Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015
Turkey is no American Ally
Turkey is officially a NATO ally, and President Barrack Obama has called the current President of Turkey, Recep Tayyip Erdogan, a friend. But Erdogan-led Turkey does not behave as an ally or a friend of the US. This is not a new development.
Erdogan and his Islamist party, the AKP, have ruled Turkey since 2002. Erdogan's Turkey has gradually distanced itself from the West, adopting domestic and foreign policies fueled by Ottoman and Islamist impulses.
Turkey has been on the road to an authoritarian regime for several years. Infringements on human rights have gradually increased. In truth, Turkey has never had a political system with checks and balances able to constrain attempts to consolidate power around one politician. In recent years, Erdogan has weakened further the few constitutional constraints against the 'Putinization' of the Turkish political system.
Foci of power, such as the bureaucracy, the banking system, industrial associations and trade unions have been mostly coopted by the AKP.
|
The longer Erdogan rules, the more power hungry he seems. His authoritarian personality becomes clearer every day. The press is hardly free. Erdogan arrests even Islamist journalists that are critical of his policies. His party has infiltrated the judicial system and the police. Foci of power, such as the bureaucracy, the banking system, industrial associations and trade unions have been mostly coopted by the AKP. Opposition political parties are largely discredited. The military, once active in politics as the defender of the Kemalist secular tradition, has been successfully sidelined.
From a realpolitik perspective, the domestic political developments, deplorable as they may be in Turkey, could be ignored by the democratic West as long as Ankara continues to be a useful ally. Unfortunately, Turkey no longer qualifies as a trusted ally.
The most recent examples of nefarious Turkish behavior are its support of ISIS and Hamas. Turkey is playing a double game on the issue of the Islamic State. It pretends to cooperate with the US policy in the attempt to contain radical Islam, but actually Turkey supports ISIS. It allows volunteers passage through Turkish territory to join ISIS in Iraq. ISIS receives logistical support via Turkey, and sends its wounded militants for treatment there. Turkish military forces stood idly by the besieged city of Kobani, just across the Turkish border, while the Islamists killed Kurdish fighters. Finally, Turkey denies the American air force access to Turkish bases; forcing the US to use far away bases when attacking ISIS targets.
Turkey is also openly supporting another radical Islamist organization – Hamas. Despite the fact that the West regards Hamas a terrorist organization, Ankara regularly hosts Hamas representatives that meet the highest Turkish dignitaries. Hamas, an offshoot of the Muslim Brotherhood, has a rabid anti-American position. Moreover, Salah al-Aruri, a senior Hamas operative, operates out of Istanbul. Recently, the Turkish branch of Hamas was involved in a series of attempts to carry out terrorist attacks against Israel, and in orchestrating a coup against the current leadership of the Palestinian Authority.
Such behavior should not surprise policy makers in Washington. In 2003, Ankara denied the request from Washington to open its territory so that the US military could attack Saddam Hussein's forces from two separate fronts.
AKP-ruled Ankara also defied American preferences on Syria, a country allied with radical Iran and on the American list of states supporting terrorism. In January 2004, Bashar Assad became the first Syrian president ever to visit Turkey. In April 2009, the two states conducted their first ever joint military exercise. No other NATO member had such close relations with the authoritarian regime in Damascus, which has been closely allied with Iran for several decades.
Turkey further deviated from the Western consensus in 2008 by hosting Sudanese President Omar Hassan al-Bashir twice. Bashir, who was charged with war crimes and genocide in Darfur, presided over an Islamist regime.
Turkey has consistently defied advice from Washington to tone down its anti-Israel statements and mend relations with an important American ally.
|
Turkey even welcomed the president of the Islamic Republic of Iran, Mahmoud Ahmadinejad, for a visit in August 2008. No Western country has issued such an invitation to the Iranian leader. Additionally, Erdogan congratulated Ahmadinejad immediately after his re-election in June 2009. When it comes to Iran's nuclear threat, Ankara, unlike its NATO allies, has refused to adopt the U.S. stance on harsher sanctions, fearing in part the economic consequences of such steps. In June 2010, Turkey voted at the UN Security Council against a US-sponsored resolution meant to impose a new round of sanctions on Iran.
Turkey also has consistently defied advice from Washington to tone down its anti-Israel statements and mend relations with an important American ally. All American efforts in this direction have failed.
There is also a clear divergence between the US and Turkey on important global issues such as Russia and China. For example, the US. wanted to send ships into the Black Sea via the Bosphorus Straits during the Georgia war in August 2008. Turkey flatly denied several such requests on the pretext that the military vessels were too large. Moreover, Turkey proposed the creation of a regional security framework involving Turkey, Russia, Georgia, Armenia, and Azerbaijan, that left out a NATO role. More blatantly, Turkey has failed to participate in the Western economic sanctions imposed on Russia during the recent Ukraine crisis.
Dissonance exists also with regards to China. While the US fears the rise of China, Turkey sees this country as a potential economic partner and not as a problem. It held military exercises with China. Ankara even considered purchasing anti-aircraft systems from Beijing, an incredibly brazen position for a NATO member!
It is not clear why Washington puts up with such Turkish behavior. The Obama administration seems to be unable to call a spade a spade. It refuses to acknowledge that Turkey is a Trojan horse in NATO, and that Ankara undermines American interests in the Middle East and elsewhere.
Efraim Inbar, director of the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, is a professor of political studies at Bar-Ilan University, and a Shillman/Ginsburg fellow at the Middle East Forum.
Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2015
Don't Fear Turkey's Energy Power Play
In the next decade, Turkey will become a major transit country for natural gas into Europe. In a region where almost every country wants to become an energy hub in order to raise its geostrategic profile, Turkey’s elevated role is causing widespread alarm. Yet such concerns are misplaced: Turkey has little to gain and much to lose by abusing its position as a transit country for gas into Europe. Rather than engage in meaningless rivalry to become hubs, countries in the region should recognize that a new pipeline from Russia to Turkey could be a blessing in disguise if they can strengthen the market forces that will really deliver energy security for the region.
The European Union already gets a sliver of its gas needs via Turkey: a modest amount of Azerbaijani gas flows via Turkey into Greece, meeting 20 percent of that country’s demand in 2014. But within a decade, two pipelines will turn Turkey into a more significant transporter: the Trans-Adriatic pipeline (TAP) that will carry (at least) 10 billion cubic meters (bcm) a year into the Balkans and Italy; and the newly proposed and tentatively named Turk Stream pipeline that will establish a second link between Russia and Turkey and will allow Moscow to ship gas to southeast Europe via Turkey rather than (or in addition to) Ukraine.
Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2015
ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΟΚ ΗΘΕΛΕ Ο ΣΠ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
Και αποχώρηση στρατευμάτων και εποίκων
Αποδέσμευση βρετανικών εγγράφων για 1985/86
Αποδεσμεύθηκαν σήμερα στο Βρετανικό Κρατικό Αρχείο έγγραφα για τα έτη 1985 και 1986. ΄Ομως η αποδέσμευση αφορά μόνο πρωθυπουργικούς φακέλους κανένα έγγραφο του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας (Φόρειν ΄Οφις) δεν αποδεσμεύθηκε, όπως και τα τελευταία τρία χρόνια. Για την Κύπρο μόνο δύο τέτοιοι φάκελοι δόθηκαν, της τότε Πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, και που αναφέρονται σε διαδοχικές συναντήσεις του τότε Προέδρου της Κύπρου μ. Σπύρου Κυπριανού με την μ. Μάργκαρετ Θάτσερ από το 1983 μέχρι το 1985. Δεν δίδονται απαντήσεις ως προς το γιατί το Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας ΔΕΝ αποδεσμεύει έγγραφά του τα τελευταία τρία χρόνια και όχι μόνο για την Κύπρο.
ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΟΚ
Για ψευδαισθήσεις των Ελληνοκυπρίων μιλούσε ο Ρ. Ντενκτάς
Σε συνάντησή του με την βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ στο Λονδίνο στις 14 Ιανουαρίου 1985 στην πρωθυπουργική κατοικία, ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρος Κυπριανού εισηγήθηκε στην κα Θάτσερ πρόταση ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Γνώριζε ότι η πρόταση του (προσωπική μεν αλλά επαναλαμβανόταν στις συναντήσεις του) δεν φαινόταν ρεαλιστική, όμως ήταν πεπεισμένος ότι πρόσφερε τη καλύτερη μακρο-πρόσθεσμη ελπίδα για διαρκή λύση του Κυπριακού. Ο τότε Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέφρυ Χάου, που παρευρέθηκε στη συνάντηση, είπε τέτοιες ιδέες εμπεριείχαν το κίνδυνο δημιουργίας νέων περιπλοκών στο Κυπριακό. Η Τουρκία οπωσδήποτε θα επέμενε να παραμείνει εγγυήτρια δύναμη και η Πρωθυπουργός συμφώνησε ότι θα ήταν δύσκολο να εγκαταλειφθούν οι υφιστάμενες διευθετήσεις εγγυήσεων.
