Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Cyprus and NATO – an old story

By Dr Andrestinos Papadopoulos
I TOOK the cue to write the present article from information contained in the British foreign office documents which were made public in December 2014.
According to these papers, in January 1985, Spyros Kyprianou, then president of Cyprus, had proposed to British Prime Minister Margaret Thatcher that Cyprus should accede to NATO and the EEC (the former EU).
The British foreign office advised its government to hold consultations with the United States, West Germany, France and Italy. If, however, President Kyprianou pressed the issue again, the answer was to be that, given the reactions of Turkey, accession would complicate instead of facilitate a solution of the Cyprus problem.
At the meeting with Thatcher (January 14, 1985), at which then Foreign Minister George Iacovou was also present, President Kyprianou stressed that Cyprus’ accession to NATO and the EEC would be the best guarantee of a solution since it would have made specific guarantees unnecessary.
The question of Cyprus’ accession to NATO actually dates back to 1959. When the London Agreements for the establishment of the Republic of Cyprus were signed, the United Kingdom was in favour of Cyprus joining the Commonwealth and the Council of Europe, but not NATO.
The argument was that Cyprus was a small country with a small population. That same objection evidently did not apply to other NATO members with small populations such as Luxembourg and Iceland.
Concerning Cyprus’ strategic position in the eastern Mediterranean, the UK felt that this was not a strong argument in favour of NATO membership, since it had already secured two sovereign bases in Cyprus which could also serve NATO if needed.
The fact remains that Archbishop Makarios, as well as General Grivas, gave the green light to NATO membership of Cyprus. This was revealed to George Iacovou by Makarios in 1975 and was later confirmed by Greek politician Evangelos Averof to Iacovou when he was serving as ambassador to Germany.
To the above, I would like to add a personal testimony. In May 1975, when I was serving as assistant director in the Commonwealth secretariat on secondment from the foreign ministry, I had a meeting with Makarios in Kingston (Jamaica) where the Heads of Government Meeting of the Commonwealth had convened.
Makarios mentioned to me that in 1965 he had proposed Cyprus’ accession to NATO to the Americans and that they refused to accept the offer. In September 1976, I was in Washington and our ambassador, Nicos Demetriou, reconfirmed this information, adding that Makarios’ go-between was the then finance minister, Renos Solomides.
In August 1977, I met Solomides in Nicosia and he explained that it was he who had raised the question with the American ambassador, rather than then Foreign Minister Kyprianou, because of the good relations he enjoyed with the USA.
Evidently, the answer was negative, due to the reaction of Turkey.
If we examine both attempts, that of Makarios in 1965 and that of Kyprianou in 1985, we observe that the first took place after the bombardment of Tylliria by the Turkish air force in 1964, and the second after the illegal UDI of the Turkish Cypriots in 1983.
In the minds of the two leaders, the impression perhaps prevailed that Cyprus’ membership of NATO would act as a shield against Turkish aggression.
In practice, however, the contrary seemed to happen. Good examples are the “Imia” incident of 1996 and the frequent violations of Greek air space by Turkey, a NATO ally!
On the basis of the aforesaid, the conclusion is also that since 1959 there were plans which allowed Turkey to have freedom of action concerning the Cyprus problem.
Dr Andrestinos Papadopoulos is a former Cyprus ambassador
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014

Turkey's Contempt for NATO Principles

Turkey's Contempt for NATO Principles

When John Churchill, later the first duke of Marlborough, led the Anglo-Dutch alliance against Louis XIV, he and his ally differed constantly over tactics. Marlborough sought a knock-out. The Dutch preferred maneuver warfare to the risk of all-out battles. But the two states agreed on the broader goal: preventing Louis from achieving hegemonic continental power.  
Alliances - or alliance members - that cannot agree on ultimate objectives are in trouble. NATO member Turkey and the rest of the Atlantic alliance once agreed on basic principles: democracy, and the need to keep the Soviets from swallowing the part of Europe that remained free after World War II. No such agreement about basic principles unites Turkey with the rest of NATO today.  
Turkey's current leadership - President Recep Tayyip Erdogan and his Justice and Development Party, known by its Turkish acronym, AKP - have led Turkey on a steady drift away from democracy since Erdogan came to power in 2003. Turkey now holds more journalists in its prisons than does any country in the world. The oppression does not stop with individuals - Erdogan fined an opposition media group $2.5 billion dollars in 2009 for "evading taxes."

The AKP's siege of democracy doesn't constrain only the organs of free speech. A law passed earlier this year restricts the judicial system's independence and corrodes the state's rule of law, and the government is now considering a draft security measure that would give Turkish police sweeping new powers. More than forty people were killed across Turkey in October protests against Erdogan's hands-off policy in defending the besieged Syrian border town of Kobani. Orthodox churches in Iznik, near the Sea of Marmara, and Trabzon, on the south coast of the Black Sea, have been converted into mosques.

The U.S. Congress recently passed a law that requires the Obama administration to submit annual reports on Christian churches in Turkey and the Turkish-controlled portion of the Republic of Cyprus that have been looted, turned into mosques and casinos, or otherwise desecrated. The AKP is not choosy about which non-Muslim religion to oppress, though. The party's anti-Semitic words and actions are pushing young Jewish Turks to leave the country. Their flight mirrors Turkey's own departure from the circle of free and open societies.
At odds with the Alliance

Turkey's foreign and security policy parallels its departure from democratic institutions. Under Erdogan, Ankara is at odds with NATO's interest in a stable pro-Western anchor in its southeastern quadrant.  "ISIS Draws a Steady Stream of Recruits from Turkey," read a New York Times headline from September this year that described the active recruitment of Turks to the terrorist group operating in Syria and Iraq. Ten Arab states joined the United States in signing an agreement in September to cooperate in destroying ISIS. Turkey declined, and Erdogan's administration continues to ignore would-be jihadists as they transit through Istanbul south to join ISIS. Meanwhile, Turkey remains a major financial backer of Hamas.

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Ημέρα εθνικού πένθους στο Αφγανιστάν


ΑΠΕ-ΜΠΕ,AFP04.05.2014 

Ημέρα εθνικού πένθους η σημερινή στο Αφγανιστάν στη μνήμη των θυμάτων των κατολισθήσεων, οι οποίες προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 300 ανθρώπων στη βορειοανατολική επαρχία Μπανταχσάν, μετατρέποντας ένα ολόκληρο χωριό σε νεκροταφείο.
Ο πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι κήρυξε ημέρα πένθους τη σημερινή στη «μνήμη των θυμάτων της καταστροφής στο χωριό Αμπ-ε-Μπάρικ της επαρχίας Μπανταχσάν», ανακοίνωσε η αφγανική προεδρία.
Οι κατολισθήσεις σημειώθηκαν την Παρασκευή στην περιοχή Αργκο της επαρχίας, μια φτωχή και ορεινή περιοχή στα σύνορα του Τατζικιστάν, την Κίνα και το Πακιστάν και σχετικά μακριά από την τρομοκρατική δράση των ανταρτών Ταλιμπάν.
Μετά τις σφοδρές βροχοπτώσεις, ένας χείμαρρος από λάσπη και πέτρες κατέκλυσε μια βαθιά κοιλάδα, πλήττοντας κυρίως το χωριό Αμπ-ε-Μπάρικ όπου ζούσαν εκατοντάδες οικογένειες.
Η τραγωδία αυτή προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστον 300 ανθρώπων και την καταστροφή εκατοντάδων σπιτιών αφήνοντας στην απόλυτη φτώχεια 700 οικογένειες, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές.
Στη Νέα Υόρκη, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν εξέφρασε τη βαθιά λύπη του και τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες και τους οικείους των θυμάτων.
«Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις με τις οποίες συνεργαζόμαστε υποστηρίζουν την αφγανική κυβέρνηση στην παροχή βοήθειας στους εκτοπισμένους και έτοιμες να συντονίσουν τις προσπάθειες για τη βελτίωση της προστασίας του πληθυσμού από τις φυσικές καταστροφές», αναφέρει σε ανακοίνωσή του.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι είναι έτοιμες να βοηθήσουν τους πληγέντες.
Η τραγωδία σημειώθηκε μια βδομάδα μετά τις ξαφνικές πλημμύρες που προκάλεσαν τον θάνατο εκατό ανθρώπων στο βόρειο Αφγανιστάν. Η χώρα σπαράσσεται από τρεις δεκαετίες πολέμου και συγκαταλέγεται στις φτωχότερες στον κόσμο.
Οι αρχές του Αφγανιστάν πάντως εγκατέλειψαν κάθε ελπίδα για εξεύρεση επιζώντων ενώ σύγχυση επικρατεί σχετικά με τον ακριβή αριθμό των νεκρών, καθώς στέλεχος της τοπικής κυβέρνησης αλλά και του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης έκαναν λόγω για περισσότερους από 2.700 νεκρούς.
Σύγχυση προκάλεσε και η δήλωση του κυβερνήτη Σαχ Ουαλιουλάχ Αντίμπ στους δημοσιογράφους, ότι «έχουμε μια λίστα με 300 επιβεβαιωμένους νεκρούς», την ώρα που η αποστολή του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν (Unama) είχε κάνει λόγο για τουλάχιστον 350 νεκρούς.

