Τουρκικές παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου

Σε παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου προχώρησαν, με διαφορές ολίγων -μεταξύ τους- ωρών, οι Τούρκοι.

Τουρκικές ακταιωροί παραβίασαν τα ελληνικά χωρικά ύδατα μεταξύ Φαρμακονησίου και Αγαθονησίου, καθώς παρακολουθούσαν εμπορικό πλοίο υπό ρωσική σημαία.

Επίσης, σχηματισμός τουρκικών αεροσκαφών εισήλθε στο FIR Αθηνών και πραγματοποίησαν υπέρπτηση άνωθεν του Αγαθονησίου.

Το υπουργείο Εξωτερικών αναμένεται να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την τουρκική πλευρά.

Πιο συγκεκριμένα, σχηματισμός οκτώ τουρκικών αεροσκαφών εισήλθε στο FIR Αθηνών νοτίως της Λέσβου στις 15:06 και στις 15:36 δύο αεροσκάφη του σχηματισμού πραγματοποίησαν υπέρπτηση άνωθεν του Αγαθονησίου, σε ύψος 3.000 ποδών.

Ο σχηματισμός εξήλθε του FIR Αθηνών στις 15:38, αφού όλα τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από ελληνικά μαχητικά, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια τακτική.

Όπως έγινε γνωστό, ενημερώθηκε το υπουργείο Εξωτερικών για να προβεί στις απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες, καθώς και οι αρμόδιες αρχές του ΝΑΤΟ.
ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ,news.ert.gr

Παραβίαση ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικές ακταιωρούς - ελληνικό διάβημα Συγγραφέας Μεγαδούκας Ν. (ANA) – 2 ώρες πριν

Τουρκικές ακταιωροί παραβίασαν σήμερα το πρωί τα ελληνικά χωρικά ύδατα μεταξύ Φαρμακονησίου και Αγαθονησίου, καθώς παρακολουθούσαν εμπορικό πλοίο υπό ρωσική σημαία. Το υπουργείο Εξωτερικών αναμένεται να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την τουρκική πλευρά. Εξάλλου σχηματισμός οκτώ τουρκικών αεροσκαφών εισήλθε στο FIR Αθηνών νοτίως της Λέσβου στις 15.06, ενώ στις 15.36 δύο αεροσκάφη του σχηματισμού πραγματοποίησαν υπέρπτηση πάνω από το Αγαθονήσι σε ύψος 3.000 ποδών. Ο σχηματισμός εξήλθε του FIR Αθηνών στις 15.38. Τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από ελληνικά μαχητικά. όπως έγινε γνωστό, ενημερώθηκε το υπουργείο Εξωτερικών για να προβεί στις απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες καθώς και οι αρμόδιες αρχές του ΝΑΤΟ.
© 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/11/blog-post_8440.html Διαβάστε περισσότερα...

Αλλάχου Άκμπαρ, made in USA

Του Robert McFadden The New York Times

Πολυεπίπεδη έρευνα ώστε να απαντηθούν τα πολλαπλά ερωτήματα που προκάλεσε το μακελειό της 6ης Νοεμβρίου στη στρατιωτική βάση Φορτ Χουντ στο κεντρικό Τέξας, συνεχίζουν οι υπηρεσίες του αμερικανικού στρατού, με τη στήριξη του FBI. Ο 39χρονος ταγματάρχης Νιντάλ Μαλίκ Χασάν, παλαιστινιακής καταγωγής, ψυχίατρος του στρατού, που επρόκειτο να μετάσχει σε αποστολή σε ζώνη πυρός, στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν, όρμησε οπλισμένος με δύο όπλα, το ένα αυτόματο, σε αίθουσα ιατρικών εξετάσεων για στρατιώτες που επιστρέφουν από αποστολές στο εξωτερικό ή αναχωρούν σε αποστολή.

Γνώριζε τι έκανε
Η αίθουσα ήταν γεμάτη, όταν ο Χασάν άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως, γαζώνοντας τους συγκεντρωμένους που περίμεναν να εξεταστούν, και το ιατρικό προσωπικό. Δεκατρείς νεκροί και 30 τραυματίες ήταν ο απολογισμός του μακελειού, ενώ θα υπήρχαν περισσότερα θύματα εάν μια γυναίκα αστυνομικός δεν προλάβαινε να πυροβολήσει τέσσερις φορές τον Χασάν, προτού τραυματισθεί η ίδια. Ο ταγματάρχης μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο εκτός βάσης, όπου νοσηλευόταν υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, σε σταθερή κατάσταση – η αρχική εκδοχή ήταν ότι η κατάστασή του ήταν κρίσιμη.

Ο εκπρόσωπος της βάσης, στρατηγός Κόουν, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η έκρηξη βίας του ταγματάρχη να είχε τρομοκρατικά κίνητρα, αν και οι πρώτες ενδείξεις δεν οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Ωστόσο, στρατιώτες που βρίσκονταν σε παρακείμενη αίθουσα, όταν ο Χασάν άρχισε να πυροβολεί, είπαν ότι τον άκουσαν να φωνάζει «Αλαχού Ακμπάρ», δηλαδή «Ο θεός είναι μεγάλος». Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, τα δύο όπλα που χρησιμοποίησε ο Χασάν δεν προέρχονταν από τον στρατό, η πράξη ήταν προμελετημένη και όχι απονενοημένη ενέργεια. Οι ίδιοι σημείωσαν ότι για να πυροβολήσει κανείς εναντίον 43 ανθρώπων χρειάζονται «πολλά πυρομαχικά». Ίσως αυτό να εξηγεί τη σύλληψη αμέσως μετά την επίθεση τριών στρατιωτών, οι οποίοι κατά μια εκδοχή αφέθηκαν ελεύθεροι και κατά μία άλλη ανακρίνονταν. Γειτόνισσα του Χασάν είπε ότι δύο ημέρες πριν από την επίθεση, αυτός «άδειασε» το σπίτι του και της δώρισε προσωπικά του αντικείμενα.

Ο Χασάν, γεννημένος στη Βιρτζίνια, ήταν ανύπαντρος, δεν είχε ποτέ υπηρετήσει στο εξωτερικό και ήταν μετριοπαθώς θρήσκος. Προτού μετατεθεί στο Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο Ντάρναλ του Φορτ Χουντ εργαζόταν στο Ιατρικό Κέντρο Γούλτερ Ριντ του αμερικανικού στρατού και ήταν πτυχιούχος του στρατιωτικού Πανεπιστημίου Επιστημών Υγείας της Βηθεσδά. Ήταν γενικώς ήρεμος άνθρωπος, ποτέ δεν είχε καταφερθεί εναντίον των ΗΠΑ ή του στρατού, είχε μόνο κάποια προβλήματα συμπεριφοράς με ασθενείς, ανέφεραν οι ανώτεροί του. Δεν είχε απασχολήσει τις αρχές μέχρι τη στιγμή που πριν από έξι μήνες πράκτορες του FBI ασχολήθηκαν μαζί του εξαιτίας της ανάρτησης κειμένων που αφορούσαν επιθέσεις αυτοκτονίας στο Διαδίκτυο. Δεν αποδείχτηκε ποτέ η ανάμειξή του.
Τραύματα της 11ης Σεπτεμβρίου
Στο πλαίσιο της εκτεταμένης έρευνας που άρχισε για τη χειρότερη επίθεση του είδους σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην ιστορία των ΗΠΑ –που είναι σφραγισμένη από μαζικές επιθέσεις– έγινε γνωστό ότι ο ταγματάρχης Χασάν είχε προσπαθήσει εναγωνίως να αποφύγει τη μεταγωγή του σε εμπόλεμη ζώνη, διότι τα τελευταία χρόνια ήταν θεράπων ιατρός των στρατιωτών που επέστρεφαν από το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. «Τα ήξερε από πρώτο χέρι, είχε ακούσει ιστορίες φρίκης από τους στρατιώτες που πήγαιναν σε αυτόν για ψυχική στήριξη, η ιδέα της αποστολής του προξενούσε αποστροφή», είπε η θεία του. Ο Χασάν, είπε η ίδια, είχε δεχτεί φραστικές επιθέσεις και προσβολές μετά την 11η Σεπτεμβρίου, λόγω της καταγωγής του, τις οποίες «δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει και να αντέξει». Βρισκόταν στο προπαρασκευαστικό στάδιο πριν από την αναχώρησή του και είχε δηλώσει ότι προτιμά το Αφγανιστάν. Είχε μάλιστα εκφράσει την ελπίδα ότι ο πρόεδρος Ομπάμα θα αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ και το Αφγανιστάν και ερχόταν συχνά σε προστριβές με συναδέλφους του στη βάση που ήταν υποστηρικτές της αμερικανικής ανάμειξης σε πολέμους στο εξωτερικό.

Η βάση του Φορτ Χουντ είναι το μεγαλύτερο κέντρο υποδοχής και αναχώρησης στρατιωτών που μετέχουν σε αποστολές στο εξωτερικό στις ΗΠΑ. Έχει έκταση 880 τ. χλμ., είναι δηλαδή μια κανονική πολιτεία που φιλοξενεί 200.000 άτομα, στρατιωτικό προσωπικό, μέλη οικογενειών και διοικητικό προσωπικό. Άρχισε να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 1942 για τις ανάγκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην αρχή λειτούργησε ως κέντρο εκπαίδευσης και ετοιμότητας μάχιμων μονάδων σε ειδικές αποστολές. Είναι το μεγαλύτερο κέντρο αναχώρησης και υποδοχής στρατιωτών που φεύγουν ή επιστρέφουν από τα δύο μεγάλα μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Η βάση, που παρέμεινε ερμητικά κλειστή για ώρες μετά το μακελειό, βρίσκεται κοντά στο Κιλίν, όπου το 1991 ένοπλος έπεσε με φορτηγό στην τζαμαρία καφενείου, πυροβόλησε και σκότωσε 22 ανθρώπους και στη συνέχεια αυτοκτόνησε.

Ο πρόεδρος Ομπάμα διαβεβαίωσε ότι οι έρευνες θα δώσουν απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που προκαλεί αυτό το «τρομακτικό ξέσπασμα βίας», εκφράζοντας τη λύπη του «επειδή οι αμερικανικές δυνάμεις, εκτός από το βαρύ φόρο αίματος που πληρώνουν στο εξωτερικό, υφίστανται απώλειες στην ίδια τους τη χώρα». Διαβάστε περισσότερα...

Άσκηση-μήνυμα πρός την Άγκυρα

Κάντε κλικ για ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Παπανδρέου και η Ασφάλεια της Κύπρου

Πηγή Greek American News Agency
27.10.09

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Αυτό που αποκομίζουμε από την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Κύπρο είναι η διάθεση και βούληση του «να αναλάβει πρωτοβουλίες», όπως υπογράμμισε για την επίλυση του κυπριακού, τόσο προς την πλευρά της Τουρκίας όσο και προς την διεθνή κοινότητα.

Οι όποιες πρωτοβουλίες του κ. Παπανδρέου για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να παντρεύουν την πρακτική και την φαντασία. Θα πρέπει επίσης οι πρωτοβουλίες αυτές να κερδίσουν το ηθικό πεδίο της μάχης χωρίς την κατοχή του οποίου κανένας πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί.

Θα περιοριστώ στην φαντασία. Κατά την παραδοχή όλων που γνωρίζουν την πολιτική διαδρομή του Παπανδρέου και τον ίδιο προσωπικά, (από το 1993-95 όταν υπηρετούσε ως Υφυπουργός Εξωτερικών, διετέλεσα σύμβουλός του) ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπερδιαθέτει φαντασία. Κάτι τέτοιο του επιτρέπει να αναστοχαστεί και κυρίως να ξεφύγει από την συμβατική σοφία. Η φαντασία σε έναν ηγέτη (ή ακόμη και σε μια συλλογική ηγεσία) μπορεί να λειτουργήσει ως στρατηγικό πλεονέκτημα και πολιτικό όπλο, κατά ένα από τους πιο αναγνωρισμένους ιστορικούς του 20ου αιώνα, του Αμερικανού Ernest May. Ο May (πέθανε πρόσφατα) τεκμηριώνει τη θέση του αυτή στο έργο του Strange Victory: Hitler's Conquest of France (2000). Η νίκη των Γερμανών επί των Γάλλων υπήρξε «παράξενη», κατά τον May, διότι οι Γάλλοι διέθεταν πολλά πλεονεκτήματα έναντι των Γερμανών καθώς επίσης αριθμητική και οπλική υπεροπλία στο μέτωπο. Αλλά δεν διέθεταν τη «φαντασία» των Γερμανών.

Οι τελευταίοι μέσω μελετών και ανάλυσης, αλλά και οργανωμένης και σκληρής δουλειάς διέγνωσαν τις αδυναμίες των Γάλλων, όχι μόνο τις στρατιωτικές αλλά και τις πολιτισμικές. Και εφάρμοσαν μια στρατηγική πολέμου που τις έλαβε υπόψη του. Οι Γερμανοί προέβλεψαν ορθά ότι οι Γάλλοι δεν θα ήταν σε θέση να αντιδράσουν σωστά και αποτελεσματικά όταν οι εξελίξεις και τα γεγονότα θα συγκρούονταν με τον συμβατικό τρόπο σκέψης τους και με τις συνήθειές τους. Είναι πράγματι εκπληκτικό, αλλά όπως μας πληροφορεί ο May, πήρε τους Γάλλους τέσσερις ολόκληρες μέρες να καταλάβουν και να συνειδητοποιήσουν ότι είχαν χάσει τον πόλεμο που διήρκησε μόνο έξι βδομάδες.

Στην περίπτωση της Τουρκίας ο Παπανδρέου πρέπει να μετατρέψει το φαινομενικά μεγάλο πλεονέκτημά της στην Κύπρο, τα 43.000 αμερικανοτροφοδοτούμενα και νατοϊκά εκπαιδευμένα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, σε μειονέκτημα, που δυστυχώς σήμερα δεν είναι.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας στην πρόσφατη ομιλία του στον ΟΗΕ χαρακτήρισε «παράδοξο» η Τουρκία ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και συνυπεύθυνη για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, να διαθέτει κατοχικά στρατεύματα στην Κύπρο κατά παράβαση της καταστατικής Χάρτας του Οργανισμού. «Παράδοξο» είναι το λιγότερο που μπορούσε να ειπωθεί. Εδώ έχουμε την Τουρκία να λειτουργεί και ως αστυνόμος και ως δολοφόνος. Παραμένει ωστόσο γεγονός ότι η Τουρκία όχι μόνο δεν πληρώνει τελωνείο αλλά ζητά και μπόλικα ρέστα.

Η ελληνική κυβέρνηση και προσωπικά ο κ. Παπανδρέου πρέπει και μπορούν να ανατρέψουν αυτήν την κατάσταση, με λίγη, όχι μεγάλη φαντασία.

Στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να συνειδητοποιήσουν και να πράξουν επί τούτου, ότι η ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στις Συνθήκες του 1960, τις οποίες η Τουρκία καταπατεί ανοιχτά και αδιάντροπα, νομιμοποιεί την σημερινή κατοχική παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο (και αυτή των Εγγλέζων).