Ο Πρόεδρος Κυπριανού επέμενε στην ανάγκη αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων και διαφωνούσε με την βρετανική προτροπή να μην επιμένει στην αποχώρησή τους προτού επιτευχθεί συμφωνία στο εδαφικό και συνταγματικό. Αντίθετα ο Κυπριανού το έβρισκε μη ρεαλιστικό για την Κυπριακή Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την εξουσία της προτού αποχωρήσουν τα κατοχικά στρατεύματα.
Εξηγώντας αναλυτικά την κατάσταση στην κα Θάτσερ, ο Κυπριανού είπε πως οι Τουρκοκύπριοι είχαν αποσύρει το αίτημα τους για εκ περιτροπής προεδρία, είχαν συμφωνήσει το Εκτελεστικό να παρέμενε στο σύστημα του 1960, όμως ήθελαν βέτο σε όλες τις αποφάσεις της Εκτελεστικής εξουσίας και απαιτούσαν ο Υπουργός Εξωτερικών να ήταν πάντα Τουρκοκύπριος. Η κύρια ανησυχία του Σπύρου Κυπριανού ήταν ότι θα συναντούσε σοβαρές δυσκολίες με τον Ρ. Ντενκτάς, στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, στις εγγυήσεις και τις θεμελιώδη ελευθερίες. Ο Ντενκτάς την ίδια μέρα είχε επαναλάβει από την Άγκυρα ότι δεν υπήρχε θέμα συμφωνίας εκτός και αν η Τουρκία παρέμενε εγγυήτρια δύναμη και πως αν οι Ελληνοκύπριοι πίστευαν ότι θα κατάφερναν πλήρη ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης ζούσαν σε ψευδαισθήσεις.
Ο Πρόεδρος Κυπριανού ζήτησε από την κα Θάτσερ να μελετήσει την πρόταση για ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και ΝΑΤΟ γιατί πίστευε ότι θα ήταν η καλύτερη εγγύηση για ενότητα στην Κύπρο και αποφυγή της ανάγκης των εγγυήσεων.
Τα νέα βρετανικά έγγραφα μας λένε ότι ο Πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού σε όλες του τις συναντήσεις με την Πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ υποστήριζε την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και στην επαναφορά στην κατάσταση του 1960.
΄Ηθελε επίσης να επαναφέρει την ιδέα συν-διαβούλευσης (που είχε εκφράσει σε προηγούμενα χρόνια) με τις εγγυήτριες δυνάμεις, αλλά τον αποθάρρυνε η κυρία Θάτσερ πως δεν ήταν ο κατάλληλος χρόνος. Προτεραιότητα, του έλεγε, ήταν η πρόοδος στις εκ του σύνεγγυς συνομιλίες. Αρνητική στην συν-διαβούλευση με τις εγγυήτριες δυνάμεις ήταν σύμφωνα με τα έγγραφα και η θέση της Αθήνας.
(Σημείωση Φ.Α: Από προηγούμενα βρετανικά έγγραφα σημειώνω ότι και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν υπέρ του ΝΑΤΟ από το 1966. Σε εμπιστευτικότατο έγγραφο ημερ. 15 Δεκεμβρίου 1966 οι Βρετανοί είχαν την πληροφορία απευθείας από τον ίδιο τον Μακάριο ότι « η κυβέρνησή του θα παραχωρούσε μία βάση στο ΝΑΤΟ, για στάθμευση στρατευμάτων, εκτός από τουρκικά»).
Οι προτάσεις Κυπριανού 11 Ιανουαρίου του 1984
Με τηλεγράφημα από Ουάσιγκτον προς το Φόρειν ΄Οφις ημερ. 10 Ιανουαρίου 1984 οι Βρετανοί έδιδαν λεπτομέρειες για τις προτάσεις Σπ. Κυπριανού για λύση.
Βασική προϋπόθεση για λύση η αποστρατικοποίηση. Σε πρώτο στάδιο αποχώρηση όλων των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων μαζί με τους εισαγόμενους έποικους από την Τουρκία. Αργότερα αποχώρηση των ελληνικών και τουρκικών στρατευμάτων που βρίσκονται στην Κύπρο βάση της Συνθήκης Συμμαχίας και διάλυση της εθνικής φρουράς και των ούτω καλούμενων σωμάτων ασφαλείας των Τουρκοκυπρίων. Διεθνής δύναμη των Ηνωμένων Εθνών αποτελούμενη από χώρες που δεν είχαν άμεση ανάμιξη με τη Κύπρο. Η Κυπριακή Δημοκρατία να γίνει Ομόσπονδο κράτος.
Περίγραμμα λύσης Κυπριανού
Σε ξεχωριστό έγγραφο ημερ. 11 Ιανουαρίου 1984, με τίτλο « Περίγραμμα για συνολική λύση του Κυπριακού προβλήματος» καταγράφονται οι προτάσεις Σπ. Κυπριανού (αφού περιλαμβάνονται αρχικά και όσα αναφέρονταν στο τηλεγράφημα από Ουάσιγκτον 10 Ιανουαρίου 1984).
«...Οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν το 18% του πληθυσμού και οι έποικοι από την Τουρκία κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν να θεωρούνται Κύπριοι. Παρόλο που οι Τ/κ είναι το 18% όπως λέχθηκε και στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ στις 30 Σεπτεμβρίου 1983 η Ελληνοκυπριακή πλευρά προτείνει διαπραγμάτευση στη βάση του 23% για την περιοχή κάτω από τουρκοκυπριακή διοίκηση. ΄Ομως αν είναι να εξασφαλιστεί γρήγορα μια συνολική λύση θα είναι δυνατόν να συμφωνήσει στο 25% στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας νοουμένου ότι περιοχές όπως η Αμμόχωστος και Μόρφου, που ήσαν πλειοψηφικά κατοικημένες από Ελληνοκύπριους πριν το ξεριζωμό τους με την εισβολή θα τεθούν υπό Ελληνοκυπριακή διοίκηση.
Στο Συνταγματικό πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι κάτω από ένα ομοσπονδιακό σύστημα οι περιοχές (regions) ή επαρχίες (provinces) θα έχουν αρκετή αυτονομία και εξουσίες, αλλά, δεν θα επεμβαίνουν στις λειτουργίες της Ομόσπονδης Κυβέρνησης αλλιώς το κράτος θα κινδυνεύει με διάλυση.
Στο Εκτελεστικό το προεδρικό σύστημα του 1960 θεωρείται κατάλληλο. Στο Νομοθετικό, ο κ. Κυπριανού υποστηρίζει «unicameral system" ως πιο κατάλληλο και εναλλακτικά ένα «bi-cameral system» αποτελούμενο από μία κάτω βουλή και μία άνω βουλή...
Τα ανθρώπινα δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες περιλαμβανομένων και των τριών ελευθερίων διακίνησης, εγκατάστασης και δικαιώματος ιδιοκτησίας, πρέπει να εξασφαλίζονται τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και περιφερειακό επίπεδο και θα πρέπει να αποτελούν μέρος του ομοσπονδιακού συντάγματος...»
Η λέξη «unitary" ενόχλησε τους Τούρκους και Τουρκοκύπριους
Όταν στο ανακοινωθέν της πρωθυπουργικής κατοικίας που ακολούθησε την συνάντηση του Προέδρου Κυπριανού με την Πρωθυπουργό Θάτσερ στις 14 Ιανουαρίου 1985, γράφτηκε ότι « Η Πρωθυπουργός επανέλαβε την υποστήριξή της σε μια ενιαία Κύπρο...» και η λέξη που χρησιμοποιήθηκε ήταν « unitary» (ενιαία) , ενόχλησε τους Τούρκους και Τουρκοκύπριους. Οι οποίοι προέβησαν σε παραστάσεις προς το Φόρειν ΄Οφις, καθώς επιστολή από το Φ.Ο προς τον Γραμματέα της κας Θάτσερ ημερ. 31 Ιανουαρίου 1985 έγραφε:
«... Η λέξη «unitary» (ενιαία) παρόλο που όσον αφορά το Αγγλικό λεξικό θεωρείται συνώνυμη της unified(ενοποιημένη) φαίνεται ενόχλησε τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους. Το ερμηνεύουν ότι υπονοεί ακριβώς το αντίθετο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας όπως προτάθηκε στο έγγραφο της συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ... Εξ΄όσων γνωρίζουμε, η πρώτη φορά που η λέξη «ενιαία» χρησιμοποιήθηκε σε σχέση με τις προσδοκίες μας για την Κύπρο ήταν από την Πρωθυπουργό κατά την διάρκεια ερωτήσεων/απαντήσεων στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 12 Ιουνίου 1984. ΄Έκτοτε υιοθετήσαμε τη λέξη στις επαφές μας με το Κοινοβούλιο και τον Τύπο. ΄Όμως, ενόψει των τουρκικών και τουρκοκυπριακών ευαισθησιών στην Κύπρο, πιστεύουμε ότι θα ήταν πιο σωστό να αντικαταστήσουμε την λέξη «ενιαία» με την λέξη «ενοποιημένη» σε όλες τις μελλοντικές ανακοινώσεις μας».
