How cryptography is a key weapon in the fight against empire states

What began as a means of retaining individual freedom can now be used by smaller states to fend off the ambitions of larger ones

'Africa is coming online, but with hardware supplied by China. Will the internet be the means by which Africa continues to be subjugated into the 21st century?' Photograph: Mao Siqian/Corbis

The original cypherpunks were mostly Californian libertarians. I was from a different tradition but we all sought to protect individual freedom from state tyranny. Cryptography was our secret weapon. It has been forgotten how subversive this was. Cryptography was then the exclusive property of states, for use in their various wars. By writing our own software and disseminating it far and wide we liberated cryptography, democratised it and spread it through the frontiers of the new internet.

The resulting crackdown, under various "arms trafficking" laws, failed. Cryptography became standardised in web browsers and other software that people now use on a daily basis. Strong cryptography is a vital tool in fighting state oppression. That is the message in my book,Cypherpunks. But the movement for the universal availability of strong cryptography must be made to do more than this. Our future does not lie in the liberty of individuals alone.

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2013/jul/09/cryptography-weapon-fight-empire-states-julian-assange

Διαβάστε περισσότερα...

Getting Erdoğan Wrong | JINSA Online

Getting Erdoğan Wrong | JINSA Online

Διαβάστε περισσότερα...

Commentary: Region Responds to Egypt's Coup | The National Interest

Commentary: Region Responds to Egypt's Coup | The National Interest

Διαβάστε περισσότερα...

Ινφογνώμων Πολιτικά: H Aίγυπτος επέδωσε νότα διαμαρτυρίας στην Τουρκία για ανάμειξη στα εσωτερικά της

Ινφογνώμων Πολιτικά: H Aίγυπτος επέδωσε νότα διαμαρτυρίας στην Τουρκία για ανάμειξη στα εσωτερικά της

Διαβάστε περισσότερα...

Turkey Saying Farewell To Europe? – Analysis

By JTW

July 11, 2013

Overcoming the crisis in Turkey’s relations with the European Union which has erupted over the Gezi Park protests is clearly very important. But doing so would not resolve the very deep-rooted underlying problems that exist between Turkey and Union.

By Ozdem Sanberk

Negotiations for full membership

The EU decision to open negotiations with for full membership on 3 October 2005 represented an historic turning point which opened the way for radical future changes in Turkey, inside the Union, and indeed in the region and one that would have major repercussions for the world order. The decision implied that a large country, with a Muslim population and an imperial past had achieved a major institutional gain despite the engrained hostility in parts of Western public opinion and had established itself in full strength at the center of European political and diplomatic life. Following the decision of 3 October 2005, a stream of visits to Ankara by world leaders soon began and furthermore foreign investment began to pour into Turkey, not just from Europe, but also from the entirely world and perhaps especially the Arab countries.

Read more http://www.eurasiareview.com/11072013-turkey-saying-farewell-to-europe-analysis/

Διαβάστε περισσότερα...

Post-Morsi Egypt: Gulf In, Turkey Out

By: Fehim Taştekin for Al-Monitor Turkey Pulse

CAIRO — The opposition crowd packing Tahrir Square began to celebrate long before the news of the “coup” reached the square and polarized the world between those who said it was a “coup” and those who didn’t. A young man asked me where I was from, and when I said, “Turkey,” he got the crowd chanting “Turkey, Turkey.” I also came across those intriguing pro-Turkey chants after the coup was announced. Unlike Turkey, Qatar was the target of anger at Tahrir. The people there had not identified Ikhwan with the Justice and Development Party (AKP), as many did in Turkey, at least not before Foreign Minister Ahmet Davutoglu’s diplomatic efforts against the coup were revealed in Cairo. If nothing else, the crowd remembered that Prime Minister Recep Tayyip Erdogan had once recommended secularism to Ikhwan. And Mohammed Morsi’s Islamist agenda was one of their grievances. Plus, people are more or less able to make a distinction between a country and its government.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/07/turkey-loses-popularity-in-egypt.html#ixzz2Z91NZiau

Διαβάστε περισσότερα...

How Egypt’s ‘Revolution’ Betrayed Itself » CounterPunch: Tells the Facts, Names the Names

How Egypt’s ‘Revolution’ Betrayed Itself » CounterPunch: Tells the Facts, Names the Names

Διαβάστε περισσότερα...

Analysts: Improvement in relations with Ankara unlikely | JPost | Israel News

Analysts: Improvement in relations with Ankara unlikely | JPost | Israel News

Διαβάστε περισσότερα...

Turkey Has Role to Play in Egypt

By: Nervana Mahmoud for Al-Monitor Posted on July 10.

