|
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουγγαρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουγγαρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
Τη σύλληψη του πιο καταζητούμενου Ναζί εγκληματία πολέμου ανακοίνωσε η εισαγγελία της Βουδαπέστης
Σάββατο 14 Απριλίου 2012
Η κριτική των Βρυξελλών οξύνει τα εθνικιστικά αισθήματα των Ούγγρων
Η «Εθνική Επανάσταση» του Βίκτορ Ορμπάν κτύπησε ακόμη και στην πλατεία του κοινοβουλίου. Το άγαλμα του κόμη Μίχαλι Κάρολι, πρωθυπουργού της χώρας και στη συνέχεια προέδρου την περίοδο 1918-1919, απομακρύνθηκε. Την ίδια ώρα, στο κάστρο της Βουδαπέστης συνεχίζεται η έκθεση για τους «Ήρωες» της Ουγγαρίας, στους οποίους περιλαμβάνεται - διακριτικά - και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Να θέλει άραγε να ξαναγράψει την ιστορία, όπως τον κατηγορεί η αντιπολίτευση;
Σύμβουλος του Ορμπάν, ο ιστορικός Γκιόργκι Γκραναστόι θεωρεί αποκρουστικό να υπάρχει στην πλατεία του κοινοβουλίου το άγαλμα ενός «προάγγελου της κομμουνιστικής δικτατορίας». Για τους συντηρητικούς, η συντριπτική νίκη με 53% του Ορμπάν, το 2010, δείχνει ότι ο λαός θέλει να απαλλαγεί από τους πρώην κομμουνιστές, που μ' ένα άλλο όνομα συνέχισαν να κυριαρχούν στην κοινωνία. Ύστερα από πολλά χρόνια «ψυχρού πολέμου» ανάμεσα στους σοσιαλιστές και τους συντηρητικούς, συνεχίζει ο ιστορικός, «τασσόμαστε υπέρ της ανασυγκρότησης γύρω από τις αξίες του έθνους».
Το 1990, υπενθυμίζει ο Γκραναστόι, η έκρηξη του κομμουνιστικού συστήματος δημιούργησε ένα μεγάλο κενό στην κοινωνία. «Είχαμε πρόβλημα ταυτότητας, χρειαζόμασταν πρότυπα». Τα πρότυπα αυτά, οι Ούγγροι τα βρήκαν στις δυτικές δημοκρατίες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία εντάχθηκαν με ενθουσιασμό το 2004. «Ο Βίκτορ Ορμπάν δαπάνησε τεράστια ενέργεια για να αποκτήσει η ουγγρική Δεξιά ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Δεν ήταν προφανές, κοιτάξτε τη Δεξιά της Πολωνίας…», επισημαίνει ο Ζόλταν Μπάλογκ, υπουργός αρμόδιος για την κοινωνική ένταξη και στενός συνεργάτης του Ορμπάν. «Να όμως που όλες αυτές οι επενδύσεις καταρρέουν! Σήμερα, η εικόνα της ΕΕ έχει υπονομευτεί στον πληθυσμό. Και οι αδιάκοπες κριτικές των Βρυξελλών οξύνουν τον ουγγρικό πατριωτισμό».
Η συντηρητική εφημερίδα Magyar Nemzet έγραφε πρόσφατα ότι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, που απειλούν να επιβάλουν κυρώσεις στην Ουγγαρία, θέλουν να γονατίσουν όχι μόνο την κυβέρνηση Ορμπάν, αλλά και ολόκληρο τον πληθυσμό. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ο πρωθυπουργός ανέβασε πολύ τους τόνους στις 15 Μαρτίου, ημέρα της εθνικής επετείου: «Δεν θα γίνουμε αποικία! Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας υπαγορεύσει τι θα κάνουμε!»
Ένας υπουργός το παραδέχεται. «Το να χρησιμοποιούμε τα πατριωτικά μας αισθήματα εναντίον των Βρυξελλών δεν είναι σωστό». Ο Γκραναστόι όμως επικαλείται τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές της χώρας του. «Είναι ένα πολύ λεπτό παιχνίδι του Ορμπάν, που θέλει με τον τρόπο αυτό να κολακεύσει τον πατριωτισμό των Ούγγρων και να περιορίσει τα αντιευρωπαϊκά τους αισθήματα», τονίζει.
Το βέβαιο είναι ότι οι κριτικές των Βρυξελλών έχουν ενισχύσει ως τώρα την ακροδεξιά. Το Jobbik, ένα αντισημιτικό και ξενόφοβο κόμμα, ζητά ευθέως την έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο κόμμα αυτό 22%, κάτι που θα το καθιστούσε δεύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, πάνω από τους σοσιαλιστές…
«Δεν είμαστε δημοκράτες!», λέει ανοιχτά ο Γκάμπορ Βόνα, ο νέος ηγέτης του Jobbik. «Δεν έχουμε καμιά σχέση μ' αυτούς τους δειλούς που χορεύουν στο ρυθμό των Βρυξελλών…».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Σύμβουλος του Ορμπάν, ο ιστορικός Γκιόργκι Γκραναστόι θεωρεί αποκρουστικό να υπάρχει στην πλατεία του κοινοβουλίου το άγαλμα ενός «προάγγελου της κομμουνιστικής δικτατορίας». Για τους συντηρητικούς, η συντριπτική νίκη με 53% του Ορμπάν, το 2010, δείχνει ότι ο λαός θέλει να απαλλαγεί από τους πρώην κομμουνιστές, που μ' ένα άλλο όνομα συνέχισαν να κυριαρχούν στην κοινωνία. Ύστερα από πολλά χρόνια «ψυχρού πολέμου» ανάμεσα στους σοσιαλιστές και τους συντηρητικούς, συνεχίζει ο ιστορικός, «τασσόμαστε υπέρ της ανασυγκρότησης γύρω από τις αξίες του έθνους».
