Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κύπρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κύπρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 7 Ιουλίου 2015

Η ΔΔΟ και η ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Νέα αποδέσμευση βρετανικών εγγράφων για το 1983
Ο Στρατηγός Εβρέν θεωρούσε ικανοποιητικό συμβιβασμό για τους Τουρκοκυπρίους τη διζωνική, δικοινοτική λύση, την ίδια ώρα που οι Ε/κ την απέρριπταν


Μέρος Α’

Το Βρετανικό Κρατικό Αρχείο αποδέσμευσε -με καθυστέρηση- σωρεία φακέλων του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας για το έτος 1983. Επισημαίνω ότι την 1η Αυγούστου 2013 είχε αποδεσμεύσει ελάχιστα από πρωθυπουργικούς φακέλους. Γι' αυτό τα σημερινά έγγραφα για το 1983 πρέπει να μελετηθούν σε συνδυασμό με όσα αποδεσμεύθηκαν την 1η Αυγούστου 2013 και δημοσιεύσαμε στη Σημερινή 1/8/2013 «Το Φόρεϊν Όφις συμβούλευε τη Θάτσερ να μην απαντά σε επιστολές Ντενκτάς», 2/8/2013 «Έπρεπε να εισβάλουμε και εμείς», 3/8/1983 «Μην τους καταδικάσετε πολύ», 5/8/2013 Έκρυβαν την αλήθεια οι Βρετανοί» και 6/8/2013

«Στόχος του Ντενκτάς η Διζωνική».
Ένας σημαντικός αριθμός φακέλων στη σημερινή αποδέσμευση καλύπτει τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους, τη θέση του Στρατηγού Εβρέν για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τη θέση Προέδρου Κυπριανού για τη Διζωνική, την εκ περιτροπής προεδρία, το Σχέδιο Γκόμπι, τους «δείκτες Κουεγιάρ», την παραίτηση του υπ. Εξωτερικών Νίκου Ρολάνδη, τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων στην Κύπρο, την πιθανότητα εποικισμού στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων, τις βρετανικές βάσεις, τις χορηγίες που χρωστούν, τη στάση του Φόρεϊν Όφις έναντι της καταστροφής και σύλησης των εκκλησιών στα κατεχόμενα, την άρνησή τους να πωλούν οπλισμό στην Κυπριακή Δημοκρατία, κ.ά.

Να αναγνωριστεί η πολιτική ισότητα - να γίνει δεκτή η διζωνική
Στην 9η επέτειο της τουρκικής εισβολής (20.7.1983), ο Τούρκος Στρατηγός Εβρέν έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στον Ραούφ Ντενκτάς: «Το μέλλον των Τουρκοκυπρίων πάντοτε θα είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων του τουρκικού έθνους. Οι Τουρκοκύπριοι δούλεψαν και έκαναν το παν εντός των δυνατοτήτων τους για συμβιβασμό και ειρήνη, για διζωνική δικοινοτική λύση. Εκείνοι που προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το θέμα πρέπει να εκτιμήσουν σωστά τις καλές προθέσεις του Τουρκικού Ομόσπονδου Κράτους της Κύπρου. Το ισότιμο στάτους των Τουρκοκυπρίων πρέπει να αναγνωριστεί, αν η λύση θα είναι τελική για το πρόβλημα».

Φόρεϊν Όφις: Οι Ελληνοκύπριοι δεν δέχθηκαν τη διζωνική!
Με ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ απάντησε το Τμήμα Έρευνας του Φόρεϊν Όφις με υπογραφή της κυρίας Α. Gillon, την 1η Νοεμβρίου 1983, στο ερώτημα αν οι Ελληνοκύπριοι δέχθηκαν την έννοια της διζωνικότητας, σε σχέση με την αναφορά του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην πρώτη συνάντηση του νέου γύρου των συνομιλιών στις 9 Αυγούστου 1980. Γράφει το σχετικό έγγραφο:

«Η απάντηση είναι όχι. Αυτή η αναφορά στη διζωνικότητα είχε εμποδίσει την επανέναρξη των ενδοκοινοτικών συνομιλιών για περισσότερο από ένα χρόνο. H ελληνοκυπριακή πλευρά ήθελε να εκφράσει τις επιφυλάξεις της για την τουρκική ερμηνεία του όρου, θεωρώντας ότι η τουρκική πλευρά εννοούσε τη διζωνικότητα σε ένα ομόσπονδο σύνταγμα ως ισοδύναμη με διχοτόμηση. Και η τουρκική πλευρά δεν ήταν διατεθειμένη να δεχθεί ελληνικές επιφυλάξεις στην εναρκτήρια δήλωση.

»Ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Δρ Γκόμπι τελικά κατάφερε να ξεπεράσει το αδιέξοδο αυτό, εκμεταλλευόμενος τον συναγερμό που δημιουργήθηκε και στις δύο πλευρές το καλοκαίρι του 1980, με την προοπτική επέμβασης στο κυπριακό πρόβλημα από τη Λιβύη. Κατάφερε να πείσει τους Ελληνοκυπρίους να δεχθούν την εναρκτήρια δήλωση, με την προϋπόθεση ότι όλα τα σημεία θα τύγχαναν εξαντλητικής συζήτησης...».
Και η κυρία Gillon παρέθεσε: Α) τη δήλωση Προέδρου Σπύρου Κυπριανού της 9ης Αυγούστου 1980, όταν μίλησε εκτεταμένα για τη διζωνική και τόνισε ότι ο όρος «διζωνική» δεν υπάρχει στο σύνταγμα καμιάς ομοσπονδίας και ότι η πλευρά του επιδιώκει μια δι-περιφερειακή λύση. Απαντώντας σε ερώτηση, επανέλαβε ότι η πλευρά του δεν δεσμεύθηκε με ουδεμία υποχρέωση και δεν δέχθηκε διζωνική λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Κατά την άποψή του, ο όρος «διζωνική» δεν ήταν σωστός, ούτε σε σχέση με το εδαφικό.

Και Β) στην ενημέρωση από τη Βρετ. Υπ. Αρμοστεία προς Φόρεϊν Όφις 7 Αυγούστου 1982. Η οποία, αφού ρώτησε τον εκπρόσωπο του ΟΗΕ στην Κύπρο ως προς το πώς η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε δεχθεί την αναφορά στη διζωνικότητα στην εναρκτήρια δήλωση του ΓΓ, μήπως δεν πίστευαν πλέον ότι τους δέσμευε η τουρκική ερμηνεία της διζωνικότητας, η απάντηση ήταν πως ο Κυπριανού αντιμετώπισε τεράστιες δυσκολίες γι' αυτό. Ως δικηγόρος και από ένστικτο πίστευε ότι υποχωρούσε σε κάτι πολύ σημαντικό. Όμως τον κατηγορούσε το ΑΚΕΛ και ο Δημοκρατικός Συναγερμός και κάποια στοιχεία στο δικό του κόμμα για ακαμψία, επομένως ελάχιστη πολιτική υποστήριξη τού είχε μείνει για μια σταθερή πολιτική...

Η μονομερής ανακήρυξη
Τα έγγραφα μάς ενημερώνουν ότι για μήνες στο Φόρεϊν Όφις μελετούσαν την πιθανότητα μονομερούς ανακήρυξης, με ορισμένους αξιωματούχους να αμφιβάλλουν ότι ο Ντενκτάς θα προχωρούσε στην υλοποίησή της και με άλλους να διαφωνούν. Σε συζήτηση του Υπουργικού στις 20 Οκτωβρίου 1983, εύρισκαν ότι αυτό ήταν απίθανο να λάβει χώραν πριν από τις 6 Νοεμβρίου.

Στις 31 Οκτωβρίου, η Βαρώνη Γιανγκ συμφώνησε ότι «σε περίπτωση μονομερούς ανακήρυξης η πρώτιστη έγνοια τους έπρεπε να ήταν η διατήρηση της συνέχισης της χρήσης των Βρετανικών Βάσεων. Γνώριζε ότι μια μονομερής ανακήρυξη θα είχε μεγάλες πολιτικές και κοινοβουλευτικές συνέπειες στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ότι θα δεχόταν επικρίσεις η χώρα, αν και άδικα, για το ότι επέτρεψε την εξέλιξη αυτή, αλλά έπρεπε να αποφευχθεί απευθείας ανάμιξη στον ενδο-κοινοτικό διάλογο σ' αυτήν τη φάση».

Το ΗΒ ο μεγαλύτερος εταίρος του ψευδοκράτους
Σε άλλο έγγραφο, βρίσκουμε και έναν από τους «λόγους» που το Φόρεϊν Όφις αδυνατούσε να ενεργήσει πιο δυναμικά. «Οι βρετανικές εξαγωγές προς τη βόρεια Κύπρο είναι του ύψους των £10 εκ., και οι εισαγωγές £14 εκ. Το Ηνωμένο Βασίλειο εύκολα χαρακτηρίζεται ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της βόρειας Κύπρου».