On July 9, Egypt’s Foreign Ministry summoned the Turkish ambassador over Ankara's calls for UN intervention in Egypt, following the controversial ouster of President Mohammed Morsi. The sharp deterioration in the relationship between the two nations could not be more different than the warmth Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan received on his visit to Cairo in September 2011. The hero’s welcome Erdogan received — which came only a few months after Egypt’s revolution against former President Hosni Mubarak — stemmed mainly from his ability to present the Egyptian public with a possible third way for politics, which was distant from the traditional fight between the generals and the Islamists. Many in Egypt viewed Erdogan as the man who stood against the military, and also offered the right balance between Islam and politics.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/07/turkey-role-egypt-transition-mediator.html#ixzz2YqUJuuXD

Διαβάστε περισσότερα...

Will Erdogan's Policies Endanger Turkish Investments in Egypt?

Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan (L) speaks at the Egyptian-Turkish Economic Forum in Cairo, during the last day of his two-day trip to Egypt, Nov. 18, 2012. (photo by REUTERS/Asmaa Waguih)

Turkish businessmen, who have invested $2 billion in Egypt, are seriously worried by the AKP-led government’s policy of supporting deposed President Mohammed Morsi and not recognizing the new government that came in with the coup.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/business/2013/07/turkey-businessmen-egypt-fear-erdogan-support-morsi.html#ixzz2YqU5yRnu

Διαβάστε περισσότερα...

Turmoil in Egypt Has Made Strange Bedfellows of Regional Foes

Ever since Egypt’s military capitalized on a popular uprising to oust—and detain—the country’s democratically elected President Morsi, governments, politicians and extremists across the region are spinning the events in Egypt to suit their own narratives, whether it is to argue that democracy can’t be trusted, or that Islamists can’t be trusted with democracy—or that the Western powers don’t trust Arabs with democracy, except when it produces Western-leaning governments.

Read more: http://ideas.time.com/2013/07/10/turmoil-in-egypt-has-made-strange-bedfellows-of-regional-foes/#ixzz2YqTlZ0Ij

Διαβάστε περισσότερα...

Egyptian rebels call for international support - Middle East News | Latest News Headlines | The Irish Times - Tue, Jul 09, 2013

Egyptian rebels call for international support - Middle East News | Latest News Headlines | The Irish Times - Tue, Jul 09, 2013

Διαβάστε περισσότερα...

POLITICS - Egyptian Foreign Ministry asks Turkey 'not to take sides': Ambassador

POLITICS - Egyptian Foreign Ministry asks Turkey 'not to take sides': Ambassador

Διαβάστε περισσότερα...

Οι ΗΠΑ εξετάζουν πλήρη απόσυρση από το Αφγανιστάν

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα, απογοητευμένος από τις σχέσεις του με τον Αφγανό πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο πλήρους απόσυρσης των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν στο τέλος του 2014. Ο Ομπάμα έχει δεσμευθεί ότι ώς τo τέλος του 2014 οι ΗΠΑ θα έχουν αποχωρήσει από το Αφγανιστάν αλλά διαπραγματεύεται με τους Αφγανούς την παραμονή μιας μικρής δύναμης. Οι σχέσεις με τον Χαμίντ Καρζάι έφθασαν στο ναδίρ τον περασμένο μήνα, όταν οι ΗΠΑ επεχείρησαν έναρξη διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν στο Κατάρ και ο Καρζάι όχι μόνο αρνήθηκε να λάβει μέρος στις συνομιλίες, αλλά και διέκοψε τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για τη συμφωνία παραμονής αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν μετά το 2014.

Εν συνεχεία, η τηλεδιάσκεψη μεταξύ των δύο ηγετών, που είχε στόχο να εκτονώσει τις εντάσεις, έληξε άδοξα, με τον Καρζάι να κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι προσπαθούν να διαπραγματευθούν ξεχωριστή συμφωνία με τους Ταλιμπάν και τους Πακιστανούς υποστηρικτές τους και αφήνουν την εύθραυστη κυβέρνησή του βορά στα νύχια των εχθρών της.