Το νομικό καθεστώς του συστήματος εγγυήσεων του 1960 είναι παρωχυμένο. Αυτό το ανεγνώρισε ευθέως ο Έλληνας Πρωθυπουργός στην, μεταξύ άλλων, δήλωσή του ότι δεν νοείται τέτοιο καθεστώς για μία χώρα μέλος της ΕΕ και ότι πρέπει τα τουρκικά (αμερικανο-νατοϊκα) στρατεύματα κατοχής να αποχωρήσουν.

Το σύστημα εγγυήσεων του 1960 βασίζεται σε τρεις πυλώνες για να παραμένει όρθιο και νομιμοποιημένο: το ελληνικό το τουρκικό και το βρετανικό. Εάν ένας εκ των τριών πυλώνων «καταρρεύσει», θα καταρρεύσει, εξ ορισμού, το όλον οικοδόμημα των εγγυήσεων. Έτσι και αλλιώς και από πρακτικής πλευράς, η Ελλάδα δεν μπορεί να συνδράμει στρατιωτικά την Κύπρο, εάν εκδηλωθεί εκ νέου τουρκική επιδρομή. Ας κάνει λοιπόν την ανάγκη αρετή και ας καταγγέλλει μονομερώς τις Συνθήκες Εγγύησης και Συμμαχίας. Και εάν αυτό δεν είναι εφικτό για «διπλωματικούς» λόγους, ας επικαλεστεί άλλους. Ας μεθοδεύσει πράξεις που να καθιστούν τις παραπάνω συνθήκες ανενεργές. Ας επικαλεστεί αδυναμία εξυπηρέτησης. Ας επικαλεστεί το Ελληνικό Σύνταγμα που δεν επιτρέπει σε ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις να βρίσκονται και να λειτουργούν ως «εγγυητές» τρίτων κρατών.

Πάντως ακόμη και η μονομερής αποποίηση των λεγόμενων εγγυητικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στην Κύπρο, και μια ξεκάθαρη τοποθέτησή της ότι θα αρνηθεί να συμμετάσχει μελλοντικά σε τέτοιου είδους και μορφής καθεστώς δουλείας, θα δυναμιτίσει το υφιστάμενο και τυχόν μελλοντικό σύστημα εγγυήσεων, που οι διάφοροι καλοθελητές επεξεργάζονται να επιβάλλουν στην Κύπρο.

Κυρίως μια τέτοια θέση και στάση της Ελλάδος θα ξαφνιάσει και θα αποσυντονίσει. Θα είναι κάτι το αναπάντεχο. Εάν η θέση αυτή ενταχθεί σε μία στρατηγική φαντασίας και ευρηματικότητας θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας και ειρήνης στην Κύπρο. Από τους μεταπολεμικούς Πρωθυπουργούς της Ελλάδας ούτε ακόμη και αυτός ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά με αυτόν τον τρόπο. Ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί. Διαβάστε περισσότερα...

Από εδώ επιτηρούν πλέον το Αιγαίο οι Τούρκοι - SAR και έλεγχος Αρχιπελάγους ο στόχος

Πηγή : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
12-11-2009 12:21:11

Με ένα νέο κέντρο ελέγχου ναυτικής επιτήρησης και παρακολούθησης με την κωδική ονομασία «Μεγάλος Ορίζοντας» (Uzun Ufuk) η Τουρκία ξεκίνησε την επιτήρηση του Αιγαίου με σκοπό σταδιακά να εκτοπίσει τις δυνατότητες της Ελλάδας σε αποστολές έρευνας και διάσωσης, αλλά και να απαλείψει το ελληνικό στρατηγικό-επιχειρησιακό πλεονέκτημα της κυριαρχίας στον νησιωτικό χώρο του Αρχιπελάγους. Πρώτος στόχος οι αποστολές SAR, απώτερος, η ανάκτηση του επιχειρησιακού ελέγχου σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα του Αιγαίου.

Ενώ η Ελλάδα μοιρολογεί για τα οικονομικά της προβλήματα (απίστευτο, αλλά, δυστυχώς αληθινό: Το ΓΕΕΘΑ στα δυσμενή αποτελέσματα των εθνικών κρίσεων και στους λόγους που πρέπει να αποφεύγονται αυτές, έχει περιλάβει και μάλιστα ως πρώτο αποτέλεσμα, την ... "απώλεια της ευημερίας των πολιτών"!), η Τουρκία με κατά κεφαλήν εισόδημα το 1/5 του αντίστοιχου ελληνικού, υφαίνει "θηλειά" στη μέση του Αιγαίου.

Είναι σημαντικό το γεγονός πως η Τουρκία εδώ και αρκετό καιρό επιδιώκει να της ανατεθεί πλήρως ο έλεγχος αποστολών SAR στο Αιγαίο εκμεταλλευόμενη βασικές διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας, που ορίζει πως λόγω της ανθρωπιστικής υφής του προβλήματος, η χώρα που διαθέτει τα περισσότερα μέσα αλλά και τη δυνατότητα έγκαιρου και έγκυρου εντοπισμού ενός ναυτικού ή αεροπορικού δυστυχήματος έχει το δικαίωμα να εισέλθει εντός των χωρικών υδάτων άλλου κράτους, που αδυνατεί να προσφέρει άμεσα τη βοήθειά του προς τα θύματα.

Αυτό το κέντρο πέρα του ό,τι αναβαθμίζει δραματικά τις δυνατότητες της Τουρκίας-και θεμελιώνει νομικά στους διεθνούς οργανισμούς τη δυνατότητά της να εισέρχεται έως το κεντρικό Αιγαίο-της επιτρέπει να πετούν επί 24ώρου βάσεως πτητικά μέσα ελέγχου, όπως για παράδειγμα τα UAV Heron τα οποία ουσιαστικά έχουν κατασκευαστεί για ρόλο κατασκόπευσης και όχι επόπτευσης…


Το πρόγραμμα «Μεγάλος Ορίζοντας» είναι ένα σύστημα παρακολούθησης το οποίο είναι ολοκληρωμένο με μια σειρά αισθητήρων τόσο επίγειοι όσο και εναέριοι. Πιο συγκεκριμένα το Ολοκληρωμένο Σύστημα Ναυτικής Παρακολούθησης (IMSS) περιλαμβάνει δίκτυο επίγειων ραντάρ έρευνας επιφανείας, ολοκληρωμένο σύστημα μέτρων υποστήριξης R-ESM και ολοκληρωμένο σύστημα επικοινωνιών και συγχώνευσης δεδομένων για τη δημιουργία μιας ενιαίας τακτικής εικόνας επιχειρήσεων.



Εκτός της Thales-Nederland στην υλοποίηση του συστήματος συμμετείχαν και οι τουρκικές εταιρείες Tubitak-Mam, ITU, Havelsan και Yaltes. Η τελευταία είναι υπεύθυνη στην ανάπτυξη του λογισμικού του συστήματος συγχώνευσης δεδομένων, παρέχει τις οθόνες απεικόνισης και έχει αναλάβει υποκατασκευαστικό έργο στο δίκτυο μεταφοράς δεδομένων και στο σύστημα διαχείρισης και μεταφοράς εικόνας.

Συνολικά το πρόγραμμα «Μεγάλος Ορίζοντας» περιλαμβάνει αριθμό επίγεια εγκατεστημένων ραντάρ έρευνας επιφανείας, συστήματα μέτρων υποστήριξης, διάταξη οπτικών μέσων επιτήρησης (LLTV/IR), συνεργασία μέσω ασφαλούς δικτύου επικοινωνιών και μεταφοράς δεδομένων με σκάφη επιφανείας του ναυτικού και της ακτοφυλακής, μη επανδρωμένα ιπτάμενα σκάφη HERON (UAV) και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας CN-235 MPA. Διαβάστε περισσότερα...

Ορια για τους μετανάστες

Αυστηρότερους κανόνες αναφορικά με την υποδοχή μεταναστών εισηγείται η κυβέρνηση των Εργατικών στη Βρετανία, μειώνοντας τον αριθμό των επαγγελμάτων όπου θα είναι δυνατή η πρόσληψη εργατών εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης και θέτοντας όρια στον αριθμό των ξένων που έρχονται κάθε χρόνο στη χώρα με φοιτητική βίζα. Αυτό προέκυψε από την πρώτη περί μετανάστευσης ομιλία του Γκόρντον Μπράουν από τότε που ανέλαβε την πρωθυπουργία. Μεταξύ άλλων, ο Βρετανός πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι θα αυξηθεί από δύο εβδομάδες σε ένα μήνα το διάστημα εντός του οποίου θα ενημερώνεται το κοινό για τα υπάρχοντα κενά στην αγορά εργασίας, ώστε να διεκδικήσουν πρόσληψη ήδη εγκατεστημένοι στη Βρετανία εργάτες προτού μπορέσουν να διεκδικήσουν την αντίστοιχη θέση μετανάστες. Ο Μπράουν εκφώνησε την ομιλία του σε συγκέντρωση, στο Δυτικό Λονδίνο, ύστερα από δημοσκοπήσεις που έδειξαν ότι οι Εργατικοί χάνουν ψήφους είτε προς την αποχή, είτε προς ακραία κόμματα λόγω των θέσεών τους για τη μετανάστευση.

http://news.kathimerini.gr/ Διαβάστε περισσότερα...

ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Συντάχθηκε απο τον/την Γ. Σ. ΣΕΚΕΡΗ
Τετάρτη, 11 Νοέμβριος 2009 10:01
Πηγή : Διπλωματικό Περισκόπιο


Ιρακινό, Αφγανικό, Ιρανικό, Παλαιστινιακό: ένα σύνολο διακριτών, αλλά και αλληλένδετων, σε ποικίλλοντα βαθμό, πολιτικοστρατιωτικών μετώπων, η αντιμετώπιση των οποίων βαρύνει, ως συνήθως, κατά πρώτιστο λόγο την Ουάσιγκτον. Με τον πρόεδρο Ομπάμα να έχει, αμέσως μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, εξαγγείλει τους στόχους της σχετικής πολιτικής του – διακηρύσσοντας, ειδικότερα, ότι θα επιδιώξει: Να τερματίσει τον «πόλεμο επιλογής» στο Ιράκ. Να διεξαγάγει αποτελεσματικότερα τον «αναγκαίο πόλεμο» στο Αφγανιστάν. Να πειθαναγκάσει το Ιράν να εγκαταλείψει την προσπάθεια κατασκευής πυρηνικού οπλοστασίου, «τείνοντας το χέρι», αλλά και διατηρώντας όλα τα μέσα πίεσης «στο τραπέζι». Και να προωθήσει τη λύση των «δύο κρατών» για το Παλαιστινιακό.

Και αν μεν οι λέξεις αρκούσαν για να ευοδωθούν οι επιδιώξεις του αυτές, η ρητορική μαεστρία του Αμερικανού προέδρου θα είχε ήδη κάνει το θαύμα της. Όμως οι πραγματικότητες αποδεικνύονται ατίθασες. Όχι βέβαια ότι η επικοινωνιακή πτυχή του αμερικανικού μεσανατολικού εγχειρήματος στερείται σημασίας. Αντιθέτως, με δεδομένες την παραδοσιακή αντίθεση της κοινής γνώμης των ΗΠΑ σε «διεθνείς εμπλοκές» και την αύξουσα ευαισθησία της στις συνεχιζόμενες απώλειες των αμερικανικών δυνάμεων, η δύναμη της πειθούς προσλαμβάνει κρίσιμη βαρύτητα. Πλην όμως δεν αρκεί. Το κυρίως ζητούμενο είναι η μετουσίωση των αρχικών γενικόλογων προεδρικών στοχεύσεων σε μια εμπεριστατωμένη, ρεαλιστική στρατηγική.

Την οποία, όπως όλα δείχνουν, ο πρόεδρος Ομπάμα, υπό το φως και της εννεάμηνης εμπειρίας του στο πηδάλιο του κράτους, επιχειρεί τώρα να χαράξει. Ανθιστάμενος, τόσο στους θιασώτες της εσπευσμένης απόσυρσης από τον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο – οι οποίοι συμβαίνει να αποτέλεσαν και τον κορμό των οπαδών του κατά την προεκλογική εκστρατεία – όσο και σε όσους – ευρισκόμενους κυρίως στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών, αλλά ασφαλώς όχι μόνο – απαιτούν την άνευ ετέρου κλιμάκωση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», περιλαμβανομένης και της δυναμικής αντιμετώπισης της Τεχεράνης, καθώς και την ανεπιφύλακτη στήριξη του συνόλου των επιλογών του Ισραήλ.

***

Η εισβολή στο Ιράκ, ανεξαρτήτως της επιχειρηματολογίας που η τότε αμερικανική ηγεσία χρησιμοποίησε για να τη δικαιώσει, έχει διαμορφώσει νέους μεσανατολικούς συσχετισμούς. Δεκτικούς διπλής, τουλάχιστον, ανάγνωσης. Κατά μία άποψη – ιδιαίτερα διαδεδομένη μεταξύ των Ευρωπαίων, ιδίως, παρατηρητών – το ιρακινό εγχείρημα εξασθένισε τη θέση των ΗΠΑ στην περιοχή, διότι ενίσχυσε εκείνη του Ιράν, συνεπέφερε παραμέληση της σταθεροποίησης του Αφγανιστάν, και επί πλέον δυσχέρανε την προώθηση του εκδημοκρατισμού της ευρύτερης περιοχής.

Στις εκτιμήσεις αυτές αντιτάσσεται, ωστόσο, και όχι αβάσιμα, ότι μπορεί μεν οι Αμερικανοί να απέτυχαν στην προσπάθεια – ούτως ή άλλως εκ των προτέρων καταδικασμένη και κατά βάση επικοινωνιακής υφής – να μεταλλάξουν τα τοπικά καθεστώτα σε γνήσιες δυτικού τύπου δημοκρατίες, πλην όμως κατόρθωσαν να διαμορφώσουν ένα δυτικόστροφο Ιράκ. Και συγχρόνως να θέσουν υπό άμεση χερσαία στρατιωτική πίεση το Ιράν, αλλά και να συσπειρώσουν υπό την προστατευτική τους ομπρέλα το μείζον μέρος ενός αραβικού κόσμου ανήσυχου για τις ηγεμονικές βλέψεις της Τεχεράνης. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι μεταξύ των ανησυχούντων αυτών Αράβων συγκαταλέγονται όλο και περισσότεροι ιρακινοί Σιίτες – το εθνικό αίσθημα των οποίων τείνει να υπερισχύσει της θρησκευτικής τους αλληλεγγύης με τους ομόδοξους Ιρανούς γείτονες. (Σημειωτέον ότι η επικράτησης των εθνικών σκοπιμοτήτων επί της θρησκευτικής ομοδοξίας παρατηρείται συχνά και στον ευρύτερο διεθνή χώρο – μεταξύ άλλων και στον βαλκανικό.)

