Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ, ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

ΟΧΙ ΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΑΦΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΟΥΝ...

Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει.
Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας»..
Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική.
Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται.
Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με
αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν.
Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε εκτιναχθεί στο 18,6%, έπεσε ήδη κοντά στο 2,5%, που είναι ο στόχος της ισλανδικής κεντρικής τράπεζας. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα είναι 6,3% φέτος, και ταχύτατα, ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.
Το δεύτερο μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Κατόπιν τις εθνικοποίησαν, αλλά υπό τους εξής όρους:
Πρώτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες αναγνώρισαν όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορώνα από τις καταθέσεις του.
Δεύτερον, τα δάνεια που είχαν πάρει οι Ισλανδοί μεταφέρθηκαν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα είχε υποτιμηθεί, μειώθηκε και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που έκανε το κράτος στους Ισλανδούς οφειλέτες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση, ιδίως τον πρώτο καιρό (πάγωμα της πληρωμής δόσεων για μήνες κ.λπ.).
Τρίτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνώρισαν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεοκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού. Ετσι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι φορτώθηκαν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ φόρτωσαν στους ξένους επενδυτές και καταθέτες τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Απολύτως σωστό.
Η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας, γράφει το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ», δείχνει ότι «το έξτρα κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεοκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία "έσωσε" τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%».
Αν συνυπολογίσει κανείς ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε από το 25% του ΑΕΠ το 2007 στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία.
«Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές» συμπεραίνει η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ».
«ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ»
Οταν το ευρώ γίνεται παγίδα
Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι «τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ» και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο.
Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν!



Πηγή http://parganews.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Η επανάσταση στην Ισλανδία συνεχίζεται

Όλοι θυμόμαστε ότι, κατά την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, η Ισλανδία ήταν κυριολεκτικά σε πτώχευση. Οι λόγοι αναφέρθηκαν μόνο παροδικά, και από τότε, αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνεται να απουσιάζει από τις ειδήσεις.

Ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη αντιμετωπίζουν την σχεδόν κατάρρευση τους, απειλώντας το ευρώ, η Ισλανδία γίνεται ένας φάρος ελπίδας επειδή επέλεξε τους ανθρώπους πάνω από το κέρδος. Ιδού εδώ γιατί.

Πέντε χρόνια ενός νεοφιλελεύθερου καθεστώτος οδήγησαν σε ιδιωτικοποίηση όλων των τραπεζών στην Ισλανδία (320.000 κάτοικοι, κανένας στρατός) για την προσέλκυση ξένων επενδυτών. Αυτές οι τράπεζες πρόσφεραν ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές on line με ελάχιστο κόστος που τις επέτρεψαν να παρέχουν σχετικά υψηλές αποδόσεις.

Αυτοί οι τραπεζικοί λογαριασμοί, με την ονομασία Icesave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Άγγλους και Ολλανδούς επενδυτές,. Όσο αυξάνονταν οι επενδύσεις, τόσο αυξάνονταν επίσης τα ξένα χρέη των τραπεζών. Το 2003, το χρέος της Ισλανδίας ανερχόταν σε 200 φορές το ΑΕΠ της (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν), και το 2007 ήταν 900%.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έφερε το τελικό χτύπημα. Οι τρεις κυριότερες τράπεζες της Ισλανδίας χρεοκόπησαν και εθνικοποιήθηκαν, ενώ η κορώνα (νόμισμα της Ισλανδίας), έχασε ένα μεγάλο μέρος της αξίας της έναντι του ευρώ. Στο τέλος του ίδιου έτους, η χώρα κήρυξε πτώχευση.

Οι πολίτες επανακτούν τα δικαιώματά τους

Αντίθετα με τις παγκόσμιες προσδοκίες, η κρίση οδήγησε τον λαό να πάρει τον έλεγχο της χώρας του, μέσω μια διαδικασίας άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας. Αυτό οδήγησε τελικά σε ένα νέο σύνταγμα, αλλά μόνο μετά από άγρια επιμονή.

Ο Geir Haarde, πρωθυπουργός μιας σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού, διαπραγματεύσε ένα μεγάλο δάνειο. Αλλά η ξένη επενδυτική κοινότητα πίεζε την Ισλανδία να εφαρμόσει δραστικά μέτρα λιτότητας.

