Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσεχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσεχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 23 Απριλίου 2013

Cyprus ‘Czech-mated’

A sovereign state was bullied into accepting a diktat – in the case of Czechoslovakia the loss of a third of its territory to Nazi Germany.

Czech Republic plans to boycott Durban III.
Czech Republic plans to boycott Durban III. Photo: Laszlo Balogh / Reuters
What happened to Cyprus in the early hours of March 25 and in the lead-up meeting of March 15 in Brussels, the headquarters of the European Union, was qualitatively no different than what happened to Czechoslovakia on September 29, 1938 in Munich of Nazi-controlled Germany.

In both cases a small, independent sovereign state was bullied into accepting a diktat – in the case of Czechoslovakia the loss of about a third of its territory to Nazi Germany, and in the case of Cyprus the virtual destruction of its economy for the benefit of the German-dominated eurozone.

In both cases, Western governments – democratic governments, it should be emphasized – did not merely stand by, they actually cheered the results and praised the bully-in-chief.

The most important European democracies of 1938, England and France, welcomed the Munich abomination in spite of their treaty obligations and moral commitments to stand by Czechoslovakia against the Nazis. The leaders of England and France reported triumphantly back home that what had transpired in Munich preserved peace and stability on the European continent. This is precisely what the 16 members of the Eurogroup said of the Cyprus diktat – that it preserved stability in the eurozone.

Don’t take the word of official Cyprus about the bullying tactics of the German-dominated Eurogroup, namely that Cyprus was forced to capitulate at gunpoint by its partners. Here is how the finance minister of Malta, Edward Scicluna, a participant in the March 15 Eurogroup lead-up meeting, described, in the Times of Malta on March 19, the bullying that transpired: “All this was ‘agreed’ to by the Cypriot government representative who, with a pistol to the head, was naturally unusually co-operative.

But it took 10 long hours before the Cypriot minister’s body and soul became exhausted enough for him to assent to the accord. As soon as that happened [German Finance Minister Wolfgang ] Schäuble demanded that all wire transfers to and from Cyprus banks would cease forthwith.”

This is what passes for EU solidarity these days.

As a result the Cypriot economy, that topped the performance of the nine other candidates for EU membership in 2004 and performed on par or even better than most other European economies until the global crisis of 2008, now lies prostrate.

Except for the loss of life in the brutal 1974 military invasion of Cyprus by Turkey – when one percent of the Cypriot population was slaughtered by a NATO army – what the Cypriots are now going through is worse.

Then, the Turkish army seized about a third of Cypriot territory, two-thirds of its wealth and ethnically cleansed the indigenous population of the conquered territory. But Cypriot resilience prevailed and in five years the lost wealth was regained.

This time, however, the Eurogroup’s decisions injected a cancerous cell in every Cypriot household. You can certainly fight cancer, to a degree. But you can also suffer for the rest of your life, or die from it as well.

The Eurogroup has subjected Cypriots to a double economic abomination. It ordered part of their savings confiscated and the rest frozen. In true Orwellian fashion, this has been called a “tax” on savings, or a “haircut.”

It was in fact outright robbery.

Thievery is also “freezing” a person’s deposits and denying him/her the right to do whatever the heck he wants with them.

They did that, too.

The bullies of Brussels had to have a good sounding excuse for their theft. So they arbitrarily decided that the savings of Cypriots were “mafia money” – stolen money, from someone, somewhere. Perhaps some hardworking Russians. So they decided to punish the Cypriot “sinners” by stealing their savings themselves. Is this the latest version of the “protestant ethnic” up in the European north? The world has a short memory, but some people do remember.

Or read history. The outright confiscation of private property in the western world has occurred twice before: In Nazi- Germany against German Jews and other “sub-humans”; and in Nazi-sympathizing Turkey, which in 1942 enacted legislation, the infamous Varlik Vergisi, or “wealth tax,” enabling the Turkish state to confiscate the property of Turkish citizens – Greeks, Armenians and Jews – and sending those who could not pay into “exile” in desert Anatolia, from which most did not return.

The EU, obsequious to a resurgent Germany, is now acting as the enabler of econocide (destruction of an economy) and consequently of cratocide (destruction of a state) against the Republic of Cyprus – one of its smallest members.

