Οι «Τούρκοι» της Θράκης ζήτησαν βοήθεια από τον Ερντογάν

Sabah
(4/2/2010)

Ο πρωθυπουργός Ερντογάν δέχθηκε στην Προεδρία της Κυβέρνησης αντιπροσωπεία της ‘’τουρκικής’’ μειονότητας της δυτικής Θράκης μεταξύ των οποίων ο μουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ και ο μουφτής Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερίφ.

Η αντιπροσωπεία ανέφερε στον πρωθυπουργό τα προβλήματα των ‘’Τούρκων’’ της δυτικής Θράκης και ζήτησε τη βοήθειά του για τους 64.000 ‘’Τούρκους’’ που έγιναν έκπτωτοι της ελληνικής ιθαγενείας, διατυπώνοντας το αίτημα για βοήθεια να επανακτήσουν την ιθαγένειά τους.

Στη συνέχεια εξήγησαν στον πρωθυπουργό ότι η Ελλάδα δεν επιτρέπει να χρησιμοποιούν την ονομασία ‘’Τούρκοι’’ παρά την απόφαση του ΕΔΑΔ το 2008. Όταν υπενθυμίστηκε στον πρωουπουργό Ερντογάν ότι τα διπλώματα που αποκτώνται από την Ελλάδα δεν ισχύουν στην Τουρκία, εκείνος είπε πως έδωσε οδηγίες στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας για να γίνουν οι απαιτούμενες ενέργειες σχετικά με το θέμα.

Κατά τη συνάντηση δόθηκαν πληροφορίες από τον Υπουργό Επικρατείας Φαρούκ Τσελίκ στην επιτροπή της δυτικής Θράκης, σχετικά με τη Δ/νση «Τούρκοι του Εξωτερικού και Συγγενικές Κοινωνίες» και διαβιβάστηκαν αιτήματα για επενδύσεις Τούρκων επιχειρηματιών στη δυτική Θράκη.




Διαβάστε περισσότερα...

Τι παίζεται στη Θράκη.Οι στόχοι της επίθεσης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από την Ουάσιγκτον

ΜΕ ΑΜΗΧΑΝΙΑ εμφανίζεται να παρακολουθεί η Αθήνα τις κινήσεις της Αγκυρας για ενίσχυση της επιρροής της στη Θράκη. Οι δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον με τις οποίες εξίσωσε την επαναλειτουργία της Θεολογικής της Χάλκης και τις θρησκευτικές ελευθερίες των 3.000 Ελληνορθόδοξων που ζουν στην Κωνσταντινούπολη με εκείνες των 130.000 «Τούρκων», όπως τους ονόμασε,
της μειονότητας της Θράκης, έδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Τουρκία επιδιώκει να προωθήσει την άποψή της περί αμοιβαιότητας εκμεταλλευόμενη την ενισχυμένη εικόνα και θέση της διεθνώς, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα.

Η κυβέρνηση επισήμως, διά στόματος τόσο του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου όσο και του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσα, απορρίπτει τα περί αμοιβαιότητας και απαντά ότι η Ελλάδα «δεν συζητά θέματα που αφορούν έλληνες πολίτες με τρίτες χώρες». Ανάλογο φέρεται να είναι και το ύφος της απαντητικής επιστολής του κ. Παπανδρέου σε εκείνη του κ. Ερντογάν. Ωστόσο, όπως σημειώνουν καλά πληροφορημένες πηγές, «αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Οι δημόσιες δηλώσεις δεν συμβαδίζουν απαραίτητα με τα όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο.

Τα βασικά προβλήματα» εξηγούν «είναι δύο. Κατ΄ αρχήν, η παγίδα στην οποία έχει πέσει η Αθήνα να ασχολείται διμερώς με θέματα όπως η Χάλκη καιδεύτερον, η δυσλειτουργία της ελληνικής διοίκησης στη Θράκη, αιρετής ή μη, που επιτρέπουν στην Αγκυρα να διευρύνει συνεχώς τα ερείσματά της».



