By Fred Burton and Scott Stewart
At the stroke of midnight July 8, the Denver Water Board closed the road over Dillon Dam in Summit County, Colorado, citing security concerns. The board’s decision, which was implemented without advance notice to local governments and citizens, has not been well-received. It has sparked protests by enraged residents and has even prompted officials from Summit County, three affected towns nearby and the local fire and rescue department to file suit in state district court in a bid to force Denver Water to reopen the road.
The road is one of only a few traversing Summit County, so residents are understandably upset at the inconvenience caused by the closure. Local fire and rescue departments also say closing the road negatively affects emergency response times. This not the first time the road has been closed, however. The road was shut down for a week in January after a report of suspicious activity in the area — activity investigated by authorities and found to be nothing more than two men from Denver filming a music video. The Water Board has spent several million dollars to improve security for the mile-long dam road, and in May it even hired a private security company to conduct 24-hour armed patrols of the dam.
Denver Water has said the decision to close the road was not made in response to a specific threat, and we tend to believe this. With the heat they’ve received over the issue, they surely would have cited evidence of a specific threat to assuage public anger if there had been such information.
But the ruckus raised over the closure of the Dillon Dam road provides a prime opportunity to re-examine the ability of jihadist militants to operate inside the United States, and to look at the types of targets militants might be most likely to select for an attack.
Assessing the Militant Threat
To assess a threat against a potential target like the Dillon Dam, several important tactical realities must be considered. The first is that as long as the ideology of jihadism exists and at least some jihadist militants embrace the philosophy of attacking the “far enemy” — aka the United States — there will be some threat of attacks against targets on U.S. soil. Indeed, there has not been a time since 1990 when some group of jihadists somewhere was not plotting such an attack.
A second tactical reality is that the U.S. government and the American people simply cannot protect every potential target. There are simply far too many of them. While insights gained from al Qaeda’s targeting criteria can help authorities protect select high-value targets, there are just too many potential targets to protect them all. The federal government might instruct state and local authorities to protect every dam, bridge, power plant and mass-transit system in their respective jurisdictions, but the reality on the ground is that there are not nearly enough resources to protect all of these, much less to protect the far more plentiful array of potential soft targets.
Another tactical reality is that simple attacks against soft targets are very easy to conduct and very difficult to detect in advance and thwart. As an attack plan becomes larger and more complex, however, it requires more individuals, more materials and more infrastructure. This means that the bigger the attack plan is, the more difficult it is to conduct and the greater the chances it will be discovered and thwarted.
That said, just because attacks are possible — and indeed likely — and because there are a large number of vulnerable targets does not mean that all the vulnerable targets will be attacked. The capabilities and targeting criteria of militants also must be considered.
Capability
Let’s begin with the capability question first. When considering the capability of militants to strike in the United States, one must recognize that with regard to militant jihadists there are generally three different levels of actors to consider. First, there is the core al Qaeda organization; this is the small vanguard of jihadists led by Osama bin Laden attempting to lead a global rising of the Muslim masses. Second, there are al Qaeda’s regional franchises (such as al Qaeda in the Islamic Maghreb), which are local or regional jihadist groups that have aligned themselves with al Qaeda, hoping to capitalize on the group’s popular brand name. And third, there are the local, self-motivated grassroots jihadists who think globally and act locally.
All three of these actors have different target selection criteria and different levels of capability. There is currently no al Qaeda franchise in the United States or even in the Western Hemisphere. This means that the main threat of an attack against a target in the United States will come from either the core al Qaeda group, a grassroots organization or a combination of the two, so we will focus our attention on those two actors.
Grassroots actors lack sophisticated terrorist tradecraft in crucial areas like preoperational planning and bomb making. Recent cases such as the July 7, 2005, attacks in London, the failed July 21, 2005, attacks in London, and the June 2007 attacks in London and Glasgow demonstrate the limited abilities of grassroots militants. They can sometimes kill people, but they do not have the ability to conduct large, strategic strikes.
Because of this, grassroots militants will often attempt to reach out for assistance if they desire to undertake a major attack. This is exactly what we saw in the early 1990s in New York. Grassroots operatives there were able to pull off a simple attack like the assassination of Rabbi Meir Kahane, but they needed assistance for their bigger, more complex plans. In the 1993 World Trade Center bombing, the local cell received assistance in the form of Abdel Basit (aka Ramzi Yousef), who helped them organize, plan their attack and construct a large truck-borne explosive device. In the second 1993 case, the local cell turned to an FBI informant for bomb-making expertise and were apprehended before they could strike.
The 2006 plot to bomb a series of airliners in the United Kingdom was likewise a case where a local grassroots cell received assistance from an al Qaeda operational commander but was thwarted before it could carry out its attack — mainly due to the complexity of the plan and the number of people involved.
Thus, without assistance the odds of a successful attack by a grassroots group against a target like a dam are low. Perhaps the greatest threat posed by a grassroots group is that one of its operatives could gain employment as an engineer at a dam — therefore gaining the opportunity to sabotage the equipment controlling the dam from the inside and turning the dam into a weapon against itself. This is similar to the threat posed by insiders at chemical plants. There have also been concerns previously that a savvy cyber-jihadist could assume control of the dam’s equipment via gaps in the information security of the entity running the dam.
As for the al Qaeda core, while the group may theoretically have personnel with the expertise to undertake such an attack, they have been extremely limited in their operational ability since the U.S. response to 9/11. We came under widespread criticism last July when we wrote that the al Qaeda core was a spent force that did not pose a strategic threat to the U.S. homeland, but our assessment holds one year on. Indeed, the vast majority of attacks attributed to the al Qaeda brand name since September 2001 have been conducted by regional franchises like Jemaah Islamiyah, al Qaeda in Iraq or al Qaeda in the Islamic Maghreb, not core al Qaeda. In our assessment, the al Qaeda core might have some ability to attack, but it no longer has the ability to conduct a devastating strategic attack such as 9/11.
The Dam as a Target
It is possible to destroy a dam. Indeed, the British Royal Air Force destroyed German dams during World War II, and aircraft from the United States and its U.N. allies destroyed a North Korean hydroelectric dam during the Korean War. In general, however, dams are very large structures designed and built to withstand powerful forces such as floods and earthquakes. Because of this, it would be very difficult to destroy one with an improvised explosive device, unless the attacker could strike at a strategic location that would cause a leak in the structure (as the British did in their attacks on German dams) or at a location that would allow the water to overtop the dam and erode it — in either case, using the power of the water behind the dam to cause the structure to fail catastrophically.
Even with massive resources, however, it is not easy to destroy a large dam made of earth and rock. For proof, one need only to look at the massive efforts of the People’s Liberation Army (PLA) in China to unblock the Qingjiang River after it was dammed up by debris following the powerful May 12 earthquake. The PLA has used heavy machinery and massive amounts of explosives in their efforts. One July 2 blast on the Shibangou section of the river reportedly involved 6 tons of strategically placed explosives alone. It is very unlikely that militants would have the ability to carefully place that quantity of explosives on a dam in the United States without being detected.
Obtaining explosives in Western countries is also becoming more difficult in the post-9/11 era. Even the 2006 airliner plot involved small amounts of improvised explosives rather than an attack with a huge device, and the 9/11 attacks involved no explosives at all. The grassroots militants involved in the London and Glasgow attacks in the summer of 2007 also had problems obtaining explosives, and they instead chose to try using improvised (and ill-designed) fuel-air explosive devices in those incidents.
If a militant group planned properly and somehow amassed a sufficient quantity of explosives, it would be possible for it to destroy a dam. But that does not mean a group like al Qaeda would target a dam. Even if the group had the ability to conduct such an attack, it probably would choose to use such a large quantity of explosives to attack a far more symbolic target than a dam in rural Colorado.
While al Qaeda’s Taliban cousins have conducted several unsuccessful attacks against dams in southern Afghanistan, the situation on the ground in Afghanistan is far different than that in the United States. The Taliban in Afghanistan are a large, well-supplied insurgent force that regularly strikes at infrastructure such as roads, bridges and even schools.
Conversely, there is no large jihadist element in the United States. There are only scattered grassroots operatives and perhaps a few transnational al Qaeda-types available to conduct attacks. To our mind, that means that these operatives will want to maximize their efforts and undertake the most meaningful and symbolic attacks possible. Rather than choosing targets based on military utility (like the Taliban in Afghanistan), al Qaeda generally chooses targets in the United States for their potential symbolic value so as to elicit the greatest political or psychological impact, which they then hope will translate into economic impact.
This is not intended as an insult to the people of Colorado, but the Dillon Dam simply does not strike us as the kind of target that will carry the type of symbolic or economic impact al Qaeda would seek in an U.S. attack. Symbolic targets need to be readily recognizable not only by the people who live close to them, but also by people looking at a photo in a Pakistani newspaper. The World Trade Center, the Pentagon, the U.S. Capitol, the United Nations, or even the Library Tower in Los Angeles, the Sears Tower in Chicago, the strip in Las Vegas or the Space Needle in Seattle are highly symbolic targets that would meet these requirements. The Dillon Dam does not. In fact, we are Americans and had not even heard of this specific dam until the reports of the controversy over the road closure emerged.
Does this mean that jihadists will never strike in Denver? Not at all. Lone wolf or grassroots operatives could very well strike there. As seen in past cases in New Jersey, Florida and California, such people normally seek to strike in familiar territory close to where they live, and there might well be jihadists residing in Denver. But again, such a strike by grassroots operatives or lone wolves would likely be a smaller attack aimed at a soft target. We remain skeptical of the idea of al Qaeda dispatching a team from their headquarters in Pakistan to travel to the United States to destroy the Dillon Dam. The Democratic National Convention in Denver, maybe — but not the Dillon Dam.
source : www.stratfor.com
Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 20 Ιουλίου 2008
Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008
Stephen Wall, A Stranger in Europe: Britain and the EU from Thatcher to Blair. Oxford University Press, 2008
Για διάστημα άνω των είκοσι ετών ο Sir Stephen Wall ήταν στο κέντρο του Whitehall, αφού εργαζόταν για τη διαδοχή των Βρετανών ηγετών που διαμόρφωσαν την πολιτική της Βρετανίας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν εκεί πίσω από τις σκηνές, όταν η Margaret Thatcher σκλήρυνε τη στάση της εντός της ΕΟΚ. Ήταν με τον John Major στο Μάαστριχτ όπου το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα γεννήθηκε. Ήταν με τον Tony Blair ως διαπραγματευτής της ΕΕ για τις συνθήκες του Άμστερνταμ, της Νίκαιας καθώς επίσης και της Συνταγματικής Συνθήκης. Ως ανώτερος αξιωματούχος στο Λονδίνο, ως πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ως βασικός σύμβουλος του Tony Blair για την Ευρώπη, είδε Πρωθυπουργούς και Υπουργούς Εξωτερικών να καθορίζουν, να προασπίζουν και να προωθούν τα συμφέροντα της Μ. Βρετανίας στην Ευρώπη. Αντλώντας από την εμπειρία αυτή, ο Stephen Wall ανιχνεύει την βρετανική πορεία από το 1982 έως σήμερα μέσα από τις διαφωνίες των διαδοχικών βρετανικών κυβερνήσεων με τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Το βιβλίο πηγαίνει πίσω από τις σκηνές, εξηγώντας πως η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι διάδοχες κυβερνήσεις είχαν επιδιώξει να συνδυάσουν τα εθνικά συμφέροντα της Βρετανίας με τα ευρύτερα ευρωπαϊκά. Αντλώντας από τα επίσημα έγγραφα της περιόδου, ο Stephen Wall δίνει μια μοναδική εικόνα για το πώς οι ηγέτες της Βρετανίας προσπαθούσαν να ισορροπήσουν μεταξύ της ΕΕ και των βρετανικών πολιτικών επιθυμιών, των πιέσεων του Τύπου και της βρετανικής κοινής γνώμης. Παραθέτει τα διλήμματα που αντιμετώπισαν κατά καιρούς οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας στα μεγάλα θέματα που είχε να αντιμετωπίσει η ΕΕ. Μέσα από την παράθεση των εμπειριών του Stephen Wall βλέπουμε τους βρετανούς πολιτικούς να αμφιταλαντεύονται μεταξύ από τη μια του ευρωατλαντικού προσανατολισμού και από την άλλη του ηπειρωτικού.
Ο Stephen Wall αναλύει τόσο τις επιτυχίες της Βρετανίας όσο και τις αποτυχίες και δείχνει πώς, παρά τις διαφορές στους διακηρυγμένους στόχους, και τις τεράστιες διαφορές προσωπικότητας, οι Βρετανοί πολιτικοί ηγέτες έχουν στην πρακτική που ακολουθούν μεγάλες ομοιότητες. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Βρετανία είναι ένας δύσκολος εταίρος που βρίσκεται σε συχνή αντιπαράθεση με τους άλλους εταίρους της. Με άλλα λόγια είναι ένας ξένος στην Ευρώπη. Πιστεύει ότι η Βρετανία ταλάνισε μεν την μετεξέλιξη της ΕΕ αλλά λόγω της αποφασιστικότητας των ηγετών της έχει κάνει πολλά για να διαμορφώσει και να μεταρρυθμίσει την σύγχρονη Ευρώπη.
Ο Stephen Wall ήταν πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διαβάστε περισσότερα...
Το βιβλίο πηγαίνει πίσω από τις σκηνές, εξηγώντας πως η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι διάδοχες κυβερνήσεις είχαν επιδιώξει να συνδυάσουν τα εθνικά συμφέροντα της Βρετανίας με τα ευρύτερα ευρωπαϊκά. Αντλώντας από τα επίσημα έγγραφα της περιόδου, ο Stephen Wall δίνει μια μοναδική εικόνα για το πώς οι ηγέτες της Βρετανίας προσπαθούσαν να ισορροπήσουν μεταξύ της ΕΕ και των βρετανικών πολιτικών επιθυμιών, των πιέσεων του Τύπου και της βρετανικής κοινής γνώμης. Παραθέτει τα διλήμματα που αντιμετώπισαν κατά καιρούς οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας στα μεγάλα θέματα που είχε να αντιμετωπίσει η ΕΕ. Μέσα από την παράθεση των εμπειριών του Stephen Wall βλέπουμε τους βρετανούς πολιτικούς να αμφιταλαντεύονται μεταξύ από τη μια του ευρωατλαντικού προσανατολισμού και από την άλλη του ηπειρωτικού.
Ο Stephen Wall αναλύει τόσο τις επιτυχίες της Βρετανίας όσο και τις αποτυχίες και δείχνει πώς, παρά τις διαφορές στους διακηρυγμένους στόχους, και τις τεράστιες διαφορές προσωπικότητας, οι Βρετανοί πολιτικοί ηγέτες έχουν στην πρακτική που ακολουθούν μεγάλες ομοιότητες. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Βρετανία είναι ένας δύσκολος εταίρος που βρίσκεται σε συχνή αντιπαράθεση με τους άλλους εταίρους της. Με άλλα λόγια είναι ένας ξένος στην Ευρώπη. Πιστεύει ότι η Βρετανία ταλάνισε μεν την μετεξέλιξη της ΕΕ αλλά λόγω της αποφασιστικότητας των ηγετών της έχει κάνει πολλά για να διαμορφώσει και να μεταρρυθμίσει την σύγχρονη Ευρώπη.
Ο Stephen Wall ήταν πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διαβάστε περισσότερα...
Halford Mackinder, Δημοκρατικά ιδεώδη και πραγματικότητα και άλλες τρεις εισηγήσεις, Εκδόσεις Παπαζήση, 2006.
Το βιβλίο του Halford Mackinder, "Δημοκρατικά ιδεώδη και πραγματικότητα", αποτελεί μια δεξιοτεχνική ανάλυση των διαρκών στρατηγικών παραγόντων που διέπουν κάθε προσπάθεια για παγκόσμια κυριαρχία. Σήμερα, θεωρείται ένα από τα κλασικά συγγράμματα της αγγλοσαξωνικής σχολής της Γεωπολιτικής. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1919 ως προειδοποίηση προς όσους συμμετείχαν στην οικοδόμηση της ειρήνης στις Βερσαλλίες χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στις χώρες της Δύσης έως το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Λίγους μήνες μετά το Περλ Χάρμπορ, το βιβλίο επανακυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και έλαβε αμέσως τη θέση που του άρμοζε ως η πιο έγκυρη μελέτη παγκόσμιας στρατηγικής στην αγγλική γλώσσα. Από τότε οι περισσότερες μελέτες πολιτικής γεωγραφίας βασίζονται, εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, στις θεωρίες του Mackinder. Η παρούσα έκδοση προσφέρει στη νέα γενιά μελετητών μια κλασσική ανάλυση διεθνών σχέσεων μαζί με τρεις εισηγήσεις και τα αυθεντικά σχέδια και τους χάρτες του Mackinder. Οι τρεις πρόσθετες εισηγήσεις αποτελούν ορόσημα στην εξέλιξη της σκέψης του Mackinder και αποδεικνύουν το εύρος των ενδιαφερόντων του και τη διεισδυτικότητα της ερευνάς του. Πρόκειται για "Το αντικείμενο και η μέθοδος της γεωγραφίας" που παρουσιάστηκε στη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία το 1887, "Ο γεωγραφικός άξονας της ιστορίας" που παρουσιάστηκε στην ίδια εταιρεία το 1904 και εισάγει τον όρο Heartland στη θεωρία του Mackinder, και τέλος, "Η γήινη σφαίρα και η κατάκτηση της ειρήνης" που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Foreign Affairs το 1943. Το έργο αυτό του Mackinder συνοδεύει η μελέτη του καθηγητή Bryan Blowet για την πολυσχιδή προσωπικότητα και τις παράλληλες επαγγελματικές σταδιοδρομίες του βρετανού γεωγράφου, εκπαιδευτικού και πολιτικού.
Τίτλος πρωτοτύπου: Democratic Ideals and Reality (1919). Διαβάστε περισσότερα...
Τίτλος πρωτοτύπου: Democratic Ideals and Reality (1919). Διαβάστε περισσότερα...
Jeremy Suri, Henry Kissinger and the American Century. Harvard University Press, 2007
Τι έκανε τον Χένρι Κίσινγκερ το είδος του διπλωμάτη που υπήρξε; Τι εμπειρίες και τι επιρροές καθόρισαν την κοσμοθεωρία του και το πλαίσιο για την προσέγγιση και ερμηνεία των διεθνών σχέσεων; Ο Jeremi Suri προσφέρει μια αυθεντική και σε βάθος μελέτη μίας από τις πλέον σημαίνουσες και αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Αντλώντας πρωτογενές υλικό από επιστημονική έρευνα σε περισσότερες από έξι χώρες, πέρα από εκτεταμένες συνεντεύξεις με το ίδιο τον Κίσινγκερ και άλλους συνεργάτες του, ο Suri αναλύει τις πηγές των ιδεών και της δύναμης του Κίσινγκερ και εξηγεί τις πολιτικές επιλογές που έκανε την εποχή που διετέλεσε σύμβουλος εθνικής ασφάλειας και υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ. Η γερμανο-εβραϊκή καταγωγή του Κίσινγκερ, οι φόβοι για αποδυνάμωση της δημοκρατίας, η ισχυρή πίστη στην υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι της Ευρώπης, και η πεποίθηση ότι η Αμερική διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, επηρέασαν την καριέρα του και την εξωτερική του πολιτική. Ο Suri δείχνει τον τρόπο με τον οποίο τα νεανικά χρόνια του Κίσινγκερ στη Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και στη ναζιστική Γερμανία, οι εμπειρίες του στον στρατό των ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Harvard, και οι σχέσεις του με ισχυρούς προστάτες - συμπεριλαμβανομένων των Νέλσον Ροκφέλλερ και Ρίτσαρντ Νίξον – επηρέασαν την μετέπειτα πολιτική του καριέρα. Η πολιτική του πορεία ήταν ένα προϊόν των παγκόσμιων αλλαγών που έκανε τον Αμερικανικό Αιώνα. Η σκέψη του διαθέτει μέχρι σήμερα επιρροή διότι είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη χρήση της ισχύος και στις ηγεμονικές συμπεριφορές στις διεθνείς σχέσεις. Ο συγγραφέας είναι διαφωτιστικός σχετικά με την πολιτική παράδοση που δημιούργησε ο Κίσινγκερ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, θεωρώντας την ως βάση για την ανάλυση της αμερικανική εξωτερικής πολιτικής στον 21ο αιώνα.
