκία.

Η παραδοχή αυτή του Κύπριου ΥΠΕΞ  υποδηλώνει ξεκάθαρα ποιά είναι τόσο η τακτική όσο και η στρατηγική της Άγκυρας και πως αντιλαμβάνεται τόσο την  εξελισσόμενη “διαδικασία” επίλυσης όσο και τη “μορφή” της τελικής λύσης. Αυτή είναι η ταπεινωτική απο μέρους μας αποδοχή της τουρκικής θεώρησης της ιστορίας και ως συνέπεια η αποδοχή εκ μέρους μας μιάς  “μεγαλόψυχης” τουρκικής ειρήνης που ίσως να συμπεριλαμβάνεικαι μερικές γειτονιές στα Βαρώσια, εφόσον όμως γίνουν οι απαιτούμενοι τεμενάδες ώστε όλοι και ο έξω κόσμος, να γνωρίζουν με ποιανού την μεγαλοψυχία προέκυψε “ειρήνη” στη Κύπρο και ποιός, μέχρι το ευτυχές εκείνο γεγονός, έφερε ακεραία την ευθύνη για την έλλειψη ειρήνης στον τόπο.

Δεν γνωρίζω εάν την διαπίστωση αυτή του κ. Κασουλίδη συμμερίζεται και ο κ.  Πρόεδρος και κατά πόσον και οι δυό θα προβληματισθούν σοβαρά για μιά αναθεώρηση της μέχρις τώρα πολιτικής τους, λαμβάνοντας υπόψη την επίσκεψη Μπάΐντεν και, μαζί, το ραγδαία διαφοροποιούμενο και υπέρ της Κύπρου, στρατηγικό περιβάλλον στη ευρύτερη περιοχή.

Κάποτε οι κυβερνήσεις στη Λευκωσία θα πρέπει επιτέλους να ξεφύγουν απο την πεπατημένη και απο τις πολιτικές αγκυλώσεις του παρελθόντος, να αφήσουν πίσω τα γνωστά και ανομολόγητα φοβικά τους σύνδρομα, όπως και τον μπαμπούλα της “διχοτόμησης”, και να διεκδικήσουν ρόλο παίκτη και διαμορφωτή του περιβάλλοντος στη Ανατολική Μεσόγειο. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά της Άγκυρας και όχι δια της πεπατημένης.

Αν και δεν τρέφω παρά ελάχιστη ελπίδα ότι θα υπάρξει οτιδήποτε το “ριζοσπαστικό” εκ μέρους της Λευκωσίας και ότι αντίθετα οδεύουμε από την μιά ταπείνωση στην άλλη μέχρι τη τελική και “περήφανη” πτώση, που θα είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας -γεγονός το οποίο θα σηματοδοτεί τη απόλυτη δικαίωση της τουρκικής θεώρησης- θέλω να προσθέσω και κάποια άλλα συναφή γεγονότα και καταστάσεις που ενίσχυουν την διαπίστωση-κλειδί του κ. Κασουλίδη. Και το κάνω για να γνωρίζει ο κόσμος τι συνεπάγεται μια “τουρκική ειρήνη” στον τόπο.

Πρίν μερικά χρόνια βρέθηκα στην Πόλη (Ισταμπούλ αλλά και Είσταμπούλ) συμμετέχοντας σε ένα επιστημονικό συνέδριο. Στο συνέδριο συμμετείχε και μια Ρωμιά καθηγήτρια, της οποίας οι ρίζες πάνε κάποιες εκατοντάδες χρόνια πίσω και με καταγωγή από τα Πριγκηπονήσια. Την χάσαμε μια μέρα και όταν επέστρεψε μας πληροφόρησε ότι είχε λήξει η ετήσια “άδεια παραμονής” της και ότι έλειψε για να την ανανεώσει. Και ότι για το το πράξει έπρεπε να πάει στη “Υπηρεσία Αλλοδαπών” , να σταθεί επί ώρες στη ουρά μαζί με “άλλους” μεταξύ των οποίων και πολλές αλλοδαπές γυναίκες, κυρίως Σλάβες, που οι ανάγκες τις έσπρωξαν στην πορνεία.

Ακόμη και Τούρκοι παρευρισκόμενοι που άκουσαν την ιστορία έμειναν άφωνοι. Δεν πίστευαν ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο σε ένα κατά  τα άλλα “Τούρκο” πολίτη. Και όμως συνέβαινε και ήταν η κορυφή του παγόβουνου για όσους, αν και αυτόχθονοι, δεν είχαν την “ευτυχία”να είναι ταυτόχρονα τούρκοι και μουσουλμάνοι.

Την παραπάνω ιστορία θυμήθηκα όχι μόνο με αφορμή τά λεγόμενα του κ. Κασουλίδη αλλά και διότι λίγες μέρες πριν διαβάσαμε ότι οι εγκλωβισμένοι Καρπασίτες, μέσω κάποιων νομοτυπικών κατασκευών madeinAnkara και κάτω από κάποιες συνθήκες, θα υφίστανται πλέον υπό το καθεστώς του “αλλοδαπού”. Οπως και η Ρωμιά καθηγήτρια στην Πόλη! Όπως γίνεται αντιληπτό, τίποτα δεν είναι τυχαίο σε ότι αφορά στους Τούρκους και τίποτα δεν προέρχεται απο “παρθενογένεση”, για να χρησιμοποίησω και τον περιβόητο εξυπνακισμό του αποικιοκράτη Λόρδου Χάνεΐ.

Ολοκληρώνω, γιά όποια αξία έχει, με μιά σημειολογία γύρω από τη λειτουργία και “περιφορά”  του Επιταφίου στη Εκκλησία του Αγίου Ξορινού στο Βαρώσι. Αφήνω κατά μέρος όλη τη φιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το ζήτημα και στέκομαι σε δυο “λεπτομέρειες” πού μόνο όμως τέτοιες δεν είναι. Αρχικά μας είπαν ότι θα γινόταν “περιφορά” μέσα στην πόλη και ότι θα ηχούσαν και καμπάνες της λύπης και της Ανάστασης. Επειδή γνωρίζω κάποια στοιχειώδη πράγματα για το Ισλάμ, οι δυό αυτές λεπτομέρειες με εντυπωσίασαν αλλά και με ξένισαν.

Οι παραδόσεις και ο νόμος του Ισλάμ, η Σαρία, δεν επιτρέπουν, εκεί όπου κυριαρχεί η μωαμεθανικη θρησκεία τέτοιου είδους εκδηλωτικές συμπεριφορές. Το, κατά τον προπαγανδιστικό λόγο “ανεκτικό” Ισλάμ, επιτρέπει μεν τον μονοθεϊσμό αλλά κάτω απο πολύ συγκεκριμένους ταπεινωτικους όρους. Οι όροι αυτοί είναι γνωστοί ως οι “Όροι του Ομάρ”.  Ο Ομάρ μπιν Αλ Κεττάπ, υπήρξε ο δεύτερος Χαλίφης και είναι αυτός που τους καθιέρωσε. Πέραν του κεφαλικού φόρου, ζιγιά, που επιβάλλονταν στούς “άπιστους” εντός της ισλαμικής επικράτειας, οι “άπιστοι” έπρεπε να υπάρχουν χωρίς να φαίνονται και κυρίως δεν πρέπει με τις συμπεριφορές τους, ατομικές και συλλογικές, να προσβάλλουν και να σκανδαλίζουν τους πιστούς, της μόνης και πραγματικής θρησκείας  που είναι το Ισλάμ.