Oι δηλώσεις Ερντογάν, που έγιναν λίγο μετά τη συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο, δεν προέκυψαν από παρθενογένεση. Στις αρχές Ιουνίου, ο τούρκος πρωθυπουργός είχε μιλήσει ξανά στο κανάλι ΝΤV για τα προβλήματα που κατά τον ίδιο αντιμετωπίζει η μειονότητα στη Θράκη, πάλι ερωτώμενος για τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Τώρα όμως, επικαλούμενος και τη διαφορά μεγέθους ανάμεσα στις μειονότητες της Κωνσταντινούπολης και της Θράκης, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας μεταβάλλει το περιεχόμενο της έννοιας αμοιβαιότητα «με όρους ισχύος».

Τι σημαίνει όμως αυτό; Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, «οι δηλώσεις Ερντογάν μόνο τυχαίες δεν είναι. Πίσω από το θέμα της εξίσωσης της Χάλκης και της Θράκης κρύβονται άλλες σκοπιμότητες. Η τουρκική κυβέρνηση γνωρίζει ότι ο βασικότερος υποστηρικτής του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι η Ουάσιγκτον, που το θεωρεί ως παράγοντα ανάσχεσης της επιρροής του Πατριαρχείου Μόσχας.

Επομένως» εξηγούν «δεν πρόκειται να στραφεί ευθέως εναντίον του. Πρόσφατα φέρεται μάλιστα να έριξε στο τραπέζι την ιδέα να λαμβάνουν και την τουρκική υπηκοότητα οι μητροπολίτες εκτός Τουρκίας, κάτι που αποτελεί χρόνιο αίτημα του Πατριαρχείου για την επιβίωσή του. Θα επιδιώξει όμως πριν προβεί σε οποιαδήποτε υποχώρηση να λάβει ανταλλάγματα. Και ο στόχος της είναι αυτά να προέλθουν από την ελληνική πλευρά».

Η Αθήνα έχει εμπλακεί σε μία διελκυστίνδα στην οποία λειτουργεί πολλές φορές ως βασικός υποστηρικτής των διεκδικήσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. «Οταν η ελληνική πλευρά θέτει στις απευθείας συναντήσεις της με την Τουρκία θέματα όπως η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης» σχολιάζουν διπλωματικές πηγές «μοιάζει να τα εντάσσει στη διμερή ελληνοτουρκική ατζέντα. Υπάρχουν όμως άλλα ζητήματα που αφορούν στην ελληνορθόδοξη μειονότητα της Κωνσταντινούπολης τα οποία αποσιωπούνται και για τα οποία η τουρκική πλευρά θα έπρεπε να εγκαλείται επειδή τα αγνοεί».

Σε αυτό το σημείο μπαίνει η μειονότητα της Θράκης. Η Αγκυρα έχει σταδιακά πείσει την Ουάσιγκτον ότι οι θρησκευτικές ελευθερίες της ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και της μειονότητας στη Θράκη δεν είναι ανεξάρτητες και η ίδια θέλει να εμφανίζεται ως προστάτης της δεύτερης. Αλλωστε, η ευαισθησία των ΗΠΑ σε θέματα μειονοτήτων είναι γνωστή. Λόγω δε της σημασίας που η Αγκυρα θεωρεί ότι έχει αποκτήσει στους αμερικανικούς σχεδιασμούς πιστεύει ότι υπάρχουν περιθώρια για εύκολα κέρδη.

Αιχμή του δόρατος των διεκδικήσεών της είναι η άμεση εκλογή των μουφτήδων, την οποία κατά την άποψή της απαγορεύει το ελληνικό κράτος παραβιάζοντας τις θρησκευτικές ελευθερίες. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης έστειλε νωρίτερα εφέτος επιστολή στον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή διαμαρτυρόμενη ότι το ελληνικό κράτος δεν σέβεται τα δικαιώματα της μειονότητας. Η επιστολή δεν απαντήθηκε, η κίνηση είναι όμως ενδεικτική.

Ο τουρκικός σχεδιασμός δεν σταματά εκεί. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στην τελευταία συνάντηση των ταγών της μειονότητας με την τουρκική ηγεσία ετέθη ευθέως το θέμα της εκλογής «αρχιμουφτή», τα καθήκοντα του οποίου δεν θα περιορίζονται στη Θράκη, αλλά σε όλους τους μουσουλμάνους που ζουν στην Ελλάδα. Πάντως η άμεση εκλογή μουφτή δεν είναι απλή υπόθεση. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο ότι ο μουφτής λειτουργεί και ως δικαστής, εφαρμόζοντας την αναχρονιστική σαρία, αλλά και στο ότι η άμεση εκλογή του από τα μέλη της μειονότητας θα τον μετέτρεπε αυτόματα σε λαϊκό ηγέτη.