Οι δυσκολίες Κυπριανού - Το θέμα Βαρωσίων και η διγλωσσία των Τούρκων
Στην επιστολή του ημερ. 5 Δεκεμβρίου 1984 προς την Πρωθυπουργό Θάτσερ ο Πρόεδρος Κυπριανού την ευχαριστούσε για την βοήθειά της γιατί πίστευε ότι η καλυτέρευση της τουρκικής στάσης είχε πολύ να κάνει με τις δικές της προσπάθειες. Όμως, από μόνη της αυτή η καλυτέρευση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως σπάσιμο του αδιεξόδου... Οι Συνταγματικές διευθετήσεις έπρεπε να στοχεύουν στην σταθερότητα, της έγραψε, και της κατονόμαζε τις δυσκολίες.
Οι Τουρκοκύπριοι επέμεναν σε βέτο σε όλες τις αποφάσεις του ομοσπονδιακού εκτελεστικού και του ομοσπονδιακού νομοθετικού. Αυτά εκτός του ότι δεν θα τα δεχόταν η πλειοψηφία των πολιτών οπωσδήποτε θα μετέτρεπαν το σύστημα σε μη λειτουργικό, θα δημιουργούσαν αστάθεια με καταστροφικά αποτελέσματα. ΄Οσον αφορά το εδαφικό επέμενε στην ανάγκη οι περιοχές που θα «επιστρέφονταν» να περιλάμβαναν περιοχές με μεγάλο αριθμό κατοίκων κάτω από ελληνοκυπριακή διοίκηση. «Μπορείτε να φανταστείτε τη πικρία όλων εκείνων των συμπατριωτών μας που δεν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους κάτω από την δική μας διοίκηση...» της έγραφε.
Στην συνέχεια ο Πρόεδρος Κυπριανού εξήγησε την ανακολουθία των τουρκικών θέσεων. Έγραφε:
«... Μία από τις περιοχές αυτές είναι τα Βαρώσια. Σύμφωνα με τις τουρκικές προτάσεις μόνο 15,000 κάτοικοι ή το 1/3 της πόλης θα «επιστραφεί» για επανεγκατάσταση από τους κατοίκους. Σε προηγούμενες δηλώσεις του Ντενκτάς για την επιστροφή των κατοίκων της πόλης, ο αριθμός που χρησιμοποιήθηκε ήταν 35,000. Ο κ. Ετσεβίτ σε δήλωσή του τον Ιούνιο του 1978 μίλησε για 30,000. Το Αγγλο-αμερικανο-Καναδικό σχέδιο του 1978 υπονοούσε επιστροφή 32,000. Η επιστροφή των κατοίκων του Βαρωσιού ήταν μέρος της συμφωνίας υψηλού επιπέδου του 1979, η εγκυρότητα της οποίας πρόσφατα επαναβεβαιώθηκε στη Νέα Υόρκη από αμφότερες τις πλευρές. Θυμάμαι πολύ καλά τον τότε ΓΓ Δρ. Κ. Βάλτχαιμ εν τη παρουσία του νυν ΓΓ (τότε Ειδικού Αντιπροσώπου) κ. Ντε Κουεγιάρ ο οποίος επέπληξε τον κ. Ντενκτάς για το θράσος του να εισηγηθεί ακόμα μία μοιρασμένη πόλη. Δικαιολογίες όπως την «ασφάλεια», είναι ανεπίτρεπτες και εναντίον της αρχής πάνω στην οποία μια ομόσπονδη λύση πρέπει να βασιστεί. Η αναφορά στα Βαρώσια βέβαια δεν σημαίνει ότι άλλες περιοχές είναι λιγότερης σημασίας.
Μας ανησυχεί πολύ η τουρκική στάση που δεν δεσμεύεται σθεναρά στην αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων τουλάχιστον να συμπίπτει με την εφαρμογή της νέας συμφωνίας και οπωσδήποτε πριν την ανάληψη της διοίκησης της χώρας από μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση η μεταβατική κυβέρνηση. ΄Ολοι οι έποικοι πρέπει να φύγουν από την Κύπρο και να επιστρέψουν στην Τουρκία. Θέλουμε να διατηρήσουμε την ενότητα της χώρας μας κάτω από μια ομόσπονδη δομή. Πιστεύουμε ότι η ομόσπονδη διευθέτηση πρέπει να εγγυάται τις θεμελιώδεις ελευθερίες όλων των πολιτών περιλαμβανομένων της ελευθερίας διακίνησης, εγκατάστασης και δικαιώματος περιουσίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι μια συνάντηση υψηλού επιπέδου πρέπει να έχει επιτυχή αποτελέσματα. Αποτυχία μιας τέτοιας συνάντησης θα είναι πολύ επικίνδυνο...», έγραψε ο Σπ. Κυπριανού. (Την συνάντηση υψηλού επιπέδου προωθούσε ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ).
Το Φόρειν ΄Οφις έβρισκε ότι είχε δίκαιο ο Κυπριανού αλλά...
Στις 6 Δεκεμβρίου 1984 ανώτερος αξιωματούχος του Φόρειν ΄Οφις με επιστολή του προς τον Ιδιαίτερο Γραμματέα της Πρωθυπουργού Θάτσερ, εξηγούσε πως να απαντιόταν η επιστολή Κυπριανού και έγραφε:
«... Η επιστολή του Προέδρου Κυπριανού πρέπει να μελετηθεί με γνώση τις προτάσεις που έδωσε σε αμφότερες τις πλευρές ο ΓΓ του ΟΗΕ για μια υψηλού επιπέδου συμφωνία. Κατόπιν παραστάσεων τόσο από εμάς όσο και από τους Αμερικανούς οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίστηκαν ότι είναι έτοιμοι να δεχθούν το έγγραφο του ΓΓ. ΄Οπως, γράφει, όμως ο κ. Κυπριανού έχει ακόμα ανησυχίες για ορισμένα θέματα. Έχει βρεθεί σε μια δύσκολη θέση τακτικής. Αποδοχή εκ μέρους του των προτάσεων του ΓΓ όπως έχουν εμπεριέχει το κίνδυνο να αντιμετωπίσει δυνατές επικρίσεις στη Κύπρο ενώ αν επιμένει για αλλαγές θα φανεί ότι είναι λιγότερο ευέλικτος από τους Τουρκοκύπριους. Ο τρίτος γύρος των εκ του σύνεγγυς συνομιλιών είναι σε διάλειμμα για να του δοθεί καιρός να συμβουλευθεί τη Λευκωσία και την Αθήνα. Η επιστολή του εμφανώς στοχεύει να κάνει σίγουρο ότι γνωρίζουμε το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να καλυτερεύσουμε τη θέση στην οποία τον μανούβραραν οι Τουρκοκύπριοι.
Συμφωνούμε ότι ορισμένες από τις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα προκαλούν γνήσιες δυσκολίες για τους Ελληνοκύπριους, ειδικά π.χ. η πρόταση βέτο των Τουρκοκυπρίων. Εκτός και αν υπάρξει σημαντική πολιτική βούληση από αμφότερες τις πλευρές, θα καταντήσει τη μέλλουσα ομόσπονδη κυβέρνηση μη λειτουργική. Αλλά θα πρέπει να αποφύγουμε να το σχολιάσουμε αυτό σε λεπτομέρεια, μπορεί να γνωστοποιηθούν οι απόψεις μας και να καλεστούμε να κάνουμε τους μεσολαβητές. Να στείλουμε μια γρήγορη απάντηση. Εσωκλείω σχετική απάντηση υπό τύπο τηλεγραφήματος που αναφέρεται στα θετικά σημεία της επιστολής Κυπριανού και του δίνει μια γενική ενθάρρυνση να συνεχίσει την διαδικασία...».
Οι προτάσεις που είχαν υποβληθεί μέχρι τότε ήσαν:
1) Το Βρετανο-αμερικανο-καναδικό σχέδιο του 1978
2) Η «Εκτίμηση Βάλτχαιμ» 1981
3) Οι Δείκτες του Γενικού Γραμματέα Ντε Κουεγιάρ Αυγούστου 1983
4) Προτάσεις Σπ. Κυπριανού Ιανουάριος 1984
Σκέψεις Φόρειν ΄Οφις για το μέλλον
Επίσης ενδιαφέρουν οι σκέψεις του Φόρειν ΄Οφις το 1984 ότι σε περίπτωση που μια συνολική λύση δεν γινόταν κατορθωτή να διδόταν έμφαση για ένα «μίνι πακέτο» που θα στόχευε στα ακόλουθα:
Α) Εδαφικές αλλαγές για Βαρώσια και πιθανόν Μόρφου
Β) Άνοιγμα αεροδρομίου Λευκωσίας
Γ) Άρση του οικονομικού εμπάργκο των κατεχομένων («βόρειας Κύπρο» η ορολογία που βρίσκεται στο έγγραφο)
Δ) ενδοκοινοτικές συνομιλίες
Ε) Πάγωμα στη «βόρεια Κύπρο» περαιτέρω σταθεροποίησης της μονομερούς ανακήρυξης
Ζ) Άλλες εδαφικές αναπροσαρμογές
Η) Ελευθερία διακίνησης από αμφότερες τις κοινότητες μέσα στη νήσο
Θ) Δημιουργία μιας ομόσπονδης δημοκρατίας με, αρχικά, περιορισμένες ομόσπονδες εξουσίες
Ι) Περιορισμένες ερμηνείες των επαρχιακών εξουσιών
Κ) Απόσυρση των στρατευμάτων από τις περιοχές της Πράσινης Γραμμής.