Τελικά ούτε περιφορά του Επιταφίου έγινε στη πόλη, παρά μόνο στη αυλή, εκεί που δεν την έβλεπαν για να σκανδαλισθούν οι μάζες των πιστών, ούτε και οι καμπάνες κτύπησαν κάτι που όχι μόνο θα σκανδάλιζε αλλά και θα εξαγρίωνε τους πιστούς. Αυτοί ήταν οι λόγοι που τα πράγματα στον Ξορινό έγιναν όπως έγιναν και όχι όπως μας είπαν, ότι κάποιοι Τουρκοκύπριοι, τάχατες,  “θύματα” των Ελλήνων δυσανασχέτησαν και για να αποφευχθούν τυχόν “αντιδράσεις” άλλαξε το πρόγραμμα. Το προγράμμα άλλαξε διότι το Ισλάμ το απαγορεύει. Και έτσι είχαμε την λειτουργία που είδαμε. Μια εκδήλωση που διαφήμιζε τον κατακτητή, αυστηρά και υπό  τους όρους του. Αυτό είναι που συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, η επερχόμενη “τουρκική ειρήνη” στη Κύπρο. Και πήραμε και ένα δείγμα γραφής πόσο εύκολα γίνεται η προσαρμογή στη “τουρκική ειρήνη”, αλλά και πως εκλογικεύεται η ταπείνωση.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χάρτης «Χ» του Kώστα Μαυρίδη

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/124534

09 Μάιος 2014, 06:59 | Σημερινή

Οφείλει να αποκαλύψει την πηγή του. Δεν αρκεί να καλύπτεται λέγοντας αόριστα, ο χάρτης προετοιμάστηκε από αρμόδιες Αρχές αγγλικές, ή ότι είναι επιστημονικά κέντρα ερευνών και ότι μέσω μιας οδού έφτασε και στα χέρια κάποιων δικών μας

Ο κ. Κώστας Μαυρίδης, υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΔΗΚΟ, επέλεξε ένα μήνα πριν από τις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 να αναφερθεί στο σχέδιο Ανάν και ότι μέσω αυτού οι Βρετανοί με ύπουλο τρόπο θα άρπαζαν τον θαλάσσιο πλούτο της Κύπρου. Το σχέδιο Ανάν απερρίφθη από τον λαό, ο οποίος είχε καταλάβει το κυριότερο: Ότι δηλαδή αν το δεχόμασταν, οι Τούρκοι με τη βοήθεια των Βρετανών (όπως πάντα) θα μας άρπαζαν ολόκληρη την Κύπρο και θα ήταν το ελάχιστό μας πρόβλημα αν θα εξασφάλιζαν ή όχι ΑΟΖ οι βρετανικές βάσεις. Και το νέο στοιχείο που παρουσίασε για τεκμηρίωση ο κ. Μαυρίδης είναι ένας χάρτης, του οποίου την πηγή επίμονα αρνείται να αποκαλύψει. Ξεκίνησε από το «Ράδιο Πρώτο» Παρασκευή 25.4.2014. Συνέχισε το μεσημέρι της ίδιας ημέρας παρουσιάζοντας τον χάρτη από το «Μέγα» (πρόγραμμα Παύλου Μυλωνά) και με άρθρο στον «Φιλελεύθερο» και «Σημερινή», «Η τεράστια συνωμοσία κρύφτηκε στις... λεπτομέρειες».

Μέσω τρίτου προσώπου ζήτησα να δώσει ο κ. Μαυρίδης την πηγή του χάρτη, γιατί το θέμα χρήζει περαιτέρω έρευνας για πολλούς λόγους. Το Σάββατο 3.5.2014 δημοσιεύθηκε στη «Σημερινή» σημείωμά μου με τίτλο «Να αποκαλύψει την πηγή του ο κ. Μαυρίδης». Την ίδια ημέρα ο κ. Μαυρίδης, αποφεύγοντας και πάλιν να δώσει την πηγή του, δημοσίευσε δεύτερο άρθρο στον «Φιλελεύθερο» (3.5.2014), με τίτλο «Ποια η ρίζα του κακού;» («Σημερινή» 4.4.2014). Στο δεύτερο άρθρο, όμως, εντοπίζεται μια διαφοροποιημένη παρουσίαση.

1) Στο πρώτο του άρθρο έγραψε «ο χάρτης δείχνει ότι η ''αγγλική ΑΟΖ'' ξεκινούσε από τις ακτές των δύο στρατιωτικών αγγλικών βάσεων και προεκτεινόταν ώς...». Το ίδιο δήλωσε και από αέρος από το πρόγραμμα στο «Ράδιο Πρώτο» το πρωί της Παρασκευής 25.4.2014, όταν είπε «ο χάρτης είναι αυτούσιος, όπως τον έχουμε παραλάβει, και δείχνει το εξής πράγμα, ότι ξεκινώντας από τις δύο αγγλικές βάσεις...». Ο χάρτης όμως που προέβαλε δεν δείχνει καθόλου κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, προβάλλει με ένα τρίγωνο «ΑΟΖ» μόνο για τη βρετανική βάση Ακρωτηρίου και καθόλου δεν αναφέρεται στην πιο σοβαρή, τη βάση Δεκέλειας. Εκτός δε τούτου, είναι αξιοπερίεργο:

Πώς οι ειδικοί και τεχνοκράτες, που επικαλείται ο κ. Μαυρίδης, σχεδίασαν τον χάρτη δίχως «ΑΟΖ» για τη Δεκέλεια, που ίσως είναι σημαντικότερη της ΑΟΖ Ακρωτηρίου, έχοντας υπόψη τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των ερευνών! Στο άρθρο «Ποια η ρίζα του κακού;» αντικρούοντας τα όσα έγραψε στο πρώτο άρθρο και δήλωσε από αέρος, παραδέχεται γράφοντας: «Πάντως ο χάρτης έχει ιδιομορφίες που απαιτούν εξειδίκευση... στον χάρτη καταγράφεται η αγγλική ΑΟΖ με αφετηρία μόνο τη μία στρατιωτική βάση των Εγγλέζων στο Ακρωτήρι» (σημείωση γράφουσας: Αναλυτής από την Αμερική είχε διερωτηθεί γιατί ο εν λόγω χάρτης να καλύπτει μόνο τη βάση Ακρωτηρίου).

Ούτε στο δεύτερο άρθρο δεν ονομάζει πηγή για τον χάρτη, γιατί ήδη από το «Ράδιο Πρώτο» (25.4.2014), όταν του ζητήθηκε από τον Λ. Μαύρο να ονομάσει από πού τον βρήκε και ποιοι οι σχεδιαστές του, τόνισε κατηγορηματικά ότι δεν θα δώσει την πηγή του: «Θα απαντήσω ποιανού είναι αυτός ο χάρτης. Ποιος τον προετοίμασε. Το πώς τον βρήκαμε δεν θα το απαντήσω. Αυτός ο χάρτης προετοιμάστηκε από αρμόδιες Αρχές, αγγλικές, οι οποίες έχουν να κάνουν με θέματα εξειδίκευσης γύρω από τη ρύθμιση των θαλάσσιων ζωνών σε σχέση με την αποκλειστική οικονομική ζώνη και ειδικότερα, και το τονίζω αυτό, είναι επιστημονικά κέντρα ερευνών γύρω από τον εντοπισμό ενέργειας και συγκεκριμένα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Αυτός ο χάρτης ήταν στα χέρια και φυσικά των αγγλικών Αρχών, αλλά και προφανώς ορισμένων δικών μας, γιατί έφτασε μέσω μιας οδού και στα χέρια ορισμένων εδώ στην Κύπρο». Εξάλλου, οι πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, όσον αφορά τις θαλάσσιες περιοχές που καλύπτονται από την ΑΟΖ της Κύπρου ήσαν από το 2004 γνωστές. Ελέχθη από αέρος από τρίτο πρόσωπο (Ρ. Π. 5.5.2014) ότι ο χάρτης είναι του κ. Ν. Λυγερού. Ας αποφασίσει ο κ. Μαυρίδης ποιου είναι, των «αρμοδίων Αρχών αγγλικών» ή του κ. Ν. Λυγερού.