Η αυξανόμενη τουρκική επιρροή στην ακριτική περιοχή ασκείται μέσω του τουρκικού προξενείου (το οποίο έχει υψηλότατο προϋπολογισμό που βάσει πληροφοριών ανέρχεται ετησίως σε 15 εκατ. ευρώ), διαφόρων οργανώσεων, όπως η Πολιτιστική Εκπαιδευτική Εταιρεία της Μειονότητας (ΠΕΚΕΜ) ή η Συμβουλευτική Επιτροπή, καθώς και της τράπεζας Ζiraat.

«Δυστυχώς όμως» σημειώνουν έγκυροι κύκλοι «η Αγκυρα εκμεταλλεύεται και την αδράνεια του ελληνικού κράτους. Παρά τα βήματα που έχουν γίνει ιδιαίτερα στην ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης την οποία προτιμούν όλο και περισσότεροι μουσουλμανοπαίδες, οι δομές της κρατικής διοίκησης αντιμετωπίζουν φοβικά τη μειονότητα, ευνοώντας την περιχαράκωση. Ακόμη και προοδευτικοί νόμοι όπως ο διορισμός ιεροδιδασκάλων που θα πληρώνονται από το ελληνικό Δημόσιο δεν εφαρμόζονται. Αν η Αθήνα προχωρούσε σε ακόμη τολμηρότερα βήματα θα αφαιρούσε σημαντικά επιχειρήματα από την άλλη πλευρά και θα κατεδείκνυε την υποκρισία της Αγκυρας».

ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας χρεωκοπίας

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Όταν η Ελληνική εξωτερική πολιτική το 1999 στην σύνοδο κορυφής στο Ελσίνκι αναθεωρούσε την μέχρι τότε στάση της έναντι της Τουρκικής υποψηφιότητας για ένταξη στην ΕΕ, έθετε ως στόχο να μεταφέρει εντός του πεδίου της ΕΕ τα ελληνοτουρκικά προβλήματα συμπεριλαμβανομένου και του Κυπριακού. Η Ελλάδα, θεωρώντας ότι το είδος των επιχειρημάτων της (επίκληση του Διεθνούς Δικαίου στην Κύπρο και στο Αιγαίο) δεν ήταν επαρκώς πειστικό έναντι της τουρκικής ισχύος και προτίμησε να απεμπλακεί από το βάρος της υπερασπίσεως των ελληνικών επιχειρημάτων.

Ως προς το Κυπριακό, η επιλογή αυτή προσέφερε μία διέξοδο στην ακινησία ετών η οποία όμως έτυχε διαχείρισης από τον αμερικανοβρετανικό παράγοντα και οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν με όλες τις αρνητικές συνέπειες για την ελληνική πλευρά. Επιπλέον, με βάση την απαράδεκτη, για τα δεδομένα του κοινοτικού πολιτικού πολιτισμού, έκθεσης της Κομισιόν το 2004 σχετικά με την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, καθορίστηκε εμμέσως πλην σαφώς ότι ούτε η κατοχή κυπριακού εδάφους ούτε η μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελούσαν εμπόδιο για την τουρκική ένταξη στην EE.