Shame on the spineless, sinister and self-serving EU. And twice shame on the rest of the hypocritical Europeans who stand by and watch the destructive bullying of a defenseless state in their midst.

The author is professor of international relations at Panteion university in Athens.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Το πραξικόπημα της Πράγας

Η ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές έγινε με νομότυπες διαδικασίες
και χωρίς ανάμειξη του σοβιετικού στρατού
64 χρόνια πριν
Του Κωστα Tσιβου*


Τα γεγονότα που οδήγησαν τον Φεβρουάριο του 1948 στη μονοπωλιακή ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές στην Τσεχοσλοβακία αναφέρονται σήμερα ως το «πραξικόπημα της Πράγας». Τσέχοι και ξένοι ιστορικοί ασπάστηκαν έτσι τη σχετική ορολογία των ηττημένων του 1948. Αντίθετα, οι Τσεχοσλοβάκοι κομμουνιστές χαρακτήριζαν την επανάστασή τους «νικηφόρο Φλεβάρη του εργαζόμενου λαού», καθιερώνοντας την 25η Φεβρουαρίου ως επίσημη αργία. Ο γνωστός Τσέχος ιστορικός Κάρελ Καπλάν χρησιμοποιεί για τα γεγονότα του 1948 τον χαρακτηρισμό «αναίμακτη επανάσταση», εντοπίζοντας ορισμένες ιδιαιτερότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα «λαϊκοδημοκρατικά» καθεστώτα, οι οποίες θα μπορούσαν να συνοψισθούν στα εξής:

- Η «αναίμακτη επανάσταση» έγινε χωρίς άμεση ανάμειξη σοβιετικών στρατευμάτων. Η Τσεχοσλοβακία ήταν η μοναδική χώρα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που τα σοβιετικά στρατεύματα εγκατέλειψαν αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τους ναζί. Οταν το 1948 ξέσπασε στην Πράγα κυβερνητική κρίση, ο Στάλιν διεμήνυσε στον Τσεχοσλοβάκο κομμουνιστή ηγέτη Κλέμεντ Γκότβαλντ ότι τα σοβιετικά τανκς παραμένουν σε ετοιμότητα στη γειτονική Ουγγαρία και είναι έτοιμα να συνδράμουν. Ηταν η πρώτη φορά που ο Γκότβαλντ, έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, δεν άκουσε τον μέντορά του.

- Η κατάληψη της εξουσίας έγινε με καθ’ όλα νομότυπες διαδικασίες: ο αστός πρόεδρος Εντουαρντ Μπένες αποδέχθηκε την παραίτηση των μη κομμουνιστών υπουργών της κυβερνητικής συμμαχίας, δίνοντας την έγκρισή του στον Γκότβαλντ να συμπληρώσει το υπουργικό συμβούλιο με άτομα που ανήκαν ή συνεργάζονταν με το Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας.

Τα διατάγματα Μπένες και ο διάχυτος φόβος γερμανικού ρεβανσισμού

Οι λόγοι που οδήγησαν τον έμπειρο αστό πολιτικό Μπένες (υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις μεσοπολέμου, πρόεδρος από το 1938) να συγκατατεθεί στη μονοπωλιακή άσκηση της εξουσίας από τους κομμουνιστές αποτελεί μέχρι σήμερα αντικείμενο αντιπαραθέσεων. Ο Μπένες προερχόταν από τις γραμμές των Τσεχοσλοβάκων Εθνοσοσιαλιστών και καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε βαρέως, όπως και η πλειοψηφία των συμπατριωτών του, την «προδοσία του Μονάχου» (Σεπτέμβριος 1938), δηλαδή την παραχώρηση εκτεταμένων γερμανόφωνων περιοχών της Τσεχοσλοβακίας (Σουδητία) στον Χίτλερ, με τη συγκατάθεση της Γαλλίας και της Βρετανίας. Μετά το 1939, ο Μπένες και η εξόριστη κυβέρνησή του εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο. Το σημαντικότερο μετά την απελευθέρωση πρόβλημα ήταν η λύση του «εθνικού ζητήματος», δηλαδή η παρουσία σχεδόν τριών εκατομμυρίων Γερμανών (Σουδητών), που στην πλειοψηφία τους είχαν συνταχθεί στο πλευρό του Χίτλερ. Ο Μπένες, οι εξόριστοι πολιτικοί εκπρόσωποι της Τσεχοσλοβακίας, όπως και το Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, προέκριναν τη λύση της εθνοκάθαρσης. Αυτή η επιλογή δεν μπορούσε να βρει υποστηρικτές στη Δύση. Υποστηρίχθηκε όμως θερμά από τον Στάλιν στο όνομα «πανσλαβικής αλληλεγγύης» και της κοινής αντιμετώπισης του «γερμανικού κινδύνου», καθώς ο Στάλιν υπολόγιζε ότι θα έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον δύο γενιές προκειμένου να ολοκληρωθεί η «αναμόρφωση» των Γερμανών.