Ο κ. Κώστας Μαυρίδης οφείλει να αποκαλύψει την πηγή του. Δεν αρκεί να καλύπτεται λέγοντας αόριστα, ο χάρτης προετοιμάστηκε από αρμόδιες Αρχές αγγλικές ή ότι είναι επιστημονικά κέντρα ερευνών και ότι μέσω μιας οδού έφτασε και στα χέρια κάποιων δικών μας. Τόσο η οδός όσο και τ' όνομα της «αρμόδιας αγγλικής Αρχής», κέντρου ή εταιρείας προκειμένου που τον σχεδίασε, πρέπει να δημοσιοποιηθούν μαζί με το ποιος του τον έδωσε. Δύο σημεία δηλαδή: Ποιες αγγλικές Αρχές σχεδίασαν τον χάρτη και ποία οδό πήρε ο χάρτης για να φθάσει στο κ. Μαυρίδη. Η δήλωση Μαυρίδη από το «Ράδιο Πρώτο» 5.5.2014, ότι δεν έχει την έγκριση να αποκαλύψει τη πηγή του, τον αφήνει εκτεθειμένο. Η παρουσίαση του εν λόγω χάρτου, με την αγνώστου προς το παρόν πατρότητα, η άρνησή του να αποκαλύψει την πηγή του, όπως επίσης και οι αδυναμίες του ιδίου του χάρτου που «αποκάλυψε» εν καιρώ προεκλογικής περιόδου, τον καθιστά (χάρτη) αναξιόπιστο.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/ δημοσιογράφος

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Εκτιμήσεις Βάλντχαϊμ και οι επιφυλάξεις Κυπριανού

07 Μάιος 2014, 06:56 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Η αποχαιρετιστήρια έκθεση του Στρατιωτικού Συμβούλου
Με την ανάληψη της κυβέρνησης στην Τουρκία από τους στρατιωτικούς, στα κατεχόμενα, η επιρροή από την τουρκική πρεσβεία μεταβιβάστηκε στον τουρκικό στρατό

Μέρος Δ'  (Τελευταίο) 

Στην αποχαιρετιστήρια έκθεσή του ημερομηνίας 17 Μαρτίου 1982, ο Στρατιωτικός Σύμβουλος της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας στην Κύπρο, Συνταγματάρχης Doyle, ανέφερε ότι ο χάρτης που έδωσαν οι Τουρκοκύπριοι και που επέστρεφε μόνον 3.5% εδάφους της Δημοκρατίας, απερρίφθη από τους Ελληνοκυπρίους ως μη ικανοποιητική βάση για λύση. Ο Γκόμπι, ειδικός αντιπρόσωπος του Γ.Γ του ΟΗΕ, ετοίμασε προτάσεις για το σύνταγμα και το εδαφικό, βασισμένες σε ιδέες που είχε πάρει από αμφότερες τις πλευρές, από συναντήσεις τον Μάιο. Παρόλη την άρνηση του Κυπριανού, ο οποίος φοβόταν ότι αποδοχή του εγγράφου θα αδυνατούσε την ελληνοκυπριακή θέση, το έγγραφο, γνωστό ως Εκτιμήσεις Βάλντχαϊμ, δόθηκε επίσημα στις 18 Νοεμβρίου.

«Αμφότερες οι πλευρές κρατάνε κρυφές τις δραστηριότητές τους στα αμυντικά θέματα. Η μόνη πρόσφατη κύρια συμπλήρωση είναι η άφιξη 24-40 τεθωρακισμένων Κασκαβέλ από τη Βραζιλία τα οποία οι Ελληνοκύπριοι κρατάνε κρυμμένα και εκπαιδεύουν άνδρες να τα οδηγούν και να τα συντηρούν. Τα οποία, όμως, μάλλον δεν αποτελούν σοβαρή απειλή για τους Τούρκους, μάλλον θα βοηθήσουν στην αύξηση του ηθικού των ανδρών της Εθνικής Φρουράς. Ακόμα δεν υπάρχει ένδειξη «κυπριοποίησης» της Ε.Φ», έγραφε ο στρατιωτικός σύμβουλος (εννοεί εδώ την απαλλαγή από τους Ελλαδίτες).

Αναβάθμιση του ρόλουΤούρκων στρατιωτικών
Με την ανάληψη της κυβέρνησης στην Τουρκία από τους στρατιωτικούς η επιρροή από την τουρκική πρεσβεία μεταβιβάστηκε στον τουρκικό στρατό με τον διορισμό του Στρατηγού Vahit Guneri, στη θέση του υφυπουργού για κυπριακές υποθέσεις στο γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού. Ο Guneri επισκέφθηκε τον Δεκέμβριο την Κύπρο (κατεχόμενα) και έριξε το βάρος του στη διαδικασία των συνομιλιών και στο τι ακριβώς ήθελε η τουρκική στρατιωτική κυβέρνηση.

Ο δε Ταξίαρχος Yavuz, ο Τούρκος διοικητής των τουρκικών κυπριακών σωμάτων ασφαλείας (ο οποίος εκτός του τουρκοκυπριακού στρατού είναι υπεύθυνος και για την αστυνομία, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση) είναι ένας σημαντικός παράγων στη φανερή αναβάθμιση των Τούρκων στρατιωτικών στην Κύπρο. Ο Συνταγματάρχης Doyle ανέφερε, επίσης, τη σύλληψη του Rustem Tatar, συμβούλου του Τούρκου συνομιλητή στις διακοινοτικές για λαθρεμπόριο.

Έκθεση για το 1981
Στην ετήσια έκθεσή του για το 1981 ημερ. 4 Ιανουαρίου 1982 ο αποχωρών Υπ. Αρμοστής της Βρετανίας στην Κύπρο P. A. Rhodes (τον αντικατέστησε το 1982 ο William Wilberforce), αφού έγραψε ότι δυσοίωνες προβλέψεις δεν επιβεβαιώθηκαν, αλλά ούτε και οι προοπτικές ήσαν ενθαρρυντικές, ανέφερε ότι η τουρκική πλευρά τελικά παρουσίασε στις 5 Αυγούστου 1981 χάρτη με προτάσεις και αμφότερες οι πλευρές δέχθηκαν όπως τα ΗΕ παρουσιάσουν προτάσεις ισοζυγίζοντας τις απαιτήσεις αμφοτέρων των πλευρών.

Το θέμα των βρετανικών βάσεων έμεινε έξω από τα προεκλογικά και η πολιτική τους να δουλεύουν παρασκηνιακά απέδωσε αποτελέσματα, το θέμα των αυξημένων πανεπιστημιακών χρεώσεων για Κύπριους φοιτητές συναντούσε αντιδράσεις, και το «χέρι» του προέδρου Σπύρου Κυπριανού ενισχύθηκε με την εκλογή Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Κυπριανού μετέβη στην Αθήνα και με την επιστροφή του δέχθηκε τη συνέχιση των συνομιλιών. Αυτό, έγραψε ο Ύπατος Αρμοστής, οφειλόταν κυρίως στην επιμονή των Κομμουνιστών και του Κληρίδη, οι οποίοι, για τους δικούς τους διαφορετικούς λόγους, υποστήριζαν τη συνέχιση των συνομιλιών. Ο Κυπριανού, όμως, δεν έκρυβε τη διστακτικότητά του και τόνιζε δημόσια ότι οι Εκτιμήσεις των ΗΕ δεν ήσαν η μόνη βάση για τις συνομιλίες. (Σημ.: Με την αποδέσμευση των εγγράφων, όμως, εκείνο που φανερώνεται είναι ότι οι φόβοι και δισταγμοί του μ. Σπύρου Κυπριανού ήσαν δικαιολογημένοι).

Άλλο Φόκλαντς και άλλο Κύπρος
Το 1982 οι Ελληνοκύπριοι κατηγορούσαν τη Βρετανία για τη διαφορετική στάση της σε σχέση με τις νήσους Φόκλαντς και τη στάση της έναντι της Κύπρου το 1974. Και όταν ζήτησε και ο ίδιος ο υφυπουργός λόρδος Μπέλστετ να μάθει για το θέμα, τού απάντησαν ετοιμάζοντας ένα σύντομο ιστορικό, για να χρησιμεύει περισσότερο ως καθοδήγηση προς αντιμετώπιση των επικρίσεων. Στο πλαίσιο αυτό επικαλέστηκαν διάφορες προφάσεις όσον αφορά τη Συνθήκη Εγγυήσεως, ότι τάχα δεν ίσχυε, για να δικαιολογήσουν την προμελετημένη απόφασή τους να μη σταματήσουν την τουρκική εισβολή. Και ότι νοιαζόντουσαν τόσο πολύ για την απώλεια ανθρώπινων ζωών που δεν ήθελαν να... προκαλέσουν περισσότερους σκοτωμούς με δική τους επέμβαση!