Το 1990, υπενθυμίζει ο Γκραναστόι, η έκρηξη του κομμουνιστικού συστήματος δημιούργησε ένα μεγάλο κενό στην κοινωνία. «Είχαμε πρόβλημα ταυτότητας, χρειαζόμασταν πρότυπα». Τα πρότυπα αυτά, οι Ούγγροι τα βρήκαν στις δυτικές δημοκρατίες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία εντάχθηκαν με ενθουσιασμό το 2004. «Ο Βίκτορ Ορμπάν δαπάνησε τεράστια ενέργεια για να αποκτήσει η ουγγρική Δεξιά ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Δεν ήταν προφανές, κοιτάξτε τη Δεξιά της Πολωνίας…», επισημαίνει ο Ζόλταν Μπάλογκ, υπουργός αρμόδιος για την κοινωνική ένταξη και στενός συνεργάτης του Ορμπάν. «Να όμως που όλες αυτές οι επενδύσεις καταρρέουν! Σήμερα, η εικόνα της ΕΕ έχει υπονομευτεί στον πληθυσμό. Και οι αδιάκοπες κριτικές των Βρυξελλών οξύνουν τον ουγγρικό πατριωτισμό».
Η συντηρητική εφημερίδα Magyar Nemzet έγραφε πρόσφατα ότι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, που απειλούν να επιβάλουν κυρώσεις στην Ουγγαρία, θέλουν να γονατίσουν όχι μόνο την κυβέρνηση Ορμπάν, αλλά και ολόκληρο τον πληθυσμό. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ο πρωθυπουργός ανέβασε πολύ τους τόνους στις 15 Μαρτίου, ημέρα της εθνικής επετείου: «Δεν θα γίνουμε αποικία! Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας υπαγορεύσει τι θα κάνουμε!»
Ένας υπουργός το παραδέχεται. «Το να χρησιμοποιούμε τα πατριωτικά μας αισθήματα εναντίον των Βρυξελλών δεν είναι σωστό». Ο Γκραναστόι όμως επικαλείται τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές της χώρας του. «Είναι ένα πολύ λεπτό παιχνίδι του Ορμπάν, που θέλει με τον τρόπο αυτό να κολακεύσει τον πατριωτισμό των Ούγγρων και να περιορίσει τα αντιευρωπαϊκά τους αισθήματα», τονίζει.
Το βέβαιο είναι ότι οι κριτικές των Βρυξελλών έχουν ενισχύσει ως τώρα την ακροδεξιά. Το Jobbik, ένα αντισημιτικό και ξενόφοβο κόμμα, ζητά ευθέως την έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο κόμμα αυτό 22%, κάτι που θα το καθιστούσε δεύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο, πάνω από τους σοσιαλιστές…
«Δεν είμαστε δημοκράτες!», λέει ανοιχτά ο Γκάμπορ Βόνα, ο νέος ηγέτης του Jobbik. «Δεν έχουμε καμιά σχέση μ' αυτούς τους δειλούς που χορεύουν στο ρυθμό των Βρυξελλών…».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011
Ο πειρασμός της εθνικολαϊκής Δεξιάς
Γιατί στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο παρομοιάζουν με «Ευρωπαίο Τσάβες» τον συντηρητικό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας
Του Πετρου Παπακωνσταντινου
Το 2011 δεν ξεκίνησε και τόσο καλά για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μετά τη σύντομη ανάπαυλα των χριστουγεννιάτικων διακοπών, οι διεθνείς αγορές ομολόγων επιδόθηκαν σε νέες, κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των περιφερειακών χωρών, φέρνοντας και την Πορτογαλία στον προθάλαμο του μηχανισμού διάσωσης ΔΝΤ - Ε. Ε. Σειρά έχει, αμέσως μετά, η Ισπανία, πέμπτη σε μέγεθος οικονομία της Ενωσης, ενώ ούτε η Ιταλία και το Βέλγιο αισθάνονται ασφαλείς. Στο μεταξύ, στη Γερμανία αρχίζουν να ακούγονται δυνατά φωνές κορυφαίων οικονομολόγων (όπως του Στέφαν Χόμπουργκ στο περιοδικό Der Spiegel) που ζητούν την άμεση επιστροφή στο μάρκο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε ένας καινούργιος πονοκέφαλος να προστεθεί στα βάσανα των ηγετικών κύκλων της Ενωσης: Το όνομα αυτού, Βίκτορ Ορμπαν.
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, της χώρας που ανέλαβε την ευρωπαϊκή προεδρία για το πρώτο εξάμηνο του 2011, έγινε το αλεξικέραυνο μύριων όσων επιθέσεων, μεταξύ άλλων από την Αγκελα Μέρκελ, τις κυβερνήσεις Γαλλίας και Βρετανίας και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου αναρωτήθηκε αν η κυβέρνηση Ορμπαν «δικαιούται να προεδρεύει της Ενωσης», ενώ γερμανική εφημερίδα χαρακτήρισε την Ουγγαρία ως… Fuhrerstaat - κράτος του Φύρερ! Αλλοι παρομοίασαν τον Ορμπαν με τον Πούτιν ή τον Τσάβες. Ο ίδιος ο Ούγγρος πρωθυπουργός αποπειράθηκε να αντιπαρέλθει με χιούμορ τις αιτιάσεις λέγοντας: «Από το 1998 έως το 2002 (στην πρώτη περίοδο πρωθυπουργίας του), ο δυτικός Τύπος με παρομοίαζε με τον Χίτλερ και τον Ντούτσε. Τώρα με συγκρίνουν με τον Πούτιν και τον πρόεδρο της Λευκορωσίας. Σας αφήνω να κρίνετε αν πρόκειται για μια κάποια πρόοδο ή όχι».