«Ο πρώτος απολογισμός που ανακοινώθηκε βασιζόταν σε μαρτυρίες και όχι στα τεχνικά μας συνεργεία. Πιστεύουμε ότι ο απολογισμός των νεκρών δεν θα ξεπεράσει τους 500 νεκρούς» διευκρίνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο αναπληρωτής κυβερνήτης Μοχάμαντ Μπεντάρ.

«Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης (ενδεχόμενων επιζώντων), τα σπίτια έχουν θαφτεί σε βάθος πολλών μέτρων κάτω από το έδαφος» προσέθεσε την ίδια ώρα ο κυβερνήτης Αντίμπ.
Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ είναι σε ετοιμότητα να συνδράμουν στις έρευνες μόλις το ζητήσει η αφγανική κυβέρνηση. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι συνδράμει στα μέτρα ασφαλείας στην περιοχή. Οι Ταλιμπάν σε ανακοίνωσή τους εξέφρασαν επίσης τη βούλησή τους να προσφέρουν βοήθεια στην πληγείσα περιοχή.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 26 Απριλίου 2014

Washington’s Inconsistent Stance on Territorial Integrity

U.S. officials scarcely miss any opportunity to denounce Russia for severing Crimea from Ukraine and then annexing the peninsula. Yet Washington’s own track record regarding respect for the sovereignty and territorial integrity of countries is inconsistent, to say the least. Critics have noted that the position the United States and its NATO allies adopted toward the issue of Kosovo is at sharp variance with the current denunciation of Moscow’s conduct in Crimea. Not only did NATO launch an air war against Serbia to detach one of its provinces in 1999, but it proceeded to encourage and defend Kosovo’s subsequent unilateral declaration of independence in 2008 from what had become a fully democratic Serbia. 
The insistence of U.S. officials that the Kosovo situation was unique and, therefore, did not set any precedent, barely passed the laugh test. Russia explicitly cited Western policy in Kosovo for its own actions in Georgia, detaching two of that country’s secessionist-minded territories, South Ossetia and Abkhazia, later in 2008. More recent efforts by staunch critics of Russia’s amputation of Crimea to argue that Western actions in Kosovo were entirely different are scarcely more credible than Washington’s original justifications. The reality is that the Kosovo, Georgia, and Crimea episodes were all acts of aggression.
Cyprus is another case that undermines Washington’s professed reverence for the territorial integrity of nations. NATO ally Turkey invaded the island in 1974 and proceeded to occupy the northern 37 percent of Cypriot territory. At the very least, the U.S. government looked the other way while its ally committed a blatant act of territorial theft. And a provocative new book, Kissinger and Cyprus: A Study in Lawlessness, by former Nixon Administration official Eugene Rossides, makes a solid case that the administration aided and abetted Ankara’s aggression. 
The Turkish government certainly has never paid a significant price for invading and partitioning its neighbor. Nor has it done so for later establishing a secessionist entity, the Turkish Republic of Northern Cyprus, in the occupied territory and bringing in tens of thousands of settlers from the Turkish mainland. 
It would be charitable to describe Washington’s response to these repeated violations of international law as anemic. Although an angry Congress imposed sanctions against Turkey following the invasion, the executive branch did everything possible to evade and undermine those restrictions. That was doubly true of subsequent administrations. There was not even an effort to exclude Turkey temporarily from its role in NATO. United States policy in the succeeding decades has been more critical of the victims of Ankara’s ongoing aggression than it has of Turkey’s conduct. Indeed, Washington’s primary goal has been to pressure the Cypriot government and public into signing an agreement that would accept the Turkish Republic of Northern Cyprus in all but name and legitimize the continued presence of Turkish occupation troops in the north.
Given that record, it is difficult to regard the U.S. opposition to Russia’s actions in Crimea as based on sincere respect for international law. There appears to be a disturbing double standard. Washington certainly has not held itself or its allies to the behavioral standards that it demands of other countries.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ



58 χρόνια πριν
Αφοσίωση στη Δύση και ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας,
οι προτεραιότητες Αντενάουερ
Του Δημητρη Κ. Αποστολοπουλου*
Στις 5 Μαΐου 1955 κατατέθηκε στην Ουάσιγκτον από τα κράτη-μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας η τελευταία επικυρωτική πράξη των συμφωνιών της διάσκεψης του Λονδίνου του 1954, με τις οποίες η Δυτική Γερμανία εντασσόταν στο ΝΑΤΟ και ανακτούσε την εθνική της κυριαρχία. Λίγα χρόνια νωρίτερα, η γερμανική συνεισφορά στη δυτική άμυνα αποτελούσε ασύλληπτη προοπτική, μια και τα τραύματα του ναζισμού ήταν ακόμη νωπά. Μόλις δέκα χρόνια είχαν περάσει από την άνευ όρων συνθηκολόγηση της γερμανικής Βέρμαχτ (8 Μαΐου 1945), αλλά και από τη Συμφωνία του Πότσνταμ (Ιούλιος-Αύγουστος 1945), όπου οι συμμαχικές νικήτριες δυνάμεις (ΗΠΑ, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ενωση) αποφάσισαν μεταξύ άλλων την ολοκληρωτική αποστρατιωτικοποίηση της Γερμανίας.
Ηδη από τον Μάρτιο του 1949, λίγο πριν από τη σύσταση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε με τη διακήρυξη του Θεμελιώδους Νόμου (Grundgesetz – 23 Μαΐου 1949), ο Κόνραντ Αντενάουερ χαρακτήριζε την πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ ως πρωταρχική υποχρέωση ενός δυτικογερμανικού κράτους. Στο εξής ο Δυτικογερμανός καγκελάριος θα υποστήριζε σε κάθε ευκαιρία ότι η συμμετοχή της χώρας του στη Βορειοατλαντική Συμμαχία με έναν νέο στρατό ήταν απαραίτητη για την προστασία της Δύσης και της δημοκρατίας της. Αλλά και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στο βρετανικό Κοινοβούλιο, έκανε στις αρχές του 1950 λόγο για γερμανική συνεισφορά στο ζήτημα της δυτικής άμυνας, με στόχο την αναχαίτιση της σοβιετικής επέκτασης στην Ευρώπη.
Ο πόλεμος της Κορέας (που άρχισε τον Ιούνιο του 1950) λειτούργησε ως καταλύτης, ενισχύοντας την άποψη στη Δύση ότι θα έπρεπε να υπάρχει δυτικογερμανική «αμυντική συμβολή» για την απόκρουση μιας απειλής από την Ανατολή. Υπό την επήρεια των εντυπώσεων που δημιούργησε η έκρηξη του πολέμου αυτού, οι ΗΠΑ ουσιαστικά απαίτησαν από τους Ευρωπαίους τη μεγαλύτερη συμμετοχή τους στην κοινή άμυνα και επίσης επανεξοπλισμό της Γερμανίας, κάτι που αρχικά προκάλεσε γαλλικές αντιδράσεις. Η επιμονή των Αμερικανών, από το χρονικό αυτό σημείο και μετά, θα είναι καθοριστική.
Επανεξοπλισμός
Μαζί με τη συμμετοχή στη δυτική άμυνα πήγαινε ασφαλώς για τη Δυτική Γερμανία και το ζήτημα της επανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας (με δυνατότητα επανεξοπλισμού και απόκτησης ενόπλων δυνάμεων), η οποία περιοριζόταν ακόμη τότε αυστηρά από το καθεστώς της συμμαχικής κατοχής. Ο Αντενάουερ, επιδεικνύοντας προσωπικά ιδιαίτερες ικανότητες στις διαπραγματεύσεις του με τους Συμμάχους, εργάστηκε σκληρά και συστηματικά με σκοπό να ενισχυθεί η χώρα του στο εξωτερικό και να αποκτήσει αυτόνομη υπόσταση στη διεθνή κοινότητα. Την περίοδο 1949-1955 ο ίδιος ασκούσε απόλυτη εξουσία σχετικά με την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια και τις σχέσεις της Δυτικής Γερμανίας με τις συμμαχικές δυνάμεις, μια εξουσία αδιαμφισβήτητη και ευνοούμενη θεσμικά. Την κατάσταση εύστοχα περιγράφει ο ιστορικός Arnulf Baring με τα λόγια: «Εν αρχή ην ο Αντενάουερ» (Αm Anfang war Adenauer).
Ετσι, ενώ ο φόβος για τον γερμανικό μιλιταρισμό, που είχε οδηγήσει σε δύο παγκόσμιους πολέμους, παρέμενε έντονος, η πολιτική του καγκελάριου, ο οποίος σε κάθε περίσταση τασσόταν ανεπιφύλακτα στο πλευρό των Δυτικών Συμμάχων και ενέπνεε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε διεθνές επίπεδο, σε συνδυασμό με την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ανατολικού – δυτικού μπλοκ στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου που ήλθε για το νέο δυτικογερμανικό κράτος ως δώρο εξ ουρανού, ευνόησε την εισδοχή της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, που θα συνεπαγόταν και δυνατότητα συγκρότησης (δυτικο)γερμανικού στρατού ή -όπως η πλευρά των συμμάχων ήθελε να τονίζει- τη δυνατότητα μιας δυτικογερμανικής αμυντικής συμβολής στο πλαίσιο των δυτικών δυνάμεων.
Η συγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων
Η συμφωνία ένταξης τέθηκε σε ισχύ στις 6 Μαΐου 1955, και στην πανηγυρική σχετική τελετή στο Παρίσι, τρεις ημέρες αργότερα, ο ομοσπονδιακός καγκελάριος δήλωνε ότι οι Γερμανοί περισσότερο από κάθε άλλο λαό λαχταρούσαν την ειρήνη και την ασφάλεια. Πάντως, αν και η δυτικογερμανική «αμυντική συμβολή» ήταν ιδιαίτερα επιθυμητή από τους Δυτικούς συμμάχους, παρέμενε εμφανής κάποια δυσπιστία απέναντι στη Γερμανία του Αντενάουερ. Τα γερμανικά στρατεύματα θα ήταν τα μοναδικά τα οποία υπάγονταν πλήρως και απευθείας στην ανώτατη διοίκηση της Συμμαχίας, σύμφωνα και με τη ρήση του πρώτου γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, λόρδου Ισμέι, η οποία καθόριζε τις υποχρεώσεις της Συμμαχίας: «Keep the Russians out, the Americans in, the Germans down» (να κρατηθούν οι Ρώσοι έξω, οι Αμερικανοί μέσα, οι Γερμανοί κάτω).
Με την ένταξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ ξεκίνησε η δημιουργία της Μπούντεσβερ (Bundeswehr) και στις 7 Ιουνίου 1955 δημιουργήθηκε και τυπικά ομοσπονδιακό υπουργείο Αμυνας, με τον Τέοντορ Μπλανκ ως πρώτο υπουργό. Το ίδιο έτος ψηφίστηκαν από το γερμανικό ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο οι πρώτοι νόμοι σχετικοί με την άμυνα, ενώ το οργανόγραμμα προέβλεπε την ολοκλήρωση συγκρότησης στρατού ξηράς μέχρι τον Ιανουάριο του 1959 και της αεροπορίας και του ναυτικού μέχρι τον Ιανουάριο του 1960.
Η διαδικασία δημιουργίας νέων ενόπλων δυνάμεων δεν ήταν απλή υπόθεση. Εντονη εσωτερική διαμάχη προκλήθηκε λόγω της αντιπαράθεσης με το ναζιστικό παρελθόν και συγκεκριμένα με αφορμή το ζήτημα της πλήρωσης στρατιωτικών θέσεων από υψηλόβαθμους αξιωματικούς που είχαν υπηρετήσει τη χιτλερική Γερμανία. Μια «καθαρή» λύση στο συγκεκριμένο θέμα ήταν αδύνατη, αφού οι περισσότεροι ανώτεροι και ανώτατοι Γερμανοί αξιωματικοί είχαν βεβαρημένη σταδιοδρομία, όμως τέτοια άτομα ήταν σίγουρα απαραίτητα για τη δομή της στρατιωτικής διοίκησης. Για να μειωθεί η πιθανότητα να πληρωθούν οι ανώτερες θέσεις από «λάθος» άτομα, όλοι οι αξιωματικοί από τον βαθμό του συνταγματάρχη και πάνω εξετάστηκαν από επιτροπή 38 προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής, άτομα τα οποία όρισε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Τέοντορ Χόις ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης και έγκριση του Κοινοβουλίου. Πάντως στην κατηγορία ότι τελικά όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί είχαν υπηρετήσει στη Βέρμαχτ, ο Αντενάουερ είχε απαντήσει με νόημα πως το ΝΑΤΟ δεν θα δεχόταν εκ μέρους του 18χρονους στρατηγούς!
Η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία ήταν το τελευταίο στάδιο στην ενσωμάτωσή της στον δυτικό συνασπισμό και απέκλεισε τη δυνατότητα επανένωσης των δύο Γερμανιών στο κοντινό τότε μέλλον. Για τα επόμενα 35 χρόνια η σχέση της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία θα συμβόλιζε την αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου. Μετά τη γερμανική επανένωση, το 1990, μέλος του ΝΑΤΟ αποτελεί η νέα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας
Θορυβημένη από την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, λίγες ημέρες αργότερα, στις 14 Μαΐου 1955, η Σοβιετική Ενωση συνήψε στρατιωτική συμμαχία με τα κομμουνιστικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Γερμανίας. Η Συνθήκη Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας, όπως ήταν το επίσημο όνομα, υπογράφηκε στις 14 Ιουνίου στη Βαρσοβία της Πολωνίας και έμεινε γνωστή ως Σύμφωνο της Βαρσοβίας.
Με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας οι Σοβιετικοί θέλησαν να δημιουργήσουν το αντίπαλον δέος του ΝΑΤΟ, στην πράξη όμως η συμμαχία αποτέλεσε για τη Σοβιετική Ενωση το εργαλείο ελέγχου των κρατών-δορυφόρων της, διατηρώντας τη δυνατότητα στρατιωτικής επέμβασης όταν απειλούνταν η πολιτική ηγεμονία των κομμουνιστικών κομμάτων τους. Το Σύμφωνο έμεινε ενεργό καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μετά τις πολιτικές αλλαγές στην πρώην Σοβιετική Ενωση, το 1989, τα κράτη-μέλη του σταδιακά αποσύρθηκαν, για να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ στις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Η Συνθήκη πλήρους ανεξαρτησίας της Αυστρίας
Στη δεκαετία 1945-1955, οι εξελίξεις ήταν για την ηττημένη στον πόλεμο Αυστρία λιγότερο επώδυνες σε σχέση με τη Γερμανία. Παρότι διαχωρίστηκε και αυτή σε τέσσερις τομείς, με βρετανική, γαλλική, αμερικανική και σοβιετική διοίκηση, τελικά αντιμετωπίστηκε ως ένα κράτος που είχε καταληφθεί από τη Γερμανία και απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους. Η αυστριακή κυβέρνηση, που περιλάμβανε σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικούς και κομμουνιστές, και είχε έδρα τη Βιέννη στον σοβιετικό τομέα, αναγνωρίστηκε από τους Δυτικούς τον Οκτώβριο του 1945. Ετσι, αποφεύχθηκε η διαίρεση της χώρας σε ανατολικό και δυτικό τμήμα.
Λίγες ημέρες μετά την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και την επομένη της υπογραφής στρατιωτικής συμμαχίας της Σοβιετικής Ενωσης με την Ανατολική Γερμανία, οι τέσσερις συμμαχικές δυνάμεις υπέγραψαν, στις 15 Μαΐου 1955, τη Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους, με την οποία η χώρα ανέκτησε την πλήρη ανεξαρτησία της.
Το κείμενο της Κρατικής Συνθήκης (Österreichischer Staatsvertrag), που αποτέλεσε προϊόν πολιτικών διεργασιών με στόχο την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων των συμμαχικών δυνάμεων, προέβλεπε μεν την απόκτηση της εθνικής κυριαρχίας, έθετε ωστόσο και σημαντικούς περιορισμούς. Αρχικά απαγόρευε την επανένωση της Αυστρίας με τη Γερμανία, ενώ όριζε και τον ουδέτερο χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής που η χώρα όφειλε να ακολουθήσει σε μόνιμη βάση.
Βέβαια, παρά τις διακηρύξεις, ποτέ δεν υπήρξε ουδέτερη στάση ανάμεσα στους δύο αντίπαλους συνασπισμούς του Ψυχρού Πολέμου, αφού η Αυστρία σταθερά παρέμενε στο πλευρό των δυτικών δημοκρατικών χωρών και στην πράξη η φαινομενική ουδετερότητα αποτέλεσε μέσο κατευνασμού των ανησυχιών της Σοβιετικής Ενωσης.
* Ο κ. Δημήτρης Κ. Αποστολόπουλος είναι ερευνητής της Ακαδημίας Αθηνών και διδάκτωρ Νεότερης Ιστορίας του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ράσμουσεν: Η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο θα συνεχιστεί




Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν δήλωσε ότι οι διεθνείς δυνάμεις της Συμμαχίας στο Κόσοβο θα βοηθήσουν στην εφαρμογή της συμφωνίας Βελιγραδίου - Πρίστινας για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο πλευρών και ότι η αποστολή της Συμμαχίας θα είναι παρούσα στο Κόσοβο για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί.
Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, στο περιθώριο της 68ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, δήλωσε στη «Φωνή της Αμερικής» (Voice of America) ότι η αποστολή του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο είναι «ιστορία επιτυχίας» και ότι όλες οι πλευρές στην περιοχή θεωρούν την ειρηνευτική δύναμη στο Κόσοβο (KFOR) αμερόληπτο εγγυητή της ειρήνης και της ασφάλειας.
«Αρχίσαμε πριν από πολλά χρόνια με 50.000 στρατιώτες, τώρα έχουμε 5.000, κάτι που αντανακλά τη σημαντική βελτίωση της κατάστασης ασφάλειας. Θα συνεχίσουμε να είμαστε παρόντες όσο είναι αναγκαίο» ανέφερε ο κ. Ράσμουσεν.
«Πρόσφατα, η Πρίστινα και το Βελιγράδι κατέληξαν σε συμφωνία, τώρα έχει σειρά η πλήρης εφαρμογής της συμφωνίας και εμείς θα βοηθήσουμε σε αυτό», υπογράμμισε ο ΓΓ του ΝΑΤΟ.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