Πρόκειται για γεωπολιτικές πραγματικότητες και εν πολλοίς για στρατηγικά πλεονεκτήματα, που ο πρόεδρος Ομπάμα δεν έχει την ευχέρεια να αγνοήσει ή, αντιστοίχως, να απεμπολήσει – ασχέτως των προεκλογικών του θέσεων, ή και των απόψεων σημαντικής μερίδας των ψηφοφόρων του και των σημερινών οπαδών του.

***

Εν πρώτοις, η εμπέδωση της σταθερότητας και συνακόλουθα της αμερικανικής επιρροής στο στρατηγικά κρίσιμου Ιράκ αποτελεί για τον Αμερικανό πρόεδρο μονόδρομο, έστω και αν για την επίτευξη του στόχου αυτού καταστεί αναγκαία η επιβράδυνση του ρυθμού απόσυρσης των εκεί αμερικανικών δυνάμεων – αυτή τη στιγμή κάπου 100,000 ανδρών – ο κύριος όγκος των οποίων, σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα προ έτους με την ιρακινή κυβέρνηση, θα πρέπει να έχει εγκαταλείψει τη χώρα έως το τέλος του 2011. Φυσικό βέβαια είναι η Ουάσιγκτον να επείγεται να αποσύρει δυνάμεις προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει αλλαχού και πρωτίστως στο μέτωπο του Αφγανιστάν. Την τήρηση ωστόσο του αρχικού χρονοδιαγράμματος αναπόφευκτα θα επηρεάσουν οι γενικές συνθήκες ασφαλείας στο Ιράκ, μεταξύ άλλων δε και η επενέργεια των προγραμματισμένων για τον προσεχή Ιανουάριο εθνικών εκλογών στη σταθερότητα της χώρας.

Πολύ δυσκολότερη, από την άλλη, εμφανίζεται η χάραξη πορείας αναφορικά με το Αφγανιστάν – μια χώρα που, σε σύγκριση με το Ιράκ, παρουσιάζει περιορισμένο στρατηγικό και οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά και στερείται γνήσιας κρατικής παράδοσης και ακόμη και σαφούς εθνικής συνείδησης. Και της οποίας καθοριστικό χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι ο φυλετικός κατακερματισμός και οι συνακόλουθες συγκρούσεις. Όπερ εξηγεί και το ότι ουκ ολίγοι αναλυτές – απηχώντας σε ικανό βαθμό και το δημόσιο αμερικανικό αίσθημα – εισηγούνται την εσπευσμένη αποδέσμευση των ΗΠΑ από το, σύμφωνα με την άποψη αυτή, επαπειλούμενο «νέο Βιετνάμ». Και την αντιμετώπιση ενδεχόμενων τρομοκρατικών πυρήνων επί αφγανικοόυ εδάφους έξωθεν, με πλήγματα εξ αέρος και επιδρομές ειδικών δυνάμεων.

Ωστόσο, οι απόψεις αυτές προσκρούουν σε ισχυρό αντίλογο. Όπως έχουν πλέον διαμορφωθεί τα πράγματα, πρόωρη απόσυρση των δυτικών δυνάμεων θα επέτρεπε, στους μεν Ταλιμπάν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους σε μεγάλο μέρος της χώρας, στη δε Αλ Κάιντα, πιθανότατα, να ανακτήσει την αφγανική της βάση. Με αναπόφευκτη συνέπεια, όχι μόνο να τρωθούν το γόητρο και η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών εντός και εκτός περιοχής, αλλά και να πληγούν το ηθικό και η συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας – οι ηγέτες της οποίας, καλώς ή κακώς, έχουν αναδείξει την αντιμετώπιση του Αφγανικού σε λυδία λίθο της αποτελεσματικότητάς της. Ενώ ένα χαώδες Αφγανιστάν θα είχε αρνητικές επιπτώσεις και στην ευστάθεια του γειτονικού Πακιστάν – ενός ιδιαίτερα προβληματικού δυτικού στρατηγικού εταίρου, τη σημασία του οποίου επαυξάνει και το πυρηνικό του οπλοστάσιο.

Υπό το φως και την πίεση των αντιφατικών αυτών εκτιμήσεων, ο πρόεδρος Ομπάμα πρέπει τώρα να αποφασίσει, εάν και σε ποιο βαθμό θα ανταποκριθεί στις εισηγήσεις του διοικητή της Διεθνούς Δύναμης Βοήθειας για την Ασφάλεια (ISAF) στρατηγού Μακ Κρίσταλ. Ο οποίος, σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες και μη διαψευσθείσες διαρροές προς τον τύπο, ζητεί να αυξηθεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν και συγχρόνως να τροποποιηθεί η εκεί ακολουθούμενη στρατηγική – μεταξύ άλλων με το να δοθεί αυξημένη έμφαση στην πολιτικο-οικονομική πτυχή της ειρηνευτικής προσπάθειας και στη δημιουργία ποιοτικά και ποσοτικά επαρκών αφγανικών ενόπλων δυνάμεων.[i] Με αρκετούς αναλυτές να προβλέπουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα επιλέξει λύση σολομώντεια, εγκρίνοντας την αποστολή μέρους μόνο των αιτούμενων ενισχύσεων, αλλά υιοθετώντας την προτεινόμενη στρατηγική αναπροσαρμογή. Σημειωτέον δε, ότι, στο μη στενά στρατιωτικό σκέλος του αφγανικού εγχειρήματος είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν ουσιαστικά και οι, κατά τα λοιπά αρνούμενοι να αυξήσουν την αυστηρώς στρατιωτική συμβολή τους, σύμμαχοι.[ii] Ας προστεθεί, πάντως, ότι η περιπέτεια της πρόσφατης αφγανικής προεδρικής εκλογής και η συνακόλουθη αμφισβήτηση του κύρους και της αποτελεσματικότητας του τελικά παραμένοντος στην προεδρία κ. Καζάι ασφαλώς δεν διευκολύνουν τους χειρισμούς της Ουάσιγκτον.

***

Τουλάχιστον εξ ίσου σημαντικές, όμως, είναι και οι αποφάσεις που ο Αμερικανός πρόεδρος θα κληθεί να λάβει σε σχέση με τις πυρηνικές φιλοδοξίες της ιρανικής ηγεσίας – οι πραγματικές προθέσεις της οποίας εξακολουθούν να καλύπτονται από πέπλο μυστηρίου. Και ορισμένοι μεν δυτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Τεχεράνη χρησιμοποιεί το πυρηνικό της πρόγραμμα απλώς ως μέσο πίεσης, προκειμένου να εξαναγκάσει τις ΗΠΑ να διαπραγματευθούν ένα συνολικό διακανονισμό, εξασφαλίζοντα την επιβίωση του καθεστώτος και προσφέροντα στο Ιράν έναν περιφερειακό ρόλο ανάλογο προς τη σημασία του. Και ότι συνεπώς η πυρηνικοποίηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας μπορεί να αποτραπεί με την άσκηση υπομονετικής διπλωματίας. Σύμφωνα, όμως, με την επικρατέστερη, όχι μόνο στην Ουάσιγκτον, αλλά και στη Δύση γενικότερα, ανάγνωση των ιρανικών στοχεύσεων, οι Ιρανοί ιθύνοντες επιδιώκουν αταλάντευτα την απόκτηση πυρηνικών όπλων και απλώς χρησιμοποιούν τον διπλωματικό δίαυλο για να κερδίζουν χρόνο, αμβλύνοντας τις δυτικές αντιδράσεις.

Προς το παρόν, ο κ. Ομπάμα φαίνεται διατεθειμένος να θέσει τις απόψεις της αισιόδοξης σχολής σκέψης υπό έμπρακτη δοκιμασία. Άγνωστο ωστόσο – αμφίβολο, άλλωστε, αν και ο ίδιος γνωρίζει – το τι θα πράξει, σε περίπτωση που οι εξελίξεις επαληθεύσουν τις απαισιόδοξες προβλέψεις. Θα αποδεχθεί, άραγε, τον εξοπλισμό του Ιράν με πυρηνικά ως το «μικρότερο κακό», αρκούμενος, κατά το πακιστανικό προηγούμενο, σε συμβολικές διαμαρτυρίες και κυρώσεις; Ή θα προσφύγει σε στρατιωτικά μέσα για να τον εμποδίσει; Και αν επιλέξει την πρώτη λύση, θα μπορέσει να ελέγξει τις ενέργειες του Ισραήλ – το οποίο έχει χαρακτηρίσει την πυρηνικοποίηση των Αγιατολάδων υπαρξιακό κίνδυνο;

***

Δεν χωρεί, τέλος, αμφιβολία ότι, η αντιμετώπιση των πολλών και δυσεπίλυτων αυτών μεσανατολικών ζητημάτων θα διευκολυνόταν μεγάλως από τη ρύθμιση του διαχρονικού Παλαιστινιακού – σημαίας αρχήθεν του ακραίου Ισλάμ, αλλά και αιτίου μιας ευεξήγητης δυσαρέσκειας και συχνά αγανάκτησης πολλών, μετριοπαθών κατά τα λοιπά, μουσουλμάνων. Όπως όμως συνέβη και με τους προκατόχους του, ο κ. Ομπάμα αδυνατεί να μεταφράσει την έκδηλη καλή του θέληση σε αποτελεσματική πράξη. Επί του παρόντος, τουλάχιστον, το πρόβλημα εμφανίζεται άλυτο. Και τούτο για δύο, κυρίως, λόγους. Το μεν, διότι οι Παλαιστίνιοι τυγχάνουν απελπιστικά διαιρεμένοι, με την ακραία τους πτέρυγα να μπλοκάρει παγίως τις αναπόδραστες για την επίτευξη συμφωνίας παραχωρήσεις προς το εβραϊκό κράτος. Το δε, λόγω της μεγάλης επιρροής που το εβραϊκό λόμπυ ασκεί στους χειρισμούς της Ουάσιγκτον.

Δεν εκπλήσσει, συνεπώς, το ότι ο ισραηλινός πρωθυπουργός κ. Νετανιάχου απέρριψε την υπόδειξη του Αμερικανού προέδρου να παγώσει η οικοδομική επέκταση των ισραηλινών οικισμών στα κατεχόμενα, προκειμένου να διευκολυνθεί η επανάληψη των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής. Αλλά ούτε και το ότι ο πρόεδρος της τελευταίας αυτής κ. Αμπάς, σε αντίθεση με την παρελθούσα πρακτική του, αναδεικνύει το πάγωμα αυτό σε προϋπόθεση για να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όλα δυστυχώς δείχνουν, ότι το Παλαιστινιακό θα παραμείνει επί μακρόν ακόμη παράγων υπονόμευσης της δυτικής παρουσίας και πολιτικής στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο.

***

Φυσικό είναι, εκτός των ίδιων των Αμερικανών, και τα λοιπά μέλη της «διεθνούς κοινότητας» – και πρωτίστως οι νατοϊκοί σύμμαχοι – να αναμένουν ανυπομόνως τις απαντήσεις του προέδρου Ομπάμα στο σύνολο των κρίσιμων αυτών μεσανατολικών διλημμάτων.


[i] Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, ο στρατηγός Μακ Κρίσταλ έχει ζητήσει, στους 68,000 περίπου Αμερικανούς της ISAF, να προστεθούν οκτώ ταξιαρχίες – ήτοι περί τους 40,000 άνδρες.

[ii] Η μη αμερικανική συνιστώσα της ISAF συμποσούται σε 40,000 περίπου άνδρες – οι περισσότεροι, όμως, από τους οποίους υπόκεινται σε άκρως περιοριστικούς κανόνες εμπλοκής. Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ερντογάν επιμένει στο δημοκρατικό άνοιγμα

(«Το Δημοκρατικό Άνοιγμα» του Χασλέτ Σογιόζ, «Μιλιέτ» 29/9/2009)

Παρά τα δυσάρεστα αποτελέσματα που επιφύλασσε η πρώτη περίοδος, ο ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας φαίνεται αποφασισμένος να στηρίξει το δημοκρατικό άνοιγμα προς τους Κούρδους. Εντούτοις, η χρονική στιγμή που επέλεξε ο Ερντογάν για να προωθήσει το συγκεκριμένο σχέδιο δεν είναι άμοιρη πολιτικών υπολογισμών.

Την εβδομάδα που πέρασε η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ δέχτηκε έντονες επικρίσεις από την αντιπολίτευση για την πρόθεσή της να επιμείνει στο δημοκρατικό άνοιγμα προς τους κούρδους πολίτες της χώρας. Η εξαγγελία αυτή της κυβέρνησης προκάλεσε την αντίδραση των υπερεθνικιστών του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (ΜΗΡ) και των Κεμαλιστών του Ντενίζ Μπαϊκάλ (CHP), καθώς είχε προηγηθεί πριν από λίγο καιρό η «ενοχλητική» υποδοχή μιας πρώτης ομάδας αγωνιστών του ΡΚΚ, οι οποίοι εξέφρασαν την επιθυμία να επωφεληθούν από τις υποσχέσεις της ισλαμικής κυβέρνησης για (υπό όρους) αμνηστία.

Η αντιπολίτευση κατηγόρησε συγκεκριμένα την κυβέρνηση για την κακή οργάνωση του όλου θέματος και για το ότι επέτρεψε να στηθεί από τον γηγενή κουρδικό πληθυσμό μια υποδοχή «ηρώων» στους «μεταμελημένους» αγωνιστές. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε προσβολή στο τουρκικό έθνος και στα θύματά του και εξόργισε το αντικυβερνητικό μέτωπο. Η οργή της αντιπολίτευσης μάλιστα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, όχι μόνο από την αδράνεια που επέδειξε η κυβέρνηση στην υποδοχή των αγωνιστών από το Βόρειο Ιράκ, που οδήγησε στην απόφαση προσωρινής αναστολής του δημοκρατικού ανοίγματος, αλλά και από την πρόθεση της ισλαμικής κυβέρνησης να δώσει νέα ώθηση στη διαδικασία.

Η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ είχε ορίσει αρχικά ως ημέρα διεξαγωγής των συζητήσεων για το δημοκρατικό άνοιγμα τη 10η Νοεμβρίου, δηλαδή ανήμερα της επετείου του θανάτου του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ! Η επιλογή της εν λόγω ημερομηνίας ήταν οπωσδήποτε συμβολική. Η διεξαγωγή της συζήτησης μια τέτοια μέρα στην Εθνοσυνέλευση θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση στον τουρκικό λαό, αλλά και στη διεθνή κοινότητα, ότι το τουρκικό κράτος, «δημιούργημα» του ηγέτη του, κι αν δεν οδεύει ακόμη προς το τέλος του, σίγουρα προτίθεται να προχωρήσει σε σημαντικές παραχωρήσεις προς τους Ισλαμιστές.