Ο Jeremy Suri είναι καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Wisconsin. Διαβάστε περισσότερα...
Noam Chomsky, Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy. Metropolitan Books, 2006
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απαιτήσει κατ’ επανάληψη το δικαίωμα να παρεμβαίνουν με στρατιωτική δράση εναντίον των "αποτυχημένων κρατών" σε όλη την υφήλιο. Αποτυχημένα κράτη, γράφει ο Τσόμσκυ, είναι εκείνα που χαρακτηρίζονται από "αδυναμία να προστατεύσουν τους πολίτες τους από τη βία, ίσως ακόμη και από την καταστροφή", και τα οποία "αδιαφορούν για το διεθνές δίκαιο ή για την εγχώρια νομοθεσία". Μπορεί να έχουν δημοκρατική μορφή, σημειώνει, αλλά πάσχουν από σοβαρό "έλλειμμα δημοκρατίας", καθώς οι τυπικά δημοκρατικοί θεσμοί τους στερούνται ουσίας και περιεχομένου. Διερευνώντας τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ο Τσόμσκυ αποκαλύπτει τα σχέδια της Ουάσινγκτον να στρατιωτικοποιήσει ακόμη περισσότερο τον πλανήτη, αυξάνοντας τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου, και αποτιμά τις επικίνδυνες συνέπειες της κατοχής του Ιράκ, η οποία έχει προκαλέσει την οργή όλου του κόσμου κατά των ΗΠΑ. Επίσης, τεκμηριώνει την αυτοεξαίρεση της Ουάσινγκτον από τους διεθνείς κανονισμούς, όπως ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και οι Συνθήκες της Γενεύης, που αποτελούν τα θεμέλια του σύγχρονου διεθνούς δικαίου, καθώς και από το Πρωτόκολλο του Κιότο και εξετάζει πώς το εκλογικό σύστημα στις ΗΠΑ είναι σχεδιασμένο με τρόπο ώστε να αποκλείει τις εναλλακτικές πολιτικές λύσεις, αναιρώντας έτσι την ουσία της δημοκρατίας. Στο βιβλίο αυτό, μια πολυαναμενόμενη συνέχεια του διεθνούς μπεστ σέλερ, Ηγεμονία ή Επιβίωση, ο Νόαμ Τσόμσκυ ανατρέπει τις γενικά παραδεκτές απόψεις, αποδεικνύοντας ότι αρκετά από τα γνωρίσματα των "αποτυχημένων κρατών" χαρακτηρίζουν και τις ίδιες τις ΗΠΑ – πράγμα που σημαίνει ότι η χώρα γίνεται ολοένα και περισσότερο επικίνδυνη, τόσο για τον δικό της λαό όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο
Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη (2007) με τίτλο: Αποτυχημένες Πολιτείες. Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 16 Ιουλίου 2008
Now for the Hard Part: From Iraq to Afghanistan
By George Friedman
The Bush administration let it be known last week that it is prepared to start reducing the number of troops in Iraq, indicating that three brigades out of 15 might be withdrawn before Inauguration Day in 2009. There are many dimensions to the announcements, some political and some strategic. But perhaps the single most important aspect of the development was the fairly casual way the report was greeted. It was neither praised nor derided. Instead, it was noted and ignored as the public focused on more immediate issues.
In the public mind, Iraq is clearly no longer an immediate issue. The troops remain there, still fighting and taking casualties, and there is deep division over the wisdom of the invasion in the first place. But the urgency of the issue has passed. This doesn’t mean the issue isn’t urgent. It simply means the American public — and indeed most of the world — have moved on to other obsessions, as is their eccentric wont. The shift nevertheless warrants careful consideration.
Obviously, there is a significant political dimension to the announcement. It occurred shortly after Sen. Barack Obama began to shift his position on Iraq from what appeared to be a demand for a rapid withdrawal to a more cautious, nuanced position. As we have pointed out on several occasions, while Obama’s public posture was for withdrawal with all due haste, his actual position as represented in his position papers was always more complex and ambiguous. He was for a withdrawal by the summer of 2010 unless circumstances dictated otherwise. Rhetorically, Obama aligned himself with the left wing of the Democratic Party, but his position on the record was actually much closer to Sen. John McCain’s than he would admit prior to his nomination. Therefore, his recent statements were not inconsistent with items written on his behalf before the nomination — they merely appeared s o.
The Bush administration was undoubtedly delighted to take advantage of Obama’s apparent shift by flanking him. Consideration of the troop withdrawal has been under way for some time, but the timing of the leak to The New York Times detailing it must have been driven by Obama’s shift. As Obama became more cautious, the administration became more optimistic and less intransigent. The intent was clearly to cause disruption in Obama’s base. If so, it failed precisely because the public took the administration’s announcement so casually. To the extent that the announcement was political, it failed because even the Democratic left is now less concerned about the war in Iraq. Politically speaking, the move was a maneuver into a vacuum.
But the announcement was still significant in other, more important ways. Politics aside, the administration is planning withdrawals because the time has come. First, the politico-military situation on the ground in Iraq has stabilized dramatically. The reason for this is the troop surge — although not in the way it is normally thought of. It was not the military consequences of an additional 30,000 troops that made the difference, although the addition and changes in tactics undoubtedly made an impact.
What was important about the surge is that it happened at all. In the fall of 2006, when the Democrats won both houses of Congress, it appeared a unilateral U.S. withdrawal from Iraq was inevitable. If Bush wouldn’t order it, Congress would force it. All of the factions in Iraq, as well as in neighboring states, calculated that the U.S. presence in Iraq would shortly start to decline and in due course disappear. Bush’s order to increase U.S. forces stunned all the regional players and forced a fundamental recalculation. The assumption had been that Bush’s hands were tied and that the United States was no longer a factor. What Bush did — and this was more important than numbers or tactics — was demonstrate that his hands were not tied and that the United States could not be discounted.
The realization that the Americans were not going anywhere caused the Sunnis, for example, to reconsider their position. Trapped between foreign jihadists and the Shia, the Americans suddenly appeared to be a stable and long-term ally. The Sunni leadership turned on the jihadists and aligned with the United States, breaking the jihadists’ backs. Suddenly facing a U.S.-Sunni-Kurdish alliance, the Shia lashed out, hoping to break the alliance. But they also split between their own factions, with some afraid of being trapped as Iranian satellites and others viewing the Iranians as the solution to their problem. The result was a civil war not between the Sunnis and Shia, but among the Shia themselves.
Tehran performed the most important recalculation. The Iranians’ expectation had been that the United States would withdraw from Iraq unilaterally, and that when it did, Iran would fill the vacuum it left. This would lead to the creation of an Iranian-dominated Iraqi Shiite government that would suppress the Sunnis and Kurds, allowing Iran to become the dominant power in the Persian Gulf region. It was a heady vision, and not an unreasonable one — if the United States had begun to withdraw in the winter of 2006-2007.
When the surge made it clear that the Americans weren’t leaving, the Iranians also recalculated. They understood that they were no longer going to be able to create a puppet government in Iraq, and the danger now was that the United States would somehow create a viable puppet government of its own. The Iranians understood that continued resistance, if it failed, might lead to this outcome. They lowered their sights from dominating Iraq to creating a neutral buffer state in which they had influence. As a result, Tehran acted to restrain the Shiite militias, focusing instead on maximizing its influence with the Shia participating in the Iraqi government, including Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki.
A space was created between the Americans and Iranians, and al-Maliki filled it. He is not simply a pawn of Iran — and he uses the Americans to prevent himself from being reduced to that — but neither is he a pawn of the Americans. Recent negotiations between the United States and the al-Maliki government on the status of U.S. forces have demonstrated this. In some sense, the United States has created what it said it wanted: a strong Iraqi government. But it has not achieved what it really wanted, which was a strong, pro-American Iraqi government. Like Iran, the United States has been forced to settle for less than it originally aimed for, but more than most expected it could achieve in 2006.
This still leaves the question of what exactly the invasion of Iraq achieved. When the Americans invaded, they occupied what was clearly the most strategic country in the Middle East, bordering Kuwait, Saudi Arabia, Jordan, Syria, Turkey and Iran. Without resistance, the occupation would have provided the United States with a geopolitical platform from which to pressure and influence the region. The fact that there was resistance absorbed the United States, therefore negating the advantage. The United States was so busy hanging on in Iraq that it had no opportunity to take advantage of the terrain.
That is why the critical question for the United States is how many troops it can retain in Iraq, for how long and in what locations. This is a complex issue. From the Sunni standpoint, a continued U.S. presence is essential to protect Sunnis from the Shia. From the Shiite standpoint, the U.S. presence is needed to prevent Iran from overwhelming the Shia. From the standpoint of the Kurds, a U.S. presence guarantees Kurdish safety from everyone else. It is an oddity of history that no major faction in Iraq now wants a precipitous U.S. withdrawal — and some don’t want a withdrawal at all.
For the United States, the historical moment for its geopolitical coup seems to have passed. Had there been no resistance after the fall of Baghdad in 2003, the U.S. occupation of Iraq would have made Washington a colossus astride the region. But after five years of fighting, the United States is exhausted and has little appetite for power projection in the region. For all its bravado against Iran, no one has ever suggested an invasion, only airstrikes. Therefore, the continued occupation of Iraq simply doesn’t have the same effect as it did in 2003.
But the United States can’t simply leave. The Iraqi government is not all that stable, and other regional powers, particularly the Saudis, don’t want to see a U.S. withdrawal. The reason is simple: If the United States withdraws before the Baghdad government is cohesive enough, strong enough and inclined enough to balance Iranian power, Iran could still fill the partial vacuum of Iraq, thereby posing a threat to Saudi Arabia. With oil at more than $140 a barrel, this is not something the Saudis want to see, nor something the United States wants to see.
Internal Iraqi factions want the Americans to stay, and regional powers want the Americans to stay. The Iranians and pro-Iranian Iraqis are resigned to an ongoing presence, but they ultimately want the Americans to leave, sooner rather than later. Thus, the Americans won’t leave. The question now under negotiation is simply how many U.S. troops will remain, how long they will stay, where they will be based and what their mission will be. Given where the United States was in 2006, this is a remarkable evolution. The Americans have pulled something from the jaws of defeat, but what that something is and what they plan to do with it is not altogether clear.
The United States obviously does not want to leave a massive force in Iraq. First, its more ambitious mission has evaporated; that moment is gone. Second, the U.S. Army and Marines are exhausted from five years of multidivisional warfare with a force not substantially increased from peacetime status. The Bush administration’s decision not to dramatically increase the Army was rooted in a fundamental error: namely, the administration did not think the insurgency would be so sustained and effective. They kept believing the United States would turn a corner. The result is that Washington simply can’t maintain the current force in Iraq under any circumstances, and to do so would be strategically dangerous. The United States has no strategic ground reserve at present, opening itself to dangers outside of Iraq. Therefore, if the United States is not going to get to play colossus of the Middle East, it needs to reduce its forces dramatically to recreate a strategic reserv e. Its interests, the interests of the al-Maliki government — and interestingly, Iran’s interests — are not wildly out of sync. Washington wants to rapidly trim down to a residual force of a few brigades, and the other two players want that as well.
The United States has another pressing reason to do this: It has another major war under way in Afghanistan, and it is not winning there. It remains unclear if the United States can win that war, with the Taliban operating widely in Afghanistan and controlling a great deal of the countryside. The Taliban are increasingly aggressive against a NATO force substantially smaller than the conceivable minimum needed to pacify Afghanistan. We know the Soviets couldn’t do it with nearly 120,000 troops. And we know the United States and NATO don’t have as many troops to deploy in Afghanistan as the Soviets did. It is also clear that, at the moment, there is no exit strategy. Forces in Iraq must be transferred to Afghanistan to stabilize the U.S. position while the new head of U.S. Central Command, Gen. David Petraeus — the architect of the political and military strategy in Iraq — f igures out what, if anything, is going to change.
Interestingly, the Iranians want the Americans in Afghanistan. They supported the invasion in 2001 for the simple reason that they do not want to see an Afghanistan united under the Taliban. The Iranians almost went to war with Afghanistan in 1998 and were delighted to see the United States force the Taliban from the cities. The specter of a Taliban victory in Afghanistan unnerves the Iranians. Rhetoric aside, a drawdown of U.S. forces in Iraq and a transfer to Afghanistan is what the Iranians would like to see.
To complicate matters, the Taliban situation is not simply an Afghan issue — it is also a Pakistani issue. The Taliban draw supplies, recruits and support from Pakistan, where Taliban support stretches into the army and the intelligence service, which helped create the group in the 1990s while working with the Americans. There is no conceivable solution to the Taliban problem without a willing and effective government in Pakistan participating in the war, and that sort of government simply is not there. Indeed, the economic and security situation in Pakistan continues to deteriorate.
Therefore, the Bush administration’s desire to withdraw troops from Iraq makes sense on every level. It is a necessary and logical step. But it does not address what should now become the burning issue: What exactly is the U.S. strategy in Afghanistan? As in Iraq before the surge, the current strategy appears to be to hang on and hope for the best. Petraeus’ job is to craft a new strategy. But in Iraq, for better or worse, the United States faced an apparently implacable enemy — Iran — which in fact pursued a shrewd, rational and manageable policy. In Afghanistan, the United States is facing a state that appears friendly — Pakistan — but is actually confused, divided and unmanageable by itself or others.
Petraeus’ success in Iraq had a great deal to do with Tehran’s calculations of its self-interest. In Pakistan, by contrast, it is unclear at the moment whether anyone is in a position to even define the national self-interest, let alone pursue it. And this means that every additional U.S. soldier sent to Afghanistan raises the stakes in Pakistan. It will be interesting to see how Afghanistan and Pakistan play out in the U.S. presidential election. This is not a theater of operations that lends itself to political soundbites.
The Bush administration let it be known last week that it is prepared to start reducing the number of troops in Iraq, indicating that three brigades out of 15 might be withdrawn before Inauguration Day in 2009. There are many dimensions to the announcements, some political and some strategic. But perhaps the single most important aspect of the development was the fairly casual way the report was greeted. It was neither praised nor derided. Instead, it was noted and ignored as the public focused on more immediate issues.
In the public mind, Iraq is clearly no longer an immediate issue. The troops remain there, still fighting and taking casualties, and there is deep division over the wisdom of the invasion in the first place. But the urgency of the issue has passed. This doesn’t mean the issue isn’t urgent. It simply means the American public — and indeed most of the world — have moved on to other obsessions, as is their eccentric wont. The shift nevertheless warrants careful consideration.
Obviously, there is a significant political dimension to the announcement. It occurred shortly after Sen. Barack Obama began to shift his position on Iraq from what appeared to be a demand for a rapid withdrawal to a more cautious, nuanced position. As we have pointed out on several occasions, while Obama’s public posture was for withdrawal with all due haste, his actual position as represented in his position papers was always more complex and ambiguous. He was for a withdrawal by the summer of 2010 unless circumstances dictated otherwise. Rhetorically, Obama aligned himself with the left wing of the Democratic Party, but his position on the record was actually much closer to Sen. John McCain’s than he would admit prior to his nomination. Therefore, his recent statements were not inconsistent with items written on his behalf before the nomination — they merely appeared s o.
The Bush administration was undoubtedly delighted to take advantage of Obama’s apparent shift by flanking him. Consideration of the troop withdrawal has been under way for some time, but the timing of the leak to The New York Times detailing it must have been driven by Obama’s shift. As Obama became more cautious, the administration became more optimistic and less intransigent. The intent was clearly to cause disruption in Obama’s base. If so, it failed precisely because the public took the administration’s announcement so casually. To the extent that the announcement was political, it failed because even the Democratic left is now less concerned about the war in Iraq. Politically speaking, the move was a maneuver into a vacuum.
But the announcement was still significant in other, more important ways. Politics aside, the administration is planning withdrawals because the time has come. First, the politico-military situation on the ground in Iraq has stabilized dramatically. The reason for this is the troop surge — although not in the way it is normally thought of. It was not the military consequences of an additional 30,000 troops that made the difference, although the addition and changes in tactics undoubtedly made an impact.
What was important about the surge is that it happened at all. In the fall of 2006, when the Democrats won both houses of Congress, it appeared a unilateral U.S. withdrawal from Iraq was inevitable. If Bush wouldn’t order it, Congress would force it. All of the factions in Iraq, as well as in neighboring states, calculated that the U.S. presence in Iraq would shortly start to decline and in due course disappear. Bush’s order to increase U.S. forces stunned all the regional players and forced a fundamental recalculation. The assumption had been that Bush’s hands were tied and that the United States was no longer a factor. What Bush did — and this was more important than numbers or tactics — was demonstrate that his hands were not tied and that the United States could not be discounted.
The realization that the Americans were not going anywhere caused the Sunnis, for example, to reconsider their position. Trapped between foreign jihadists and the Shia, the Americans suddenly appeared to be a stable and long-term ally. The Sunni leadership turned on the jihadists and aligned with the United States, breaking the jihadists’ backs. Suddenly facing a U.S.-Sunni-Kurdish alliance, the Shia lashed out, hoping to break the alliance. But they also split between their own factions, with some afraid of being trapped as Iranian satellites and others viewing the Iranians as the solution to their problem. The result was a civil war not between the Sunnis and Shia, but among the Shia themselves.
Tehran performed the most important recalculation. The Iranians’ expectation had been that the United States would withdraw from Iraq unilaterally, and that when it did, Iran would fill the vacuum it left. This would lead to the creation of an Iranian-dominated Iraqi Shiite government that would suppress the Sunnis and Kurds, allowing Iran to become the dominant power in the Persian Gulf region. It was a heady vision, and not an unreasonable one — if the United States had begun to withdraw in the winter of 2006-2007.
When the surge made it clear that the Americans weren’t leaving, the Iranians also recalculated. They understood that they were no longer going to be able to create a puppet government in Iraq, and the danger now was that the United States would somehow create a viable puppet government of its own. The Iranians understood that continued resistance, if it failed, might lead to this outcome. They lowered their sights from dominating Iraq to creating a neutral buffer state in which they had influence. As a result, Tehran acted to restrain the Shiite militias, focusing instead on maximizing its influence with the Shia participating in the Iraqi government, including Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki.
A space was created between the Americans and Iranians, and al-Maliki filled it. He is not simply a pawn of Iran — and he uses the Americans to prevent himself from being reduced to that — but neither is he a pawn of the Americans. Recent negotiations between the United States and the al-Maliki government on the status of U.S. forces have demonstrated this. In some sense, the United States has created what it said it wanted: a strong Iraqi government. But it has not achieved what it really wanted, which was a strong, pro-American Iraqi government. Like Iran, the United States has been forced to settle for less than it originally aimed for, but more than most expected it could achieve in 2006.
This still leaves the question of what exactly the invasion of Iraq achieved. When the Americans invaded, they occupied what was clearly the most strategic country in the Middle East, bordering Kuwait, Saudi Arabia, Jordan, Syria, Turkey and Iran. Without resistance, the occupation would have provided the United States with a geopolitical platform from which to pressure and influence the region. The fact that there was resistance absorbed the United States, therefore negating the advantage. The United States was so busy hanging on in Iraq that it had no opportunity to take advantage of the terrain.