Το Φόρειν ΄Οφις προς πρωθυπουργό
Από τα λίγα έγγραφα που μας αποδέσμευσαν συμπεραίνεται ότι ΚΑΙ στο θέμα της Κύπρου η Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είχε κάποιες διαφωνίες (όπως και σε άλλα θέματα άσχετα με το Κυπριακό) με την πολιτική των μανδαρίνων του Φόρειν ΄Οφις. Ενδεικτικές οι υποδείξεις στο θέμα της λέξης «ενιαία» και πως το Φ.Ο υπέκυψε, δίχως δεύτερη σκέψη στις τουρκικές παραστάσεις και επέβαλε τη θέση του και στο γραφείο της Πρωθυπουργού.
1983 - Ελληνικά στρατεύματα στην Κύπρο υποσχόταν ο Α. Παπανδρέου
Οι δύο φάκελοι περιλαμβάνουν και πρακτικά της συνάντησης που είχε ο Πρόεδρος Κυπριανού στο Λονδίνο με την Πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ στις 17 Νοεμβρίου 1983 (δύο μέρες μετά τη μονομερή ανακήρυξη του Ρ. Ντενκτάς). ΄Ηθελε να της εξηγήσει σε πλήρη εμπιστευτικότητα ορισμένα πράγματα. Έπρεπε να εξασφαλιζόταν ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας καταδικάζοντας την ενέργεια των Τουρκοκυπρίων και ζητώντας την αντιστροφή της απόφασης. Μόλις είχε επισκεφθεί την Αθήνα όπου είχε δε το Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό. ΄Ήσαν σοκαρισμένοι και ένοιωθαν εξαπατημένοι από την Τουρκία. Υπήρχε έντονο το αίσθημα στην Ελλάδα, πως μετά από την ανεπαρκή ανταπόκριση στα γεγονότα του 1974, απραξία ή αδιαφορία από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης δεν θα γινόντουσαν ανεκτές από την κοινή γνώμη. Αν όμως δεν αντιστρέφονταν οι ενέργειες των Τουρκοκυπρίων, από τις επαφές του με την ελληνική κυβέρνηση κατάλαβε ότι σκέφτονταν σοβαρά να διακόψουν διπλωματικές σχέσεις με την Τουρκία. Ακόμα περισσότερο, του είπαν πως αν ο ίδιος (Κυπριανού) αισθανόταν ότι έπρεπε ελληνικά στρατεύματα να πάνε στη Κύπρο, και το ζητούσε, η ελληνική κυβέρνηση ήταν έτοιμη να ανταποκριθεί.
Η βρετανίδα πρωθυπουργός του είπε πως αυτό θα ήταν μεγάλη απόφαση. Ο Κυπριανού είπε θα παρέμενε σε επαφή με την ελληνική κυβέρνηση και θα αύξανε τις προσπάθειες του στο Συμβούλιο Ασφαλείας...
Από τα νέα εγγραφα εξάγεται το γενικό συμπέρασμα (με επιφύλαξη βεβαίως καθώς το Φόρειν ΄Οφις δεν αποδέσμευσε δικά του έγγραφα για το 1984,85,86) ) ότι αν δεν ήταν για την άμεση επέμβαση και επιβολή της πολιτικής του Φόρειν ΄Οφις, η πολιτική της Πρωθυπουργού Θάτσερ έναντι του Κυπριακού θα ήταν πολύ διαφορετική. Με την οποία φαίνεται ο Πρόεδρος Κυπριανού μπορούσε να συνεννοηθεί και να γίνει κατανοητός ως προς τα αιτήματά του για το συμφέρον της Κύπρου.
Γενικά η προσέγγιση του Φόρειν ΄Οφις για το Κυπριακό ήταν να καθησυχάζει την κυπριακή κυβέρνηση, να εισηγείται κατευναστικές ενέργειες έναντι των τουρκικών για να αποφεύγει η κυπριακή κυβέρνηση δυναμικές ενέργειες εις βάρος της Τουρκίας και συνέχιση του ενδοκοινοτικού διαλόγου. Με πρώτιστο μέλημα τους τα βρετανικά συμφέροντα με την διατήρηση της ομαλής λειτουργίας των βρετανικών βάσεων στο νησί. Για την οποία τους συνέφερε η διατήρηση του στάτους κβο στην Κύπρο.
Σημειώνεται επίσης ότι αμφότερα τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας 541 του 1983 και 550 του 1984 γράφτηκαν από τους Βρετανούς και ψηφίστηκαν επί πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ.
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014
The massacre Turkey hopes Alevis will forget
Tragedies from Turkey's recent past are returning to the agenda like a recurring nightmare. One such disaster that cannot be swept away is the massacre at Maras, a southeast city from which almost 80% of its Alevi residents were forced to flee to major cities and abroad. The more the state tries to forget such incidents, the more interest they arouse.
Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/12/turkey-alevis-massacre-memorial-no-grave.html#ixzz3NKL85Pbv
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2014
Turkey's vision of Cyprus is that of a satrapy
Turkey's vision of Cyprus is that of a satrapy. A Turkish satrapy. It does not extend beyond that. If this thesis is understood and accepted then the past and present policies of Ankara vis as vis Cyprus, be they those of the Kemalists or of today’s Islamists, can be decoded and made “sense” of. It will explain why Turkey can submit a 100-page brief to the European Commission, as Ankara did recently, developing a convoluted array of arguments to prove that one state-member of the European Union, Cyprus, does not in fact exist. The Turks are talking about a country that for six months in 2012 presided over an EU that Turkey aspires to join. One does wonder whether the Turkish Foreign Ministry prepared its EU brief on its own volition and by observation, or whether it took its cue from the pronouncement of its leader, Recep Tayyip Erdogan, who a few weeks back announced, to an unaware world, that “there is no such country called Cyprus.”
Διαβάστε περισσότερα...
GULF ARAB STATES AND THE JIHADIST WARS OF NO POLITICAL CONSEQUENCE
Andrew Hammond(European Council on Foreign Relations, Middle East policy fellow Author, The Islamic Utopia: The Illusion of Reform in Saudi Arabia)
Copyright: Research Institute for European and American Studies (www.rieas.gr) Publication Date: 23 December 2014
The Syrian civil war has been the third major jihad of modern times for Gulf Arab states. The first, Afghanistan, was a new experience, the inaugural transnational jihad of the modern era in which Saudi Arabia and the United States jumped into the fray against the Soviet invasion. Each with different motivations, they poured some $20 billion in the fight and Saudi interior ministry may have facilitated travel for anything between 35,000 and 40,000 young men to join in. Sensing Russian weakness, Washington wanted to take the fight to the Soviets, while Al Saud were willing to provide the manpower because of a new turn that Saudi Arabia took in the 1980s: scared by the 1979 Wahhabi revolt at the Grand Mosque in Mecca the regime moved to boost its Islamic credentials. The class of ulama (religious scholars) were given wider powers over society, the kingdom embarked on a programme of global proselytization (printing Qurans and funding mosques), and Saudis were publicly encouraged to join the Afghan jihad. The Mujahideen were public heroes... Read more
Το τάνκερ, οι δύο Ελληνες και οι Λίβυοι αντάρτες
Η επιχείρηση ανακατάληψης του δεξαμενόπλοιου Morning Glory, που μετέφερε στις δεξαμενές του 350.000 βαρέλια λαθραίου πετρελαίου, πραγματοποιήθηκε ανοικτά της Κύπρου με τη συμμετοχή Aμερικανών «Navy Seals».
Ηταν ξημερώματα Δευτέρας τον περασμένο Μάρτιο όταν άνδρες των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ πραγματοποίησαν στα ανοιχτά της Κύπρου επιχείρηση κατάληψης δεξαμενόπλοιου που έφερε σημαία Βόρειας Κορέας. Στις δεξαμενές του, το Morning Glory μετέφερε πετρέλαιο αξίας 35 εκατ. ευρώ, το οποίο ανήκε στην κρατική εταιρεία πετρελαίου της Λιβύης και είχε φορτωθεί παράνομα στον κατειλημμένο από αντάρτες τερματικό σταθμό Es Sider στα ανατολικά της χώρας. Η είδηση έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου καθώς το διπλωματικό θρίλερ με επίκεντρο το τάνκερ είχε σταθεί αφορμή για την καθαίρεση του ίδιου του Λίβυου πρωθυπουργού λίγες ημέρες νωρίτερα.