Αφορμή και αιτίες
Πώς να εξηγήσει κανείς τόση οργή του ευρωπαϊκού κατεστημένου για έναν συντηρητικό πολιτικό, που έβαλε τη χώρα του στο ΝΑΤΟ και είναι εδώ και χρόνια αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο οποίο ανήκει επίσης η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία της Αγκελα Μέρκελ; Η αφορμή δόθηκε από τον νόμο περί Τύπου που πέρασε στις 22 Δεκεμβρίου από την ουγγρική Βουλή το κόμμα του Ορμπαν (Fidesz). Ο επίμαχος νόμος καθιερώνει ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονται από τη Βουλή (δηλαδή από το Fidesz, που διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία). Το συμβούλιο μπορεί να επιβάλει πρόστιμα για «προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» και «μη ισόρροπη κάλυψη των ειδήσεων», γεγονός που κρίθηκε ότι ανοίγει τον δρόμο για επιβολή λογοκρισίας και εκβιασμού των μέσων ενημέρωσης.
Οι αιτιάσεις ακούγονται εύλογες. Αλλωστε, και ο ίδιος ο Ορμπαν αναγνώρισε εν μέρει το βάσιμο της κριτικής -και την προφανή γκάφα που διέπραξε, ψηφίζοντας έναν τέτοιο νόμο μόλις μία εβδομάδα προτού αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία - αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να τον τροποποιήσει. Ωστόσο, η επιλεκτική στοχοποίησή του προκαλεί απορίες. Πολύ χειρότερη, για παράδειγμα, εμφανίζεται η κατάσταση στην Ιταλία, όπου ο Μπερλουσκόνι έχει κατοχυρώσει σχεδόν μονοπωλιακό έλεγχο των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης χωρίς την παραμικρή ευρωπαϊκή αντίδραση. Αλλά και στη Γερμανία, η Αγκελα Μέρκελ διόρισε έναν έμπιστό της, πρώην εκπρόσωπο Τύπου του κόμματός της, επικεφαλής του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου. Επομένως κάποια άλλη, σοβαρή αιτία πρέπει να κρύβεται πίσω από την όλη υπόθεση.
Η αιτία αυτή βρίσκεται στην αιρετική, «φιλολαϊκή» οικονομική πολιτική του Ορμπαν, η οποία, κατά το κοινώς λεγόμενον, «χαλάει την πιάτσα» και γίνεται εξοργιστική, στα μάτια του ευρωπαϊκών ελίτ, ακριβώς επειδή προέρχεται όχι από έναν αριστερό «Ευρωπαίο Τσάβες», αλλά από ένα «δικό τους παιδί». Ο Βίκτορ Ορμπαν εξασφάλισε συντριπτική πλειοψηφία δύο τρίτων στις εκλογές του περασμένου Απριλίου, χάρη στην κατηγορηματική του αντίθεση απέναντι στο «μνημόνιο» που είχε υπογράψει (καλή ώρα…) η προηγούμενη, σοσιαλιστική κυβέρνηση με τους δανειστές της, ΔΝΤ και Ε. Ε. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της χώρας του έκανε σαφές ότι εννοεί να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του δανείου. Μάλιστα δεν δίστασε να ταπεινώσει τους επιθεωρητές του ΔΝΤ που επισκέφθηκαν τη Βουδαπέστη τον περασμένο Ιούλιο, προτιμώντας να ταξιδέψει στη Νότια Αφρική για τον… τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου!
Συνεπής στις προεκλογικές του υποσχέσεις, ο Ορμπαν αρνήθηκε να περικόψει τις συντάξεις, τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας γιατρών και νοσοκόμων και να κλείσει κρατικές επιχειρήσεις, όπως του ζητούσαν οι πιστωτές του. Αντί γι' αυτό, επέβαλε έκτακτο «φόρο κρίσης» τριετούς διαρκείας, ύψους 0,45% στον ετήσιο κύκλο εργασιών των τραπεζών και φόρο της τάξης του 5 - 6% στα συμβόλαια των ασφαλιστικών και χρηματιστικών εταιρειών. Επιπλέον, περιέκοψε κατά 75% (!) τον μισθό του διοικητή της ουγγρικής Κεντρικής Τράπεζας.
Αντιδράσεις
Οπως ήταν επόμενο, ο ιδιόμορφος «αντικαπιταλισμός» του Ορμπαν ξεσήκωσε σφοδρές αντιδράσεις. Στις 15 Δεκεμβρίου, 13 μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες (μεταξύ των οποίων οι γερμανικές Deutsche Telekom, RWE, EOκαι Allianz, η ολλανδική ING, η γαλλική Axa κ. ά.) με κοινή επιστολή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή απαίτησαν κυρώσεις κατά της Ουγγαρίας επικαλούμενες επιλεκτική φορολόγηση σε βάρος των ξένων επιχειρήσεων. Ωστόσο, η κυβέρνηση Ορμπαν επέβαλε τον ίδιο φόρο σε όλες τις επιχειρήσεις και δεν φταίει αυτή αν το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από ξένες τράπεζες, ως αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου της χώρας αντί πινακίου φακής μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Λεπτομέρεια: Η αρμόδια επίτροπος της Κομισιόν που απειλεί την Ουγγαρία με κυρώσεις για «νόθευση του ελεύθερου ανταγωνισμού» είναι η Ολλανδή πολιτικός Νέλι Κρους, η οποία την τελευταία δεκαετία συμμετείχε σε… 28 έμμισθες θέσεις πολυεθνικών επιχειρήσεων, εκ των οποίων οι 20 ήταν αδρά αμειβόμενες θέσεις διοικητικών συμβουλίων. Ο, τι γνώμη και αν έχει κανείς για τη δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, δεν μπορεί να μην εξεγείρεται απέναντι σε έναν τόσο ακραίο εκφυλισμό της πολιτικής που δίνει το δικαίωμα στον όποιο γραφειοκράτη, εκπρόσωπο των επιχειρηματικών λόμπι, να απειλεί με δικαστικές διώξεις τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μιας κυρίαρχης χώρας.