ΝΑΤΟ: Υψηλός ο αριθμός των απωλειών των αφγανικών δυνάμεων

Υπερβολικά υψηλός είναι ο αριθμός των θυμάτων στις τάξεις των αφγανικών δυνάμεων, σύμφωνα με τον διοικητή του ΝΑΤΟ.
Η αφγανική αστυνομία και ο στρατός υφίστανται μεγάλες απώλειες στο πολεμικό μέτωπο κι ίσως χρειαστούν έως και πέντε χρόνια ακόμη την υποστήριξη της Δύσης προτού να είναι σε θέση να αυτονομηθούν, δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα Guardian ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, ο στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ.
Στην ίδια συνέντευξη, ο στρατηγός Ντάνφορντ δήλωσε ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να κρίνει κάποιος αν ήταν σωστή η απόφαση του ΝΑΤΟ να τερματίσει τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν την Άνοιξη.
Οι δυτικές δυνάμεις επισήμως προσέφεραν μόνο εκπαίδευση και επιμελητειακή υποστήριξη στον αφγανικό στρατό και την αστυνομία κατά τους θερινούς μήνες οπότε κλιμακώνονται οι συγκρούσεις.
Ο Ντάνφορντ παραδέχτηκε ότι οι διοικητές του ΝΑΤΟ και των αφγανικών δυνάμεων ανησυχούν για τα υψηλά ποσοστά των απωλειών από τις τάξεις των αφγανικών δυνάμεων, που ανέρχονται συστηματικά σε περισσότερους από 100 νεκρούς την εβδομάδα.
Όπως δήλωσε ο ίδιος στην εφημερίδα, οι δυνάμεις ασφαλείας οι οποίες σήμερα αριθμούν 350.000 άτομα και αυξάνονται ραδγαία, δεν έχουν συνδράμει στο πολεμικό μέτωπο, αλλά ασχολούνται με την διαχείριση υλικού και τον σχεδιασμό, την συλλογή πληροφοριών και την υποστήριξη των αεροσκαφών και ελικοπτέρων που επιχειρούν σε δύσκολα πολεμικά μέτωπα.
Η Δύση σταμάτησε επισήμως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν τον Ιούνιο και ανέλαβε έναν «εκπαιδευτικό, συμβουλευτικό και επιμελητειακό» ρόλο. Ερωτηθείς για το αν θεωρεί πρώιμη την αλλαγή αυτή, δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι αφγανικές δυνάμεις, ο Ντάνφορντ είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να κρίνει. «Νομίζω ότι ο καιρός θα δείξει, δεν θεωρώ ότι μπορούμε να κρίνουμε από τώρα», είπε ο Ντάνφορντ.
Ο ίδιος δεν απέκλεισε έναν μάχιμο ρόλο των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων μετά το 2014, ειδικά με τη μορφή της στενής υποστήριξης από αέρος--τα αεροσκάφη και ελικόπτερα τα οποία υποστηρίζουν τα στρατεύματα στο πεδίο της μάχης, μία δυνατότητα που το Αφγανιστάν ξεκινά να αναπτύσσει τώρα.
Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές είναι ιδιαίτερα υψηλό στο Αφγανιστάν. Το υπουργείο Άμυνας έχει σταματήσει να δημοσιεύει μηνιαίο απολογισμό θυμάτων για να μην επηρεαστεί το ηθικό των στρατευμάτων, αλλά το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε χθες Δευτέρα ότι από τον Μάρτιο σκοτώθηκαν 1.792 αξιωματικοί της αστυνομίας, όπως μετέδωσε το Ρόιτερς, ποσοστό αντίστοιχο των απωλειών του περασμένου χρόνου, δηλαδή διπλάσιο αριθμό θυμάτων.
Πηγή: AΠE-MΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

Αμερικανικό αεροπλανοφόρο πλέει προς τη Συρία-ΝΑΤΟ: Να δοθεί αυστηρή απάντηση

Ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο που βρισκόταν εδώ και πολλούς μήνες στη θάλασσα του Ομάν πλέει στην Ερυθρά Θάλασσα με κατεύθυνση τη Συρία, όπως μετέδωσε το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ABC News. Πρέπει να δοθεί αυστηρή διεθνής απάντηση στη Συρία, υποστηρίζει ο Ράσμουσεν. Παράλληλα, η Ρωσία δηλώνει πως δεν έχει πειστεί για τη χρήση χημικών. Η Συρία ζητά από τον ΟΗΕ να εμποδίσει οποιαδήποτε επίθεση. Η Μέρκελ ελπίζει σε μια κοινή στάση. Το Ιράν προσφέρεται να μεσολαβήσει.