Oι σοβαρότατες αυτές παρεκκλίσεις από τις αρχές της ΕΕ δεν θεωρήθηκαν τότε ότι αντίκειντο στα κριτήρια της Κοπεγχάγης, κατά την εισήγηση της Κομισιόν. Αφού τελικά υιοθετήθηκε άνευ όρων αυτή η θέση, τότε ήτο αδύνατον να εγερθούν τα θέματα αυτά στο μέλλον και να αποτελέσουν εμπόδιο για την τουρκική ένταξη. Με άλλα λόγια, από τη στιγμή που η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν διασυνδέθηκε ξεκάθαρα με την επίλυση του Κυπριακού ήταν πολύ λογικό να μην μπορεί να διαμορφωθεί συγκροτημένη στρατηγική και επομένως δεν μπορούσαν να διαμορφωθούν ευδιάκριτοι στόχοι από την Ελληνική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν, παρά τις αρχικές μεγάλες προσδοκίες, τα τελευταία πέντε χρόνια, η Ελληνική τακτική χαρακτηρίστηκε από παθητικότητα, αναποτελεσματικότητα, έλλειψη, συνοχής και τελεολογικά οδηγήθηκε σε συρρίκνωση στόχων. Με αυτό τον τρόπο εξηγείται η σημερινή σύγχυση όπου η Ελληνική πλευρά δεν μπορεί να προσδιορίσει τι θεωρείται επιτυχία και τι αποτυχία.

Από την άλλη, οι προσδοκίες για εμπλοκή της Ε.Ε. στις ελληνοτουρκικές διαφορές του Αιγαίου δεν υλοποιήθηκαν λόγω εσφαλμένης εκτίμησης των Τουρκικών προθέσεων. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι δεν υπήρχε περιθώριο σημαντικών βελτιώσεων, εκτός εάν κάποια από τις δύο πλευρές απεφάσιζε να απομακρυνθεί ουσιωδώς από τις πάγιες θέσεις που υποστηρίζει από τη δεκαετία του 1970. Η Τουρκία, αφού εξασφάλισε την έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών, έκτοτε επιχειρεί να ακυρώσει την ελληνική στρατηγική μεταφοράς των ελληνοτουρκικών διαφορών στο πεδίο της ΕΕ. Από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν θέλει να εμφανισθεί ως εμπόδιο στην ευρωπαϊκή της πορεία, στόχος της τουρκικής πολιτικής είναι να κατοχυρώσει ότι τα θέματα του Αιγαίου αποτελούν μακροχρόνια προβλήματα αποκλειστικώς διμερούς χαρακτήρα.

Δεν ήταν λίγοι οι οποίοι, από το 1999, επεσήμαναν ότι η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν πρόκειται να οδηγήσει σε αυτόματη επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Οι εν λόγω διαφορές δεν συνδέονται με τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ. Επί παραδείγματι, ούτε η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ούτε η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου σχετίζονται με κάποιες ευρωπαϊκές σταθερές. Επομένως, η Ε.Ε. δεν μπορεί να προσδιορίσει τη λύση.

Αντιθέτως, η ΕΕ μπορεί να παρέμβει σε δύο σημεία. Το ένα αφορά τον τρόπο επιλύσεως των διμερών θεμάτων. Η ΕΕ μπορεί να ορίσει ως υποχρεωτική την προσφυγή σε διαδικασίες που θα καταλήγουν σε επίλυση των διαφορών. Κατά δεύτερο αλλά μείζονα λόγο, η ΕΕ μπορεί να υποχρεώσει στην τήρηση ειρηνικών και φιλικών κανόνων συμπεριφοράς μεταξύ των δύο κρατών. Στο Ελσίνκι το 1999 επελέγη η παρέμβαση της ΕΕ μόνον ως προς τον τρόπο επιλύσεως των διαφορών.

Δέκα χρόνια μετά τη στρατηγική επιλογή της Ελληνικής διπλωματίας στο Ελσίνκι μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι ο χρόνος δεν λειτούργησε υπέρ της Ελλάδος. Αντιθέτως, σήμερα η Τουρκία είναι πιο επιθετική στο Αιγαίο, πιο υπονομευτική στο θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας της Δ. Θράκης, συνεχίζει να είναι αδιάλλακτη στο διαδικαστικό θέμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και στο Κυπριακό αρνείται να εφαρμόσει στοιχειώδεις και συμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από την ενταξιακή της πορεία. Επιπλέον, αν αναλύσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις συγκριτικά, σε μακροστρατηγικούς παράγοντες, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία, σε σχέση με αυτό που ήταν πριν από δέκα χρόνια, είναι δημογραφικά πολυπληθέστερη, οικονομικά πλουσιότερη και στρατιωτικά ισχυρότερη, ενώ η Ελλάς παρουσιάζει αντιστρόφως δυσανάλογη εικόνα. Επιπλέον στο Κυπριακό παρουσιάζεται πιο αδιάλλακτη και πιο διεκδικητική. Συμπερασματικώς, οι Ελληνικές προσδοκίες από τη στρατηγική επιλογή που έγινε στο Ελσίνκι αποδεικνύονται φρούδες ελπίδες αφού κατέληξε η πορεία των τουρκικών ενταξιακών διαπραγματεύσεων να αποτελεί επιβράβευση της σκληρής διεκδικητικότητας της Άγκυρας σε Κύπρο, Αιγαίο και Θράκη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο ρόλος του Τουρκικού προξενείου στην Δ. Θράκη