Έπειτα από πολύωρη συνάντηση μέρους του Υπουργικού Συμβουλίου -κυρίως όσων συμμετέχουν στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας- και γραφειοκρατών, αλλά και την κατ' ιδίαν συνάντηση που είχε ο Ερντογάν με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Ιλκέρ Μπασμπούγ, η συζήτηση στην Εθνοσυνέλευση μεταφέρθηκε για τη 12η Νοεμβρίου.
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας φαίνεται διατεθειμένος να εμπλακεί προσωπικά στην προώθηση του δημοκρατικού ανοίγματος, που το είχε αναθέσει στον υπουργό Εσωτερικών Μπεσίρ Αταλάι. Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης, ωστόσο, μπορεί να συνεπάγεται και κινδύνους, καθώς, όπως αναφέρει μερίδα του τουρκικού Τύπου, ο ισλαμιστής Ερντογάν δεν έχει ανακοινώσει το ακριβές περιεχόμενο της διαδικασίας του δημοκρατικού ανοίγματος. Ωστόσο, απ' όσα έχουν ήδη διαρρεύσει προς τα έξω τίποτα δεν προμηνύει δραματικές αλλαγές στη στάση του τουρκικού κράτους έναντι των Κούρδων.

Οι αυτονόητες παραχωρήσεις σχεδιάζεται να γίνουν υπό την κηδεμονία του κράτους ή υπό την αυστηρή επιτήρησή του, αν πρόκειται για ανάληψη ρόλου από τον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, τώρα που έχει σημειωθεί ήδη μία κυβερνητική «επιτυχία» και η ιδέα της κατάθεσης των όπλων και της επιστροφής στην πατρική οικία φαίνεται να βασανίζει τους αγωνιστές του ΡΚΚ, η κυβέρνηση, υπό τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και των ενόπλων δυνάμεων, σχεδιάζει αυστηρότερες ρυθμίσεις για την επιστροφή των μεταμελημένων. Αντί να υιοθετήσει, φερ' ειπείν, τις διαδικασίες που προβλέπονται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι οποίες είναι χρονοβόρες και συνεπώς δεν τη συμφέρουν, προσανατολίζεται σε μια ιδιότυπη ρύθμιση του θέματος, κατόπιν διμερούς συνεννόησης με την Αυτόνομη Κουρδική Περιοχή του Βορείου Ιράκ: Η Άγκυρα θα «υποδέχεται» τους κούρδους αγωνιστές στην επικράτεια της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής, αποτρέποντας έτσι άλλες αυθόρμητες εκδηλώσεις του γηγενούς πληθυσμού.

Εξάλλου, η Άγκυρα άναψε το πράσινο φως και για την επιστροφή των πρώην ή εν ενεργεία αγωνιστών από το εξωτερικό, κυρίως από τη Δυτική Ευρώπη. Δεν αποκλείεται μάλιστα η επίσκεψη που πραγματοποίησε ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Α. Νταβούτογλου, στο Αρμπίλ την περασμένη εβδομάδα και η μετάβαση τις προάλλες του Νετσιρβάν Μπαρζανί, πρώην πρωθυπουργού της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής και μέλους της κουρδικής ηγεσίας, στην Κωνσταντινούπολη να συνδέονται με τα σχέδια αυτά. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο Ερντογάν προτίθεται να επισπεύσει τις διαδικασίες για να ισχυροποιήσει τη θέση του ενώπιον της συνάντησής του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, που είναι προγραμματισμένη για τις αρχές Δεκεμβρίου.

Όπως όλα δείχνουν, το πολυδιαφημισμένο δημοκρατικό άνοιγμα προς τους Κούρδους που εξήγγειλε η κυβέρνηση ΑΚΡ θα είναι περιορισμένης εμβέλειας υπό την πίεση του κατεστημένου. Ωστόσο, η ισλαμική κυβέρνηση δεν μοιάζει να χάνει τις ευκαιρίες που της προσφέρονται για την πολιτική εκμετάλλευση του σχεδίου της είτε στο εσωτερικό είτε στη διεθνή σκηνή.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος

Το Παρόν της Κυριακής - 8/11/2009 Διαβάστε περισσότερα...

Στις ΗΠΑ τα «κλειδιά» του Αιγαίου.

Κάντε κλικ για ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ

“Realnews”, 15/11/2009

Διαβάστε περισσότερα...

Ενδείξεις σύνδεσης ιταλικής οργάνωσης με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες

O Ιταλός υπουργός Εσωτερικών, Ρομπέρτο Μαρόνι δήλωσε σήμερα την ανησυχία του από «τις ενδείξεις που υπάρχουν για μια οργάνωση που σχετίζεται με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες», μετέδωσε το ιταλικό πρακτορείο Ansa.

«Η οργάνωση αυτή, που τις προηγούμενες ημέρες έστειλε μια προκήρυξη στην εφημερίδα 'Ουνιτά' (καθημερινή εφημερίδα που πρόσκειται στην Αριστερά) στην οποία αναφέρει εντατικοποίηση των δραστηριοτήτων της και προσθέτει ότι διαθέτει πέντε πυρήνες της στις πόλεις Μιλάνο, Κόμο, Πέργαμο, Τορίνο και Λέτσο» ανέφερε ο κ. Μαρόνι.

Η προκήρυξη που εστάλη στην εφημερίδα περιέχει επίσης απειλές κατά της ζωής πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων.

Σύμφωνα με την εισαγγελία της Μπολώνια που έχει αναλάβει την έρευνα της υπόθεσης αυτής, δεν πρέπει ούτε να υποτιμήσουμε αυτή την υπόθεση ούτε να την δραματοποιήσουμε, απλώς να αναλύσουμε το κείμενο».

«Το επεισόδιο αυτό προστίθεται στην ισλαμική τρομοκρατική απειλή που ήδη υφίσταται» ανέφερε ο υπουργός Εσωτερικών.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...

Ενας χαιρετισμός στον στρατό των ΗΠΑ

Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

Στον απόηχο της μαζικής δολοφονίας στο Φορτ Χουντ, ορισμένοι σχολιαστές εξέτασαν τη ζημιά που επέφεραν στον αμερικανικό στρατό οι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Μερικοί από αυτούς μίλησαν για τον φερόμενο ως δράστη της επίθεσης, τον ταγματάρχη Νιντάλ Χασάν, ως ακραία εκδοχή του τι μπορεί να συμβεί σε μια στρατιωτική δύναμη, που βρίσκεται στα όριά της.

Η εικόνα ενός ψυχολογικά τραυματισμένου στρατού είναι, όμως, παραπλανητική. Ο στρατός και τα άλλα όπλα νιώθουν ασφαλώς πίεση από τις επιχειρησιακές απαιτήσεις της ανάπτυξής τους σε δύο διαφορετικά πεδία μάχης. Αυτό που μου προκαλεί, όμως, έκπληξη αυτή την εβδομάδα της επετείου των Βετεράνων είναι πόσο υγιής είναι ο αμερικανικός στρατός, δεδομένων των υποχρεώσεων με τις οποίες έχει επιφορτισθεί τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Αντιμέτωπος με νέο και αποπροσανατολιστικό είδος πολεμικών επιχειρήσεων, ο στρατός διδάχθηκε και προσαρμόστηκε. Αντί να μεμψιμοιρούν για τα προβλήματά τους, οι στρατιώτες ανακάλυψαν νέους τρόπους να τα επιλύσουν.

Στην πραγματικότητα, ο αμερικανικός στρατός ίσως αποδειχθεί ο πλέον ανθεκτικός θεσμός της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας, καθώς τα μέλη του διαθέτουν σαφώς καλύτερη αντίληψη των τεκταινόμενων σε παγκόσμιο επίπεδο, από ό,τι τα μέλη της πολιτικής τάξης που τους έστειλαν στον πόλεμο και των επικεφαλής της οικονομίας που διαχειρίστηκαν με τόσο δεινά αποτελέσματα την οικονομία. (Τους ίδιους επαίνους επιφυλάσσω και για τους νέους πολίτες-εθελοντές, που υπηρετούν σε δύσκολες περιοχές, όπως τα μέλη των Peace Corps και τους εθελοντές ιατρούς που συνάντησα σε χώρες του εξωτερικού, αλλά και τους εκπαιδευτικούς σε δύσκολα σχολεία υποβαθμισμένων συνοικιών).

Παρά τις μεγάλες δυσκολίες, ο στρατός διατήρησε υψηλό το ηθικό του. Αυτή η αίσθηση ισορροπίας προέρχεται εν μέρει από το γεγονός ότι ο στρατός είναι βαθιά ριζωμένος στην αμερικανική κοινωνία. Σε αυτή περιλαμβάνονται οι μικρές κωμοπόλεις του Νότου και των μεσοδυτικών Πολιτειών, που συνεισφέρουν όσο περισσότερο μπορούν στο ανθρώπινο δυναμικό των αμερικανικών ένοπλων δυνάμεων, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις πολυάριθμες σκληρά εργαζόμενες και κοινωνικά ανερχόμενες αφροαμερικανικές και ισπανόφωνες οικογένειες στα αστικά κέντρα των ΗΠΑ, από τις οποίες προέρχονται ορισμένοι από τους καλύτερους στρατιώτες που έχω γνωρίσει.

Είχα την τύχη να ζήσω μαζί με οικογένεια στρατεύσιμου όταν ταξίδεψα πρόσφατα για δυόμισι εβδομάδες ως προσκεκλημένος της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ. Αυτά που άκουσα, καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας, ήταν τα αστεία και το μακάβριο χιούμορ στρατιωτών που προσπαθούν να συμβιβαστούν με τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία έχουν βρεθεί. Οι άνθρωποι αυτοί εξέφραζαν, όμως, και την ικανοποίησή τους για την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτούς τους σκληρούς και αχάριστους πολέμους: Τα στρατεύματα δεν επαίρονται για αυτούς, αλλά νιώθουν σαφή υπερηφάνεια για όσα με τόσες δυσκολίες πέτυχαν.

Για έναν δημοσιογράφο, τα ταξίδια με τον στρατό αποτελούν το καλύτερο αντίδοτο σε μία ζωή προνομίων. Τα ταξίδια αυτά μας υποχρεώνουν να μείνουμε σε θαλάμους στρατώνων, να μοιραζόμαστε τα μπάνια και να προσπαθούμε να κοιμηθούμε δίπλα σε συγκατοίκους που ροχαλίζουν. Στα ταξίδια αυτά, το φαγητό σερβίρεται σε αχανή εστιατόρια, ενώ οι ποσότητες των τροφίμων είναι τέτοιες που μοιάζουν απίστευτες. (Το χαρακτηριστικό πρωινό περιλαμβάνει αυγά, μπέικον, ζαμπόν, μικρά λουκάνικα [δύο ειδών], μεγάλα λουκάνικα, τοστ και δημητριακά)

Αυτός είναι ένας κόσμος με υπαίθρια μπάνια και τουαλέτες, που μυρίζουν αφόρητα. (Δεν θα ξεχάσω ποτέ χειρόγραφο σημείωμα σε τουαλέτα αμερικανικού στρατοπέδου στο Ιράκ, με τόξο που έδειχνε στην τρύπα και τις λέξεις: «Βρήκα τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ»)

Επισκεφθήκαμε όλα τα «θερμά» σημεία σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν. Σχεδόν σε κάθε στάση του ταξιδιού μας, ο επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους ρώτησε τους στρατεύσιμους που υπηρετούσαν εκεί τη δεύτερη θητεία τους να σηκώσουν τα χέρια, για να παραλάβουν αναμνηστικό νόμισμα «ειδικών υπηρεσιών». Οι ουρές των στρατεύσιμων αυτών ήταν πάντα πολυπληθείς. Οι άνθρωποι αυτοί με έκαναν να σκεφτώ τις συζύγους και τα παιδιά τους πίσω στις ΗΠΑ, τους διαλυμένους γάμους και το προσωπικό σθένος ανδρών και γυναικών, που επέστρεφαν οικειοθελώς στην πρώτη γραμμή.

Είδα πολλές εικόνες που αποκαλύπτουν τον πόνο και τις ψυχολογικές επιπτώσεις μακρών και επαναλαμβανόμενων θητειών. Μια, που έμεινε στη μνήμη μου, αφορά γυναίκα υπαξιωματικό σε αεροπορική βάση του Περσικού Κόλπου. Η γυναίκα αυτή συνομιλούσε με τα παιδιά της μέσω του υπολογιστή, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τα μυριάδες μικροπροβλήματα του νοικοκυριού και του σχολείου των παιδιών από τόσο μεγάλη απόσταση. «Η μαμά θα γυρίσει σύντομα στο σπίτι», έγραφε και ξανάγραφε στα παιδιά της η υπαξιωματικός. Η επιστροφή αυτή απέχει, όμως, πολλούς μήνες στο μέλλον.

Μία άλλη εικόνα, είναι εκείνη αξιωματικού του στρατού, που υπηρέτησε 36 συναπτούς μήνες στο Ιράκ, χρόνος ρεκόρ για τον βαθμό του. Σε μία πολύωρη πτήση με μεταγωγικό αεροσκάφος C-17, ο αξιωματικός άνοιξε τον σάκκο του και σκόρπισε στο πάτωμα την αναπάντητη αλληλογραφία και τους απλήρωτους λογαριασμούς του διαμερίσματός του, στην προσπάθειά του να βρει κάτι χωμένο στον πάτο του σάκκου.

Η πιο μάχιμη και με ακμαίο ηθικό μονάδα που είδα, ήταν οι «Κόκκινοι Ταύροι» της εθνοφρουράς της Μινεσότα. Τους συνάντησα στη Βασόρα, από όπου έχουν την επιχειρησιακή ευθύνη ολόκληρου του νότιου Ιράκ. Ο στρατηγός Πετρέους μίλησε σε αυτούς τους πολίτες-στρατιώτες με λόγια που εμψυχώνουν, για τη σημασία της συνεργασίας με τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας. Αυτό που μου έμεινε στη μνήμη είναι η δυνατή κραυγή των ανδρών και γυναικών που άκουσαν τον στρατηγό και φώναξαν με σθένος «Χούα!» (HUA) αμέσως μετά το τέλος της ομιλίας του. Η κραυγή σημαίνει «Ακούσαμε! Καταλάβαμε! Επιβεβαιώνουμε!».

www.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Enemies of the People

Kati Marton
Enemies of the People
Simon & Schuster, 2009


Του Alan Furst The New York Times Book Review

Είναι 1955 και κάθε σχεδόν χώρα έχει διαλέξει την πλευρά της στον ψυχρό πόλεμο. Ένα εξάχρονο κορίτσι στην Βουδαπέστη ζει στο διαμέρισμα της οικογένειας της, γνωστών δημοσιογράφων, στους πράσινους λόφους της Βούδας. Όμως στις 2 το πρωί μιας παγερής νύχτας του Φεβρουαρίου, η ζωή της άλλαξε για πάντα όταν άναψε το φως του δωματίου αυτής και της αδερφής της.

«‘‘Μπείτε στο κρεβάτι μας’’ μάς είχε πει η μητέρα μου. Δεν είχαμε καλά καλά ξυπνήσει όταν μπήκε μέσα στο δωμάτιο ένας άντρας και κάρφωσε το μαχαίρι του στο κουνιστό αλογάκι μας. Δεν ρωτήσαμε που ήταν ο πατέρας μας, εκτός και αν υποσυνείδητα το ξέραμε ήδη. Στα Ουγγρικά, ‘‘Elvittek’’ θα πει ‘‘τον πήραν’’, και ήταν μια λέξη που άκουγα συχνά όταν ήμουν παιδί. Τώρα και ο πατέρας μου ήταν ‘‘Elvittek’’». Τέσσερις μήνες μετά το ίδιο συνέβηκε και στη μητέρα της Κάτι Μάρτον.