Απαξιωμένος και αποτυχημένος ο Γκόμπι
Από τηλεγράφημα προς το Φόρεϊν Όφις από τη βρετανική αντιπροσωπία στη Νέα Υόρκη, 18 Μαρτίου 1983, ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Πέρες Ντε Κουεγιάρ (ο οποίος είχε αναλάβει ως ΓΓ την 1ην Ιανουαρίου 1982), είχε πει στους Βρετανούς ότι ο ίδιος δεν ακολουθούσε τις ιδέες Γκόμπι, ότι κανένας δεν πίστευε ότι η πρόταση του Γκόμπι για λύση δύο φάσεων είχε προοπτικές επιτυχίας και ότι ο ίδιος ήταν απογοητευμένος από τον Γκόμπι.

Στα Ηνωμένα Έθνη εύρισκαν ότι ο Γκόμπι δεν μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό.
Οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τις αντιδράσεις τόσο του Γ.Γ. του ΟΗΕ Πέρες Ντε Κουεγιάρ όσο και του Ειδικού στον ΟΗΕ για Πολιτικές Υποθέσεις Sir Brian Urquhart (που ήταν και Βρετανός) τόσο για τον ρόλο του Γκόμπι όσο και για τις ιδέες του για λύση, τις οποίες οι Βρετανοί εύρισκαν αρκετά καλές.

Εν πάση περιπτώσει, όμως, έγραφαν ότι «είναι αναγκαίο για τα συμφέροντά μας να φαίνεται ότι γίνονται προσπάθειες για επίλυση του προβλήματος, τέτοιες προσπάθειες συνεισφέρουν σημαντικά στο να διατηρείται το στάτους κβο. Θα πρέπει να δούμε πώς και τι να κάνουμε... Ίσως να χρειαστεί να προσεγγίσουμε τον ΓΓ (μαζί με άλλους μάλλον) σε μια προσπάθεια να τον πείσουμε είτε να υποστηρίξει τον Γκόμπι είτε να βρει εναλλακτικές ιδέες…» (Τηλεγράφημα από την Ουάσιγκτον στην Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία 22 Μαρτίου 1983).

Σχέδια λύσης από τον ΄Υπ. Αρμοστή και τον Α’ Γραμματέα
Όμως, τα νέα έγγραφα μάς παρουσιάζουν και ομοσπονδιακά σχέδια λύσης που είχαν ετοιμάσει και στείλει στο Φόρεϊν Όφις τόσο ο τότε ΄Υπ. Αρμοστής της Βρετανίας στη Λευκωσία William Wilberforce όσο και ο Α’ Γραμματέας, που δεν ήταν άλλος από τον μετέπειτα και μέχρι πρότινος ΄Υπ. Αρμοστή Matthew Kidd. Τα σχέδια εκείνα είχαν ανεπίσημα δοθεί και στον Γκόμπι, «έχουν ορισμένες λογικές ιδέες, αν οι δύο πλευρές θέλουν συμφωνία», έγραψαν στο Φόρεϊν Όφις.

Επισήμανση: Οι φάκελοι αυτοί για το 1983 περιέχουν αμέτρητες εκθέσεις του κ. Matthew Kidd, τόσο για τη λύση όσο και για την εσωτερική κατάσταση, που δημιουργούν το εύλογο ερώτημα κατά πόσο η συγκεκριμένη καθυστέρηση δεν σχετίζεται με το γεγονός ότι, αν αποδεσμεύονταν κανονικά το 2013, θα τον έφερναν σε δύσκολη θέση, ενόσω υπηρετούσε και πάλι στην Κύπρο, αυτήν τη φορά ως Ύπ. Αρμοστής.
Σημ.: Τα επόμενα μέρη των εγγράφων θα δημοσιευθούν στις προσεχείς εκδόσεις της «Σημερινής».

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ*
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 2 Ιουνίου 2015

Η παγίδα με το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου




Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Μία από τις άμεσες επιδιώξεις της Τουρκίας μέσω των δικοινοτικών συνομιλιών στην παρούσα φάση είναι η διεθνής νομιμοποίηση της λειτουργίας του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου. Αυτός θα είναι προσεχώς ένας από τους άμεσους στόχους των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Άλλωστε ο νέος ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος, Μουσταφά Ακκιντζί, έσπευσε εξαρχής να συνδέσει της επιστροφή εκείνου του μικρού μέρους της πόλης της Αμμοχώστου, όπως επίσης και της λειτουργίας του λιμανιού της πόλης, με τη νομιμοποίηση του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου. 

Κατ’ αρχάς, γιατί η Τουρκία επιδιώκει νομιμοποίηση της λειτουργίας του αεροδρομίου της Τύμπου; Από νομικής πλευράς, σύμφωνα με τα ψηφίσματα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ψευδοκράτος είναι παράνομο και σύμφωνα με το πρωτόκολλο 10 της Συνθήκης Προσχώρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα κατεχόμενα εδάφη είναι μεν έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο αναστέλλεται προσωρινώς λόγω του ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο σ’ αυτά. Συνεπώς, όπως και στην περίπτωση του λιμανιού της Αμμοχώστου έτσι και στην περίπτωση του αεροδρομίου της Τύμπου, η μοναδική αρμοδία αρχή για τον έλεγχο εισόδου και εξόδου προς και από την χώρα αλλά και για τον έλεγχο ανοίγματος και κλεισίμου εσόδων και εξόδων είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Από στρατηγικής πλευράς,  μακροπρόθεσμη επιδίωξη της Τουρκίας μετά την εισβολή υπήρξε η νομιμοποίηση της παρουσίας της στην Κύπρο, είτε άμεσα μέσω της αναγνώρισης του ψευδοκράτους είτε εξελικτικώς μέσω της σταδιακής νομιμοποίησης θεσμών του ψευδοκράτους. Συνεπώς, εγείροντας η Άγκυρα, μέσω του Ακκιντζί, το θέμα της αναγνώρισης του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου κινείται σαφώς στη λογική της εξελικτικής νομιμοποίησης.

Το ερώτημα το οποίο προκύπτει από αυτά τα δεδομένα είναι το εξής: μέσα σε ποιο πλαίσιο η κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί τη λειτουργία του αεροδρομίου; Η μία επιλογή είναι να υπαχθεί το αεροδρόμιου στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η επιλογή σίγουρα θα απορριφθεί από την Τουρκία γιατί ακυρώνει την στρατηγική της στοχοθεσία σε σχέση με την αναβάθμιση του ψευδοκράτους και τη μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έτσι μένει μία άλλη επιλογή για την Άγκυρα και πιθανόν αυτή θα φέρει μελλοντικώς στο τραπέζι ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Πιο συγκεκριμένα, θα δεχθεί θεωρητικώς το αεροδρόμιο να υπαχθεί στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά λόγω «πρακτικών» δυσκολιών η διαχείριση του αεροδρομίου θα πρέπει να γίνεται από κοινού μεταξύ αξιωματούχων της ΕΕ και του ψευδοκράτους. Σε αυτό το ενδεχόμενο η Τουρκία θα απαιτήσει να έχει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της κυπριακής Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων (FIR) καθώς επίσης και έλεγχο στο μέρος του Εθνικού Εναερίου Χώρου της Κύπρου που βρίσκεται σήμερα υπό κατοχή, για να μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά το αεροδρόμιο και σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). Όμως, σύμφωνα με τον ICAO έλεγχο στον Εθνικό Εναέριο Χώρο αλλά και στην Περιοχή Ελέγχου Πτήσεων μόνο τα κράτη μέλη του οργανισμού, μπορούν να έχουν αφού αυτό αποτελεί κυριαρχικό τους δικαίωμα.

Εάν η ελληνική πλευρά αποδεχθεί αυτό το ενδεχόμενο να εξελιχθεί ως γεγονός, στη λογική των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, εν ονόματι του «καλού κλίματος» των συνομιλιών, θα συνεπάγεται μία σειρά από αρνητικά γι’ αυτήν δεδομένα. Πρώτον, η Τουρκία θα πετύχει την αναγνώριση, μέσω ενός διεθνούς οργανισμού, την ξεχωριστή οντότητα στα κατεχόμενα, η οποία σήμερα είναι παράνομη. Δεύτερον, στα χαρτιά μπορεί να αναφέρεται η κυριαρχία της Κυπριακής της Δημοκρατίας, όμως στην πραγματικότητα, αφού η ίδια θα εκχωρήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα αλλού, εκ των πραγμάτων θα υποβιβασθεί σε ελληνική διοίκηση του νησιού, όπως επιδιώκει διηνεκώς η Άγκυρα. Τέτοια εξέλιξη θα βοηθήσει στην αναγνώριση του εδάφους των κατεχομένων ως χωριστής οντότητας από την Κυπριακή Δημοκρατία, που ήταν άλλωστε πάγιος στόχο της Τουρκίας μετά την εισβολή. Τέλος, τρίτον, αυτή η εξέλιξη, εκτός από την Τουρκία, ευνοεί σαφώς και τους διεθνείς διαμεσολαβητές, οι οποίοι δημιουργούν ευνοϊκό πεδίο για την προώθηση λύσης συνένωσης δύο συνιστώντων ισοτίμων κρατών, όπως επεδίωκε και το Σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τον κυπριακό ελληνισμό.