Η προαποφασισμένη θέση τους, όμως, να μην επέμβουν σε περίπτωση τουρκικής εισβολής κωδικοποιήθηκε από τον Δεκέμβριο του 1963, επαναβεβαιώθηκε αρχές της δεκαετίας του 1970, όσο και το 1974. Οι Βρετανοί ήθελαν να ανατρέψουν το στάτουςκβο της Κυπριακής Δημοκρατίας και αυτό είναι ξεκάθαρο από προηγούμενα βρετανικά έγγραφα. Γι' αυτό, όλα αυτά ανατρέπονται, όταν ένας πάει πίσω και μελετήσει τα ίδια τα βρετανικά έγγραφα που αποδεσμεύθηκαν και αφορούν απευθείας τις ενέργειές τους για το έτος 1974 και πιο πίσω. Η κυβέρνηση της Μ. Θάτσερ τότε πίστευε ότι άλλο ταΦόκλαντς και άλλο η Κύπρος... Το Φόρεϊν Όφις γνώριζε και γνωρίζει κατ' ουσίαν γιατί και πώς η εργατική κυβέρνηση Γουίλσον/Κάλαχαν δεν σεβάστηκε ενσυνείδητα τις υποχρεώσεις της έναντι της Κύπρου το 1974. Το σχετικό έγγραφο του 1982 είχε τη σκοπιμότητά του...

Ο σταθμός στο Ζύγι
Επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά ότι ο σταθμός στο Ζύγι είναι σταθμός του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, και τον οποίο το Ηνωμένο Βασίλειο έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί δίχως περιορισμός, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960.

O νυν Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Matthew Kidd
Το 1982 βρίσκουμε τον νυν Βρετ. Ύπατο Αρμοστή στη Λευκωσία John Christopher William (Matthew) Kidd να υπηρετεί στην Κύπρο. Πρώτα ως τρίτος και μετά ως δεύτερος Γραμματέας. Στο πόστο αυτό υπηρέτησε μεταξύ 1980 - 1983. Οι φετινοί φάκελοι περιέχουν πολλές δικές του αναφορές για το Κυπριακό περιλαμβανομένων και δύο εγγράφων για τη διευθέτηση του Κυπριακού - η μία αναφέρεται στα πιο δύσκολα θέματα για λύση του προβλήματος. Παρεμπιπτόντως, θα αντικατασταθεί τον ερχόμενο Αύγουστο με τον κ. Ric Todd, ο οποίος είναι αρκετά έμπειρος στα οικονομικά θέματα.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια-δημοσιογράφος

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/123914

Διαβάστε περισσότερα...

Ομόσπονδη επιστροφή Βαρωσίων

ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Πρόταση Λόρδου για Αμμόχωστο πριν από το ψήφισμα 550/84
Στα αρχεία τους οι Βρετανοί επισημαίνουν την… ψυχολογική δυσκολία των Ελληνοκυπρίων να δεχτούν τις τουρκικές προτάσεις

Μέρος Γ’

Στις 17 Ιουνίου 1982 ο Κωνσταντίνος Λόρδος, πρόεδρος τότε της Κίνησης Προσφύγων Αμμοχώστου (Famagusta Refugee Movement), είχε συνάντηση στο Φόρεϊν Όφις. Σύμφωνα με τα τελευταία αποδεσμευμένα επίσημα έγγραφα του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, διαβάζουμε ότι οι Βρετανοί σημείωναν τα εξής εις προετοιμασίαν της συνάντησης μαζί του. «Η Κίνηση ζητούσε προ πολλού το άνοιγμα για επανεγκατάσταση των Ελληνοκυπρίων στην τουριστική περιοχή των Βαρωσίων, την οποίαν έκλεισαν τώρα οι Τούρκοι.

Λένε ότι είναι αναγκαία μια χειροπιαστή πρόοδος για μια δικοινοτική διευθέτηση, για να πειστεί ο κόσμος για την αξία των προσπαθειών των Ηνωμένων Εθνών να ξεπεράσουν τη σημερινή ατμόσφαιρα κοινής δυσπιστίας. Θα ελαττώσει, επίσης, τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων προσφύγων. Συμφωνίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο το 1977 και 1979, και κατευθυντήριες γραμμές για διευθέτηση που προβλήθηκαν από τις ΗΠΑ και Βρετανία το 1978, έδιδαν προτεραιότητα στα Βαρώσια. Ενωρίς το 1981 τα Η.Ε. προσπάθησαν ανεπιτυχώς για ένα ενδιάμεσο πακέτο αυτού του είδους.

»Το σκεπτικό του ιδίου του Κ. Λόρδου, τώρα, πάει κάπως πιο πέρα. Προτείνει επανεγκατάσταση σε αμφότερα Βαρώσια και χωριά στην ουδέτερη ζώνη σε μια ομόσπονδη περιοχή, κάτω από την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών.

Επίσης:
Α) Αμφότερες οι πλευρές να υπογράψουν ένα "έγγραφο ομοφωνίας" καταγράφοντας τα σημεία που συμφωνήθηκαν μέχρι τώρα. Β) Η κυπριακή λίρα να επανέλθει ως επίσημο νόμισμα στη βόρεια Κύπρο (όπως εισηγήθηκαν αριστεροί Τουρκοκύπριοι ηγέτες). Γ) Να διευθετηθούν συναντήσεις υπό την επίβλεψη των Η.Ε. μεταξύ ομάδων επαγγελματιών από αμφότερες τις πλευρές. Οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις, δυστυχώς, μάλλον δεν θα γίνουν αποδεκτές από αμφότερες τις πλευρές».

Τουρκική θέση
Όμως, η θέση που εξέφρασε ο Κ. Λόρδος τον Ιούνιο του 1982, βρίσκουμε ότι τον Νοέμβριο του ιδίου χρόνου ήταν η θέση που υποστήριζαν και οι Τουρκοκύπριοι. Γράφει σχετικό έγγραφο για τις εδαφικές παραχωρήσεις. «Οι Τουρκοκύπριοι υπέδειξαν ότι πιθανόν να ήσαν έτοιμοι να επιτρέψουν την επανεγκατάσταση (Βαρωσίων) κάτω από τουρκοκυπριακό έλεγχο».

«Τα Βαρώσια έχουν τεράστια σημασία για τους Τουρκοκυπρίους, τα έχουν ως το κύριο διαπραγματευτικό τους χαρτί. Αν τα δώσουν, δεν θα έχουν τίποτε άλλο στο χέρι για διαπραγμάτευση…», αναφέρθηκε.
Το Φόρεϊν Όφις έδωσε οδηγίες στον υφυπουργό, λόρδο Belstead, που θα έβλεπε τον κ. Λόρδο, να αφιερώσει για την επίσκεψη το πολύ μισή ώρα. (Σημειώνεται ότι ο κ. Κ. Λόρδος εισηγήθηκε την επανεγκατάσταση στις πιο πάνω περιοχές υπό ομόσπονδο καθεστώς δύο χρόνια πριν από το ψήφισμα 550/84).

Τα ψυχολογικά μας!
Τελευταίως έγινε λόγος από κάποιους ξένους διπλωμάτες ότι έχουμε ψυχολογικά προβλήματα, επειδή δεν δεχόμαστε τη λύση. Συμπτωματικά, λοιπόν, στο ίδιο έγγραφο για τις εδαφικές παραχωρήσεις και το θέμα των Βαρωσίων που προαναφέρθηκε, βρίσκουμε σε δύο περιπτώσεις να γράφουν: «Οι Τουρκοκύπριοι (δίδοντας το Βαρώσι) δεν θα έχουν άλλο καλό διαπραγματευτικό χαρτί. Για τους Ελληνοκυπρίους, όμως, να το πάρουν πίσω θα είναι μια τρομερά ψυχολογική ενίσχυση». Σε άλλο σημείο γράφουν πάλι: «Δεν υπάρχει λόγος να μη χρησιμοποιηθούν οι τουρκοκυπριακές προτάσεις του Αυγούστου 1981 σε πρώτο στάδιο για μια διευθέτηση. Όμως ίσως ψυχολογικά να είναι δύσκολο για τους Ελληνοκυπρίους να τις δεχτούν».

Υπενθυμίζω ότι, τον καιρό του Σχεδίου Ανάν, ο ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Άλβαρο Ντε Σότο, είχε συνάντηση στο ξενοδοχείο όπου έμενε στο Λονδίνο με εκπροσώπους της Κυπριακής Εθνικής Ομοσπονδίας. Ισχυρίστηκε ότι, όσοι δεν δέχονταν το Σχέδιο Ανάν, είχαν ψυχολογικά προβλήματα. Όταν ένας αξιωματούχος τού είπε: «Μα εγώ είμαι εναντίον του σχεδίου και δεν έχω ψυχολογικά προβλήματα, πού το βρίσκετε ότι υπάρχουν τέτοια;». Έχουν, λοιπόν, και τα... ψυχολογικά μας τα αρχεία τους!!!