Της Φανής Χαρίση

Ένα τουρκικό προξενείο, 3.500 άτομα στο μισθολόγιό του, 15 εκατομμύρια ευρώ ο ετήσιος προϋπολογισμός του, 100.000 μουσουλμάνοι έλληνες πολίτες και μια προπαγάνδα ανθελληνική, που κορυφώνεται μέρα με τη μέρα, συνθέτουν ένα ιδιαίτερα σκληρό σκηνικό σήμερα στη Θράκη.

Την ίδια ώρα, η απουσία του επίσημου κράτους είναι τόσο εμφανής, ώστε είναι πραγματικά να απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά επί της ελληνικής συντεταγμένης πολιτείας, με δηλωμένη μάλιστα τη διάθεση από όλους για ειρηνική συνύπαρξη.



Κι όμως σήμερα, τόσο στη Ροδόπη, όπου η αναλογία χριστιανικού και μουσουλμανικού στοιχείου είναι 50-50, όσο και στην Ξάνθη, όπου η αναλογία είναι 65-35, ο φόβος είναι εμφανέστατος. Κι αυτό γιατί η καταπίεση που δέχεται η μειονότητα από το τουρκικό στοιχείο είναι τόσο μεγάλη, που ξεπερνά τα όρια του φόβου.

Ο Τούρκος πρόξενος

Η ισχυρή παρουσία του τούρκου πρόξενου στην Κομοτηνή Μουσταφά Σαρνίτς με προηγούμενη θητεία στην Πρίστινα (κάποιοι λένε ότι δεν προέρχεται από το διπλωματικό σώμα αλλά από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες - ΜΙΤ) έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Αξιόπιστες πηγές κατέθεσαν στη "ΜτΚ" περιστατικά με πρωταγωνιστή τον τούρκο πρόξενο. Ένα από αυτά σημειώθηκε στο χωριό Χλόη, ένα μειονοτικό χωριό της Ροδόπης, όπου ο τούρκος πρόξενος σε δημόσια εκδήλωση προέβη σε παραλήρημα τουρκικού εθνικισμού, κατασκευάζοντας "ιστορίες μαχών". Κατέληξε μάλιστα ότι στο συγκεκριμένο χωριό σκοτώθηκαν οι πρώτοι τούρκοι ήρωες και κατά συνέπεια θα έπρεπε να στηθεί εκεί ένα μνημείο τούρκων πεσόντων.

Η προσβλητική στάση του τούρκου προξένου έναντι της χώρας που τον φιλοξενεί και τα διαρκή του ατοπήματα ήταν η αιτία να κληθεί δύο φορές από τον γενικό γραμματέα της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης Δημήτρη Σταμάτη, που του έκανε συστάσεις για τη δράση και τα λεγόμενά του.

Αυτό όμως δεν πτόησε καθόλου τον κ. Σαρνίτς. Εξάλλου, η ισχυρή του παρουσία πλαισιώνεται από μια άτυπη συμβουλευτική επιτροπή, τα 25 μέλη της οποίας κατοικοεδρεύουν στο τουρκικό προξενείο. Είναι νυν και πρώην μειονοτικοί βουλευτές, δημοτικοί άρχοντες, πρόεδροι και μέλη διαφόρων πολιτιστικών φορέων που έχουν αναλάβει πλούσια δράση έναντι του ελληνικού κράτους.