That is why the critical question for the United States is how many troops it can retain in Iraq, for how long and in what locations. This is a complex issue. From the Sunni standpoint, a continued U.S. presence is essential to protect Sunnis from the Shia. From the Shiite standpoint, the U.S. presence is needed to prevent Iran from overwhelming the Shia. From the standpoint of the Kurds, a U.S. presence guarantees Kurdish safety from everyone else. It is an oddity of history that no major faction in Iraq now wants a precipitous U.S. withdrawal — and some don’t want a withdrawal at all.
For the United States, the historical moment for its geopolitical coup seems to have passed. Had there been no resistance after the fall of Baghdad in 2003, the U.S. occupation of Iraq would have made Washington a colossus astride the region. But after five years of fighting, the United States is exhausted and has little appetite for power projection in the region. For all its bravado against Iran, no one has ever suggested an invasion, only airstrikes. Therefore, the continued occupation of Iraq simply doesn’t have the same effect as it did in 2003.
But the United States can’t simply leave. The Iraqi government is not all that stable, and other regional powers, particularly the Saudis, don’t want to see a U.S. withdrawal. The reason is simple: If the United States withdraws before the Baghdad government is cohesive enough, strong enough and inclined enough to balance Iranian power, Iran could still fill the partial vacuum of Iraq, thereby posing a threat to Saudi Arabia. With oil at more than $140 a barrel, this is not something the Saudis want to see, nor something the United States wants to see.
Internal Iraqi factions want the Americans to stay, and regional powers want the Americans to stay. The Iranians and pro-Iranian Iraqis are resigned to an ongoing presence, but they ultimately want the Americans to leave, sooner rather than later. Thus, the Americans won’t leave. The question now under negotiation is simply how many U.S. troops will remain, how long they will stay, where they will be based and what their mission will be. Given where the United States was in 2006, this is a remarkable evolution. The Americans have pulled something from the jaws of defeat, but what that something is and what they plan to do with it is not altogether clear.
The United States obviously does not want to leave a massive force in Iraq. First, its more ambitious mission has evaporated; that moment is gone. Second, the U.S. Army and Marines are exhausted from five years of multidivisional warfare with a force not substantially increased from peacetime status. The Bush administration’s decision not to dramatically increase the Army was rooted in a fundamental error: namely, the administration did not think the insurgency would be so sustained and effective. They kept believing the United States would turn a corner. The result is that Washington simply can’t maintain the current force in Iraq under any circumstances, and to do so would be strategically dangerous. The United States has no strategic ground reserve at present, opening itself to dangers outside of Iraq. Therefore, if the United States is not going to get to play colossus of the Middle East, it needs to reduce its forces dramatically to recreate a strategic reserv e. Its interests, the interests of the al-Maliki government — and interestingly, Iran’s interests — are not wildly out of sync. Washington wants to rapidly trim down to a residual force of a few brigades, and the other two players want that as well.
The United States has another pressing reason to do this: It has another major war under way in Afghanistan, and it is not winning there. It remains unclear if the United States can win that war, with the Taliban operating widely in Afghanistan and controlling a great deal of the countryside. The Taliban are increasingly aggressive against a NATO force substantially smaller than the conceivable minimum needed to pacify Afghanistan. We know the Soviets couldn’t do it with nearly 120,000 troops. And we know the United States and NATO don’t have as many troops to deploy in Afghanistan as the Soviets did. It is also clear that, at the moment, there is no exit strategy. Forces in Iraq must be transferred to Afghanistan to stabilize the U.S. position while the new head of U.S. Central Command, Gen. David Petraeus — the architect of the political and military strategy in Iraq — f igures out what, if anything, is going to change.
Interestingly, the Iranians want the Americans in Afghanistan. They supported the invasion in 2001 for the simple reason that they do not want to see an Afghanistan united under the Taliban. The Iranians almost went to war with Afghanistan in 1998 and were delighted to see the United States force the Taliban from the cities. The specter of a Taliban victory in Afghanistan unnerves the Iranians. Rhetoric aside, a drawdown of U.S. forces in Iraq and a transfer to Afghanistan is what the Iranians would like to see.
To complicate matters, the Taliban situation is not simply an Afghan issue — it is also a Pakistani issue. The Taliban draw supplies, recruits and support from Pakistan, where Taliban support stretches into the army and the intelligence service, which helped create the group in the 1990s while working with the Americans. There is no conceivable solution to the Taliban problem without a willing and effective government in Pakistan participating in the war, and that sort of government simply is not there. Indeed, the economic and security situation in Pakistan continues to deteriorate.
Therefore, the Bush administration’s desire to withdraw troops from Iraq makes sense on every level. It is a necessary and logical step. But it does not address what should now become the burning issue: What exactly is the U.S. strategy in Afghanistan? As in Iraq before the surge, the current strategy appears to be to hang on and hope for the best. Petraeus’ job is to craft a new strategy. But in Iraq, for better or worse, the United States faced an apparently implacable enemy — Iran — which in fact pursued a shrewd, rational and manageable policy. In Afghanistan, the United States is facing a state that appears friendly — Pakistan — but is actually confused, divided and unmanageable by itself or others.
Petraeus’ success in Iraq had a great deal to do with Tehran’s calculations of its self-interest. In Pakistan, by contrast, it is unclear at the moment whether anyone is in a position to even define the national self-interest, let alone pursue it. And this means that every additional U.S. soldier sent to Afghanistan raises the stakes in Pakistan. It will be interesting to see how Afghanistan and Pakistan play out in the U.S. presidential election. This is not a theater of operations that lends itself to political soundbites.
source: www.stratfor.com
Διαβάστε περισσότερα...Δευτέρα 14 Ιουλίου 2008
Ίδρυση της Μεσογειακής Ένωσης
Η "Ένωση για τη Μεσόγειο" (UPM) ιδρύθηκε και επισήμως χθες στο Παρίσι στα πλαίσια συνόδου στην οποία συμμετείχαν ηγέτες 43 χωρών. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της νότιας ακτής της Μεσογείου έλαβαν τη θέση τους κυκλικά, δίπλα στον Γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί και τον Αιγύπτιο ομόλογό του, Χόσνι Μουμπάρακ, που συμπροεδρεύει της ιδρυτικής συνόδου. Η Λιβύη, η οποία έχει προσκληθεί, δεν εκπροσωπείται στη σύνοδο.
«Χαιρετίζω τους αρχηγούς των αραβικών χωρών που ήρθαν εδώ, που δέχθηκαν την ευθύνη αυτή, που προέβησαν έτσι σε μια κίνηση ειρήνης. Μαζί θα οικοδομήσουμε την ειρήνη στη Μεσόγειο, όπως χθες, οικοδομήσαμε την ειρήνη στην Ευρώπη», δήλωσε ο Σαρκοζί. Ο Σαρκοζί είπε ότι μια από τις μείζονες προκλήσεις της Ένωσης για τη Μεσόγειο είναι η «καταγραφή της Ιστορίας στη βάση της ισότητας Βορρά-Νότου».
Σκοπός της συνόδου ήταν η γέννηση μιας νέας Ένωσης 43 χωρών: των 27 μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης,10 χωρών του Νότου-Αλγερία, Αίγυπτος, Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανος, Μαρόκο, Μαυριτανία, Συρία, Τυνησία και Τουρκία - της Παλαιστινιακής Αρχής, όπως επίσης της Αλβανίας, της Κροατίας, της Βοσνίας, του Μαυροβουνίου και του Μονακό. Στόχος της Ένωσης είναι - σε πρώτη φάση - η συνεργασία σε θέματα αντιμετώπισης της ρύπανσης, ηλιακής ενέργειας και πολιτικής ασφάλειας.
Αναδημοσίευση από http://www.strategy-geopolitics.blogspot.com/
ΑΠΕΙΛΕΙ Η ΡΩΣΙΑ ΜΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΥΡΑΥΛΙΚΗ ΑΣΠΙΔΑ
Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ
Αντιπυραυλική συμφωνία
Τσεχία: άναψε το πράσινο φως για την εγκατάσταση του αμερικανικού ραντάρ
Με σαμπάνιες γιόρτασαν η Κοντολίζα Ράις και ο Τσέχος ομόλογός της τη συμφωνία τους για την αντιπυραυλική ασπίδα που προτίθενται να εγκαταστήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Ανατολική Ευρώπη. Οι εορτασμοί πάντως επισκιάστηκαν από τις απειλές της Ρωσίας για «στρατιωτική απάντηση» σε περίπτωση που επικυρωθεί η συμφωνία από τη Βουλή της Τσεχίας.
Η συμφωνία που υπέγραψαν η Ράις και ο Τσέχος υπουργός Εξωτερικών Κάρελ Σβάρτσενμπεργκ προβλέπει την εγκατάσταση ενός χερσαίου σταθμού ραντάρ στη Νοτιοδυτική Τσεχία. Ουσιαστικά είναι το πρώτο βήμα της Ουάσιγκτον για να πραγματοποιήσει τον διακαή της πόθο και να εγκαταστήσει σύστημα αντιπυραυλικής προστασίας στην Ανατολική Ευρώπη, για την ολοκλήρωση του οποίου απαιτείται η εγκατάσταση δέκα πυραύλων στην Πολωνία. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι με το αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων σύστημα θα μπορούν να προστατεύουν το έδαφός τους και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους από επιθέσεις του «άξονα του κακού» και επικαλούνται πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών ότι το Ιράν θα έχει κατασκευάσει έως το 2015 πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Το επόμενο καθοριστικό βήμα για την κυβέρνηση Μπους θα ήταν μια συμφωνία με την Πολωνία. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα ήθελε να ολοκληρωθεί η συμφωνία πριν από τη λήξη της θητείας του τον Ιανουάριο, ωστόσο οι Πολωνοί δεν βιάζονται αν δεν πάρουν τα ανταλλάγματα που θέλουν. Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε προχθές με τον Πολωνό ομόλογό της. Όμως οι συνομιλίες «πάγωσαν» από τη δημόσια τοποθέτηση του Πολωνού πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος χαρακτήρισε τη συμφωνία «απαράδεκτη» και απαίτησε περαιτέρω συνομιλίες.
Δεν πείθονται
Τα αμερικανικά επιχειρήματα πείθουν ελάχιστα τη Ρωσία, η οποία απειλεί με «στρατιωτική απάντηση», ενώ πρόσφατα είχε απειλήσει ότι θα στρέψει τους πυραύλους της προς τις εγκαταστάσεις του συστήματος. «Εάν η συμφωνία επικυρωθεί θα αναγκαστούμε να απαντήσουμε όχι με διπλωματικά μέσα, αλλά με στρατιωτικές- τεχνολογικές μεθόδους», ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας. Εξάλλου πηγές του υπουργείου δήλωναν ότι η συμφωνία περιπλέκει το ζήτημα της ασφάλειας και «ακυρώνει» τις διαβουλεύσεις ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα για το σύστημα. Στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων, οι ΗΠΑ είχαν προτείνει να παρευρίσκονται και Ρώσοι αξιωματικοί στις εγκαταστάσεις του συστήματος και κάθε δραστηριότητα να καταγράφεται σε βίντεο και να μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο στις ρωσικές υπηρεσίες. «Ακόμη κι αυτές οι μισές υποσχέσεις που μας έδωσαν οι Αμερικανοί εταίροι μας ακυρώνονται από τους ίδιους», τόνιζε στο ρωσικό πρακτορείο Ιντερφάξ αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών Διαβάστε περισσότερα...
Αντιπυραυλική συμφωνία
Τσεχία: άναψε το πράσινο φως για την εγκατάσταση του αμερικανικού ραντάρ
Με σαμπάνιες γιόρτασαν η Κοντολίζα Ράις και ο Τσέχος ομόλογός της τη συμφωνία τους για την αντιπυραυλική ασπίδα που προτίθενται να εγκαταστήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Ανατολική Ευρώπη. Οι εορτασμοί πάντως επισκιάστηκαν από τις απειλές της Ρωσίας για «στρατιωτική απάντηση» σε περίπτωση που επικυρωθεί η συμφωνία από τη Βουλή της Τσεχίας.
Η συμφωνία που υπέγραψαν η Ράις και ο Τσέχος υπουργός Εξωτερικών Κάρελ Σβάρτσενμπεργκ προβλέπει την εγκατάσταση ενός χερσαίου σταθμού ραντάρ στη Νοτιοδυτική Τσεχία. Ουσιαστικά είναι το πρώτο βήμα της Ουάσιγκτον για να πραγματοποιήσει τον διακαή της πόθο και να εγκαταστήσει σύστημα αντιπυραυλικής προστασίας στην Ανατολική Ευρώπη, για την ολοκλήρωση του οποίου απαιτείται η εγκατάσταση δέκα πυραύλων στην Πολωνία. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι με το αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων σύστημα θα μπορούν να προστατεύουν το έδαφός τους και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους από επιθέσεις του «άξονα του κακού» και επικαλούνται πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών ότι το Ιράν θα έχει κατασκευάσει έως το 2015 πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Το επόμενο καθοριστικό βήμα για την κυβέρνηση Μπους θα ήταν μια συμφωνία με την Πολωνία. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα ήθελε να ολοκληρωθεί η συμφωνία πριν από τη λήξη της θητείας του τον Ιανουάριο, ωστόσο οι Πολωνοί δεν βιάζονται αν δεν πάρουν τα ανταλλάγματα που θέλουν. Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε προχθές με τον Πολωνό ομόλογό της. Όμως οι συνομιλίες «πάγωσαν» από τη δημόσια τοποθέτηση του Πολωνού πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος χαρακτήρισε τη συμφωνία «απαράδεκτη» και απαίτησε περαιτέρω συνομιλίες.
Δεν πείθονται
Τα αμερικανικά επιχειρήματα πείθουν ελάχιστα τη Ρωσία, η οποία απειλεί με «στρατιωτική απάντηση», ενώ πρόσφατα είχε απειλήσει ότι θα στρέψει τους πυραύλους της προς τις εγκαταστάσεις του συστήματος. «Εάν η συμφωνία επικυρωθεί θα αναγκαστούμε να απαντήσουμε όχι με διπλωματικά μέσα, αλλά με στρατιωτικές- τεχνολογικές μεθόδους», ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας. Εξάλλου πηγές του υπουργείου δήλωναν ότι η συμφωνία περιπλέκει το ζήτημα της ασφάλειας και «ακυρώνει» τις διαβουλεύσεις ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα για το σύστημα. Στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων, οι ΗΠΑ είχαν προτείνει να παρευρίσκονται και Ρώσοι αξιωματικοί στις εγκαταστάσεις του συστήματος και κάθε δραστηριότητα να καταγράφεται σε βίντεο και να μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο στις ρωσικές υπηρεσίες. «Ακόμη κι αυτές οι μισές υποσχέσεις που μας έδωσαν οι Αμερικανοί εταίροι μας ακυρώνονται από τους ίδιους», τόνιζε στο ρωσικό πρακτορείο Ιντερφάξ αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 11 Ιουλίου 2008
Κέρδη Χριστόφια εντοπίζει αμερικανική εταιρεία στρατηγικών αναλύσεων
Στα χέρια των Ε/Κ όλα τα ατού
Αναγκαίο κάποιο αντάλλαγμα στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας για να συμφωνήσει σε επίλυση του Κυπριακού - Δεν αποκλείεται οι Τ/Κ να πάνε κόντρα στις τουρκικές θέσεις
Τη διαπίστωση ότι η συνάντηση της 1ης Ιουλίου «παρήγαγε συμφωνίες για κρίσιμα αιτήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς, ανοίγοντας το δρόμο για μελλοντική πρόοδο στους ελληνικούς όρους», κάνει έκθεση της γνωστής αμερικανικής εταιρείας στρατηγικών αναλύσεων StratFor (Strategic Forecasting), με τίτλο «Κύπρος, σπάσιμο του αδιεξόδου για την ελληνική πλευρά», η οποία εκφράζει την εκτίμηση ότι αυτή τη στιγμή οι Ε/Κ είναι αυτοί που έχουν στα χέρια τους όλα τα ατού.
Η έκθεση αναφέρει ότι στη συνάντηση της 1ης Ιουλίου ο Πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ συμφώνησαν «σε μία μοναδική κυπριακή υπηκοότητα και κυριαρχία, κρίσιμα αιτήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς. Οι Ε/κ, συνεχίζει, επιθυμούσαν διαβεβαιώσεις ότι η νέα ενιαία Κύπρος δεν θα ήταν συνομοσπονδιακό κράτος κι ότι θα τεθούν περιορισμοί στην υπηκοότητα των Τούρκων μεταναστών», όπως αποκαλεί τους έποικους. Η έκθεση αναφέρει ότι η συμφωνία άνοιξε το δρόμο για τη συνάντηση της 25ης Ιουλίου μεταξύ των δύο ηγετών, για να συζητήσουν περαιτέρω πρόοδο σε τεχνικά ζητήματα.
Ακόμη επισημαίνει ότι η επανένωση της Κύπρου «ακόμη εναπόκειται στη δυνατότητα των Τουρκοκυπρίων να ενδώσουν σΆ όλες τις απαιτήσεις των Ελλήνων ομολόγων τους», λέγοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι κρατούν στα χέρια τους όλα τα ατού, από τη στιγμή που η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Λίγα τα περιθώρια
Παρότι, αναφέρει, η Τουρκία αποτελεί πολιτικό και οικονομικό υποστηρικτή των Τουρκοκυπρίων, δεν μπορεί να αντισταθμίσει τα οικονομικά οφέλη που θα δημιουργηθούν για «το βορρά» από την ΕΕ.
Αναλύοντας περαιτέρω τα πλεονεκτήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως μέλους της Ένωσης, έναντι της Τουρκίας, αναφέρει ότι πέραν του βέτο της Κύπρου στις αποφάσεις της ΕΕ, η Κύπρος διαθέτει κι ένα ντε φάκτο βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέσω της Γαλλίας και της Βρετανίας που είναι μόνιμα μέλη του ΣΑ και που ως μέλη της ΕΕ έχουν υποχρέωση να σέβονται τα συμφέροντα των Ευρωπαίων εταίρων τους.
«Τα δύο θέματα που συμφωνήθηκαν στη συνάντηση της 1ης Ιουλίου μεταξύ των κ.κ. Χριστόφια και Ταλάτ», γράφει η έκθεση της StratFor, «απεικονίζουν πόσο λίγα περιθώρια ελιγμών έχουν οι Τ/Κ του βορρά. Πρώτον, γράφει, η τουρκική θέση η Κύπρος να γίνει συνομοσπονδία με δύο πολιτικές οντότητες έχει διαγραφεί πλήρως».
Παράλληλα εκτιμά ότι από τη μία και μόνη υπηκοότητα, οι περί τους 100.000 Τούρκοι έποικοι, θα εξαιρεθούν.
Ο Ταλάτ
Η έκθεση καταγράφει την κριτική που αρχίζει να δέχεται από τον τουρκοκυπριακό Τύπο ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για την αποδοχή της συμφωνίας, λέγοντας ότι δεν υπάρχει διαβεβαίωση πως η Άγκυρα θα συμφωνήσει με αυτή.
«Στο τέλος, η Τουρκία θα βρεθεί σε καλή διάθεση για συμφωνία, μόνον αν λάβει κάτι σε αντάλλαγμα, ήτοι μια ευνοϊκότερη διαπραγματευτική θέση σε σχέση με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Παράλληλα δεν αποκλείει την πιθανότητα «οι Τουρκοκύπριοι να πάνε αντίθετα από τα συμφέροντα της Τουρκίας και να καταλήξουν σε συμφωνία με τους «Έλληνες ομολόγους τους», χωρίς να υπολογίζουν τα συμφέροντα της Άγκυρας». Ωστόσο, εκτιμά ότι κάτι τέτοιο θα επιδεινώσει τις σχέσεις τους με την Τουρκία κι αυτό θα τους βάλει σε μειονεκτική θέση έναντι των Ελληνοκυπρίων.