«Δεν επιστρέφουν οι Ε/κ πρόσφυγες»
Στις 11 Οκτωβρίου 1982 ο Γλαύκος Κληρίδης είχε συνάντηση στο Φόρεϊν Όφις με τον υφυπουργό, λόρδο Belstead. Εξήγησε ότι είχε εισηγηθεί σύσκεψη όλων των πολιτικών κομμάτων στην Αθήνα, γιατί θα χρειάζονταν σοβαρές αποφάσεις για τις ενδοκοινοτικές συνομιλίες μετά τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Οι Ελληνοκύπριοι, είπε ο κ. Κληρίδης, θα έπρεπε να αποδεχθούν ότι οποιαδήποτε ομόσπονδη κυβέρνηση σε μια ενωμένη Κύπρο θα έχει περιορισμένες εξουσίες και ότι σε ορισμένα θέματα οι Τουρκοκύπριοι δεν θα δέχονται ελληνοκυπριακές αποφάσεις πλειοψηφίας. Ούτε θα δέχονται οι Τουρκοκύπριοι ελευθερία διακίνησης δίχως περιορισμούς.

Δεν υπήρχε σοβαρή πιθανότητα Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες να επιστρέψουν στην περιοχή που κατείχαν οι Τουρκοκύπριοι. Καμία κυβέρνηση στην Κύπρο ή κόμμα δεν μπορούσε να αποφασίσει και να δεχθεί αυτές τις πραγματικότητες δίχως τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης και της πλειοψηφίας των κομμάτων Κύπρου και Ελλάδας. Ειδικά έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να αλλάξει η προσέγγιση Παπανδρέου και Κυπριανού, που ακόμα επέμεναν στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Ο Γκόμπι και η «ψυχολογική μας ικανοποίηση»
Ο Ούγκο Γκόμπι, στις 6 Δεκεμβρίου 1982, είχε δίωρη συνάντηση στο Φόρεϊν Όφις για το Κυπριακό με τον ανώτερο αξιωματούχο κ. Goodison, από τους πλέον υπεύθυνους για το Κυπριακό (και ο άνθρωπος που δίπλα στον Τζέιμς Κάλαχαν πίεζαν στη Γενεύη για γεωγραφικό διαχωρισμό πριν από τη δεύτερη εισβολή). Ο Γκόμπι είπε ότι οι ιδέες του συμφωνούσαν με εκείνες των Τούρκων για «εξελισσόμενη ομοσπονδία» (Federation by evolution) και θα εξασφάλιζαν τις κυριότερες επιδιώξεις της τουρκικής πλευράς, την αποφυγή αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αυτονομία, νομιμότητα και άρση του οικονομικού εμπάργκο, αποζημιώσεις και την ευκαιρία καλυτέρευσης της οικονομίας στην «τουρκική Κύπρο». Θα είχαν επίσης αποτελεσματικό βέτο στην εξωτερική πολιτική.

Ο Ντενκτάς ήταν σκεπτικός, όμως οι συνταγματολόγοι (Ονάν και Φασίογλου) ήσαν υπέρ. Οι Ελληνοκύπριοι από την άλλη επανεξέταζαν τα πράγματα. Ο Μαυρομμάτης (Ε/κ διαπραγματευτής) είχε πει ότι το όλο εδαφικό θα έπρεπε να λυθεί από την πρώτη φάση. Στις εκτιμήσεις Γκόμπι επαναλαμβανόταν το ψυχολογικό μας πρόβλημα ως εξής: «Οι Ελληνοκύπριοι θα έπαιρναν πίσω γη περιλαμβανομένων και των Βαρωσίων, ένα είδος ενότητας στο νησί, ασφάλεια και «ψυχολογική ύφεση» (psychological detente), ευκαιρία για ανάπτυξη και καλυτέρευση σχέσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων...».

Ταμείο αποζημιώσεων
Ο Γκόμπι εισηγήθηκε και ίδρυση ταμείου για αποζημιώσεις. Η κάθε κοινότητα να πληρώνει αποζημίωση για περιουσίες της άλλης, αλλά οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν τέτοια λεφτά, γι’ αυτό άλλη λύση θα ήταν για τη νέα ομόσπονδη κυβέρνηση να αναλάβει να πληρώσει αποζημίωση. Η καλύτερη λύση, δε, για κάθε κοινότητα, ήταν να πληρώνει τους δικούς της για απώλεια γης. Ερωτηθείς για το Ριζοκάρπασο, μίλησε για ειδικό αυτόνομο καθεστώς με δική του άοπλη Αστυνομία, αλλά θα ήταν πρόβλημα η πρόσβαση. Σε άλλη αναφορά βρίσκουμε ότι ο γνωστικότατος κ. Goodison έβρισκε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο οι Ελληνοκύπριοι να δεχθούν ένα τέτοιο τέχνασμα.

Διαβάστε περισσότερα...

«Πρόβα» διζωνικής

01 Μάιος 2014, 06:56 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Νέα βρετανικά έγγραφα για το 1982 που αφορούν στο Κυπριακό
Το Βρετανικό Υπ. Εξωτερικών αποδέσμευσε σήμερα 1.5.2014 έγγραφα για το έτος 1982, που αφορούν στην Κύπρο, την Ελλάδα, την Τουρκία και άλλες χώρες

ΜΕΡΟΣ Α'
Μεταξύ των σημαντικότερων θεμάτων που απασχολούσαν την πολιτική τον χρόνο αυτό (1982) είναι η ανάμιξη του ειδικού αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Hugo Gobbi, οι επαφές και οι προσπάθειές του να προωθήσει διζωνική λύση του Κυπριακού, η θέση του τότε προέδρου Σπύρου Κυπριανού, η συνεργασία ΔΗΚΟ-ΑΚΕΛ, η επίσκεψη Ανδρέα Παπανδρέου στην Κύπρο τον Φεβρουάριο του 1982, η άρνηση των Βρετανών να πωλούν οπλισμό στην Κυπριακή Δημοκρατία, η θέση Ντενκτάς έναντι των βάσεων, το θέμα των Αγνοουμένων, το θέμα των Βαρωσίων, η πρόταση Λόρδου για επανεγκατάσταση τόσο των Βαρωσίων όσο και των πέριξ χωριών στη νεκρή ζώνη ως ομόσπονδη περιοχή υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, η επιστολή Τζόνσον το 1964 προς Ινονού, πώς έβλεπαν οι Βρετανοί τις διάφορες προσωπικότητες στην Κύπρο, και άλλα τα οποία θα καλύψουμε.

Οι διζωνικές θέσεις των Τουρκοκυπρίων
Στη συνάντηση της 11ης Μαΐου 1982, με θέμα τις «Ελευθερίες», οι Τουρκοκύπριοι έθεσαν και πάλιν αναθεωρημένη πρόταση, με την οποία ζητούσαν όπως η ουσιώδης βάση ενός δικοινοτικού και εδαφικά διζωνικού ομόσπονδου συστήματος θα αποτελείται από δύο ομόσπονδα κράτη, στα οποία η κάθε κοινότητα θα έχει δικαιοδοσία στη δική της ζώνη. Ασφάλεια με διάφορες πτυχές, οικονομική βιωσιμότητα, αποφυγή περαιτέρω επανεγκατάστασης ατόμων εκτός όσων ήδη επανεγκαταστάθηκαν, το δικαίωμα του κάθε «κράτους» να εφαρμόζει νόμους για τον έλεγχο της χρήσης περιουσίας, που προνοούσε και τη δημιουργία δύο δικοινοτικών συμβουλευτικών επιτροπών, για να «βοηθήσουν τις ανάλογες Αρχές να υλοποιούν αυτά τα δικαιώματα».