Ανήκουστες αγριότητες

Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπογράφτηκαν τα περίφημα «διατάγματα Μπένες», βάσει των οποίων δυόμισι εκατομμύρια Σουδήτες και μισό εκατομμύριο Ούγγροι υποχρεώθηκαν να «μετακινηθούν» εκτός Τσεχοσλοβακίας. Οι κατ’ ευφημισμόν «μετακινήσεις» συνοδεύθηκαν από ανήκουστες αγριότητες εις βάρος εκτοπιζομένων, στις οποίες πρωταγωνίστησαν οι λεγόμενες «Επαναστατικές Επιτροπές», που βρίσκονταν κυρίως υπό τον έλεγχο των Τσεχοσλοβάκων κομμουνιστών. Μετά τον απηνή διωγμό των Σουδητών, που αποτελούσαν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Τσεχοσλοβακίας καθώς και το πλέον εύπορο δυναμικό της, άδειασαν ολόκληρες περιοχές (π.χ. από την Πράγα έφυγε το ένα τρίτο του πληθυσμού, ενώ η γνωστή λουτρόπολη Κάρλοβι Βάρι έμεινε σχεδόν ακατοίκητη). Στη συνέχεια, οι περιοχές αυτές εποικίστηκαν από φτωχούς Τσέχους και Σλοβάκους, ενώ οι περιουσίες των Σουδητών μοιράστηκαν από το υπουργείο Γεωργίας, το οποίο ήλεγχαν οι Τσεχοσλοβάκοι κομμουνιστές. Με αυτόν τον τρόπο το Κ.Κ. διεύρυνε σημαντικά την εκλογική του βάση και στην ύπαιθρο. Η «προδοσία του Μονάχου» και ο φόβος του «γερμανικού ρεβανσισμού» οδήγησαν τη μεταπολεμική ηγεσία της Τσεχοσλοβακίας, αστική και κομμουνιστική, στην αγκαλιά του Στάλιν. Προκειμένου να μη δυσαρεστήσουν τη σοβιετική ηγεσία, η τσεχοσλοβακική κυβέρνηση το 1947 ακύρωσε τη συμμετοχή της στο Σχέδιο Μάρσαλ, μολονότι αρχικά είχε αποφασίσει να συμμετάσχει σ’ αυτό. Ετσι, η Τσεχοσλοβακία μέχρι το 1989 εγκλωβίστηκε στη σοβιετική ζώνη επιρροής.

Από το Εθνικό Μέτωπο στον «Νικηφόρο Φλεβάρη»

Το 1945, παράγοντες των αντιφασιστικών κομμάτων της Τσεχοσλοβακίας, αστοί και κομμουνιστές, δημιούργησαν στη Μόσχα κυβέρνηση Εθνικού Μετώπου, υπό την ηγεσία του εξόριστου προέδρου Μπένες. Οι κομμουνιστές, που κατείχαν το ένα τρίτο των υπουργείων, υπήρξαν οι διαμορφωτές του κυβερνητικού προγράμματος απελευθέρωσης το οποίο στηριζόταν στην πρόσδεση της χώρας με τη Σοβιετική Ενωση, στη λύση του «εθνικού ζητήματος» και στην εφαρμογή κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, στις οποίες καθοριστικό ρόλο έμελλε να διαδραματίσει η κατάσχεση των περιουσιών αυτών που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Στο Εθνικό Μέτωπο, εκτός από τους κομμουνιστές, συμμετείχαν επίσης οι Εθνοσοσιαλιστές του προέδρου Μπένες, οι Σοσιαλδημοκράτες, το Λαϊκό Κόμμα στο οποίο εκπροσωπούνταν οι αντιφασίστες Καθολικοί, καθώς και το Δημοκρατικό Κόμμα της Σλοβακίας. Το Εθνικό Μέτωπο, με πρωτοβουλία του Μπένες, διέλυσε όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, καθώς οι αστοί πολιτικοί ευελπιστούσαν ότι τα κόμματά τους θα καρπώνονταν τους προπολεμικούς ψηφοφόρους του συντηρητικού Αγροτικού Κόμματος, οι οποίοι στη διάρκεια του μεσοπολέμου αποτελούσαν τη σημαντικότερη παράταξη.