Τυχόν, τέτοια εξέλιξη θα απομακρύνει την προοπτική επίλυσης του προβλήματος από τις αρχές που έθεσε το εθνικό συμβούλιο, έστω και με λύση διζωνικής ομοσπονδίας. Όταν το ψευδοκράτος θα αρχίσει να αναβαθμίζεται, μέσω της απόκτησης νομιμότητος στις διεθνείς του σχέσεις, τότε η Τουρκία γιατί να σπεύσει άμεσα σε μία λύση; Θα επιδιώξει σίγουρα την εξαγορά περισσότερου χρόνου, όπως έκανε από το 1974 και εντεύθεν, προκειμένου να προωθήσει την εξελικτική λύση, η οποία συνίσταται στη διπλωματική συσσώρευση νέων τετελεσμένων νομιμοποίησης του ψευδοκράτους και μετά να απαιτήσει η de facto κατάσταση που θα δημιουργηθεί με την υποχωρητικότητα της ελληνικής πλευράς και όταν πλέον το Κυπριακό Πρόβλημα θα παύσει να υπάρχει ως τέτοιο, να μετατραπεί και σε de jure λύση. Τότε η ελληνική πλευρά θα βρεθεί σε αδιέξοδο με την πλάτη στον τοίχο χωρίς τη δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής.  
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 2 Μαΐου 2015

Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν επικυρώνει την Συνθήκη εναντίον του Απαρτχάιντ;


  
Η ποινικοποίηση της άρνησης της Αρμενικής Γενοκτονίας μου θύμισε ότι τόσο  η Κύπρος όσο και οι τρεις της «εγγυήτριες» δυνάμεις δεν έχουν επικυρώσει την Διεθνή Συνθήκη εναντίον των εγκλημάτων του Απαρτχάιντ που υιοθέτησαν τα Ηνωμένα ΄Εθνη στις 30 Νοεμβρίου  1973. Την 1 Ιανουαρίου 1976 τα Ηνωμένα Έθνη ίδρυσαν το Κέντρο εναντίον του απαρτχάιντ και στις 18 Ιουλίου 1976 ετέθη σε εφαρμογή πλέον η εν λόγω Διεθνής Συνθήκη.

Το θέμα αυτό μας έφερε στην επιφάνεια σε μια πολύ εμπεριστατωμένη διάλεξή του στην Αδελφότητα Λονδίνου στις  15 Ιανουαρίου 2015 με τίτλο « Από την βαρβαρότητα στο Μπαρπαρός» ο καθηγητής Νομικής και μη ασκών την δικηγορία  στο Πανεπιστήμιο του Χάρτφορσιάρ,  Δρ. Κλέαρχος Κυριακίδης, όταν μας μίλησε για τους πρώτους δώδεκα μήνες από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τη διαχρονική σχέση του με την Ανατολική Μεσόγειο σήμερα. Σε σχέση με την Κύπρο ο Δρ. Κυριακίδης υπέδειξε ότι η τουρκική εισβολή στη Κύπρου είχε παράνομα επιβάλει ένα διαχωρισμό βασισμένο στη θρησκεία και, έτσι μια μορφή απαρτχάιντ ("Apartness" όπως είχε αρχικά ονομαστεί). Επίσης εξέφρασε την άποψη  ότι οποιαδήποτε «διζωνική δι-κοινοτική ομοσπονδία» θα βασίζεται πάνω σε παρόμοιο διαχωρισμό, ένα μόρφωμα με θεμέλιο απαρτχάιντ.  (βλέπε Σημερινή 21.1.2015 κείμενο Φ.Α.). Μαθαίνουμε ότι ο Δρ. Κυριακίδης ήδη βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο ετοιμασίας ειδικής μελέτης για το θέμα αυτό.


Διαβάζοντας δε τις πρόνοιες της Συνθήκης εναντίον του Απαρτχάιντ  ένας φθάνει στο αβίαστο συμπέρασμα ότι συντονισμένα η Κύπρος  και οι τρεις «χάριτες» της,  δεν υπογράφουν την συνθήκη αυτή απλούστατα επειδή όλες μαζί και η κάθε μια ξεχωριστά (ειρωνικά σαν τους «τέσσερις σωματοφύλακες»!) είναι διαχρονικά ένοχες για την προώθηση της ρατσιστικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας εφόσον η λύση αυτή παραβιάζει τις πρόνοιες της Συνθήκης.

Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ
Πρώτοι ένοχοι είναι όλοι οι Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ τουλάχιστον από τους Πέρεζ Ντε Κουεγιάρ, Κούλτ Βάλτχάιμ, Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, Κόφι Ανάν μέχρι τον σημερινό Μπαν Γκι Μούν για την επιμονή τους να προωθούν την ρατσιστική ΔΔΟ εφόσον  ενσυνείδητα καταστρατηγούν και παραβιάζουν τις πρόνοιες της Συνθήκης που ο ίδιος Οργανισμός τους έθεσε σε εφαρμογή στις 18 Ιουλίου 1976.

Κατευθυντήριες Γραμμές Μακαρίου/Ντενκτάς 12.2.1977
Ευθύνες Βάλτχαιμ, Μακαρίου και συνεργατών για χάρτη

Ο Κούλτ Βάλτχάιμ ευθύνεται για την παραβίαση της Συνθήκης όταν με την δική του εποπτεία γράφτηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές που προώθησαν την δικοινοτική ομοσπονδία, μια λύση ρατσιστική, τουρκική, με καταβολές στο 1956-59 όταν Τούρκοι και Βρετανοί σχεδίασαν το ρατσιστικό δικοινοτικό Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ούτως ώστε να μπορέσει η Τουρκία να εξασφαλίσει σταδιακά εκείνο που δεν μπορούσαν τότε να της δώσουν.  Καταρχήν ευθύνες φέρουν και όλοι όσοι δέχθηκαν τις Συμφωνίες Ζυρίχης (από Κύπρο και Ελλάδα). Στη συνέχεια ευθύνονται το 1977 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και Ρ. Ντενκτάς για τις κατευθυντήριες και όσοι δέχθηκαν, ετοίμασαν και παρέδωσαν  το διζωνικό χάρτη στους Τούρκους τέλος Μαρτίου 1977. Και αυτό γιατί και ενόσω η εν λόγω Συνθήκη βρισκόταν ήδη σε εφαρμογή στον ΟΗΕ αντί να την επικυρώσουν ενισχύοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων προτίμησαν να την αγνοήσουν και να δώσουν ρατσιστικό διζωνικό χάρτη.

Ψήφισμα 649/90
Ο Πέρεζ Ντε Κουεγιάρ ευθύνεται για την παραβίαση της Συνθήκης, όταν στις 12 Μαρτίου το Συμβούλιο Ασφαλείας του οργανισμού του,   πέρασε το ρατσιστικό  ψήφισμα 649/90, το πρώτο επίσημο  έγγραφο που κατέγραψε την ρατσιστική ΔΔΟ ως λύση του Κυπριακού. Ένοχος για την ίδια παραβίαση και ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γ. Βασιλείου εφόσον  δίχως την δική του συγκατάθεση δεν θα υιοθετείτο το εν λόγω ρατσιστικό ψήφισμα.
Και αυτό τρεις μήνες μετά που η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ομόφωνα κάλεσε στις 14 Δεκεμβρίου 1989 την Νότιο Αφρική να τερματίσει το καθεστώς Άπαρχαιτ, αναγνώρισε τις καταστροφικές συνέπειές του και κάλεσε σε διαπραγματεύσεις για την δημιουργία μιας μη ρατσιστικής δημοκρατίας και έξι χρόνια ΜΕΤΑ που το ίδιο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το ψήφισμά του 554 της 17ης Αυγούστου 1984 αποκήρυξε ως άκυρο το νέο ρατσιστικό σύνταγμα της Νοτίου Αφρικής! 

Στις 22 Ιουνίου 1990 ο Νέλσον Μαντέλα μίλησε ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής εναντίον του απαρτχάιντ στη Νέα Υόρκη, Η πρώτη του εμφάνιση ενώπιον του ΟΗΕ.

Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, Κόφι Ανάν, Μπαν Γκι Μουν
Εξίσου ένοχοι για την ίδια παραβίαση της Συνθήκης και οι Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, Κόφι Ανάν και Μπαν Γκι Μούν, για την  προώθηση των ρατσιστικών Ιδεών Γκάλι το 1992 βασισμένες πάνω στο διαχωρισμό που προνοεί μια  ΔΔΟ, της μετεξέλιξής τους σε Σχέδιο Ανάν το 2004,  και της Συμφωνίας της 11ης Φεβρουαρίου 2014.  Όπως και ο νυν Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης ο οποίος συνεχίζει την ίδια ένοχη τακτική των προκατόχων του να μην ενδιαφέρεται καν να υπογράψει και να επικυρώσει η Κύπρος την Συνθήκη εναντίον του Απαρτχάιντ ακριβώς όπως αποφεύγουν να την επικυρώσουν και Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα. Με τις ίδιες ευθύνες επιβαρύνονται ιστορικά, βέβαια, όλοι οι Πρόεδροι  της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1976 και μετά.  (Σχετικό και το άρθρο του Άριστου Μιχαηλίδη στο Φιλελεύθερο 4.4.2015 «Λογικές απαρτχάιντ»).

Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις

Εδώ και χρόνια προβληματίζουν σοβαρά οι ανεξέλεγκτες και επίμονες δραστηριότητες εντός και εκτός Κύπρου των ΜΚΟ (και πρόσφατα ανοικτά και του Φόρειν ΄Οφις (Συνέδριο στο Λονδίνο 2.3.2015). Λοιπόν, εξίσου ένοχες είναι και όλες αυτές οι ξενοκίνητες και ντόπιες, ξενο-πληρωμένες οι περισσότερες και τα περιβόητα δικοινοτικά τους προγράμματα με στόχο να κάνουν αποδεχτή τη ρατσιστική τουρκο-βρετανική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Γιατί παραβιάζουν σφόδρα  τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων προσφύγων που επιμένουν να επιστρέψουν στις κλεμμένες από τους Τούρκους περιουσίες τους.  Τέτοιοι στόχοι και δικοινοτικά προγράμματα παραβιάζουν άρδην τις πρόνοιες της Διεθνούς Συνθήκη εναντίον του Απαρτχάιντ γιατί ακριβώς προωθούν τον διαχωρισμό (segregation) που η Συνθήκη θεωρεί  έγκλημα βάση του διεθνούς νόμου.  Γράφει η Συνθήκη μεταξύ άλλων:

«. The General Assembly stated that the process of liberation is irresistible and irreversible and that, in the interests of human dignity, progress and justice, an end must be put to colonialism and all practices of segregation and discrimination associated therewith. particularly condemn racial segregation and apartheid and undertake to prevent, prohibit and eradicate all practices of this nature. certain acts which may also be qualified as acts of apartheid constitute a crime under international law."

Γιατί λοιπόν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν επικυρώνει την Συνθήκη αυτή του ΟΗΕ, « International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid. Adopted by the General Assembly of the United Nations" που, παρεμπιπτόντως  είναι και η ΜΟΝΗ Συνθήκη - που η Κύπρος-  δεν επικύρωσε;
Παρόλο που  η Κύπρος, η Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο, εκτός της Τουρκίας, έχουν επικυρώσει το Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (1998). Στο άρθρο 7 του οποίου το έγκλημα απαρτχάιντ αναγνωρίζεται ως έγκλημα εναντίον της  ανθρωπότητας.

Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/συγγραφέας - Λονδίνο. 5.4.2015
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015

20 χρόνια από τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη




Χρήστου Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Στις 20 Μαρτίου συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη δολοφονία του πρώην υπαλλήλου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών και δραστήριου υποστηρικτή του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, Θεόφιλου Γεωργιάδη. Η δολοφονία εκείνη υπήρξε η πρώτη που σημειώθηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες με θύμα Ελληνοκύπριο μετά το 1974 και μάλιστα μέσα στις ελεύθερες περιοχές.

Σήμερα, αναλύοντας προσεκτικά το πλαίσιο της δολοφονίας του Θεόφιλου Γεωργιάδη μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι η δολοφονία αποτελούσε μέρος της στρατηγικής ψυχολογικού πολέμου που εξαπέλυσε τότε η Τουρκία σε δύο μέτωπα: πρώτον στο Κυπριακό και δεύτερο στο Κουρδικό. Ο ψυχολογικός πόλεμος (ή ψυχολογικές επιχειρήσεις) διενεργείται μέσω της εκτέλεσης ενεργειών με σκοπό τη μετάδοση συγκεκριμένων ενδείξεων και μηνυμάτων στον αντίπαλο. Οι συγκεκριμένες ενέργειες είναι σχεδιασμένες με τέτοιο τρόπο που αποβλέπουν στο να μεταβάλουν τη συμπεριφορά του αντιπάλου αφού επηρεάσουν πρώτα τον ορθολογισμό και το ψυχισμό του. Ο τύπος αυτός του πολέμου εκφράζει την πλέον υπόγεια και ύπουλη μορφή πολέμου, διότι χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα μέσα προκειμένου να πλήξει άτομα και σύνολα και να τους επηρεάσει τη σκέψη και τα συναισθήματα με απώτερο στόχο την ηθική τους συντριβή.

Η δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη κατατάσσεται στον τακτικό ψυχολογικό πόλεμο, σε αντίθεση με τη σύλληψη Οτσαλάν το 1999 που εντάσσεται στο στρατηγικό ψυχολογικό πόλεμο. Η διαφορά έγκειται στο ότι με τη σύλληψη Οτσαλάν, η Τουρκία επεδίωξε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να υπονομεύσει καθοριστικά την αποφασιστικότητα και τη θέληση του ΡΚΚ να συνεχίσει τον ασύμμετρο πόλεμο εναντίον της.

Στη περίπτωση της δολοφονίας του Θεόφιλου Γεωργιάδη επεδίωξε πιο βραχυπρόθεσμους στόχους με σκοπό να ασκήσει ψυχολογική πίεση και να υπονομεύσει το ηθικό. Συγκεκριμένα, μέσω της δολοφονίας καταδείχθηκαν, σημειολογικά, δύο στοιχεία που καθορίζουν και τη βάση της ανάλυσης του τακτικού ψυχολογικού πολέμου που εξαπέλυσαν τότε οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Πρώτον, η δολοφονία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής στην Κύπρο του τότε υπουργού εθνικής άμυνας,  Γεράσιμου Αρσένη, οποίος επισκεπτόταν επίσημα το νησί με σκοπό την προώθηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Δεύτερον, η δολοφονία πραγματοποιήθηκε την παραμονή της πιο σημαντικής κουρδικής εορτής, της πρωτοχρονιάς (Νεβρόζ), η οποία πήρε τεράστιες εθνικές διαστάσεις αφού ταυτίστηκε, στις δεκαετίες του 1980 και ’90, με την Κουρδική εξέγερση κατά του Τουρκικού κράτους.

Η Τουρκία, με τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη, επεδίωξε μέσω της άσκησης ψυχολογικής πίεσης να στείλει δύο σαφή μηνύματα προς την Ελληνική πλευρά. Πρώτον, ότι θα αντιδράσει δυναμικά στο ζήτημα της ενίσχυσης της άμυνας της Κύπρου μέσω του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και, δεύτερον, ότι θα κτυπήσει όποιον παρείχε σημαντική βοήθεια προς το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Με την εισαγωγή της μεθόδου της δολοφονίας ως μέσου άσκησης πολιτικής στην Κύπρο, πρακτική που παραδοσιακώς, η Τουρκία χρησιμοποιεί στο εσωτερικό, ενίσχυσε την ψυχολογική βία που ασκεί σε βάρος της ελληνοκυπριακής πλευράς μετά την εισβολή του 1974. Μακροπρόθεσμα, η δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη, απετέλεσε την πρώτη τακτική νίκη της Τουρκίας στον ψυχολογικό πόλεμο που εξαπέλυσε τότε, σε μία αλυσίδα γεγονότων (1996 Ίμια, 1998 ακύρωση της έλευσης των πυραύλων S-300, και 1999 σύλληψη Οτσαλάν), τα οποία οδήγησαν στην υλοποίηση δύο στρατηγικών στόχων: την αμυντική αποδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της ακύρωσης του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και την ελληνική αποσύνδεση από το Κουρδικό ζήτημα.



Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Cyprus and NATO – an old story