Ο Ομπάμα απάντησε ότι Αμερικανοί έχουν χάσει τη ζωή τους, στηρίζοντας την κυβέρνηση Καρζάι. Από την ημέρα εκείνη, η εναλλακτική της πλήρους απόσυρσης έπαψε να αποτελεί απλώς το χειρότερο σενάριο και έγινε σοβαρό ενδεχόμενο. Οι αξιωματούχοι που μίλησαν για το θέμα τόνισαν ότι δεν έχουν ληφθεί ακόμη αποφάσεις και ότι στόχος των ΗΠΑ παραμένει η διαπραγμάτευση μιας μακροπρόθεσμης συμφωνίας ασφαλείας. Στη μακροχρόνια εσωτερική διαμάχη μεταξύ Λευκού Οίκου και στρατηγών για το Αφγανιστάν, οι στρατηγοί ήταν συνήθως εκείνοι που ζητούσαν παράταση της αμερικανικής παρουσίας. Τώρα όμως δεν είναι σαφές αν το Πεντάγωνο θα αντιστεκόταν σε περίπτωση που ο Λευκός Οίκος ζητούσε πλήρη και εσπευσμένη αποχώρηση. Οι υφιστάμενοι σχεδιασμοί προβλέπουν ότι οι 63.000 Αμερικανοί στρατιώτες που βρίσκονται τώρα στο Αφγανιστάν θα μειωθούν σε 34.000 ώς τον Φεβρουάριο του 2014 και η συντριπτική πλειοψηφία θα έχει αποχωρήσει ώς το τέλος του 2014.

Στις συνομιλίες, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν επιμένει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να εγγυώνται την ασφάλεια του Αφγανιστάν και να αντιμετωπίζουν το Πακιστάν ως το κύριο εμπόδιο στον αγώνα εναντίον των ανταρτών. Αν οι ΗΠΑ προσφέρουν τις εγγυήσεις που ζητεί το Αφγανιστάν, θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν τις επιθέσεις εναντίον προπυργίων των Ταλιμπάν στο Πακιστάν πολύ μετά το 2014, χρονιά κατά την οποία η κυβέρνηση Ομπάμα δηλώνει ότι σκοπεύει να περιορίσει το πρόγραμμα μυστικών βομβαρδισμών του Πακιστάν από τη CIA.

Διαβάστε περισσότερα...

Σε αναβρασμό η Αίγυπτος

Απορρίπτουν την πρόταση ένταξης στην αιγυπτιακή κυβέρνηση οι Αδελφοί ΜουσουλμάνοιΟι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, δηλώνουν πως «δεν συνθηκολογούν με πραξικοπηματίες». Τη διαδικασία για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης δήλωσε πως θα αρχίσει ο μεταβατικός πρωθυπουργός, Χάζεμ ελ-Μπεμπλάουι.

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, από τους οποίους προέρχεται ο αποπεμφθείς πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι, «δεν συνθηκολογούν με πραξικοπηματίες, απορρίπτουν οτιδήποτε απορρέει από το στρατιωτικό πραξικόπημα» και συνεπώς απορρίπτουν την πρόταση να ενταχθούν στη νέα κυβέρνηση, δήλωσε σήμερα ο Τάρεκ αλ-Μόρσι, εκπρόσωπος του ισλαμιστικού κινήματος, απαντώντας στην πρόταση που είχε κάνει μερικές ώρες νωρίτερα ο μεταβατικός πρωθυπουργός. Τη νύχτα, ο Αχμεντ αλ-Μουσλιμάνι, εκπρόσωπος της προεδρίας, τον οποίο επικαλείται το επίσημο αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων Mena, είχε δηλώσει ότι ο Χάζεμ Μπεμπλάουι, ο οποίος διορίστηκε μεταβατικός πρωθυπουργός χθες βράδυ, θα πρόσφερε «ορισμένες θέσεις» στους κόλπους της μεταβατικής κυβέρνησης στο Κόμμα Ελευθερίας και Δικαιοσύνης, την πολιτική πτέρυγα των Αδελφών Μουσουλμάνων. Μετά τα βίαια επεισόδια στο Κάιρο που προκάλεσαν, σύμφωνα με τις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών, τον θάνατο τουλάχιστον 51 ανθρώπων στη διάρκεια συγκέντρωσης υποστηρικτών του Μόρσι, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είχαν καλέσει σε «εξέγερση εναντίον όσων προσπαθούν να κλέψουν την επανάσταση με τα άρματα μάχης». Ο Μόρσι αποπέμφθη στις 3 Ιουλίου από τον στρατό μετά τις μαζικές διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης που ζητούσε την απομάκρυνσή του από την εξουσία. Ο νέος μεταβατικός πρωθυπουργός της Αιγύπτου Χάζεμ ελ-Μπεμπλάουι δήλωσε ότι θα αρχίσει σήμερα τη διαδικασία για τον σχηματισμό της νέας του κυβέρνησης, έχοντας τη πρώτη συνάντηση με τους φιλελεύθερους ηγέτες Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και Ζιάντ Μπάχα-Ελντίν. Ο Μπεμπλάουι είπε ότι αναγνωρίζει πως θα είναι δύσκολο να υπάρξει η ομόφωνη υποστήριξη των Αιγυπτίων για τη νέα του κυβέρνηση. «Βεβαίως σεβόμαστε την κοινή γνώμη και προσπαθούμε να εναρμονιστούμε με τις προσδοκίες του λαού, ωστόσο υπάρχει πάντα ένας χρόνος επιλογής, υπάρχουν περισσότερες από μια εναλλακτικές, δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλο τον κόσμο». Ο Μπεμπλάουι, οικονομολόγος και πρώην υπουργός Οικονομικών διορίστηκε προσωρινός πρωθυπουργός χθες και ο Ελ Μπαραντέι, πρώην διπλωμάτης στον ΟΗΕ, διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο Μπάχα-Ελντίν, νομικός και μέλος του κοινοβουλίου είναι επίσης ένας σημαίνων φιλελεύθερος πολιτικός. Η μεγαλύτερη φιλελεύθερη συμμαχία στην Αίγυπτο απέσυρε την ανακοίνωση με την οποία απέρριπτε το συνταγματικό διάταγμα το οποίο θέτει το πλαίσιο της πολιτικής μετάβασης και εκδόθηκε χθες από τον προσωρινό πρόεδρο της χώρας, αντικαθιστώντας την με νέα ανακοίνωση όπου οι επικρίσεις που διατυπώνονται έχουν αμβλυνθεί. Το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας (NSF), που είναι ο κύριος συνασπισμός της αιγυπτιακής αντιπολίτευσης, επαναλαμβάνει ότι δεν ζητήθηκε η γνώμη του για το διάταγμα και δηλώνει ότι αυτό περιλαμβάνει άρθρα με τα οποία δεν συμφωνεί, ενώ άλλα άρθρα είτε απουσιάζουν παντελώς είτε χρήζουν τροποποίησης. Στη νέα αυτή ανακοίνωση το NSF αναφέρει ότι θα γνωστοποιήσει τις απόψεις του στον προσωρινό πρόεδρο. www.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Περί ρουφιάνων στο δημόσιο βίο