Οι κομμουνιστές, εκμεταλλευόμενοι τη συμμετοχή τους στο κίνημα Αντίστασης, καθώς και την παρουσία του «απελευθερωτή Κόκκινου Στρατού», αύξησαν κατακόρυφα την αίγλη τους και τα μέλη τους, λίγους μήνες μετά τον πόλεμο, ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο. Ενεργώντας προνοητικά, απαγόρευσαν στα μέλη και τους οπαδούς των Σοσιαλδημοκρατών και των Εθνοσοσιαλιστών να ενταχθούν στις γραμμές τους, συμβουλεύοντάς τους να δημιουργήσουν αριστερές φράξιες στα ίδια τα κόμματά τους. Στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάιο του 1946, το Κ.Κ. ήρθε πρώτο, αποσπώντας το 38% των ψήφων, το υψηλότερο ποσοστό που έλαβε ποτέ ευρωπαϊκό Κ.Κ. σε ελεύθερες εκλογές. Οι Εθνοσοσιαλιστές, που περίμεναν να πρωτεύσουν, ήρθαν δεύτεροι με 18%, το καθολικό Λαϊκό Κόμμα τρίτο, με 15%, το σλοβακικό Δημοκρατικό Κόμμα έλαβε σε εθνικό επίπεδο 14% (στη Σλοβακία 60%), ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες έλαβαν 12%.

Οι ηγέτες των αστικών κομμάτων απέδωσαν τη νίκη των κομμουνιστών στη γενικότερη μεταπολεμική ευφορία, αναμένοντας ότι τα ποσοστά τους θα υποστούν κάμψη τα επόμενα χρόνια. Και τα πέντε κόμματα συμμετείχαν στη νέα κυβέρνηση του Εθνικού Μετώπου, υπό την ηγεσία του κομμουνιστή πρωθυπουργού Κλέμεντ Γκότβαλντ. Δίνοντας βάση στις προκηρύξεις των Τσεχοσλοβάκων κομμουνιστών για τη συναινετική επιλογή ενός εθνικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό, οι ηγέτες των αστικών κομμάτων θεωρούσαν υποχρέωσή τους να κρατήσουν τους κομμουνιστές στα δημοκρατικά πλαίσια λειτουργίας του Εθνικού Μετώπου. Οι κομμουνιστές, θέτοντας υπό τον έλεγχό τους το καίριο υπουργείο Εσωτερικών, προέβαλλαν ολοένα και ριζοσπαστικότερους στόχους. Σε αντίθεση με τους αντιπάλους τους, δεν επαναπαύθηκαν στις κοινοβουλευτικές μεθόδους δράσης, ενίσχυσαν την παρουσία τους στις μαζικές οργανώσεις, ενώ ευθύς εξαρχής είχαν ένα σαφέστατο στόχο. «Στόχος μας είναι η εξουσία, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα», δήλωνε ο Γκότβαλντ, λίγο μετά την κριτική που δέχθηκε στην ιδρυτική διάσκεψη της Κομινφόρμ στη Σκάρσκα Πορούμπα της Πολωνίας (1947) από στελέχη άλλων Κ.Κ. (Γιουγκοσλαβίας, Ρουμανίας), τα οποία κατηγόρησαν τους Τσεχοσλοβάκους συντρόφους τους για «λεγκαλιστικές αυταπάτες».