"Το κλειδί της επιτυχίας τους είναι το εξής. Έχουν καταφέρει να περάσουν στη μειονότητα ότι αυτοί είναι το κράτος. Σκεφτείτε ότι σε όλες αυτές τις περιοχές δεν υπάρχει ένα γραφείο κρατικού φορέα. Δεν υπάρχει η ελληνική σημαία σε αυτά τα μέρη. Δεν είναι εθνικιστικό το θέμα. Είναι θέμα παντελούς απουσίας του ελληνικού κράτους" έλεγε στη "ΜτΚ" άτομο που γνωρίζει πολλά.

Η κυριαρχία των ψευδομουφτήδων

Η αλήθεια είναι ότι η οποιαδήποτε κίνηση του ελληνικού κράτους είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό. Κι αυτό γιατί καταρχήν επέτρεψε την ύπαρξη των ψευδομουφτήδων, την ώρα που εδώ και χρόνια έχει ορίσει μουφτήδες.

Έτσι, στην Ξάνθη ο αγαπημένος ψευδομουφτής του τουρκικού προξενείου Αχμέτ Μετέ έχει περισσότερη δύναμη από τον διορισμένο από το ελληνικό κράτος Μεχμέτ Σινίκογλου. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κομοτηνή με τον Σερίφ Ιμπράμ και τον Τζεμαλί. Μόνο στο Διδυμότειχο είναι ήσυχα, όπου εκεί υπάρχει μόνο ο διορισμένος μουφτής. Με αυτό το τοπίο αναλογισθείτε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μειονοτικοί, που αναγκάζονται να τρέχουν στους ψευδομουφτήδες, γιατί αλλιώς τους επιβάλλεται η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός, και μετά στους διορισμένους μουφτήδες. Το τουρκικό παραλήρημα όμως στη Θράκη δεν έχει τελειωμό. Εκατοντάδες σύλλογοι έχουν συσταθεί και νυχθημερόν πραγματοποιούν δήθεν εκδηλώσεις.

Στην ουσία πρόκειται για συγκεντρώσεις προπαγάνδας, προκειμένου να δημιουργηθούν εχθρικά συναισθήματα μεταξύ των κατοίκων που τόσα χρόνια συνυπάρχουν χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Επιπλέον, η γειτνίαση με τη Βουλγαρία ανοίγει περίεργες διόδους με ένα άλλο ισχυρό παγκοσμίως στοιχείο, που προωθείται πολύ τελευταία σε ολόκληρη την περιοχή. Οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισλάμ και ο ενεργός ρόλος του Ετσμελετίν Ιχσάνογλου, γενικού γραμματέα του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης, έχει προβληματίσει ιδιαιτέρως τους έχοντες γνώση κατοίκους της περιοχής.

Όλα αυτά βέβαια είναι γνωστά εδώ και καιρό στην Αθήνα. Ωστόσο, η πολιτική που ακολουθείται εδώ και χρόνια, αυτή της απουσίας του ελληνικού κράτους, απογοητεύει καθημερινά χριστιανούς και μουσουλμάνους, ενώ αφανίζει επιχειρηματικά μια περιοχή που κανονικά έπρεπε να ήταν περισσότερο ισχυρή.

Άδεια σχολεία

Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα στην εκπαίδευση. Παρότι το ελληνικό κράτος έφτιαξε σχολεία, έχουν φτάσει σε σημείο οι γονείς υπό το καθεστώς απειλών να μην πηγαίνουν τα παιδιά τους σε αυτά.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα στο δήμο Φιλύρας στη Ροδόπη. Εκεί χτίστηκαν 4 νηπιαγωγεία, καθώς υπήρχε αίτημα από τους κατοίκους, γιατί δεν υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή. Διορίσθηκαν οι νηπιαγωγοί καθώς και μεταφράστρια, έτσι ώστε να βοηθηθούν τα παιδιά στα πρώτα τους σχολικά βήματα. Έπειτα από παρέμβαση του μειονοτικού δημάρχου της περιοχής τα 3 από τα 4 νηπιαγωγεία σήμερα παραμένουν άδεια, χωρίς παιδιά, με το ελληνικό κράτος να πληρώνει τους δασκάλους, επειδή δεν έγινε η πρόσληψη της μεταφράστριας ως δασκάλας κι έγινε ως καθαρίστριας, προκειμένου να μην καθυστερήσει η έναρξη λειτουργίας των νηπιαγωγείων. Διαβάστε περισσότερα...