Ο ειδικός αντιπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ Γ. Γκόμπι είχε επίσης προσθέσει και τη δική του ιδέα για ταμείο αποζημίωσης, και είχε ενθαρρυνθεί από τις τουρκοκυπριακές προτάσεις, οι οποίες ενσωμάτωναν μεγάλο μέρος των δικών του ιδεών, καθώς και από την ελληνοκυπριακή αντίδραση. «Ο κ. Μαυρομάτης (Ε/κ συνομιλητής) χαρακτήρισε τις προτάσεις ως 'εποικοδομητικές' και αναμένεται να τις σχολιάσει στην επόμενη συνάντηση της 13ης Μαΐου», συμπλήρωνε τηλεγράφημα 12 Μαΐου 1982, από την Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία προς το Υπ. Άμυνας στο Λονδίνο, τη βρετανική αντιπροσωπία στη Νέα Υόρκη, την Ουάσιγκτον και άλλες αντιπροσωπίες της Βρετανίας.

Βρετανικό «εμπάργκο» εξοπλισμού στην Κ.Δ.
Τον Οκτώβριο του 1982, Υπουργοί στο Φόρεϊν Όφις απέρριψαν αίτηση της βρετανικής εταιρείας Alvis Ltd να πωλήσει τεθωρακισμένα αυτοκίνητα (Stormer armoured personnel carriers) στην Κύπρο.
Το Φόρεϊν Όφις θεωρούσε την πώληση αμυντικού εξοπλισμού στην Κύπρο ως ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Η γενική τους πρακτική ήταν να μην προμηθεύουν με όπλα την Εθνική Φρουρά και να εγκρίνουν μόνον πωλήσεις ανταλλακτικών και βοηθητικών εξοπλισμών, σύμφωνα με τις απόψεις της Υπάτης Αρμοστείας στη Λευκωσία για την κάθε περίπτωση. Είναι βέβαια συζητήσιμο, έγραφαν, «ότι τα τεθωρακισμένα δεν είναι, αυστηρώς ομιλούντες, όπλα.

Όμως μπορούν να χρησιμοποιηθούν με επιθετική δυνατότητα και εξασφάλισή τους σε ποσότητες θα αυξήσει τη στρατιωτική τους ικανότητα σημαντικά (παρόλο που δεν θα αλλάξει το ισοζύγιο δυνάμεων υπέρ τους, εφόσον τα τουρκικά στρατεύματα είναι κατά πολύ ανώτερα από τα δικά τους τόσο σε αριθμό όσο και οχήματα). Τέτοιες πωλήσεις από βρετανική εταιρεία στους Ελληνοκυπρίους θα προκαλέσει έντονη κριτική τόσο από τους Τούρκους όσο και τους Τουρκοκυπρίους, θα διασαλευτούν οι σχέσεις μας μαζί τους και ο αμερόληπτος ρόλος που επιδιώκουμε να παίζουμε με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ και στο διακοινοτικό πρόβλημα θα επηρεαστεί σοβαρά».

Η παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου 1982
Σε φάκελο διατηρούνται δεκάδες φωτογραφίες από τη στρατιωτική παρέλαση την ημέρα της Ανεξαρτησίας, με τις εξής σημειώσεις από τις βρετανικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών στην Κύπρο:
«Η πρώτη μεγάλη παρέλαση της Εθνικής Φρουράς των Ελληνοκυπρίων στη Λευκωσία από το 1973 έλαβε χώρα την ημέρα της Ανεξαρτησίας την 1ην Οκτωβρίου 1982. Το πιο σημαντικό από αυτήν την παρέλαση ήταν η ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε ορισμένες νέες παραλαβές οπλισμού από τους Ελληνοκυπρίους. Για ενημέρωση στέλνεται μια συλλογή από φωτογραφίες με τους πιο σημαντικούς εξοπλισμούς».

Το θέμα των Αγνοουμένων
Το 1982 ήταν μια χρονιά που συζητιόταν το θέμα των Αγνοουμένων. Ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού είχε γράψει τον Απρίλιο του 1982 στην Πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, ζητώντας υποστήριξη προς τις ελληνοκυπριακές προσπάθειες για πιέσεις πάνω στην Τουρκία για πληροφορίες για τους αγνοουμένους. Τον Ιούνιο του 1982, το Φόρεϊν Όφις, συζητώντας το θέμα, έγραψε ότι ήσαν πολύ κοντά στην πιθανότητα πραγματικής διερεύνησης και ήταν σημαντικό, έγραφαν, οι Ελληνοκύπριοι να μη χάσουν αυτήν την ευκαιρία που προσφερόταν, εγκαταλείποντας την επιτροπή για τη διερεύνηση.

Η Λαίδη Έλις, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επισκέφθηκε ξανά την Κύπρο μεταξύ 21-26 Οκτωβρίου. Αυτήν τη φορά ως εκπρόσωπος για τους Αγνοουμένους της πολιτικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου. Οι Τουρκοκύπριοι δεν δέχτηκαν να τη δουν, κατηγορώντας τη για μεροληψία υπέρ των Ελληνοκυπρίων. Στο Λονδίνο, εν τω μεταξύ, τα έγγραφα για το 1982 περιέχουν πολλές αιτήσεις από Ελληνοκυπρίους στη Βρετανία που αποτείνονταν στους κατά τόπους βουλευτές τους, ζητώντας βοήθεια για την ανεύρεση της τύχης συγγενικών τους προσώπων, συμπληρώνοντας και αίτηση που προφανώς είχε ετοιμαστεί από δική μας επιτροπή στο Λονδίνο, για μαζική αποστολή αιτήσεων.

Δεν υπήρχε μαρτυρία ότι ζούσαν
Σε εσωτερικό σημείωμα είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά αξιωματούχων του Φόρεϊν Όφις, οι οποίοι ετοιμάζοντας σημειώσεις/οδηγίες για τη Λαίδη Έλις για το θέμα, έγραψαν στις 2 Ιουνίου 1982: «Οι σημειώσεις που ετοιμάστηκαν για τη Βαρώνη Έλις δεν περιλαμβάνουν εισήγηση για τη γραμμή που πρέπει να ακολουθήσει. Νομίζω πρέπει να της πούμε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει έγκυρη μαρτυρία που να λέει ότι τα αγνοούμενα πρόσωπα είναι ακόμα στη ζωή και ότι οι περισσότεροι Ελληνοκύπριοι το δέχονται τώρα αυτό. Εν τη απουσία έρευνας, όμως, η κυπριακή κυβέρνηση νιώθει υποχρεωμένη να κρατά το δημόσιο ενδιαφέρον προσηλωμένο στο θέμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το βρίσκουν προπαγανδιστικά βοηθητικό να εκθέτουν τους Τούρκους.

Όμως το παραμικρό στοιχείο αμφιβολίας σε σχέση με την τύχη των αγνοουμένων στοιχίζει πραγματική αγωνία στις οικογένειές τους και γι' αυτόν τον λόγο είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Αμφότερες οι πλευρές στο παρελθόν ευθύνονται για καθυστερήσεις. Η επιμονή των Ελληνοκυπρίων σε διεθνείς νίκες προπαγάνδας, όπως εκείνη στο τρίτο ψήφισμα της Επιτροπής, το μόνο που καταφέρνει είναι να δίνει δικαιολογίες στους Τούρκους να διακόπτουν προσπάθειες να ξεκαθαρίσει το θέμα δικοινοτικά... Η δημιουργία της επιτροπής πέρυσι τον Απρίλιο ήταν κάτι σαν θρίαμβος για τον Γκόμπι...».

Τα χρέη της Βρετανίας σε σχέση με τις βάσεις
Η κυπριακή κυβέρνηση επανέφερε κατά χρονικά διαστήματα το θέμα των οφειλών της Βρετανίας σύμφωνα με τις Συνθήκες του 1960 και τις οποίες είχε σταματήσει η Βρετανία το 1965. Οι Βρετανοί το 1982 ισχυρίζονταν ότι δεν είχαν νομική υποχρέωση να πληρώσουν μετά το 1965. Το 1978 έγραφαν ότι είχαν προσφέρει £7,5 εκ. σε δάνειο, στο πλαίσιο ανοικοδόμησης μετά την εισβολή. Η κυπριακή κυβέρνηση αρνήθηκε να το δεχθεί, γιατί οι Βρετανοί είχαν πει ότι θεωρούν ότι με αυτό αποδεσμεύονταν από τις υποχρεώσεις τους. Ο τότε Υπ. Εξωτερικών Νίκος Ρολάνδης είχε πάει στο Λονδίνο για το θέμα αυτό τον Μάιο του 1982, όμως μετά έπεσαν οι τόνοι.