Θεαματική άνοδος της ευρωπαϊκής Aκροδεξιάς
Τη στιγμή που η ευρωπαϊκή Αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν φαίνεται ικανή να εκμεταλλευθεί προς όφελός της τη χειρότερη κρίση του καπιταλισμού μετά το 1929, η αναζήτηση «ριζοσπαστικών» λύσεων φαίνεται να στρέφεται συχνά προς το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Την τελευταία διετία, ακροδεξιοί και ξενοφοβικοί σχηματισμοί ξεπέρασαν το 10% ή και το 15% σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο (17,1%), η Βουλγαρία (12%), η Γαλλία (10%), η Νορβηγία (22,9%) η Ολλανδία (17%) και η Ουγγαρία (14,8%).
Σε αντίθεση με την παραδοσιακή Ακροδεξιά του Μεσοπολέμου, οι επίγονοί της αποφεύγουν τη δαιμονοποίηση των Εβραίων -μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις υποστηρίζουν το κράτος του Ισραήλ- τον ρόλο των οποίων, ως αποδιοπομπαίων τράγων, έρχονται τώρα να παίξουν οι μουσουλμάνοι μετανάστες.
Ιδιαίτερα γόνιμο έδαφος βρήκε η λαϊκίστικη Ακροδεξιά στην ανατολική Ευρώπη, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί εκεί έχει τη δυνατότητα να προβάλει τρόπον τινά ως «Τρίτος Δρόμος» απέναντι στον απολυταρχικό κομμουνισμό του χθες και στη νεοφιλελεύθερη «παγκοσμιοποίηση» του σήμερα. Και δεύτερον, γιατί σ' αυτό το κομμάτι της ηπείρου, η διάλυση των παλαιών αυτοκρατοριών (οθωμανικής, ρωσικής και αυστροουγγρικής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και της σοβιετικής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο) άφησε ανοιχτά εθνοτικά προβλήματα και εδαφικές διεκδικήσεις, που προσέφεραν στην Ακροδεξιά άφθονο υλικό προς εκμετάλλευση.
Ιnfo
- Dominique Vidal, «Les extremes Droites a l'offensive», Le Monde diplomatique, janvier 2011.
- «Hungary's other deficit», The Economist, 8/1/2011.
- Victor Orban, «Hungary's critics are too quick to judge», Financial Times, 6/1/2011.
- Michael J. Jordan, «Oa crie «A bas les Juifs!» a Budapest», Courrier International, 30/4/2008. Διαβάστε περισσότερα...
Του Πετρου Παπακωνσταντινου
Το 2011 δεν ξεκίνησε και τόσο καλά για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μετά τη σύντομη ανάπαυλα των χριστουγεννιάτικων διακοπών, οι διεθνείς αγορές ομολόγων επιδόθηκαν σε νέες, κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των περιφερειακών χωρών, φέρνοντας και την Πορτογαλία στον προθάλαμο του μηχανισμού διάσωσης ΔΝΤ - Ε. Ε. Σειρά έχει, αμέσως μετά, η Ισπανία, πέμπτη σε μέγεθος οικονομία της Ενωσης, ενώ ούτε η Ιταλία και το Βέλγιο αισθάνονται ασφαλείς. Στο μεταξύ, στη Γερμανία αρχίζουν να ακούγονται δυνατά φωνές κορυφαίων οικονομολόγων (όπως του Στέφαν Χόμπουργκ στο περιοδικό Der Spiegel) που ζητούν την άμεση επιστροφή στο μάρκο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε ένας καινούργιος πονοκέφαλος να προστεθεί στα βάσανα των ηγετικών κύκλων της Ενωσης: Το όνομα αυτού, Βίκτορ Ορμπαν.
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, της χώρας που ανέλαβε την ευρωπαϊκή προεδρία για το πρώτο εξάμηνο του 2011, έγινε το αλεξικέραυνο μύριων όσων επιθέσεων, μεταξύ άλλων από την Αγκελα Μέρκελ, τις κυβερνήσεις Γαλλίας και Βρετανίας και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου αναρωτήθηκε αν η κυβέρνηση Ορμπαν «δικαιούται να προεδρεύει της Ενωσης», ενώ γερμανική εφημερίδα χαρακτήρισε την Ουγγαρία ως… Fuhrerstaat - κράτος του Φύρερ! Αλλοι παρομοίασαν τον Ορμπαν με τον Πούτιν ή τον Τσάβες. Ο ίδιος ο Ούγγρος πρωθυπουργός αποπειράθηκε να αντιπαρέλθει με χιούμορ τις αιτιάσεις λέγοντας: «Από το 1998 έως το 2002 (στην πρώτη περίοδο πρωθυπουργίας του), ο δυτικός Τύπος με παρομοίαζε με τον Χίτλερ και τον Ντούτσε. Τώρα με συγκρίνουν με τον Πούτιν και τον πρόεδρο της Λευκορωσίας. Σας αφήνω να κρίνετε αν πρόκειται για μια κάποια πρόοδο ή όχι».
Αφορμή και αιτίες
Πώς να εξηγήσει κανείς τόση οργή του ευρωπαϊκού κατεστημένου για έναν συντηρητικό πολιτικό, που έβαλε τη χώρα του στο ΝΑΤΟ και είναι εδώ και χρόνια αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο οποίο ανήκει επίσης η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία της Αγκελα Μέρκελ; Η αφορμή δόθηκε από τον νόμο περί Τύπου που πέρασε στις 22 Δεκεμβρίου από την ουγγρική Βουλή το κόμμα του Ορμπαν (Fidesz). Ο επίμαχος νόμος καθιερώνει ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονται από τη Βουλή (δηλαδή από το Fidesz, που διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία). Το συμβούλιο μπορεί να επιβάλει πρόστιμα για «προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» και «μη ισόρροπη κάλυψη των ειδήσεων», γεγονός που κρίθηκε ότι ανοίγει τον δρόμο για επιβολή λογοκρισίας και εκβιασμού των μέσων ενημέρωσης.