Το πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο USS Nimitz αναμενόταν να επιστρέψει στη βάση του στο Έβερετ, στην πολιτεία Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, όταν έλαβε εντολή να παραμείνει στην περιοχή. Παρ' όλα αυτά δεν του έχει ανατεθεί κάποια συγκεκριμένη αποστολή, ενώ αμερικανοί αξιωματούχοι έκαναν λόγο μιλώντας στο ABC News για μια «συνετή τοποθέτηση».
Ένας αξιωματούχος του Πενταγώνου δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι το αεροπλανοφόρο βρίσκεται στην περιοχή, χωρίς όμως να δώσει άλλες διευκρινίσεις. «Κρατάμε όλες τις πιθανότητες ανοικτές, διατηρώντας επιπλέον πλοία στην περιοχή», πρόσθεσε ο ίδιος.
Οι ΗΠΑ ανέπτυξαν στην ανατολική Μεσόγειο ένα αμφίβιο σκάφος, ικανό να μεταφέρει ελικόπτερα και μερικές εκατοντάδες Πεζοναύτες, το οποίο προστέθηκε στα πέντε αντιτορπιλικά —τα USS Stout, Mahan, Ramage, Barry και Gravely— που είχαν ήδη μετακινηθεί στην περιοχή ενόψει ενός πιθανού χτυπήματος εναντίον της Συρίας, όπως είχε δηλώσει χθες Κυριακή ένας αμερικανός αξιωματούχος.
Ράσμουσεν: Πρέπει να δοθεί αυστηρή διεθνής απάντηση
Ο γενικός γραμματέας του NATO, Άντερς Φο Ράσμουσεν, δήλωσε σήμερα ότι «προσωπικά έχει πειστεί» ότι το συριακό καθεστώς είναι αυτό που ευθύνεται για την επίθεση με χημικά όπλα η οποία στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων την 21η Αυγούστου σε προάστιο της Δαμασκού.
Ο Ράσμουσεν είπε ότι είδε «αποδεικτικά στοιχεία» γι' αυτό.
«Μου παρουσιάστηκαν βάσιμες πληροφορίες και, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, μπορώ να σας πω ότι προσωπικά είμαι πεπεισμένος όχι μόνο ότι έλαβε χώρα μια επίθεση με χημικά όπλα, αλλά και ότι το συριακό καθεστώς ευθύνεται» γι' αυτή, είπε ο Ράσμουσεν στους δημοσιογράφους κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στις Βρυξέλλες.
Ο Ράσμουσεν άφησε να εννοηθεί ότι του δόθηκε πρόσβαση σε απόρρητα στοιχεία που έχουν συλλέξει χώρες μέλη του NATO.
Νωρίτερα ο Ράσμουσεν επισήμανε ότι πρέπει να δοθεί «μια αυστηρή διεθνής απάντηση» στη χρήση χημικών όπλων.
Ρωσία: Δεν έχουμε πειστεί καθόλου για την χρήση χημικών
Η Ρωσία υπογράμμισε σήμερα ότι πιθανά αμερικανικά αεροπορικά πλήγματα στην Συρία μπορεί να «αναβάλουν για πολύ καιρό, ακόμη και για πάντα» την διεξαγωγή μιας ειρηνευτικής διάσκεψης, της λεγόμενης «Γενεύη 2», για την χώρα αυτήν και σημείωσε ότι δεν είναι «καθόλου» πειστικές οι πληροφορίες που γνωστοποίησαν οι ΗΠΑ για να αιτιολογήσουν την ανάληψη μιας τέτοιας δράσης. «Αν η ενέργεια που ανακοινώθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο (Μπαράκ Ομπάμα) προς μεγάλη λύπη όλων μας υλοποιηθεί αυτή θα αναβάλει για πολύ καιρό, ακόμη και για πάντα», την διεξαγωγή «αυτής της διάσκεψης», που ονομάζεται «Γενεύη 2», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μαζί με τον Νοτιοαφρικανό ομόλογό του Μαϊτέ Νκοάνα-Μασαμπάνε, ο οποίος επισκέπτεται την Μόσχα.
Ο Λαβρόφ είχε σημειώσει εξάλλου νωρίτερα σήμερα ότι η Ρωσία δεν έχει «καθόλου» πειστεί από τις πληροφορίες που παρουσίασε η Ουάσινγκτον για την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς της Δαμασκού. «Μας έδειξαν κάποιες εικόνες στις οποίες δεν υπάρχει τίποτε συγκεκριμένο: ούτε γεωγραφικοί χάρτες, ούτε ονόματα, εκεί υπάρχουν πολλές ασάφειες», είχε σημειώσει ο Λαβρόφ νωρίτερα κατά την διάρκεια ομιλίας του στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. Οι εικόνες στο Ίντερνετ γι' αυτήν την χημική επίθεση εγείρουν «πολλά ερωτήματα», είχε προσθέσει.
«Αν πρόκειται για πραγματικές εικόνες από μια επίθεση με χημικά όπλα και θύματα, υπάρχουν εκεί πολλές ασάφειες», είχε σημειώσει. «Αυτά που μας έδειξαν στο παρελθόν και πιο πρόσφατα οι Αμερικανοί εταίροι μας, όπως και οι Βρετανοί και οι Γάλλοι, δεν μας πείθουν καθόλου», είχε εξάλλου υπογραμμίσει για να καταλήξει: «Και όταν ζητούμε περισσότερες λεπτομέρειες, λένε ότι όλα είναι απόρρητα και ότι δεν μπορούν να τα δείξουν».
Συρία: Ζητά από τον ΟΗΕ να εμποδίσει οποιαδήποτε επίθεση
Η συριακή κυβέρνηση ζήτησε από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, να εργαστεί «για να εμποδιστεί οποιαδήποτε επίθεση κατά της Συρίας», μετέδωσε σήμερα το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της χώρας Sana.
"Η συριακή κυβέρνηση καλεί τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ να αναλάβει τις ευθύνες του και να φέρει εις πέρας τις προσπάθειες για να εμποδιστεί οποιαδήποτε επίθεση κατά της Συρίας και να προχωρήσουμε προς μια ειρηνική πολιτική λύση στην συριακή κρίση», δηλώνει ο πρεσβευτής της Συρίας στον ΟΗΕ Μπασάρ αλ Τζααφάρι σε επιστολή του προς τον Μπαν.
"Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πρέπει να εμποδίσει οποιαδήποτε ασύνετη χρήση βίας που είναι αντίθετη με την διεθνή νομιμότητα», προσθέτει ο ίδιος στην επιστολή του.
"Η συριακή κυβέρνηση επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά ότι δεν έκανε ποτέ χρήση χημικών όπλων (όπως την κατηγορεί η αντιπολίτευση και οι δυτικές χώρες)», υπογραμμίζει ο Τζααφάρι, ο οποίος προσθέτει ότι η Δαμασκός ζήτησε από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ να ερευνήσει «για την χρήση των όπλων αυτών στις 19 Μαρτίου στο Χαν αλ Άσαλ», κοντά στο Χαλέπι, στην βόρεια Συρία.
"Ο κόσμος περιμένει ότι οι ΗΠΑ θα διαδραματίσουν τον ρόλο τους ως προστάτες της ειρήνης προετοιμάζοντας με σοβαρότητα την διάσκεψη της Γενεύης για την Συρία και όχι ως μια χώρα που προσφεύγει στην στρατιωτική ισχύ κατά αυτών που αντιτίθενται στην πολιτική της», καταλήγει ο Τζααφάρι στην επιστολή του.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, διαβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ έλαβαν και ανέλυσαν δείγματα που αποδεικνύουν την χρήση αερίου σαρίν στην επίθεση της 21ης Αυγούστου κοντά στην Δαμασκό, για την οποία επέρριψε για άλλη μια φορά την ευθύνη στις συριακές αρχές.
Την ίδια ώρα, η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, δήλωσε σήμερα ότι ελπίζει πως ο ΟΗΕ μπορεί ακόμη να επεξεργαστεί μια κοινή πολιτική για την Συρία παρά την ρωσική και την κινεζική επιμονή.
Μετά την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, να ζητήσει την ψήφο του Κογκρέσου για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά της Δαμασκού, η Μέρκελ δήλωσε ότι «θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον χρόνο», σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέφεν Ζάιμπερτ.
"Εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι αυτό θα επιτύχει στον ΟΗΕ. Ελπίζουμε ότι τώρα υπάρχει μια πιθανότητα να το κάνουμε και είμαστε προσηλωμένοι σε αυτό», πρόσθεσε.
"Για θέματα όπως αυτό», οι γενικές εκλογές στην Γερμανία της 22ας Σεπτεμβρίου δεν παίζουν κάποιο ρόλο στις αποφάσεις της κυβέρνησης, σημείωσε εξάλλου ο Ζάιμπερτ.
Παράλληλα ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, δήλωσε χθες στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ ότι η χώρα του προτίθεται να μεσολαβήσει στην συριακή κρίση, σύμφωνα με τον ιστότοπο του ιρανικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου Irib.
"Απορρίπτοντας την χρήση βίας για την επίλυση της κρίσης στην Συρία δηλώσαμε ότι είμαστε έτοιμοι να μεσολαβήσουμε για την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης στην συριακή κρίση», σημείωσε ο Ζαρίφ στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε χθες με τον Μπαν.
Ένα στρατιωτικό πλήγμα στην περιοχή θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες και η παγκόσμια κοινότητα θα δυσκολευόταν στη συνέχεια να ξαναθέσει την κατάσταση υπό έλεγχο, δήλωσε επίσης στον Μπαν ο Ζαρίφ, σύμφωνα με τον Irib.
Αυξάνονται καθημερινά οι νεκροί
Σχεδόν 90 Σύροι αντάρτες σκοτώθηκαν τις τελευταίες 48 ώρες στην περιοχή της Δαμασκού, μεταξύ αυτών περίπου 20 σε μια ενέδρα του στρατού σήμερα, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
«Τουλάχιστον 29 αντάρτες, ανάμεσά τους και μη Σύροι, σκοτώθηκαν σε μια ενέδρα των ειδικών δυνάμεων και μαχητών της Χεζμπολάχ», στην Άντρα, βορειοανατολικά της Δαμασκού, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η οργάνωση που βασίζεται σε ένα ευρύ δίκτυο ανταρτών, στρατιωτικές και ιατρικές πηγές από όλη τη Συρία.
Από την πλευρά του το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Sana, επικαλούμενο στρατιωτική πηγή, μετέδωσε ότι «μια μονάδα του άξιου στρατού μας» σκότωσε «σε μια καλά σχεδιασμένη ενέδρα την πλειονότητα των μελών μιας μονάδας της τρομοκρατικής ομάδας αλ Νόσρα που προσπάθησε να διεισδύσει σε μια ανατολική οδό».
Το Παρατηρητήριο έκανε λόγο για νεκρούς και τραυματίες στις τάξεις του συριακού στρατού, χωρίς όμως να είναι σε θέση να διευκρινίσει τον αριθμό.
Μόνο χθες Κυριακή, όχι λιγότεροι από 46 εξεγερμένοι βρήκαν τον θάνατο σε συγκρούσεις που ακολούθησαν μιας επίθεσης των ανταρτών εναντίον στρατιωτικών θέσεων στην Ρουχέιμπα, βορειοανατολικά της Δαμασκού.
Έντεκα ακόμη αντάρτες σκοτώθηκαν σε άλλες μάχες στην επαρχία της Δαμασκού, σύμφωνα με την ίδια πηγή.
Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκανε λόγο για βίαιες συγκρούσεις στη Χομς, στην κεντρική Συρία, όπου ο στρατός προσπαθεί να θέσει εκ νέου υπό τον έλεγχό του την ιστορική πόλη.
Οι εξεγερμένοι κατέρριψαν χθες Κυριακή ένα πολεμικό αεροσκάφος στην περιοχή Ντέιρ αλ Ζορ, στην κεντρική Συρία, και η τύχη του πιλότου παραμένει άγνωστη.
Η συριακή αεροπορία από την πλευρά της εξαπέλυσε την ίδια ημέρα δύο αεροπορικές επιθέσεις εναντίον θέσεων των ανταρτών στην Νταράγια, νοτιοδυτικά της συριακής πρωτεύουσας.
Πηγή: AMΠE
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Σύνοδος του ΝΑΤΟ για την αντιμετώπιση των κυβερνοεπιθέσεων

Η άμυνα απέναντι σε κυβερνοεπιθέσεις θα είναι το βασικό θέμα της επόμενης συνόδου των υπουργών Άμυνας των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Ιουνίου.