Ψήφισμα για την Κύπρο αναμένεται να εγκρίνει σήμερα η ολομέλεια του Βελγικού Κοινοβουλίου. Το προσχέδιο του ψηφίσματος εγκρίθηκε χωρίς συζήτηση από την αρμόδια Επιτροπή Εξωτερικών, μετά από ενημέρωση που έκαναν πριν λίγο καιρό, τόσο ο πρέσβης της Κύπρου όσο και ο πρέσβης της Τουρκίας. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν τότε, ο Τούρκος πρέσβης είχε προκαλέσει κακή εντύπωση στους Βέλγους βουλευτές με τα όσα υποστήριξε και τον τρόπο που αναφέρθηκε στο πρόβλημα.
Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Χουρριέτ», στην έκθεση που θα συζητηθεί σήμερα, θα καλούνται, ανάμεσα σΆ άλλα, οι δύο πλευρές στην Κύπρο να εργαστούν για την επανένωση. Στην έκθεση, η οποία φέρει τον τίτλο «Ενθάρρυνση των νέων συνομιλιών στην Κύπρο με στόχο την ενανένωση του νησιού», σημειώνεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το μόνο νόμιμο και κυρίαρχο κράτος στο νησί. Επιρρίπτει δε ευθύνες στην Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους για τη μη επίτευξη λύσης μέχρι σήμερα στο Κυπριακό, ενώ καλεί όλες τις ξένες δυνάμεις να μείνουν έξω από το πρόβλημα και να αφήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στους Κύπριους.
Γίνεται επίσης αναφορά στο σχέδιο Ανάν, υποδεικνύοντας ότι η απόρριψή του από μέρους των Ελληνοκυπρίων δεν συνιστά απόρριψη της λύσης. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι τουρκικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις του Βελγίου απέστειλαν επιστολή στους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων, θεωρώντας ότι το ψήφισμα υποστηρίζει καθαρά τις ελληνοκυπριακές θέσεις και παραγνωρίζει αυτές των Τουρκοκυπρίων.
Τζόαν Ράιαν
Δεν έχουμε σχέδιο
Η ειδική αντιπρόσωπος της Βρετανίας στο Κυπριακό, Τζόαν Ράιαν, μιλώντας σε εκδήλωση στο Λονδίνο, χαιρέτισε τις εξελίξεις στο Κυπριακό και εξέφρασε την ελπίδα ότι σύντομα θα αρχίσουν απευθείας συνομιλίες.
«Ο ρόλος μας είναι να υποστηρίξουμε και να ενθαρρύνουμε. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να βοηθήσουμε αυτή τη διαδικασία, δεν θα κάνουμε οτιδήποτε που μπορεί να παρεμβάλει εμπόδια. Δεν έχουμε εμείς οποιοδήποτε σχέδιο. Αυτό είναι θέμα για τους Κύπριους από τους Κύπριους. Ξέρουμε ότι είναι μακρύς ο δρόμος που πρέπει να διανυθεί, αλλά οι δυο ηγέτες έχουν την πλήρη υποστήριξή μας. Είναι κάτι δύσκολο αλλά δυνατό», είπε.
Κωδικός άρθρου: 805853
ΠΟΛΙΤΗΣ - 10/07/2008, Σελίδα: 5 Διαβάστε περισσότερα...
Αναγκαίο κάποιο αντάλλαγμα στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας για να συμφωνήσει σε επίλυση του Κυπριακού - Δεν αποκλείεται οι Τ/Κ να πάνε κόντρα στις τουρκικές θέσεις
Τη διαπίστωση ότι η συνάντηση της 1ης Ιουλίου «παρήγαγε συμφωνίες για κρίσιμα αιτήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς, ανοίγοντας το δρόμο για μελλοντική πρόοδο στους ελληνικούς όρους», κάνει έκθεση της γνωστής αμερικανικής εταιρείας στρατηγικών αναλύσεων StratFor (Strategic Forecasting), με τίτλο «Κύπρος, σπάσιμο του αδιεξόδου για την ελληνική πλευρά», η οποία εκφράζει την εκτίμηση ότι αυτή τη στιγμή οι Ε/Κ είναι αυτοί που έχουν στα χέρια τους όλα τα ατού.
Η έκθεση αναφέρει ότι στη συνάντηση της 1ης Ιουλίου ο Πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ συμφώνησαν «σε μία μοναδική κυπριακή υπηκοότητα και κυριαρχία, κρίσιμα αιτήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς. Οι Ε/κ, συνεχίζει, επιθυμούσαν διαβεβαιώσεις ότι η νέα ενιαία Κύπρος δεν θα ήταν συνομοσπονδιακό κράτος κι ότι θα τεθούν περιορισμοί στην υπηκοότητα των Τούρκων μεταναστών», όπως αποκαλεί τους έποικους. Η έκθεση αναφέρει ότι η συμφωνία άνοιξε το δρόμο για τη συνάντηση της 25ης Ιουλίου μεταξύ των δύο ηγετών, για να συζητήσουν περαιτέρω πρόοδο σε τεχνικά ζητήματα.
Ακόμη επισημαίνει ότι η επανένωση της Κύπρου «ακόμη εναπόκειται στη δυνατότητα των Τουρκοκυπρίων να ενδώσουν σΆ όλες τις απαιτήσεις των Ελλήνων ομολόγων τους», λέγοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι κρατούν στα χέρια τους όλα τα ατού, από τη στιγμή που η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Λίγα τα περιθώρια
Παρότι, αναφέρει, η Τουρκία αποτελεί πολιτικό και οικονομικό υποστηρικτή των Τουρκοκυπρίων, δεν μπορεί να αντισταθμίσει τα οικονομικά οφέλη που θα δημιουργηθούν για «το βορρά» από την ΕΕ.
Αναλύοντας περαιτέρω τα πλεονεκτήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως μέλους της Ένωσης, έναντι της Τουρκίας, αναφέρει ότι πέραν του βέτο της Κύπρου στις αποφάσεις της ΕΕ, η Κύπρος διαθέτει κι ένα ντε φάκτο βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέσω της Γαλλίας και της Βρετανίας που είναι μόνιμα μέλη του ΣΑ και που ως μέλη της ΕΕ έχουν υποχρέωση να σέβονται τα συμφέροντα των Ευρωπαίων εταίρων τους.
«Τα δύο θέματα που συμφωνήθηκαν στη συνάντηση της 1ης Ιουλίου μεταξύ των κ.κ. Χριστόφια και Ταλάτ», γράφει η έκθεση της StratFor, «απεικονίζουν πόσο λίγα περιθώρια ελιγμών έχουν οι Τ/Κ του βορρά. Πρώτον, γράφει, η τουρκική θέση η Κύπρος να γίνει συνομοσπονδία με δύο πολιτικές οντότητες έχει διαγραφεί πλήρως».
Παράλληλα εκτιμά ότι από τη μία και μόνη υπηκοότητα, οι περί τους 100.000 Τούρκοι έποικοι, θα εξαιρεθούν.
Ο Ταλάτ
Η έκθεση καταγράφει την κριτική που αρχίζει να δέχεται από τον τουρκοκυπριακό Τύπο ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για την αποδοχή της συμφωνίας, λέγοντας ότι δεν υπάρχει διαβεβαίωση πως η Άγκυρα θα συμφωνήσει με αυτή.
«Στο τέλος, η Τουρκία θα βρεθεί σε καλή διάθεση για συμφωνία, μόνον αν λάβει κάτι σε αντάλλαγμα, ήτοι μια ευνοϊκότερη διαπραγματευτική θέση σε σχέση με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Παράλληλα δεν αποκλείει την πιθανότητα «οι Τουρκοκύπριοι να πάνε αντίθετα από τα συμφέροντα της Τουρκίας και να καταλήξουν σε συμφωνία με τους «Έλληνες ομολόγους τους», χωρίς να υπολογίζουν τα συμφέροντα της Άγκυρας». Ωστόσο, εκτιμά ότι κάτι τέτοιο θα επιδεινώσει τις σχέσεις τους με την Τουρκία κι αυτό θα τους βάλει σε μειονεκτική θέση έναντι των Ελληνοκυπρίων.
Ψήφισμα για την Κύπρο αναμένεται να εγκρίνει σήμερα η ολομέλεια του Βελγικού Κοινοβουλίου. Το προσχέδιο του ψηφίσματος εγκρίθηκε χωρίς συζήτηση από την αρμόδια Επιτροπή Εξωτερικών, μετά από ενημέρωση που έκαναν πριν λίγο καιρό, τόσο ο πρέσβης της Κύπρου όσο και ο πρέσβης της Τουρκίας. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν τότε, ο Τούρκος πρέσβης είχε προκαλέσει κακή εντύπωση στους Βέλγους βουλευτές με τα όσα υποστήριξε και τον τρόπο που αναφέρθηκε στο πρόβλημα.
Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Χουρριέτ», στην έκθεση που θα συζητηθεί σήμερα, θα καλούνται, ανάμεσα σΆ άλλα, οι δύο πλευρές στην Κύπρο να εργαστούν για την επανένωση. Στην έκθεση, η οποία φέρει τον τίτλο «Ενθάρρυνση των νέων συνομιλιών στην Κύπρο με στόχο την ενανένωση του νησιού», σημειώνεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το μόνο νόμιμο και κυρίαρχο κράτος στο νησί. Επιρρίπτει δε ευθύνες στην Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους για τη μη επίτευξη λύσης μέχρι σήμερα στο Κυπριακό, ενώ καλεί όλες τις ξένες δυνάμεις να μείνουν έξω από το πρόβλημα και να αφήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στους Κύπριους.
Γίνεται επίσης αναφορά στο σχέδιο Ανάν, υποδεικνύοντας ότι η απόρριψή του από μέρους των Ελληνοκυπρίων δεν συνιστά απόρριψη της λύσης. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι τουρκικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις του Βελγίου απέστειλαν επιστολή στους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων, θεωρώντας ότι το ψήφισμα υποστηρίζει καθαρά τις ελληνοκυπριακές θέσεις και παραγνωρίζει αυτές των Τουρκοκυπρίων.
Τζόαν Ράιαν
Δεν έχουμε σχέδιο
Η ειδική αντιπρόσωπος της Βρετανίας στο Κυπριακό, Τζόαν Ράιαν, μιλώντας σε εκδήλωση στο Λονδίνο, χαιρέτισε τις εξελίξεις στο Κυπριακό και εξέφρασε την ελπίδα ότι σύντομα θα αρχίσουν απευθείας συνομιλίες.
«Ο ρόλος μας είναι να υποστηρίξουμε και να ενθαρρύνουμε. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να βοηθήσουμε αυτή τη διαδικασία, δεν θα κάνουμε οτιδήποτε που μπορεί να παρεμβάλει εμπόδια. Δεν έχουμε εμείς οποιοδήποτε σχέδιο. Αυτό είναι θέμα για τους Κύπριους από τους Κύπριους. Ξέρουμε ότι είναι μακρύς ο δρόμος που πρέπει να διανυθεί, αλλά οι δυο ηγέτες έχουν την πλήρη υποστήριξή μας. Είναι κάτι δύσκολο αλλά δυνατό», είπε.
Κωδικός άρθρου: 805853
ΠΟΛΙΤΗΣ - 10/07/2008, Σελίδα: 5 Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008
Πραιτοριανό κράτος και παρακράτος
Από την Gladio στην Ergenekon
Χρήστος Ιακώβου
Ο όρος «πραιτοριανό κράτος» εισήχθη για πρώτη φορά στην Πολιτική Επιστήμη από τον αμερικανό καθηγητή Amos Perlmutter το 1974 προκειμένου να προσδιορίσει μία συγκεκριμένη τυπολογία κρατών του Τρίτου Κόσμου. Σύμφωνα με την θεωρητική προσέγγιση αυτή «πραιτοριανό» είναι το κράτος το οποίο αποτελεί όργανο εξουσίας ενός στρατού που η πραγματική του δύναμη ευρίσκεται πίσω από τους πολιτικούς θεσμούς. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για το καθεστώς όπου μια στρατογραφειοκρατεία, η οποία αποτελεί το επίκεντρο του συστήματος υπαγορεύει τους κανόνες συνοχής και επιβίωσης του κράτους. Σε τέτοια καθεστώτα είναι απαραίτητα η ύπαρξη μίας πραιτοριανής κλίκας η οποία δρα υπογείως και αποτελεί προέκταση της πραιτοριανής εξουσίας. Εντός αυτής της κλίκας υπάρχει στρατιωτική δύναμη, η οποία εγγυάται την υπαγόρευση, την καθοδήγηση και τον περιορισμό δράσεων για δυνάμεις που εισέρχονται απειλητικά στο πολιτικό παιγνίδι σε κρίσιμες περιόδους ή εσωτερικεύονται από διάφορους κοινωνικούς δρώντες. Αυτή, η κλίκα στα πραιτοριανά καθεστώτα παίζει το ρόλο του παρακράτους. Στα «πραιτοριανά κράτη» η κοινωνία είναι, εκ των πραγμάτων, διαχωρισμένη από το κράτος, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται σε αυτοσκοπό. Τα άτομα και οι θεσμοί που αποτελούν το «πραιτοριανό κράτος» είναι επιφορτισμένα με την αναπαραγωγή του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λειτουργεί και το «πραιτοριανό παρακράτος». Αυτό το θεωρητικό μοντέλο έλκει την προέλευσή του από την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο.
Αρχικά, οι πραιτοριανοί φρουροί (cohors praetoria) συγκροτήθηκαν με σκοπό την προστασία υψηλόβαθμων αξιωματικών. Κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου, οι πραιτοριανοί φρουροί απέκτησαν το δικαίωμα να εισέρχονται ενόπλως στους ιερούς χώρους του ρωμαϊκού κράτους και με αυτό τον τρόπο έγιναν αυτοκρατορικοί φρουροί. Σταδιακώς, απετέλεσαν μία τάξη με δύναμη και επιρροή στην επιλογή δημοσίων πολιτικών και αυτοκρατόρων καθώς επίσης και στις αποφάσεις της Συγκλήτου. Στο τέλος, έφθασαν να ενισχύουν και να υποστηρίζουν εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες υπηρετούσαν περισσότερο τα συμφέροντά τους με αποτέλεσμα να μετασχηματίσουν και να ταυτίσουν το δικό τους συμφέρον με αυτό του κράτους. Αυτός είναι, εν συντομία, ο αρχαϊκός τύπος πραιτοριανής εξουσίας.
Κατά το 19ο αιώνα, ο όρος «πραιτοριανός» χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τον τύπο του κυρίαρχου πολιτικού σώματος ο οποίος παραβιάζει τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αφήνοντας ταυτόχρονα κάποιο πολιτικό χώρο στο κοινοβούλιο να εφαρμόζει τις εξουσίες του. Κυρίως, χρησιμοποιήθηκε από τον Μαρξ για να χαρακτηρίσει το καθεστώς του Ναπολέοντος ΙΙΙ.
Μέσα στον ορισμό του Perlmutter εμπίπτει και το κεμαλικό κράτος. Πιο συγκεκριμένα, η πτυχή που αφορά τη δημιουργία και δράση του τουρκικού παρακράτους και η σχέση της με την πραιτοριανή εξουσία ανιχνεύεται στην εποχή του ψυχρού πολέμου. Η είσοδος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952 αύξησε τις ανάγκες των αμερικανικών υπηρεσιών για επαρκή μέτρα ασφαλείας στο εσωτερικό της χώρας. Η παρουσία αμερικανικών βάσεων στην Τουρκία, η χορήγηση υψηλής τεχνολογίας αμερικανικών όπλων, η ένταξη των τουρκικών δυνάμεων στον αμυντικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, η ανταλλαγή πληροφοριών καθώς και η χρήση κοινών κωδίκων και συσκευών ασφαλούς επικοινωνίας έθεταν ουσιαστικά προβλήματα ασφαλείας για ολόκληρη τη βορειοατλαντική συμμαχία και εξαρτώντο, σε μεγάλο βαθμό, από την πολιτική σταθερότητα και επιβίωση του κεμαλικού συστήματος, το οποίο εγγυάτο την ομαλή συνέχιση των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Επιπλέον, η στρατηγική επιλογή της Τουρκίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ κατέστησε, όπως ήταν φυσικό, ακόμη πιο έντονο το σοβιετικό ενδιαφέρον για τη χώρα αυτή, η οποία έγινε στόχος αυξημένων δραστηριοτήτων φιλοσοβιετικών κομμουνιστικών οργανώσεων. Έτσι, το 1952 ιδρύεται από τη Βορειοατλαντική συμμαχία μια ειδική οργάνωση με την ονομασία «Ελεγκτική Επιτροπή Επιστράτευσης». Επρόκειτο για μία γενική υπηρεσία που δημιουργήθηκε στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ και είχε το χαρακτήρα δικτύου Ανορθόδοξου Πολέμου, γνωστής ως GLADIO. Το παρακρατικό αυτό δίκτυο πραγματοποίησε, υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, σωρεία εγκληματικών ενεργειών σε βάρος πολιτών στην πορεία του ψυχρού πολέμου. Στην Τουρκία, το 1965, η Ελεγκτική Επιτροπή Επιστράτευσης μετωνομάσθη σε «Διεύθυνση Ειδικού Πολέμου» (ΔΕΠ) η οποία υπήχθη στον υπαρχηγό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Σταδιακά, η ΔΕΠ έπαψε να είναι μόνο μία μυστική ειδική στρατιωτική οργάνωση και μετασχηματίστηκε σε οικονομική, πολιτική και πληροφοριακή δύναμη. Έγινε δηλαδή μία άρτια οργανωμένη παρακρατική οργάνωση. Μετά το 1985, οπότε άρχισε να αποδυναμώνεται το δίκτυο GLADIO και διεκόπη η χρηματοδότηση του από τις ΗΠΑ, εθνικοποίησε πλήρως τους στόχους της ενσωματώνοντας ολοκληρωτικά την παραδοσιακή ιστορική πρακτική του κεμαλικού κατεστημένου σχετικά με την αυταρχική αντιμετώπιση των εθνικών μειονοτήτων (Κούρδοι) και των πολιτικών ομάδων που δεν κινούνται στις συντεταγμένες της κεμαλικής ιδεολογίας (ισλαμιστές). Σε αυτό το στάδιο ανιχνεύεται η μετάβαση από την GLADIO στην Ergenekon*.
Όπως αποδεικνύεται, τον τελευταίο χρόνο, με τις διάφορες συλλήψεις στην Τουρκία, η Ergenekon για να επιτύχει τους στόχους της διείσδυσε και οργανώθηκε στα πολιτικά κόμματα, στην υπηρεσία πληροφοριών, στην κρατική ασφάλεια, στο χώρο της Παιδείας, του Τύπου, των θρησκευτικών ιδρυμάτων, και της Δικαιοσύνης. Με υπόγεια δράση επιδιώκει να καθορίσει τις αναγκαίες αναθεωρήσεις νόμων συμπεριλαμβανομένων και του Συντάγματος επιζητώντας να ρυθμίζει τους νόμους ανάλογα με τις δικές τις επιλογές. Αυτή η τεραστία οργάνωση που διείσδυσε και ελέγχει πολλές κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές ακόμη και αθλητικές δραστηριότητες της τουρκικής κοινωνίας, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της χρηματοδότησης της ανέπτυξε δραστηριότητες στο χώρο του οικονομικού εγκλήματος (εμπόριο ναρκωτικών, λαθρεμπόριο όπλων, λαθρομετανάστευση κ.λπ.) εντός της Τουρκίας (πρβλ. το σκάνδαλο Σουσουρλούκ το 1996) και της κατεχομένης Κύπρου.