«Υπήρχαν πληροφορίες ότι το φορτίο επρόκειτο να διατεθεί στην (εμπόλεμη) Συρία», λέει σήμερα στην «Κ» Κύπριος αξιωματούχος με γνώση του θέματος. «Είχαμε διεθνή υποχρέωση να ανταποκριθούμε στο αίτημα της Λιβύης, που ζητούσε να εμποδίσουμε την πώληση του κλεμμένου πετρελαίου. Καθώς όμως δεν είχαμε επιχειρησιακή δυνατότητα, την επιχείρηση ανακατάληψης του πλοίου πραγματοποίησαν Αμερικανοί Navy Seals».
Ενα μήνα αργότερα και αφού το τάνκερ είχε επιστρέψει στο λιμάνι της Τρίπολης, δύο Ελληνες (ένας πρώην καπετάνιος, που εργαζόταν ως ναυλομεσίτης σε εταιρεία του Ντουμπάι, και ένας εφοπλιστής με έδρα τα Εμιράτα) μεσολάβησαν για να αποκτήσουν την κυριότητά του. «Οι Λίβυοι επιβαίνοντες αφέθηκαν ελεύθεροι. Αναμένεται εντός των επόμενων ημερών η απελευθέρωση του τελευταίου Πακιστανού» έγραφε σε email του προς τον Ελληνα εφοπλιστή επιχειρηματίας που δραστηριοποιούνταν στη Λιβύη και είχε άμεση γνώση των εξελίξεων. «Ως εκ τούτου οποιαδήποτε κίνηση πρέπει να γίνει τώρα και για όσο το πλοίο θα βρίσκεται εντός Λιβύης».
Από στοιχεία που συγκέντρωσε η «Κ» σε Ελλάδα, Κύπρο και Μέση Ανατολή προκύπτει ότι οι δύο Ελληνες, που αναμείχθηκαν στο κατασκοπικό - διπλωματικό θρίλερ της περασμένης άνοιξης ήταν μεταξύ των πρωταγωνιστών της πολύκροτης υπόθεσης του περασμένου Ιουνίου, με το πλοίο Noor One.
Πειρατεία στη Λιβύη
Η υπόθεση άρχισε να εκτυλίσσεται όταν το Morning Glory απέπλευσε στα μέσα Φεβρουαρίου από την Ερυθραία με προορισμό την Τυνησία. Ο καπετάνιος Noman Baig, που η «Κ» αναζήτησε και εντόπισε στη Λαχώρη του Πακιστάν, αποκάλυψε ότι την παραμονή της αναχώρησης, ο πλοιοκτήτης είχε αντικαταστήσει τη λιβεριανή σημαία του τάνκερ με σημαία Βορείου Κορέας. Λίγες ημέρες αργότερα ο 36χρονος, που βρισκόταν μόλις στο δεύτερο μπάρκο του ως πρώτος καπετάνιος, θα καταλάβαινε το γιατί. «Ενόσω το πλοίο βρισκόταν στο Σουέζ πήρα εντολή να κατευθυνθώ αντί της Τυνησίας στη Λιβύη», λέει ο Baig. «Ηξερα ότι η κατάσταση στη χώρα δεν ήταν απολύτως ασφαλής, ωστόσο, δεν είχα απόλυτη γνώση των συνθηκών που επικρατούσαν σ’ αυτήν».
Το πρωί της 8ης Μαρτίου, στα ανοιχτά της Λιβύης, το Morning Glory κατελήφθη από ένοπλους αντάρτες. «Καπετάνιε, οι ένοπλοι δεν είναι προσωπικό ασφαλείας αλλά αντάρτες. Ολόκληρος ο τερματικός σταθμός του Es Sider βρίσκεται υπό τον έλεγχό μας», φέρεται να είπε στον Baig ένας από τους αντάρτες που ανέβηκε στη γέφυρα για να ελέγξει τον κατάπλου του πλοίου.
Στο διάστημα παραμονής του στο Es Sider, το Morning Glory φόρτωσε 350.000 βαρέλια αργού πετρελαίου. «Ο ιδιοκτήτης του πλοίου μού ζήτησε αρχικά να εμποδίσω τη φόρτωση του καυσίμου. Μετά υπαναχώρησε και τελικά μου ανακοίνωσε ότι πούλησε το τάνκερ στους αντάρτες προτρέποντάς με να υπακούσω στις διαταγές τους», λέει ο Baig.
Συνδρομή ΝΑΤΟϊκών
Κατ’ εντολήν των πειρατών, το δεξαμενόπλοιο απέπλευσε στις 5 π.μ. της 11ης Μαρτίου με προορισμό την Αίγυπτο. Ο Baig διηγείται ότι αμέσως μετά τον απόπλου το Morning Glory καταδιώχθηκε από πλοιάριο στο οποίο επέβαινε ομάδα ενόπλων. «Μέσω ασυρμάτου με καλούσαν να οδηγήσω το δεξαμενόπλοιο στο λιμάνι της Μισράτα» εξηγεί. Κατάφερε τελικά να διαφύγει, όπως λέει, χάρη στη συνδρομή ΝΑΤΟϊκού πλοίου και καθ’ υπόδειξιν των «συμμαχικών» δυνάμεων οδήγησε το τάνκερ 14 μίλια νοτιοανατολικά της Κύπρου.
Στο διάστημα της παραμονής του εκεί, το Morning Glory επισκέφθηκαν τρία άτομα που είχαν φτάσει στη Λάρνακα με ιδιωτικό αεροσκάφος. Κατά την επιστροφή τους στην ακτή συνελήφθησαν από τις κυπριακές αρχές. «Ο ένας ήταν υπήκοος Ισραήλ και είχε διπλωματικό διαβατήριο, ενώ οι άλλοι δύο εμφανίστηκαν ως υπήκοοι κεντροαφρικανικής χώρας», λέει ο αξιωματούχος του ΥΠΕΞ της Κύπρου.
Οπως προέκυψε, σκοπός τους ήταν να μεσολαβήσουν για την πώληση και εν πλω μετάγγιση του πετρελαίου σε άλλο δεξαμενόπλοιο, το οποίο θα προσέγγιζε στο σημείο.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Σύμφωνα με τον Πακιστανό πλοίαρχο, το Morning Glory ανήκε στην εταιρεία Saud Shipping με έδρα το Ντουμπάι. Οπως είπε στην «Κ», κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ελάμβανε οδηγίες απευθείας από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, Saud Al Anazi.
Ωστόσο, εκπρόσωπος λονδρέζικης εταιρείας επικοινωνίας, η οποία ενεπλάκη στη διαχείριση της «κρίσης», εξήγησε ότι πραγματική πλοιοκτήτρια εταιρεία του τάνκερ είναι η Sea Pride Shipping. Τόνισε, μάλιστα, ότι τα τελευταία τρία χρόνια η Sea Pride δεν έχει τον «επιχειρησιακό έλεγχο» του πλοίου και γι’ αυτόν τον λόγο βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με τη Saud Shipping.
Η ίδια πηγή δήλωσε στην «Κ» ότι η Sea Pride ανήκει στο δίκτυο εταιρειών της οικογένειας Al Sari, που έχει υπό τον έλεγχό της την εταιρεία Horizon Energy με έδρα της τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Μέχρι τη σύλληψή του για την υπόθεση του Noor One, ως κεντρικός ναυλομεσίτης της Horizon Energy εργαζόταν ο 60χρονος Γιώργος Μπ. ή «κάπτεν Τζορτζ».
Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο προ της σύλληψής του, όπως προκύπτει από στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «Κ», προσπάθησε να έρθει σε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση και τις εισαγγελικές αρχές της Λιβύης προκειμένου να πετύχει την αποδέσμευση του δεξαμενόπλοιου και την επανένταξή του στον στόλο της Horizon Energy.
Για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιείτο η ναυτιλιακή εταιρεία του Ελληνα εφοπλιστή, ο οποίος επίσης κατηγορείται ότι διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην υπόθεση του Noor One.
Η σύλληψη των δύο το καλοκαίρι ματαίωσε τα σχέδιά τους. Το Morning Glory κρατικοποιήθηκε και παραμένει αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Τρίπολης. Ο τερματικός σταθμός Es Sider σφραγίστηκε τη 12η Δεκεμβρίου λόγω συγκρούσεων μεταξύ ανταρτών. Ο Πακιστανός καπετάνιος συνεχίζει την προσπάθεια να ανακτήσει τα ναυτικά έγγραφά του που κατασχέθηκαν στη Λιβύη.
«Υπήρχαν πληροφορίες ότι το φορτίο επρόκειτο να διατεθεί στην (εμπόλεμη) Συρία», λέει σήμερα στην «Κ» Κύπριος αξιωματούχος με γνώση του θέματος. «Είχαμε διεθνή υποχρέωση να ανταποκριθούμε στο αίτημα της Λιβύης, που ζητούσε να εμποδίσουμε την πώληση του κλεμμένου πετρελαίου. Καθώς όμως δεν είχαμε επιχειρησιακή δυνατότητα, την επιχείρηση ανακατάληψης του πλοίου πραγματοποίησαν Αμερικανοί Navy Seals».