Οι αιτιάσεις ακούγονται εύλογες. Αλλωστε, και ο ίδιος ο Ορμπαν αναγνώρισε εν μέρει το βάσιμο της κριτικής -και την προφανή γκάφα που διέπραξε, ψηφίζοντας έναν τέτοιο νόμο μόλις μία εβδομάδα προτού αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία - αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να τον τροποποιήσει. Ωστόσο, η επιλεκτική στοχοποίησή του προκαλεί απορίες. Πολύ χειρότερη, για παράδειγμα, εμφανίζεται η κατάσταση στην Ιταλία, όπου ο Μπερλουσκόνι έχει κατοχυρώσει σχεδόν μονοπωλιακό έλεγχο των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης χωρίς την παραμικρή ευρωπαϊκή αντίδραση. Αλλά και στη Γερμανία, η Αγκελα Μέρκελ διόρισε έναν έμπιστό της, πρώην εκπρόσωπο Τύπου του κόμματός της, επικεφαλής του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου. Επομένως κάποια άλλη, σοβαρή αιτία πρέπει να κρύβεται πίσω από την όλη υπόθεση.
Η αιτία αυτή βρίσκεται στην αιρετική, «φιλολαϊκή» οικονομική πολιτική του Ορμπαν, η οποία, κατά το κοινώς λεγόμενον, «χαλάει την πιάτσα» και γίνεται εξοργιστική, στα μάτια του ευρωπαϊκών ελίτ, ακριβώς επειδή προέρχεται όχι από έναν αριστερό «Ευρωπαίο Τσάβες», αλλά από ένα «δικό τους παιδί». Ο Βίκτορ Ορμπαν εξασφάλισε συντριπτική πλειοψηφία δύο τρίτων στις εκλογές του περασμένου Απριλίου, χάρη στην κατηγορηματική του αντίθεση απέναντι στο «μνημόνιο» που είχε υπογράψει (καλή ώρα…) η προηγούμενη, σοσιαλιστική κυβέρνηση με τους δανειστές της, ΔΝΤ και Ε. Ε. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της χώρας του έκανε σαφές ότι εννοεί να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του δανείου. Μάλιστα δεν δίστασε να ταπεινώσει τους επιθεωρητές του ΔΝΤ που επισκέφθηκαν τη Βουδαπέστη τον περασμένο Ιούλιο, προτιμώντας να ταξιδέψει στη Νότια Αφρική για τον… τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου!
Συνεπής στις προεκλογικές του υποσχέσεις, ο Ορμπαν αρνήθηκε να περικόψει τις συντάξεις, τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας γιατρών και νοσοκόμων και να κλείσει κρατικές επιχειρήσεις, όπως του ζητούσαν οι πιστωτές του. Αντί γι' αυτό, επέβαλε έκτακτο «φόρο κρίσης» τριετούς διαρκείας, ύψους 0,45% στον ετήσιο κύκλο εργασιών των τραπεζών και φόρο της τάξης του 5 - 6% στα συμβόλαια των ασφαλιστικών και χρηματιστικών εταιρειών. Επιπλέον, περιέκοψε κατά 75% (!) τον μισθό του διοικητή της ουγγρικής Κεντρικής Τράπεζας.
Αντιδράσεις
Οπως ήταν επόμενο, ο ιδιόμορφος «αντικαπιταλισμός» του Ορμπαν ξεσήκωσε σφοδρές αντιδράσεις. Στις 15 Δεκεμβρίου, 13 μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες (μεταξύ των οποίων οι γερμανικές Deutsche Telekom, RWE, EOκαι Allianz, η ολλανδική ING, η γαλλική Axa κ. ά.) με κοινή επιστολή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή απαίτησαν κυρώσεις κατά της Ουγγαρίας επικαλούμενες επιλεκτική φορολόγηση σε βάρος των ξένων επιχειρήσεων. Ωστόσο, η κυβέρνηση Ορμπαν επέβαλε τον ίδιο φόρο σε όλες τις επιχειρήσεις και δεν φταίει αυτή αν το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από ξένες τράπεζες, ως αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου της χώρας αντί πινακίου φακής μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Λεπτομέρεια: Η αρμόδια επίτροπος της Κομισιόν που απειλεί την Ουγγαρία με κυρώσεις για «νόθευση του ελεύθερου ανταγωνισμού» είναι η Ολλανδή πολιτικός Νέλι Κρους, η οποία την τελευταία δεκαετία συμμετείχε σε… 28 έμμισθες θέσεις πολυεθνικών επιχειρήσεων, εκ των οποίων οι 20 ήταν αδρά αμειβόμενες θέσεις διοικητικών συμβουλίων. Ο, τι γνώμη και αν έχει κανείς για τη δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, δεν μπορεί να μην εξεγείρεται απέναντι σε έναν τόσο ακραίο εκφυλισμό της πολιτικής που δίνει το δικαίωμα στον όποιο γραφειοκράτη, εκπρόσωπο των επιχειρηματικών λόμπι, να απειλεί με δικαστικές διώξεις τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μιας κυρίαρχης χώρας.
Θεαματική άνοδος της ευρωπαϊκής Aκροδεξιάς
Τη στιγμή που η ευρωπαϊκή Αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν φαίνεται ικανή να εκμεταλλευθεί προς όφελός της τη χειρότερη κρίση του καπιταλισμού μετά το 1929, η αναζήτηση «ριζοσπαστικών» λύσεων φαίνεται να στρέφεται συχνά προς το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Την τελευταία διετία, ακροδεξιοί και ξενοφοβικοί σχηματισμοί ξεπέρασαν το 10% ή και το 15% σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο (17,1%), η Βουλγαρία (12%), η Γαλλία (10%), η Νορβηγία (22,9%) η Ολλανδία (17%) και η Ουγγαρία (14,8%).