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Στη νεοελληνική υπάρχει η λέξη ρουφιάνος, η οποία αποδίδει τις έννοιες του καταδότη, του ραδιούργου, του δολοπλόκου, του συκοφάντη. H σημερινή χρήση της λέξης, με τις πιο πάνω έννοιες, αποτελεί εννοιολογική φθορά σε σχέση με την αρχική της σημασία. Στην ιταλική γλώσσα, από την οποία προέρχεται η λέξη, ruffiano σημαίνει το αδύνατο και ψωριάρικο άλογο (stallone ruffiano), το οποίο βάζουν με τη φοράδα κατά την περίοδο του οίστρου της. Επειδή η φοράδα είναι ζόρικο ζώο και τις πρώτες ημέρες του οίστρου της γίνεται πολύ επιθετική, δαγκώνοντας και κλωτσώντας, με κίνδυνο να τραυματίσει άσχημα το αρσενικό, οι εκτροφείς για να προστατεύσουν τον καθαρόαιμο επιβήτορα βάζουν για λίγες μέρες το ρουφιάνο με τη φοράδα, ο οποίος δεινοπαθεί. Αφού αρχίσει η φοράδα να «μαλακώνει» τότε αποσύρουν τον κακομοίρη το ρουφιάνο και βάζουν τον επιβήτορα για την αναπαραγωγή. Έτσι, η λέξη μεταφορικώς χρησιμοποιείτο για να δηλώσει τον αχυράνθρωπο, τον αναλώσιμο τύπο, ο οποίος ανελάβανε ποταπές αποστολές, με σκοπό να μην εκτεθεί ο πλειστάκις υψηλά ιστάμενος και δειλώς κρυβόμενος εντολέας.

Επί της ουσίας όμως, ελαχίστη διαφορά υπάρχει μεταξύ της αρχικής και της εσχάτης χρήσης. Πρόκειται για άτομα χθαμαλού ήθους, τα οποία, με δήθεν εκσεσημασμένο ενδιαφέρον, δάπτουν πάσαν πληροφορία που μπορεί να πλήξει άλλους και να τους δώσει πλεονεκτήματα έναντι τρίτων. Άτομα, μονίμως εξωνημένα, τα οποία μπορεί να σε παρασύρουν με υποκριτική ευγένεια και ανέντιμη κολακεία σε παραπλανητικές ατραπούς.

Με αυτό τον τρόπο δηλώνουν την ύπαρξή τους στις κοινωνικές συναναστροφές. Η ρουφιανιά αποτελεί προϊόν δυσανεξίας έναντι της απεραντοσύνης του εσωτερικού τους κενού. Ο ρουφιάνος γνωρίζει αυτό το κενό, το οποίο του προκαλεί φόβο και προσπαθεί να το ξεπεράσει παραγεμίζοντας λαίμαργα την ύπαρξή του με κακία. Η ρουφιανιά αποτελεί γι΄ αυτούς το καλύτερο άλλοθι για την τραγωδία του κενού τους.