Σύμφωνα με την λογική του τουρκικού «πραιτοριανού κράτους» τα μέλη της οργάνωσης είναι πατριώτες που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ιδέα της διάσωσης και επικράτησης του τουρκικού έθνους. Τα κριτήρια με τα οποία αξιολογείται ο πατριωτισμός τους προσμετρούνται ανάλογα με τις δολιοφθορές και τις δολοφονίες εναντίον των εχθρών του τουρκικού έθνους, είτε κομμουνιστών κατά το παρελθόν είτε Κούρδων και ισλαμιστών σήμερα. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν δολοφονηθεί χιλιάδες Κούρδοι και δεν προσήχθη κανένας αστυνομικός και κανένας στρατιωτικός σε δίκη για δολοφονία, αποδεικνύει ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι καθόλου υπερβολικός.
Χρήστος Ιακώβου
Ο όρος «πραιτοριανό κράτος» εισήχθη για πρώτη φορά στην Πολιτική Επιστήμη από τον αμερικανό καθηγητή Amos Perlmutter το 1974 προκειμένου να προσδιορίσει μία συγκεκριμένη τυπολογία κρατών του Τρίτου Κόσμου. Σύμφωνα με την θεωρητική προσέγγιση αυτή «πραιτοριανό» είναι το κράτος το οποίο αποτελεί όργανο εξουσίας ενός στρατού που η πραγματική του δύναμη ευρίσκεται πίσω από τους πολιτικούς θεσμούς. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για το καθεστώς όπου μια στρατογραφειοκρατεία, η οποία αποτελεί το επίκεντρο του συστήματος υπαγορεύει τους κανόνες συνοχής και επιβίωσης του κράτους. Σε τέτοια καθεστώτα είναι απαραίτητα η ύπαρξη μίας πραιτοριανής κλίκας η οποία δρα υπογείως και αποτελεί προέκταση της πραιτοριανής εξουσίας. Εντός αυτής της κλίκας υπάρχει στρατιωτική δύναμη, η οποία εγγυάται την υπαγόρευση, την καθοδήγηση και τον περιορισμό δράσεων για δυνάμεις που εισέρχονται απειλητικά στο πολιτικό παιγνίδι σε κρίσιμες περιόδους ή εσωτερικεύονται από διάφορους κοινωνικούς δρώντες. Αυτή, η κλίκα στα πραιτοριανά καθεστώτα παίζει το ρόλο του παρακράτους. Στα «πραιτοριανά κράτη» η κοινωνία είναι, εκ των πραγμάτων, διαχωρισμένη από το κράτος, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται σε αυτοσκοπό. Τα άτομα και οι θεσμοί που αποτελούν το «πραιτοριανό κράτος» είναι επιφορτισμένα με την αναπαραγωγή του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λειτουργεί και το «πραιτοριανό παρακράτος». Αυτό το θεωρητικό μοντέλο έλκει την προέλευσή του από την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο.
Αρχικά, οι πραιτοριανοί φρουροί (cohors praetoria) συγκροτήθηκαν με σκοπό την προστασία υψηλόβαθμων αξιωματικών. Κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου, οι πραιτοριανοί φρουροί απέκτησαν το δικαίωμα να εισέρχονται ενόπλως στους ιερούς χώρους του ρωμαϊκού κράτους και με αυτό τον τρόπο έγιναν αυτοκρατορικοί φρουροί. Σταδιακώς, απετέλεσαν μία τάξη με δύναμη και επιρροή στην επιλογή δημοσίων πολιτικών και αυτοκρατόρων καθώς επίσης και στις αποφάσεις της Συγκλήτου. Στο τέλος, έφθασαν να ενισχύουν και να υποστηρίζουν εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες υπηρετούσαν περισσότερο τα συμφέροντά τους με αποτέλεσμα να μετασχηματίσουν και να ταυτίσουν το δικό τους συμφέρον με αυτό του κράτους. Αυτός είναι, εν συντομία, ο αρχαϊκός τύπος πραιτοριανής εξουσίας.
Κατά το 19ο αιώνα, ο όρος «πραιτοριανός» χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει τον τύπο του κυρίαρχου πολιτικού σώματος ο οποίος παραβιάζει τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αφήνοντας ταυτόχρονα κάποιο πολιτικό χώρο στο κοινοβούλιο να εφαρμόζει τις εξουσίες του. Κυρίως, χρησιμοποιήθηκε από τον Μαρξ για να χαρακτηρίσει το καθεστώς του Ναπολέοντος ΙΙΙ.
Μέσα στον ορισμό του Perlmutter εμπίπτει και το κεμαλικό κράτος. Πιο συγκεκριμένα, η πτυχή που αφορά τη δημιουργία και δράση του τουρκικού παρακράτους και η σχέση της με την πραιτοριανή εξουσία ανιχνεύεται στην εποχή του ψυχρού πολέμου. Η είσοδος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952 αύξησε τις ανάγκες των αμερικανικών υπηρεσιών για επαρκή μέτρα ασφαλείας στο εσωτερικό της χώρας. Η παρουσία αμερικανικών βάσεων στην Τουρκία, η χορήγηση υψηλής τεχνολογίας αμερικανικών όπλων, η ένταξη των τουρκικών δυνάμεων στον αμυντικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, η ανταλλαγή πληροφοριών καθώς και η χρήση κοινών κωδίκων και συσκευών ασφαλούς επικοινωνίας έθεταν ουσιαστικά προβλήματα ασφαλείας για ολόκληρη τη βορειοατλαντική συμμαχία και εξαρτώντο, σε μεγάλο βαθμό, από την πολιτική σταθερότητα και επιβίωση του κεμαλικού συστήματος, το οποίο εγγυάτο την ομαλή συνέχιση των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Επιπλέον, η στρατηγική επιλογή της Τουρκίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ κατέστησε, όπως ήταν φυσικό, ακόμη πιο έντονο το σοβιετικό ενδιαφέρον για τη χώρα αυτή, η οποία έγινε στόχος αυξημένων δραστηριοτήτων φιλοσοβιετικών κομμουνιστικών οργανώσεων. Έτσι, το 1952 ιδρύεται από τη Βορειοατλαντική συμμαχία μια ειδική οργάνωση με την ονομασία «Ελεγκτική Επιτροπή Επιστράτευσης». Επρόκειτο για μία γενική υπηρεσία που δημιουργήθηκε στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ και είχε το χαρακτήρα δικτύου Ανορθόδοξου Πολέμου, γνωστής ως GLADIO. Το παρακρατικό αυτό δίκτυο πραγματοποίησε, υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, σωρεία εγκληματικών ενεργειών σε βάρος πολιτών στην πορεία του ψυχρού πολέμου. Στην Τουρκία, το 1965, η Ελεγκτική Επιτροπή Επιστράτευσης μετωνομάσθη σε «Διεύθυνση Ειδικού Πολέμου» (ΔΕΠ) η οποία υπήχθη στον υπαρχηγό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Σταδιακά, η ΔΕΠ έπαψε να είναι μόνο μία μυστική ειδική στρατιωτική οργάνωση και μετασχηματίστηκε σε οικονομική, πολιτική και πληροφοριακή δύναμη. Έγινε δηλαδή μία άρτια οργανωμένη παρακρατική οργάνωση. Μετά το 1985, οπότε άρχισε να αποδυναμώνεται το δίκτυο GLADIO και διεκόπη η χρηματοδότηση του από τις ΗΠΑ, εθνικοποίησε πλήρως τους στόχους της ενσωματώνοντας ολοκληρωτικά την παραδοσιακή ιστορική πρακτική του κεμαλικού κατεστημένου σχετικά με την αυταρχική αντιμετώπιση των εθνικών μειονοτήτων (Κούρδοι) και των πολιτικών ομάδων που δεν κινούνται στις συντεταγμένες της κεμαλικής ιδεολογίας (ισλαμιστές). Σε αυτό το στάδιο ανιχνεύεται η μετάβαση από την GLADIO στην Ergenekon*.
Όπως αποδεικνύεται, τον τελευταίο χρόνο, με τις διάφορες συλλήψεις στην Τουρκία, η Ergenekon για να επιτύχει τους στόχους της διείσδυσε και οργανώθηκε στα πολιτικά κόμματα, στην υπηρεσία πληροφοριών, στην κρατική ασφάλεια, στο χώρο της Παιδείας, του Τύπου, των θρησκευτικών ιδρυμάτων, και της Δικαιοσύνης. Με υπόγεια δράση επιδιώκει να καθορίσει τις αναγκαίες αναθεωρήσεις νόμων συμπεριλαμβανομένων και του Συντάγματος επιζητώντας να ρυθμίζει τους νόμους ανάλογα με τις δικές τις επιλογές. Αυτή η τεραστία οργάνωση που διείσδυσε και ελέγχει πολλές κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές ακόμη και αθλητικές δραστηριότητες της τουρκικής κοινωνίας, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της χρηματοδότησης της ανέπτυξε δραστηριότητες στο χώρο του οικονομικού εγκλήματος (εμπόριο ναρκωτικών, λαθρεμπόριο όπλων, λαθρομετανάστευση κ.λπ.) εντός της Τουρκίας (πρβλ. το σκάνδαλο Σουσουρλούκ το 1996) και της κατεχομένης Κύπρου.
Σύμφωνα με την λογική του τουρκικού «πραιτοριανού κράτους» τα μέλη της οργάνωσης είναι πατριώτες που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ιδέα της διάσωσης και επικράτησης του τουρκικού έθνους. Τα κριτήρια με τα οποία αξιολογείται ο πατριωτισμός τους προσμετρούνται ανάλογα με τις δολιοφθορές και τις δολοφονίες εναντίον των εχθρών του τουρκικού έθνους, είτε κομμουνιστών κατά το παρελθόν είτε Κούρδων και ισλαμιστών σήμερα. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν δολοφονηθεί χιλιάδες Κούρδοι και δεν προσήχθη κανένας αστυνομικός και κανένας στρατιωτικός σε δίκη για δολοφονία, αποδεικνύει ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι καθόλου υπερβολικός.
Παρά την προσπάθεια του Ερντογάν για εκσυγχρονισμό, ο οποίος είναι ταυτισμένος με την πολιτική του επιβίωση, ο ρόλος του παρακράτους είναι άμεσα συνυφασμένος με το μέλλον του κεμαλικού «πραιτοριανού κράτους». Το παρακράτος συνεχίζει να παραμένει ένα δίκτυο υπόλογο μόνο στον εαυτό του, ειδικά σε ό,τι αφορά τον σεβασμό της νομιμότητας από τα μέλη του. Ταυτοχρόνως, το παρακράτος είναι συνυφασμένο με τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας που μπορεί να επέλθει μόνο όταν η κεμαλική στρατογραφειοκρατεία σπάσει τον επαναλαμβανόμενο κύκλο αυτοσυντήρησής της.
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008
Η Τουρκία σε αναζήτηση πορείας
The International Herald Tribune
Επιμέλεια Χρήστος Ιακώβου
Η αναμονή της εκδίκασης της προσφυγής εναντίον του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας από το Συνταγματικό Δικαστήριο, έχει παραλύσει την πολιτική ζωή της χώρας, από τον περασμένο Μάρτιο. Αφορμή για την προσφυγή στάθηκε η άρση της απαγόρευσης της μαντίλας στα πανεπιστήμια, η οποία, σύμφωνα με τους ενάγοντες, στοχεύει στη μετατροπή της Τουρκίας σε ισλαμικό κράτος. Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιτείνει ότι το ζήτημα είναι πολιτικό και όχι νομικό και επομένως το Συνταγματικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί. Μαζί του συμφωνούν και οι περισσότεροι Τούρκοι φιλελεύθεροι, παρά το γεγονός ότι διαφωνούν με το θρησκευτικό ακτιβισμό του κόμματος "Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης".
Οι στρατηγοί... στο βάθος
Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι η προσφυγή αποτελεί απέλπιδα προσπάθεια των στρατηγών και του κοσμικού κατεστημένου να διατηρήσουν τον έλεγχο της χώρας. Η προηγούμενη προσπάθεια του στρατού να απομακρύνει τον Ερντογάν, συσπείρωσε τους οπαδούς του και οδήγησε σε σαρωτική του επικράτηση στις εκλογές. Ελλείψει εναλλακτικής λύσης, λοιπόν, ο στρατός κατέφυγε τώρα στους δικαστές, αφού η παλιά του τακτική, αυτή των πραξικοπημάτων, δεν φαίνεται πλέον εφικτή. Το δικαστήριο αναμένεται να αποφανθεί τους αμέσως προσεχείς μήνες.
Το περασμένο Σάββατο, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στην Κωνσταντινούπολη, υπό τους ήχους ταμπούρλων και άλλων οργάνων, με κεντρικό σύνθημα "Κάντε θόρυβο Ενάντια στα Πραξικοπήματα". Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη τουρκική ιστορία που οι άνθρωποι διαμαρτύρονται ανοικτά εναντίον του στρατού, γεγονός που αντικατοπτρίζει την οργή και την ένταση που επικρατούν αυτή τη στιγμή.
Οι ρίζες της εν λόγω διαμάχης βρίσκονται στη δεκαετία του 1920, όταν ο Ατατούρκ επιχείρησε να διαρρήξει όλες τις σχέσεις τις Τουρκίας με την Ανατολή και να τη μετατρέψει σε μία αμιγώς ευρωπαϊκή χώρα. Το αλφάβητο άλλαξε και μετατράπηκε σε λατινικό, η θρησκευτική ιεραρχία ξηλώθηκε και τα τζαμιά περιήλθαν στον κρατικό έλεγχο. Επιβλήθηκε μέχρι και η αλλαγή τρόπου ντυσίματος.
Ο Ντενγκίρ Φιράτ, αντιπρόεδρος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, επισημαίνει ότι οι βίαιες αυτές αλλαγές αποτέλεσαν τραύμα για την τουρκική κοινωνία. Ένα ακόμη παρεπόμενο του κεμαλισμού ήταν το -μοναδικό σε ολόκληρο τον κόσμο- πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, το οποίο επιτρέπει στον στρατό και τη Δικαιοσύνη να ελέγχουν τους πολιτικούς. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από το 1960 μέχρι σήμερα έχουν γίνει τέσσερα πραξικοπήματα.
Οι κινήσεις Ερντογάν
Η υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε. επέβαλε την αποδυνάμωση όλων εκείνων των θεσμών που επέτρεπαν την παρέμβαση του στρατού στην πολιτική. Ωστόσο, πολλοί φοβούνται ότι ο Ερντογάν απλώς αντικαθιστά την παλιά άρχουσα τάξη με τους δικούς του ανθρώπους. Παρά την ευρεία λαϊκή απήχηση του κόμματός του, δεν φαίνεται διατεθειμένος να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα δρομολογήσουν τη δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους. Εν ολίγοις, πιθανή νίκη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν σημαίνει απαραιτήτως και νίκη για τη δημοκρατία. Αν χάσει όμως, τότε σίγουρα θα χάσει και η δημοκρατία.
Κωδικός άρθρου: 802619
ΠΟΛΙΤΗΣ - 29/06/2008, Σελίδα: 81 Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008
Υπόθεση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»: Η Τουρκία ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κεμαλικό φασισμό
Του Σάββα Καλεντερίδη
Πηγή http://strategy-geopolitics.blogspot.com 23/5/08
Οι πρώτες αποδείξεις για την κεμαλική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
Στις 2 Μαρτίου του έτους 2001, μια ομάδα του Τμήματος Λαθρεμπορίου και Οργανωμένου Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Κωνσταντινούπολης, με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Αντίλ Σερντάρ Σατσάν (Adil Serdar SaçanΤσατσάν), μετά από καταγγελία για εκβίαση, εισέβαλε στο διαμέρισμα που στεγαζόταν το γραφείο του δημοσιογράφου Τουντζάι Γκιουνέι (Tuncay Güney). Κατά τη διάρκεια του τυπικού ελέγχου στο γραφείο, οι άνδρες της ασφάλειας έπιασαν «λαβράκι». Ανακάλυψαν και κατάσχεσαν φακέλους με ντοκουμέντα από μια μυστική φασιστική-παρακρατική-παραστρατιωτική οργάνωση, την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», για την οποία, μέχρι τότε, όλοι μιλούσαν, αλλά κανείς δεν είχε στοιχεία, για τους σκοπούς, τη δομή, την επάνδρωση και τη σχέση της με το τουρκικό κράτος και τις δομές εξουσίας γενικότερα.Σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, η οργάνωση είχε σχέσεις με το στρατό και συγκεκριμένα με την στρατοχωροφυλακή, που -εκ του νόμου- έχει εκτεταμένο δίκτυο μονάδων, σταθμών και φυλακίων σε όλη την τουρκική επικράτεια. Η πάλη ανάμεσα στο στρατό, τη ΜΙΤ και την αστυνομία για τον έλεγχο τέτοιων μηχανισμών που, σημειωτέον, ελέγχουν-διαχειρίζονται και τεράστια κεφάλαια προερχόμενα από την ελεγχόμενη και προστατευόμενη από τις αρχές παράνομη δράση ομάδων και συμμοριών, είναι διαχρονική και γνωστή σε όσους παρατηρούν εκ του σύνεγγυς την ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης Τουρκίας. Ο αστυνομικός διευθυντής Σατσάν, εκπροσωπώντας τα συντεχνιακά συμφέροντα της αστυνομίας, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά, για να στριμώξει και να ξεσκεπάσει τους μηχανισμούς της στρατοχωροφυλακής. Έβαλε τον συλληφθέντα Γκιουνέι να καταθέσει επί τρίωρο ό,τι γνώριζε για την ιστορία της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Ο Γκιουνέι, για να εξασφαλίσει τα ευεργετήματα του μάρτυρα που παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τέτοιου είδους υποθέσεις, …τα είπε όλα. Σε εκείνη την τρίωρη κατάθεση ο συλληφθείς δημοσιογράφος έδωσε διευθύνσεις και ονόματα για άτομα που επάνδρωναν τα διάφορα τμήματα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και για τους προστάτες τους στις τάξεις των ανωτάτων αξιωματικών, εν ενεργεία ή αποστράτων. Ο αστυνομικός διευθυντής Τσατσάν, κράτησε μια κόπια από τα ντοκουμέντα και από την βιντεοκασέτα της κατάθεσης του Γκιουνέι και παρέπεμψε την υπόθεση αρμοδίως. Φυσικά, η τότε κυβέρνηση του Μπουλέντ Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), «προϊόν και αποτέλεσμα» η ίδια της δράσης της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», αφού βρισκόταν στην εξουσία μετά από το μεταμοντέρνο πραξικόπημα που έκαναν οι Τούρκοι στρατηγοί, στις 28 Φεβρουαρίου 1997, που οδήγησε στην ανατροπή του Νετζμετίν Ερμπακάν (Necmetin Erbakan), κουκούλωσε το θέμα, όπως κουκούλωσε το περίφημο «Σκάνδαλο ΣΟΥΣΟΥΡΛΟΥΚ» η κυβέρνηση Ερμπακάν-Τσιλέρ, το 1996, κάτω από την αφόρητη πίεση της Τσιλέρ, το κόμμα της οποίας (Κόμμα του Ορθού Δρόμου), ήταν βαθειά χωμένο στο βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Πάντως από τα ντοκουμέντα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, προέκυπτε ότι το βαθύ κράτος προχωρούσε στην αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό των δομών και των μηχανισμών ελέγχου και χειραγώγησης του συστήματος εξουσίας στην Τουρκία, κάτω από το βάρος των αλλαγών που είχαν προκύψει στη διεθνή πολιτική σκηνή, στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, όπου το πολιτικό ισλάμ και το Κουρδικό Ζήτημα απειλούσαν τις δομές του κεμαλικού και του βαθέως κράτους και την ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους. Ένας άλλος παράγοντας που επέβαλε τον «εκσυγχρονισμό» του βαθέως κράτους ήταν και οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, που άνοιγαν νέους και επικίνδυνους -κατά την άποψη των ηγετικών στελεχών του βαθέως κράτους- δρόμους στην ενημέρωση της τουρκικής κοινής γνώμης.