Ακολούθησαν διαμαρτυρίες και ταραχές, αναγκάζοντας τελικά την κυβέρνηση να αντικατασταθεί από μια νεοσυσταθείσα συμμαχία της αριστεράς.

Ο συνασπισμός τελικά υπέκυψε στις απαιτήσεις από το εξωτερικό σύμφωνα με τις οποίες η Ισλανδία υποχρεωνόταν να πληρώσει ένα συνολικό χρέος που θα απαιτούσε από κάθε Ισλανδό να πληρώσει 130 δολάρια το μήνα για δεκαπέντε χρόνια, με επιτόκιο 5,5%, έτσι ώστε να ξεπληρωθεί ένα χρέος που πρόκυπτε από ιδιώτες σε σχέση με άλλους ιδιώτες. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Το τι συνέβη στη συνέχεια ήταν εξαιρετικό. Η πεποίθηση σύμφωνα με την οποία οι πολίτες πρέπει να πληρώσουν για τα λάθη ενός οικονομικού μονοπωλίου, ότι ένα ολόκληρο έθνος έπρεπε να φορολογηθεί για να πληρώσει τα ιδιωτικά χρέη, είχε σπάσει.
Οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών τους, ανάγκασαν τους ηγέτες της Ισλανδίας να δράσουν στο πλευρό των ψηφοφόρων τους.
Ο αρχηγός του κράτους Olafur Ragnar Grimsson, αρνήθηκε να επικυρώσει το νόμο που θα έκανε τους Ισλανδούς να ευθύνονται για τα τραπεζικά χρέη και υποστήριξε τις εκκλήσεις για δημοψήφισμα.

Η διεθνής κοινότητα έξω φρενών

Η διεθνής κοινότητα δεν έπαψε να αυξάνει την πίεση. Η Μεγάλη Βρετανία και η Ολλανδία απείλησαν την ισλανδική κυβέρνηση και τον ισλανδικό λαό με τρομερά αντίποινα που θα απομόνωναν τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της διακοπής της βοήθειας από το ΔΝΤ και το πάγωμα των ξένων ισλανδικών τραπεζικών λογαριασμών.

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου 2010, το 93% του πληθυσμού ψήφισε κατά της αποπληρωμής του χρέους. Το ΔΝΤ πάγωσε αμέσως το δάνειο του. Ωστόσο, η Ισλανδία δεν θα πτοήσει. Όπως το είπε ο Grimsson: «Μας είπαν ότι αν αρνηθούμε τους όρους της διεθνούς κοινότητας, θα γινόμασταν τη Κούβα του Βορρά. Αλλά αν είχαμε δεχτεί, θα είχαμε γίνει τη Αϊτή του Βορρά».

Με την υποστήριξη των εξαγριωμένων πολιτών, η κυβέρνηση ξεκίνησε αστικές και ποινικές έρευνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Κατά συνέπεια, ο πρώην υπουργός Οικονομικών εκτίσει ποινή φυλάκισης δύο ετών, ενώ η Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνή εντάλματα σύλληψης εις βάρος των τραπεζιτών που εμπλέκονται στο κραχ.

Οι Ισλανδοί συμφωνήσαν επίσης για ορισμένα μέτρα μείωσης του προϋπολογισμού, όπως την διάλυση των στρατιωτικών υποδομών τους, - ο Οργανισμός Islandic Defense Agency (ισλανδική υπηρεσία άμυνας, ή IDA), έπαψε να υφίσταται από το Ιανουάριο του 2011.

Το νέο Σύνταγμα της Ισλανδίας

Για να ελευθερωθεί η χώρα από την υπερβολική ισχύ του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος και από το εικονικό χρήμα, οι πολίτες της Ισλανδίας αποφάσισαν να συντάξουν ένα νέο σύνταγμα.

Ο πληθυσμός προχώρησε στην εκλογή 25 ατόμων μεταξύ 522 ενηλίκων που δεν άνηκαν σε κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά με την σύσταση από τουλάχιστον τριάντα άτομα. Οι συνελεύσεις των εκλεκτόρων μεταδόθηκαν σε απευθείας συνδέσεις, και οι πολίτες μπορούσαν να αποστείλουν τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, ως μάρτυρες-συμμέτοχοι σε αυτό το κείμενο, όπως διαμορφώθηκε προοδευτικά.
Το Σύνταγμα που προέκυψε από αυτή τη διαδικασία της συμμετοχικής δημοκρατίας, υποβλήθηκε στο κοινοβούλιο για έγκριση το φθινόπωρο.