Για να γίνει κάποιος ρουφιάνος απαραίτητη προϋπόθεση είναι να νιώθει κατώτερος και να μην μπορεί να σταθεί ανάμεσα στους άλλους. Τούς συναντά κανείς σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Η επίδρασή τους όμως στο δημόσιο βίο εξαρτάται από την κοινωνική και πολιτική ισχύ που διαθέτουν.

Σήμερα πολλοί υποτιμούμε το ρόλο που διαδραματίζουν αυτά τα αναλώσιμα ανθρωποειδή καθώς επίσης και την ανεκτίμητη σημασία τους στο δημόσιο βίο λόγω της πολλαπλής χρήσης που δύνανται να έχουν για όσους χρησιμοποιούν τους ρουφιάνους ως χρησίμους ηλιθίους και ως όργανα άσκησης εξουσίας. 

Οι ρουφιάνοι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: η πρώτη είναι η κατηγορία των αναλωσίμων-ρουφιάνων οι οποίοι ρουφιανεύουν εκπληρώνοντας περισσότερο μία ψυχολογική ανάγκη, απόρροια υπαρξιακού προβλήματος. Πρόκειται για εκείνους, οι οποίοι με τις ρουφιανές τους προκαλούν ζημιά σε άλλους, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να μην εξασφαλίζουν κάποιο όφελος ή κάποιο πλεονέκτημα. Οι τύποι αυτοί είναι αναλώσιμοι και αν τυγχάνουν αποδοχής από τους άλλους είναι γιατί χρειάζονται τις υπηρεσίες τους αλλά όχι τους ιδίους, διότι τη ρουφιανιά πολλοί ηγάπησαν, το ρουφιάνο όμως ουδείς.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των ναρκίσσων-ρουφιάνων, τους οποίους συναντάς παντού, αλλά πάντοτε σε υψηλά δώματα… κομματικά, κρατικά εκκλησιαστικά. Αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους πρώτους γιατί ξέρουν να ελίσσονται όπως τα ερπετά και διαθέτουν επίσης κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Πρώτο ευδιάκριτο γνώρισμα η αλαζονεία, γιατί το ηθικό τους ενισχύεται όταν μειώνουν τους άλλους ρουφιανεύοντας. Η αναισχυντία είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, γιατί δεν ντρέπονται ποτέ για το κακό που κάνουν αφού είτε έτσι είτε αλλιώς αισθάνονται ανώτεροι από τους άλλους. Φθόνος, αφού ο ρουφιάνος φθονεί όλους εκείνους με τους οποίους αυτοσυγκρινόμενος μαζί τους συνειδητοποιεί την κατωτερότητά του και αισθάνεται ότι τον απειλούν, για να θυμηθούμε τη σοφή ρήση του Σόρεν Κίρκεγκαρντ ότι «ο φθόνος είναι στην πραγματικότητα συντετριμμένος θαυμασμός» ή ακόμη κατά το αριστοτελικό, «ο φθόνος είναι η λύπη για τους αναξίως ευτυχούντες». Η δράση τους, όταν αισθάνονται ότι απειλούνται, στηρίζεται πάνω σε ένα τρόπο σκέψης, συντιθέμενο από αυταπάτες, αιθεροβασίες, εσκεμμένες στρεβλώσεις της πραγματικότητας και αυθαίρετους συσχετισμούς γεγονότων, τον οποίο μάλιστα εκλαμβάνουν ως μαγικό.

Ανενδοιάστως ρουφιανοποιούν κατ’ εκμετάλλευση άλλους, ευρισκομένους σε ιεραρχικά κατώτερη θέση, εκλαμβάνοντάς τους εξ ορισμού ως σκαλοπάτια ανέλιξης. Όταν ανέλθουν ψηλά στον ουρανό, αφού πρώτα σάρκισαν όποιον η ανασφάλειά τους τον εκλάβει στο δρόμο τους ως απειλή, αισθάνονται μακαρία εσαεί αυτοδικαιωμένοι. Επειδή όμως γνωρίζουν πολύ καλά τις μεθόδους που διεξήθλαν δεν μπορούν να ησυχάσουν και γίνονται ανυπέρβλητα αλαζονικοί, αδίσταχτα θρασείς, μα πάνω απ΄όλα θανάσιμα επικίνδυνοι για να προστατευτούν και να πείθουν για την ηθική τους υπεροχή. Γι’ αυτό άλλωστε μονίμως πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι είναι ρουφιάνοι και βλάκες αλλά οι ίδιοι, ποτέ. Τόση βέβαια είναι η συνειδητοποίηση της υπεροχής τους ώστε όταν τους βλέπεις δημοσίως, συνομαδωμένους και τυρβάζοντες περί πολλών, είσαι «τυχερός» αν σου ρίξουν καμιά ματιά ή σου πουν κανένα «καλημέρα». Το να τους πλησιάσεις...δεν το συστήνω… γιατί αναδίδουν τη βρόμα χοιροστασίου. Πόσους υψηλόβαθμους επιπολάζοντες αξιωματούχους δεν είδαμε να σέρνουν πίσω τους ένα βίο δαψιλή ρουφιανιάς, ενώ ταυτοχρόνως να μιλούν για τη μοναδικότητά τους;