Η Δεκέλεια να διδόταν στους Τούρκους
Στις 17 Μαΐου 1982, ο Ρ. Ντενκτάς συναντήθηκε με τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στην Κύπρο, συνοδευόμενος από τον Τουρκοκύπριο Κενάν Ατακόλ.
Ο Ντενκτάς έθεσε το θέμα των βρετανικών βάσεων και την επίσκεψη Ρολάνδη στο Λονδίνο. Είπε ότι από τα £12 εκ. λίρες χορηγίας που είχε δώσει η βρετανική κυβέρνηση αρχές της δεκαετίας του 1960, το £1,5 εκ. είχε δοθεί στους Τουρκοκυπρίους. Ήλπιζε ότι, αν εδίδοντο εκ νέου νέες χορηγίες, σημαντικό ποσό θα έπρεπε να πήγαινε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Απέφυγε να αναφερθεί δημόσια στο θέμα, για να μη δημιουργήσει δυσκολίες.

Ο Ντενκτάς είπε, επίσης, ότι σε περίπτωση αποχώρησης των Βρετανών από τις βρετανικές κυρίαρχες περιοχές, μία από τις βάσεις (δηλαδή εκείνη της Δεκέλειας) έπρεπε να δοθεί στους Τουρκοκυπρίους. Ο Ύπατος Αρμοστής ανέφερε ότι δεν προβλεπόταν τέτοια αποχώρηση. Το ΑΚΕΛ, είπε ο Ντενκτάς, με την καθοδήγηση των Σοβιετικών υποστήριξε τις συνομιλίες, όμως η ευρύτερη πολιτική του μπορούσε να ήταν διαφορετική. Η τουρκοκυπριακή πλευρά καλωσόριζε το σημείο στη συμφωνία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ, που αναφερόταν σε «ένα ομόσπονδο κράτος αποτελούμενο από δύο επαρχίες (provinces) (ή περιοχές districts), μία κάτω από ελληνοκυπριακή και μία κάτω από τουρκοκυπριακή διοίκηση».

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Δημοσιογράφος - ερευνήτρια

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/122343

Επίσκεψη Ανδρέα Παπανδρέου στην Κύπρο

Σε γεύμα μεταξύ του Έλληνα πρέσβη στο Λονδίνο και του ανώτερου αξιωματούχου στο Φόρειν ΄Οφις κ.Goodison στις 4 Μαρτίου 1982 ο τελευταίος προσπάθησε μάθει τι εννοούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τη  δήλωσή του για αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την νήσο. Ο ΄Ελληνας πρέσβης τον διαβεβαίωσε ότι δεν εννοούσε την αποχώρηση των βάσεων.

Η επιστολή Τζόνσον το 1964

Παρεμπιπτόντως σε μια έκθεση ημερ. 25 Μαρτίου 1982 του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης του Φόρειν ΄Οφις, γίνεται αναφορά στην επιστολή του Αμερικανού προέδρου Τζόνσον που έστειλε στον Τούρκο πρόεδρο Ινονού τον Ιούνιο του 1964, όταν οι Τούρκοι σκόπευαν να επιχειρήσουν στρατιωτική  εισβολή στην Κύπρο. Η επιστολή, γράφει η σχετική αναφορά, «δεν δημοσιεύθηκε τότε και δεν έχουμε το πλήρες κείμενο.  Το περιεχόμενό της όμως έγινε γνωστό μετά από χρόνια. Ο πρόεδρος Τζόνσον, έχοντας μάθει ότι οι Τούρκοι θεωρούσαν ότι μπορούσαν σύμφωνα με τις συνθήκες του 1960 να επέμβουν στην Κύπρο, δήλωσε ότι οι Αμερικανοί πίστευαν ότι ο σκοπός της προτεινόμενης επέμβασής τους ήταν για να υποστήριζαν τουρκοκυπριακή απόπειρα διχοτόμησης της νήσου. Κάτι τέτοιο αποκλειόταν από τη Συνθήκη Εγγυήσεως. Ο Τζόνσον κατά τον ισχυρισμό απείλησε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα ερχόταν βοήθεια των Τούρκων αν οι Ρώσοι αντιδρούσαν σε τουρκική στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο και αν ενεργούσαν στρατιωτικά εναντίον της Τουρκίας. Η απειλή (Τζόνσον) ήταν αποτελεσματική. Οι Τούρκοι τράβηξαν πίσω... Παρόλο ότι ο Τζόνσον έστειλε παρόμοιες προειδοποιήσεις στην Αθήνα, οι Ελληνοκύπριοι σύγκριναν εκείνο που βλέπουν ως αποτυχία των μετέπειτα προέδρων με ότι κατάφερα ο Τζόνσον».

ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΥΤΙΚΑ NIMRODS ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ

Το Υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας έλαβε μια πρόταση από το Αρχηγείο του ΝΑΤΟ για χρήση των βρετανικών κατασκοπευτικών αεροπλάνων NIMROD από τη Βάση της ΡΑΦ Ακρωτηρίου στα πλαίσια νατοϊκής άσκησης και που θα ξεκινούσαν από βάση της νότιας Τουρκίας και ζήτησε την γνώμη του  Βρετανικού Αρχηγείου Αεροπορίας στην Κύπρο.  Όμως παράλληλα στις 30 Νοεμβρίου, ζήτησε και την γνώμη του Φόρειν ¨Οφις κατά πόσο η πρόταση ήταν πολιτικά αποδεκτή.  Στις 3 Δεκεμβρίου 1982 το Φόρειν Όφις απάντησε στον Υπουργό ΄Αμυνας ότι προτιμούσε η ΡΑΦ να μην χρησιμοποιήσει το Ακρωτήρι κατά την διάρκεια άσκησης του ΝΑΤΟ. «Αυτή είναι η συνήθης πρακτικά εφόσον οι κυρίαρχες περιοχές των βάσεων στην Κύπρο δεν είναι του ΝΑΤΟ».

Πτήσεις U2 από το Ακρωτήρι

Το 1982 ήταν ξανά θέμα οι πτήσεις των αμερικανικών κατασκοπευτικών αεροπλάνων U2 από τη βάση Ακρωτηρίου. Οι Αμερικανοί τους είχαν ειδοποιήσει για κάποιες αλλαγές δρομολογίων όμως δεν είχαν δώσει ενδείξεις ότι αναμενόταν τερματισμός των πτήσεων στο προβλεπτό μέλλον.  Οι πτήσεις κάλυπταν την έρημο το Σινά, όμως επεκτείνονταν και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής και χρειαζόντουσαν παρακολουθήσεις και στα υψώματα Γκολάν.

Πορεία Μορφιτών

Στις 10 Νοεμβρίου 1982 η βρετανική Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία ενημέρωνε το Λονδίνο για την Πορεία Μορφιτών της 24^ης Οκτωβρίου ότι αυτή πέρασε ειρηνικά αντίθετα με την προηγούμενη χρονιά όταν δημιουργήθηκαν επεισόδια.  Παρευρέθηκαν περίπου 700 άτομα, έγραφε η έκθεση, και ο Πρόεδρος Κυπριανού σε χαιρετισμό του δήλωσε ότι « ποτέ δεν θα υπογράψει λύση που θα σημαίνει αποδοχή των τετελεσμένων και την εγκατάλειψη του δικαιώματος των προσφύγων να επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες. Φαίνεται ότι οι διοργανωτές θα προσπαθήσουν να καθιερώσουν το πορεία ετήσιο γεγονός.»

Επίσκεψη Καρπασιτών Αγγλίας προς τα κατεχόμενα

Εν τω μεταξύ ο Σύνδεσμος Καρπασιτών Ηνωμένου Βασιλείου με επιστολή του προς την πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ εξέφραζε την λύπη του για την συνεχιζόμενη κατοχή και την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα όπου υπήρχαν τότε 1500 Ελληνοκύπριοι απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο και σημείωνε την επιθυμία πολλών μελών του συνδέσμου  να επισκεφθούν τους συγγενείς τους στα κατεχόμενα.