Είπαν στον ελληνικό λαό ότι η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα τους, ήταν ο μόνος τρόπος για να κρατηθεί η χώρα στη ζωή. Οι λαοί της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας αντιμετωπίζουν παρόμοιες πιέσεις.

Θα μπορούσαν, όπως και πολλοί από μας, να μάθουν πολλά από την Ισλανδία, αρνούμενοι να υποκύψουν σε ξένα συμφέροντα και δηλώνοντας ψηλά και δυνατά ότι οι άνθρωποι μπορούν να επανακτήσουν και θα επανακτήσουν την εξουσία τους.

Περισσότερες πληροφορίες: www.stjornlagarad.is / Αγγλικά
Μεταφράστηκε από τα αγγλικά στα γαλλικά από την VicFlame της Iceland's On-going Revolution (εν εξελίξει επανάσταση της Ισλανδίας)
http://www.positivenewsus.org/editions/fal11/fal1105.html Διαβάστε περισσότερα...

Αναγνώριση των Παλαιστινιακών Εδαφών ως ανεξάρτητου κράτους από την Ισλανδία

Το κοινοβούλιο της Ισλανδίας υπερψήφισε σήμερα πρόταση με την οποία αναγνωρίζει τα Παλαιστινιακά Εδάφη ως ανεξάρτητο κράτος και είναι έτσι το πρώτο κράτος της δυτικής Ευρώπης που προχωράει σε αυτή την κίνηση.

«Η Ισλανδία είναι η πρώτη χώρα της Δυτικής Ευρώπης που προχωράει σε αυτή την κίνηση» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Όσερ Σκαρφεντινσον στην κρατική τηλεόραση RUV και πρόσθεσε: «Τώρα έχουν την επίσημη δικαιοδοσία να προχωρήσω στην αναγνώριση της Παλαιστίνης».

Το κοινοβούλιο στο Ρέικιαβικ ψήφισε με 38 ψήφους υπερ, σε σύνολο 63 εδρών ένα ψήφισμα που επιτρέπει την αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους μέσα στα σύνορα που είχε πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP, Reuters Διαβάστε περισσότερα...

Ξεκίνησαν οι συνομιλίες για την ένταξη της Ισλανδίας στην Ε.Ε.

Ξεκίνησαν σήμερα στις Βρυξέλλες οι συνομιλίες για την ένταξη της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια διαδικασία που το Ρέικιαβικ ελπίζει ότι θα ολοκληρωθεί σύντομα, μολονότι ενδέχεται να προκληθεί εμπλοκή λόγω του «ευαίσθητου» θέματος της αλιείας.

Η Ισλανδία έχει ανοίξει τα τέσσερα πρώτα κεφάλαια που έχει να διαπραγματευτεί με την ΕΕ και έχει ήδη ολοκληρώσει τα δύο, υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Όσουρ Σκαρφέντινσον, μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντηση που είχε με τον Ούγγρο ομόλογό του, Γιάνος Μαρτόνι (η Ουγγαρία ασκεί την προεδρία της ΕΕ για το τρέχον εξάμηνο) και τον Επίτροπο Στέφαν Φίλε, ο οποίος είναι αρμόδιος για τη διεύρυνση.

Τα συνολικά 35 κεφάλαια καλύπτουν όλες τις πλευρές του κοινοτικού δικαίου και καθένα από αυτά αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό τομέα (μεταφορές, ενέργεια, νομισματική πολιτική, γεωργία, αλιεία, δικαιοσύνη κ.λπ.). Στόχος των συνομιλιών είναι να επιβεβαιωθεί ότι η εθνική νομοθεσία της υπό ένταξη χώρας είναι σύμφωνη με το κοινοτικό δίκαιο.

«Πρόκειται για μια ιστορική ημέρα για την Ισλανδία», πρόσθεσε ο Σκαρφέντινσον. Διευκρίνισε ότι η χώρα του σκοπεύει να ανοίξει τα μισά κεφάλαια, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αφορούν την αλιεία και τη γεωργία, μέχρι το τέλος του έτους και τα υπόλοιπα εντός του πρώτου εξαμήνου του 2012.

Η αλιευτική πολιτική ενδέχεται ωστόσο να αποτελέσει σοβαρό εμπόδιο στην πορεία ένταξης της Ισλανδίας αφού η χώρα έχει συγκρουστεί με την ΕΕ κυρίως για τον αποκαλούμενο «πόλεμο του σκουμπριού», με αφορμή τη μονομερή απόφαση του Ρέικιαβικ να αυξήσει σημαντικά την αναλογία που της αντιστοιχεί. Διαβάστε περισσότερα...

H Ισλανδία κατηγορεί την Βρετανία

Οικονομική κρίση
H Ισλανδία κατηγορεί την Βρετανία

Της Sarah Lyall 
New York Times 

Κανένας δεν αμφισβητεί ότι την κύρια ευθύνη για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ισλανδία, φέρει η ίδια. Παρόλα αυτά, αρκετοί υποστηρίζουν ότι υπάρχει και μία άλλη, σημαντική διάσταση στην κρίση, με κύρια υπεύθυνο την Βρετανία.  
Τα προβλήματα στις σχέσεις των δύο χωρών άρχισαν όταν το Λονδίνο, ενεργοποιώντας τον αντιτρομοκρατικό νόμο, προχώρησε στο πάγωμα βρετανικών κεφαλαίων που ήταν κατατιθεμένα σε μία προβληματική Ισλανδική τράπεζα. Με την κίνηση αυτή η Ισλανδία προσέλαβε τον χαρακτηρισμό του κράτους που σχετίζεται με την τρομοκρατία. «Ένοιωσα αποκαρδιωμένη, πικραμένη και τρομοκρατημένη» δήλωσε η Υπουργός εξωτερικών Ιγκιμπιόργκ Γκίσλαντοττιρ, «όταν ανοίγοντας την ιστοσελίδα του Βρετανικού υπουργείου οικονομικών, διαπίστωσα πως η χώρα μου ήταν στη λίστα με τρομοκρατικές οντότητες όπως η Αλ Κάιντα, το Σουδάν και η Βόρεια Κορέα. «Ως αποτέλεσμα», δήλωσε ο οικονομολόγος Τζον Ντάνιελσον, «πάγωσαν αμέσως όλες οι συναλλαγές της Ισλανδίας με τρίτες χώρες. Όταν έχεις χαρακτηριστεί τρομοκράτης, κανένας δεν θέλει να συνεργαστεί μαζί σου», τόνισε. 
Ο Ισλανδός πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρτε, κατηγόρησε την Βρετανία ότι φοβερίζει έναν μικρό γείτονα, ενώ ο πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας Σερ Χάουαρτ Ντέιβις, δήλωσε ότι το Λονδίνο οδήγησε την Ισλανδία στην επαιτεία. Σε ηλεκτρονική διακήρυξη που υπέγραψε μεγάλος αριθμός Ισλανδών, επισημαίνεται ότι ο πρωθυπουργός Γκόρτον Μπράουν θυσίασε την Ισλανδία για τους δικούς του, μικροπολιτικούς σκοπούς, μετατρέποντας μία δύσκολη κατάσταση σε εθνική καταστροφή. 
Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ισλανδία σοβούσαν εδώ και καιρό. Την περασμένη Άνοιξη οι τράπεζες που είχαν κατακλυστεί από ξένα κεφάλαια αλλά και χρέη, άρχισαν να σείονται. Με την κλιμάκωση της κρίσης, η Ισλανδική κυβέρνηση έθεσε υπό τον έλεγχο της τις 3 μεγαλύτερες. Η Βρετανική κυβέρνηση, θορυβημένη για την τύχη δεκάδων χιλιάδων λογαριασμών πολιτών της, εταιρειών, δήμων και ανθρωπιστικών οργανώσεων σε Ισλανδικές τράπεζες, προχώρησε στο πάγωμα των κεφαλαίων της υπό κατάρρευση τράπεζας Λάντσμπάνκι. Την ίδια στιγμή προχώρησε σε κατάσχεση των κεφαλαίων της θυγατρικής Ισλανδικής τράπεζας Κάουπτινκ, που δραστηριοποιείτο στη Βρετανία. Με τις αλληλοκατηγορίες να συνεχίζονται, ο πρωθυπουργός Γκόρτον Μπράουν προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, παγώνοντας τα κεφάλαια όλων των Ισλανδικών εταιρειών που δραστηριοποιούνταν στη Βρετανία. 
Η αντίληψη που δημιουργήθηκε, δήλωσε ο πρεσβευτής της χώρας στη Βρετανία, ήταν ότι στην Ισλανδία έχουν παγώσει τα πάντα. Η εξέλιξη αυτή είχε ως συνέπεια να καταστεί σχεδόν αδύνατη η μετακίνηση ξένων κεφαλαίων, με αποτέλεσμα οι εισαγωγείς και οι εξαγωγείς να μην είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν τις συναλλαγές τους σε ξένο νόμισμα. 
Μένεα εναντίον της Βρετανίας πνέουν επίσης αρκετοί Ισλανδοί με αφορμή την κατάσχεση των αποθεματικών της τράπεζας Φρίετλαντερ, ο προάγγελος ουσιαστικά της κατάρρευσης της μητρικής τράπεζας Κάουπτινκ, η οποία αποτελούσε και την τελευταία ελπίδα για διάσωση του τραπεζικού συστήματος της Ισλανδίας. 
Η κατάρρευση της Κάουπτιγκ είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις, αφού περισσότεροι από οκτώ χιλιάδες καταθέτες, ιδιώτες και επιχειρήσεις, που διατηρούν λογαριασμούς της τράπεζας ύψους 1,34 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη νήσο του Ανθρώπου (Isle of Man), δεν είναι σίγουρο αν θα είναι ποτέ σε θέση να τα ανακτήσουν. Η Ισλανδία αναμένεται τώρα να λάβει δάνειο δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ διαβουλεύεται και με Σκανδιναβικές χώρες. Δάνειο 52 εκατομμυρίων προσφέρθηκαν να παραχωρήσουν και τα Νησιά Φαρόε. 
Σημείο τριβής με την Βρετανία παραμένει το ποσό που οφείλει αλλά είναι και σε θέση να καταβάλει, ώστε να αποζημιώσει πελάτες που διατηρούν λογαριασμούς στα Βρετανικά παραρτήματα των τραπεζών Άισεϊβ και Λάντσμπάνκι 
Με βάση τους ευρωπαικούς κανονισμούς, η Ισλανδία είναι υποχρεωμένη να καταβάλει 20.000 ευρώ σε κάθε καταθέτη της τράπεζας Άισεϊβ. Αν και το συνολικό κόστος κυμαίνεται γύρω στα 5 δισεκατομμύρια δολάρια, εντούτοις αντιστοιχεί στο 60% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, εγχείρημα που εκ των πραγμάτων φαντάζει αδύνατο. 
Από πλευράς της η Βρετανική κυβέρνηση εγγυάται ότι οι ιδιώτες καταθέτες θα αποζημιωθούν πλήρως. Παρόμοιες εγγυήσεις δεν έχουν ωστόσο δοθεί σε βρετανικές εταιρείες, δήμους, φιλανθρωπικές οργανώσεις και πανεπιστήμια, που επίσης διατηρούν λογαριασμούς στην τράπεζα Άισμπανκ. Το συνολικό ποσό ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο δολάρια. 
Με το βασικό επιτόκιο στην Ισλανδία να έχει φθάσει στο 18% και την Κορώνα να έχει απωλέσει 44% της αξίας της, οι μισθοί έχουν παγώσει, οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύθηκαν στα ύψη, οι απολύσεις συνεχίζονται, ενώ δεκάδες επιχειρήσεις πτωχεύουν καθημερινά. 
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η Υπουργός Εξωτερικών Ιγκιμπιόργκ Γκίσλαντοττιρ, η απόφαση της Βρετανίας οδήγησε την Ισλανδία 40 χρόνια πίσω, σε εποχές στις οποίες ήταν απομονωμένη και φτωχή και εξαρτημένη κυρίως από την αλιεία, ζητώντας ταυτόχρονα την αλληλεγγύηση των εμπορικών της εταίρων και των φιλικών χωρών. «Πιστεύαμε ότι η Βρετανία ήταν μία από αυτές», κατέληξε η κυρία Γκισλαντοττιρ.  Διαβάστε περισσότερα...