«Ο πρώτος εργάτης πρόεδρος» επέβαλε ακραίο σταλινικό καθεστώς

Η ευκαιρία δόθηκε τον Φεβρουάριο του 1948, όταν οι μη κομμουνιστές υπουργοί της κυβέρνησης Γκότβαλντ υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη γενίκευση των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων από το κομμουνιστικό υπουργείο Εσωτερικών. Οι αστοί πολιτικοί ευελπιστούσαν ότι ο πρόεδρος Μπένες θα διέλυε την κυβέρνηση προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές, τις οποίες, όπως πίστευαν, θα κέρδιζαν. Οι κομμουνιστές, κινητοποιώντας τους οπαδούς τους και ιδρύοντας ένοπλα σώματα Λαϊκής Πολιτοφυλακής, εκβίασαν τον Μπένες να διορίσει νέο κυβερνητικό σχήμα αποτελούμενο από κομμουνιστές και συνεργάσιμους υπουργούς από τις αριστερές φράξιες των πρώην συμμάχων τους. Στις 25 Φεβρουαρίου ο Γκότβαλντ ανακοίνωνε στους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που βρίσκονταν στην πλατεία της Παλαιάς Πόλης της Πράγας ότι «ο πρόεδρος Μπένες αποδέχθηκε όλα τα αιτήματα των κομμουνιστών». Ενα τετράμηνο αργότερα, ο Μπένες πέθανε και τα καθήκοντά του ανέλαβε ο Γκότβαλντ, «ο πρώτος εργάτης πρόεδρος». Η πενταετής διακυβέρνηση του Γκότβαλντ (πέθανε το 1953, μία εβδομάδα μετά την κηδεία του Στάλιν) σημαδεύθηκε από την επιβολή ενός ακραίου σταλινικού καθεστώτος που ερχόταν σε αντίθεση με τις δημοκρατικές παραδόσεις της Τσεχοσλοβακίας του μεσοπολέμου. Οι διώξεις προκάλεσαν τη φυγή δεκάδων χιλιάδων εμιγκρέδων στη Δύση, ενώ οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα δεκάδες αντιφρονούντες. Τις πλέον σκληρές διώξεις υπέστησαν ηγετικά στελέχη των ίδιων των κομμουνιστών. Στο όνομα της αποκάλυψης του «εσωτερικού εχθρού» με χρήση «ομολογιών» που αποσπάστηκαν με φρικτά βασανιστήρια και έπειτα από δίκη παρωδία οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ο Ρούντολφ Σλάνσκι, γ.γ. του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, καθώς και δεκάδες άλλα επιφανή στελέχη των Τσεχοσλοβάκων κομμουνιστών. Τα περισσότερα θύματα των σταλινικής έμπνευσης δικών σκοπιμότητας αποκαταστάθηκαν πρόσκαιρα την περίοδο της «Ανοιξης της Πράγας», η οποία όμως κατεστάλη από τα σοβιετικά τανκς τον Αύγουστο του 1968, ενταφιάζοντας οριστικά τις αυταπάτες των Τσεχοσλοβάκων κομμουνιστών για την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλιστικού καθεστώτος με ανθρώπινο πρόσωπο. Το κομμουνιστικό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε με την «αναίμακτη επανάσταση» του 1948, έληξε οριστικά με τη «βελούδινη επανάσταση» του 1989.

* Ο κ. Κώστας Τσίβος είναι ο προϊστάμενος του Τμήματος Νέων Ελληνικών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καρόλου, στην Πράγα.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

H Tσεχία εκτός αντιπυραυλικής ασπίδας των ΗΠΑ

A.P.

ΠΡΑΓΑ. Η Τσεχία ανακάλεσε χθες τη συμμετοχή της στην αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα, διαμαρτυρόμενη για τον μειωμένο ρόλο που της επιφυλάσσει ο Λευκός Οίκος του Ομπάμα. Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει υποβαθμίσει τα σχέδια του προκατόχου του για αντιπυραυλική ασπίδα πάνω από την Ευρώπη, λαμβάνοντας υπόψη τις ανησυχίες της Μόσχας.