By Dr Andrestinos Papadopoulos
I TOOK the cue to write the present article from information contained in the British foreign office documents which were made public in December 2014.
According to these papers, in January 1985, Spyros Kyprianou, then president of Cyprus, had proposed to British Prime Minister Margaret Thatcher that Cyprus should accede to NATO and the EEC (the former EU).
The British foreign office advised its government to hold consultations with the United States, West Germany, France and Italy. If, however, President Kyprianou pressed the issue again, the answer was to be that, given the reactions of Turkey, accession would complicate instead of facilitate a solution of the Cyprus problem.
At the meeting with Thatcher (January 14, 1985), at which then Foreign Minister George Iacovou was also present, President Kyprianou stressed that Cyprus’ accession to NATO and the EEC would be the best guarantee of a solution since it would have made specific guarantees unnecessary.
The question of Cyprus’ accession to NATO actually dates back to 1959. When the London Agreements for the establishment of the Republic of Cyprus were signed, the United Kingdom was in favour of Cyprus joining the Commonwealth and the Council of Europe, but not NATO.
The argument was that Cyprus was a small country with a small population. That same objection evidently did not apply to other NATO members with small populations such as Luxembourg and Iceland.
Concerning Cyprus’ strategic position in the eastern Mediterranean, the UK felt that this was not a strong argument in favour of NATO membership, since it had already secured two sovereign bases in Cyprus which could also serve NATO if needed.
The fact remains that Archbishop Makarios, as well as General Grivas, gave the green light to NATO membership of Cyprus. This was revealed to George Iacovou by Makarios in 1975 and was later confirmed by Greek politician Evangelos Averof to Iacovou when he was serving as ambassador to Germany.
To the above, I would like to add a personal testimony. In May 1975, when I was serving as assistant director in the Commonwealth secretariat on secondment from the foreign ministry, I had a meeting with Makarios in Kingston (Jamaica) where the Heads of Government Meeting of the Commonwealth had convened.
Makarios mentioned to me that in 1965 he had proposed Cyprus’ accession to NATO to the Americans and that they refused to accept the offer. In September 1976, I was in Washington and our ambassador, Nicos Demetriou, reconfirmed this information, adding that Makarios’ go-between was the then finance minister, Renos Solomides.
In August 1977, I met Solomides in Nicosia and he explained that it was he who had raised the question with the American ambassador, rather than then Foreign Minister Kyprianou, because of the good relations he enjoyed with the USA.
Evidently, the answer was negative, due to the reaction of Turkey.
If we examine both attempts, that of Makarios in 1965 and that of Kyprianou in 1985, we observe that the first took place after the bombardment of Tylliria by the Turkish air force in 1964, and the second after the illegal UDI of the Turkish Cypriots in 1983.
In the minds of the two leaders, the impression perhaps prevailed that Cyprus’ membership of NATO would act as a shield against Turkish aggression.
In practice, however, the contrary seemed to happen. Good examples are the “Imia” incident of 1996 and the frequent violations of Greek air space by Turkey, a NATO ally!
On the basis of the aforesaid, the conclusion is also that since 1959 there were plans which allowed Turkey to have freedom of action concerning the Cyprus problem.
Dr Andrestinos Papadopoulos is a former Cyprus ambassador
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Natural Gas Fight Dampens Any Optimism for Cyprus Reunification


Border of the U.N. buffer zone in Nicosia, Cyprus, Oct. 1, 2008 (photo by Flickr user peatc licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.0 Generic license).
By , , Trend Lines
Greek Foreign Minister Evangelos Venizelos has announced that he will visit Turkey later this month. That comes after Cypriot President Nicos Anastasiades suspended peace talks with northern Cyprus last month when Turkey declared plans to search for oil and gas off the southern coast of the island.

The island of Cyprus has been divided since 1974 between the predominantly Greek Cypriot south and mainly Turkish north. Only Turkey recognizes the latter as an independent country. The United Nations has maintained a peacekeeping force in Cyprus since 1964, the longest-running U.N. peacekeeping operation in existence. ...
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014

Μέρος β' - Αποδέσμευση εγγράφων των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙ5 και ΜΙ6) από το Βρετανικό Κρατικό Αρχείο.

Διαφωνούσαν για όλα
28 Οκτώβριος 2014, 06:56 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθούσε να πείσει τον Γρίβα να συμφωνήσει με τη Ζυρίχη
Οι απεσταλμένοι του Μακαρίου άφηναν να νοηθεί ότι μετά τα πέντε χρόνια η Κύπρος είτε θα αποχωρούσε από την Κοινοπολιτεία είτε θα διεξαγόταν δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της
Μέρος β'

Αποδεσμεύθηκαν στο Βρετανικό Κρατικό Αρχείο έγγραφα των Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙ5 και ΜΙ6), μεταξύ των οποίων και έξι φάκελοι που αναφέρονται στο Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα στον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, καλύπτοντας τα έτη μεταξύ 1942 - 1962. Σύμφωνα με ένα από αυτά, ο πρώην ΥΠΕΞ της Ελλάδας Στ. Στεφανόπουλος ενημέρωσε τους Βρετανούς (έκθεση Αυγούστου 1959) ότι ο Αντώνης Γεωργιάδης (υπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης, φιλικότατος προς Γρίβα) μετέφερε στον Γρίβα μήνυμα από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, που έλεγε ότι έτσι και γίνει κατορθωτή η Ανεξαρτησία, θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να διευθετήσουν πολλά θέματα, σύμφωνα με τις δικές τους θέσεις. Υποσχέθηκε να μην τραβήξει πίσω από όσα είχαν συμφωνήσει. Ήταν μια προσπάθεια του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να εξασφάλιζε τη συμφωνία Γρίβα για τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Ο Γρίβας όμως δεν εμπιστευόταν πλέον τον Μακάριο και ήθελε να τις αποκηρύξει.

Μπορεί να τους ήταν χρήσιμη
Άμα την επιστροφή του στην Κύπρο, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος σε συνάντηση με τους ηγέτες του ΕΔΜΑ (Ενιαίο Δημοκρατικό Κόμμα Αναδημιουργίας που ιδρύθηκε την 1 Απριλίου 1959), τους είπε πως γνώριζε ότι ο Μ.Ρ. (το πλήρες όνομα καταγράφεται στα έγγραφα) ήταν προδότης. Ένας από τους ηγέτες του ΕΔΜΑ πρόσθεσε μάλιστα -γράφουν τα έγγραφα- ότι κατείχε και μαρτυρία. Και ο Μακάριος του είπε να την κρατήσει, γιατί μπορεί να τους ήταν χρήσιμη, αν ήθελαν να εκθέσουν συνεργάτες του Γρίβα. Σημειώνεται ότι ο Στέφανος Στεφανόπουλος ήταν ο Ελλαδίτης ΥΠΕΞ που δέχθηκε την επαναφορά της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό στην Τριμερή του Λονδίνου, τον Αύγουστο του 1955.

Η ένταξη στην Κοινοπολιτεία
Σε έκθεση των μυστικών υπηρεσιών ημερ. 30 Δεκεμβρίου 1959 καταγράφονται τα εξής: Στις 23 Δεκεμβρίου 1959, τον Γρίβα επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Αθήνα ομάδα από την Κύπρο, αποτελούμενη από τους Λουκή Ακρίτα, Ανδρέα Αραούζο, Νικόλαο Δημητρίου και Κύπριο επιχειρηματία που πιστεύεται ήταν ο Σταύρος Γαλαταριώτης. Έφθασαν στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου και ισχυρίζονταν ότι τους έστειλε ο Μακάριος, να συζητήσουν με τον Γρίβα την ένταξη της Κύπρου στην Κοινοπολιτεία. Οι απεσταλμένοι παρουσίασαν εκθέσεις και στατιστικές, που έδειχναν τη σημασία της Κύπρου για ένταξη στην Κοινοπολιτεία και ξεκαθάρισαν στον Γρίβα ότι ο Μακάριος και η μεταβατική του κυβέρνηση θα δεχόντουσαν και θα προχωρούσαν με ένταξη, τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια. Άφησαν να νοηθεί ότι μετά τα πέντε χρόνια η Κύπρος είτε θα αποχωρούσε «αυτόματα» από την Κοινοπολιτεία είτε θα διεξαγόταν δημοψήφισμα κατά πόσο η συμμετοχή θα συνεχιζόταν.

Να συμβουλευόταν τον λαό
Ο Γρίβας απέρριψε την ιδέα συμμετοχής στην Κοινοπολιτεία και επέμενε ότι προτού παρθεί οποιαδήποτε απόφαση για το θέμα, εκείνο που όφειλε ο Μακάριος να κάνει ήταν να συμβουλευθεί τον λαό, διεξάγοντας δημοψήφισμα. Κατά την άποψη του Γρίβα, η αποδοχή συμμετοχής από τη Βουλή της Κύπρου δεν ήταν αρκετή. Ο Αραούζος έθεσε το θέμα των βάσεων και είπε ότι οι Βρετανοί ήσαν ανένδοτοι στις απαιτήσεις τους. Ο Μακάριος φοβόταν ότι αν δεν συμφωνούσαν, οι Βρετανοί να αρνούνταν να παραχωρήσουν Ανεξαρτησία και ότι τα χέρια του Μακαρίου ήσαν δεμένα, ως υποχρεωμένος να σεβαστεί τις συμφωνίες, φτάνει και οι Βρετανοί να έκαναν το ίδιο.

Ο Γρίβας είπε ότι διατηρεί τις θέσεις που υιοθέτησε στη συνάντηση που είχε με τον Μακάριο στη Ρόδο και δεν τον ενδιέφεραν οι δυσκολίες του Μακαρίου. Ο Γρίβας διαφώνησε με το λεκτικό των πρακτικών της συνάντησης της Ρόδου όταν του στάλθηκε, και το έστειλε πίσω ανυπόγραφο, ζητώντας να διορθωθεί η σχετική παράγραφος με την οποία δεν συμφωνούσε.

Τα έγγραφα καταγράφουν ότι ο Γρίβας ενημερωνόταν για όλες τις απόψεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από τους Νίκο Κρανιδιώτη, Αντώνη Γεωργιάδη (υπουργό Συγκοινωνιών και Έργων της μεταβατικής κυβέρνησης), ταξιδιώτες που τον επισκέπτονταν και τον αδελφό του στην Κύπρο Δρα Μιχάλη Γρίβα, τον οποίο αγαπούσε πολύ. Ο Γρίβας, ο οποίος ήταν εναντίον του διαχωρισμού των Δήμων, είχε ζητήσει από τον αδελφό του να δει τους Δημάρχους στην Κύπρο και να τους μιλήσει εναντίον του διαχωρισμού, γιατί φοβόταν ότι και επειδή ο Μακάριος είχε δεχθεί τις Συμφωνίες, δεν θα αποφευγόταν η διχοτόμηση των Δήμων.