Το πρώτο πραξικόπημα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
Ενώ η κυβέρνηση και το κράτος δεν προχώρησαν σε βαθύτερες έρευνες, που θα οδηγούσαν ίσως στην αποκάλυψη της μυστικής οργάνωσης και στην άσκηση διώξεων, η οργάνωση προβαίνει στην πρώτη απόπειρα κεκαλυμμένου πραξικοπήματος, όταν, το Φθινόπωρο του 2001, μεθόδευσε την αντικατάσταση του ασθενούντος τότε πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετζεβίτ από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Χουσαμετίν Οζκάν (Hüsamettin Özkan). Με βάση το σκεπτικό της οργάνωσης, ο Ετζεβίτ ήταν ασθενής και αδυνατούσε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας, εν όψει μάλιστα κρίσιμων εξελίξεων που κυοφορούνταν στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου οι ΗΠΑ προετοίμαζαν ένα κουρδικό κράτος, που θεωρούνταν νάρκη στην ενότητα όχι μόνον του Ιράκ, αλλά και της ίδιας της Τουρκίας. Η άρνηση του Ετζεβίτ να παραδώσει την πρωθυπουργική καρέκλα, οδήγησε σε μια μίνι πολιτική αποσταθεροποίηση με την αποχώρηση του Οζκάν από την κυβέρνηση και το κόμμα. Σημειώνεται ότι ο Οζκάν φεύγοντας «πήρε» μαζί του και 90 βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (DSP) του Ετζεβίτ, πιθανότατα άτομα που διατηρούσαν ισχυρούς δεσμούς με το βαθύ κράτος.Στη συνέχεια η οργάνωση προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να αποτρέψει την τοποθέτηση του μετριοπαθούς στρατηγού Οζκιόκ στη θέση του σκληρού κεμαλιστή και φερόμενου ως ηγετικού στελέχους της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χουσεΐν Κιβρίκογλου (Kıvrıkoğlu), ο οποίος αποχωρούσε λόγω ορίου ηλικίας. Ο Κιβρίκογλου, πριν αποχωρήσει από τη θέση του, ανέτρεψε τον προγραμματισμό, που τηρείται με ευλάβεια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και για να εξασφαλίσει την άμεση πρόσβαση της οργάνωσης στη διαχείριση της εξουσίας, τοποθέτησε σε κρίσιμες και ανώτατες θέσεις δυο σκληροπυρηνικά μέλη της οργάνωσης: τον στρατηγό Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) στη θέση του αρχηγού του στρατού ξηράς και το στρατηγό Σενέρ Έρουιγκουρ (Şener Eruygur) στη θέση του αρχηγού της στρατοχωροφυλακής, η οποία σημειωτέον διαθέτει μια πολυμελή και αρκετά αποτελεσματική υπηρεσίας πληροφοριών εσωτερικού. Ο πρωθυπουργός Ετζεβίτ και ο πρόεδρος της δημοκρατίας Σεζέρ αρνούνται μέχρι τελευταίας στιγμής, αλλά τελικά, κάτω από πιέσεις, υποχρεούνται να υπογράψουν το διάταγμα της τοποθέτησης των στελεχών της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις κρίσιμες αυτές θέσεις. Τα δυο αυτά άτομα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια. Το δεύτερο πραξικόπημα και το βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσειςΜετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2002 έχουμε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Τουρκία, με το Κόμμα Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdoğan) να παίρνει το 34% των ψήφων και να σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση πρώτα υπό τον Αμπντουλλάχ Γκιούλ (Abdullah Gül) και στη συνέχεια υπό τον ίδιο τον Ερντογάν. Η νεοφώτιστη κυβέρνηση του Κόμματος Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης, το Χειμώνα του 2003 καλείται να διαχειριστεί τον επερχόμενο πόλεμο στο Ιράκ, για τη διεξαγωγή του οποίου οι ΗΠΑ ζητούν πολύ συγκεκριμένες διευκολύνσεις από την Τουρκία: μια σειρά από αεροπορικές βάσεις και λιμάνια και έναν διάδρομο ξηράς, για τη διακίνηση μονάδων, οπλικών συστημάτων και εφοδίων από τα λιμάνια της Μερσίνας και της Αλεξανδρέττας στο Βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), όπου ήταν σχεδιασμένο να ανοίξει το λεγόμενο «Βόρειο Μέτωπο» για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι ΗΠΑ, που θεωρούσαν δεδομένη την αποδοχή των αιτημάτων τους από την Τουρκία, είχαν μεταφέρει ήδη τα στρατεύματα του «Βορείου Μετώπου» με πλοία, τα οποία είχαν αγκυροβολήσει από τον Ιανουάριο στα ανοικτά της Κύπρου και της Μερσίνας. Η τουρκική κυβέρνηση, που φέρεται να είχε δώσει πολιτικές διαβεβαιώσεις για την αποδοχή των αμερικανικών αιτημάτων, αντιμετώπισε την ψυχρότητα και την αντίθεση των εθνικιστών-κεμαλιστών και των στρατηγών, του βαθέως κράτους δηλαδή, στην ικανοποίηση των αιτημάτων αυτών. Μετά από διεργασίες που κράτησαν 60 ολόκληρες ημέρες και με τα αμερικανικά στρατεύματα να βρίσκονται ήδη μέσα στα αγκυροβολημένα μεταξύ Μερσίνας και Κύπρου πλοία, η τουρκική κυβέρνηση ετοίμασε ένα νομοσχέδιο με το οποίο ικανοποιούνταν τα αιτήματα των ΗΠΑ, και το οποίο έφερε προς ψήφιση στην τουρκική εθνοσυνέλευση, στις 3 Μαρτίου 2003. Για την περίπτωση που η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του δεν είχαν λάβει το μήνυμα του βαθέως κράτους, ο αρχηγός του στρατού ξηράς Αϊτάτς Γιαλμάν (Aytaç Yalman) -τοποτηρητής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στις ένοπλες δυνάμεις- την προηγούμενη ημέρα έκανε δηλώσεις στον κεντρικό δημοσιογράφο-σχολιαστή της Μιλλιέτ Φικρέτ Μπιλά (Fikret Bila), λέγοντας ότι τουρκικές οι ένοπλες δυνάμεις θεωρούν ότι το νομοσχέδιο δεν έπρεπε να εγκριθεί από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Ο δημοσιογράφος δημοσίευσε τη «γραμμή» του βαθέως κράτους στην εφημερίδα, φωτογραφίζοντας τον Γιαλμάν, χωρίς όμως να γράψει ανοικτά το όνομά του. Και φυσικά την επομένη ημέρα το νομοσχέδιο απορρίφθηκε, προκαλώντας σοκ και ένα βαθύ ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Η ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στο Κυπριακό και στο Σχέδιο Αννάν
Η άμεση εμπλοκή και ανάμειξη της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και του κυβερνητικού έργου δεν σταματάει εδώ. Το ίδιο διάστημα (Άνοιξη 2003) ήταν σε εξέλιξη οι διαδικασίες για τη σύνταξη και την αποδοχή του Σχεδίου Αννάν ως βάσης διαπραγμάτευσης για την «επίλυση» του Κυπριακού. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αμπντουλλάχ Γκιούλ έδωσε εντολή στον τότε πρόεδρο του ψευδοκράτους, Ραούφ Ντενκτάς (Rauf Denktaş), να αποδεχτεί το ως άνω σχέδιο ως βάση διαπραγμάτευσης. Παρά την εντολή του Τούρκου πρωθυπουργού, ο Ντενκτάς, κατερχόμενος από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Χάγης, όπου είχε μεταβεί για συνομιλίες, δήλωνε: «Ήλθα για να πω όχι στο σχέδιο Αννάν». Ήταν φανερό ότι είχε λάβει εντολή από το βαθύ κράτος για την στάση του αυτή, όπως επίσης ήταν φανερό το ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορούσε να υλοποιήσει την πολιτική της και τελικά «περνούσε» η πολιτική του βαθέως κράτους.Τις αρχές του 2004 ο Ερντογάν, πιεζόμενος από τα πράγματα, προσπάθησε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού. Τον Ιανουάριο του 2004 συναντήθηκε στο Νταβός με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Αννάν και του ανακοίνωσε ότι η Τουρκία δέχεται την επιδιαιτησία του για την εξεύρεση λύσης, φέρνοντας έτσι το Σχέδιο Αννάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο Κόφι Αννάν κάλεσε τα δυο μέρη στη Νέα Υόρκη για διαπραγματεύσεις. Ο Ντενκτάς δέχτηκε πιέσεις από την κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να συμπεριλάβει στην αποστολή τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (Mehmet Ali Talat), που είχε κερδίσει τις εκλογές. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που είχε λάβει από την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», περίμενε τη δημοσιοποίηση ανακοίνωσης του τουρκικού ΓΕΕΘΑ για το Κυπριακό, με βάση την οποία θα καθόριζε τη στάση του στις διαπραγματεύσεις. Η ανακοίνωση δεν έβγαινε και -κυριολεκτικά στο παρά πέντε- ο Ντενκτάς αναγκάστηκε να επικοινωνήσει με τον μετριοπαθή αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χιλμί Όζκιόκ. Ο Οζκιόκ δεν δέχτηκε να βγάλει την ανακοίνωση και είπε στον Ντενκτάς: «Εγώ κινούμαι στα όρια που ορίζει το Σύνταγμα». Την ίδια στιγμή που ο Οζκιόκ έλεγε «όχι», ο αρχηγός του στρατού ξηράς Γιαλμάν και ο αρχηγός της στρατοχωροφυλάκης Ερουιγκούρ έκαναν μυστικές επαφές στην Άγκυρα με επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες ΜΜΕ, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν στήριξη για την διενέργεια πραξικοπήματος τύπου 28ης Φεβρουαρίου. Το βαθύ κράτος θεωρούσε καταστροφικό για τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα της Άγκυρας και του τουρκισμού το Σχέδιο Αννάν, αφού θα έχανε η Τουρκία το στρατηγικό έλεγχο πάνω στο νησί, έλεγχος που εξασφαλίζεται με την ύπαρξη των δυνάμεων κατοχής. Για να αποτραπεί δε τέτοια εξέλιξη, υπήρχε έτοιμο ένα σχέδιο: το «Σχέδιο Σαρίκουζ», το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από την σχεδιαζόμενη ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν, σε περίπτωση που ψηφίζονταν από τα δυο μέρη στην Κύπρο το Σχέδιο Αννάν. Τελικά το Σχέδιο Αννάν δεν πέρασε και το «Σχέδιο Σαρίκουζ» έμεινε στα συρτάρια ή μάλλον στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στων εμπνευστών του. Από έναν τέτοιον, από τον υπολογιστή του τότε αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, Οζντέν Ορνέκ (Özden Örnek), κάποιος υπέκλεψε και διέρρευσε το σχέδιο του πραξικοπήματος, το οποίο δημοσίευσε το περιοδικό ΝΟΚΤΑ, στο φύλλο της 29ης Μαρτίου του 2007. Φυσικά, το συγκεκριμένο φύλλο του περιοδικού ήταν και το τελευταίο.
Η «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» αντιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας
Ο Ερντογάν, εκτός από την επίλυση του Κυπριακού, ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το βαθύ κράτος θεωρούσε από την πλευρά του ότι η ευρωπαϊκή προοπτική είναι ασύμβατη με την κεμαλική Τουρκία, ενώ ήταν προφανές ότι σε μια ευρωπαϊκή Τουρκία δεν είχαν θέση μηχανισμοί ούτε φασιστικές οργανώσεις τύπου «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Έτσι το βαθύ κράτος οργάνωσε την άμυνά του μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Παρά τις αντιδράσεις του βαθέως κράτους, η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης προσπαθούσε να χαράξει το δρόμο προς τον εκδημοκρατισμό της χώρας του, όπως άλλωστε επιβάλλεται από τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης και από τις άλλες υποχρεώσεις που απορρέουν από την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, το κόμμα και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αυξάνουν την επιρροή τους στη λαϊκή βάση της Τουρκίας και μέσα από τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας ενισχύουν τη θέση τους στη διαπάλη τους με το βαθύ κράτος. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το βαθύ κράτος δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Ανώτατοι αξιωματικοί, δικαστές, καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, διάφορες ομάδες και συμμορίες προσπαθούν να αντιπαρατεθούν ο καθένας στον τομέα του τη νόμιμη κυβέρνηση και να ακυρώσουν στην πράξη τις όποιες μεταρρυθμίσεις.
Η εγκληματική δράση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ»
Ως αποτέλεσμα της δράσης των μηχανισμών, το διάστημα αυτό, εξαπλώνεται στην Τουρκία ένα κύμα εθνικιστικής υστερίας, που υποστηρίζεται από ένα δίκτυο εθνικιστικών-πατριωτικών οργανώσεων και προπαγανδίζεται από εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες κλπ. Εκδίδονται βιβλία τα οποία στηρίζονται σε πληροφορίες και σενάρια που επεξεργάζονται οι υπηρεσίες του κράτους, τα οποία, εκτός των άλλων, καταγγέλλουν των πρωθυπουργό Ερντογάν και το κόμμα του ως όργανο της Νέας Τάξης Πραγμάτων και του διεθνούς σιωνισμού. Ομάδες νομικών και δικηγόρων που είναι διασυνδεδεμένοι με αυτό το εκτεταμένο δίκτυο πολυποίκιλης δράσης στην τουρκική κοινωνία, με βάση το περίφημο άρθρο 301, καταγγέλλουν και μηνύουν όποιον ενοχλεί το βαθύ κράτος και τον τουρκισμό. Στις προανακριτικές διαδικασίες και στις δίκες που γίνονται, ομάδες εθνικιστών τρομοκρατούν και διαπομπεύουν τους κατηγορουμένους, τους συγγενείς και τους δικηγόρους που τολμούν να τους υπερασπίζονται. Ανάμεσα σε εκείνους που στοχοποιούνται είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ και ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, λαμβάνουν χώρα μια σειρά από βίαιες και εγκληματικές ενέργειες, μερικές από τις οποίες είναι οι εξής: Στις 5 Φεβρουαρίου 2006, νεαρός εθνικιστής σκότωσε τον καθολικό ιερέα της Τραπεζούντας, πατέρα Σαντόρο, ο οποίος, σύμφωνα με το έγγραφο που έστειλε η αστυνομική διεύθυνση Τραπεζούντας στον εισαγγελέα του Ερζουρούμ, ζητώντας την παρακολούθηση των τηλεφώνων του, «ανέπτυσσε δράση υπέρ των σχεδίων της Ελλάδας για την αναβίωση της ποντιακής ιδέας στην περιοχή». Ένα χρόνο μετά, στις 19 Ιανουαρίου 2007, νεαρός εθνικιστής από την Τραπεζούντα δολοφονούσε στην Κωνσταντινούπολη τον στοχοποιηθέντα από τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, εκδότη της εφημερίδας Άγκος. Τρεις μήνες μετά, στις 18 Απριλίου 2007, πέντε ισλαμιστές-εθνικιστές κατακρεούργησαν τρεις χριστιανούς στην πόλη Μαλάτεια της Τουρκίας, ενώ τους προηγούμενους μήνες είδαν το φως της δημοσιότητας εκατοντάδες άρθρα για την «επικίνδυνη δράση των ιεραποστολών στην Τουρκία, οι οποίες με τη δράση τους απεργάζονται την ενότητα του έθνους και κράτους». Σημειώνεται ότι πάνω στους δράστες βρέθηκαν περίπου εκατό (100) κάρτες sim, από την εξέταση των οποίων διαπιστώθηκε ότι οι δράστες είχαν εκατοντάδες τηλεφωνικές επαφές με στελέχη της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων που υπηρετούσαν στην 2η και την 1η Στρατιά, στη Μαλάτεια και την Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Εν τω μεταξύ, το διάστημα που γίνονται τα παραπάνω, εκατοντάδες βόμβες εκρήγνυνται σε διάφορες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, για να δικαιολογούν κάθε φορά την επέμβαση και τη δράση του τουρκικού στρατού και της στρατοχωροφυλακής στο κουρδικό κίνημα.
Η επέμβαση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στην εκλογή προέδρου της δημοκρατίας
Ενώ το βαθύ κράτος, δια της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», σπέρνει το θάνατο και κατατρομοκρατεί τους εχθρούς του τουρκισμού, συνεχίζεται η πάλη ανάμεσα στις κεμαλικές-φασιστικές δυνάμεις και την κυβέρνηση. Ο πάλη εντείνεται με τη λήξη της θητείας του προέδρου Σεζέρ (Μάιος 2007), ενώ προβάλλει το ενδεχόμενο να καθίσει στη θέση του προέδρου της δημοκρατίας ο ίδιος ο Ερντογάν. Δεκάδες μαζικές οργανώσεις, οι οποίες εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι είτε είχαν οργανική σχέση είτε υποκινούνταν από το βαθύ κράτος και την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», διοργάνωσαν συλλαλητήρια, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην εκλογή ισλαμιστή προέδρου της δημοκρατίας. Συντονιστής στις συγκεντρώσεις αυτές ήταν ο απόστρατος στρατηγός Σενέρ Ερουιγκούρ, πρόεδρος των Συλλόγων Κεμαλιστικής Σκέψης σε παντουρκικό επίπεδο. Ποτέ δεν έγινε γνωστό πού βρέθηκαν τα κεφάλαια για τις τεράστιες εκείνες συγκεντρώσεις. Στις 14 Απριλίου 2007, νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο σκληροπυρηνικός κεμαλιστής και μέλος της οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Yaşar Büyükanıt), έκανε ανοικτή παρέμβαση, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους ότι: «ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς». Ο Ερντογάν, δεχόμενος εισηγήσεις συνεργατών του, τελικά δεν θέτει ο ίδιος υποψηφιότητα και στις 24 Απριλίου 2007 ανακοινώνει την υποψηφιότητα του μέχρι τότε υπουργού εξωτερικών Αμπντουλλάχ Γκιούλ. Ήδη φαίνεται ότι η Τουρκία θα αποκτήσει τον πρώτο ισλαμιστή πρόεδρο. Μπροστά σε αυτή την προοπτική το βαθύ κράτος ανασυντάσσεται και θέτει στην πρώτη γραμμή του «αγώνα» το ΓΕΕΘΑ. Το βράδυ της 27ης Απριλίου 2007, και ενώ όλα δείχνουν ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας, στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΓΕΕΘΑ αναρτάται μια ανακοίνωση που ανατρέπει τα δεδομένα. Στην ουσία ο στρατός και το ΓΕΕΘΑ, ως θεσμός, προειδοποιούν ανοιχτά ότι: «…ο νέος πρόεδρος δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγοις, αλλά έργοις πιστός στο κοσμικό καθεστώς… οι συζητήσεις που γίνονται τις τελευταίες για το θέμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας έχουν θέσει υπό διαπραγμάτευση τον ίδιο τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους. Η κατάσταση αυτή παρακολουθείται με ανησυχία από τις Τ.Ε.Δ. Δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι σε αυτές τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ενεργό παρόν, ξεκαθαρίζοντας ότι θα υπεραμυνθούν του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Επί πλέον οι Τ.Ε.Δ. δηλώνουν ότι είναι κατηγορηματικά αντίθετες με αρνητικές κρίσεις και σχόλια που γίνονται με αφορμή αυτές τις συζητήσεις και ότι αν χρειαστεί θα δέιξουν την αντίδρασή τους ενεργά και με ξεκάθαρο τρόπο. Κανείς να μην έχει την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό...»