Οι προτάσεις της κυβέρνησης Μπους προέβλεπαν την ανάπτυξη 10 αμυντικών πυραύλων στην Πολωνία και συστήματος προηγμένων ραντάρ στην Τσεχία. Δεδηλωμένος στόχος του συστήματος ήταν η αντιμετώπιση πυραυλικών επιθέσεων από το Ιράν, αλλά στη Μόσχα δεν είχε περάσει απαρατήρητη η διεύρυνση της αμερικανικής στρατιωτικής επιρροής στις χώρες του πάλαι ποτέ Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η Μόσχα είχε μάλιστα απαντήσει ανακοινώνοντας σχέδια ανάπτυξης πυραυλικού συστήματος στον θύλακο του Καλίνινγκραντ, στα πολωνικά σύνορα. Τον Σεπτέμβριο του 2009 η κυβέρνηση Ομπάμα εγκατέλειψε το σχέδιο αυτό, αντικαθιστώντας το με άλλο, πιο περιορισμένο, στο οποίο όμως η προβλεπόμενη τσεχική συμμετοχή εξαντλείτο στην φιλοξενία κέντρου έγκαιρης προειδοποίησης. Το κέντρο θα είχε ως αποστολή την ανάλυση των δεδομένων των κατασκοπευτικών δορυφόρων και την εκτίμηση ενδεχόμενων κινδύνων για τις χώρες του ΝΑΤΟ.

Ο Τσέχος υπουργός Αμυνας Αλεξάντερ Βόντρα δήλωσε ότι η Τσεχία επιθυμεί να λάβει μέρος, «αλλά σίγουρα όχι κατ’ αυτόν τον τρόπο». «Μας έκαναν μια προσφορά και την αξιολογήσαμε», είπε ο Βόντρα. «Θα έλεγα ότι λύσαμε το θέμα με κομψό τρόπο».

Ο επίσημος λόγος για την τσεχική απόσυρση, όπως περιγράφηκε στην κοινή συνέντευξη Τύπου του Βόντρα με τον Αμερικανό αναπληρωτή υπουργό Αμυνας Γουίλιαμ Λιν, ήταν ότι το κέντρο αυτό δεν είναι πλέον απαραίτητο. «Η προσφορά που κάναμε ξεπεράστηκε από τα γεγονότα», δήλωσε ο Λιν. «Η σύνοδος (του ΝΑΤΟ) στη Λισσαβώνα άλλαξε τη φύση του πλαισίου στο οποίο λειτουργεί η αντιπυραυλική άμυνα. Παρόλο που θεωρώ ότι η προσφορά είναι καλή και ενδιαφέρουσα, δεν ταιριάζει πια ούτε στο πλαίσιο της αντιπυραυλικής ασπίδας ούτε στις ανάγκες της Τσεχίας».

Τι προβλέπουν τα νέα σχέδια

Τα αναθεωρημένα σχέδια του Λευκού Οίκου προβλέπουν την εγκατάσταση ραντάρ και αναχαιτιστικών πυραύλων στο έδαφος διάφορων ευρωπαϊκών χωρών, περιλαμβανομένης της Πολωνίας και της Ρουμανίας, εντός της προσεχούς δεκαετίας, καθώς και τη σταδιακή αναβάθμιση των συστημάτων αυτών. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου υλοποιήθηκε τον Μάρτιο με τον κατάπλου στη Μεσόγειο του αμερικανικού «USS Monterey», σκάφους εξοπλισμένου για την ανίχνευση και την κατάρριψη πυραύλων.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_16/06/2011_445885
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010

Τσεχία: Το Κόμμα των Πειρατών φτιάχνει το δικό του «WikiLeaks»

Το Κόμμα των Πειρατών της Τσεχικής Δημοκρατίας ανακοίνωσε χθες Τρίτη την δημιουργία του PirateLeaks.cz, της δικής του εκδοχής του WikiLeaks, οργανισμού που δημοσιοποιεί διαβαθμισμένα έγγραφα που περιέχουν αποκαλυπτικές πληροφορίες.

Οι ιδρυτές του ιστοτόπου ανέφεραν ότι έχουν στόχο να ρίξουν φως στις ενέργειες Τσέχων γραφειοκρατών και κυβερνητικών στελεχών δημοσιοποιώντας έγγραφα τα οποία αποκρύπτονται από τους πολίτες.