Ο Έντρε και η Ιλόνα Μάρτον ήταν δημόσια πρόσωπα: ο Έντρε ήταν ανταποκριτής του Associated Press και η Ιλόνα ανταποκρίτρια του αντίπαλου United Press. Αν και σχεδόν όλοι οι ξένοι δημοσιογράφοι είχαν εκδιωχθεί από την Ουγγαρία, οι Μάρτον, Ούγγροι που μιλούσαν και έγραφαν καλά αγγλικά, φάνταζαν άτρωτοι. Όπως έγραψε, χρόνια μετά, ο επικεφαλής των υπηρεσιών ασφάλειας: «Ο καθένας στον κύκλο σου, είτε τους εμπιστευόσουν ή όχι, ήταν πληροφοριοδότες». Άτομα επιστρατεύονταν ή και συχνά εκφοβίζονταν από την AVO στο να αναφέρουν την κάθε τους επαφή με τους Μάρτον. Ομάδες παρακολούθησης τους ακολουθούσαν παντού, παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά τους και άνοιγαν την αλληλογραφία τους.

Το έβδομο βιβλίο της Κάτι Μάρτον, «Enemies of the People», είναι το απροσδόκητο αποτέλεσμα αυτής της παρακολούθησης. Η Μάρτον είναι μια καταξιωμένη συγγραφέας και δημοσιογράφος η οποία υπήρξε ανταποκρίτρια του τηλεοπτικού ABC, ρεπόρτερ του ραδιοφώνου NPR, υπήρξε επικεφαλής της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων και εργάστηκε με την International Rescue Committee. Όταν, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989, τα αρχεία της μυστικής αστυνομίας της Ουγγαρίας δόθηκαν στη δημοσιότητα, η Μάρτον δεν μπορούσε να μην διαβάσει τον (αρκετά ογκώδη) φάκελο της οικογένειας της.

Το βιβλίο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα καλό μυθιστόρημα κατασκοπίας, όμως τα γεγονότα είναι δυστυχώς πέρα για πέρα αληθινά. Έχουμε για παράδειγμα τον δρα Λέο Μπένκο, όνομα βγαλμένο λες μέσα από μυθιστόρημα του Γκράχαμ Γκρην, ο οποίος μοιραζόταν το κελί του Έντρε Μάρτον παρακολουθώντας τον για την AVO και έγραψε: «Δεν διακρίνω την παραμικρή μεταμέλεια. Τις πρώτες μέρες ήταν αρκετά θυμωμένος, όμως τελευταία έχει γίνει απαθής. Αν κρύβει ακόμα κάτι ο μόνος τρόπος να μιλήσει είναι να απειλήσετε την γυναίκα του και τις κόρες του».

Ο κεντρικός «ήρωας» του βιβλίου όμως είναι η ίδια η διαδικασία της παρακολούθησης- οι πράκτορες, οι πληροφοριοδότες, οι κάμερες και τα μικρόφωνα:
«Αρχείο παρακολούθησης, 27η Αυγούστου, 1954:
10:05 π.μ. Ο Μάρτον αναχώρησε με τις δύο κόρες του από το σπίτι και επιβιβάστηκε σε αυτοκίνητο με νούμερο CA894 και οδήγησε μέχρι ένα κατάστημα χαρτικών.
11:43 π.μ. Ο Μάρτον οδήγησε μέχρι το Gerbeaud, βρήκε τραπέζι και παράγγειλε παγωτό. Οι τρεις τους έφαγαν το παγωτό κουβεντιάζοντας.
12:20 μ.μ. Κρατώντας τα χέρια των παιδιών του ο Μάρτον επέστρεψε στο αυτοκίνητο. Οδήγησε μέχρι ένα κατάστημα παιχνιδιών».

Η Μάρτον γράφει για αυτή την αναφορά: «Χρωστάω στην AVO την επιστροφή της καλοκαιρινής αυτής μέρας την οποία είχα ξεχάσει μετά τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν». Η συγγραφέας αποδεικνύεται αρκετά καλή δημοσιογράφος και άνθρωπος ώστε να δει τα πράγματα όπως είναι, να επευφημήσει τα θετικά, να αποδοκιμάσει τα αρνητικά και να προχωρήσει με τη ζωή της. Διαβάστε περισσότερα...

The American Civil War

John Keegan
The American Civil War
Knopf Doubleday, 2009


Του James M. McPherson The New York Times Book Review

Ο Κήγκαν είναι ο καλύτερος στρατιωτικός ιστορικός. Το βιβλίο του «Το Πρόσωπο της Μάχης» βοήθησε να αρχίσει αυτό που μέχρι σήμερα καλείται «νέα στρατιωτική ιστορία», η οποία δίνει έμφαση στο πολιτιστικό πλαίσιο του πολέμου και την πραγματική εμπειρία των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης. Σε περισσότερα από δώδεκα βιβλία, ο Κήγκαν έχει επιδείξει τις αφηγηματικές και αναλυτικές του ικανότητες στην παραδοσιακή ιστορία του στρατού, εστιάζοντας σε ζητήματα διοίκησης, στρατηγικής, τακτικής και στην ολοένα εξελισσόμενη στρατιωτική τεχνολογία. Ως εκ τούτων, η αναμονή για την πρώτη του μεγάλη μελέτη για τον Εμφύλιο Πόλεμο είναι μεγάλη.

Η αξία της ανάλυσης του γεωστρατηγικού πλαισίου του Κήγκαν είναι όμως παραμορφωμένη από πολλά λάθη τα οποία αφήνουν τον αναγνώστη συγχυσμένο και παραπληροφορημένο. Αυτό είναι μετά λύπης μου που το σημειώνω, αφού έχω μάθει πολλά από το έργο του Κήγκαν. Αλλά δεν είναι στα καλύτερα του σε αυτό το βιβλίο.

Οι ποταμοί είναι ένα από τα σημαντικότερα γεωστρατηγικά σημεία που εξετάζει. «Ο Οχάιο και μεγάλοι παραπόταμοι του, ο Κάμπερλαντ και ο Τενεσή» γράφει, «δημιουργούν μια γραμμή τάφρων που προστατεύουν τον κεντρικό Άνω Νότο, ενώ ο Μισισίπι, με τον οποίο συνδέονται, απαρνείται στην Ένωση την όποια ελπίδα διάρρηξης της». Η πραγματικότητα ήταν ακριβώς η αντίθετη. Αυτή η ευκολοτάξιδοι ποταμοί ήταν οι «υπεραστικοί» για τις ναυτικές και στρατιωτικές δυνάμεις της Ένωσης, οι οποίες τρύπωσαν μέσα στην «καρδιά» των Συνομοσπονδιακών, κατακτώντας το Νάσβιλ, την Νέα Ορλεάνη, το Μέμφις και άλλες σημαντικές πόλεις. Ο Κήγκαν παραδέχεται αυτή την πραγματικότητα αργότερα στο βιβλίο όταν σημειώνει ότι αυτοί οι ποταμοί «προσέφεραν στην Ένωση σημεία διείσδυσης μέσα στη περιοχή των Συνομοσπονδιακών.” Ακριβώς.

Υπάρχουν και άλλα πολλά λάθη στο κείμενο, τα οποία πιθανόν επισκιάζονται από τις λάθος ημερομηνίες περίπου έξι μαχών στο χάρτη στην αρχή του βιβλίου. Η βόρεια Καρολίνα δεν απέφυγε την εισβολή της Ένωσης έως και «το τέλος του πολέμου» (η πρώτη εισβολή έγινε τον Φεβρουάριο του 1862) – ο μύθος ότι μερικοί στρατιώτες της Ένωσης καρφώθηκαν από τις ξιφολόγχες καθώς ήταν σκεπασμένοι με τις κουβέρτες τους, είναι απλά αναληθής – οι μαύροι στρατιώτες της Ένωσης ήταν τουλάχιστον 10% και όχι 3% του στρατεύματος – η Βρετανική κυβέρνηση αναγνώρισε το πολεμικό καθεστώς στης Συνομοσπονδίας στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου τον Μάη του 1861 και όχι το 1863 – και ούτω καθεξής.

Οι συμπάθειες του Κήγκαν είναι σαφώς προς τον σκοπό της Ένωσης κατά τον πόλεμο και θεωρεί τον Λίνκολν καλύτερο διοικητή από τον Τζέφερσον Ντέιβις. Όπως ο Γκράντ και Σέρμαν «ο Λίνκολν εγκατέλειψε ολοκληρωτικά την κοινότυπη αντίληψη ότι η κατάληψη της πρωτεύουσα του εχθρού φέρνει την νίκη. Αντί τούτου, πίστευε σωστά ότι μόνο η καταστροφή του κύριου στρατού του Νότου θα νικούσε την Συνομοσπονδία.» Αλλά ο Κήγκαν διακατέχεται από μια λανθασμένη αντίληψη όσον αφορά την πιο γλαφυρή έκφραση του Λίνκον περί του νοήματος του πολέμου.

«Η ιδιοφυία» του Λόγου του Γκέτυσμπουργκ, γράφει, «έγκειται στα θαυμάσια του λόγια παρά στην άρνηση του να διαφοροποιήσει την θυσία των Νοτίων και των Βορείων» Αυτή η δήλωση δεν μπορεί να είναι πιο λανθασμένη. Οι στρατιώτες οι οποίοι στο Γκέτυσμποουργκ «έδωσαν όλη τους της αφοσίωση», έτσι ώστε το «έθνος να μπορεί να ζήσει», ήταν στρατιώτες της Ένωσης. Κανένας Συνομοσπονδιακός δεν θάφτηκε στο κοιμητήριο που αφιέρωσε ο Λίνκολν. Οι Συνομοσπονδιακοί πολέμησαν για να διασπάσουν το έθνος το οποίο προσπάθησαν να διατηρήσουν οι «γενναίοι άντρες» οι οποίοι τιμήθηκαν από τον Λίνκολν. Μακράν από το να αρνηθεί να διαχωρίσει μεταξύ της θυσίας των Νοτίων και των Βορείων, ο Λίνκολν έκανε την πιο έντονη διαφοροποίηση. Διαβάστε περισσότερα...

Περί Βρετανικών Βάσεων…

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Χρήστος Ιακώβου Διευθυντής Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.)

Με αφορμή την επανάληψη της Βρετανικής πρόθεσης να επιστρέψει μεγάλος μέρος του εδάφους των Βάσεων, σε περίπτωση που υπάρξει συμφωνία λύσης, έχει επανέλθει στην επιφάνεια το μεγάλο κεφάλαιο της Βρετανικής τακτικής και στρατηγικής στις συνομιλίες καθώς επίσης και το πώς η Βρετανική εξωτερική πολιτική έχει συνδέσει το θέμα των Βάσεων με το περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού.

Από πλευράς διπλωματικής τακτικής, η πρόθεση της Βρετανίας υπομιμνήσκει την εμπειρία του 2004 για το πώς δηλαδή προτάσεις που παρουσιάζονται γενναιόδωρες μπορεί να είναι τακτικοί ελιγμοί που μπορεί θα οδηγήσουν σε στρατηγικό αδιέξοδο. Επίσης, υπομιμνήσκει την ανάγκη για την Ελληνική πλευρά να διευρύνει τον στρατηγικό της σχεδιασμό σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της λύσης και να περιλάβει το θέμα των Βάσεων προκειμένου να αποφευχθούν οι παγίδες του Σχεδίου Ανάν 5. Το συγκεκριμένο σχέδιο απέδειξε ότι, παράλληλα με την Τουρκική πλευρά, η Ελληνική πλευρά διαπραγματευόταν έμμεσα με τους Βρετανούς το θέμα του καθεστώτος του Βάσεων .

Το 2004, η Βρετανία είχε κάνει την ίδια πρόταση για επιστροφή εδάφους των Βάσεων. Αυτό το έκανε για δύο λόγους: πρώτον, με δεδομένο ότι οι Βάσεις δεν αποτελούν έδαφος της ΕΕ, προσέφερε την επιστροφή εδαφών με πληθυσμό προκειμένου να αποφύγει μελλοντικά το ενδεχόμενο ενός πιθανού δημοψηφίσματος για το καθεστώς των Βάσεων, όπως έγινε και με το Γιβραλτάρ, και δεύτερον, επεδίωξε επανακαθορισμό του καθεστώτος των Βάσεων, με εν δυνάμει προνομιακές ρυθμίσεις, μέσω της εποικοδομητικής ασάφειας. Το δεύτερο θυμίζει τον έντονο διάλογο που προκλήθηκε μετά την υποβολή του Σχεδίου Ανάν 5, σχετικά με τις πιθανότητες να αποκτήσουν οι Βρετανικές Βάσεις, μέσω της εποικοδομητικής ασάφειας, δικαιώματα που να συνδέονται με τις τρεις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, οι Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο δεν είναι κράτος. Από την άλλη, η Βρετανία επιμελώς δεν τις χαρακτηρίζει ως αποικία αφού δεν καταθέτει ετήσιες εκθέσεις στον ΟΗΕ (άρθρο 73 του
Καταστατικού Χάρτη) όπως κάνει με άλλες περιοχές (π.χ. Βερμούδες, Νησιά Πίτκαιρν κά) αλλά απολαμβάνουν ενός ιδιότυπου καθεστώτος που δεν συναντάται άλλο παρόμοιο στο διεθνές δίκαιο.

Στο Παράρτημα Α (παράγραφος 3) της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, η Κυπριακή Δημοκρατία δεσμευόταν να μην διεκδικήσει ως μέρος των δικών της χωρικών υδάτων θαλάσσιες περιοχές που εφάπτονται των Βάσεων σε πλάτος τριών ναυτικών μιλίων, για λόγους ασφαλείας των Βάσεων. Οι θαλάσσιες αυτές περιοχές μπορεί να μην ευρίσκονται εντός των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχουν όμως το χαρακτήρα χωρικών υδάτων των Βάσεων. Με άλλα λόγια δεν υπήρξε μέχρι σήμερα ούτε διάταγμα των Βάσεων ούτε νόμος του Ηνωμένου Βασιλείου που να θεωρεί τις θαλάσσιες περιοχές αυτές ως χωρικά ύδατα των Βάσεων, σύμφωνα με τον ορισμό της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και κατ’ επέκταση δεν μπορούν να διεκδικήσουν ούτε υφαλοκρηπίδα, ούτε συνορεύουσα ζώνη και, ακόμη περισσότερο, ούτε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Με το Σχέδιο Ανάν 5, κατέστη αναγκαίο να επαναοριοθετηθεί η θαλάσσια περιοχή των τριών ναυτικών μιλίων αφού η Βρετανία παρουσιάστηκε διατεθειμένη να επιστρέψει 45 από τα 99 τετραγωνικά μίλια των Βάσεων στα δύο συνιστώντα κρατίδια, μέρος των οποίων εφάπτετο της θάλασσας.