Όπως επισημαίνει σημερινό δημοσίευμα του δελτίου πληροφόρησης Agence Europe, θα είναι η πρώτη φορά που μια σύνοδος υπουργών Άμυνας των χωρών του ΝΑΤΟ θα αφιερώσει σημαντικό χρόνο από τις εργασίες της στην άμυνα απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις.
Καταγράφονται στο πλαίσιο της Συμμαχίας δύο τάσεις για το θέμα. Μια αυτών που επιδιώκουν τη διεύρυνση του ρόλου του ΝΑΤΟ και τη μεγαλύτερη ενασχόληση του οργανισμού με το ζήτημα αυτό και μια εκείνων που προτιμούν η διαχείριση του ζητήματος να παραμείνει κυρίως εθνική υπόθεση των κρατών-μελών.
Σύμφωνα εξάλλου με αξιωματούχο του ΝΑΤΟ, που επικαλείται το Agence Europe, η συζήτηση θα έχει «στρατηγικό» χαρακτήρα, θα περιστραφεί δηλαδή γύρω από θέματα γενικής φύσης, όπως οι υπάρχουσες αρμοδιότητες του ΝΑΤΟ και οι δυνατότητες παροχής υποστήριξης στα κράτη μέλη ώστε να αμυνθούν με δικά τους μέσα σε περίπτωση κυβερνοεπίθεσης.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 12 Μαΐου 2013

Ευρω-αμφισβήτηση για τους λόγους ύπαρξης του ΝΑΤΟ


Θέτει χωρίς περιστροφές το ζήτημα η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ», παραδοσιακά συνδεόμενη στενά με το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών, σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο της που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η κρίση ταυτότητας του ΝΑΤΟ». «Είναι μια βαθιά ταραχή, ίσως το πρελούδιο μιας πραγματικής υπαρξιακής κρίσης» αναφέρεται ευθύς από την αρχή στην ενδιαφέρουσα ανάλυση.
Και ο αρθρογράφος συνεχίζει: «Είναι αποτέλεσμα ενός ερωτήματος με το οποίο έρχονται μερικές φορές αντιμέτωποι οι οργανισμοί: ''Μα τι πραγματικά υπηρετούμε;'' Αυτή την ερώτηση αρχίζουν να τη θέτουν στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Υπουργικές σύνοδοι χωρίς ημερήσια διάταξη και σύνοδοι κορυφής χωρίς αποφάσεις. Το ΝΑΤΟ φυτοζωεί, ψάχνεται, προσπαθεί να ''επανακαθορίσει'' αυτό ή να θέσει σε επανεκκίνηση το άλλο» τονίζει απαξιωτικά ο αρθρογράφος της γαλλικής εφημερίδας. «Επιπρόσθετο σημάδι των σημερινών δυσκολιών είναι ότι μια σύνοδος κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων του ΝΑΤΟ ματαιώθηκε επειδή δεν υπήρχε βεβαιότητα ότι θα παρίστατο ο Μπαράκ Ομπάμα» προσθέτει ανελέητα. Η γαλλική ανάλυση είναι γεμάτη στοιχεία πραγματικά, επιλεγμένα για να αποδείξουν ότι κανενός είδους σοβαρή ευρωαμερικανική συνεργασία δεν υπάρχει σήμερα στους κόλπους του ΝΑΤΟ, ότι οι Ευρωπαίοι είναι απρόθυμοι να δαπανούν πόρους για το ΝΑΤΟ και λόγω οικονομικών δυσκολιών και κυρίως επειδή δεν το θεωρούν πλέον όχι μόνο απαραίτητο, αλλά ούτε καν χρήσιμο για την ασφάλειά τους.
Το άρθρο επιτελεί πειστικότατα τον στόχο του. Υπονομεύει μεθοδικά και αριστοτεχνικά όλες τις κύριες πλευρές της συνεργασίας Αμερικανών και Ευρωπαίων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ - στρατιωτική, οικονομική, πολιτική. Μέχρι που φτάνει στο σημείο να υπογραμμίσει ότι «η κοινή χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ μπορεί να σημαίνει περισσότερες πωλήσεις αμερικανικού στρατιωτικού υλικού και επιβολή σε όλα τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ της νόρμας ''κατασκευασμένο στις ΗΠΑ''». Η ουσία αυτής της απαξίωσης του ΝΑΤΟ εκ μέρους των Γάλλων -οι οποίοι άλλωστε ουδέποτε είχαν καλές σχέσεις με την Ατλαντική Συμμαχία- είναι σαφώς βαθύτερη. Το ΝΑΤΟ ήταν ανέκαθεν το μέσον στρατιωτικής κυριαρχίας των Αμερικανών στην Ευρώπη, αποτέλεσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οσο υπήρχαν η Σοβιετική Ενωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, η τότε Δυτική Γερμανία θεωρούσε το ΝΑΤΟ ζωτικής σημασίας για την ίδια την ύπαρξή της. Ηταν απολύτως πειθαρχική στις στρατιωτικές εντολές και απαιτήσεις της Ουάσιγκτον, υποχρεώνοντας έτσι και τη Γαλλία, η οποία, σημειωτέον, δεν συμμετείχε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, να το ανέχεται. Μόλις κατέρρευσε η Σοβιετική Ενωση και επανενώθηκε η Γερμανία, το ΝΑΤΟ έχασε το στοιχείο της υπεράσπισης των κοινών συμφερόντων των αστικών τάξεων ΗΠΑ και Ευρώπης και διατήρησε αποκλειστικά τον χαρακτήρα του μέσου της στρατιωτικοπολιτικής επικυριαρχίας των Αμερικανών στη Γηραιά Ηπειρο.
Την προηγούμενη δεκαετία οι Ευρωπαίοι διερεύνησαν μήπως θα μπορούσαν να προσποριστούν κέρδη από επιθετικούς πολέμους, κατακτητικούς πολέμους του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη. Διαπίστωσαν όμως ότι η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία απολύτως διάθεση να μοιραστεί τίποτα μαζί τους. Παράλληλα, με τη ραγδαία ενίσχυση της ηγεμονίας του Βερολίνου σε ολόκληρη την Ευρώπη μέσω του ευρώ και την αντικειμενική υπονόμευση εξ αυτού του γεγονότος της επιρροής των ΗΠΑ στη Γηραιά Ηπειρο, οι Γερμανοί αισθάνθηκαν επαρκώς ισχυροί ώστε να αρχίσουν να υπονομεύουν την αμερικανική στρατιωτική επικυριαρχία στην ήπειρό μας. Αθόρυβα έτσι προσέγγισαν τις γαλλικές θέσεις περί χαλάρωσης των δεσμών με το ΝΑΤΟ. Οι Γερμανοί έχουν πλήρη επίγνωση του ότι παρόλο που σήμερα η Γαλλία είναι ασύγκριτα ισχυρότερη της Γερμανίας στον στρατιωτικό τομέα, μια γαλλογερμανική στρατιωτική συνεργασία θα καταλήξει σύντομα σε υποτελή ρόλο για τη Γαλλία, η οποία είναι σοβαρότατα οικονομικά εξαρτημένη από το Βερολίνο, ιδίως όσο έχει ως νόμισμα το ευρώ.
Σε πρώτη φάση πάντως το Παρίσι δικαίως προσδοκά κέρδη, έστω και προσωρινά, από την τάση χειραφέτησης της Γερμανίας από την αμερικανική στρατιωτική επικυριαρχία. Ολα τα κατά καιρούς φληναφήματα περί «Ευρωπαϊκής Αμυνας» αντανακλούν ακριβώς γαλλικά όνειρα και γερμανικές προσδοκίες αλλά και την αμερικανική υπονομευτική δράση κατά των σχεδίων αυτών. «Τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία -η τελευταία με πιο διφορούμενη στάση- αναρωτιούνται μήπως, αντί να εξετάσουν έναν νέο καταμερισμό ρόλων στους κόλπους ενός ΝΑΤΟ που γερνάει, θα ήταν καλύτερα να αναπτύξουν το δυναμικό (σ.σ. στρατιωτικής) ισχύος της ΕΕ» τονίζει η «Μοντ» στο όντως βαρυσήμαντο άρθρο της. Είναι φανερό ότι το μέλλον του ΝΑΤΟ δεν είναι καθόλου βέβαιο.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 6 Μαΐου 2013

Syria is Fighting Islamic Jihadists: Chechen Islamists, NATO Turkey and Gulf Money Boutros Hussein and Lee Jay Walker


Modern Tokyo Times
syriannew3
The Syrian government is fighting international Islamic jihadists which are funded by feudal Gulf monarchs and whereby NATO Turkey is a friendly participant in the destabilization of Syria. Indeed, it is amazing that America, France and the United Kingdom are playing the “international jihadist card” against Syria after the deplorable reality of what happened in Afghanistan. This applies to America, the United Kingdom, Pakistan, Saudi Arabia, and other nations, openly funding terrorists throughout the 1980s and 1990s in Afghanistan and clearly this reality existed long after the demise of the Soviet Union. Indeed, when America needed help after September 11 it was the Russian Federation supported Northern Alliance which helped Washington against its former Islamist friends.
However, under the Obama administration the terrorist ratlines which existed pre-September 11 have once more been re-opened. This can be seen by events in Libya where many Islamic jihadists which were fighting in Iraq suddenly fused together with powerful Gulf nations, America, France and the United Kingdom. Clearly this “unholy alliance” resembled the reality of Bosnia whereby international jihadists went to this part of the former Yugoslavia in order to slit the throats of Orthodox Christian Serbs. America under Bill Clinton marched in step with international jihadists, Iran, Saudi Arabia and an array of different nations which supported the jihadist banner against Orthodox Christians in Bosnia. Like usual, the media was at its compliant best because somehow all the beheadings, international jihadists, covert ratlines linking the CIA and Iran, and so forth, were conveniently missed.
Modern day Syria resembles the political spin of Bosnia because international jihadists, supporters of sectarianism and outside nations have been given the usual free ride. The real “David” is Syria which faces many “Goliaths” which seek to crush the independence of this nation. America, France and the United Kingdom have geopolitical ambitions but just like in Afghanistan the long-term will be won by Gulf Islamist indoctrination if Syria is crushed. It matters not that Islamist terrorists on the ground are cleansing minorities, killing mainstream Sunni Muslim clerics and putting women in the shadows. After all, elites in London, Paris and Washington know full well that secular Syria will be crushed by sectarian Islamists if the government of Syria falls.
Chechen Islamists and Caucasus Jihadists
Islamic jihadists from all over the world are flocking to Syria and clearly NATO Turkey is “pimping itself out” in order to enable Islamist to enter the north of this country. At the same time, Gulf petrodollars are helping to arm international jihadists against secular Syria alongside spreading Islamist indoctrination by manipulating charities, refugee camps and by spreading media propaganda throughout the Middle East. The Chechen and Caucasus Islamist angle is also increasing and given the notoriety of Chechen fighters then clearly the allies of America are enabling this to happen – this applies to Turkey and Georgia.
In a past article by Modern Tokyo Times it was stated that “It is known that Turkey and Georgia have given either tacit approval of safety to Chechen Islamists in the past, or both nations have been involved in covert operations aimed at the Russian Federation. Either way, it is clear that Chechen Islamists were given breathing space in parts of Turkey and Georgia. Georgia could claim that the internal convulsions which continue to cause problems in several parts of this nation, is a valid reason why they couldn’t prevent Chechen Islamist intrigues in the past. Yet, Turkey can’t provide any such excuse and given the nature of this nations support for sectarianism, terrorism and sedition within Syria, then clearly the “Chechen connection” may be based on the intrigues of Ankara.”
In 2012 Bill Roggio, The Long War Journal, stated that “The Al Nusrah Front for the People of the Levant, an al Qaeda-linked jihadist group that is fighting Bashir al Assad’s regime in Syria, has claimed credit for yet another suicide attack as well as another joint operation with Chechen fighters.”
Murad Batal al- Shishani wrote in the Jamestown Foundation on April 19, 2013, that “A video posted on YouTube in the last week of March documented the unification of two Syrian armed groups; the Katibat al-Khattab (Army of Khattab Brigades) and the Katibat Jaysh al-Muhammad (Army of Muhammad Brigades), with the Katibat al-Muhajireen (KaM – the Brigade of Migrants). [1] The video showed armed men giving their bayat (allegiance) to the amir of the Katibat al-Muhajireen, Abu Omar al-Shishani, an ethnic Chechen from Georgia’s Pankisi valley. The newly unified groups announced their incorporation into a new movement using the name Jaysh al-Muhajireen wa’l-Ansar (JMA – the Army of Migrants and Supporters) and under the command of al-Shishani (“The Chechen”). Like its components, the new movement will continue to be dedicated to helping Syrians topple the rule of Syrian president Bashar al-Assad. [2]”
He continues by stating that “The KaM was formed in the rural areas of Latakia (northwest of Damascus) in mid-2012 by Libyan volunteers who joined the Syrian revolution after toppling Mu’ammar Qaddafi’s regime in Libya. However, the leadership of the group is currently dominated by Chechens. With a membership of roughly 1,000 fighters, the Muhajireen operate in various areas of Syria and have seen action primarily in the Aleppo area (Kavkaz.tv, March 26). The KaM also coordinated attacks with other armed groups in Syria, especially with the jihadist group Jabhat al-Nusra (JaN), which renewed its allegiance to al-Qaeda leader Ayman al-Zawahiri in mid-April (al-Shorfa.com, April 15). One of the best known of these joint attacks was the assault on Air Defense Brigade 602’s base in the Handarat district of Aleppo (Jabhat al-Nusra, Statement No. 166, November 21, 2012; as-ansar.com; al-Jazeera Arabic TV, November 6, 2012).”
It is therefore abundantly clear that the wave of Libyans, Tunisians and other North Africans were unable to topple the government of Bashar al-Assad. Therefore, Gulf petrodollars and the connivance of the Erdogan government in NATO Turkey are intent on funding greater professionalism within the Islamist jihadist ranks. Not surprisingly, the Chechen and Caucasus Islamist angle became most appealing given the links between Turkey and Chechen jihadist groups.
Interestingly, the Chechen angle to the Boston terrorist attack in America witnessed the “crocodile tears” of President Obama. After all, “real Chechen Islamist terrorists” in Syria are being supported by the allies of Washington. Indeed, even after the terrible events of Boston the government of America announced more funding to various factions in Syria in order to further destabilize secular Syria. Therefore, it appears that the United States isn’t interested in the real picture and this echoes the reality surrounding September 11 whereby nearly all the jihadists came from Saudi Arabia.
The Chechen and Caucasus Islamist angle in Syria continues to develop because in the early stages this reality was negligible. Yet from the middle of 2012 it became apparent that Islamists from the Caucasus area were increasingly going to Syria. This reality can be seen today because Chechens and others are playing a more important role within the international jihadist terrorist movement in Syria. Indeed, in the last 24 hours it was reported that two Orthodox Christian bishops were kidnapped in Syria and once more some reports are pointing the fingers at the Chechen angle. Irrespective, if Chechens are involved in the kidnapping of two Orthodox Christian bishops in Syria; it is clear that only “good terrorists” exist in the minds of the governments of America, France and the United Kingdom.
In the past the Gulf petrodollars funded Islamist terrorism and indoctrination throughout the Caucasus region and clearly this reality is still ongoing. Therefore, the Russian Federation should be doing more in Syria to counteract Gulf nations, Turkey and the ratlines which exist within MI6, CIA and other intelligence networks. If Moscow doesn’t send covert operatives into Syria – or at least fund Syrian intelligence units and provide greater arms and intelligence knowledge; then clearly this will come back to haunt the Russian Federation.
Modern Tokyo Times stated in a past article that “The Russian Federation should be very worried about this angle because in recent times several Sufi Muslim leaders have been killed in Dagestan and Tatarstan by Sunni Islamist terrorists. Not only this, these new ratlines could trigger more bloodshed in the Caucasus region and in other parts of the Russian Federation. At the same time, the situation in Chechnya could be reignited in the future if bases become obtainable alongside fresh armaments and capital.”
Lorenzo Vidino stated back in 2005 that “On September 1, 2004, a group of Chechen terrorists took hostage and two days later murdered at least 335 schoolchildren and parents in Beslan, a town in the Russian republic of North Ossetia. The atrocity focused world attention on Chechnya. The Russian government used the event to reiterate its arguments that Chechen terrorists and foreign jihadists supporting them have ideological, financial, and operational ties with Islamist terrorist organizations such as Al-Qaeda.[1] Although President Vladimir Putin and top Russian security officials provided evidence of links between Chechen fighters and Al-Qaeda, European politicians and mainstream Western journalists focused instead upon the Russian army’s brutality and dismissed Putin’s claims as an attempt to gain sympathy in the West and deflect criticism of Russia’s handling of a nationalist insurgency.”
“Putin may have been opportunistic, but he was also correct. A close examination of the evolution of the Chechen movement indicates that Islamists and followers of Al-Qaeda have increasingly sought to co-opt the Chechen movement as their own.”
In Syria in 2013 it is clear that Chechens and other Islamist jihadists from the Caucasus region are hand-in-hand with al-Qaeda. It is also known that the Russian Federation notified America about the individual involved in the Boston terrorist attack way back in 2011. Clearly, both times the Russian Federation fully understood the reality on the ground while major Western powers just closed their eyes.
Today NATO Turkey is a major conduit for many Islamist terrorist ratlines and clearly Chechens and Caucasus Islamists have entered Syria via the connivance of the Erdogan government. The government of Syria insists that it is fighting international terrorism which is being sponsored and supported by America, France, Qatar, Saudi Arabia, Turkey and the United Kingdom. On top of this, Jordan is playing a murky role and clearly parts of Lebanon are involved in supporting international terrorism and sectarianism. It is therefore incumbent on the friends of Syria to help this nation much more and for major Western powers to take a long look at September 11, the shackling of women in Afghanistan, daily terrorism in Iraq, the failed state of Libya, the collapse of parts of Pakistan, the destabilization of Mali after the Libya debacle – and other brutal realities like 50% of Christians fleeing Iraq after the US led invasion. After all, why are the same nations supporting the side of international terrorism and sectarianism against secular Syria? Similarly, how come NATO Turkey is a springboard for international jihadists like the Chechens and so many more ethnic groups given their brutal future objectives?
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013

Υπέρ του Άσαντ η απόρριψη του αιτήματος κάλυψης από Πάτριοτ, κατά τον αρχηγό της συριακής αντιπολίτευσης



Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Αλχάτιμπ λέει πως η απόρριψη του αιτήματός του για Πάτριοτ βοηθάει τον Άσαντ.
Ο ηγέτης της συριακής αντιπολίτευσης Μόαζ Αλχάτιμπ δήλωσε πως η απόρριψη εκ μέρους το ΝΑΤΟ του αιτήματός του να υποστηριχθούν οι ανταρτοκρατούμενες περιοχές στο βορρά από πυραύλους Πάτριοτ έστειλε στην κυβέρνηση του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ το μήνυμα ότι μπορεί «να κάνει ό,τι θέλει».
Ο Αλχάτιμπ δήλωσε σε συνέντευξή του προς το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ότι δεν αποσύρει την παραίτησή του από τη θέση του επικεφαλής του κύριου συνασπισμού της συριακής αντιπολίτευσης, αλλά θα συνεχίσει προς το παρόν να φέρει σε πέρας τα καθήκοντα της ηγεσίας.
Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε χθες Τρίτη πως δεν προτίθεται να επέμβει στρατιωτικά στη Συρία αφού ο Αλχάτιμπ δήλωσε πως ζήτησε από τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν πυραύλους Πάτριοτ για να προστατεύσουν ανταρτοκρατούμενες περιοχές από την αεροπορική δύναμη του Άσαντ.
"Χθες πραγματικά εξεπλάγην με τα σχόλια από το Λευκό Οίκο ότι δεν είναι δυνατό να αυξηθεί το βεληνεκές των πυραύλων Πάτριοτ για να προστατευθεί ο συριακός λαός», δήλωσε ο Αλχάτιμπ.
"Φοβάμαι πως αυτό θα είναι ένα μήνυμα προς το συριακό καθεστώς ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει», πρόσθεσε.
Ερωτηθείς για την παραίτησή του, την Κυριακή, ως αρχηγού του συνασπισμού των ανταρτών —για την οποία είπε πως οφείλεται κυρίως στην απογοήτευσή του για την απροθυμία της Δύσης να αυξήσει την υποστήριξή της προς την αντιπολίτευση— δήλωσε: «Έδωσα την παραίτησή μου και δεν την έχω αποσύρει. Όμως πρέπει να συνεχίσω τα καθήκοντά μου μέχρι να συνεδριάσει η γενική επιτροπή».
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013

Απέρριψε τη θέση του διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη ο στρατηγός Τζον Άλεν



Ο στρατηγός Τζον Άλεν απέρριψε τη θέση του διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και προτίμησε να συνταξιοδοτηθεί.
Ο Αμερικανός στρατηγός Τζον Άλεν αποφάσισε να βγει στη σύνταξη και να μην αναλάβει τελικά την διοίκηση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, όπως ανακοίνωσε χθες Τρίτη ο ίδιος στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο Μπαράκ Ομπάμα δέχθηκε το αίτημα του στρατηγού Άλεν να αποσυρθεί από το στρατό, προκειμένου να «αντιμετωπίσει θέματα υγείας μέσα στην οικογένειά του».
Ο Τζον Άλεν είναι ο απερχόμενος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Πρόσφατα είχε εμπλακεί στο ροζ σκάνδαλο που οδήγησε σε παραίτηση τον διευθυντή της CIA Ντέιβιντ Πετρέους και απαλλάχθηκε .
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, η Γερμανία και η Βρετανία καλωσορίζουν τη στρατιωτική δράση στο Μαλί

Το ΝΑΤΟ καλωσόρισε σήμερα τη στρατιωτική επέμβαση της Γαλλίας στο Μαλί, αλλά δήλωσε πως η συμμαχία δεν έχει λάβει κανένα γαλλικό αίτημα για βοήθεια. «Δεν έχει υπάρξει αίτημα ούτε συζήτηση (μέσα στο ΝΑΤΟ) για την κατάσταση στο Μαλί, η συμμαχία ως τέτοια δεν εμπλέκεται σ' αυτή την κρίση», δήλωσε προς τους δημοσιογράφους η εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ Οάνα Λουνγκέσκου. «Όμως σίγουρα ανησυχούμε όλοι για τις απειλές που μπορεί να δημιουργηθούν από τρομοκρατικές οργανώσεις στο Μαλί, όχι μόνο στην ίδια τη χώρα, αλλά επίσης στην περιοχή, και γι' αυτό καλωσορίζουμε τις προσπάθειες ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (για το Μαλί) και την πολύ γρήγορη δράση από τη Γαλλία για να αντιμετωπιστεί η επίθεση τρομοκρατικών οργανώσεων», δήλωσε η Λουνγκέσκου.
Στο μεταξύ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Φαν Ρόμπαϊ δήλωσε σήμερα πως «επείγει να σταματήσουμε» τους «τρομοκράτες» και τις «ανταρτικές οργανώσεις» που έχουν ξαναρχίσει την επίθεση στο Μαλί. «Επανέλαβα τη βαθιά ανησυχία της ΕΕ για τις ενέργειες τρομοκρατών και ανταρτικών ομάδων σ' αυτή τη χώρα», δήλωσε ο Φαν Ρόμπαϊ αφού συναντήθηκε στο Κάιρο με το Γενικό Γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου Νάμπιλ αλ Αράμπι. «Απειλούν τη διακυβέρνηση του Μαλί και προκαλούν πολλά βάσανα στον πληθυσμό», πρόσθεσε μιλώντας σε δημοσιογράφους. «Επείγει να τους σταματήσουμε και να βοηθήσουμε την κυβέρνηση του Μαλί να αποκτήσει και πάλι τον πλήρη έλεγχο της επικράτειάς της», συνέχισε ο Φαν Ρόμπαϊ.
Η ΕΕ σχεδιάζει να αναπτύξει στρατιωτικούς εκπαιδευτές στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου στο Μαλί, δήλωσε εξάλλου σήμερα στις Βρυξέλλες ο εκπρόσωπος Μάικλ Μαν, επιμένοντας πως δεν προβλέπεται κάποιος μάχιμος ρόλος. «Σχεδιάζουμε μια εκπαιδευτική αποστολή της ΕΕ στο Μαλί και τα σχέδια αυτά θα προχωρήσουν», δήλωσε ο Μαν στις Βρυξέλλες. «Η αποστολή θα αρχίσει πιθανόν είτε κατά το δεύτερο μισό του Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου».
Ο εκπρόσωπος διευκρίνισε πως οκτώ χώρες της ΕΕ έχουν ήδη εκφράσει την προθυμία τους να συμμετάσχουν στην αποστολή. Η συμμαχία μπορεί επίσης να προσφέρει κεφάλαια για αφρικανικές στρατιωτικές αποστολές στο Μαλί, δήλωσε ο Μαν. Η κυβέρνηση της Γερμανίας ανακοίνωσε πως η χώρα δεν θα στείλει μάχιμα στρατεύματα στο Μαλί, αλλά είναι έτοιμη να προσφέρει στη Γαλλία επιμελητειακή βοήθεια ή άλλη υποστήριξη.
Το υπουργικό συμβούλιο συμφώνησε «να αρχίσουν συνομιλίες με τη Γαλλία για το πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε την εμπλοκή της Γαλλίας, εκτός από το να στείλουμε μάχιμα στρατεύματα, για παράδειγμα στους τομείς της πολιτικής, της επιμελητείας, της ανθρωπιστικής δράστης και της ιατρικής», δήλωσε ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε. Ο ίδιος δήλωσε πως δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να έχει «ένα καταφύγιο τρομοκρατών στο κατώφλι μας».
Ο υπουργός Άμυνας Τόμας ντε Μεζιέρ επαίνεσε τη γαλλική στρατιωτική αποστολή ως «εύλογη και ορθή και άξια υποστήριξης», ενώ υπογράμμισε επίσης πως η Γερμανία δεν θα στείλει στρατεύματα. Στο μεταξύ, η επιμελητειακή βοήθεια της Βρετανίας προς τη Γαλλία στην κρίση στο Μαλί άρχισε χθες καθώς ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον επανέλαβε ότι βρετανικά στρατεύματα δεν θα συμμετάσχουν σε μάχες.
Ερωτηθείς από το BBC αν θα υπάρξουν βρετανικά στρατεύματα «επί του πεδίου», ο Κάμερον δήλωσε πως η Βρετανία θα βοηθήσει τη Γαλλία ως σύμμαχος και πως η βοήθεια θα είναι επιμελητειακή, αλλά θα επεκταθεί και στις πληροφορίες. «Η Γαλλία είναι ένας ισχυρός σύμμαχος και φίλος της Βρετανίας», τόνισε. Το πρώτο από τα δύο μεταγωγικά αεροπλάνα C17 της βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF) φορτωνόταν σήμερα στη βόρεια Γαλλία με γαλλικά θωρακισμένα οχήματα και άλλον εξοπλισμό, όμως η αναχώρησή του από το Παρίσι καθυστερεί εξαιτίας τεχνικού προβλήματος, ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας στο Λονδίνο.
Ένα δεύτερο μεταγωγικό πρόκειται να αναχωρήσει αργότερα σήμερα από βάση στη Βρετανία. Στο μεταξύ, η Κίνα υποστήριξε σήμερα απρόθυμα τη γαλλική στρατιωτική επέμβαση στο Μαλί επιμένοντας ότι πρέπει να αναπτυχθεί «όσο το δυνατόν συντομότερα» η Διεθνής Δύναμη Υποστήριξης προς το Μαλί (MISMA) που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. «Η Κίνα υποστηρίζει πάντα τις προσπάθειες που πραγματοποιούνται από την κυβέρνηση του Μαλί για τη διαφύλαξη της κυριαρχίας της και της εδαφικής ακεραιότητάς της», δήλωσε ο Χονγκ Λέι, εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας. «Ελπίζουμε ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη θα θέσουν σε εφαρμογή την απόφαση 2085 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που εγκρίνει την ανάπτυξη μιας διεθνούς αποστολής υποστήριξης στην οποία να κυριαρχούν οι Αφρικανοί», πρόσθεσε.
Πηγή: ΑΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...