Κάποτε συνομιλούσα με ένα υψηλόβαθμο μανδαρίνο, βυθισμένο στη ματαιοδοξία της δόξας και του πλούτου, απ’ εκείνους που αποτελεί κοινό μυστικό ότι η ανέλιξη τους ήταν η εξαργύρωση των γραμματίων που εξασφάλισαν μία ζωή προσφέροντας δαψιλώς τις ευγενείς χορηγίες ρουφιανιάς σε ανωτέρους του. Φλυαρώντας ακατάπαυστα για το θεάρεστο έργο το οποίο ανέκαθεν προσέφερε στην πατρίδα, άρχισε να ταυτίζεται αυτάρεσκα με πρόσωπα, εγνωσμένου ήθους, ίνα πληρωθεί στη σκέψη μου το ρηθέν διά της λαϊκής θυμοσοφίας, πολλάκις ειρημένου, «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια». Βεβαίως, όλα αυτά τα ρουφιανορεντίκολα του δημοσίου παραπετάσματος δεν θα μπορούσαν να κάνουν βήμα χωρίς την κάλυψη άλλων ρουφιάνων, οι οποίοι τους ρυμούλκησαν δίκην αμοιβαίου συμφέροντος.

Αμφότερες οι κατηγορίες αποτελούν παραλλαγή της κοινής βλακείας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ τους είναι ότι όσοι ανήκουν στη πρώτη δεν το ξέρουν, όσοι ανήκουν στη δεύτερη το ξέρουν και δεν το ομολογούν, καθώς επίσης η πρώτη αποτελεί τον αναβολέα για την κοινωνική και πολιτική ανέλιξη της δεύτερης. Εν πάση περιπτώσει, αμφότερες οι κατηγορίες πιστεύουν ότι επιτελούν θέσφατο κοινωνικό έργο.   

Διαθέτουν απύθμενο μίσος για ένα τρόπο ζωής που ανανεώνεται και οξυγονούται μέσα σε πλαίσιο ελεύθερης σκέψης και δράσης. Μισούν το ανεπιτήδευτο, το ανυπόκριτο και το ανεπίπλαστο γιατί τους αποκαλύπτει και τους εκθέτει προς δημοσία θέα. 

Πολλές φορές διερωτόμαστε για τα ελλείμματα δημοκρατίας, όμως ελάχιστοι αντιλαμβανόμαστε ότι η δημοκρατία είναι προϊόν πολιτικής κουλτούρας ενός λαού. Όταν ο δημόσιος βίος βυθίζεται στην τύρβη των ρουφιάνων, οι οποίοι καταλαμβάνουν δημόσιες κομβικές θέσεις, ανακυκλώνοντας νοοτροπίες που συντίθενται από αλλεπάλληλες οσφυοκαμψίες, δουλοπρεπείς κολακείες, πισώπλατες μαχαιριές, ανίερες συμμαχίες, μεθοδική χρησιμοθηρία και στημένα σκηνικά μιας κάλπικης κοινωνικότητας, τότε και η δημοκρατία καταντά λέξη κενή περιεχομένου.

Διαβάστε περισσότερα...

Gulenism: The Middle Way or Official Ideology?

Gulenism: The Middle Way or Official Ideology?

Διαβάστε περισσότερα...

Κλίμα έντασης στην Αίγυπτο-Εν αναμονή του διορισμού του μεταβατικού πρωθυπουργού

Εν αναμονή του διορισμού του μεταβατικού πρωθυπουργού, η Αίγυπτος προετοιμάζεται για νέες μαζικές διαδηλώσεις που οργανώνουν υποστηρικτές και αντιπολιτευόμενοι στον Μοχάμεντ Μόρσι, κυρίως στο Κάιρο, όπου δυνάμεις του στρατού έχουν αναπτυχθεί για να αποτρέψουν τυχόν νέες συγκρούσεις.