Απόψεις Λουκή Ακρίτα
Μετά τη συνάντηση στο σπίτι του Γρίβα, οι Υπηρεσίες εξασφάλισαν τις πιο κάτω επιπρόσθετες πληροφορίες από συνηθισμένες και έγκυρες πηγές τους (αναφορά 30 Δεκεμβρίου 1959). Ο Γρίβας σχολίασε στον Ακρίτα ότι ο Μακάριος δεν ένιωθε πλέον δυνατός και πως ο ίδιος (Γρίβας) σκόπευε να δυσκολέψει όσο μπορούσε τα πράγματα για τον Μακάριο, με την ελπίδα ότι θα κατέρρεαν οι Συμφωνίες. Αργότερα ο Ακρίτας εξέφρασε τη δική του άποψη, ότι ο Μακάριος σταδιακά θα ενέδιδε στις απαιτήσεις των Βρετανών, καθώς υπήρχε δυνατή υποψία ότι είχε (ο Μακάριος) υπογράψει στο Λονδίνο χάρτες για τις βάσεις, κάτι που δεν έγινε ποτέ γνωστό.

Έξαλλος ο Μακάριος για τα απομνημονεύματα
Έκθεση της Βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας από τη Λευκωσία προς το Λονδίνο, ημερ. 5 Δεκεμβρίου 1961, αναφέρεται στην άφιξη στην Κύπρο των Απομνημονευμάτων του Γρίβα και ότι έφθασαν στο νησί 18.000 αντίτυπα την 1 Δεκεμβρίου. Τα ανέλαβε ειδική επιτροπή για πώληση και τα έσοδα θα πήγαιναν σε ίδρυμα για βοήθεια των παθόντων πρώην αγωνιστών. Λίγες μόνο ώρες, γράφει η έκθεση, από την άφιξή τους και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προέβη σε ανοικτή και απευθείας επίθεση εναντίον του Γεώργιου Γρίβα, κατηγορώντας τον ότι υποτίμησε τον αγώνα για ελευθερία και άλλαξε το ημερολόγιο για δικές του πολιτικές σκοπιμότητες.

«Η δυναμική καταδίκη των Απομνημονευμάτων πιθανόν να ελαττώσει τον αριθμό των υποστηρικτών του Γρίβα, οι οποίοι αυξήθηκαν το τελευταίο διάστημα λόγω της απογοήτευσης στην ελληνική πλευρά από το Σύνταγμα της Ζυρίχης», έγραψε ο αξιωματούχος της Υπ. Αρμοστείας F. C. Fletcher. Στον φάκελο υπάρχει μεταφρασμένη στην Αγγλική ολόκληρη η επιθετική ανακοίνωση του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου. Ο κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, σε σχόλιό του, γράφουν τα έγγραφα, είπε ότι δεν ήταν καθόλου σοφό εκ μέρους του Μακαρίου να ξεκινήσει τέτοια επιθετικότητα και να διακινδυνεύσει ρήξη με τον Γρίβα.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014

Η Κομισιόν επικρίνει την Τουρκία


ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Το κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων υπογραμμίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην ετήσια έκθεση προόδου της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, επισημαίνοντας τις προκλητικές ενέργειες της Αγκυρας με την αμφισβήτηση δικαιώματος της Λευκωσίας να εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της. Ιδιαίτερα επικριτική –σε σχέση με άλλες χρονιές– παρουσιάζεται εξάλλου η Κομισιόν για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ, καθώς τη χαρακτηρίζει «σε αδιέξοδο» και επισημαίνει ότι η χώρα έχει οπισθοδρομήσει σε διάφορους τομείς ελευθερίας της έκφρασης.
Ειδικότερα στις αναφορές της για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, η Επιτροπή τονίζει ότι όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν κυριαρχικά δικαιώματα για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων, στη βάση του κεκτημένου και του διεθνούς δικαίου, όπως επίσης και την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών-μελών επί των χωρικών τους υδάτων. Η έκθεση επικρίνει την Αγκυρα γιατί, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις, δεν έχει εξομαλύνει τις διμερείς σχέσεις της με την Κυπριακή Δημοκρατία και επισημαίνει ότι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή από το 1971.
Συγχρόνως καλεί την Τουρκία, που έχει επικυρώσει τη συμφωνία επανεισδοχής παράνομων μεταναστών, να προχωρήσει στην υλοποίηση των υποχρεώσεών της. Υπογραμμίζει ακόμη τη σημασία συνεργασίας με ευρωπαϊκές γειτονικές χώρες για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, με ειδική αναφορά στο Αιγαίο. Τέλος, αναφέρει ότι η απειλή πολέμου εξακολουθεί να υφίσταται έναντι της Ελλάδας και επισημαίνει ότι το Συμβούλιο της Ε.Ε. έχει ζητήσει από την Τουρκία να δεσμευθεί ανεπιφύλακτα στη διατήρηση καλών γειτονικών σχέσεων και στην ειρηνική επίλυση των διαφορών με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Την καλεί να αποφύγει οποιαδήποτε απειλή κατά κράτους-μέλους και να αποφύγει πηγές εντάσεων που μπορούν να ζημιώσουν τις καλές γειτονικές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένων των υπερπτήσεων στο Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά, τονίζει τη σημασία της Τουρκίας ως γεωστρατηγικού εταίρου της Ε.Ε. και διαπιστώνει ως θετικά στοιχεία την «εφαρμογή ορισμένων μεταρρυθμιστικών δεσμεύσεων», όπως το πακέτο εκδημοκρατισμού 2013.
Για τα Σκόπια και το ζήτημα της ονομασίας, η Κομισιόν επισημαίνει ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη» για εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης. Τονίζει ότι την τελευταία χρονιά υπάρχει οπισθοδρόμηση στους τομείς της ελευθερίας έκφρασης των ΜΜΕ, αλλά και στην αμεροληψία της Δικαιοσύνης και απαιτείται δράση για να αντιστραφεί αυτή η αρνητική πορεία. Ωστόσο, ο επίτροπος για τη Διεύρυνση, Στέφαν Φούλε, που παρουσίασε χθες την έκθεση και η θητεία του οποίου λήγει, επανέλαβε τη θετική του εισήγηση για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με την ΠΓΔΜ, κάνοντας μια αποτίμηση της συνολικής «καθοριστικής προόδου» που έχει σημειώσει η χώρα τα τελευταία έτη και όχι εστιάζοντας στην οπισθοδρόμηση της τελευταίας χρονιάς. Ο ίδιος καλεί την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αυξημένης πολιτικοποίησης των θεσμών ώστε να μπορέσει η επιτροπή μελλοντικά να διατηρήσει τη θετική εισήγηση που ο ίδιος έχει δώσει μέχρι στιγμής.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2014

Η «Ρεπούσικη» προσπάθεια Μ. Δρουσιώτη απο-ενοχοποίησης Λονδίνου μέσω Ουάσιγκτον και Μόσχας



Για τον ένοχο  ρόλο του το 1974...

«... Η Βρετανία έχει συνεχείς ιστορικούς δεσμούς με την Κύπρο και ομολογουμένως δίχως να μας τιμούν οι περισσότεροι. Ακόμα περισσότερο, η λύση διχοτόμησης - η γνωστή βρετανική προσέγγιση του «διαίρει και βασίλευε» για λύση στα προβλήματα των ιθαγενών στις πρώην αποικίες - έχει το μειονέκτημα να οχυρώνει και να θεσμοθετεί εθνικούς διαχωρισμούς και να τους προικίζει με κακόβουλες εδαφικές διαστάσεις...»

(Βρετανική εφημερίδα « Evening Standard»  Λονδίνο, 15 Αυγούστου 1996)

Οι Τούρκοι ένα και πλέον αιώνα από την βάρβαρη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων στη Μικρά Ασία αρνούνται το έγκλημά τους. Βρίσκονται και δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί που διαστρεβλώνουν ιστορικά γεγονότα με σκοπό την απο-ενοχοποίηση της Τουρκίας. Περιπτώσεις σαν την κα Ρεπούση η οποία αποφάνθηκε ότι όλα τα έφταιγε ο ... συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης.

Στο  νέο του  βιβλίο ο κ. Μακάριος Δρουσιώτης  «Κύπρος 1974 - 1977 - Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις - η realpolitic και το διπλό παιχνίδι της ΕΣΣΔ» ισχυρίζεται ότι εμβαθύνει στο ρόλο και των τριών δυνάμεων, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Βρετανίας, όμως μια λεπτομερής ανάγνωσή του φανερώνει ότι ο κύριος στόχος είναι η  απο-ενοχοποίηση του ρόλου του Λονδίνου! Αφενός αλλά πρωτίστως για το ρόλο του και την συνεργασία του με τη Τουρκία στη σφαγή της Κύπρου με τις δύο εισβολές  το 1974 και αφετέρου για την υιοθέτηση και προώθηση με  πεισματική εμμονή της ρατσιστικής τουρκικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας από τον Αύγουστο του 1974. Στα πλαίσια αυτά, αφού αυτο-αναιρεί και τα όσα έγγραψε σε προηγούμενα βιβλία του, αποπροσανατολίζει προσπαθώντας να ρίξει τα βάρη πάνω στην πρώην Σοβιετική Ένωση παράλληλα αφαιρώντας και ευθύνες από τους Αμερικανούς (Δρ. Χ. Κίσσιγκερ).