Σε αντίθεση με την παραδοσιακή Ακροδεξιά του Μεσοπολέμου, οι επίγονοί της αποφεύγουν τη δαιμονοποίηση των Εβραίων -μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις υποστηρίζουν το κράτος του Ισραήλ- τον ρόλο των οποίων, ως αποδιοπομπαίων τράγων, έρχονται τώρα να παίξουν οι μουσουλμάνοι μετανάστες.
Ιδιαίτερα γόνιμο έδαφος βρήκε η λαϊκίστικη Ακροδεξιά στην ανατολική Ευρώπη, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί εκεί έχει τη δυνατότητα να προβάλει τρόπον τινά ως «Τρίτος Δρόμος» απέναντι στον απολυταρχικό κομμουνισμό του χθες και στη νεοφιλελεύθερη «παγκοσμιοποίηση» του σήμερα. Και δεύτερον, γιατί σ' αυτό το κομμάτι της ηπείρου, η διάλυση των παλαιών αυτοκρατοριών (οθωμανικής, ρωσικής και αυστροουγγρικής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και της σοβιετικής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο) άφησε ανοιχτά εθνοτικά προβλήματα και εδαφικές διεκδικήσεις, που προσέφεραν στην Ακροδεξιά άφθονο υλικό προς εκμετάλλευση.
Ιnfo
- Dominique Vidal, «Les extremes Droites a l'offensive», Le Monde diplomatique, janvier 2011.
- «Hungary's other deficit», The Economist, 8/1/2011.
- Victor Orban, «Hungary's critics are too quick to judge», Financial Times, 6/1/2011.
- Michael J. Jordan, «Oa crie «A bas les Juifs!» a Budapest», Courrier International, 30/4/2008. Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ουγγαρία
Του Dan Bilefsky
The New York Times
Ο νικητής των πρόσφατων ουγγρικών εκλογών, Βίκτορ Ορμπάν, υποσχέθηκε να προστατεύσει τη χώρα από την ισχυροποίηση ενός ακροδεξιού κόμματος και της εξτρεμιστικής παραστρατιωτικής ομάδας του, η οποία καταφέρεται εναντίον της μεγάλης κοινότητας των Ρομά και των Εβραίων.
Ο 46χρονος ηγέτης του Φιντέζ, του κόμματος που νίκησε τους απερχόμενους Σοσιαλιστές, στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, δήλωσε δυσαρεστημένος από την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος, Γιόμπικ, το οποίο έλαβε το 16,7% το υψηλότερο ποσοστό ακροδεξιού κόμματος μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989.
Ο κ. Ορμπάν, ο οποίος έγινε διάσημος το 1989 όταν ζήτησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία, αν και τότε δεν διέθετε την εμπειρία ηγέτη της αντιπολίτευσης, επιμένει ότι η νεαρή δημοκρατία της χώρας του είναι αρκετά ώριμη, για να αντιμετωπίσει την άνοδο των εξτρεμιστών. «Η δημοκρατία σ’ αυτή τη χώρα είναι αρκετά ισχυρή, για να προστατέψει τον εαυτό της», είπε. Το Γιόμπικ, του οποίου ηγείται ο Γκαμπόρ Βόνα, ένας 32χρονος δάσκαλος ιστορίας, άγγιξε το εθνικιστικό συναίσθημα σε μια παλιά και υπερήφανη χώρα, βαριά τραυματισμένη από την εικόνα της ως του νέου οικονομικού ασθενούς της Ευρώπης. Ο Βόνα είναι ιδρυτικό μέλος της Ουγγρικής Φρουράς, μιας παράνομης οργάνωσης, τα μέλη της οποίας παρελαύνουν μέσα από τα χωριά των Ρομά, κραδαίνοντας ναζιστικές σημαίες.
Ορισμένοι αναλυτές και οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η τακτική του Γιόμπικ απειλεί να αποξενώσει τους επενδυτές και να δυσφημήσει την Ουγγαρία. Άλλοι, ωστόσο, διατείνονται ότι η πολιτική δυναμική του Γιόμπικ θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, απ’ τη στιγμή που το κόμμα θα εισέλθει στο κοινοβούλιο. Αναλυτές επισημαίνουν ότι το Φιντέζ, το οποίο αναμένεται να λάβει τα 2/3 των κοινοβουλευτικών εδρών μετά τον δεύτερο γύρο των εκλογών, στις 25 Απριλίου, έχει υποσχεθεί ότι δεν πρόκειται να επιδιώξει κυβερνητική συνεργασία με το Γιόμπικ και ενδεχομένως θα λάβει ισχυρή εντολή, ώστε να φέρει εις πέρας την πολιτική και οικονομική ατζέντα του.
Η Κορνέλια Μαγιάρ του Progressive Institute, ενός ερευνητικού ινστιτούτου στη Βουδαπέστη, διατείνεται ότι ο κ. Ορμπάν, ένας θρησκευόμενος πατέρας πέντε παιδιών, η γυναίκα του οποίου έχει γράψει ένα δημοφιλές βιβλίο μαγειρικής στην Ουγγαρία έχει ήδη αμβλύνει την επιρροή του Γιόμπικ, υιοθετώντας τον κοινωνικό συντηρητισμό του και τις οικογενειακές αξίες, καθώς και τη σκληρή του γλώσσα υπέρ του νόμου και της τάξης. Η ίδια πρόσθεσε ότι αν βελτιωθεί η οικονομία, οι στερημένοι αγρότες ψηφοφόροι, οι οποίοι ψήφισαν μαζικά το Γιόμπικ θα γοητεύονται όλο και λιγότερο από την παραπλανητική ρητορική του.
Άλλοι επιφανείς αναλυτές διατείνονται ότι ο Ορμπάν, γνωστός για τον αυταρχισμό του, δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τον μειώσει. Ο ίδιος ο κ. Ορμπάν δήλωσε από την πλευρά του ότι η καλή διακυβέρνηση είναι η καλύτερη άμυνα εναντίον της Ακροδεξιάς.