Στις 10 Αυγούστου 1982 ο πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Π. Χατζήπαναγη έστειλε κατάλογο κατοίκων Αγγλίας και μελών του Συνδέσμου που ήθελαν να επισκεφθούν τα κατεχόμενα μεταξύ 25, 26 και 27 Αυγούστου 1982. Οι Τουρκοκύπριοι όμως απαίτησαν υπογραφή αίτησης εκ των προτέρων και οι Καρπασίτες δεν δέχονταν. Ο κ. Χατζήπαναγή, σύμφωνα με τα έγγραφα εισηγήθηκε συμβιβαστική πρόταση όπου οι Καρπασίτες να υπέγραφαν την ώρα που θα έφθαναν στο οδόφραγμα . Ο κ.Hunt του Φόρειν ΄Οφις (19.4.1982) ενθάρρυνε τον κ. Χατζήπαναγη να επικοινωνήσει, όπως εισηγήθηκε ο τελευταίος με τον τουρκοκύπριο κ. Μουφτιζατέ (που προφανώς ήταν ο αντιπρόσωπος του κατοχικού καθεστώτος  στο Λονδίνο) παρόλο που ο Βρετανός αξιωματούχος πίστευε ότι απλά ο Μουφτιζατέ δεν θα ήταν σε θέλει να κάτι οτιδήποτε. Βρίσκουμε ότι το θέμα απέτυχε να διευθετηθεί τον Αύγουστο και ο κ. Χατζήπαναγη συνεχίζει τις προσπάθειες του για επίσκεψη τα Χριστούγεννα. Οι τουρκοκύπριοι όμως προβάλουν διάφορες προφάσεις και φαίνεται με το τέλος του χρόνου η επίσκεψη παραπέμπεται στο νέο έτος...

Πως έβλεπαν οι Βρετανοί προσωπικότητες στην Κύπρο

Αλπάι Τουρτουράν

Για τον τουρκοκύπριο Τουρτουράν ο κ. Harrison του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης έγραφε ότι του έδωσε την εντύπωση ότι αν το κόμμα του καταφέρει να κυβερνήσει θα είναι πιο ευέλικτο στην προσέγγισή του στο Κυπριακό. ΄Ομως διερωτήθηκα, μιλώντας με τον Τουρτουράν κατά πόσο αυτή ήταν ακριβώς η εντύπωση που προσπαθούσε να μου δώσει και αν πράγματι το κόμμα θα είναι διαφορετικό αν κυβερνήσει, σημείωνε ο Βρετανός αξιωματούχος.

Ρ. Ντενκτάς

Αφού καταγράφεται ένα μακροσκελές βιογραφικό ως υποστηρικτής της διχοτόμησης και δημιουργός  της ΤΜΤ καταλήγει χαρακτηρίζοντας τον Ντενκτάς να διακατεχόταν από σύνδρομο κατωτερότητας που τον έκανε αψίθυμο, να φανταζόταν ότι τον παρεξηγούσαν, και δεν γινόταν κατανοητός.

Σπ. Κυπριανού

Ως υπουργός εξωτερικών υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία στο υπουργικό συμβούλιο με σκληρή πολιτική των μη υποχωρήσεων προς τους Τούρκους. Τα κατάφερνε πολύ καλά στα Ηνωμένα Έθνη και χειριζόταν το Κυπριακό με ιδιαίτερη προσοχή. Στις σχέσεις του με τη Δύση ήταν συχνά δύσκολος. ΄Ηταν ανάθεμα για τους Αμερικανούς και κρατήθηκε μακριά από την διεθνή διπλωματία μετά την τουρκική εισβολή, κυρίως λόγω της επιμονής του Κληρίδη. Ως πρόεδρος ήταν αδύνατος και αναποφάσιστος. Η προθυμία του να συνεργαστεί με το ΑΚΕΛ τον άφησε εκτεθειμένο σε επικρίσεις από την δεξιά ότι ήταν εγκλωβισμένος της αριστεράς. Δύσκολος κοινωνικά και είχε  γνώση της δικής του υπόστασης. Είχε προβλήματα υγείας.

Εζεκίας Παπαιωάννου

Αφοσιωμένος κομμουνιστής κατά πολύ Σταλινικού χαρακτήρα, επίμονος. ΄Οταν η σοβιετική πολιτική είχε στο παρελθόν  διαφοροποιηθεί από εκείνη του ΑΚΕΛ ο Παπαιωάννου επέκρινε τη Μόσχα όμως αργότερα δεν έδειξε τέτοια διαφοροποίηση.

Η σύζυγος του η οποία ήταν ξανά νυμφευμένη, μία φορά με Τουρκοκύπριο ήταν πλούσια και της μπουρζουαζίας. Πέθανε το 1977 και του στοίχισε ο θάνατός της, χάρισε την περιουσία της συζύγου το στο κόμμα.

Τάσσος Παπαδόπουλος

Αντικατέστησε τον Γλ. Κληρίδη ως διαπραγματευτής στις ενδοκοινοτικές συνομιλίες τον Απρίλιο του 1976. Ο Παπαδόπουλος δεν προσπάθησε να κρύψει εκείνο που θεωρούσε ως τουρκική αδιαλλαξία.  Λεγόταν ότι ο Μακάριος τον προωθούσε ως μελλοντικό ηγέτη της κεντρο-δεξιάς όμως πέθανε πριν να το κατορθώσει και ανέλαβε πρόεδρος ο Κυπριανού. Ο Παπαδόπουλος σχεδόν καθόλου δεν έκρυβε την αντιπάθεια του προς τον Κυπριανού και πόσο χαμηλά τον είχε.  Μετά την δημόσια πρόκληση προς τον Κυπριανού για τον χειρισμό του στο Κυπριακό ο Κυπριανού τον έδιωξε (sucked)  από διαπραγματευτή τον Ιούλιο του 1978. Παρόλο του ότι δεν ήταν δημοφιλής είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά, και δεν είχε προσωπικούς οπαδούς, ίδρυσε το δικό του κόμμα το Νοέμβριο του 1980. Τον Φεβρουάριο του 1972 παντρεύτηκε την νεαρή χήρα Φωτεινή του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη ο οποίος είχε δολοφονηθεί. Δύο παιδιά δικά τους και δύο από τον προηγούμενο γάμο της Φωτεινής. Καθώς είναι θυγατέρα (φυσική) του μ. εκατομμυριούχου Αναστάσιου Λεβέντη ο οποίος χρηματοδοτούσε τον Καραμανλή στη παριζιάνικη του εξορία, αυτό του έδωσε οικογενειακό δεσμό με τον Καραμανλή και διατηρούσε τη σχέση αυτή σε καλή κατάσταση.

Δεν ήταν εύκολος συνομιλητής. Δεν προσπαθούσε να κρύψει την άποψη του που τι θεωρούσε  τουρκική αδιαλλαξία και την περιφρόνησή του για τους περισσότερους ελληνοκύπριους πολιτικούς.

Αλέξης Γαλανός

Κοινοβουλευτικός του ΔΗΚΟ από τον Ιούνιο του 1981.  Παρόλες τις διαφορές του με τον Κυπριανού για οικονομικά θέματα, δεν αποφάσισε να φύγει από το ΔΗΚΟ.  Φιλόδοξος και αναξιόπιστος, είναι έξυπνος, όμως έχει μια ενοχλητική ανωτερότητα και τείνει να υπερεκτιμά την σημασία του.

Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ( ο Α')

Το δεξί χέρι του Μακαρίου και ανέλαβε Αρχιεπίσκοπος μετά τον θάνατο του Μακαρίου το 1977. Ως Εθνάρχης επικαλείτο το δικαίωμα να εκφράζει απόψεις σε πολιτικά θέματα.  Στο δι-κοινοτικό πρόβλημα ήταν σκληροπυρηνικά εναντίον της τουρκικής θέσης και δυναμικός υποστηρικτής της Ελληνικής Ιδέας. Δεν υποστήριζε  τον ενδοκοινοτικό διάλογο. Κατά την επίσκεψη του Παπανδρέου εμφανίστηκε ως ο πλέον αποτελεσματικός σε δημόσιες δηλώσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Θα ακολουθήσουν τα υπόλοιπα θέματα.

Φανούλα Αργυρού για την Σημερινή 1.5.2014

Διαβάστε περισσότερα...