Σε κλίμα έντασης το οποίο επιβαρύνει η έκρηξη βίας που προκάλεσε τον θάνατο 37 ανθρώπων σε 24 ώρες, το κίνημα Τάμαροντ (εξέγερση στα αραβικά) το οποίο ήταν το πρώτο που είχε καλέσει στις μαζικές διαδηλώσεις κατά του Μόρσι, κάλεσε εκ νέου σήμερα σε νέα κινητοποίηση. Στην πλατεία Ταχρίρ όπου έχουν κατασκηνώσει ομάδες διαδηλωτών κατά του Μόρσι, ενώνουν τις δυνάμεις τους με άλλους που συγκεντρώνονται εκεί για να πραγματοποιήσουν πορείες σήμερα. Στο αντίπαλο στρατόπεδο, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι οποίοι υφίστανται μια εκστρατεία καταστολής από τις νέες αρχές, κάλεσαν από την πλευρά τους, τους πολίτες να διαδηλώσουν «κατά εκατομμύρια» καταγγέλλοντας το «αστυνομικό κράτος» που εδραιώνεται μετά το «στρατιωτικό πραξικόπημα». Οι ισλαμιστές ορκίστηκαν να μείνουν στους δρόμους έως την επάνοδο του Μόρσι, του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της χώρας, ενώ ο ιερωμένος Γιούσεφ αλ-Καραντάουι, ο μέντορας των Αδελφών Μουσουλμάνων από τους οποίους προέρχεται ο Μόρσι, δήλωσε ότι είναι «άκυρη» η αποπομπή του Μόρσι σε φάτουα που εξέδωσε. Επίσης σήμερα αναμένεται να σημειωθεί πρόοδος στις διαπραγματεύσεις για τον διορισμό του μεταβατικού πρωθυπουργού, θέση που προορίζεται για τον Μοχάμεντ ΕλΜπαραντέι, ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης στο Μόρσι. Ο ΕλΜπαραντέι, πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) είναι «η πιο λογική επιλογή» για τον σχηματισμό μιας μεταβατικής κυβέρνησης πριν από τις γενικές εκλογές, των οποίων η ημερομηνία διεξαγωγής δεν έχει οριστεί, δήλωσε σύμβουλος του προσωρινού προέδρου Αντλι Μανσούρ. Ωστόσο ο διορισμός του δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ, πρόσθεσε ο σύμβουλος, μετά την ανακοίνωση της είδησης από το επίσημο αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων ΜΕΝΑ και την επιβεβαίωσή της από στρατιωτική πηγή. Πηγή προσκείμενη στην υπόθεση εξήγησε ότι διαπραγματεύσεις είναι σε εξέλιξη με την ηγεσία του σαλαφιστικού κόμματος αλ-Νουρ, σε μια προσπάθεια να πειστεί να συμφωνήσει στην επιλογή του ΕλΜπαραντέι. Οι ΗΠΑ δεν στηρίζουν κανένα συγκεκριμένο πολιτικό σχήμα Η αντιπολίτευση στον Μόρσι είχε αναθέσει στον ΕλΜπαραντέι να την εκπροσωπεί στην πολιτική μετάβαση. Ο ΕλΜπαραντέι όταν επέστρεψε στην Αίγυπτο το 2010 ύστερα από σταδιοδρομία σε διεθνή οργανισμό, είχε υποστηρίξει τη λαϊκή εξέγερση η οποία και ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ το 2011 και κατόπιν είχε ζητήσει την απομάκρυνση του Μόρσι από την εξουσία. Στο πλευρό του ΕλΜπαραντέι, του αρχηγού του σαλαφιστικού κόμματος και αντιπροσωπείας του Τάμαροντ, μεταξύ άλλων, ο αρχηγός του στρατού, ο στρατηγός Αμπντελ Φάταχ αλ-Σίσι, ανακοίνωσε το βράδυ της Τετάρτης την απομάκρυνση του Μόρσι, τον οποίο αντικατέστησε την επομένη ο Μανσούρ, ο πρόεδρος του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επανέλαβε ότι η χώρα του δεν στηρίζει κανένα συγκεκριμένο αιγυπτιακό κόμμα στη χώρα αυτή που είναι πιο διχασμένη από ποτέ. Σε τεταμένο κλίμα ο Μανσούρ είχε επαφές με τον στρατηγό Σίσι, τον νέο ισχυρό άνδρα της χώρας, όπως και με τον ΕλΜπαραντέι και εκπροσώπους του Τάμαροντ. Μετά την απομάκρυνση του ισλαμιστή προέδρου με το επιχείρημα ότι δεν ήταν σε θέση να διευθετήσει την πολιτική κρίση, ο στρατός και οι νέες αρχές ξεκίνησαν εκστρατεία εναντίον των Αδελφών Μουσουλμάνων, οι οποίοι ανήλθαν στην εξουσία με την εκλογή του Μόρσι, ύστερα από 30 χρόνια απαγόρευσης του κινήματός τους από το καθεστώς Μουμπάρακ. Ο Μόρσι που κατηγορείται από τους αντιπάλους του για συγκέντρωση όλης της εξουσίας στα χέρια του, κρατείται από τον στρατό, ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης Μοχάμεντ Μπαντί όπως και οκτώ ακόμη ηγετικά στελέχη της Αδελφότητας κατηγορούνται για «υποκίνηση σε δολοφονία». Ο δεύτερος στην ιεραρχία της Αδελφότητας, ο Χαϊράτ αλ-Σατέρ συνελήφθη. Ένοπλες συγκρούσεις Σε μια επίδειξη ισχύος απέναντι στον στρατό, οι ισλαμιστές επιμένουν στον «ειρηνικό» χαρακτήρα των εκκλήσεων σε κινητοποιήσεις και καταγγέλλουν τις προβοκάτσιες. Ωστόσο κάτοικοι ορισμένων συνοικιών του Καΐρου επιβεβαίωσαν ότι είδαν υποστηρικτές τους, οπλισμένους με ξίφη, ρόπαλα και αυτόματα όπλα τη νύχτα που σφραγίστηκε από τις πολύνεκρες ταραχές. Στη συνοικία Μάνιαλ, κάτοικοι μίλησαν για ελεύθερους σκοπευτές που είχαν λάβει θέση πάνω σε στέγες σπιτιών. Στην πρωτεύουσα, οδοφράγματα και δρόμοι αποκλεισμένοι από πέτρες και καμένα λάστιχα μαρτυρούν τα βίαια επεισόδια που σημειώθηκαν, ενώ οι δυνάμεις καταστολής έχουν αναπτυχθεί σε πολλές οδικές αρτηρίες και σε γέφυρες. Ένοπλοι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης ελέγχουν τις προσβάσεις στην πλατεία Ταχρίρ. Την Παρασκευή τα βίαια επεισόδια στοίχισαν τη ζωή 30 ανθρώπων και τον τραυματισμό τουλάχιστον 1.400, κυρίως στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Στο Σινά, στη βορειοανατολική Αίγυπτο, πέντε αστυνομικοί και ένας στρατιώτης σκοτώθηκαν από ισλαμιστές και ένας κόπτης ιερέας από ενόπλους. Από την έναρξή τους στις 26 Ιουνίου, οι ταραχές έχουν προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 80 ανθρώπων στη χώρα.