Ακόμη όμως κι αν ο Ορμπάν κυριαρχήσει του Γιόμπικ, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Φιντέζ παραμένει η ουγγρική οικονομία. Ο κ. Ορμπάν έχει υποσχεθεί ότι θα προβεί σε φορολογικές περικοπές και θα δημιουργήσει ένα εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας, σε δέκα χρόνια. Αλλά έχει παραδεχτεί επίσης ότι ο στόχος για μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε 3,8% του ΑΕΠ είναι ανέφικτος. Σύμφωνα με τους οικονομολόγους, η παραμικρή ένδειξη σπατάλης θα στείλει άσχημα μηνύματα στις αγορές. Αλλά ο κ. Ορμπάν δηλώνει συντηρητικός και ως τέτοιος δεν προτίθεται να επιδεινώσει το έλλειμμα της Ουγγαρίας. «Είμαι συντηρητικός», είπε, «και δεν πιστεύω ότι πρέπει να δαπανάς περισσότερα απ’ όσα κερδίζεις».
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Νίκη Κεντροδεξιάς στην Ουγγαρία
ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ. Θριάμβευσε η Κεντροδεξιά στην Ουγγαρία στον πρώτο γύρο των εκλογών της περασμένης Κυριακής, αποσπώντας το 52,8% των ψήφων και 206 έδρες, ενώ οι μέχρι τώρα κυβερνώντες σοσιαλιστές υπέστησαν ταπεινωτική ήττα με 19,3% και 28 έδρες. Ο μεγάλος όμως νικητής των ουγγρικών εκλογών ήταν το ακροδεξιό κόμμα Γιόμπικ, το οποίο συγκέντρωσε το 16,7% των ψήφων και 26 έδρες, τριπλασιάζοντας το ποσοστό οποιουδήποτε ακροδεξιού κόμματος συμμετείχε σε ελεύθερες εκλογές στη χώρα μετά την πτώση του κομμουνισμού, το 1990. Ο Γκαμπόρ Βόνα, ηγέτης του Γιόμπικ, κόμματος του οποίου η ρητορική εξαντλείται στο μίσος προς τους Ρομά, τους Εβραίους και την παγκοσμιοποίηση, ανακοίνωσε ότι με το ποσοστό που κατέλαβε το κόμμα δεν προτίθεται να πολιτευτεί με ειρηνικό και αόρατο τρόπο.
«Ο ουγγρικός λαός ψήφισε για την ενότητα, την τάξη και της ασφάλεια», δήλωσε ο Βίκτορ Ορμπάν, ηγέτης του Φιντέζ, του κεντροδεξιού κόμματος το οποίο αναμένεται να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ολες οι δημοσκοπήσεις έδιναν τη νίκη στο Φιντέζ καθώς οι Ούγγροι δήλωναν, και όπως απεδείχθη είναι, απογοητευμένοι από την οκταετή διακυβέρνηση των σοσιαλιστών κατά τη διάρκεια της οποίας η οικονομία πέρασε σε ύφεση.
Ωστόσο, παρά την ευφορία της νίκης, το Φιντέζ έχει μπροστά του ιδιαίτερα δύσκολο έργο. Με την ανάπτυξη της οικονομίας να έχει συρρικνωθεί κατά 6,3% τον περασμένο χρόνο, την ανεργία στο 11,4% και την Ουγγαρία να τελεί ήδη από το 2008 υπό την εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το κόμμα δεσμεύτηκε να καταβάλει κάθε προσπάθεια για την ανάκαμψη της χώρας. Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του Φιντέζ, Πέτερ Σιγιάρτο, παραδέχτηκε ότι ο στόχος για να μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο 3,8% του ΑΕΠ είναι ανέφικτος.
Από την πλευρά του, το ξενοφοβικό Γιόμπικ τόνισε ότι ο λόγος που δεν ήρθε δεύτερο κόμμα στις εκλογές είναι πως ορισμένα μέλη του ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα. Στην άνοδο του Γιόμπικ συνέβαλε και η δράση της Ουγγρικής Φρουράς, εξτρεμιστικής ομάδας που τρομοκρατεί την ουγγρική ύπαιθρο, κατονομάζοντας τους Ρομά ως ενόχους καθε είδους εγκλήματος.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 22 Μαΐου 2009
Η Ρωσία προωθεί έντονα τον αγωγό South Stream
Του Jason Bush
DER SPIEGEL
Στις 15 Μαίου, η Ρωσία υπέγραψε σειρά συμφωνιών με την Ιταλία, την Σερβία, την Βουλγαρία και την Ελλάδα, κάνοντας ένα ακόμη βήμα προς την υλοποίηση του αγωγού South Stream για μεταφορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Σε συνάντηση στο Σότσι, η Ρωσική Γκάζπρομ και η Ιταλική ΕΝΙ συμφώνησαν να διπλασιάσουν την δυναμικότητα του αγωγού στα 63 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, ενώ η Γκαζπρομ υπέγραψε και μνημόνια συναντίληψης με την Ελληνική ΔΕΣΦΑ, την Σερβική Σρπίζαγκας και την Βουλγαρική Energy Holding.
Ταυτόχρονα, υπεγράφησαν και τα έγγραφα για έναρξη της κατασκευής του αγωγού μήκους 2.000 χιλιομέτρων, ο οποίος με την συμπλήρωση του το 2015, θα μεταφέρει διερχόμενος από Βουλγαρία, Σερβία, Ουγγαρία και Ελλάδα, Ρωσικό φυσικό αέριο σε τερματικούς στη δυτική Αυστρία και την νότια Ιταλία.