Ο Ετσεβίτ, όμως,  στο Λονδίνο έτρεξε για να πάρει έγκριση για την εισβολή και όχι στην Ουάσιγκτον ή την Μόσχα γιατί α) το Κυπριακό ήταν και παραμένει θέμα Λονδίνου και β) γιατί η Βρετανία είναι η εγγυήτρια μαζί με την Ελλάδα και την Τουρκία στην Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 και όχι οι ΗΠΑ ή Ρωσία.  Η Συνθήκη Εγγυήσεως είχε ειδικά σχεδιαστεί από τους ίδιους τους ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ για να έδιδε, όταν ερχόταν η κατάλληλη στιγμή, το δικαίωμα της Τουρκίας να επέμβει... (Βλέπε «Από την ΄Ενωση στην Κατοχή» Λευκωσία 1995, ξεκινώντας από το εξώφυλλο).

Προτού ξεκινήσω την κριτική μου για το βιβλίο να σημειώσω εδώ ότι από την ανάληψη της προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Νίκο Αναστασιάδη, ξεκίνησε μια προσπάθεια καλυτέρευσης (πέραν των σχέσεων με τις ΗΠΑ) των σχέσεων Κύπρου-Βρετανίας με οποιοδήποτε τρόπο.  Αυτό,  όμως,  δεν μπορεί να γίνει εις βάρος της ιστορίας με διαγραφή ευθυνών και γεγονότων και παραγνώριση όσων οι ίδιοι οι Βρετανοί παραδέχονται ότι έκαναν ή δεν έκαναν με τα ιστορικά αποδεσμευμένα έγγραφά τους..

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική πλαισιωμένη  από φωτογραφίες, συνδέσμους και χάρτες, στο σύνδεσμο εδώ:



Φανούλα Αργυρού
Λονδίνο
4.8.2014


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

The Cyprus issue: 40 years' resolution and the matter of natural gas

Last Sunday, 20 July 2014, marked the 40th anniversary of Turkey's direct involvement on the island of Cyprus.
The so-called Attila-1 offensive was a military intervention aimed at bringing a halt to a bloody operation of "ethnic cleansing" (though the term still had to be invented at the time) which was targeting the Turkish population of the island. The Turkish Armed Forces subsequently occupied a fair share of the island's territory (37 percent), an area that was turned into the so-called Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) in 1983 – a mini-state that has only been recognized by the Republic of Turkey.
Even now that the southern or Greek-populated part of the island (the so-called Republic of Cyprus) has joined the EU (on 1 May 2004) and even become part of the eurozone (on 1 January 2008), a solution for the problems of partition and inter-communal distrust has remained elusive and apparently much-sought after.
Still, on the occasion of this year's anniversary, the soon-to-be-replaced President of Turkey Abdullah Gul publicly said the following: "We hope that there will be another opportunity for talks and we will reach an affirmative point as a result of negotiations so it won’t be open ended talks. We hope that the two sides would reach an agreement within the parameters of the United Nations". Sooner rather than later, he even seemed to be thinking.

The beginning of the conflict

To this day worldwide public opinion persists in viewing the Turkish actions of 1974 as unwarranted acts of aggression tantamount to a war crime – for instance the pan-European news organization Euronews states that "Turkey claimed [that the Attila-1 offensive's aim] was to protect Turkish Cypriots", whereas "Greek Cypriots called it an occupation", or nothing but a violent land grab, in other words.
The seeds of the still ongoing conflict were apparently sown when "Britain occupied Cyprus by virtue of the Anglo–Turkish Convention signed on 4 June1878", formally annexing the island in 1914. Britain used both communities as ploys to "divide & rule" the island. The Al Jazeera correspondent and New Athenian, John Psaropoulos relates that after "the Second World War, Greek-Cypriot Lieutenant Colonel Yiorgos Grivas set up EOKA, a guerrilla organization, which attacked British troops and installations as part of its goal to merge Cyprus with Greece. Its battle cry was “Enosis”, or “Union”.”
Subsequently, inter-communal violence became the norm on the island, a fact which did not change after the island gained its independence in 1960, "on the basis of a power-sharing agreement negotiated by Greece and Turkey, [but] not by the Cypriots themselves". 
Read more 
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Όλοι γνώριζαν τις τουρκικές προθέσεις με τρομερή λεπτομέρεια

20 Ιούλιος 2014, 07:04 | Της Φανούλας Αργυρού


1974 - Βρετανός Συνταγματάρχης Στόκερ: Προς τα πού τώρα η Κύπρος

Τρεις μήνες πριν από τον μαύρο Ιούλη, ο Στόκερ σε πολυσέλιδη έκθεσή του σκιαγραφούσε τόσο το πραξικόπημα με αντικατάσταση Μακαρίου, όσο και την εισβολή

Θα χρειαστεί τρομερή πολιτική ικανότητα και κάποια κύρια χειρουργική επέμβαση, φοβάμαι πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Ο Πρόεδρος Μακάριος πρέπει να φύγει, έγραφε τότε ο Βρετανός Συνταγματάρχης


Τον Απρίλιο του 1974, τρεις μήνες πριν από τον μαύρο Ιούλη με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, ο Βρετανός Συνταγματάρχης Στόκερ, ο οποίος υπηρετούσε στη Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στη Λευκωσία, ως Σύμβουλος επί Αμυντικών από το 1972, αποχώρησε με δική του απόφαση. Πριν αποχωρήσει, όμως, έστειλε μια πολυσέλιδη και λεπτομερέστατη έκθεση στους ανωτέρους του στο Λονδίνο, σχετικά με την κατάσταση στην Κύπρο. Στην έκθεση, ο Στόκερ περιλάμβανε και κάποιες πολύ σημαντικές επισημάνσεις και εισηγήσεις γι' αλλαγή της πολιτικής κατάστασης στο νησί, που ουσιαστικά σκιαγραφούσε τι έπρεπε να γίνει σε σχέση με την Κύπρο.

Υποστήριξε ανοικτά την αποχώρηση από την Κύπρο όχι μόνο των Ελλήνων Αξιωματικών, αλλά και των Ελλαδιτών δασκάλων, τους οποίους θεωρούσε κακή επιρροή. Εύρισκε επικίνδυνη τη δημιουργία εφεδρικού στρατού από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και, το πιο σημαντικό, στην παράγραφο 39 σκιαγράφησε τόσο το πραξικόπημα με αντικατάσταση Μακαρίου, όσο και την εισβολή, όταν μίλησε για χειρουργική επέμβαση πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Έγραψε με υπότιτλο «Προς τα πού τώρα η Κύπρος»:

Παράγραφος 39

«... Η δυσπιστία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων είναι βαθιά ριζωμένη. Δεν πρόκειται να εξαλειφθεί ποτέ, όμως μπορεί να ελαττωθεί σε βαθμό που να κάνει δυνατή τη συμβίωση αμφοτέρων των πλευρών σε συγκριτική αρμονία. Όμως αυτό θα χρειαστεί τρομερή πολιτική ικανότητα και κάποια κύρια χειρουργική επέμβαση, φοβάμαι πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Ο Πρόεδρος Μακάριος πρέπει να φύγει.
Ένας κατάλληλος αντικαταστάτης δεν είναι εύκολο να βρεθεί, όμως εγώ θα έβαζα τα λεφτά μου στον μόνο τίμιο και σίγουρα έμπιστο υποψήφιο στον κ. Σεβέρη (Ζήνων), ο οποίος παραιτήθηκε από υπουργός Υγείας με το θέμα των τριών Μητροπολιτών. Η Ένωση πρέπει να εξουδετερωθεί.
Αυτό θα χρειαστεί μιαν αποφασιστική αντιμετώπιση από την Αθήνα και πρέπει να αποχωρήσουν τόσο οι Έλληνες διδάσκαλοι όσο και οι Έλληνες αξιωματικοί από την Εθνική Φρουρά...». (Για πρώτη φορά αναφέρθηκα στο έγγραφο αυτό σε ομιλία της γράφουσας στη Λεμεσό, τον Οκτώβριο του 2013).