Η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων και η σχεδιαζόμενη απόπειρα δολοφονίας του Ερντογάν
Στις 18 Μαΐου 2007 ένα πρωτοφανές γεγονός έρχεται να συνταράξει την κοινή γνώμη στην Τουρκία. Μετά από τηλεφωνική καταγγελία για ύπαρξη μιας ομάδας που σχεδιάζει τη δολοφονία του πρωθυπουργού Ερντογάν και του συμβούλου του Τζουνεΐτ Ζάπσου (Cüneyd Zapsu), η αστυνομία εισβάλλει σε ένα διαμέρισμα στη συνοικία Έργιαμαν (Eryaman) της Άγκυρας και συλλαμβάνει το λοχαγό Μουράτ Ερέν (Murat Eren), της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), τον υπολοχαγό Γιακούπ Γιαϊλά (Yakup Yayla) και τους μονίμους υπαξιωματικούς Ερκούτ Τάς (Erkut Taş) και Γιασίν Γιαμάν (Yasin Yaman), εξειδικευμένοι στην κατασκευή βομβών. Μαζί με τους στρατιωτικούς συνελήφθησαν και επτά πολίτες, ενώ στο διαμέρισμα βρέθηκε μεγάλος αριθμός πυρομαχικών του στρατού, ΤΝΤ, ρολόγια που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή βομβών, στρατιωτικά έγγραφα με σχέδια για τον έλεγχο όλων των συνοικιών της πόλης σε περίπτωση πραξικοπήματος, καθώς και ανάλογα έγγραφα που βρέθηκαν στο γραφείο του Γκιουνέι, το 2001. Το τουρκικό γενικό επιτελείο απαγόρευσε την έρευνα της υπόθεσης από τακτικό ανακριτή και την υπόθεση ανέλαβε η στρατιωτική δικαιοσύνη, η οποία φυσικά υποβάθμισε την υπόθεση σε ένα θέμα παράβασης καθήκοντος σε σχέση με τα πυρομαχικά που βρέθηκαν στο διαμέρισμα και μόνον.
Σε ένα ταβάνι κρίνεται η πολιτική πορεία της Τουρκίας
Εν τω μεταξύ, και ενώ η αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης Ερντογάν και του βαθέως κράτους συνεχίζεται κυρίως στο παρασκήνιο, στις 12 Ιουνίου 2007 συμβαίνει ένα γεγονός, που έμελλε να σημαδέψει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας. Οι ενοικιαστές ενός αυθαιρέτου σπιτιού, στη συνοικία Ουμράνιγιε 12 (Ümraniye) της Κωνσταντινούπολης, βρήκαν τυχαία στο ταβάνι του σπιτιού που διέμεναν ένα κιβώτιο στο οποίο υπήρχαν 27 χειροβομβίδες και φάκελοι με διάφορα έγγραφα. Ανέφεραν το γεγονός στην αστυνομία, η οποία με έκπληξη διαπίστωσε ότι οι χειροβομβίδες ήταν ίδιες με αυτές που χρησιμοποιεί ο τουρκικός στρατός, ενώ τα έγγραφα που υπήρχαν στους φακέλους παρέπεμπαν στην μυστική-φασιστική οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Προχωρώντας ακόμη περισσότερο τις έρευνες η αστυνομία βρέθηκε μπροστά σε μια ένοπλη επιχειρησιακή ομάδα της μυστικής οργάνωσης, η οποία ήταν υπεύθυνη για την ένοπλη επίθεση εναντίον των μελών του Αρείου Πάγου στην Άγκυρα (17 Μαΐου 2006), στην οποία ο δικηγόρος Αρπασλάν Ασλάν (Alparslan Arslan), υποκινούμενος από την οργάνωση, σκότωσε έναν και τραυμάτισε τέσσερις αρεοπαγίτες. Ο Ασλάν δήλωσε δημόσια ότι προέβη στη συγκεκριμένη πράξη ωθούμενος από τα ισλαμικά του αισθήματα, θεωρώντας ότι ο Άρειος Πάγος είναι ένα από τα κέντρα του κεμαλισμού, που καταπιέζουν τους ισλαμιστές στην Τουρκία. Στην κηδεία του αρεοπαγίτη συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και η τελετή μετατράπηκε σε αντικυβερνητική διαδήλωση. Ο Ερντογάν γιουχαΐστηκε, ο υπουργός δικαιοσύνης προπηλακίστηκε, ενώ ο Μπουγιουκανίτ και οι άλλοι στρατηγοί καταχειροκροτήθηκαν. Μια προβοκάτσια που πρέπει να διδάσκεται στις σχολές διπλωματίασκαι πολιτικών επιστημών. Η πράξη αυτή, μαζί με άλλες που θα ακολουθούσαν, προετοίμαζε το σκηνικό για τη δυναμική επέμβαση των δυνάμεων του βαθέως κράτους και του ίδιου του στρατού εναντίον του «ισλαμικού κινδύνου», που εκφραζόταν από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και από την κυβέρνηση Ερντογάν. Από την έρευνα της αστυνομίας προέκυψε επίσης ότι οι δυο βομβιστικές επιθέσεις που έγιναν εναντίον των γραφείων της εφημερίδας Τζουμχουριέτ (προπύργιο του κεμαλισμού), στην Κωνσταντινούπολη, επιθέσεις που αποδόθηκαν σε ισλαμιστές, έγιναν με χειροβομβίδες που είχαν τον ίδιο αριθμό μερίδας με τις χειροβομβίδες που βρέθηκαν στο κιβώτιο, στο ταβάνι του αυθαίρετου σπιτιού στο Ουμράνιγιε. Οι βομβιστικές επιθέσεις εναντίον της Τζουμχουριέτ έγιναν για να συμπληρωθεί το σκηνικό του «ισλαμικού κινδύνου». Μετά από την εξέταση των στοιχείων, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις 14 ατόμων, στην πλειοψηφία τους απόστρατοι αξιωματικοί, οι οποίοι παραπέμφθηκαν να δικαστούν με την κατηγορία της σύστασης τρομοκρατικής οργάνωσης.
Οι εκλογές του Νοεμβρίου 2007
Ενώ η έρευνα για την υπόθεση αυτή προχωρούσε με βραδείς ρυθμούς, αφού οι διωκτικές και δικαστικές αρχές βρήκαν μπροστά τους τις υπηρεσίες του κράτους, δηλαδή τον ίδιο το στρατό και την περιβόητη Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου (Özel Harp Dairesi), τη μετονομασθείσα σε Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2007 το κόμμα του Ερντογάν κατήγαγε λαμπρή νίκη, λαμβάνοντας το 47% των ψήφων, ποσοστό εξαιρετικά υψηλό για τα δεδομένα της Τουρκίας. Με τη συγκεκριμένη νίκη η κυβέρνηση Ερντογάν ένοιωσε ότι ισχυροποιεί τη θέση της απέναντι στο βαθύ κράτος και προχώρησε σε αθόρυβη -αλλά στενή- παρακολούθηση των ηγετικών στελεχών της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και των επικεφαλής των διαφόρων ομάδων παράνομης, αλλά και νόμιμης δράσης. Τα στοιχεία που συλλέγονται, κυρίως από τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και από παρακολουθήσεις ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και από παγιδεύσεις χώρων όπου συσκέπτονταν τα ανώτερα στελέχη ενός επιχειρησιακού σκέλους της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», οδηγούν στην επιχείρηση μαζικής σύλληψης 33 μελών της οργάνωσης. Στη συνέχεια ο εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης, με βάση τα στοιχεία που βρέθηκαν στα σπίτια των συλληφθέντων και τα στοιχεία που προκύπτουν από την εξέτασή τους, διατάσσει τη σύλληψη δεκάδων άλλων ατόμων και αποφασίζει τελικά την προφυλάκιση 44 εξ αυτών. Να σημειωθεί ότι ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι ο υποστράτηγος ε.α. Βελί Κιουτσούκ (Veli Küçük), με πολυσχιδή δράση σε διάφορους τομείς και σοβαρό ρόλο στην «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Όταν στις 4:00 το πρωί της 18ης Ιανουαρίου 2008 η αστυνομία, συνοδεία εισαγγελέα, κτύπησε την πόρτα και τού ανακοίνωσε το ένταλμα σύλληψής του, ο Κιουτσούκ ζήτησε την άδεια να βγάλει τις πυτζάμες του και να ντυθεί. Ο εισαγγελέας του έδωσε την άδεια. Ο Κιουτσούκ πήγε στο δωμάτιό του και έκανε από το κινητό του -που υποκλέπτονταν από την αστυνομία- οκτώ τηλέφωνα. Ανάμεσα σε αυτούς που κάλεσε ήταν εν ενεργεία ανώτατοι αξιωματικοί, ένας-δύο ανώτατοι απόστρατοι και ένας εν ενεργεία ανώτατος δικαστικός. Από όλους ζήτησε βοήθεια, προσπαθώντας να αποτρέψει τη σύλληψή του, χωρίς να το καταφέρει. Οδηγήθηκε στο τμήμα και αργότερα στις φυλακές, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Στο γραφείο του και τον υπολογιστή του η αστυνομία βρήκε ένα ολόκληρο επιτελείο. Αρχειοθετημένα άκρως απόρρητα έγραφα των αρχών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών, φακέλους με πληροφορίες για διάφορα άτομα, ανάμεσα στα οποία και Οικουμενικός Πατριάρχης, στοιχεία για διάφορες ένοπλες επιχειρήσεις της οργάνωσης και, φυσικά, τα ίδια έγγραφα που βρέθηκαν το 2001 στο γραφείο του δημοσιογράφου Γκιουνέι, για την αναδιάρθρωση της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» και των άλλων μηχανισμών του βαθέως κράτους. Η εντύπωση που δόθηκε στις διωκτικές αρχές είναι ότι ο Κιουτσούκ ήταν άτυπος αποδέκτης επίσημων έγγραφων του στρατού και διαφόρων άλλων υπηρεσιών του τουρκικού κράτους. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι επίσης η Σεβγκί Ερενερόλ (Sevgi Erenerol), εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου. Να σημειωθεί ότι η Ερενερόλ και η οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη στοχοποίηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου καθώς και του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τα γραφεία του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου χρησιμοποιούνταν ως επιτελείο της επιχειρησιακής ομάδας της οργάνωσης, η οποία συσκέπτονταν εδώ μια φορά την εβδομάδα. Μερικές συνεδριάσεις έχει καταγράψει σε βίντεο η αστυνομία, που είχε παγιδέψει το χώρο. Ένας άλλος προφυλακισθείς είναι ο Μουαμέρ Καράμπουλουτ (Muammer Karabulut), πρόεδρος του Ιδρύματος Αγίου Νικολάου (Noel Baba Vakfı) και του Συμβουλίου Ειρήνης Άγιος Νικόλαος (Noel Baba Barış Konseyi), οργανώσεις που ίδρυσε το βαθύ κράτος για να ακυρώσει τις προσπάθειες που κάνει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να αναδείξει το έργο, την προσωπικότητα του Αγίου Νικολάου, προσπάθειες που κορυφώνονται κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου, στα πλαίσια εορταστικών δραστηριοτήτων που γίνονται στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στα Μύρα της Λυκίας. Υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες ανάμεσα στους συλληφθέντες, αυτό όμως είναι αντικείμενο συγγραφής ξεχωριστής μελέτης.
Το δικαστικό πραξικόπημα κατά του ΑΚΡ και του Ερντογάν
Ενώ λοιπόν ο εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης Ζεκερία Όζ (Zekeriya Öz) συνέχιζε την ανακριτική διαδικασία, ορισμένοι από τους συλληφθέντες, θεωρώντας ότι η πανίσχυρη οργάνωση δεν είναι σε θέση πλέον να τους υποστηρίξει, άρχισαν να ομολογούν, γεγονός που έθεσε σε κίνδυνο και σημαντικά πρόσωπα του στρατού, της δικαιοσύνης, του ακαδημαϊκού κόσμου, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, του επιχειρηματικού κόσμου, των υπηρεσιών του κράτους κλπ. Δηλαδή, με άλλα λόγια, άρχισε να κινδυνεύει με αποκάλυψη και ξήλωμα ο κεντρικός κορμός και οι κεντρικοί μηχανισμοί του τουρκικού βαθέως κράτους. Το διάστημα αυτό, που οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους ένοιωσαν να στενεύουν τα περιθώρια δράσης τους, και ενώ η ανακριτική διαδικασία για την υπόθεση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο, έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία η είδηση της άσκηση δίωξης εναντίον του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, εναντίον του ιδίου του πρωθυπουργού Ερντογάν και 70 άλλων στελεχών του κόμματός του, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο πρόεδρος της δημοκρατίας Γκιούλ από τον αρχιεισαγγελέα του Συμβουλίου Επικρατείας, Γιαλτσίνκαγια (Yalçınkaya). Την ώρα δε που οι δυο διαδικασίες -η μια της εξουδετέρωσης του βαθέως κράτους από τη δικαιοσύνη, που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και η άλλη της εξουδετέρωσης της κυβέρνησης και του κόμματος ΑΚΡ από το βαθύ κράτος- κινούνται εν παραλλήλω, αναθάρρησαν οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους και ...ξαναβρήκε τη μιλιά του ο αρχηγός του τουρκικού γενικού επιτελείου Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Yaşar Büyükanıt), φερόμενος ως ένας από τους επικεφαλής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Ήδη έδωσε συνέντευξη στην τελευταία έκδοση του περιοδικού «Άμυνα και Αεροναυπηγική» (SAVUNMA VE HAVACILIK), επαναφέροντας μετά από αρκετό καιρό ζητήματα ισλαμικού και κουρδικού κίνδυνου και μια σειρά από άλλες αιτιάσεις που απηχούν τις απόψεις της φασιστικής οργάνωσης «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Να σημειωθεί ότι ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ, από τις κεφαλές του βαθέως κράτους, όσο διαρκούσε ο υπόγειος πόλεμος μεταξύ του βαθέως κράτους και της κυβέρνησης Ερντογάν, βρήκε έναν απρόσμενο σύμμαχο, την Ελλάδα, η οποία του πρόσφερε νομιμοποίηση, καλώντας τον μάλιστα να επισκεφθεί επίσημα την Ελλάδα δυο φορές, τη μια ως αρχηγός του στρατού ξηράς και την άλλη ως αρχηγός του γενικού επιτελείου. Το θέμα ότι ελληνικό στρατιωτικό άγημα απέδωσε τιμές στον φυσικό ηγέτη των δυνάμεων κατοχής στην Κύπρο και των Τούρκων αεροπόρων που παραβιάζουν καθημερινά τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος στο Αιγαίο, είναι μιας άλλης μορφής ζήτημα.
Επιμύθιον
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν μόνιμο χαρακτηριστικό της τουρκικής πολιτικής πραγματικότητας και, τέλος πάντων, αποτελούν εσωτερικά θέματα της Τουρκίας, αν δεν υπήρχε η πολιτική «επένδυση» που έκαναν οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Ελλάδα στην υπόθεση ότι ο Ερντογάν θα επικρατήσει σε αυτή την ιδιότυπη μάχη εξουσίας και τελικά η Τουρκία θα εκδημοκρατιστεί και θα υποχρεωθεί να συμπεριφερθεί ως μία χώρα που σέβεται το διεθνές δίκαιο και θα προσαρμοστεί σε αυτά που επιβάλλουν τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και η ευρωπαϊκή της προοπτική εν γένει. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος του «αγώνα» δημοκρατικών-φασιστικών δυνάμεων -γιατί περί αυτού πρόκειται- στην Τουρκία. Πάντως, για την Ελλάδα το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους είναι αυτοί που κινούν τα νήματα στα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τον Ελληνισμό στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη και το Πατριαρχείο, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι η ενδεχόμενη επικράτηση του Ερντογάν θα σημαίνει αυτόματα και εξάλειψη των κινδύνων και των απειλών στα εθνικά μας συμφέροντα. Ούτως ή άλλως πάντως, το θέμα αξίζει προσοχής.
Μερικοί από τους συλληφθέντες:
Βελί Κιουτσούκ (Veli Küçük): Υποστράτηγος ε.α., από τους ιδρυτές της περίφημης Υπηρεσίας Πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής (Jitem). Την περίοδο 1994-1996, που ήταν διοικητής του συντάγματος στρατοχωροφυλακής στο νομό Κοτζάελι (Νικομήδεια), στην περιοχή ευθύνης του έλαβαν χώρα εκατοντάδες εκτελέσεις Κούρδων επιχειρηματιών και διανοουμένων. Αργότερα, με το βαθμό του ταξιάρχου, τοποθετήθηκε διοικητής της Περιφερειακής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής Περιοχής Πόντου, με έδρα την Κερασούντα. Εκεί, από το 1996 μέχρι το 1998, χειρίστηκε προσωπικά το θέμα της τρομοκράτησης των ελληνόφωνων κατοίκων της περιοχής Τραπεζούντας, προσπαθώντας να ποινικοποιήσει οποιαδήποτε επαφή τους με την Ελλάδα. Το 2000 αποστρατεύθηκε με το βαθμό του στρατηγού και έκτοτε ανέλαβε ενεργό δράση σε διαφόρους εθνικιστικούς συλλόγους και οργανώσεις, με κυρίαρχο το Ίδρυμα Ερευνών Τουρκικού Κόσμου (Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı). Να σημειωθεί ότι ο Βελί Κιουτσούκ χρημάτισε Διευθυντής Σύνταξης του περιοδικού Yeni Batı Trakya Dergisi, που εκδίδει στην Κωνσταντινούπολη ο καταγόμενος εκ Ξάνθης Σουλεϊμάν Τζαφέρ Τζιχάν (Süleyman Sefer Cihan), ιδρυτής και της «Ένωσης Τούρκων Δυτικής Θράκης» (Batı Trakya Türk Birliği), με έδρα την Κωνσταντινούπολη και παραρτήματα σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας.
Πασά Ουμίτ Ερενερόλ (Paşa Ümit Erenerol) Εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Μουσταφά Κεμάλ, το 1919, για να προσεταιριστεί τους τουρκόφωνους χριστιανούς της Καππαδοκίας, της Κεντρικής Ανατολίας και του Πόντου, και να αποτρέψει μια γενικευμένη επανάσταση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, όσο διαρκούσε η μικρασιατική εκστρατεία. Επικεφαλής της κίνησης ήταν ο παπά-Ευθύμιος Καραχισαρίδης, αυτοχρισθείς τουρκορθόδοξος πατριάρχης (1923-1962). Τον διαδέχτηκε ο πρωτότοκος γιος του Τουργκούτ (1968-1991) και αυτόν ο μικρός του γιος Σελτσούκ (1991-2002). Τελετυαίος αυτοαποκαλούμενος τουρκορθόδοξος πατριάρχης είναι ο συλληφθείς για συμμετοχή στην «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» είναι ο εγγονός του παπά-Ευθύμ Πασά Ουμίτ Ερενερόλ. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, σε αίθουσα του πατριαρχείου συνεδρίαζε κάθε εβδομάδα η ηγετική ομάδα της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Την αίθουσα είχε παγιδεύσει η αστυνομία και μαγνητοσκοπούσε τις συνεδριάσεις. Στους λογαριασμούς του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου διακινήθηκαν 50 εκατομμύρια δολλάρια, για λογαριασμό της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».
Σεβγκί Ερενερόλ (Sevgi Erenerol)Εκπρόσωπος τύπου του τουρκορθόδοξου πατριαρχείου, με πολύχρονη δράση εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα. Ταυτισμένη με το ακροδεξιό-φασιστικό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης και με τη ΜΙΤ (η ίδια δήλωσε σε συνέντευξή της ότι έχει τακτικές επαφές με τη ΜΙΤ), συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις δράσεις της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» τα τελευταία χρόνια.