Η συμφωνία ισοδυναμεί με διπλωματικό πραξικόπημα εκ μέρους της Ρωσίας, που θα καθορίσει την πηγή από την οποία η Ευρώπη, θα προμηθεύεται φυσικό αέριο τις επόμενες δεκαετίες. Μία κούρσα που έχει αποκτήσει νέα δυναμική, με τους υποστηρικτές του ανταγωνιστικού αγωγού Nabucco να συνενώνονται, για εξασφάλιση της αναγκαίας πολιτικής υποστήριξης και κατάληξης σε συμφωνία.
Ανησυχίες για περιπλοκές
Δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι οι συμφωνίες για τον South Stream υπεγράφησαν μερικές μόνο ημέρες μετά την σύνοδο της Πράγας, και αποσκοπούσε στο να προσδώσει την απαραίτητη πολιτική ώθηση στον Nabucco, που θα διέρχεται από την Τουρκία, και ο οποίος τυγχάνει της στήριξης της ΕΕ και των ΗΠΑ. Αμφότεροι πιστεύουν ότι το κύριο πλεονέκτημα είναι ότι ο Nabucco θα παρακάμπτει την Ρωσία, μειώνοντας σημαντικά την εξάρτηση της Ευρώπης από το Ρωσικό αέριο.
Επιπρόσθετα με την σύνοδο της Πράγας, η ΕΕ «φλερτάρει» την Τουρκία, με την συμφωνία να αναμένεται τον Ιούνιο. Μέχρι πρόσφατα εκφράζονταν ανησυχίες ότι η Τουρκία θα επιχειρούσε να εκμεταλλευθεί το έργο, εξασφαλίζοντας ανταλλάγματα στις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις.
Παρά την πρόοδο που έχει επιτελεστεί, αναλυτές εκτιμούν ότι όλα έγιναν πολύ αργά, και προβλέπουν ότι ο Nabucco δεν θα καταστεί βιώσιμος πριν από το 2020. Ταυτόχρονα, η προσπάθεια δυσχεραίνεται από την στάση της Ρωσίας, η οποία θέλει να αναδειχθεί στον κύριο παροχέα φυσικού αερίου της Ευρώπης.
Η προέλευση του φυσικού αερίου
Ακόμη και χωρίς τον ανταγωνισμό από τον South Stream, υφίστανται βασικά ερωτήματα για την οικονομική βιωσιμότητα του Nabucco, με κύριο την χρηματοδότηση του. Βασικό ερώτημα αποτελεί επίσης η προέλευση του φυσικού αερίου (στόχος είναι τα 31 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα).
Η αρχική ιδέα ήταν το φυσικό αέριο να μεταφέρεται από χώρες με μεγάλα κοιτάσματα - Αζερμπαιτζάν, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν. Ωστόσο αυτό προσέκρουσε στην άρνηση των τριών τελευταίων να υπογράψουν την συμφωνία της Πράγας, δρώντας κάτω από την προφανή πίεση της Μόσχας. Σε κάθε περίπτωση, ουδείς έχει καταλήξει στο πως το φυσικό αέριο θα διοχετεύεται στον Nabucco. Η διέλευση μάλιστα του αγωγού κάτω από την Κασπία αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω του μη καθορισμού του νομικού της καθεστώτος και των προσκομμάτων που ενδέχεται να προβάλει η Ρωσία.
Αναλυτές πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος για να καταστεί βιώσιμος ο Nabucco είναι αν το Ιράν πεισθεί να παρέχει φυσικό αέριο. Ακόμη όμως και αν ληφθεί υπόψιν η πρόθεση Ομπάμα για βελτίωση των σχέσεων με την Τεχεράνη, είναι πολύ νωρίς να γίνεται λόγος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Την ίδια στιγμή, από Ρωσικής πλευράς συντελείται πρόοδος με τον South Stream, που εκτιμάται ότι είναι περισσότερος βιώσιμος από τον Nabucco, αφού αφενός οι Ρώσοι διαθέτουν άφθονες ποσότητες φυσικού αερίου, και αφετέρου παρουσιάζονται πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν το έργο.
Σαλιγκάρι εναντίον χελώνας
Είναι πολύ νωρίς να γίνεται αναφορά για νίκη των Ρώσων, αφού ο South Stream εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ουσιαστικά προβλήματα. Η μάχη για τον Μεγάλο Αγωγό μοιάζει με μαραθώνιο μεταξύ Σαλιγκαριού και Χελώνας, και σε αυτό το στάδιο δεν είναι σίγουρο από πού θα προέρχεται το φυσικό αέριο για αμφότερα τα έργα.
Το κόστος αξιοποίησης των κοιτασμάτων κάτω από την Τούνδρα της Αρκτικής στην Βόρεια Σιβηρία θεωρείται απαγορευτικό, ενώ η οικονομική κρίση ενέτεινε και την αβεβαιότητα για την ζήτηση φυσικού αερίου, με αποτέλεσμα η Γκάζπρομ να παρουσιάζεται διστακτική για επενδύσεις. Ρωσία και ΕΕ δεν έχουν επίσης καταλήξει σε συμφωνία για ρύθμιση των κοινοπραξιών μεταξύ της Γκάζπρομ και των δυτικών της συνεργατών.
Επιπρόσθετα, πρόβλημα δημιουργεί και το τεράστιο κόστος για κατασκευή του South Stream, που κυμαίνεται μεταξύ 19 και 24 δισεκατομμύρια Ευρώ, τρεις φορές περισσότερα από ότι θα στοιχίσει ο Nabucco. Αν αυτό συνδυαστεί με τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γκαζπρομ, τότε το μέλλον του South Stream θεωρείται εξίσου αβέβαιο.
Παρά το διπλωματικό προβάδισμα που διατηρεί ο South Stream, ουδείς μπορεί να προβλέψει την τελική έκβαση της ενεργειακής κούρσας. Και κανένας αγωγός δεν θεωρείται ότι θα προσφέρει σύντομα λύση στα αυξανόμενα ενεργειακά προβλήματα της Ευρώπης.
The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)