Έκτοτε, επί του θέματος αυτού διεμορφώθησαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με τις προθέσεις των Βρετανών. Ήταν δηλαδή μία απλή τεχνική διαδικασία προκειμένου να προσαρμοστεί ο χάρτης στη βάση των νέων αναπροσαρμογών μετά την επιστροφή εδάφους ή ήταν μία συγκεκαλυμμένη προσπάθεια να διεκδικήσουν οι Βάσεις θαλάσσιες ζώνες μέσω της διαδικασίας επαναοριοθέτησης.

Η πρώτη άποψη θεωρούσε ότι η επαναριοθέτηση θα γινόταν μόνο στην περιοχή των Βάσεων Δεκέλειας αφού ένα τμήμα της ακτογραμμής θα περνούσε μετά την επιστροφή εδάφους υπό τον έλεγχο του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου με αποτέλεσμα να γίνεται διακεκομμένα ο βρετανικός έλεγχος επί της ακτογραμμής. Έτσι, προκειμένου να διασφαλίσουν οι Βρετανοί ότι το ελληνοκυπριακό κρατίδιο δεν θα διεκδικούσε χωρικά ύδατα σε αυτό το τμήμα που θα περνούσε υπό τον έλεγχό του επεδίωξαν μία τεχνική ρύθμιση ούτως ώστε να παρέμενε σε ισχύ το σημερινό καθεστώς για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη διακίνηση των πολεμικών τους σκαφών σε αυτή τη ζώνη.

Η δεύτερη άποψη θεωρούσε ότι επειδή το Σχέδιο Ανάν 5 διαλαμβάνει ότι η επαναριοθέτηση θα γινόταν μόνο από ένα ειδικό που θα διόριζε η Βρετανική κυβέρνηση σε αντίθεση με το Σχέδιο Ανάν 4 όπου η επαναριοθέτηση θα γινόταν από κοινού με ειδικό που θα διοριζόταν από το νέο κράτος θα μπορούσαν μελλοντικά οι Βάσεις να ισχυριστούν ότι είναι παράκτιο κράτος και κατ’ επέκταση να διεκδικήσουν θαλάσσιες ζώνες και δικαιώματα. Την άποψη αυτή ενίσχυε το γεγονός ότι η ρύθμιση αυτή έγινε κατόπιν απαίτησης της Βρετανίας και όταν η ελληνική πλευρά υπέβαλε αίτημα διασαφήνισης γι’ αυτό το θέμα, ότι δηλαδή οι Βάσεις δεν θα μετετρέποντο σε παράκτιο κράτος σύμφωνα με το συνθήκη των θαλασσών, οι Βρετανοί το απέρριψαν σιωπηλώς.

Ανεξαρτήτως των προθέσεων της Βρετανίας, η προτίμησή της για ασάφεια επί του θέματος αυτού προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Γι’ αυτό, ο προβληματισμός που προκάλεσε η επαναφορά της Βρετανικής «προσφοράς» καθιστά περισσότερο από αναγκαίο στην όποια λύση να γίνει ξεκάθαρο το θέμα των θαλασσίων ζωνών γιατί εκεί θα επικεντρωθεί η Βρετανική διπλωματία και η εποικοδομητική ασάφεια αποτελεί πλέον την προδιαγεγραμμένη συνταγή μελλοντικής κατοχύρωσης τόσο της ισχυροποποίησης του καθεστώτος των Βάσεων όσο και της δημιουργίας νέων κυριαρχικών δικαιωμάτων. Διαβάστε περισσότερα...

Σεμινάριο ΚΥΚΕΜ-ΓΕΕΘΑ

Ένα άκρως ενδιαφέρον, κλειστό για το κοινό, τριήμερο σεμινάριο διοργάνωσαν από κοινού το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) και το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας (ΓΕΕΘΑ) την εβδομάδα που πέρασε στη Λευκωσία, με θέμα: «Τακτικοί και στρατηγικοί στόχοι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σήμερα». Το σεμινάριο, στο οποίο παρευρέθηκε και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, παρακολούθησαν ανώτεροι αξιωματικοί. Παρουσιάστηκε και συζητήθηκε μία σειρά θεμάτων που αφορούν τη σημερινή τουρκική εξωτερική πολιτική, όπως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις, το δόγμα «στρατηγικού βάθους» του Νταβούντογλου, το Κυπριακό και οι τρέχουσες συνομιλίες, η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Διαβάστε περισσότερα...

Προς αναζήτηση του προέδρου της ΕΕ

Του Carsten Volkery
DER SPIEGEL

Παρά την διεύρυνση του καταλόγου των απορριφθέντων ηχηρών ονομάτων - Tόνι Μπλέαρ, Ζαν Κλοντ Γιούγκερ, Ντέιβιτ Μίλιμπαντ –, οι προσπάθειες για την αναζήτηση υποψηφίων για τις δύο ανώτατες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζονται αμείωτες. «Όλα τα λεφτά» εναποτίθενται πλέον στους λιγότερο γνωστούς, όπως ο Βέλγος πρωθυπουργός Χέρμαν βαν Ρομπουί. Το πρόγευμα εργασίας στο οποίο παρακάθησαν προσφάτως οι πρωθυπουργοί του Λουξεμβούργου Ζαν-Κλοντ Γιούγκερ, του Βελγίου Χέρμαν βαν Ρομπουί και της Ολλανδίας Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε, προκάλεσε ανάμικτα αισθήματα, αφού και οι τρεις είναι υποψήφιοι για το αξίωμα του προέδρου της ΕΕ. Ωστόσο ο Μπαλκενέντε επέμεινε ότι το ζήτημα ουδόλως ηγέρθη.

Αντίθετα, το βράδυ της Δευτέρας, η στρατηγική της σιωπής τέθηκε στο περιθώριο κατά το δείπνο που παρέθεσε η Γερμανίδα Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ για την 20η επέτειο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Παρόντες αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Γάλλος Νικολά Σαρκοζί, ο Βρετανός Γκόρτον Μπράουν και ο Σουηδός Φρέντρικ Ράινφελτ, ο οποίος προεδρεύει της υπό κατάργηση εκ περιτροπής προεδρία. Η σύναξη παρείχε μία κλασική ευκαιρία να συζητηθούν τα δύο κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την ΕΕ. Ποιος θα είναι ο Πρόεδρος και ποιος ο Υπουργός Εξωτερικών.

Επί του παρόντος δεν έχει ακριβώς καθοριστεί πότε θα πληρωθούν οι δύο αυτές θέσεις. Ωστόσο με την έγκριση της Συνθήκης της Λισαβόνας από την Τσεχία, ο δρόμος έχει ανοίξει. Ο Σουηδός πρωθυπουργός αναμένεται σύντομα να συγκαλέσει έκτακτη σύνοδο κορυφής, κάτι που θα εξαρτηθεί όμως από το αν θα έχει επιτευχθεί ομοφωνία, όπως δήλωσε Ευρωπαίος αξιωματούχος στην εφημερίδα Guardian.

Αναξιόπιστη Λίστα
Σε αντίθεση με τις διαβουλεύσεις που διεξάγονται πίσω από κλειστές πόρτες, δημοσίως τα σενάρια οργιάζουν. Αρκετοί θεωρούν ως επικρατέστερο τον Βέλγο πρωθυπουργό βαν Ρομπουί, ο οποίος φαίνεται να προηγείται του Ολλανδού ανθυποψηφίου του Βαλκενέντε. Όσον αφορά το αξίωμα του Υπάτου Αρμοστή, ήτοι του «Υπουργού Εξωτερικών», επικρατέστερος μετά την αποχώρηση του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Ντέιβιτ Μίλιμπαντ, θεωρείται ο Ιταλός πολιτικός Μάσιμο Νταλέμα. Ωστόσο η λίστα εξακολουθεί να είναι αναξιόπιστη. Φυσικά δεν πρέπει να αποκλείονται οι εκπλήξεις, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ΕΕ. Αυτό ίσως να ισχύσει και στην περίπτωση του Ρομπουί, ο οποίος όμως θεωρείται «ξεπερασμένος» πολιτικός.

Η τροπή που πήραν τα πράγματα δεν ήταν η αναμενόμενη. Για μήνες, αρκετοί έκριναν ότι προβάδισμα για το αξίωμα του Προέδρου διατηρούσε ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλέαρ. Τον θεωρούσαν μάλιστα ως έναν πολιτικό ο οποίος θα τύγχανε σεβασμού και θα προωθούσε τα συμφέροντα της ΕΕ στο εξωτερικό. Ωστόσο σύντομα διαφάνηκε ότι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν ήταν διατεθειμένοι να ανταγωνιστούν μαζί του. Επιπρόσθετα, η υποστήριξη του Μπλέαρ στον πρώην Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους και ειδικά στην εισβολή στο Ιράκ, τον κατέστησαν «ανεπιθύμητο» για αρκετούς. Τα πράγματα κρίθηκαν στην σύνοδο κορυφής της ΕΕ στα τέλη Οκτωβρίου, όπου επιτεύχθηκε ομοφωνία στο ότι ο πρώτος πρόεδρος της Ένωσης θα πρέπει να προέρχεται από τα μικρότερα κράτη-μέλη.

Από ελάχιστες έως καθόλου
Οι όποιες ελπίδες του Μπλέαρ κυριολεκτικά εξανεμίστηκαν όταν οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές συμφώνησαν να διεκδικήσουν το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ, αφήνοντας την προεδρία στους Συντηρητικούς. Όσον αφορά τον βαν Ρομπουί, η Γερμανική εφημερίδα Handelsblatt έγραψε ότι μία από τις ιδιότητες του είναι ότι δρα συμπληρωματικά του Μπλέαρ, ενώ ο Economist έγραψε ότι η μεγαλύτερη διεθνής διαμάχη που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, αφορούσε την διαφορά με την Ολλανδία στην εμβάθυνση της εκβολής του ποταμού Schelde.

Κάτι που όμως δεν είναι αντιπροσωπευτικό. Ο βαν Ραμπουί ηγείται αυτή την περίοδο ενός ασταθούς πεντακομματικού κυβερνητικού συνασπισμού, διχασμένου μεταξύ των Γαλλόφωνων και των Φλαμανδών. Με άλλα λόγια, διαθέτει εκείνη την απαιτούμενη υπομονή που είναι απαραίτητη για τον συγκερασμό των διαφορών μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Ταυτόχρονα το βιογραφικό του δεν διαφέρει κατά πολύ από αυτό του Ολλανδού ανθυποψηφίου του Μπαλκενέντε, μέχρι πρότινος εκλεκτού της Άγκελα Μέρκελ. Εντούτοις, σύμφωνα με δημοσίευμα της Βελγικής εφημερίδας Le Soir, ο βαν Ραμπουί έλαβε πρόσφατα ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικό τηλεφώνημα από την Γερμανίδα Καγκελάριο.

Επιζητεί το αξίωμα
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εξακολουθεί να είναι και η κούρσα για το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ. Με βάση όλα τα δεδομένα, αν ο Μπλέαρ αναλάμβανε πρόεδρος, τότε επικρατέστερος θα θεωρείτο ο Μίλιμπαντ. Ωστόσο σύμφωνα με την Αυστριακή εφημερίδα Standard, ο Μίλιμπαντ διαμήνυσε ξεκάθαρα στον Ρασμούσεν, τον επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο, ότι δεν ενδιαφέρεται.

Οι λόγοι για αυτή του την απόφαση είναι πέρα για πέρα λογικοί. Σύμφωνα με τους Times του Λονδίνου, αρκετοί στο Εργατικό Κόμμα εκτιμούν ότι το μέλλον του είναι λαμπρό και δεν επιθυμούν να τον δουν να «ξενιτεύεται» στην Ευρώπη, ειδικά και ενόψει των εκλογών τον Μάιο του 2010. Ταυτόχρονα ο Μίλιμπαντ θεωρείται πιθανός υποψήφιος για την ηγεσία των Εργατικών, αν και σε ομιλία στο συνέδριο του κόμματος θόλωσε κάπως τα νερά, όταν αναφέρθηκε σε έκταση στα ζητήματα που απασχολούν σήμερα την Ευρώπη.

Με τον Μίλιμπαντ εκτός κούρσας, ο δρόμος ανοίγει πλέον για τον Νταλέμα, τον οποίον πολλοί θεωρούν ως τον πλέον επικρατέστερο, παρά τις ανησυχίες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης για το κομμουνιστικό του παρελθόν. Ωστόσο ο ίδιος, σε συνέντευξη στην Ιταλική Corriere della Serra, δήλωσε ότι το ποσοστό επιτυχίας είναι «κάτω του 50%», σαφής ένδειξη, με βάση τα όσα ισχύουν στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ότι ενδιαφέρεται τα μέγιστα για την θέση.

The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...

Ισραήλ και Χαμάς παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο

Του Jimmy Carter*

Ο δικαστής Ρίτσαρντ Γκόλντστοουν και η επιτροπή εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ έδωσαν πριν από μερικές εβδομάδες στη δημοσιότητα πόρισμα για τον πρόσφατο πόλεμο στη Γάζα, με το οποίο κατηγορούν τόσο το Ισραήλ, όσο και τη Χαμάς για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Πριν από λίγες μέρες, το Γενικό Συμβούλιο του ΟΗΕ συνεδρίασε προκειμένου να εξετάσει αν πρέπει να παραπέμψει την υπόθεση στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Τον Δεκέμβριο του 2008, αυτοσχέδιες ρουκέτες εκτοξεύονταν από τη Λωρίδα της Γάζας εναντίον εβραϊκών οικισμών, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία απάντησε ισοπεδώνοντας την παλαιστινιακή περιοχή με βόμβες και πυραύλους, πριν διατάξει την εισβολή των χερσαίων δυνάμεων. Ο Νοτιοαφρικανός δικαστής ισχυρίζεται ότι και οι δύο πλευρές είναι ένοχες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, Ισραήλ και Χαμάς αποκήρυξαν το πόρισμα ως «παράγωγο προκατάληψης» και «ανακριβειών». Επισημαίνεται ότι ο δικαστής Γκόλντστοουν απολαμβάνει τον σεβασμό της παγκόσμιας κοινότητας διότι έχει κατ' επανάληψη καταθέσει τα διαπιστευτήρια του σοφού, ειλικρινή και ακέραιου δικαστικού. Επιπλέον, πρόκειται για έναν ευλαβή Εβραίο, ο οποίος έχει πολλάκις προασπιστεί το δικαίωμα του Ισραήλ στην ειρήνη και στην ασφάλεια.


Αδικαιολόγητες επιθέσεις
Τον Απρίλιο του 2008 επισκέφτηκα τη Σντερότ και την Ασκελόν, δύο ισραηλινές πόλεις, οι οποίες δέχτηκαν επιθέσεις με αυτοσχέδιες ρουκέτες από τους Παλαιστινίους ενόπλους. Κατά την παραμονή μου εκεί καταδίκασα τις επιθέσεις σε βάρος των Ισραηλινών αμάχων και ως εκ τούτου θεωρώ δικαιολογημένο το συμπέρασμα του δικαστή Γκόλντστοουν ως προς αυτές. Ένα χρόνο αργότερα, ωστόσο, βρέθηκα στη Λωρίδα της Γάζας - την πυκνοκατοικημένη αυτή περιοχή που περιβάλλεται από ένα αδιαπέραστο τείχος. Γνωρίζοντας τις δυνατότητες του ισραηλινού στρατού, ο οποίος είναι εξοπλισμένος με υπερσύγχρονα αμερικανικά οπλικά συστήματα που μπορούν να πλήξουν στόχους με απόλυτη ακρίβεια, δεν κατάφερα να κατανοήσω ή να εξηγήσω τους λόγους για την καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων, καταστημάτων, γραφείων του ΟΗΕ και 40.000 κατοικιών.

Η επιτροπή Γκόλντστοουν διερεύνησε τα αίτια θανάτου των 1.387 Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν και το μέγεθος των ζημιών οι οποίες προκλήθηκαν σε διάφορες περιοχές. Το συμπέρασμα ήταν ότι οι περιοχές των αμάχων στοχοποιήθηκαν και πως η καταστροφή ήταν εσκεμμένη. Και σ' αυτή την περίπτωση, η σκληρή κριτική του πορίσματος προς το Ισραήλ είναι δικαιολογημένη. Ο δικαστής Γκόλντστοουν συνέστησε στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ και σ' όποιους άλλους αμφισβητούν το πόρισμα να διεξάγουν τις δικές τους ανεξάρτητες έρευνες. Η Χαμάς ανακοίνωσε ήδη ότι προετοιμάζει τη δική της εσωτερική έρευνα, αλλά το Ισραήλ απέρριψε το αίτημα του Νοτιοαφρικανού δικαστή.

Παραμερίζοντας τη διαμάχη, είναι σημαντικό να τεθούν επί τάπητος οι παρούσες συνθήκες στην περιοχή προς αποφυγήν ενός νέου δράματος για τον άμαχο πληθυσμό. Οι εκτοξεύσεις ρουκετών από τη Λωρίδα της Γάζας έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο -ενδεχομένως λόγου του φόβου αντιποίνων από πλευράς των Ισραηλινών- αλλά η τιμωρία των 1,5 εκατ. Παλαιστινίων στη Γάζα συνεχίζεται. Για περισσότερους από δέκα μήνες, το Ισραήλ δεν επιτρέπει την εισαγωγή κατασκευαστικών υλικών στην περιοχή. Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι πέρασαν τον περασμένο χειμώνα σε αντίσκηνα ή σε υπόγειες σπηλιές που οι ίδιοι έσκαψαν στα σημεία όπου κάποτε βρίσκονταν τα σπίτια τους. Ένας ακόμα χειμώνας βρίσκεται προ των πυλών και ούτε το Ισραήλ, ούτε η διεθνής κοινότητα δείχνουν διατεθειμένοι να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να αμβλύνουν τον ανθρώπινο πόνο στη Λωρίδα της Γάζας. Υπηρεσίες του ΟΗΕ και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης με διαβεβαίωσαν ότι είναι πρόθυμοι να διαθέσουν χρήματα και κατασκευαστικά υλικά απευθείας προς τους αμάχους, παρακάμπτοντας την πολιτική ηγεσία της Χαμάς. Από την πλευρά τους, οι ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα και τη Δαμασκό με διαβεβαίωσαν ότι θα αποδεχτούν μια τέτοια λύση. Η βοήθεια αυτή δεν πρόκειται, λοιπόν, να αξιοποιηθεί για μη ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Ανάγκη ανοικοδόμησης
Πρόσφατα δε, ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας με ενημέρωσε ότι είναι διατεθειμένος να διαθέσει μέχρι και ένα δισ. δολάρια για την ανοικοδόμηση της περιοχής. άλλα αραβικά κράτη φέρονται να έχουν δεσμευτεί ότι θα στηρίξουν την ανοικοδόμηση με το ποσό των 300 εκατ. δολαρίων. Είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξουν κι άλλα έθνη που θα επιδείξουν τη γενναιοδωρία τους.

Δίχως να επιρρίψουν ευθύνη σε κάποια από τις δύο πλευρές, τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα έχουν την υποχρέωση της λήψης μέτρων για την άμεση ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας. Οι κραυγές των αστέγων και των ανθρώπων που παγώνουν από το κρύο απαιτούν ανακούφιση τώρα.

* Ο κ. Jimmy Carter διετέλεσε πρόεδρος των ΗΠΑ την περίοδο 1977 - 1981. Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ομπάμα καλλιέργησε υψηλές προσδοκίες

Τι κατάφερε μέσα σ’ ένα χρόνο και πού δεν υλοποίησε τις προεκλογικές του υποσχέσεις

The Guardian

Πριν από ένα χρόνο περίπου, το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 2008, ο Μπαράκ Ομπάμα ανέβηκε στο βήμα που είχε στηθεί στο Γκραντ Παρκ του Σικάγο και αναφώνησε στο συγκεντρωμένο πλήθος: «Εφτασε η ώρα της αλλαγής στην Αμερική!». Το πλήθος ζητωκραύγαζε τόσο, επειδή αποχωρούσε ο Τζορτζ Μπους από την εξουσία, όσο και για την ιστορική εκλογή ενός Αφροαμερικανού στην προεδρία της χώρας.

Πολλοί από αυτούς προσπαθούσαν να φανταστούν τι νέο θα έφερνε ο καινούργιος πρόεδρος στην πολιτική. Περίμεναν ότι οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ θα αποτελούσαν σύντομα παρελθόν, όπως και το στρατόπεδο του Γκουαντάναμο, το οποίο ο Ομπάμα είχε υποσχεθεί ότι θα κλείσει. Το Ιράν θα ανταποκρινόταν στη χείρα φιλίας που έτεινε, ενώ Εβραίοι και Παλαιστίνιοι θα εισάκουαν τις παραινέσεις του και θα προσπαθούσαν να συμβιβαστούν για χάρη της ειρήνης. Η οικονομία θα ανέκαμπτε και τα άπληστα στελέχη της Wall Street θα τιμωρούντο. Επίσης, η Αμερική θα αποκτούσε επιτέλους σύστημα υγείας για όλους, όπως και τα άλλα ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου, ενώ ο πρόεδρος θα αναλάμβανε δράση και κατά της κλιματικής αλλαγής.

Ενα χρόνο μετά, οι προσδοκίες εκείνης της βραδιάς φαντάζουν αφελείς. Η Αμερική πολεμά ακόμη σε δύο μέτωπα. Το Γκουαντάναμο παραμένει ανοικτό, χωρίς να έχει εξευρεθεί τρόπος ακόμη για να κλείσει, αφού το Κογκρέσο έχει καταστήσει σαφές ότι αποκλείεται η μεταφορά κρατουμένων της στρατιωτικής βάσης στην αμερικανική επικράτεια. Το Ιράν δεν έχει συμφωνήσει ακόμη σε τίποτε ουσιαστικό. Η ειρήνευση στη Μέση Ανατολή μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ. Η αμερικανική οικονομία ακόμη δεν έχει ανακάμψει και η ανεργία βρίσκεται περίπου στο 10%. Η μεταρρύθμιση στον χώρο της υγείας έχει διχάσει το Κογκρέσο. Οσο για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, ουδείς αναμένει άμεσες δράσεις.
Εκλογικές ήττες

Η αντιδιαστολή των προσδοκιών με την πραγματικότητα ήταν εμφανής και στην αμερικανική τηλεόραση την εβδομάδα που πέρασε. Την ώρα που το δίκτυο ΗΒΟ μετέδιδε ντοκιμαντέρ για τις ιστορικές στιγμές της εκλογής Ομπάμα, οι ειδήσεις μετέδιδαν τα αποτελέσματα των εκλογών για την ανάδειξη κυβερνητών στις Πολιτείες της Βιρτζίνια και του Νιου Τζέρσι, στις οποίες πέρυσι υπερίσχυσε ο Δημοκρατικός πρόεδρος. Φέτος, εκεί νίκησαν οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι.

Πάντως, όσο ρομαντικό θα ήταν να περιμένει κανείς την υλοποίηση όλων των προεκλογικών υποσχέσεων του Ομπάμα μέσα σε ένα χρόνο, άλλο τόσο αφελές θα ήταν να τον ξεγράψει από τώρα, ύστερα από δύο ατυχή εκλογικά αποτελέσματα στο Νιου Τζέρσι και τη Βιρτζίνια. Μάλιστα, θα ήταν άδικο να αρνηθεί κανείς ότι ο πρόεδρος ξεκίνησε καλά. Ο πόλεμος στο Ιράκ σιγά-σιγά τελειώνει. Η οικονομία έχει σταθεροποιηθεί χάρη στο αστρονομικό πακέτο στήριξής της, που προώθησε ο Ομπάμα, ύψους 787 δισεκατομμυρίων. Ενδεχομένως αυτό να μην ήταν αρκετό. Πιθανώς, να μην έχει ακόμη λειτουργήσει πλήρως. Ωστόσο, διέσωσε ή δημιούργησε μέχρι στιγμής 640.000 θέσεις εργασίας, σύμφωνα τουλάχιστον με τα στατιστικά στοιχεία του Λευκού Οίκου. Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, ο Ομπάμα διόρισε για πρώτη φορά μία Λατίνα στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Τα παραπάνω επιτεύγματα δεν συνιστούν βεβαίως σε καμία περίπτωση τη μεγάλη αλλαγή που περίμενε ο κόσμος όταν γιόρταζε μέχρι τα ξημερώματα, πέρυσι στις 4 Νοεμβρίου. Για ποιο λόγο όμως δεν άλλαξαν τόσο ριζικά τα πράγματα;

Μία πρώτη πιθανή απάντηση θα ήταν να κατηγορήσει κανείς το σύστημα. Συνήθως θεωρούμε ότι η προεδρία των ΗΠΑ είναι το πλέον ισχυρό αξίωμα στον κόσμο. Εντούτοις, ο πρόεδρος της Αμερικής έχει πολύ μικρότερο έλεγχο στο πολιτικό σύστημα της χώρας του απ' ό,τι ο Βρετανός πρωθυπουργός στη δική του. Ο πρόεδρος δεν ελέγχει το Κογκρέσο, ενώ στην Αμερική δεν υφίσταται η έννοια της κομματικής πειθαρχίας. Μπορεί ο ίδιος να ήθελε ειλικρινά μία σαρωτική μεταρρύθμιση στον χώρο της υγείας. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή εξαρτάται από την ψήφο μερικών γερουσιαστών, οι οποίοι θα κρίνουν αν θα υπερψηφιστεί ή όχι.

Πρόκειται για ένα από τα πλέον παράδοξα στοιχεία της Αμερικανικής Δημοκρατίας. Μια κοινωνία επαναστατική από συστάσεως της και μέχρι σήμερα, έχει μηχανισμούς αντίστασης σε κάθε ριζική αλλαγή. Για τον λόγο αυτό άλλωστε, η μεταρρύθμιση στην Υγεία ήταν στην ατζέντα των περισσότερων Αμερικανών προέδρων, από τον Τέντι Ρούζβελτ μέχρι σήμερα, χωρίς ποτέ να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα έχει καταφέρει ακόμη ο Ομπάμα, είναι για τον ίδιο λόγο που δεν τα κατάφεραν και οι προηγούμενοι από αυτόν.
Εκστρατεία λάσπης

Πολλοί κατηγορούν επίσης τον πρόεδρο για την αποτυχία του να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα σε δημοκρατικές και ρεπουμπλικανικές επιτυχίες. Η αλήθεια είναι όμως ότι η εν λόγω αποτυχία δεν βαρύνει εκείνον, αλλά τους αντιπάλους του. Αναρίθμητες ήταν οι φορές που προσπάθησε να συμβιβαστεί με τις απόψεις τους και πάντοτε συνάντησε κλειστές πόρτες. Για παράδειγμα, το πακέτο τόνωσης της οικονομίας ήταν γεμάτο φοροελαφρύνσεις, όπως εκείνοι του ζητούσαν, αλλά οι Ρεπουμπλικανοί το καταψήφισαν. Πέρα από την Ουάσιγκτον, ο Ομπάμα έχει βρεθεί αντιμέτωπος με μία πρωτοφανή εκστρατεία λάσπης εναντίον του. Οι πιστοί της Σάρα Πέιλιν και του καναλιού Fox παρουσιάζουν τον πρόεδρο ως σοσιαλιστή, σταλινιστή, ναζιστή, μουσουλμάνο και μετανάστη που υποδύεται τον Αμερικανό πολίτη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η σφυρηλάτηση κλίματος εθνικής ενότητας καθίσταται σχεδόν αδύνατη.

Το σίγουρο είναι ότι ο Ομπάμα καλλιέργησε υψηλές προσδοκίες, τις οποίες δεν μπορούσε να ικανοποιήσει σε τόσο δύσκολους καιρούς. Γι' αυτό όμως θα κριθεί όταν θα έχει ολοκληρώσει το έργο του, όχι δηλαδή τον Νοέμβριο του 2009, αλλά τον Νοέμβριο του 2012.
kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα...

Προς μία μετα-Αμερικανική Ευρώπη;

Toυ Gregor Peter Schmitz DER SPIEGEL

Ενώ τα Ευρωπαϊκά θέματα βρίσκονται αυτή την περίοδο στο προσκήνιο, μελέτη μιας από τις σημαντικότερες δεξαμενές σκέψης στις Βρυξέλλες, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ΕΕ ακολουθεί λανθασμένο δρόμο. Οι Ευρωπαίοι, τονίζεται, θα πρέπει να πάψουν να είναι τόσο υποτακτικοί, ενώ θα πρέπει να παρουσιάσουν ένα ενιαίο μέτωπο στην εξωτερική τους πολιτική και να εργαστούν προς την κατεύθυνση της δημιουργίας της «μετα-Αμερικανικής» εποχής.

Στην Ουάσιγκτον, η εβδομάδα σημαδεύτηκε από την ομιλία της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ σε κοινή συνεδρία του Αμερικανικού Κογκρέσου με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ενώ αμέσως μετά, ο πρόεδρος Ομπάμα δέχθηκε τους ηγέτες Ευρωπαϊκών κρατών, που μετείχαν στη διάσκεψη κορυφής ΕΕ-ΗΠΑ.


Ποιος καλεί στο τηλέφωνο την Eυρώπη;
Η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί είναι ότι στην εποχή Ομπάμα, ο τηλεφωνικός αριθμός της Ευρώπης είναι στην κατοχή των πλέον επιφανών πολιτικών της Ουάσιγκτον. Ποιος όμως τον χρησιμοποιεί;

Οι αναλυτές στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ξένων Σχέσεων, που ίδρυσε το 2007 ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος, δεν κρύβουν τον σκεπτικισμό τους. Ο ρόλος του Συμβουλίου – που αυτοχαρακτηρίζεται ως η πρώτη «Πανευρωπαϊκή δεξαμενή σκέψης», είναι η «προώθηση, μέσω του διαλόγου, της ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης, αποτελεσματικής και βασισμένης στις ευρωπαϊκές αξίες, εξωτερικής πολιτικής».

Στην ανάλυση με τίτλο «Προς μία μετα-Αμερικανική Ευρώπη», οι συγγραφείς Τζέρεμι Σιαπίρο και Νίκ Γουίτνι, ζητούν να τερματιστεί η εξιδανίκευση της υπερ-Ατλαντικής συνεργασίας. Προτεραιότητα για την Ευρώπη, τονίζουν, είναι η κήρυξη της «μετά-Αμερικανικής» εποχής και η κατάρριψη των μύθων που διέπουν τις διμερείς σχέσεις, όπως το ότι η ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου είναι βασισμένη στην προστασία της Αμερικής, ή τα κοινά συμφέροντα.

Προς νέες συμμαχίες
«Η παγκοσμιοποίηση, τονίζουν οι συγγραφείς, οδηγεί σε μετατόπιση της ισχύος προς Νότο και Ανατολή» προσθέτοντας ότι «οι ΗΠΑ το έχουν αντιληφθεί και για αυτό εργάζονται για αντικατάσταση της πρόσκαιρης επικυριαρχίας τους με ένα δίκτυο συμμαχιών, στοχεύοντας έτσι στην διατήρηση του καθεστώτος του απολύτως αναγκαίου κράτους».

Αντίθετα οι Ευρωπαίοι, στην προσπάθεια να «κολακεύσουν» τους Αμερικανούς, ενεπλάκησαν σε εγχειρήματα που δεν εξυπηρετούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα τους, όπως το Αφγανιστάν.

Παιδαριώδης η στάση της ΕΕ
«Η Ουάσιγκτον, αντιμετωπίζει την συμπεριφορά Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ως παιδαριώδη», υποστηρίζουν οι Σιαπίρο και Γουίτνι, τονίζοντας ότι το αποτέλεσμα είναι η Ευρώπη να παραγκωνίζεται, να περιθωριοποιείται ή ακόμη να τυγχάνει και εκμετάλλευσης από τις ΗΠΑ. Επιπρόσθετα προειδοποιούν ότι ελλείψει ομοφωνίας μεταξύ των Ευρωπαίων, η Ουάσιγκτον ενδέχεται να εφαρμόσει την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε».

Παραδείγματα αυτής της πολιτικής:
Aφγανιστάν: Η Ευρώπη συνεισφέρει εξίσου οικονομικά και συνδράμει με το 40% των στρατιωτών. Εντούτοις «έχει ελάχιστη επιρροή στον καθορισμό της στρατηγικής, υποκύπτοντας στις προσταγές της Αμερικής».

Μέση Ανατολή: Παρά την σημαντική τους συνεισφορά, οι Ευρωπαίοι δεν αναλαμβάνουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες, ενώ επιδεικνύουν ανεκτικότητα στην Αμερικανική αδράνεια και αναβλητικότητα.

Ρωσία: Αν και η ενιαία Ευρωπαϊκή πολιτική είναι απολύτως αναγκαία, η κατάληξη σε ομοφωνία συνιστά δύσκολο εγχείρημα «αφού οι έως τώρα προσπάθειες υπονομεύθηκαν από τις ΗΠΑ».

Υπερ-Ατλαντικό Συμβούλιο Οικονομικής Συνεργασίας: Όταν το Συμβούλιο συναντήθηκε πρόσφατα, η ΕΕ, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, αντιπροσωπεύθηκε σε ανώτατο επίπεδο. Τα αποτελέσματα πενιχρά, κάτι που δεν θα άλλαζε όποιο καθεστώς και αν είχαν οι συνομιλητές, εκτίμησε συμμετέχοντας. Κάτι παρόμοιο αναμένεται να ισχύσει και σε μελλοντική συνάντηση.

Ανταγωνισμός Μέρκελ και ΕΕ
Ευρωπαίοι διπλωμάτες, δεν κρύβουν την ίδια στιγμή τον εκνευρισμό τους για την προσπάθεια της Γερμανίδας Καγκελαρίου να προβληθεί, θέτοντας στο παρασκήνιο τους εκπροσώπους της ΕΕ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσουν και την παρουσία της ενώπιον του Κογκρέσου.

Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εδώ και καιρό, Ευρωπαίοι πολιτικοί, μεταξύ τους και η Μέρκελ, δρουν ανταγωνιστικά, θέλοντας να προβάλουν την «αγάπη» και «αφοσίωση» τους στον νέο Αμερικανό πρόεδρο.

Όταν ο Ομπάμα πρόσφερε δώρο στον Γκόρτον Μπράουν μία συλλογή με DVD, ο Βρετανικός τύπος το ερμήνευσε ως το τέλος της «ειδικής σχέσης» με την Ουάσιγκτον. Παρόμοια στάση τήρησαν και οι Γάλλοι, όταν ο Ομπάμα, ευρισκόμενος στο Παρίσι, δεν γευμάτισε με το ζεύγος Σαρκοζί, αλλά προτίμησε να επισκεφθεί εστιατόριο. Οργισμένοι είναι όμως και οι Γερμανοί, αφού ο Ομπάμα δεν έχει ακόμη επισκεφθεί επίσημα την χώρα τους.
Η νοσταλγία δεν απασχολεί
Ο Λευκός Οίκος, δεν ασχολείται με τέτοιας μορφής συναισθηματισμούς και φωνασκίες. Οι σύμβουλοι του Ομπάμα εξακολουθούν όμως να είναι χολωμένοι για την κριτική που δέχθηκε ο Αμερικανός πρόεδρος στην σύνοδο κορυφής ΕΕ-ΗΠΑ στην Πράγα. Ο ίδιος ο Ομπάμα αρνείται να δώσει συνεντεύξεις στα Ευρωπαϊκά μέσα, ενώ η απόφαση για ακύρωση της εγκατάστασης αντιπυραυλικής ασπίδας σε Τσεχία και Πολωνία, διαβιβάστηκε τηλεφωνικά. Η αντίδραση των Ευρωπαίων; Προβλέψιμη!

Προσπαθούν ακόμη περισσότερο να ενταχθούν στην «αυλή του Ομπάμα», κάτι το οποίο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων εισηγείται όπως αποφεύγεται. Καλεί μάλιστα τους Ευρωπαίους να καταλήξουν σε ξεκάθαρους στόχους για την εξωτερική τους πολιτική και να τους διαβιβάσουν με σαφήνεια στους Αμερικανούς, όπως ισχύει και στον εμπορικό τομέα.

«Μετα-Αμερικανικό» μέλλον
Όταν η Γερμανίδα Καγκελάριος μετέβη στην Ουάσιγκτον για να λάβει το βραβείο Warburg για την συνεισφορά της στην προώθηση των υπερ-Ατλαντικών σχέσεων, η απουσία των Αμερικανών γερουσιαστών ήταν εμφανής. Αντ’ αυτού προτίμησαν Χαβανέζικο πάρτι που διοργάνωσε στο Λευκό Οίκο ο πρόεδρος Ομπάμα. Σε ερώτηση αν τούτο καταδεικνύει ότι το Αμερικανό ενδιαφέρον για την Ευρώπη φθίνει, η Άγκελα Μέρκελ απάντησε «προφανώς, θα πρέπει πάντοτε να διασφαλίζουμε ότι παραμένουμε ενδιαφερόμενοι εταίροι».

Είναι θεμιτό, οι ρόλοι που αναλαμβάνουν Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι όταν επισκέπτονται την Ουάσιγκτον να αλλάζουν. Αυτό όμως που παραμένει αναλλοίωτο, είναι η πρόκληση, η Ευρώπη να διατηρήσει την σημαντική της θέση και να μπορεί να επηρεάζει εξελίξεις.
The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...

Η τρίπλα της Τουρκίας

Γεια σας,
γνωρίζαμε ότι στην εξωτερική πολιτική, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε καταθέσει τα όπλα. Με ανύπαρκτες πολιτικές και στρατηγικές κινήσεις, έχασε τον έλεγχο της κατάστασης, με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε μπροστά σε ενισχυμένους αντιπάλους (Τουρκία, Σκόπια).

Η Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια οικοδομεί ένα σταθερό προφίλ σχετικά με την εξωτερική πολιτική της. Καρότο και μαστίγιο, όπως λένε μερικοί. Θέτει μονομερώς ζητήματα "γκρίζων ζωνών" με τους αντιπάλους της και μετά απλά περιμένει. Περιμένει να ωριμάσουν τα θέματα, να αποκτήσουν διαχρονικό χαρακτήρα και μέσω των δικών μας συνεχών αλλαγών πολιτικής, τα θέματα αυτά να γίνονται μόνιμα και αντικείμενο συνομιλιών.

Τα διεθνή ΜΜΕ, τον τελευταίο καιρό αφιερώνουν ώρες εκπομπών και πληθώρα σελίδων για τον "γίγαντα" που σιγά σιγά ξυπνάει και παίρνει την θέση του στο σταυροδρόμι ανατολής και δύσης. Θέση που σίγουρα μπορούσαμε να είχαμε εμείς, όμως χάναμε την μία ευκαιρία μετά την άλλη.

Οι γείτονές μας, τόσο καιρό έπαιζαν ένα υπέροχο παιχνίδι στρατηγικής ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ. Πότε πλησιάζοντας την μία και πότε την άλλη, ενίσχυσαν την θέση της χώρας τους, με αποτέλεσμα τώρα να την επιθυμούν και οι δύο (για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία).

Όλοι σήμερα μιλούν, ακόμα και στην Ευρώπη, για μία χώρα στην οποία ενισχύεται η δημοκρατία - και ας έχει καταλάβει στρατιωτικά το 1/4 χώρας-μέλους της ΕΕ. Πολλοί μιλούν για σταθεροποιητική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή - και ας έχει άλυτα και μακροχρόνια προβλήματα με τους γείτονές της.

Η Τουρκία κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη της Αμερικής, χωρίς να χάσει τίποτα. Αντιθέτως, κέρδισε έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην υπόθεση του Ιράκ, όπου ενδιαφέρεται για τα δικά της θέματα (κουρδικό...), κέρδισε ακόμα και μία συμφωνία με τους Αρμένιους κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της.

Πάνω από όλα όμως η Τουρκία κέρδισε την υποστήριξη των Αμερικάνων, στην εξωτερική της πολιτική, στις διαπραγματεύσεις με χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία. Κέρδισε την θέση του "αντιπροσώπου" των συμφερόντων των ΗΠΑ σε ισλαμικές χώρες, όπου οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πατήσουν πόδι. Πάνω από όλα όμως κέρδισε την υποστήριξη της Αμερικής στην Ευρωπαϊκή της πορεία! Μία πορεία για την οποία τα τείχη που είχαν υψωθεί από κάποιους εταίρους (Γερμανία, Γαλλία) φαίνεται να υποχωρούν.

Αυτή την Τουρκία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διπλωματικά σήμερα. Μία Τουρκία εντελώς διαφορετική από αυτή που αντιμετωπίζαμε το 1975, που ήταν απλά μία χώρα αποκομμένη στην γωνία και σίγουρα μπορούσαμε να έχουμε το πάνω χέρι. Τα προβλήματα μαζεύτηκαν, χρόνισαν και τώρα απαιτούν λύσεις.

Γνωρίζουμε ότι ο κ. Παπανδρέου διατηρεί ενεργούς και ισχυρούς διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκική πολιτική ελίτ. Όμως δεν μπορούμε να περιμένουμε πάρα πολλά. Η Τουρκία θέτει ζητήματα στο τραπέζι (μειονότητα Θράκης, Κύπρος, Αιγαίο) τα οποία η Ελληνική πλευρά, διαχρονικά, δεν τα αναγνωρίζει. Το μόνο που αναγνωρίζουμε ως θέμα συζήτησης είναι η υφαλοκρηπίδα.

Αν αυτά τα θέματα τα είχαμε ξεκόψει από την αρχή, τότε σήμερα δεν θα υπήρχαν. Όμως απλά τα αναβάλαμε και τα αφήναμε για τους επόμενους. Όμως μέσα στο πέρασμα του χρόνου, το δίκαιο ξεχνιέται αλλά μένει η απαίτηση. Σήμερα η Τουρκία μας ζητάει να πάμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για όλα τα θέματα. Απλώνει χείρα φιλίας αλλά και απαιτήσεων. Της έχει αναγνωριστεί η "χρησικτησία"...

Η Ελληνική διπλωματία και η κυβέρνηση έχουν δύο λύσεις. Ή θα αρνηθεί τον διάλογο και θα προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα στο δικαστήριο της Χάγης (όπου θα προσφύγει η Τουρκία), ή θα πάει σε διάλογο και όλα τα θέματα ανοιχτά. Βέβαια, παραμένει πάντα πιθανή και η τρίτη λύση, που είναι να αναβάλλει το θέμα για τους επόμενους.

Και στις δύο περιπτώσεις, η Ελλάδα δεν πρόκειται βγει ωφελημένη. Αν πάει στο δικαστήριο της Χάγης, θα πρέπει να έχει ισχυρή υποστήριξη από ομάδα ιστορικών, νομικών και κάθε λογής επιστήμονες για να τεκμηριώσει τις (δίκαιες) θέσεις της. Αν ακολουθήσει τον δρόμο του απευθείας διαλόγου, τότε θα σημαίνει ότι αναγνωρίζει τις γκρίζες ζώνες.

Δυστυχώς, χάσαμε όλες τις ευκαιρίες που είχαμε για να βγούμε κερδισμένοι. Αναβλητικότητα, ανευθυνότητα ή ανικανότητα των πολιτικών οδήγησαν την Ελλάδα σήμερα να είναι "ξεκρέμαστη" απέναντι σε μία διπλωματικά ενισχυμένη Τουρκία.

Αν αποφασίσουμε τελικά, σε αυτή τη χρονική στιγμή, να κλείσουμε αυτά τα ανοιχτά θέματα και να βρούμε μία οριστική λύση, τότε θα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι για όλα τα ενδεχόμενα. Δεν πρόκειται να κερδίσουμε όλες τις υποθέσεις και ας έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας. Ο λόγος είναι απλός: Κανείς δεν θέλει την ρήξη με την Τουρκία, κανείς δεν θέλει να πάρει θέση προς τον έναν ή τον άλλο. Θα τα μοιράσουν, μπορεί όχι στην μέση, αλλά αυτό δεν είναι υπέρ μας. Εμείς σίγουρα θα χάσουμε και η Τουρκία σίγουρα θα κερδίσει, ακόμα και αν η μοιρασιά είναι 90%-10%!

Μπορεί αυτή η περίοδος να είναι μία καλή στιγμή για να ξεκινήσει οποιαδήποτε διαδικασία κρατώντας στο χέρι την ενταξιακή πορεία των γειτόνων στην ΕΕ. Διαφορετικά, θα πάμε σε διαπραγματεύσεις ή δικαστική μάχη χωρίς κανένα μέτρο πίεσης, χωρίς κανέναν κρυμμένο άσσο. Και εκεί τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα.

Σας ευχαριστώ,

Γιώργος Φακίτσας

Πηγή: http://politikianalisi.blogspot.com/ Διαβάστε περισσότερα...