Ενα μήνα αργότερα και αφού το τάνκερ είχε επιστρέψει στο λιμάνι της Τρίπολης, δύο Ελληνες (ένας πρώην καπετάνιος, που εργαζόταν ως ναυλομεσίτης σε εταιρεία του Ντουμπάι, και ένας εφοπλιστής με έδρα τα Εμιράτα) μεσολάβησαν για να αποκτήσουν την κυριότητά του. «Οι Λίβυοι επιβαίνοντες αφέθηκαν ελεύθεροι. Αναμένεται εντός των επόμενων ημερών η απελευθέρωση του τελευταίου Πακιστανού» έγραφε σε email του προς τον Ελληνα εφοπλιστή επιχειρηματίας που δραστηριοποιούνταν στη Λιβύη και είχε άμεση γνώση των εξελίξεων. «Ως εκ τούτου οποιαδήποτε κίνηση πρέπει να γίνει τώρα και για όσο το πλοίο θα βρίσκεται εντός Λιβύης».
Από στοιχεία που συγκέντρωσε η «Κ» σε Ελλάδα, Κύπρο και Μέση Ανατολή προκύπτει ότι οι δύο Ελληνες, που αναμείχθηκαν στο κατασκοπικό - διπλωματικό θρίλερ της περασμένης άνοιξης ήταν μεταξύ των πρωταγωνιστών της πολύκροτης υπόθεσης του περασμένου Ιουνίου, με το πλοίο Noor One.
Πειρατεία στη Λιβύη
Η υπόθεση άρχισε να εκτυλίσσεται όταν το Morning Glory απέπλευσε στα μέσα Φεβρουαρίου από την Ερυθραία με προορισμό την Τυνησία. Ο καπετάνιος Noman Baig, που η «Κ» αναζήτησε και εντόπισε στη Λαχώρη του Πακιστάν, αποκάλυψε ότι την παραμονή της αναχώρησης, ο πλοιοκτήτης είχε αντικαταστήσει τη λιβεριανή σημαία του τάνκερ με σημαία Βορείου Κορέας. Λίγες ημέρες αργότερα ο 36χρονος, που βρισκόταν μόλις στο δεύτερο μπάρκο του ως πρώτος καπετάνιος, θα καταλάβαινε το γιατί. «Ενόσω το πλοίο βρισκόταν στο Σουέζ πήρα εντολή να κατευθυνθώ αντί της Τυνησίας στη Λιβύη», λέει ο Baig. «Ηξερα ότι η κατάσταση στη χώρα δεν ήταν απολύτως ασφαλής, ωστόσο, δεν είχα απόλυτη γνώση των συνθηκών που επικρατούσαν σ’ αυτήν».
Το πρωί της 8ης Μαρτίου, στα ανοιχτά της Λιβύης, το Morning Glory κατελήφθη από ένοπλους αντάρτες. «Καπετάνιε, οι ένοπλοι δεν είναι προσωπικό ασφαλείας αλλά αντάρτες. Ολόκληρος ο τερματικός σταθμός του Es Sider βρίσκεται υπό τον έλεγχό μας», φέρεται να είπε στον Baig ένας από τους αντάρτες που ανέβηκε στη γέφυρα για να ελέγξει τον κατάπλου του πλοίου.
Στο διάστημα παραμονής του στο Es Sider, το Morning Glory φόρτωσε 350.000 βαρέλια αργού πετρελαίου. «Ο ιδιοκτήτης του πλοίου μού ζήτησε αρχικά να εμποδίσω τη φόρτωση του καυσίμου. Μετά υπαναχώρησε και τελικά μου ανακοίνωσε ότι πούλησε το τάνκερ στους αντάρτες προτρέποντάς με να υπακούσω στις διαταγές τους», λέει ο Baig.
Συνδρομή ΝΑΤΟϊκών
Κατ’ εντολήν των πειρατών, το δεξαμενόπλοιο απέπλευσε στις 5 π.μ. της 11ης Μαρτίου με προορισμό την Αίγυπτο. Ο Baig διηγείται ότι αμέσως μετά τον απόπλου το Morning Glory καταδιώχθηκε από πλοιάριο στο οποίο επέβαινε ομάδα ενόπλων. «Μέσω ασυρμάτου με καλούσαν να οδηγήσω το δεξαμενόπλοιο στο λιμάνι της Μισράτα» εξηγεί. Κατάφερε τελικά να διαφύγει, όπως λέει, χάρη στη συνδρομή ΝΑΤΟϊκού πλοίου και καθ’ υπόδειξιν των «συμμαχικών» δυνάμεων οδήγησε το τάνκερ 14 μίλια νοτιοανατολικά της Κύπρου.
Στο διάστημα της παραμονής του εκεί, το Morning Glory επισκέφθηκαν τρία άτομα που είχαν φτάσει στη Λάρνακα με ιδιωτικό αεροσκάφος. Κατά την επιστροφή τους στην ακτή συνελήφθησαν από τις κυπριακές αρχές. «Ο ένας ήταν υπήκοος Ισραήλ και είχε διπλωματικό διαβατήριο, ενώ οι άλλοι δύο εμφανίστηκαν ως υπήκοοι κεντροαφρικανικής χώρας», λέει ο αξιωματούχος του ΥΠΕΞ της Κύπρου.
Οπως προέκυψε, σκοπός τους ήταν να μεσολαβήσουν για την πώληση και εν πλω μετάγγιση του πετρελαίου σε άλλο δεξαμενόπλοιο, το οποίο θα προσέγγιζε στο σημείο.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Σύμφωνα με τον Πακιστανό πλοίαρχο, το Morning Glory ανήκε στην εταιρεία Saud Shipping με έδρα το Ντουμπάι. Οπως είπε στην «Κ», κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ελάμβανε οδηγίες απευθείας από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, Saud Al Anazi.
Ωστόσο, εκπρόσωπος λονδρέζικης εταιρείας επικοινωνίας, η οποία ενεπλάκη στη διαχείριση της «κρίσης», εξήγησε ότι πραγματική πλοιοκτήτρια εταιρεία του τάνκερ είναι η Sea Pride Shipping. Τόνισε, μάλιστα, ότι τα τελευταία τρία χρόνια η Sea Pride δεν έχει τον «επιχειρησιακό έλεγχο» του πλοίου και γι’ αυτόν τον λόγο βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με τη Saud Shipping.
Η ίδια πηγή δήλωσε στην «Κ» ότι η Sea Pride ανήκει στο δίκτυο εταιρειών της οικογένειας Al Sari, που έχει υπό τον έλεγχό της την εταιρεία Horizon Energy με έδρα της τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Μέχρι τη σύλληψή του για την υπόθεση του Noor One, ως κεντρικός ναυλομεσίτης της Horizon Energy εργαζόταν ο 60χρονος Γιώργος Μπ. ή «κάπτεν Τζορτζ».
Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο προ της σύλληψής του, όπως προκύπτει από στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «Κ», προσπάθησε να έρθει σε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση και τις εισαγγελικές αρχές της Λιβύης προκειμένου να πετύχει την αποδέσμευση του δεξαμενόπλοιου και την επανένταξή του στον στόλο της Horizon Energy.
Για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιείτο η ναυτιλιακή εταιρεία του Ελληνα εφοπλιστή, ο οποίος επίσης κατηγορείται ότι διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην υπόθεση του Noor One.
Η σύλληψη των δύο το καλοκαίρι ματαίωσε τα σχέδιά τους. Το Morning Glory κρατικοποιήθηκε και παραμένει αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Τρίπολης. Ο τερματικός σταθμός Es Sider σφραγίστηκε τη 12η Δεκεμβρίου λόγω συγκρούσεων μεταξύ ανταρτών. Ο Πακιστανός καπετάνιος συνεχίζει την προσπάθεια να ανακτήσει τα ναυτικά έγγραφά του που κατασχέθηκαν στη Λιβύη.
Δελτίο Τύπου
Διάλεξη του ΚΥΚΕΜ για τον
στρατηγό Μακρυγιάννη
Το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) διοργάνωσε στις 16
Δεκεμβρίου στο CIIM της Λεμεσού δημόσια διάλεξη με θέμα: «150 χρόνια από το
θάνατο του στρατηγού Μακρυγιάννη. Η διαχρονικότητα της πολιτικής του σκέψης», με
ομιλητές του Γιάννο Ιωάννου, ιστορικό – ερευνητή και τον Χρήστο Ιακώβου,
διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών. Και οι δύο ομιλητές τόνισαν ότι ο
Μακρυγιάννης κατατάσσεται στους πιο αυθεντικούς Έλληνες της νεώτερης ιστορίας
και του οποίου τα έργα διαθέτουν μέχρι σήμερα διαχρονική αξία, λόγω της γνήσιας
τους έκφρασης. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε από τους ομιλητές για τα απομνημονεύματα
του Μακρυγιάννης τα οποία κατέχουν λαμπρή θέση στην ελληνική γραμματεία, αν και
οι γραμματικές του γνώσεις ήταν ελάχιστες και με τα οποία αξιολογεί πρόσωπα και
γεγονότα με μοναδικό σκοπό την αναζήτηση της αλήθειας. Σύμφωνα με τους
ομιλητές, «η κριτική του δύναμη και η επιστημονική του μέθοδος είναι αυτόφυτες
δημιουργικές καταβολές, γεγονός που τον καθιστά μοναδικό».