Η περίεργη περίπτωση του Συνταγματάρχη Στόκερ

O Συνταγματάρχης Στόκερ ανέλαβε καθήκοντα στη Βρετανική Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία το 1972, δύο χρόνια μετά το σχέδιο για επαναφορά του Κ. Καραμανλή στην Ελλάδα (1969), που ετοιμάστηκε από δύο ακαδημαϊκούς (έναν Άγγλο πανεπιστημιακό από την Αγγλία και έναν Ελλαδίτη από την Ελβετία). Μεταξύ των εισηγήσεων των συγγραφέων του σχεδίου η επαναφορά στη Δημοκρατία και του Καραμανλή ήταν και μέσω μιας εθνικής τραγωδίας.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα βρετανικά έγγραφα, τον ίδιο χρόνο (1972) η βρετανική κυβέρνηση επαναβεβαίωσε τη θέση της (η προηγούμενη ήταν τον Δεκέμβριο του 1963 με το τουρκικό πραξικόπημα για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας) ότι σε περίπτωση τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, η ίδια δεν επρόκειτο να επέμβει και η απόφαση ήταν τελεσίδικη. (Βλέπε βιβλίο γράφουσας «Διζωνική Εκτέλεση Κ.Δ. 1955-2011» σελ. 77-78).

Το 1972, λοιπόν, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Στόκερ ενημερώνει το ΓΕΕΦ (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς) στη Λευκωσία, ότι η Τουρκία προτίθεται να εισβάλει στο νησί. Στις 27 Μαρτίου 1973 έδωσε λεπτομερέστατες πληροφορίες για το τουρκικό σχέδιο εισβολής, το οποίο μεταβιβάστηκε στον Αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων στην Αθήνα από τον Αρχηγό του ΓΕΕΦ στη Λευκωσία Στρατηγό Χαραλαμπόπουλο.

Στις 30 Ιουλίου 1973, ο Στόκερ επανήλθε στο ΓΕΕΦ και έδωσε φωτοτυπία Σχεδίου Εισβολής των Τούρκων, που εξασφάλισε από τον συνάδελφό του στην Άγκυρα. Στις 5 Αυγούστου 1973, ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ στη Λευκωσία ενημέρωσε το Υπ. Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου. Ο Στόκερ ζήτησε η επαφή του να κρατηθεί μυστική. Στα συμπεράσματά του, ο Στόκερ τόνισε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επρόκειτο να επέμβουν προς παρεμπόδιση ενός τοιούτου σχεδίου. Με την ενημέρωση Στόκερ είναι, πλέον, αντιληπτό ότι τόσο η χουντική κυβέρνηση των Αθηνών όσο και η κυβέρνηση Μακαρίου ήσαν ενήμερες των τουρκικών προθέσεων με τρομερή λεπτομέρεια.

Στις 28 Αυγούστου 1973, και ο Αμερικανός Στρατιωτικός Ακόλουθος της πρεσβείας στη Λευκωσία Συντ. Whitley συναντήθηκε με τον Διοικητή της ΕΛΔΥΚ για να πει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν τους βοηθά, δεν αποκηρύττει τον Γρίβα και τους οπαδούς του όπως της ζητήθηκε, η Αμερική υποστηρίζει μιαν ανεξάρτητη Κύπρο και ότι οι ενωτικοί Κύπριοι πρέπει να άλλαζαν το «πιστεύω» τους, αλλιώς θα υπέφεραν. (Οι αναφορές για τις επαφές Στόκερ με το ΓΕΕΦ από το βιβλίο Χρ. Βενιαμίν, «Τα Δύσκολα Χρόνια, αναμνήσεις μιας ζωής»).

Φεύγοντας, λοιπόν, όπως μας αποκαλύπτουν τα βρετανικά έγγραφα, με την αποχαιρετιστήρια έκθεσή του (valadictory report) προς τους ανωτέρους του στο Λονδίνο, ο Συνταγματάρχης εισηγήθηκε την απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, υπέδειξε και τον προτιμητέο για εκείνο αντικαταστάτη του και κατέγραψε και τους λόγους της προτίμησής του. Και ωμά, αλλά δίχως αμφιβολία, σκιαγράφησε τόσο το πραξικόπημα όσο και την τουρκική εισβολή (την οποία, όπως μας εξιστόρησε ο Χρ. Βενιαμίν, είχε υπόψη του σε λεπτομέρεια πολύ πριν αποχωρήσει και κάνει τις εισηγήσεις του).

Διευθετήσεις μεταξύ Φόρεϊν Όφις και Τούρκων σε σχέση με τη δεύτερη εισβολή

Στις 14 Αυγούστου 1974, σε υψηλού επιπέδου συνεδρία στην πρωθυπουργική κατοικία στο Λονδίνο, εν τη παρουσία του Βρετανού Πρωθυπουργού Ουίλσον, του υπουργού Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Κάλαχαν, των υφυπουργών του Υπουργείου Άμυνας, των Αρχηγών Επιτελείων Στρατού και λοιπών αξιωματούχων, ο Κάλαχαν είπε ότι δεν έβλεπε προοπτική διπλωματικής λύσης. Πίστευε πως δεν υπήρχε πιθανότητα να σταματήσουν τους Τούρκους από το να κατορθώσουν τους στρατιωτικούς τους στόχους.
Οι Αμερικανοί πράγματι ανησυχούσαν, αλλά δεν επρόκειτο να πάρουν στρατιωτικά μέτρα ούτε να δώσουν στρατιωτική βοήθεια στη μία ή την άλλη πλευρά. Η Βρετανία δεν έπρεπε να επέμβει στρατιωτικά δίχως τις ΗΠΑ και ο ρόλος της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ήταν όπως φύγει από τη μέση. Ήταν της άποψης ότι οι Τούρκοι δεν θα ενοχλούσαν τις βάσεις και δεν θα προκαλούσαν πρόβλημα στη Βρετανία.

Ο Πρωθυπουργός, συνοψίζοντας τα πράγματα, είπε ότι η Βρετανία έπρεπε να συγκεντρωθεί στη διπλωματική πρωτοβουλία στα Ηνωμένα Έθνη, στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και τους συνεταίρους τους στο ΝΑΤΟ. Δεν υπήρχε λόγος να σκέφτονται ότι τα βρετανικά στρατεύματα μπορούσαν ή έπρεπε να τα βάλουν με τους Τούρκους. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν είχαν τη δυνατότητα να σταματήσουν στρατιωτικά τους Τούρκους. Αν ρωτούσαν τον υπουργό Εξωτερικών, κατά πόσο υπήρχε σκέψη για μεγάλο στρατιωτικό ρόλο εκ μέρους της Βρετανίας, θ’ απαντούσε ότι δεν υπήρχε...

Τα βρετανικά στρατεύματα είχαν τη δυνατότητα αλλά...

Κατ' αρχήν η Βρετανία είχε νομική υποχρέωση να βοηθήσει την Κύπρο, γιατί όταν υπέγραψε ως εγγυήτρια της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη Συνθήκη Εγγυήσεως που η ΙΔΙΑ συνέταξε, δεν το έκανε με την προϋπόθεση ότι θα είχε και τις ΗΠΑ δίπλα της, επομένως ήταν αίολη η δικαιολογία ότι η Βρετανία δεν έπρεπε να επέμβει δίχως τις ΗΠΑ.
Ο λόγος ήταν γιατί είχε ήδη συμφωνήσει από τις 17 Ιουλίου 1974 για την εισβολή με τον Ετζεβίτ και γιατί πρωτίστως η ρατσιστική Συνθήκη Εγγυήσεως είχε περιληφθεί το 1960 ειδικά για να μπορέσει η Τουρκία να εκτελέσει την εισβολή, όταν οι συνθήκες θα το επέτρεπαν... Και αυτές δημιουργήθηκαν το 1974...

Στα πορίσματά της η Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή του βρετ. Κοινοβουλίου, στην έρευνά της δύο χρόνια αργότερα, έγραψε: « Η Βρετανία είχε νομικό δικαίωμα, ηθική υποχρέωση, και είχε τη στρατιωτική δυνατότητα να επέμβει στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του Ιουλίου και Αυγούστου 1974. Δεν επενέβη για λόγους που η Κυβέρνηση αρνείται να δώσει».

(Britain had a legal right, a moral obligation, and the military capacity to intervene in Cyprus during July and August 1974. She did not intervene for reasons which the Government refuses to give).

Ο Κ. Καραμανλής ονομάζει τους Άγγλους

Στις 29 Νοεμβρίου 1974, στη συνεδρία των Αθηνών μεταξύ ελληνικής κυβερνήσεως, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, Γλ. Κληρίδη, Τ. Παπαδόπουλου, Σπ. Κυπριανού, Χρ. Βενιαμίν και άλλων, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνεδρίας στο βιβλίο «Η άλλη Κατάθεση» του Σάββα Παύλου, στην σελίδα 38, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είπε:
«... ΄Οσον αφορά τους Άγγλους, αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι. Διότι αυτοί ενεθάρρυναν και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και τας διαθέσεις των Τούρκων. Ο Ουίλσων έκανε το σφάλμα, στο συγχαρητήριο προς εμέ τηλεγράφημά του, να προσθέση ότι συμφωνεί με τις προτάσεις Κληρίδη, οι οποίες αποτελούν καλήν βάσιν διά διαπραγμάτευσιν και να ζητήσει να ενθαρρύνωμεν τον Αρχιεπίσκοπον προς την κατεύθυνσιν αυτήν. Απήντησα, διά του εν Λονδίνω πρέσβεώς μας, ότι η Αγγλική Κυβέρνησις πρέπει να ασκή πίεσιν επί των Τούρκων και όχι εφ΄ ημών...».

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα...