 |
Στις αρχές του 2015, οι πληροφορίες για τις πετρελαιοπηγές και τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις που έλεγχε το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ ήταν συγκεχυμένες. Παρόλα αυτά, ήταν γνωστό ότι κατείχε έξι από τα δέκα κοιτάσματα πετρελαίου της Συρίας, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων πετρελαϊκών εγκαταστάσεων του Omar, ενώ στο βορειο-κεντρικό Ιράκ έλεγχε τουλάχιστον τέσσερα μικρά κοιτάσματα πετρελαίου, όπως το Qayyarah, το Ajeel και το Hamrin (δυτικά των κουρδικών επαρχιών).
Σύμφωνα με τους Financial Times, από αυτές τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις πουλούσε κατά μέσο όρο περίπου 80.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα στην περιφερειακή μαύρη αγορά ενέργειας, κερδίζοντας αρκετά εκατομμύρια δολάρια. Κάποιες ποσότητες πωλούνταν προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες πετρελαίου σε τοπικό επίπεδο, κάποιες άλλες πωλούνταν στο συριακό καθεστώς, ενώ ένα μέρος μεταφέρονταν στις γειτονικές χώρες μέσω δικτύων λαθρεμπορίου. Ως γνωστόν, επί εποχής Saddam Hussein είχαν επιβληθεί κυρώσεις στις πωλήσεις του ιρακινού πετρελαίου, γεγονός που προκάλεσε τη δημιουργία παράνομων δικτύων | |
διακίνησης προς την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν. Αυτή την υποδομή της παράνομης διακίνησης πετρελαίου εκμεταλλεύθηκε και χρησιμοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το Ισλαμικό Κράτος, γεγονός που το ανέδειξε ως «την πλουσιότερη και οικονομικά ανεξάρτητη τρομοκρατική οργάνωση σε παγκόσμιο επίπεδο».....
 | ||
Βασίλης Γιαννακόπουλος
| ||
Άρθρο του GeoStrategy στο ΠΟΝΤΙΚΙ
| ||
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πετρέλαιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πετρέλαιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015
Το Ισλαμικό Κράτος και ο παράγοντας του πετρελαίου
Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014
Τον Μάιο η οριοθέτηση των προς παραχώρηση οικοπέδων πετρελαίου
Στον 6ο όροφο του υπουργείου Ενέργειας στην οδό Μεσογείων βρίσκονται από χθες τα αποτελέσματα των σεισμικών δεδομένων στο Ιόνιο και τη νότια Κρήτη. Η νορβηγική εταιρεία PGS παρέδωσε χθες στο ΥΠΕΚΑ τα υψηλής ποιότητας δεδομένα των δύο περιοχών, τα οποία και αποτελούν πλέον περιουσία του ελληνικού Δημοσίου. Ετσι από χθες και για πρώτη φορά η Ελλάδα διαθέτει μια πλήρη βάση δεδομένων για 30 χιλιάδες χιλιόμετρα ομογενοποιημένου πλήρους δικτύου γεωφυσικών ερευνών στις θαλάσσιες περιοχές Ιονίου και νότιας Κρήτης. Η βάση δεδομένων υπό τον τίτλο «Greece MegaProject» πληροί τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές της διεθνούς πετρελαϊκής βιομηχανίας και όπως ανακοίνωσε το ΥΠΕΚΑ, εντός του Φεβρουαρίου θα είναι διαθέσιμη στις πετρελαϊκές εταιρείες. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα το data room θα παρουσιαστεί στο Χιούστον στο μεγαλύτερο πετρελαϊκό συνέδριο στον κόσμο, όπου θα συμμετάσχουν 17.000 στελέχη που εκπροσωπούν περισσότερες από 1.000 εταιρείες. Παράλληλα, παρουσιάσεις θα γίνουν σε Λονδίνο και Οσλο.
Η ολοκλήρωση της ερμηνείας των δεδομένων σε Ιόνιο και Κρήτη αναμένεται μέσα στο επόμενο τρίμηνο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες μέσα στον Μάιο θα έχει προχωρήσει και η χάραξη των προς παραχώρηση οικοπέδων, με στόχο το αργότερο έως το τέλος Ιουνίου να ξεκινήσουν και οι διαγωνισμοί. Στο πλαίσιο της ενεργοποίησης του διεθνούς επενδυτικού ενδιαφέροντος, ο υπουργός ΠΕΚΑ Γ. Μανιάτης απέστειλε ήδη επιστολή και ενημερωτικό υλικό προς όλους τους πρέσβεις ξένων κρατών που βρίσκονται στην Ελλάδα και επίσημη πρόσκληση για τη θεσμική συνδρομή τους στις επενδυτικές ευκαιρίες που δημιουργούνται στον πετρελαϊκό τομέα της χώρας μας. Οι επαφές των αρμοδίων στελεχών του ΥΠΕΚΑ με πετρελαϊκές εταιρείες συνεχίζονται με πλέον πρόσφατη την προ διημέρου επίσκεψη στην Αθήνα του ινδικού κολοσσού ΟNGC. Κύκλοι του ΥΠΕΚΑ μεταφέρουν το έντονο ενδιαφέρον μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, αποφεύγοντας, ωστόσο, να δημοσιοποιήσουν ονόματα σε αυτήν την κρίσιμη, όπως τη χαρακτηρίζουν φάση.
Στο συνέδριο, πάντως, της Αμερικανικής Ενωσης Γεωλόγων που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στην Αθήνα παραβρέθηκαν εκπρόσωποι 40 πετρελαϊκών εταιρειών μεταξύ των οποίων οι Exxon Mobil, Shell, EON, Chevron, Eni, Gazprom και Petronas.
Aπό την προκαταρκτική αξιολόγηση των δεδομένων, σύμφωνα με τον υπουργό Γιάννη Μανιάτη, προκύπτουν ενδιαφέρουσες γεωλογικές δομές που παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες με ανάλογες δομές σε περιοχές που ήδη παράγουν υδρογονάνθρακες σε γειτονικές χώρες και συγκεκριμένα στη Ν. Ιταλία και την Αλβανία. Η ερμηνεία των δεδομένων που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες, σύμφωνα με τον υπουργό, θα αναδείξει τις πλέον ελκυστικές περιοχές από άποψη πετρελαϊκού δυναμικού.
Πιο ξεκάθαρη αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου, είναι η εικόνα για την περιοχή του Ιονίου και αυτό γιατί αποδείχτηκε ότι υπάρχει συσχέτιση με τις γεωλογικές δομές στην Αλβανία και στην Ιταλία, όπου ήδη έχουν βεβαιωθεί αξιόλογα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που προσέλκυσαν το ενδιαφέρον κολοσσών όπως η Shell και η Petronas. Ως περισσότερο υποσχόμενη περιοχή εμφανίζεται η ζώνη των Παξών (ΒΔ Παξοί, δυτικά της Κέρκυρας) που έχει συγγενική δομή πετρωμάτων με την αποκαλούμενη Απουλία Ζώνη στη νότια Ιταλία, τη θαλάσσια περιοχή από το Λέτσε ώς το Μπάρι και τη Φότζια, όπου ήδη εξορύσσεται πετρέλαιο. Δεύτερη πολλά υποσχόμενη περιοχή το Κατάκολο, που προσομοιάζει με την περιοχή Kraps-Marinez Roscovec στη νότια Αλβανία και τρίτη τα Ιωάννινα που έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τα κοιτάσματα Δέλβινο και Κούτσοβο, επίσης στη νότια Αλβανία.
Η ολοκλήρωση της ερμηνείας των δεδομένων σε Ιόνιο και Κρήτη αναμένεται μέσα στο επόμενο τρίμηνο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες μέσα στον Μάιο θα έχει προχωρήσει και η χάραξη των προς παραχώρηση οικοπέδων, με στόχο το αργότερο έως το τέλος Ιουνίου να ξεκινήσουν και οι διαγωνισμοί. Στο πλαίσιο της ενεργοποίησης του διεθνούς επενδυτικού ενδιαφέροντος, ο υπουργός ΠΕΚΑ Γ. Μανιάτης απέστειλε ήδη επιστολή και ενημερωτικό υλικό προς όλους τους πρέσβεις ξένων κρατών που βρίσκονται στην Ελλάδα και επίσημη πρόσκληση για τη θεσμική συνδρομή τους στις επενδυτικές ευκαιρίες που δημιουργούνται στον πετρελαϊκό τομέα της χώρας μας. Οι επαφές των αρμοδίων στελεχών του ΥΠΕΚΑ με πετρελαϊκές εταιρείες συνεχίζονται με πλέον πρόσφατη την προ διημέρου επίσκεψη στην Αθήνα του ινδικού κολοσσού ΟNGC. Κύκλοι του ΥΠΕΚΑ μεταφέρουν το έντονο ενδιαφέρον μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, αποφεύγοντας, ωστόσο, να δημοσιοποιήσουν ονόματα σε αυτήν την κρίσιμη, όπως τη χαρακτηρίζουν φάση.
Στο συνέδριο, πάντως, της Αμερικανικής Ενωσης Γεωλόγων που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στην Αθήνα παραβρέθηκαν εκπρόσωποι 40 πετρελαϊκών εταιρειών μεταξύ των οποίων οι Exxon Mobil, Shell, EON, Chevron, Eni, Gazprom και Petronas.
Aπό την προκαταρκτική αξιολόγηση των δεδομένων, σύμφωνα με τον υπουργό Γιάννη Μανιάτη, προκύπτουν ενδιαφέρουσες γεωλογικές δομές που παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες με ανάλογες δομές σε περιοχές που ήδη παράγουν υδρογονάνθρακες σε γειτονικές χώρες και συγκεκριμένα στη Ν. Ιταλία και την Αλβανία. Η ερμηνεία των δεδομένων που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες, σύμφωνα με τον υπουργό, θα αναδείξει τις πλέον ελκυστικές περιοχές από άποψη πετρελαϊκού δυναμικού.
Πιο ξεκάθαρη αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου, είναι η εικόνα για την περιοχή του Ιονίου και αυτό γιατί αποδείχτηκε ότι υπάρχει συσχέτιση με τις γεωλογικές δομές στην Αλβανία και στην Ιταλία, όπου ήδη έχουν βεβαιωθεί αξιόλογα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που προσέλκυσαν το ενδιαφέρον κολοσσών όπως η Shell και η Petronas. Ως περισσότερο υποσχόμενη περιοχή εμφανίζεται η ζώνη των Παξών (ΒΔ Παξοί, δυτικά της Κέρκυρας) που έχει συγγενική δομή πετρωμάτων με την αποκαλούμενη Απουλία Ζώνη στη νότια Ιταλία, τη θαλάσσια περιοχή από το Λέτσε ώς το Μπάρι και τη Φότζια, όπου ήδη εξορύσσεται πετρέλαιο. Δεύτερη πολλά υποσχόμενη περιοχή το Κατάκολο, που προσομοιάζει με την περιοχή Kraps-Marinez Roscovec στη νότια Αλβανία και τρίτη τα Ιωάννινα που έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τα κοιτάσματα Δέλβινο και Κούτσοβο, επίσης στη νότια Αλβανία.
Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013
Κυρίαρχο δικαίωμα της Κύπρου να αξιοποιήσει τα αποθέματα εντός της ΑΟΖ της
Σε ομιλία του προς την ομογένεια στο οίκημα της Αδελφότητας στο βόρειο Λονδίνο το βράδυ της Τρίτης 12.2.2013, ο Υφυπουργός Ευρώπης και υπεύθυνος για το Κυπριακό κ. Ντέιβιντ Λίτινγτον ξεκίνησε με αναφορά στους στενούς δεσμούς που έχει η Βρετανία με την Κύπρο, ότι μοιραζόμαστε μια ιστορία, μέρος της οποίας ήταν οδυνηρή, όμως σήμερα μοιραζόμαστε και συμμετοχή στην Κοινοπολιτεία, στα Ηνωμένα΄Εθνη, την Ευρωπαική Ένωση και άλλους διεθνούς οργανισμούς και σεβόμαστε αμφότερες την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και φιλία η μια της άλλης.
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ [ΦΑ]
Με
τίτλο «Το Ισραήλ θα πουλήσει το φυσικό αέριο του στην Κίνα»
δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του έγκριτου think tank INSS [Institute for
National Security Studies] άρθρο γνώμης του Eran Oded που
πραγματεύεται ορισμένες παραμέτρους που θα πρέπει να εξετάσει η ισραηλινή
κυβέρνηση κατά τη διαμόρφωση της πολιτικής εξαγωγών ΦΑ σε τρίτες χώρες.[1]
Στα
εισαγωγικά σχόλια, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η ισραηλινή κυβέρνηση
εξακολουθεί να μην έχει ρυθμίσει ορισμένα ζητήματα που άπτονται της παραγωγής
και πώλησης του ΦΑ που έχει εντοπιστεί στην ισραηλινή ΑΟΖ, υποστηρίζοντας ότι
ορισμένα εξ αυτών φέρουν όχι μόνο οικονομικές αλλά και πολιτικές προεκτάσεις,
σε μία βιομηχανία που χαρακτηρίζεται από μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Κομίζοντας
ως παράδειγμα την έλλειψη επίσημης τοποθέτησης της κυβέρνησης επί των
πορισμάτων της Επιτροπής Τζεμάχ, που εκπόνησε μελέτη για την πολιτική εξαγωγών
του Ισραήλ, ο Eran αναφέρει ότι παραμένει ασαφής ο βαθμός στον οποίο η
ισραηλινή πολιτική ηγεσία έχει την πρόθεση αλλά και τη δυνατότητα να κατευθύνει
τις ιδιωτικές εταιρείες που εμπλέκονται στην έρευνα και εκμετάλλευση ΦΑ προς
συγκεκριμένες ξένες αγορές.
Στο
πλαίσιο αυτό, ο αρθρογράφος παραθέτει την πρόσφατη [3/12] προκαταρκτική
συμφωνία της αυστραλιανής εταιρείας Woodside με την κοινοπραξία των
εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο πεδίο ΦΑ Λεβιάθαν [Noble Energy, Avner,
Delek Drilling και Ratio], βάσει της οποίας η Woodside θα αποκτήσει το 30% των
δικαιωμάτων στο εν λόγω πεδίο.
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο αναφορικά με την εξωστρεφή
δράση της αυστραλιανής εταιρίας εντοπίζεται στην έμφαση που έχει δώσει στην Άπω
Ανατολή, ιδία δε στην Κίνα και την Ιαπωνία. Συγκεκριμένα, η Woodside
συμμετέχει, από το 2002, σε εταιρικά σχήματα με κινεζικές εταιρείες,
επικεντρώνοντας στην υγροποίηση του ΦΑ. Το 2006, επί παραδείγματι, η εν λόγω
εταιρεία συνυπέγραψε τη συμφωνία κατασκευής τερματικού σταθμού απο-υγροποίησης
ΦΑ στην επαρχία Guandong [στις νότιες ακτές της Κίνας], ενώ το 2007 επήλθε
συμφωνία πώλησης υγροποιημένου ΦΑ στην κινεζική PetroChina.
Δεδομένου ότι η κοινοπραξία του Λεβιάθαν τελεί εν γνώσει της
δραστηριότητας της Woodside στην Άπω Ανατολή, συνεχίζει το δημοσίευμα,
διανοίγεται η προοπτική πώλησης μέρους ή και του συνόλου του εξαγώγιμου
ισραηλινού ΦΑ στην Κίνα. Η Woodside δεν αποτέλεσε τη μοναδική εταιρεία
που εκδήλωσε ενδιαφέρον για απόκτηση μεριδίου στο Λεβιάθαν, καθώς τα σχετικά
δημοσιεύματα των εγχώριων ΜΜΕ ανέφεραν τα ονόματα της ρωσικής Gazprom, της
γαλλικής Total και της κινεζικής CNOOC. Εφόσον ισχύουν τα ανωτέρω, το Πεκίνο,
μέσω του ποσοστού που κατέχει η CNOOC στη Woodside και της συνεργασίας των δύο
εταιρειών σε διάφορα έργα, μπορεί να αναμένει ότι η Woodside θα δώσει
προτεραιότητα στην Κίνα όταν καθορίσει τις αγορές-στόχους για το ΦΑ από το
Λεβιάθαν.
Επομένως, τη απουσία κυβερνητικής απόφασης, το Ισραήλ ενδέχεται
να εξάγει το φυσικό αέριό του στην Κίνα, γεγονός που φέρει σημαντικές
στρατηγικές επιπτώσεις. Η πώληση ΦΑ στο Πεκίνο, καθαυτή, δεν είναι απαραίτητα
προβληματική. Αντίθετα το πρόβλημα έγκειται στην απουσία της δέουσας διαδικασίας
στάθμισης των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων πώλησης ΦΑ σε
συγκεκριμένους δυνητικούς πελάτες. Στο πλαίσιο αυτό, η προοπτική διάθεσης
του ισραηλινού ΦΑ στην Κίνα θα μπορούσε να αποτρέψει μία κοινοπραξία, έστω και
μέσω τρίτων, με την Αίγυπτο, τους Παλαιστινίους, τον Λίβανο, την Κύπρο ή και τη
Συρία, σε συλλογικό ή διμερές επίπεδο, για την πώληση ΦΑ στην ΕΕ. Οι
εξαγωγές ισραηλινού ΦΑ στην Ευρώπη θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέσο
πίεσης για την αποτροπή του ενδεχόμενου επιβολής οικονομικού μποϊκοτάζ στο
Ισραήλ και στην μακροπρόθεσμη αναβάθμιση των επισήμων σχέσεων του Ισραήλ με την
ΕΕ. Η συνεργασία σε μείζονα οικονομικά έργα στην περιοχή δεν αποτελεί
υποκατάστατο της πολιτικής διαδικασίας ανάμεσα στο Ισραήλ και στα γειτονικά
κράτη, ωστόσο δύναται να τη διευκολύνει.
Εντούτοις, επισημαίνει ο αρθρογράφος, η σύνδεση του Ισραήλ με
τον κινεζικό οικονομικό γίγαντα φέρει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, που ενδέχεται
να υποσκελίζουν τα οφέλη ενός μακροχρόνιου συμβολαίου παροχής ΦΑ στην ΕΕ.
Όλες αυτές οι πτυχές, καταλήγει το δημοσίευμα, θα πρέπει να
εξεταστούν προσεχτικά και μεθοδικά από τις αρμόδιες υπηρεσίες της κυβέρνησης
του Ισραήλ.
Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012
Natural-Gas Find Could Fuel Prosperity and New Conflict Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/security/01/03/gas-in-the-eastern-mediterranean.html#ixzz2C7biRwJ1
A natural gas extraction rig. (photo by REUTERS/Kyodo)
By: Paul Salem is the director of the Carnegie Middle East Center in Beirut, Lebanon.. Translated from Al-Hayat (Pan Arab).
The eastern Mediterranean natural-gas fields have started to affect Middle Eastern geopolitics. The huge gas discoveries in Israel, and also perhaps the expected important discoveries off the coasts of Cyprus and Lebanon, have attracted the attention of influential regional states and major world powers.
Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/security/01/03/gas-in-the-eastern-mediterranean.html#ixzz2C7bl554g
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012
Τουρκικές απειλές στις εταιρείες για τις έρευνες στην ΑΟΖ Κύπρου
Έκκληση στις διεθνείς εταιρείες πετρελαίου να μην πάρουν μέρος στις έρευνες στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας απευθύνει εκ νέου η Αγκυρα, απειλώντας τις εταιρείες και τις σχετικές χώρες με αποκλεισμό από τα ενεργειακά έργα στην Τουρκία.
Σε ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών επισημαίνεται ότι «οι Τουρκοκύπριοι έχουν ίσα και αδιαίρετα δικαιώματα, όπως και οι Ελληνοκύπριοι, επί των φυσικών πηγών που βρίσκονται στο σύνολο της υφαλοκρηπίδας του νησιού. Η παράβλεψη της πραγματικότητας αυτής και η συνέχιση των μονομερών και προκλητικών δραστηριοτήτων εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων, είναι απαράδεκτη για την Τουρκία και την ΤΔΒΚ» σημειώνει.
«Όπως έχει αναφέρει ο πρωθυπουργός», συνεχίζει η ανακοίνωση, «οι εταιρείες που θα συνεργαστούν με την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση Νότιας Κύπρου δεν θα περιληφθούν στα ενεργειακά έργα της Τουρκίας».
Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012
Στα 60 τρισ. κυβικά πόδια τα κοιτάσματα αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ, σύμφωνα με εκτιμήσεις
|
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012
Πως και η Shell πάει για τα πετρέλαια του Κουρδιστάν;
Μια εξέλιξη με μεγάλη σημασία κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες σε εξειδικευμένους στον ενεργειακό τομέα ιστοχώρους. Σύμφωνα με την αποκάλυψη, η εταιρία Shell (Βρετανία – Ολλανδία), εξετάζει και αυτή το ενδεχόμενο ανάμιξής της στο ιρακινό Κουρδιστάν… Η περιοχή φιλοξενεί περί τα 45 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο που αντιστοιχούν περίπου στο 30% των αποθεμάτων του Ιράκ που υπολογίζονται σε 143 δισεκατομμύρια βαρέλια, ενώ η χώρα διαθέτει το 8,7% των παγκοσμίων αποθεμάτων.
Η Shell βλέποντας ότι πέραν από τις «φωνές» της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης οι συνέπειες στις ανταγωνίστριές της ExxonMobil (ΗΠΑ) και Total (γαλλική), αλλά και της ρωσικής Gazprom, οι συνέπειες είναι αμελητέες, σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να επενδύσει στην περιοχή και φέρεται να έχει ήδη ξεκινήσει συνομιλίες με την περιφερειακή κουρδική κυβέρνηση.
Το ζητούμενο είναι να μην επηρεαστούν οι δραστηριότητες της εταιρίας στην εκμετάλλευση του γιγαντιαίου κοιτάσματος «Majnoon» στο νότιο Ιράκ, καθώς επίσης και στο κοίτασμα «West Qurna-1», όπου είναι σε κοινοπραξία υπό την αμερικανική Exxon. Η εταιρία επίσης εμπλέκεται σε κοινοπραξία αξιοποίησης αποθεμάτων ύψους 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Ιράκ!
Υπάρχει βέβαια και μια πιθανή εναλλακτική – αν θέλετε συμπληρωματική – ερμηνεία. Η Shell είναι βασικός εταίρος της Τουρκίας η οποία έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με το Ιράκ, ενώ προσπαθεί να βελτιώσει θεαματικά τις σχέσεις της με το κουρδικό βόρειο τμήμα της χώρας για να μπορέσει να περισώσει ότι είναι δυνατόν από τον εφιάλτη που ζει λόγω της δραστηριότητας του PKK και της προοπτικής συνοριακών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή… Οπότε, η δραστηριοποίηση της Shell ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό και με τις τουρκικές προτεραιότητες…
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012
Israel Plans to Deploy Defense Force To Guard Leviathan Pipeline
Source: Haaretz
Cabinet ministers will soon be exposed to a new term – “exclusive economic zone” – and a new mission placed before the IDF, and will be asked to approve its financing. Until now the navy has protected Israel’s territorial waters, which extend 23 kilometers beyond the coastline. Following the successful exploration of the “Tamar” and “Leviathan” gas fields, the navy now has the added mission of defending off-shore drilling rigs, one of which is situated 150 kilometers from the coast, far beyond Israel’s territorial waters. This is how the “exclusive economic zone” recently came to be defined – 28,000 square kilometers, larger than the area of the state.
Considering that the state’s expected remuneration from gas drilling in the next three decades exceeds NIS 700 billion, and in light of the Israeli energy market’s expected dependency on gas supplies, the importance of protecting gas drilling and production facilities is clear. The estimation is that a strike on a rig by a hostile party would inflict not only huge economic damage (a rig costs about NIS 3 billion and a day’s operation about NIS 3 million ), but also cause international concerns to abandon joint gas exploration initiatives and harm contracts to export gas.
The rigs are far from the coast, and the ships that service them pass very close to Lebanon, provide a tempting target for groups such as Hezbollah, which, it should be recalled, managed to hit the INS Hanit corvette with an anti-ship missile during the Second Lebanon War. Syria, for example, has extremely accurate anti-ship missiles with a range of 300 kilometers. The far-flung rigs can also be a target for booby-trapped boats. The list of threats is long, and the navy says it cannot contend with all of them with its current fleet.
For this reason, what was defined for the navy a year and a half ago as the mission of defending Israel’s “economic waters,” has solidified into a defense plan that includes both developing a fighting strategy and equipping the navy with new seacraft suitable for the mission of protecting the rigs and production facilities. The navy wants to buy four more boats. At first the intention was to add four more Sa’ar 5-class corvettes (such as the INS Hanit ), but because of their high cost (about NIS 1.6 billion apiece ), it was decided to make do with a similarly-sized model that will fill the role of patrol boats, thereby significantly lowering the price (by some NIS 600 million per boat ). The operational requirements of the designated seacraft, dubbed the “Magen,” were disseminated among the world’s ship-building yards, and many offers were forthcoming.
Now, as expected, begins the real debate. The price of the new equipment comes to NIS 2.8 billion, and operating the new defense arrangement will cost about NIS 480 million a year. Common sense dictates that a sizable chunk of that sum should come from the enormous profits reaped by the companies producing the gas. But it’s almost certain that this will not happen.
The treasury is demanding that the financing be taken from the defense budget. The army, of course, says it cannot free the resources from its budget, which it argues is already insufficient to cover its needs. The navy has prepared a plan that will allow the outlay to be spread over 15 years – that is, less that NIS 200 million a year. Now the government has to decide.
It’s hard to believe that cabinet ministers who decided to increase the defense budget by NIS 4 billion this year will back the treasury, and so they will probably decide to tap the state budget to finance the project to protect Israel’s “economic waters.” The gas exploration concessionaires will continue to grow richer, and we’ll pay to protect their facilities.
Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012
ΓΕΩΤΡΗΣΕΙΣ στη ΝΑ Μεσόγειο: Μένει χωρίς «συνέταιρο» η Αγκυρα
Την «πλάτη» στην Τουρκία γυρίζουν μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, καθώς αποσύρουν το ενδιαφέρον τους για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο σε Οικόπεδα για τα οποία είχε προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός από την κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ.
Την «πλάτη» στην Τουρκία γυρίζουν μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, καθώς αποσύρουν το ενδιαφέρον τους για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο σε Οικόπεδα για τα οποία είχε προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός από την κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ.
Σύμφωνα με την προσκείμενη στην κυβέρνηση Ερντογάν εφημερίδα Ζαμάν, η συνεχιζόμενη αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή, η εμφύλια σύρραξη στη Συρία αλλά και η αντιπαράθεση με την Κύπρο είναι η επίσημη αιτιολογία για την απόσυρση του ενδιαφέροντος από τις 11 μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες που αρχικά είχαν δείξει ενδιαφέρον για να συμμετάσχουν στις έρευνες για υδρογονάνθρακες στη Μερσίνα και στον Κόλπο της Αλεξανδρέττας.
Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωσαν στην εφημερίδα ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να ξεκινήσει μόνη της τις γεωτρήσεις στις δυο αυτές περιοχές, αν και είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος ο στόχος για τα περιορισμένα μέσα που διαθέτει η ΤΡΑΟ, ειδικά για θαλάσσιες περιοχές με μεγάλα βάθη.
Οι έρευνες
Η Τουρκία, προσπαθώντας να αντιδράσει στην «ενεργειακή κοσμογονία» που συμβαίνει στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, έριξε το βάρος της στις έρευνες στις περιοχές βορείως της Κύπρου από την Αττάλεια μέχρι τη Μερσίνα και την Αλεξανδρέττα, ενώ έχει εξαγγείλει και, μέσω του ψευδοκράτους, παράνομες έρευνες σε περιοχές που ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Η Τουρκία, προσπαθώντας να αντιδράσει στην «ενεργειακή κοσμογονία» που συμβαίνει στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, έριξε το βάρος της στις έρευνες στις περιοχές βορείως της Κύπρου από την Αττάλεια μέχρι τη Μερσίνα και την Αλεξανδρέττα, ενώ έχει εξαγγείλει και, μέσω του ψευδοκράτους, παράνομες έρευνες σε περιοχές που ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Για την περιοχή της Αττάλειας η τουρκική εταιρία ΤΡΑΟ υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με πετρελαική εταιρεία, αλλά η πολιτικά προβληματική κατάσταση και πιθανόν οι όχι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές εκτιμήσεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων ,άφησαν στο «ράφι» τις περιοχές της Μερσίνας και της Αλεξανδρέττας.
Οι εταιρείες οι οποίες σύμφωνα με την Αγκυρα είχαν δείξει τον Μάρτιο ενδιαφέρον για τις δυο περιοχές, αλλά τώρα το απέσυραν είναι οι: Chevron, Total, Petrobas, Statoil, Conoco Phillips, OMV, RWE, Perenco, Genel Energy και η BG and Kuwait FPE.
Ν. Μελέτης
ΕΘΝΟΣ
Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012
Γεωπολιτική: Η σημασία του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στη συριακή σύγκρουση
Jean-Patrick Grumberg - Dreuz (Ισραήλ)
Το πραγματικό κλειδί για την κατανόηση των διαπληκτισμών της Τουρκίας με το Ισραήλ είναι η διαρκή σύγκρουση μεταξύ της διαιρεμένης Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Κατά τα τελευταία τρία χρόνια, το Ισραήλ ανακάλυψε διαδοχικά μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα το ένα μετά το άλλο.
Πρώτον, ανακάλυψε 1,5 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στην ξηρά στο Rosh Ha’ayin, που βρίσκεται περίπου 10 μίλια από την ακτή του Τελ Αβίβ. Ήταν μια μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη που προκάλεσε έντονη δραστηριότητα εξερεύνησης.
Στη συνέχεια έκανε την σημαντικότερη ανακάλυψη της τελευταίας δεκαετίας. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS) εκτίμησε ότι ολόκληρη η λεκάνη Λεβιάθαν περιέχει 1,7 δισεκατομμύρια ανακτήσιμα βαρέλια πετρελαίου και 700 δισ. κυβικά μέτρα ανακτήσιμου φυσικού αερίου.
Έρευνες που έγιναν από τους εμπειρογνώμονες στην περιοχή Tamar, κυρίως από τον Αμερικανό σύμβουλο Netherland, Sewell & Associates, δείχνουν ότι το πεδίο Tamar περιέχει αποδεδειγμένα αποθέματα 217 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου.
Τέλος, φαίνεται ότι το Ισραήλ κατέχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα πετρελαίου σχιστόλιθου στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες (η Dreuz είχε πάρει συνέντευξη από τον επιστήμονα που είναι επιφορτισμένος με τη λειτουργία) (1), το οποίο θα μπορεί, εξαιρετικό γεγονός, να εξαχθεί με μηδενική περιβαλλοντική ζημία με υπόγειες θέρμανση / διύλιση / εξόρυξη.
Ας κάνουμε τους υπολογισμούς. 250 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα πετρελαίου σχιστολίθου, 3,2 δισεκατομμύρια βαρέλια συμβατικού πετρελαίου, ήτοι αποθέματα ισοδύναμα με εκείνα της Σαουδικής Αραβίας. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν 1,5 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, ήτοι περίπου το 10% των αποθεμάτων φυσικού αερίου στον κόσμο -και όλα αυτά ενώ οι δραστηριότητες εξερεύνησης του Ισραήλ μόλις άρχισαν.
Αυτό το οικονομικό θαύμα είχε ως συνεπεία να δυσαρεστήσει έναν μεγάλο αριθμό περιφερειακών παραγόντων πρόθυμων να πάρουν το μερίδιό τους από την πίτα -νόμιμα ή όχι. Η αντιπαράθεση έχει ήδη αρχίσει, και η γεωπολιτική κρίση που θα ξεκινήσει περιλαμβάνει και υπερβαίνει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.
Η Κύπρος είναι έτοιμη να εκμεταλλευτεί νέες πηγές ενέργειας και ο Λίβανος (που υποστηρίζεται από το Ιράν), ανυπομονεί να ξεκινήσει το δικό του πρόγραμμα εξερεύνησης στα χωρικά του ύδατα.
Αυτή η διέγερση δεν κάνει παρά να επιδεινώσει παλιές αντιπαλότητες μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου από τη μία πλευρά, μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Συρίας από την άλλη πλευρά, η Αίγυπτος και οι Παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας μπορούν επίσης να παρασυρθούν στη θύελλα.
Καλύτερα ακόμα, η Ρωσία είναι αποφασισμένη να ανταγωνιστεί με τις τουρκικές φιλοδοξίες για την περιφερειακή επιρροή, και δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να παρασυρθεί σε μια σύγκρουση.
Το Ισραήλ απέρριψε ψυχρά τις προτάσεις της Ρωσίας. Τον περασμένο Ιούνιο, η Ρωσία, μέσω της κρατικής εταιρείας παραγωγής πετρελαίου της Rosneft , προέβη σε διαβουλεύσεις με το Ισραήλ για μια ενδεχόμενη συμμετοχή στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου, αλλά το Ισραήλ διέκοψε τις διαπραγματεύσεις λόγω έλλειψης μιας «αποτελεσματικής προσφοράς». Αυτή η προσβολή δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Ρώσους.
Τον Μάιο, η Τουρκία, πρώην στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, και τώρα ένας από τους σκληρότερους επικριτές του, είχε προειδοποιήσει τις διεθνείς εταιρείες που προσπαθούν να αποκτήσουν μια άδεια εξερεύνησης από την κυπριακή κυβέρνηση -νέα σύμμαχος του Ισραήλ-- και τις έδωσε εντολή να «κάτσουν μακριά, stay away».
Φυσικά, το Ισραήλ ανταποκρίθηκε με την αποστολή πολεμικού στόλου για την προστασία των πετρελαϊκών συμφερόντων του.
Η Τουρκία προειδοποίησε τότε ότι θα εμποδίσει το Ισραήλ να αξιοποιήσει τους πόρους φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, και υπονόησε ότι θα μπορούσε να απαντήσει με τη χρήση βίας για να δείξει την αποφασιστικότητά της.
Αυτό έθεσε άμεση πρόκληση για την πολιτική των ΗΠΑ.
Διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έντονο ενδιαφέρον για την ανατολική Μεσόγειο και τις χώρες που εκμεταλλεύονται τα αποθέματα φυσικού αερίου. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολιτικά και οικονομικά δεμένες και απροετοίμαστες οικονομικά για να υποστηρίξουν οποιαδήποτε νέα σύγκρουση. Ας μη ξεχάσουμε ότι δανείζονται κάθε δολάριο για τη χρηματοδότηση του στρατού τους, και ο αμερικανικός λαός δεν θα έβλεπε ευνοϊκά την ιδέα της χρηματοδότησης μιας νέας σύγκρουσης –ακόμη και για την προστασία του Ισραήλ.
Το πραγματικό κλειδί για την κατανόηση των διαπληκτισμών της Τουρκίας με το Ισραήλ είναι η διαρκή σύγκρουση μεταξύ της διαιρεμένης Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Ιδού ο λόγος.
Η Κύπρος διαιρέθηκε σε δύο ζώνες, ελληνική και τούρκική, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν το 1974 και κατέλαβαν το βόρειο τρίτο του νησιού της Κύπρου.
Οι πρόσφατες ανακαλύψεις κυπριακού φυσικού αερίου ενθάρρυναν ως εκ τούτου την Τουρκία να ανανεώσει τη διπλωματική εκστρατεία της για λογαριασμό των «Τουρκοκύπριων» στη δήθεν «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Γιατί; Για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που ισχυρίζεται ότι κατέχει. Έτσι, η Τουρκία ξεκίνησε τη δική της εξερεύνηση στα ανοικτά της Κύπρου, και με την παραμικρή επίθεση που ενδεχομένως θα κάνει (και δεν αποκλείεται να το κάνει) θα τροφοδοτήσει μόνο τις εντάσεις. Αυτό εξηγεί γιατί η Τουρκία και το Ισραήλ δεν αλληλοκοιτάζονται ακριβώς στο λευκό των ματιών, και ότι ο κόμβος βρίσκεται στην Κύπρο.
Οι εντάσεις κορυφώθηκαν όταν η κυπριακή κυβέρνηση (η νόμιμη κυβέρνηση, αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ) αποφάσισε να ανοίξει το δικό της πεδίο εκμετάλλευσης, την Αφροδίτη, στα ανοικτά της νότιας ακτής της. Το κοίτασμα αντιστοιχεί σε αυτό των Ισραηλινών, τον Λεβιάθαν. Καλύτερα ακόμα, πρόκειται πιθανώς για γεωλογική επέκταση του Ισραηλινού Λεβιάθαν. Να σημειώσουμε ότι η συμφωνία για το διαχωρισμό των ζωνών εκμεταλλεύσεων σύμφωνα με τα όρια των χωρικών υδάτων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ ολοκληρώθηκε σε τρεις ημέρες, ενώ ο διαχωρισμός μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ δεν έχει καν αρχίσει πραγματικά, γιατί ο Λίβανος αρνείται όλους τους διεθνείς κάρτες και έχει τόσο περίεργες αξιώσεις που φοβηθήκανε οι πετρελαϊκές εταιρείες, και καμία δεν θέλει μέχρι αυτή τη στιγμή να υπογράψει οποιαδήποτε σύμβαση με τον Λίβανο.
Η Αφροδίτη λοιπόν, περιέχει λίγο περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα φυσικού αερίου και πετρελαίου.
Στις 19 Μαΐου, η Τουρκία χάραξε μια κόκκινη γραμμή. «Η Τουρκία δεν θα ανεχθεί οποιαδήποτε δραστηριότητα σε αυτή τη ζώνη», δήλωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Αλλά 15 εταιρείες και κοινοπραξίες, συμπεριλαμβανομένων τη Novatec για τη Ρωσία, Eni για την Ιταλία, Total για τη Γαλλία και τη Petronas για τη Μαλαισία, ζητούν άδειες για να εκμεταλλευτούν την Αφροδίτη, όπως και ένδεκα άλλα πεδία εξερεύνησης στα νότια της Κύπρου.
Σε αυτό το σημείο, πολλοί διεθνείς παράγοντες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε έναν εξαγριωμένο όχλο ενάντια σε εκείνους που θα ήθελαν να λεηλατήσουν τον πλούτο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου.
Το σχέδιο του Ισραήλ και της Κύπρου είναι να παρέχουν το αέριο τους μέσω ενός κοινού αγωγού που θα περάσει μέσω Ελλάδας προς τη Δυτική Ευρώπη, και κατά συνέπεια να μειώσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι ιδιαίτερα ευτυχής για τη πιθανότητα να χάσει έναν μεγάλο πελάτη για το φυσικό αέριο του.
Αλλά από την άλλη πλευρά, η Τουρκία είναι αποφασισμένη να αποκαταστήσει την ιστορική επιρροή της στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, μετατρέποντας τη χώρα, φτωχή σε ενεργειακούς πόρους, σε έναν ενεργειακό κόμβο μεταξύ ανατολής και δύσης. Το σχέδιο αγωγού Ισραήλ / Κύπρου μέσω Ελλάδας και Ιταλίας για να προμηθεύσουν τον υπόλοιπο της Ευρώπης με πετρέλαιο και φυσικό αέριο την ενοχλεί αφάνταστα.
Αυτό αυξάνει τις προκλήσεις και εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, με τη Ρωσία, μια από τις μεγάλες ενεργειακές δυνάμεις του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στον κόσμο, να προσπαθεί να βρει το μέσο να επωφεληθεί από αυτή την τεράστια αύξηση δραστηριότητας.
Επιπλέον, η Μόσχα είναι νευρική λόγω των περιφερειακών επιδιώξεων της Τουρκίας. Γιατί ο Ρώσος πρόεδρος σχεδιάζει επίσης να αποκαταστήσει την επιρροή που η Ρωσία είχε στην περιοχή μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Αυτό τοποθετεί επομένως τη Ρωσία και την Τουρκία σε αντίθετες πλευρές, όπως και στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.
Η Μόσχα στηρίζει το καθεστώς της Δαμάσκου, έναν μακροπρόθεσμο πελάτη της, η Τουρκία υποστηρίζει τους αντάρτες. Και κανένας από τους δυο δεν εκτιμά τη νέα δύναμη του ισραηλινού πετρο-σέκελ, το οποίο απειλεί να διαταράξει την ισορροπία των δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Μόσχα δεν στερείται από συνδέσεις με τις «νεόπλουτες» χώρες. Έχει στενούς δεσμούς με τους Ελληνοκυπρίους, και η προσφορά οικονομικής βοήθειας προς την Κύπρο δικαιολογείται εν μέρει από το φόβο της να χάσει τη ναυτική βάση της στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς, και την επείγουσα ανάγκη να ξαναβρεί μια βάση στη Μεσόγειο. Αν πέφτει το συριακό καθεστώς, η Ρωσία θα χάσει τη στρατιωτική βάση της στην περιοχή. Η Ρωσία ψάχνει για εναλλακτική βάση για το στόλο της Μαύρης Θάλασσας στην Κύπρο -ένα από τα επίκεντρα των ανακαλύψεων πετρελαίου.
Η Συρία διαθέτει επίσης μεγάλα αποθέματα πετρελαίου ανοικτά των ακτών της, γεγονός που δεν διέφυγε από τη Ρωσία. Αν πέφτει το συριακό καθεστώς, είναι βέβαιο ότι η επιθυμία της Ρωσίας να μαζέψει τα κομμάτια θα είναι μεγάλη.
Και αυτό δεν άργησε. Στις 21 Αυγούστου (2), η Ρωσία και η Συρία υπέγραψαν συμφωνία με την οποία η Συρία θα εξάγει το αργό πετρέλαιο της προς τη Ρωσία και θα λάβει σε αντάλλαγμα διυλισμένο πετρέλαιο. «Έπρεπε να βρούμε εναλλακτικές λύσεις» (JPG: στα μέτρα μποϊκοτάζ που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης νέων επενδύσεων στη χώρα), δήλωσε ο Qadri Jamil, Υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων της Συρίας, ο οποίος έστειλε δύο αντιπροσωπείες στη Μόσχα για να συζητήσουν για μια οικονομική βοήθεια και ένα δάνειο. Η Ρωσία δεν έκανε καμία δήλωση σχετικά με αυτή τη συμφωνία ανταλλαγής πετρελαίου.
Συμπερασματικά, έχουμε από τη μία πλευρά το Ισραήλ, νέα μεγάλη πετρελαϊκή δύναμη και του φυσικού αερίου ς, αρκετά ισχυρή ώστε να αλλάξει πλήρως τη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη, έχουμε τη Τουρκία, αποφασισμένη να διεκδικήσει -με τη βία αν χρειαστεί- το μερίδιο της στο πλούτο, και η Ρωσία, με περιφερειακούς μουσουλμάνους συμμάχους σε ελεύθερη πτώση. Στη συνέχεια, υπάρχει ο Λίβανος που υποστηρίζεται από το Ιράν, ο οποίος αναζητεί χρηματοδότηση για να αναπτύξει τους δικούς του υπεράκτιους πόρους φυσικού αερίου.
Και ο καλύτερος τρόπος προς τα εμπρός ήταν να ξεκινήσει ένας πόλεμος, στη Συρία για παράδειγμα, και στη συνέχεια, να τον εξαπλώσουν.
Και αυτό είναι ό, τι θα μπορούσε να συμβεί.
Jean-Patrick Grumberg
(1) http://www.dreuz.info/2011/10/ma-premiere-rencontre-avec-les-%C2%AB-petroshekels-%C2%BB-l%E2%80%99or-noir-israelien-par-jean-patrick-grumberg/
(2) http://www.reuters.com/article/2012/08/21/us-russia-syria-oil-idUSBRE87K0U620120821
http://www.israpundit.com/archives/48121
Πηγή http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/09/blog-post_13.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.UFIuALLiZVV
Το πραγματικό κλειδί για την κατανόηση των διαπληκτισμών της Τουρκίας με το Ισραήλ είναι η διαρκή σύγκρουση μεταξύ της διαιρεμένης Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Κατά τα τελευταία τρία χρόνια, το Ισραήλ ανακάλυψε διαδοχικά μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα το ένα μετά το άλλο.
Πρώτον, ανακάλυψε 1,5 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στην ξηρά στο Rosh Ha’ayin, που βρίσκεται περίπου 10 μίλια από την ακτή του Τελ Αβίβ. Ήταν μια μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη που προκάλεσε έντονη δραστηριότητα εξερεύνησης.
Στη συνέχεια έκανε την σημαντικότερη ανακάλυψη της τελευταίας δεκαετίας. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS) εκτίμησε ότι ολόκληρη η λεκάνη Λεβιάθαν περιέχει 1,7 δισεκατομμύρια ανακτήσιμα βαρέλια πετρελαίου και 700 δισ. κυβικά μέτρα ανακτήσιμου φυσικού αερίου.
Έρευνες που έγιναν από τους εμπειρογνώμονες στην περιοχή Tamar, κυρίως από τον Αμερικανό σύμβουλο Netherland, Sewell & Associates, δείχνουν ότι το πεδίο Tamar περιέχει αποδεδειγμένα αποθέματα 217 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου.
Τέλος, φαίνεται ότι το Ισραήλ κατέχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα πετρελαίου σχιστόλιθου στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες (η Dreuz είχε πάρει συνέντευξη από τον επιστήμονα που είναι επιφορτισμένος με τη λειτουργία) (1), το οποίο θα μπορεί, εξαιρετικό γεγονός, να εξαχθεί με μηδενική περιβαλλοντική ζημία με υπόγειες θέρμανση / διύλιση / εξόρυξη.
Ας κάνουμε τους υπολογισμούς. 250 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα πετρελαίου σχιστολίθου, 3,2 δισεκατομμύρια βαρέλια συμβατικού πετρελαίου, ήτοι αποθέματα ισοδύναμα με εκείνα της Σαουδικής Αραβίας. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν 1,5 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, ήτοι περίπου το 10% των αποθεμάτων φυσικού αερίου στον κόσμο -και όλα αυτά ενώ οι δραστηριότητες εξερεύνησης του Ισραήλ μόλις άρχισαν.
Αυτό το οικονομικό θαύμα είχε ως συνεπεία να δυσαρεστήσει έναν μεγάλο αριθμό περιφερειακών παραγόντων πρόθυμων να πάρουν το μερίδιό τους από την πίτα -νόμιμα ή όχι. Η αντιπαράθεση έχει ήδη αρχίσει, και η γεωπολιτική κρίση που θα ξεκινήσει περιλαμβάνει και υπερβαίνει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.
Η Κύπρος είναι έτοιμη να εκμεταλλευτεί νέες πηγές ενέργειας και ο Λίβανος (που υποστηρίζεται από το Ιράν), ανυπομονεί να ξεκινήσει το δικό του πρόγραμμα εξερεύνησης στα χωρικά του ύδατα.
Αυτή η διέγερση δεν κάνει παρά να επιδεινώσει παλιές αντιπαλότητες μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου από τη μία πλευρά, μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Συρίας από την άλλη πλευρά, η Αίγυπτος και οι Παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας μπορούν επίσης να παρασυρθούν στη θύελλα.
Καλύτερα ακόμα, η Ρωσία είναι αποφασισμένη να ανταγωνιστεί με τις τουρκικές φιλοδοξίες για την περιφερειακή επιρροή, και δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να παρασυρθεί σε μια σύγκρουση.
Το Ισραήλ απέρριψε ψυχρά τις προτάσεις της Ρωσίας. Τον περασμένο Ιούνιο, η Ρωσία, μέσω της κρατικής εταιρείας παραγωγής πετρελαίου της Rosneft , προέβη σε διαβουλεύσεις με το Ισραήλ για μια ενδεχόμενη συμμετοχή στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου, αλλά το Ισραήλ διέκοψε τις διαπραγματεύσεις λόγω έλλειψης μιας «αποτελεσματικής προσφοράς». Αυτή η προσβολή δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Ρώσους.
Τον Μάιο, η Τουρκία, πρώην στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, και τώρα ένας από τους σκληρότερους επικριτές του, είχε προειδοποιήσει τις διεθνείς εταιρείες που προσπαθούν να αποκτήσουν μια άδεια εξερεύνησης από την κυπριακή κυβέρνηση -νέα σύμμαχος του Ισραήλ-- και τις έδωσε εντολή να «κάτσουν μακριά, stay away».
Φυσικά, το Ισραήλ ανταποκρίθηκε με την αποστολή πολεμικού στόλου για την προστασία των πετρελαϊκών συμφερόντων του.
Η Τουρκία προειδοποίησε τότε ότι θα εμποδίσει το Ισραήλ να αξιοποιήσει τους πόρους φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, και υπονόησε ότι θα μπορούσε να απαντήσει με τη χρήση βίας για να δείξει την αποφασιστικότητά της.
Αυτό έθεσε άμεση πρόκληση για την πολιτική των ΗΠΑ.
Διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έντονο ενδιαφέρον για την ανατολική Μεσόγειο και τις χώρες που εκμεταλλεύονται τα αποθέματα φυσικού αερίου. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολιτικά και οικονομικά δεμένες και απροετοίμαστες οικονομικά για να υποστηρίξουν οποιαδήποτε νέα σύγκρουση. Ας μη ξεχάσουμε ότι δανείζονται κάθε δολάριο για τη χρηματοδότηση του στρατού τους, και ο αμερικανικός λαός δεν θα έβλεπε ευνοϊκά την ιδέα της χρηματοδότησης μιας νέας σύγκρουσης –ακόμη και για την προστασία του Ισραήλ.
Το πραγματικό κλειδί για την κατανόηση των διαπληκτισμών της Τουρκίας με το Ισραήλ είναι η διαρκή σύγκρουση μεταξύ της διαιρεμένης Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Ιδού ο λόγος.
Η Κύπρος διαιρέθηκε σε δύο ζώνες, ελληνική και τούρκική, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν το 1974 και κατέλαβαν το βόρειο τρίτο του νησιού της Κύπρου.
Οι πρόσφατες ανακαλύψεις κυπριακού φυσικού αερίου ενθάρρυναν ως εκ τούτου την Τουρκία να ανανεώσει τη διπλωματική εκστρατεία της για λογαριασμό των «Τουρκοκύπριων» στη δήθεν «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Γιατί; Για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που ισχυρίζεται ότι κατέχει. Έτσι, η Τουρκία ξεκίνησε τη δική της εξερεύνηση στα ανοικτά της Κύπρου, και με την παραμικρή επίθεση που ενδεχομένως θα κάνει (και δεν αποκλείεται να το κάνει) θα τροφοδοτήσει μόνο τις εντάσεις. Αυτό εξηγεί γιατί η Τουρκία και το Ισραήλ δεν αλληλοκοιτάζονται ακριβώς στο λευκό των ματιών, και ότι ο κόμβος βρίσκεται στην Κύπρο.
Οι εντάσεις κορυφώθηκαν όταν η κυπριακή κυβέρνηση (η νόμιμη κυβέρνηση, αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ) αποφάσισε να ανοίξει το δικό της πεδίο εκμετάλλευσης, την Αφροδίτη, στα ανοικτά της νότιας ακτής της. Το κοίτασμα αντιστοιχεί σε αυτό των Ισραηλινών, τον Λεβιάθαν. Καλύτερα ακόμα, πρόκειται πιθανώς για γεωλογική επέκταση του Ισραηλινού Λεβιάθαν. Να σημειώσουμε ότι η συμφωνία για το διαχωρισμό των ζωνών εκμεταλλεύσεων σύμφωνα με τα όρια των χωρικών υδάτων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ ολοκληρώθηκε σε τρεις ημέρες, ενώ ο διαχωρισμός μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ δεν έχει καν αρχίσει πραγματικά, γιατί ο Λίβανος αρνείται όλους τους διεθνείς κάρτες και έχει τόσο περίεργες αξιώσεις που φοβηθήκανε οι πετρελαϊκές εταιρείες, και καμία δεν θέλει μέχρι αυτή τη στιγμή να υπογράψει οποιαδήποτε σύμβαση με τον Λίβανο.
Η Αφροδίτη λοιπόν, περιέχει λίγο περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα φυσικού αερίου και πετρελαίου.
Στις 19 Μαΐου, η Τουρκία χάραξε μια κόκκινη γραμμή. «Η Τουρκία δεν θα ανεχθεί οποιαδήποτε δραστηριότητα σε αυτή τη ζώνη», δήλωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Αλλά 15 εταιρείες και κοινοπραξίες, συμπεριλαμβανομένων τη Novatec για τη Ρωσία, Eni για την Ιταλία, Total για τη Γαλλία και τη Petronas για τη Μαλαισία, ζητούν άδειες για να εκμεταλλευτούν την Αφροδίτη, όπως και ένδεκα άλλα πεδία εξερεύνησης στα νότια της Κύπρου.
Σε αυτό το σημείο, πολλοί διεθνείς παράγοντες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε έναν εξαγριωμένο όχλο ενάντια σε εκείνους που θα ήθελαν να λεηλατήσουν τον πλούτο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου.
Το σχέδιο του Ισραήλ και της Κύπρου είναι να παρέχουν το αέριο τους μέσω ενός κοινού αγωγού που θα περάσει μέσω Ελλάδας προς τη Δυτική Ευρώπη, και κατά συνέπεια να μειώσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι ιδιαίτερα ευτυχής για τη πιθανότητα να χάσει έναν μεγάλο πελάτη για το φυσικό αέριο του.
Αλλά από την άλλη πλευρά, η Τουρκία είναι αποφασισμένη να αποκαταστήσει την ιστορική επιρροή της στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, μετατρέποντας τη χώρα, φτωχή σε ενεργειακούς πόρους, σε έναν ενεργειακό κόμβο μεταξύ ανατολής και δύσης. Το σχέδιο αγωγού Ισραήλ / Κύπρου μέσω Ελλάδας και Ιταλίας για να προμηθεύσουν τον υπόλοιπο της Ευρώπης με πετρέλαιο και φυσικό αέριο την ενοχλεί αφάνταστα.
Αυτό αυξάνει τις προκλήσεις και εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, με τη Ρωσία, μια από τις μεγάλες ενεργειακές δυνάμεις του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στον κόσμο, να προσπαθεί να βρει το μέσο να επωφεληθεί από αυτή την τεράστια αύξηση δραστηριότητας.
Επιπλέον, η Μόσχα είναι νευρική λόγω των περιφερειακών επιδιώξεων της Τουρκίας. Γιατί ο Ρώσος πρόεδρος σχεδιάζει επίσης να αποκαταστήσει την επιρροή που η Ρωσία είχε στην περιοχή μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Αυτό τοποθετεί επομένως τη Ρωσία και την Τουρκία σε αντίθετες πλευρές, όπως και στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.
Η Μόσχα στηρίζει το καθεστώς της Δαμάσκου, έναν μακροπρόθεσμο πελάτη της, η Τουρκία υποστηρίζει τους αντάρτες. Και κανένας από τους δυο δεν εκτιμά τη νέα δύναμη του ισραηλινού πετρο-σέκελ, το οποίο απειλεί να διαταράξει την ισορροπία των δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Μόσχα δεν στερείται από συνδέσεις με τις «νεόπλουτες» χώρες. Έχει στενούς δεσμούς με τους Ελληνοκυπρίους, και η προσφορά οικονομικής βοήθειας προς την Κύπρο δικαιολογείται εν μέρει από το φόβο της να χάσει τη ναυτική βάση της στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς, και την επείγουσα ανάγκη να ξαναβρεί μια βάση στη Μεσόγειο. Αν πέφτει το συριακό καθεστώς, η Ρωσία θα χάσει τη στρατιωτική βάση της στην περιοχή. Η Ρωσία ψάχνει για εναλλακτική βάση για το στόλο της Μαύρης Θάλασσας στην Κύπρο -ένα από τα επίκεντρα των ανακαλύψεων πετρελαίου.
Η Συρία διαθέτει επίσης μεγάλα αποθέματα πετρελαίου ανοικτά των ακτών της, γεγονός που δεν διέφυγε από τη Ρωσία. Αν πέφτει το συριακό καθεστώς, είναι βέβαιο ότι η επιθυμία της Ρωσίας να μαζέψει τα κομμάτια θα είναι μεγάλη.
Και αυτό δεν άργησε. Στις 21 Αυγούστου (2), η Ρωσία και η Συρία υπέγραψαν συμφωνία με την οποία η Συρία θα εξάγει το αργό πετρέλαιο της προς τη Ρωσία και θα λάβει σε αντάλλαγμα διυλισμένο πετρέλαιο. «Έπρεπε να βρούμε εναλλακτικές λύσεις» (JPG: στα μέτρα μποϊκοτάζ που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης νέων επενδύσεων στη χώρα), δήλωσε ο Qadri Jamil, Υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων της Συρίας, ο οποίος έστειλε δύο αντιπροσωπείες στη Μόσχα για να συζητήσουν για μια οικονομική βοήθεια και ένα δάνειο. Η Ρωσία δεν έκανε καμία δήλωση σχετικά με αυτή τη συμφωνία ανταλλαγής πετρελαίου.
Συμπερασματικά, έχουμε από τη μία πλευρά το Ισραήλ, νέα μεγάλη πετρελαϊκή δύναμη και του φυσικού αερίου ς, αρκετά ισχυρή ώστε να αλλάξει πλήρως τη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη, έχουμε τη Τουρκία, αποφασισμένη να διεκδικήσει -με τη βία αν χρειαστεί- το μερίδιο της στο πλούτο, και η Ρωσία, με περιφερειακούς μουσουλμάνους συμμάχους σε ελεύθερη πτώση. Στη συνέχεια, υπάρχει ο Λίβανος που υποστηρίζεται από το Ιράν, ο οποίος αναζητεί χρηματοδότηση για να αναπτύξει τους δικούς του υπεράκτιους πόρους φυσικού αερίου.
Και ο καλύτερος τρόπος προς τα εμπρός ήταν να ξεκινήσει ένας πόλεμος, στη Συρία για παράδειγμα, και στη συνέχεια, να τον εξαπλώσουν.
Και αυτό είναι ό, τι θα μπορούσε να συμβεί.
Jean-Patrick Grumberg
(1) http://www.dreuz.info/2011/10/ma-premiere-rencontre-avec-les-%C2%AB-petroshekels-%C2%BB-l%E2%80%99or-noir-israelien-par-jean-patrick-grumberg/
(2) http://www.reuters.com/article/2012/08/21/us-russia-syria-oil-idUSBRE87K0U620120821
http://www.israpundit.com/archives/48121
Πηγή http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/09/blog-post_13.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.UFIuALLiZVV
http://www.dreuz.info/2012/09/geopolitique-la-dimension-du-petrole-et-du-gaz-dans-le-conflit-syrien/
Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012
Ποιος χρειάζεται πραγματικά το φυσικό αέριο της Τουρκμενίας;
Το φυσικό αέριο της Τουρκμενίας μπορεί να μεταφερθεί στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Αυτήν την εκδοχή πρότεινε ο επικεφαλής του τουρκικού υπουργείου Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ. Προτίθεται να εισάγει «γαλάζιο καύσιμο» από την παρά την Κασπία Δημοκρατία και η Κίνα. Η «Φωνή της Ρωσίας» ζήτησε από ειδικούς να αποτιμήσουν τις προοπτικές του σχεδίου αυτού.
Η Άγκυρα προτείνει στην Τουρκμενία να συμμετάσχει στον αγωγό Transanatolian, η κατασκευή του οποίου δεν έχει καν αρχίσει ακόμη. Η Ασχαμπάντ είναι έτοιμη να συνεργαστεί, ωστόσο ως και σήμερα δεν είναι σαφές από πού θα διέρχεται ο αγωγός: κατά μήκος του βυθού της Κασπίας, είτε μέσω του Ιράν. Εναντίον της πρώτης επιλογής τάσσονται η Ρωσία και το Ιράν, εναντίον της δεύτερης οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέραν αυτού στη διαδρομή του φυσικού αερίου της Τουρκμενίας προς τη Δύση στέκεται το Μπακού, διασαφηνίζει την κατάσταση ο διευθυντής του Ινστιτούτου εθνικής ενέργειας Σεργκέι Πραβοσούντοφ:
Ο αγωγός φυσικού αερίου πρέπει να περάσει από το Αζερμπαϊτζάν, τη στιγμή, που Τουρκμενιστάν και Αζερμπαϊτζάν δεν έχουν διευθετήσει εδαφικά ζητήματα και δεν έχουν μοιράσει την υφαλοκρηπίδα τους, όπου μπορεί να υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Μια δεύτερη δυσκολία είναι το υψηλό κόστος της άντλησης αερίου, που έχει ανακαλυφθεί στο νέο κοίτασμα Νότιο Ιολοτάν. Ο όγκος των αποθεμάτων ξεπερνά ακόμη και τα 10 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Όμως η πρώτη ύλη βρίσκεται σε βάθος της τάξης των 4 χλμ. και σε αυτό περιέχεται υδρόθειο. Γι’ αυτό και το συγκεκριμένο φυσικό αέριο δεν θα είναι φθηνό. Και πιθανώς, θα είναι ακριβότερο ακόμη και από το ρωσικό αέριο.
Ακόμη κι αν γίνει δυνατό να επιλυθούν όλες οι εδαφικές διεκδικήσεις, η κατασκευή του αγωγού από την Τουρκμενία στην Ευρώπη θα στοιχίσει πολύ ακριβά. Αλλά και το ίδιο το καύσιμο από την Κεντρική Ασία είναι απίθανο να έχει ζήτηση στη Δύση, είναι πεπεισμένος ο πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανιών Φυσικού Αερίου – Πετρελαίου Γκενάντι Σμαλ:
Κάθε χιλιόμετρο ενός τέτοιοι αγωγού φυσικού αερίου θα κοστίζει 4-5 εκατομμύρια δολάρια. Η Τουρκμενία δεν διαθέτει καθόλου τέτοια χρήματα. Η Τουρκία μπορεί και να διαθέτει, όχι όμως τόσο πολλά. Εάν υπολογίσουμε ότι σήμερα στην Ευρώπη μεγάλες ποσότητες αερίου μπορεί να προμηθεύει το Κατάρ χάρη στο υγροποιημένο φυσικό αέριο, τότε η τιμή του αερίου της Τουρκμενίας μπορεί να μην είναι ανταγωνιστική. Αν και υπάρχει εναλλακτική λύση, η οποία είναι πιο ενδιαφέρουσα. Πρόκειται για την κατασκευή του Παρακασπιακού αγωγού φυσικού αερίου, ο οποίος θα διέλθει κατά μήκος της Κασπίας θάλασσας και κατόπιν θα συνδεθεί με το σύστημα των ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου. Αυτή η διαδρομή είναι σημαντικά μικρότερη και φυσικά οικονομικότερη.
Το τουρκικό σχέδιο μοιάζει με μια ακόμη πολιτική ίντριγκα. Για την Ασχαμπάντ είναι πολύ πιο συμφέρουσα η ανατολική κατεύθυνση. Η διακλάδωση προς την Κίνα είναι απολύτως βιώσιμη. Πολύ περισσότερο, που η κατασκευή του θα γίνει πιθανότατα με χρέωση του Πεκίνου και όλες οι δαπάνες θα αποσβεσθούν σε σχετικά σύντομο χρόνο, θεωρεί ο Σεργκέι Πραβοσούντοφ:
Η ανάγκη σε ενεργειακές πηγές στην Κίνα αυξάνεται ταχύτατα. Πρόκειται για έναν παγκόσμιο ηγέτη στην κατανάλωση πετρελαίου και αερίου. Χρειάζεται μονίμως να αναζητεί κάποιες νέες πηγές και σε συνθήκες αστάθειας στη Μέση Ανατολή η Κίνα αναζητεί πόρους κοντά στα σύνορά της. Γι’ αυτό δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη, που οι Κινέζοι, οι οποίοι διαθέτουν χρήματα, θέλουν να προμηθεύονται τις μέγιστες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Κεντρική Ασία και δεν κρύβουν την ετοιμότητά του να αγοράσουν αυτούς τους πόρους. Το μόνο ζήτημα είναι η αξιοπιστία της διέλευσής του μέσω της Κιργιζίας.
Το Τουρκμενιστάν είναι έτοιμο να εξάγει αέριο σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη. Γι’ αυτό ακριβώς μοιράζει με ευκολία υποσχέσεις ότι θα αρχίσει να κατασκευάζει αγωγό φυσικού αερίου προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Έτσι λοιπόν το Μάιο υπεγράφη συμφωνητικό με την Ινδία για την έναρξη κατασκευής αγωγού μέσω του Αφγανιστάν και του Πακιστάν. Είναι το λεγόμενο σχέδιο TAPI (Τουρκμενία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία), το οποίο είχε επινοηθεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 και προωθούσαν δραστήρια οι ΗΠΑ. Ωστόσο προς το παρόν για πραγματική έναρξη της κατασκευής του αγωγού Transafghan δεν γίνεται καν λόγος.
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012
Κυριακή 19 Αυγούστου 2012
Τριμερής Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ για το φυσικό αέριο
Της Δωρας Αντωνιου
Σε τριμερή συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο, πρόκειται να οριστικοποιηθούν οι σχεδιασμοί για τη συνεργασία των τριών χωρών στη μεταφορά φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της λεκάνης της νοτιοανατολικής Μεσογείου προς τις ευρωπαϊκές αγορές. Ο Κύπριος υπουργός Εμπορίου, Νεοκλής Συλικιώτης, δήλωσε χθες ότι γίνονται συνεννοήσεις για την οριστικοποίηση της συνάντησης.
Η απόφαση για την πραγματοποίηση τριμερούς συνάντησης για την ενεργειακή συνεργασία δεν είναι άσχετη με την πρόσφατη επίσκεψη του Ισραηλινού προέδρου, Σιμόν Πέρες, στην Αθήνα. Το θέμα συζητήθηκε εκτενώς στις συναντήσεις που είχε ο κ. Πέρες με την ελληνική πολιτική ηγεσία. Και στις δημόσιες δηλώσεις, άλλωστε, διατυπώθηκε η επιθυμία για ταχεία προώθηση της συνεργασίας για τη μεταφορά ενέργειας. Μάλιστα, η κινητικότητα που εκ νέου καταγράφεται αποδίδεται εν πολλοίς στο ιδιαίτερα θετικό κλίμα που επικράτησε κατά τις συζητήσεις της Αθήνας και τη βούληση που εξέφρασε η ελληνική κυβέρνηση να στηρίξει αποφασιστικά το έργο. Οι τρεις πλευρές θα πρέπει να οριστικοποιήσουν τις αποφάσεις τους, προκειμένου, ακολούθως, να αναζητηθεί συγχρηματοδότηση από το ευρωπαϊκό ταμείο για την υλοποίηση του έργου.
Τα τρία σενάρια
Τρία σενάρια βρίσκονται στο τραπέζι: η κατασκευή σταθμού υγροποίησης του φυσικού αερίου στην Κύπρου, όπου θα φθάνει και το αέριο των ισραηλινών κοιτασμάτων, και μετά την υγροποίηση θα μεταφέρεται στην Ευρώπη με πλοία. Η δεύτερη εναλλακτική αφορά την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού που θα συνδέει την Ελλάδα με την Κύπρο. Ωστόσο, έχουν διατυπωθεί προβληματισμοί για το κατά πόσο είναι εφικτή και οικονομικά συμφέρουσα μια τέτοια λύση. Η τρίτη εκδοχή είναι το φυσικό αέριο να μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια στην Κύπρο και από εκεί, με υποθαλάσσιο καλώδιο, να μεταφέρεται στην Ελλάδα και να προωθείται στην Ευρώπη.
Οι εξελίξεις δείχνουν ότι καταγράφεται πρόοδος στην κατεύθυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, στην οποία είχαν επισημανθεί καθυστερήσεις και αδράνεια, με την ισραηλινή πλευρά να εξετάζει διάφορες εναλλακτικές για την υγροποίηση του φυσικού αερίου από τα κοιτάσματά της, ακόμα και τη λύση πλωτής πλατφόρμας με εγκαταστάσεις υγροποίησης ακριβώς στο σημείο άντλησης. Ως επιβεβαίωση της προόδου που καταγράφεται θεωρείται η θετική απάντηση που έδωσε το Ισραήλ στο αίτημα της Κύπρου για παραχώρηση φυσικού αερίου για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της. Στις αρχές Σεπτεμβρίου αναμένεται κυπριακή αντιπροσωπεία να μεταβεί στο Ισραήλ, προκειμένου να ολοκληρωθούν οι σχετικές διαπραγματεύσεις.
Οι εξελίξεις στο μέτωπο στης ενεργειακής συνεργασίας και η πρόοδος των ερευνών για κοιτάσματα εντός της κυπριακής ΑΟΖ συζητήθηκαν και κατά την επίσκεψη στην Κύπρο, προχθές, του υφυπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Κούρκουλα. Συμφωνήθηκε δε στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου να επισκεφθεί την Αθήνα η Κύπρια ΥΠΕΞ Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή.
Καθημερινή
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
How hydrocarbons can steer Cyprus out of crisis
Article published in Sunday’s Mail on July 15th, 2012
By Constantinos Hadjistassou, DPhil*
Not many years ago hardly any energy industry insider could have imagined that the Eastern
By Constantinos Hadjistassou, DPhil*
Med will someday emerge as a promising hydrocarbons frontier on a par with the Persian Gulf,
offshore Australia or the Yamal Peninsula in northern Russia.
Although, at the time, Egypt had already located some respectable oil and gas fields it was the
Although, at the time, Egypt had already located some respectable oil and gas fields it was the
discovery of the Tamar formation, with an estimated 275 billion cubic metres (bcm), in 2009,
that raised some eyebrows. One year later the Leviathan gas find with an estimated 470 bcm
changed the regional energy landscape forever. In the meantime, Cyprus’ Energy Service
in collaboration with the Norwegian PGS company had acquired some 20,000 line kilometres
of two-dimensional (2D) multi-client seismic data in the Cypriot Exclusive Economic Zone (EEZ).
Bilateral agreements with neighbouring countries paved the way for the exploitation of the subsea
Bilateral agreements with neighbouring countries paved the way for the exploitation of the subsea
mineral wealth. First, Cyprus and Egypt agreed and ratified the delimitation of their EEZs in 2003. Negotiations between Lebanon and Cyprus followed. But Lebanon, despite its ambitions to
exploit its potential offshore resources, has yet to ratify the accord with Cyprus citing a dispute
with Israel. Then, in 2010, Israel and Cyprus reached consensus on drawing the demarcation
line between their EEZs in accordance with the UN Law of the Sea (UNCLOS).
In 2011, Noble Energy’s consortium, already with a strong presence in the area, drilled an
In 2011, Noble Energy’s consortium, already with a strong presence in the area, drilled an
exploratory borehole in Cyprus’ Aphrodite block and announced in December the discovery
of an estimated 200 bcm of natural gas in place. Technically, the exploratory phase is probably
the most challenging stage of tracing a working hydrocarbons system. At least one appraisal
well will be necessary for gathering more information about the characteristics of the reservoir.
Attributes like the permeability and porosity of rock formations will be used to construct a
conceptual model of the reservoir ultimately permitting a more accurate estimation of the volume
of the hydrocarbons. Even before well completion, more challenges lie on the horizon.
Developing an ultra deep water (>1,500m) gas system poses some formidable engineering
challenges. High water pressure, limited access to equipment due to the water column,
marine geo-hazards such as an unstable seabed, sea motions, and the corrosive nature
of seawater are only few of the issues to be addressed.
After its discovery, natural gas has to be processed, usually onboard a floating platform,
After its discovery, natural gas has to be processed, usually onboard a floating platform,
before being pumped to the shore (or processed onsite using a floating liquefaction facility)
via a submarine pipeline. Collectively, discovering, extracting, processing, and transporting
natural gas is a capital intensive business. Therefore, unless the natural gas accumulation is
“large enough” it would be difficult to justify an expensive offshore development. Despite
being cheaper than oil, natural gas emits about 30 per cent less carbon dioxide compared
to heavy fuel oil.
At a water depth of 1,689m the separation of the Aphrodite natural gas from water and other
At a water depth of 1,689m the separation of the Aphrodite natural gas from water and other
gaseous and liquid fractions is usually done onboard a spar-based platform or a semi-submersible.
Together with the submarine pipeline the estimated cost of these facilities is on the order of $3.5
to $4 billion. Even if all the electricity needs of Cyprus were to be met using natural gas powered
generators, such as the combined cycle gas turbine (CCGT) units at Vassiliko, the natural gas
needs of Cyprus will amount to an estimated average of 1.2 bcm per annum until 2020. From
the economic standpoint Cyprus’ minuscule natural gas needs are hard to substantiate the
development of the Aphrodite field.
If the natural gas field will not be developed exclusively for energy security, then a large
If the natural gas field will not be developed exclusively for energy security, then a large
proportion of it will need to be sold in the international market or sourced locally as feedstock
to chemical processes in order to make the development of the field viable. On top of that, a
one train liquefaction plant, capable of processing and exporting 5 million tonnes of natural
gas per annum (mtpa) will cost approximately 8 billion euros to commission. Clearly, investments
for such mega-scale projects will need to be raised from the international markets. Buoyant
natural gas markets in Asia and EU demand could dictate the project viability. Under the
current economic crisis which Cyprus is experiencing the Aphrodite discovery offers a glimpse
of hope to the ailing national economy.
It will take more than political courage to transform Cyprus into a regional energy exporter and
It will take more than political courage to transform Cyprus into a regional energy exporter and
transshipment hub. Definitely the advisory report issued by Cyprus energy regulator (CERA),
which advised the government of the self-evident options regarding the exploitation of the
natural gas, marks only the beginning.
Transforming Cyprus into an energy exporter and a regional energy hub is easier said than
Transforming Cyprus into an energy exporter and a regional energy hub is easier said than
done. Meeting such ambitious targets will require vision, political courage, public approval,
incentives for the private sector, transparency, and of course overcoming a host of obstacles.
Central to this will be the award of concessions during the second licensing round. Cyprus’
second auctioning for exploration rights has surpassed expectations in the sense that it
succeeded in attracting some of the big protagonists in the upstream and downstream oil and
gas industry.
Companies like Total of France, KOGAS of South Korea, Petronas of Malaysia, and ENI of Italy,
Companies like Total of France, KOGAS of South Korea, Petronas of Malaysia, and ENI of Italy,
are only a few of the contestants. Careful screening of the bids and award of the leases should
also factor in the technical know-how of the companies in ultra deep-water developments as well
as their country of origin and economic leverage. As past experience has shown, with Noble
Energy’s consortium, big names will make it more difficult for Turkey to interfere.
One of the ways Cyprus will be able to raise funds from the second exploration round, in the
One of the ways Cyprus will be able to raise funds from the second exploration round, in the
short term, is through “signature bonuses”. In order to entice governments, companies usually
offer to hand over cash in return for a concession. This tactic also serves as an indication of
the promising nature of offshore acreage. Unverified sources in the press claimed that some
companies promised a signature bonus of as much as €120m if Cyprus were to award them
a specific block. Careful and balanced decisions are vitally important emphasising also
prospects for collaborations between the consortia and companies.
With the commencement of infrastructure developments, such as the construction of submarine
With the commencement of infrastructure developments, such as the construction of submarine
pipelines, employment opportunities will help lower the unemployment rate in Cyprus. The
dedicated nature of such projects though warrants specialised expertise both at the vocational
level, such as welders and technicians, and at the scientific end, e.g., subsea engineers.
Auxiliary services such as ferrying people to and from the platforms and infrastructure
maintenance will also be needed in the short and long term.
If Cyprus were to construct a single train of 5 million tons per annum (mtpa) Liquefied Natural
If Cyprus were to construct a single train of 5 million tons per annum (mtpa) Liquefied Natural
Gas (LNG) plant considerable employment opportunities will arise. At its peak construction phase
the LNG project is expected to employ about 4,000 workers. An agreement to liquefy Israeli
natural gas will also translate into royalties from the export of LNG and other valuable by products.
These benefits are expected to accrue at least three years from now when, and if, the funding
for the LNG plant is raised. Provisions in contracts should offer the opportunity for the active
participation of Cypriot construction companies.
Perhaps in the shorter time frame, in relation to LNG exports, and provided interest from the
Perhaps in the shorter time frame, in relation to LNG exports, and provided interest from the
petrochemical and chemical industries materializes, natural gas could be used as a raw material
for the synthesis of ammonia, for fertilisers, production of plastics and hydrogen, and even
diesel fuel. In 2011, Qatar inaugurated the largest plant in the world which converts natural gas
into diesel. Given that Cyprus is financially in a dire situation financing large projects will emanate
from multi-national companies. The government though should offer incentives aimed at attracting
companies interested in such ambitious ventures.
Besides the infrastructure, Cyprus should invest heavily in transferring and developing know-how
Besides the infrastructure, Cyprus should invest heavily in transferring and developing know-how
from the oil and gas industry and its human capital base. Capitalising on its traditionally good
relationships with the Arab countries, its highly educated workforce, developed financial service
sector, and its EU membership, Cyprus could act as a regional energy hub offering oil and gas
support services for nearby Middle East countries. Norway’s offshore service and maritime
industries could offer some inspiration. Despite an imminent decline in its oil and gas revenues,
Norway’s petro-cluster currently employs both directly and indirectly some 250,000 people.
Aker Solutions, Statoil, Seadrill and the Ulstein Group are only a few of the Norwegian champions
operating in the global oil and gas arena.
Something often forgotten is Cyprus’ maritime sector. Currently, Cyprus is a world-class ship
Something often forgotten is Cyprus’ maritime sector. Currently, Cyprus is a world-class ship
management centre with the tenth largest commercial fleet, in terms of gross tonnage, in the
world. Some of these companies are already active in oil and gas exploration and production
sector. Government provisions could facilitate knowledge transfer from oil and gas companies,
to be granted exploration and production rights in the Cyprus EEZ, to local firms. Revitalising
the Cyprus economy and developing local expertise should guide government decisions.
Diversifying the Cyprus economy with a strong emphasis on entrepreneurship will help steer
Cyprus out of the economic crisis and lay the foundations for a prosperous future. Setting the
priorities and safeguarding the sustainable development of natural resources fall under the
jurisdiction of government functions. Private sector involvement can bring along speed, creativity
and efficiency.
*researcher at the University of Cyprus specialising in hydrocarbons and low-carbon technologies
*researcher at the University of Cyprus specialising in hydrocarbons and low-carbon technologies
Τρίτη 17 Ιουλίου 2012
Μπλόκο στο ιρανικό πετρέλαιο
Oι ευρωπαϊκές κυρώσεις που απαγορεύουν την ασφάλιση φορτίων ιρανικού πετρελαίου έχουν εγκλωβίσει ιρανικό πετρέλαιο που προοριζόταν για την Tουρκία στον τερματικό σταθμό Σιντί Kερίρ της Aιγύπτου. H Tουρκία, που προμηθεύεται το 50% των εισαγωγών αργού πετρελαίου από το Iράν, έχει μειώσει τις εισαγωγές της προκειμένου να εξαιρεθεί από τις αμερικανικές κυρώσεις, αλλά ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα της προξενούν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις. «H Tupras (τουρκικά διυλιστήρια) μετέφερε ιρανικό αργό με τα δικά της δεξαμενόπλοια ώς τον Iούλιο. Aυτό δεν είναι πλέον εφικτό», ανέφερε τουρκική πηγή. O υπουργός Eνέργειας της Tουρκίας Tανέρ Γιλντίζ διέψευσε την πληροφορία. Tο κέντρο διεθνών ενεργειακών ερευνών εκτίμησε ότι το Iράν φέτος θα εισπράξει 42 δισ. δολάρια από την πώληση πετρελαίου, αντί των 73 δισ. που εισέπραξε το 2008 και των 72 δισ. που εισέπραξε το 2011. O οικονομικός πόλεμος κατά της Tεχεράνης διεξάγεται παράλληλα με τις συνομιλίες για το ιρανικό πυρηνικό της πρόγραμμα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)