Υποσχέθηκαν να διατηρήσουν τις ταυτότητες όσων διαρρέουν τέτοια έγγραφα μυστικές και να τους δώσουν οδηγίες για το πώς να «ανεβάσουν» ή να τους στείλουν τα διαβαθμισμένα έγγραφα.

Ο ιστότοπος (που προς το παρόν λειτουργεί μόνο στην τσεχική γλώσσα) μέχρι στιγμής, έχει δημοσιοποιήσει μια πρόταση για την τροποποίηση του νομικού πλαισίου όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα στη χώρα, την οποία το Κόμμα των Πειρατών είχε ζητήσει επανειλημμένως αλλά ανεπιτυχώς να δημοσιοποιήσει το υπουργείο Πολιτισμού.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ (22/12/2010)
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009

Η συνθήκη της Λισαβώνας, η ένταξη της Τουρκίας και των Σκοπίων, η Τσεχία και η Σλοβενία.


Του Φάνη Μαλκίδη



Η αλήθεια είναι ότι λίγες γραμμές γράφονται και λίγες εικόνες, βλέπουμε για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Μία συνθήκη η οποία θα αλλάξει τη ζωή μας ( θεσμοθέτηση προέδρου και αντιπροέδρου των 27, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασιακά, ρόλος Κοινοβουλίου, κ.ά). Ωστόσο με βάση την νέα ΕΕ που δημιουργεί η Συνθήκη, και σύμφωνα με τη στάση που κρατά η Ελλάδα και η Κύπρος, και άλλα κράτη- μέλη της ΕΕ, δίνονται μαθήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

Μάθημα 1ο
Η συνθήκη της Λισσαβώνας σε πολλές χώρες της ΕΕ κρίθηκε σε δημοψήφισμα, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου το δημοψήφισμα, μία άμεση έκφραση του λαού, απουσιάζει.

Μάθημα 2ο
Ο πρόεδρος της Τσεχίας μέχρι την τελευταία στιγμή αντέδρασε στην επικύρωση της συνθήκης αμφισβητώντας συνολικά τη συμβατότητά της με το Σύνταγμα της χώρας, αφού θεώρησε ότι θιγόταν εθνικά συμφέροντα. Εν προκειμένω η διεκδίκηση περιουσιών, αποζημιώσεων, κλπ από τα δύο εκατομμύρια Σουδήτες της Τσεχίας, οι οποίοι εκδιώχθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σαν συνεργάτες των Ναζί. Ο πρόεδρος Κλάους άντεξε στα πιέσεις όλων των κρατών -μελών αλλά και της κυβέρνησης της χώρας του (!) και εξαιρέθηκε η μελλοντική διεκδίκηση από τη δημοκρατία της Τσεχίας, οποιαδήποτε αξίωσης.

Μάθημα 3ο
Η Σλοβενία είχε μεγάλες ενστάσεις για την ένταξη της Κροατίας, αφού υφίσταται ένα σημαντικό ζήτημα μεταξύ των δύο χωρών που αφορά τη διευθέτηση του προβλήματος ορισμού της οριογραμμής και των χωρικών υδάτων. Η Σλοβενία δεν άντεξε στις πιέσεις, έλαβε υποσχέσεις, υιοθέτησε μια μονομερή Διακήρυξη που αναφέρεται στη διένεξη για την οριογραμμή, ενώ προσανατολίζεται στην αποδοχή της πρότασης του Όλι Ρεν να παραπεμφθεί η διευθέτηση της διαφοράς στη διεθνή διαιτησία. Οι υποσχέσεις που έλαβε η Σλοβενία για ευνοϊκή ρύθμιση δεν είναι σίγουρο ότι θα τηρηθούν….




Μάθημα 4ο
Η Ελλάδα όπως και η Τσεχία έχει πρόβλημα με χιλιάδες ανθρώπους που έφυγαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι σύντομα θα διεκδικήσουν τις περιουσίες τους. Η Ελλάδα υπέγραψε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας στις 13 Δεκεμβρίου 2007), και η επικύρωσή της έγινε από τη Βουλή των Ελλήνων στις 11 Ιουνίου 2008. Η ελληνική όμως πλευρά δεν έθεσε αντιρρήσεις όπως η Τσεχία, ώστε η εν λόγω συνθήκη να μην παρέχει σε συνεργάτες ξένων δυνάμεων- δωσίλογους των κατοχικών δυνάμεων το δικαίωμα να διεκδικήσουν περιουσίες.
Έτσι τέσσερις τουλάχιστον είναι οι παράμετροι της συνθήκης της Λισσαβώνας που συνδέονται με την Ελλάδα και ειδικά με θέματα περιουσιών. Οι Τσάμηδες στην Ήπειρο, οι Σλαβόφωνοι στη Μακεδονία και οι Τούρκοι και οι Βούλγαροι στη Θράκη. Μάλιστα οι Τσάμηδες, οι οποίοι έχουν ανακηρύξει την 27η Ιουνίου ως ημέρας γενοκτονίας από τους Έλληνες ισχυρίζονται ότι έχει ανοίξει ο δρόμος για τη διεκδίκηση των περιουσιών τους από την Ελλάδα. Αντίστοιχες διεκδικήσεις έχουν ξεκινήσει ή ετοιμάζουν και οι υπόλοιπες προαναφερθείσες ομάδες πληθυσμών, οι οποίες θεωρούν ότι έχουν ανάλογα δικαιώματα, με πρώτους του Βούλγαρους.

Μάθημα 5ο
Η Ελλάδα (και η Κύπρος ) δεν μπλόκαραν τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ούτε καν υπήρξε επίλυση του ζητήματος του μη ανοίγματος των λιμανιών και αεροδρομίων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, βάσει του ειδικού πρωτοκόλλου. Έτσι επί της ουσίας η Τουρκία δεν είχε κανένα απολύτως εμπόδιο στην πορεία της προς την ένταξη, ενώ παρουσιάζεται το οξύμωρο, η παράνοια, η Τουρκία να θέλει ενταχθεί στην ΕΕ, χωρίς να έχει αναγνωρίσει ένα μέλος της. Την Κυπριακή Δημοκρατία! Επίσης η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έβαλαν τα ζητήματα του τουρκικού ιμπεριαλισμού στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη. Και σέρνονται σε διαπραγματεύσεις, με πολιτικές δηλώσεις, διεθνείς διαιτησίες και δικαστήρια.
Βέβαια παραμένει ως έσχατο διαπραγματευτικό όπλο το βέτο. Ωστόσο με μία οικονομία στη γνωστή κατάσταση η οποία συνεχώς συνδέεται με ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και μία χώρα εξακοσίων χιλιάδων ανθρώπων που συγκρίνεται υποκριτικά και εμπορικά με τα εβδομήντα εκατομμύρια πως μπορείς να έχεις αισιοδοξία;

Μάθημα 6ο
Η Ελλάδα δεν πρόβαλλε αντιρρήσεις για την ένταξη της των Σκοπίων στην ΕΕ, αποσυνδέοντας ήδη από το πρόσφατο παρελθόν το θέμα του ονόματος. Η δήλωση της σουηδικής προεδρίας για διευθέτηση στη βάση του ΟΗΕ- δηλαδή σύμφωνα με έγγραφα που «διαρρέουν» της σύνθετης ονομασίας και της διμερούς μόνο χρήσης της- και οι εξελίξεις το επόμενο εξάμηνο, δηλώνουν ότι το θέμα πάει προς «συμβιβασμό».

Αντί επιλόγου
Τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου δεν μπορούν να αποτελούν πάρεργο, ούτε να διαπραγματεύονται με εφήμερες λογικές. Ούτε φυσικά να γίνεται συνεχώς επίκληση του επιχειρήματος ότι είναι «μικρές χώρες». Υπάρχουν παραδείγματα πολλών χωρών που κατόρθωσαν να επιβάλλουν τις απόψεις τους, σε ζητήματα εθνικών συμφερόντων, χωρίς να διαθέτουν το ειδικό βάρος που έχει ο ελληνικός λαός και τα κράτη του στην Ελλάδα και Κύπρο. Αν θεωρούνται μεγάλη ευθύνη τα παραπάνω ζητήματα, για συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις, υπάρχει και η λύση του λαού. Δεν είναι ανήθικο να μην γίνονται στην πατρίδα της Δημοκρατίας δημοψηφίσματα;

Διαβάστε περισσότερα...