Χαλάσματα και Κούρδοι στο Κομπάνι
Γιατί μπορεί να πέσει και στα 20 δολάρια η τιμή του βαρελιού
Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει και πόσο καιρό θα μείνει εκεί; Η υποχώρηση της τιμής του πετρελαίου κατά 50% θέτει τα δύο αυτά ερωτήματα κι ενώ κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά το πρώτο (εγώ θα το επιχειρήσω), το δεύτερο είναι εύκολο.
Οι χαμηλές τιμές θα διαρκέσουν αρκετά, για να συμβεί ένα εκ των δύο: Είτε αυτό που περιμένουν οι περισσότεροι διαπραγματευτές και αναλυτές, ότι η Σαουδική Αραβία θα ανακτήσει την ισχύ μονοπωλίου για λογαριασμό του ΟΠΕΚ έχοντας επιτύχει τους γεωπολιτικούς ή οικονομικούς στόχους της. Είτε θα στραφεί σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό, όπου οι τιμές θα καθορίζονται από το κόστος της παραγωγής και όχι από την ισχύ μονοπωλίου του ΟΠΕΚ.
Το δεύτερο σενάριο φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι ήταν οι συνθήκες στην αγορά επί δύο δεκαετίες από το 1986 έως το 2004.
Ο,τι κι αν βάλει, πάντως, φρένο στην πτώση των τιμών, είναι βέβαιο πως η διαδικασία θα χρειαστεί χρόνο για να ολοκληρωθεί. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πως μόνο λίγοι μήνες υποχώρησης των τιμών θα είναι αρκετοί για να μπορέσουν οι Σαουδάραβες είτε να διαρρήξουν το άξονα Ιράν - Ρωσίας είτε να ανακόψουν την αύξηση της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ. Είναι εξίσου παράλογο να φανταστεί κανείς πως μπορεί η αγορά πετρελαίου να μεταβεί εύκολα από το καθεστώς κυριαρχίας του ΟΠΕΚ σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό. Οσοι επενδυτές περιμένουν να ανακάμψουν οι τιμές του πετρελαίου σύντομα μάλλον θα απογοητευτούν. Το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν είναι να καθιερωθεί ένα σημαντικά χαμηλότερο όριο διακύμανσης των τιμών.
Το καίριο ερώτημα είναι αν η τρέχουσα τιμή των περίπου 55 δολαρίων το βαρέλι είναι πιο κοντά στο κατώτατο όριο ή στο νέο ανώτατο όριο.
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες για να περιμένει κανείς ένα νέο φάσμα διακύμανσης σε χαμηλά επίπεδα από 20 έως 50 δολάρια το βαρέλι. Πιέσεις τεχνολογικής και περιβαλλοντικής φύσης περιορίζουν τη μακροπρόθεσμη ζήτηση και απειλούν να μετατρέψουν το εκτός Μέσης Ανατολής πετρέλαιο, που παράγεται με υψηλό κόστος. σε κάτι ανάλογο με τα άφθονα αλλά ανεπιθύμητα κοιτάσματα άνθρακα. Επιπλέον, μακροπρόθεσμα ενδέχεται να προστεθούν άλλοι παράγοντες που θα συμπιέσουν τις τιμές του πετρελαίου, όπως η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν και της Ρωσίας και ο τερματισμός των εμφυλίων σε Ιράκ και Λιβύη, που θα διέθεταν στην παγκόσμια αγορά πολύ περισσότερο πετρέλαιο από εκείνο της Σαουδικής Αραβίας.
Η σχιστολιθική επανάσταση στις ΗΠΑ αποτελεί ίσως το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της επιστροφής της παγκόσμιας αγοράς σε καθεστώς ανταγωνισμού.
Μολονότι το σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι συγκριτικά δαπανηρό, η παραγωγή μπορεί να διακοπεί και να ξαναρχίσει πιο εύκολα και φθηνά από τις συμβατικές πετρελαιοπηγές. Σε μια πραγματικά ανταγωνιστική αγορά, η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες που παράγουν με χαμηλό κόστος θα παρήγαν το περισσότερο που μπορούν ενώ οι μονάδες παραγωγής σχιστολιθικών θα διέκοπταν τις εργασίες όταν θα μειωνόταν η ζήτηση και θα ενεργοποιούνταν όταν θα αυξανόταν η ζήτηση.
Αφ’ ετέρου, υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα που στηρίζουν το σενάριο περί επιστροφής του μονοπωλίου του ΟΠΕΚ σε τιμές από 50 έως 120 δολάρια το βαρέλι.
Οι χώρες-μέλη του ΟΠΕΚ έχουν συμφέρον να αποτρέψουν την επιστροφή σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό και θα μπορούσαν να μάθουν να λειτουργούν ξανά ως αποτελεσματικό καρτέλ. Μολονότι δυσχεραίνει πλέον ο καθορισμός των τιμών καθώς αυξάνεται το μερίδιο αγοράς των αμερικανικών βιομηχανιών, ο ΟΠΕΚ θα μπορούσε να επιβάλει κάποια «πειθαρχία» στις τιμές αν κατορθώσει να εκτοπίσει εκτός αγοράς πολλές αμερικανικές βιομηχανίες. Ο μακροοικονομικός αντίκτυπος που θα επέφεραν στην παγκόσμια ανάπτυξη οι χαμηλές τιμές του πετρελαίου θα μπορούσε να συνδράμει την προσπάθειά του ενισχύοντας την οικονομική δραστηριότητα και τη ζήτηση για ενέργεια. Επομένως, τι θα γίνει τελικά; Θα τα ξαναπούμε όταν η τιμή του πετρελαίου πέσει στα 50 δολάρια και μείνει εκεί για ένα έτος.
Οι χαμηλές τιμές θα διαρκέσουν αρκετά, για να συμβεί ένα εκ των δύο: Είτε αυτό που περιμένουν οι περισσότεροι διαπραγματευτές και αναλυτές, ότι η Σαουδική Αραβία θα ανακτήσει την ισχύ μονοπωλίου για λογαριασμό του ΟΠΕΚ έχοντας επιτύχει τους γεωπολιτικούς ή οικονομικούς στόχους της. Είτε θα στραφεί σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό, όπου οι τιμές θα καθορίζονται από το κόστος της παραγωγής και όχι από την ισχύ μονοπωλίου του ΟΠΕΚ.
Το δεύτερο σενάριο φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι ήταν οι συνθήκες στην αγορά επί δύο δεκαετίες από το 1986 έως το 2004.
Ο,τι κι αν βάλει, πάντως, φρένο στην πτώση των τιμών, είναι βέβαιο πως η διαδικασία θα χρειαστεί χρόνο για να ολοκληρωθεί. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πως μόνο λίγοι μήνες υποχώρησης των τιμών θα είναι αρκετοί για να μπορέσουν οι Σαουδάραβες είτε να διαρρήξουν το άξονα Ιράν - Ρωσίας είτε να ανακόψουν την αύξηση της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ. Είναι εξίσου παράλογο να φανταστεί κανείς πως μπορεί η αγορά πετρελαίου να μεταβεί εύκολα από το καθεστώς κυριαρχίας του ΟΠΕΚ σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό. Οσοι επενδυτές περιμένουν να ανακάμψουν οι τιμές του πετρελαίου σύντομα μάλλον θα απογοητευτούν. Το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν είναι να καθιερωθεί ένα σημαντικά χαμηλότερο όριο διακύμανσης των τιμών.
Το καίριο ερώτημα είναι αν η τρέχουσα τιμή των περίπου 55 δολαρίων το βαρέλι είναι πιο κοντά στο κατώτατο όριο ή στο νέο ανώτατο όριο.
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες για να περιμένει κανείς ένα νέο φάσμα διακύμανσης σε χαμηλά επίπεδα από 20 έως 50 δολάρια το βαρέλι. Πιέσεις τεχνολογικής και περιβαλλοντικής φύσης περιορίζουν τη μακροπρόθεσμη ζήτηση και απειλούν να μετατρέψουν το εκτός Μέσης Ανατολής πετρέλαιο, που παράγεται με υψηλό κόστος. σε κάτι ανάλογο με τα άφθονα αλλά ανεπιθύμητα κοιτάσματα άνθρακα. Επιπλέον, μακροπρόθεσμα ενδέχεται να προστεθούν άλλοι παράγοντες που θα συμπιέσουν τις τιμές του πετρελαίου, όπως η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν και της Ρωσίας και ο τερματισμός των εμφυλίων σε Ιράκ και Λιβύη, που θα διέθεταν στην παγκόσμια αγορά πολύ περισσότερο πετρέλαιο από εκείνο της Σαουδικής Αραβίας.