Μουαμέρ Καράμπουλουτ (Muammer Karabulut),Πρόεδρος του Ιδρύματος Αγίου Νικολάου (Noel Baba Vakfı) και του Συμβουλίου Ειρήνης Άγιος Νικόλαος (Noel Baba Barış Konseyi), οργανώσεις που ίδρυσε το βαθύ κράτος για να εξουδετερώσει την αυξανόμενη επιρροή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα Μύρα της Λυκίας. Ως πρόεδρος των οργανώσεών του και ως μέλος του συλλόγου «Αγία Σοφία» (Ayasofya Derneği) και της Ένωσης Εθνικής Δύναμης (Mili Güç Birliği) κινήθηκε από κοινού με τους συγκρατούμενούς του Σεβγκί Ερενερόλ και τον Κεμάλ Κεριντσίζ εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με μηνύσεις, συγκέντρωση υπογραφών, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κλπ.
Κεμάλ Κεριντσίζ (Kemal Kerinçsiz) Πρόεδρος της Ένωσης Δικηγόρων, σύλλογος που ιδρύθηκε από την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» με σκοπό τη διαπόμπευση μέσα από διαδικασίες μηνύσεων όσων δημοσιογράφων, συγγραφέων και άλλων προσώπων εξέφραζαν επικίνδυνες για τον κεμαλισμό και τον τουρκισμό απόψεις (άρθρο 301). Ανάμεσα τους μηνυθέντες ο δολοφονηθείς Χραντ Ντινκ και ο συγγραφέας Ορχάν Παμούκ.
Κεμάλ Αλεμντάρογλου (Kemal Alemdaroğlu) Πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, συντονιστής των πανεπιστημιακών που ήταν μέλη στην οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Σε συνέντευξή του είχε πει ότι η Τουρκία θα καταλάβει τη μισή Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη.
Ντογού Περιντσέκ (Doğu Perinçek) Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος, με πλούσια προβοκατόρικη δράση στο αριστερό κίνημα. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες των μαοϊκών οργανώσεων στην Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια συντάχτηκε με τους κεμαλιστές και φιλοδοξούσε, με τη βοήθεια της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ», να εκφράσει στη βουλή ένα νέο εθνικοσοσιαλιστικό πλειοψηφικό ρεύμα. Το κόμμα του, με τη βοήθεια της οργανωσης, απέκτησε το παντουρκικής εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό ULUSAL KANAL (Εθνικό Κανάλι).
Ιλχάν Σελτσούκ (İlhan Selçuk) Εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας Τζουμχουριέτ, που θεωρείται το κάστρο του κεμαλισμού. Η οργάνωση, δια του στρατηγού Βελί Κιουτσούκ, έκανε προσπάθειες να αποκτήσει το σύνολο των μετοχών της. Ο ίδιος ο Σελτσούκ θεωρείται ένας από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές της οργάνωσης.
Σεντάτ Πεκέρ (Sedat Peker)Ένας από τους νέους αρχηγούς της μαφίας των ακροδεξιών στην Τουρκία, μετά το θάνατο -στο ατύχημα του Σουσουρλούκ- του Αμπντουλλάχ Τσατλί και την υπερβολική έκθεση στη δημοσιότητα του φυλακισμένου για διακίνηση ναρκωτικών και σύσταση συμμορίας Αλλαατίν Τσακιτζί (Alaatin Çakıcı). Βρίσκεται στη φυλακή από το 2005, εκτίοντας φυλάκιση 14 ετών και 5 μηνών για σύσταση συμμορίας. Θεωρείται ο επικεφαλής της «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ» στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος.
Γιασάρ Όζ (Yaşar Öz)Βρίσκεται στη φυλακή για συμμετοχή στο σκάνδαλο Σουσουρλούκ και για διακίνηση ναρκωτικών. Όταν τον συνέλαβαν οι αρχές και τον οδηγούσαν στις φυλακές, δήλωσε στις κάμερες ότι οι τουρκικές αρχές τον χρησιμοποίησαν και τον έβαλαν να καίει τα ελληνικά δάση και τώρα τον βάζουν μέσα. Ενώ είναι στη φυλακή, οδηγήθηκε στον ανακριτή που διεξάγει την ανάκριση για την «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ».
Σαμί Χοστάν (Sami Hostan)Ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρων ναρκωτικών της Τουρκίας, με παλιές σχέσεις με τις κρατικές αρχές. Αποτελούσε επί σειρά ετών τον εθνικό έμπορο ναρκωτικών. Από τα έσοδα του εμπορίου ναρκωτικών χρηματοδοτείται βασικά το βαθύ κράτος και η ίδια η οργάνωση «ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ». Κατηγορήθηκε για εμπλοκή στη δολοφονία του βασιλιά των καζίνων μεγαλοεπιχειρηματία Ομέρ Λιουτφί Τοπάλ (Ömer Lütfi Topal), το 1996, καθώς και του επίσης εμπόρου ναρκωτικών και εμίσθου υπαλλήλου της ΜΙΤ, Ταρίκ Ουμίτ (Tarık Ümit). Διατηρούσε στενές σχέσεις με τον προφυλακισμένο στρατηγό Βελί Κιουτσούκ.
Σεμίχ Τουφάν Γκιουλατάι (Semih Tufan Gülaltay)Είναι ο ιδρυτής της παραστρατιωτικής-τρομοκρατικής οργάνωσης «Τουρκική Ταξιαρχία Εκδίκησης» (ΤΙΤ- Türk İntikam Tugayı), με πλούσια ανθελληνική δράση. Ο ίδιος καταδικάστηκε ως ηθικός και φυσικός αυτουργός της απόπειρας δολοφονίας του πρόεδρου της τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ακίν Μπιρντάλ (Akın Birdal). Στην επίθεση συμμετείχε και ένας νεαρός, που είχε γεννηθεί στην ελληνική Θράκη. Διαβάστε περισσότερα...
Γ. Δελαστίκ: Η αναγνώριση του Κοσόβου προοιωνίζει νέο κύκλο αιματηρών συγκρούσεων
Πηγή : ΕΘΝΙΚΟ FORUM (http://anaxfiles.blogspot.com) Greek American News Agency
Μιλά ο δημοσιογράφος και συγγραφέας με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο « Το τέλος των Βαλκανίων» Ο ίδιος σημειώνει πως η Αλβανία ονειρεύεται να γίνει το ... «Ισραήλ των Βαλκανίων» ενώ για την Τουρκία τονίζει: «Ουδέποτε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, είχε η Τουρκία τόσο ισχυρή επιρροή στα Βαλκάνια όση έχει σήμερα»
H Eλλάδα τι κάνει σε αυτό το «πολιτικό ναρκοπέδιο» των Bαλκανίων του 21ου αιώνα; Πώς αντιστέκεται και ποιες συμμαχίες σφυρηλατεί; Πρέπει ή όχι να προβάλει βέτο στην ένταξη της ΠΓΔM στο NATO και στην EE; Θα επιτραπεί στον ελληνικό λαό να αποφασίσει με δημοψήφισμα αν επιθυμεί ή όχι την ένταξη της Tουρκίας στην EE; Συνιστά ή όχι απειλή για την Eλλάδα η «Mεγάλη Aλβανία»;
Tο βιβλίο του Γιώργου Δελαστίκ « Το τέλος των Βαλκανίων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Λιβάνη" φωτίζει τη σημερινή βαλκανική πραγματικότητα και εντάσσει στο διεθνές πλαίσιο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική. Παράλληλα ο δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλά και απαντά σε όλα τα παραπάνω, λέγοντας μεταξύ άλλων:
«Το σημαντικότερο γεγονός της εποχής μας στα Βαλκάνια, αυτό που σφραγίζει και το μέλλον τους, είναι η διεθνής αναγνώριση της μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου. Πρόκειται για εξέλιξη δραματικής σημασίας. Μονιμοποιεί ουσιαστικά τη χρήση στρατιωτικής βίας από ξένες δυνάμεις για την απόσπαση εδαφών από την επικράτεια μιας χώρας, τη μετατροπή τους σε ντε φάκτο ανεξάρτητη περιοχή και τελικά τη διεθνή αναγνώρισή τους ως ανεξάρτητο κράτος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ενθαρρύνονται οι ισχυρότερες χώρες ή αυτές με τους ισχυρότερους συμμάχους να αρπάζουν βιαίως εδάφη των γειτόνων τους με τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα τα κρατήσουν και θα τα ενσωματώσουν».
Η συνέντευξη
Συνεχίζουν ή όχι τα Βαλκάνια να αποτελούν σήμερα μια γεωπολιτική οντότητα με κοινά συμφέροντα των χωρών που τα συναποτελούν; Γιατί αν και σήμερα τα βαλκανικά κράτη δεν ανήκουν πλέον σε αντίπαλες στρατιωτικοπολιτικές συμμαχίες, όπως παλαιότερα, ωστόσο κυριαρχούν οι φυγόκεντρες τάσεις; Ποιος ο ρόλος των ΗΠΑ στο νέο τοπίο που δημιουργείται; Υπάρχει προοπτική για τη συγκρότηση ενός βαλκανικού μετώπου;
«Σήμερα, παρόλο που όλες οι χώρες των Βαλκανίων είτε ανήκουν είτε θέλουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., δεν εμφανίζουν καμία διάθεση συνεργασίας μεταξύ τους. Η Σλοβενία, η Κροατία και ένα τμήμα της Βοσνίας θεωρούν εαυτές τμήματα της Κεντρικής Ευρώπης που ανήκουν στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Με τον δικό της τρόπο, ούτε η Ρουμανία θεωρεί πως ανήκει στα Βαλκάνια. Η Αλβανία, τυφλά προσδεδεμένη στο αμερικανικό άρμα, ονειρεύεται να γίνει το ... «Ισραήλ των Βαλκανίων». Η Βουλγαρία και η Ρουμανία δίνουν στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ και θέλουν να γίνουν ορμητήρια αμερικανικών κατακτητικών πολέμων στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Η Σερβία, αενάως ακρωτηριαζόμενη από τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, είναι σχισμένη στα δύο ανάμεσα στις δυνάμεις της άνευ όρων παράδοσης στη Δύση και τις δυνάμεις μιας υποτυπώδους εθνικής αξιοπρέπειας και αντίστασης...
Οι πολιτικές φυγόκεντρες τάσεις είναι λοιπόν τόσο ισχυρές στις χώρες της περιοχής, ώστε είναι αδύνατον να υλοποιηθεί κάποια συγκρότηση ενός κοινού διεκδικητικού βαλκανικού μετώπου μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ή της Ε.Ε.».
Ποιο θεωρείτε το πιο σημαντικό γεγονός αυτήν την εποχή για τα Βαλκάνια;
«Το σημαντικότερο γεγονός της εποχής μας στα Βαλκάνια, αυτό που σφραγίζει και το μέλλον τους, είναι η διεθνής αναγνώριση της μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου. Πρόκειται για εξέλιξη δραματικής σημασίας. Μονιμοποιεί ουσιαστικά τη χρήση στρατιωτικής βίας από ξένες δυνάμεις για την απόσπαση εδαφών από την επικράτεια μιας χώρας, τη μετατροπή τους σε ντε φάκτο ανεξάρτητη περιοχή και τελικά τη διεθνή αναγνώρισή τους ως ανεξάρτητο κράτος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ενθαρρύνονται οι ισχυρότερες χώρες ή αυτές με τους ισχυρότερους συμμάχους να αρπάζουν βιαίως εδάφη των γειτόνων τους με τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα τα κρατήσουν και θα τα ενσωματώσουν. Η πολιτική αυτή, η οποία εντάσσεται στη γενικότερη τάση ενθάρρυνσης της βίαιης αλλαγής συνόρων, προοιωνίζει νέο κύκλο αιματηρών συγκρούσεων στα Βαλκάνια - στη Βοσνία, στην ΠΓΔΜ, στη Σερβία, ίσως ακόμη και στη Βουλγαρία με τη μεγάλη τουρκική μειονότητά της. Η διεθνής αναγνώριση της μονομερούς ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου συνιστά μοιραίο πλήγμα και εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αποτελεί άκρως επικίνδυνο προηγούμενο για την αναγνώριση και του παράνομου κατοχικού ψευδοκράτους των τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο».
Η ΠΓΔΜ όπως δείχνουν τα τελευταία γεγονότα έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Εκτιμάτε πώς θα συνεχίσει να υπάρχει ως ενιαία χώρα ή σε λίγα χρόνια θα αποτελεί πραγματικότητα ο διαμελισμός της σε αλβανικό και σλαβικό κομμάτι; Ποια στάση κατά τη γνώμη σας θα πρέπει να κρατήσει η χώρα μας;
«Η ΠΓΔΜ αποτελεί ένα τεχνητό κράτος. Οι δύο λαοί που κατοικούν εκεί έχουν εντελώς διαφορετικούς στόχους. Οι μεν Αλβανοί επιθυμούν την απόσχιση των εδαφών τους και την ενσωμάτωσή τους στο Κόσοβο και εν συνεχεία στην Αλβανία, οι δε Σλάβοι αναζητούν μια ταυτότητα που να τους καθιστά διακριτό έθνος από εκείνο των Βουλγάρων ή των Σέρβων, οι οποίοι θα απειλήσουν να τους απορροφήσουν στο μέλλον, ιδίως αν αποσχιστούν οι Αλβανοί.
Το κράτος της ΠΓΔΜ είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσει μακροπρόθεσμα ως ενιαίο κράτος. Το πιθανότερο είναι πως θα διασπαστεί σε σλαβικό και αλβανικό κομμάτι. Μέχρι τότε όμως αποτελεί άριστο πιόνι στα χέρια της Ουάσινγκτον, η οποία
Μετά τις πρόσφατες εκλογές στην ΠΓΔΜ που συνοδεύτηκαν από την έξαρση του αλυτρωτισμού και την ένταση στις σχέσεις Σλάβων και Αλβανών κατοίκων της ΠΓΔΜ, η επίλυση του θέματος της ονομασίας είναι πλέον ανέφικτη σε αυτή τη φάση.
Η προβολή βέτο εκ μέρους της κυβέρνησης Καραμανλή στην ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ - κάτι που θα ενίσχυε την αστική τάξη της ΠΓΔΜ, άρα και την επιθετικότητά της - συνιστά μονόδρομο. Καμία βάση συνεργασίας δεν υφίσταται με αυτό το επιθετικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Οι σχέσεις Αθήνας - Σκοπίων έχουν πλέον τεθεί σε τροχιά επιδείνωσης, η οποία όχι μόνο θα συνεχιστεί, αλλά και θα χειροτερέψει».
Πώς σχολιάζετε την ορμητική ανάπτυξη της επιρροής της Τουρκίας στα Βαλκάνια, σε διαστάσεις πρωτοφανείς εδώ και έναν αιώνα; Ποιοι παράγοντες ευνόησαν ή ευνοούν αυτή τη νέα πραγματικότητα; Έχουν τελειώσει τα βάσανα και η αναταραχή στην περιοχή των Βαλκανίων;
«Η δυναμική επιστροφή της Τουρκίας και Βαλκάνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας συνιστά κορυφαία γεωπολιτική αλλαγή στην περιοχή μας. Όσο υπήρχε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» αλλά και η ενιαία Γιουγκοσλαβία, τα Βαλκάνια ήταν μια περιοχή απολύτως «φραγμένη» απέναντι στην τουρκική επιρροή. Η μοναδική «συμμαχική» χώρα των Βαλκανίων προς την Τουρκία ήταν η Ελλάδα, η οποία θεωρεί την Τουρκία ως τον απ' αριθμόν ένα εχθρό της!
Τώρα όμως όλα αυτά άλλαξαν. Η Άγκυρα επηρεάζει καθοριστικά την πολιτική ζωή της Βουλγαρίας μέσω του κόμματος της τουρκικής μειονότητας που συμμετέχει σε όλες τις βουλγαρικές κυβερνήσεις. Η Τουρκία έχει στενές σχέσεις με τη Βοσνία, την Αλβανία, το Κόσοβο, την ΠΓΔΜ.
Ουδέποτε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, είχε η Τουρκία τόσο ισχυρή επιρροή στα Βαλκάνια όση έχει σήμερα.
Τις συνέπειες αυτών των εξελίξεων θα τις αισθανθούν τα Βαλκάνια και η Ελλάδα στο άμεσο μέλλον. Αν μάλιστα προχωρήσει και η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., οπότε η Άγκυρα θα μπορέσει να αξιοποιήσει τους εσωτερικούς μηχανισμούς της Ε.Ε. για την επέκταση της οικονομικοπολιτικής επιρροής της στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες, το φασίζον στρατιωτικοπολιτικό καθεστώς της Άγκυρας θα αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη στα Βαλκάνια.
Η κυβέρνηση Καραμανλή θα έπρεπε να είναι ριζικά αντίθετη στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και όχι σημαιοφόρος της σε βαθμό που να προκαλεί τα ειρωνικά χαμόγελα των υπολοίπων Ευρωπαίων, όπως συμβαίνει σήμερα».
Και η επανεμφάνιση της Ρωσίας; Πώς τη σχολιάζετε;
«Πολλές υπερβολές γράφονται γύρω από την επανεμφάνιση της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Η Ελλάδα σίγουρα ωφελείται από την επανάκαμψη της Μόσχας επειδή η Ρωσία είναι η μόνη χώρα που μπορεί να αναχαιτίσει εν τίνι μέτρω την επέκταση της τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια.
Υπ' αυτό το πρίσμα είναι ορθή η επιμονή του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον στρατηγικής σημασίας ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου «Σάουθ Στριμ (Νότιο Ρεύμα)» παρά τη λυσσώδη αντίδραση των Αμερικανών.
Η πραγματικότητα όμως επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι ουδέποτε η ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια ήταν τόσο μικρή όσο σήμερα. Αυτό που επιχειρεί η Μόσχα είναι η αξιοποίηση αφενός των ενεργειακών της πηγών και αφετέρου των προβλημάτων της Σερβίας προκειμένου να δημιουργήσει τις βάσεις αναστήλωσης της πολιτικής της επιρροής στα Βαλκάνια σε εντελώς καινούργιο πλαίσιο, ξεφεύγοντας από το απόλυτο μηδέν της εποχής Γέλτσιν.
Η ένταξη όμως στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. καταρχάς της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας και εν συνεχεία όλων των βαλκανικών κρατών υψώνει ανυπέρβλητο, στρατηγικής σημασίας φράγμα απέναντι στις δυνατότητες αύξησης της ρωσικής επιρροής στο πολιτικό επίπεδο. Οφείλουμε να έχουμε επίγνωση του γεγονός αυτού».
Ποιος είναι o Γιώργος Δελαστίκ.
Γεννήθηκε στην Aθήνα το 1952 και σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Eίναι δημοσιογράφος, ειδικός σε θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής. Aπό το 1981 παρακολουθεί συστηματικά τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τις εξελίξεις στη Mέση Aνατολή και στα Bαλκάνια. Γνωρίζει δώδεκα ξένες γλώσσες. Tο παρόν βιβλίο του είναι το έβδομο σε διεθνή θέματα. Έχουν προηγηθεί τα H Tουρκία στην Eυρώπη; E, λοιπόν, Όχι! (2004) και Αποκάλυψη Τώρα - Ο Δρόμος προς τη Μονοκρατορία (2001), τα οποία κυκλοφορούν επίσης από τις εκδόσεις μας, H Nέα Γιάλτα (1994), Θύελλα στον Kόλπο (1991), Συνωμοσία στη Mεσόγειο (1986) και Aφγανιστάν (1985). Mελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε ξένα περιοδικά. Έχει εργαστεί σε πολλές εφημερίδες, ραδιοσταθμούς και περιοδικά. Σήμερα είναι διευθυντής της εβδομαδιαίας εφημερίδας Πριν, αρθρογράφος στις εφημερίδες Έθνος και Hμερησία και σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)