Η σχιστολιθική επανάσταση στις ΗΠΑ αποτελεί ίσως το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της επιστροφής της παγκόσμιας αγοράς σε καθεστώς ανταγωνισμού.
Μολονότι το σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι συγκριτικά δαπανηρό, η παραγωγή μπορεί να διακοπεί και να ξαναρχίσει πιο εύκολα και φθηνά από τις συμβατικές πετρελαιοπηγές. Σε μια πραγματικά ανταγωνιστική αγορά, η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες που παράγουν με χαμηλό κόστος θα παρήγαν το περισσότερο που μπορούν ενώ οι μονάδες παραγωγής σχιστολιθικών θα διέκοπταν τις εργασίες όταν θα μειωνόταν η ζήτηση και θα ενεργοποιούνταν όταν θα αυξανόταν η ζήτηση.
Αφ’ ετέρου, υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα που στηρίζουν το σενάριο περί επιστροφής του μονοπωλίου του ΟΠΕΚ σε τιμές από 50 έως 120 δολάρια το βαρέλι.
Οι χώρες-μέλη του ΟΠΕΚ έχουν συμφέρον να αποτρέψουν την επιστροφή σε μια αγορά ανοικτή στον ανταγωνισμό και θα μπορούσαν να μάθουν να λειτουργούν ξανά ως αποτελεσματικό καρτέλ. Μολονότι δυσχεραίνει πλέον ο καθορισμός των τιμών καθώς αυξάνεται το μερίδιο αγοράς των αμερικανικών βιομηχανιών, ο ΟΠΕΚ θα μπορούσε να επιβάλει κάποια «πειθαρχία» στις τιμές αν κατορθώσει να εκτοπίσει εκτός αγοράς πολλές αμερικανικές βιομηχανίες. Ο μακροοικονομικός αντίκτυπος που θα επέφεραν στην παγκόσμια ανάπτυξη οι χαμηλές τιμές του πετρελαίου θα μπορούσε να συνδράμει την προσπάθειά του ενισχύοντας την οικονομική δραστηριότητα και τη ζήτηση για ενέργεια. Επομένως, τι θα γίνει τελικά; Θα τα ξαναπούμε όταν η τιμή του πετρελαίου πέσει στα 50 δολάρια και μείνει εκεί για ένα έτος.
Turkey's Strategic Choices
Over the last few weeks, a number of prominent world leaders have called on Turkey.
Late in November, for example, Vice President Joe Biden was in Turkey to discuss cooperating against the Islamic State (IS) in Iraq and Syria. His visit was followed by that of Russian President Vladimir Putin. This month it was Frederica Mogherini’s turn, the European Union’s new foreign policy chief. Her visit coincided with ones by Lithuanian President Dalia Grybauskite, British Prime Minister David Cameron, and Italian Prime Minister Matteo Renzi, who also holds the presidency of the European Council.
TURKEY: EP member: Dream of European Turkey has become nightmare/Turkey's 'doorman complex'/Germany arrests three Turks accused of spying
Subject: EP member: Dream of European Turkey has become nightmare
Subject: Turkey's 'doorman complex' - BURAK BEKDİL
Subject: Germany arrests three Turks accused of spying, Turkey denies involvement - EUROPE
Turkey’s War on Rule of Law: One Year On
On the morning of December 17, 2013, Istanbul police launched a massive anti-corruption operation. They detained 52 people, including the sons of three ministers, several bureaucrats, and some of Turkey’s most prominent businessmen. Within a week, on December 25, a second, even larger, probe was unveiled. This was a scandal of historic proportions, implicating the upper crust of Turkey’s ruling elite dating back to 2012. The crimes included gold smuggling andmoney laundering that spanned Turkey, Iran, Dubai, and China, totaling some€87 billion (appx. $108 billion) in illicit transactions.
Διαβάστε περισσότερα...
How Netanyahu committed political suicide
Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu
By Alon Ben-Meir
PRIME Minister Netanyahu’s insistence on passing a bill that will define Israel as the nation-state of the Jewish people is as disgraceful as his denial that Israel is not an occupying power. If the bill were to pass now or in the future, it would blow up what’s left of Israel’s democracy and destroy rather than save the Jews’ last haven for which they have yearned for centuries.
The collapse of Netanyahu’s government is indicative of how divisive this bill was. The more cogent question, however, is why Netanyahu, who is supposed to be politically savvy, pressed on with such a bill at a time when Israel is under intense international pressure to end the occupation and is soundly criticised for discriminating against its significant Arab minority?
Netanyahu is motivated by a narrow religious conviction that bequeaths the “Land of Israel” in perpetuity to the Jewish people, which requires no evidence to prove its correctness, and his upbringing as a zealous ideologue reinforced by his father, which blurs his vision and prevents him from seeing the changing reality on the ground.
Netanyahu really believes that he has been ordained to pursue this ‘sacred mission’ to shape Israel’s destiny regardless of any domestic or international opposition. He feels ‘obliged’ to do whatever it takes to enshrine the exclusive right of the Jews in their homeland, including the West Bank.
Even before he dismissed his government, Netanyahu had already begun to negotiate with the religious political parties to join him in a new government, promising generous financial appropriations to run their ministries as long as they stand behind him and support his misadventures.
It is hard to believe how Netanyahu has lost complete sight as to why Israel was created in the first place. The purpose behind Zionism was not the creation of a Jewish state at the expense of the Palestinians by pushing them out of their place of birth, building settlements on their land, and discriminating against the country’s own Arab citizens. Israel was created to provide a home for the Jewish people as a democratic and just nation so that the Jews would cease to be the bastards of humanity and instead, offer hospitality like any other nation and live with security and peace.
What Netanyahu and his misguided ministers—Lieberman, Bennett, Ya’alon and company—have done is the precise opposite: making Israel an isolated pariah state, poking its finger in the eyes of the international community and portraying the Jews as uncompromising and arrogant who can defy their critics—be they friends or foes—with impunity.
Netanyahu and his cohorts not only give rise to anti-Semitism but give anti-Semites all the ammunition they need to justify their anti-Israeli sentiments and acts of violence against Jews nearly everywhere.
If he seized the premiership again, Israel’s very existence would be in jeopardy, not because the Palestinians are bent on Israel’s destruction or because Iran wants to wipe Israel off the map with nuclear weapons, but because by his own actions he is chipping away Israel’s right to exist.
A multitude of current and former Israeli officials, including President Rivlin, former President Peres, scores of scholars and security professionals, millions of Israelis, and all of Israel’s allies see no rhyme or reason to suggest that such a bill will make Israel more secure or more Jewish than it is today.
The 1947 UN partition plan called for the establishment of a Jewish state, and every symbol of the country attests to its Jewishness: it has a Jewish majority, a Jewish national identity, Jewish symbols, and a national anthem that invokes the Jews’ yearning “to be a free people in our land.”
For a country that presumably honours the freedom and rights of every citizen, this bill will trash every principle of democracy and freedom. The Israelis will never be free and at peace as long as the Israeli Arabs are discriminated against and the occupation persists.
No bill or legislation or recognition by the Palestinians as a Jewish state will guarantee Israel’s Jewish identity other than a sustainable Jewish majority. Netanyahu has lost tremendous political ground; it may not manifest itself today but it will eventually sink into the Israelis’ minds what this travesty was all about.
Instead of making peace with the Palestinians and upholding the democratic principles of the country to attract Jews to immigrate to Israel, he is alienating hundreds of thousands of Israeli Jews who are fed up with the never-ending conflict with the Palestinians and opting to leave Israel.
By merely introducing such a bill, Netanyahu has already rendered the greatest damage to Israel’s international image and standing and evoked an outcry from hundreds of thousands of loyal Israeli Arab citizens who now feel betrayed and estranged from their fellow Israeli Jews.
Furthermore, Netanyahu’s bill does nothing but pronounce Israel’s Arab citizens as undesirable and unworthy of Israeli citizenship; they basically have no future in their country of birth. In fact, Netanyahu is waging psychological terrorism against a significant segment of the Israeli population while sending a clear message to the Palestinians in the West Bank and Gaza that the two-state solution is a thing of the past.
To be sure, the bill that Netanyahu wants to pass is like the explosives a suicide bomber has strapped on his chest, with his finger on the trigger. Whether or not Netanyahu releases the trigger, he has already demonstrated how far he will go to satisfy his blind self-proclaimed mission that will rain havoc on Israelis and Palestinians alike. Netanyahu must never be given another chance to present such a vile bill again.
Only the people of Israel can send Netanyahu to a permanent retirement and save the Jews’ millennium-long dream to
live as free people with their Arab neighbours with dignity, security and peace.
live as free people with their Arab neighbours with dignity, security and peace.
Dr. Alon Ben-Meir is a professor of international relations at the Centre for Global Affairs at NYU. He teaches courses on international negotiation and Middle Eastern studies
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)