Διαβάστε περισσότερα...

Σοβαρό πλήγμα στις σχέσεις των ΗΠΑ με τους συμμάχους

The New York Times

Οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Ευρωπαίους και τους Ασιάτες δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα την τελευταία εβδομάδα, ύστερα από τις αποκαλύψεις που θέλουν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες να κατασκοπεύουν χώρες με τις οποίες συνεργάζονται. Οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται σε μία ευαίσθητη στιγμή για την κυβέρνηση Ομπάμα, αφού οι ΗΠΑ είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη σύναψη συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Επίσης, πλήττουν την εικόνα του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Ευρώπη προκαλώντας κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε κράτη που διατηρούν μακροχρόνια σχέση φιλίας και συνεργασίας. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ κράτησε αυστηρή στάση για το όλο ζήτημα, δηλώνοντας ότι δεν είναι δυνατόν να δεχθεί την κατασκοπεία μεταξύ συνεργατών και πρότεινε να διακοπούν οι συζητήσεις για τη σύναψη της συνθήκης, έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση και αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη.

Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τους Ευρωπαίους είναι ότι οι παρακολουθήσεις προσέλαβαν διαστάσεις που δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν σε μία δημοκρατική χώρα. «Η Γαλλία είναι κυνική χώρα» δήλωσε ο Φρανσουά Χέισμπουργκ, ειδικός άμυνας και για έρευνες στρατηγικής, από το Παρίσι. «Ολοι παρακολουθούμε, αλλά η έκταση της κατασκοπείας των ΗΠΑ είναι υπερβολική. Μιλάμε για τουλάχιστον 60 εκατομμύρια συνδέσεις στη Γερμανία μέσα σε μία μέρα» πρόσθεσε. Ιδιαίτερα έντονη υπήρξε και η αντίδραση της Γερμανίας, αφού αυτές οι πρακτικές ξυπνούν δυσάρεστες ιστορικές μνήμες από την εποχή του ναζισμού.

«Εάν αποδειχθεί ότι οι καταγγελίες είναι αληθείς, τότε θα είναι αρκετό για να διαλυθεί η εμπιστοσύνη και να πληγεί σοβαρά η σχέση που έχουμε με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού» είπε ο Μίκαελ Γκρόσε Μπρέμερ, πρόεδρος του γερμανικού Κοινοβουλίου. Ο Ομπάμα είχε επισκεφθεί πρόσφατα το Βερολίνο και σε ομιλία του είχε διευκρινίσει ότι τα συστήματα παρακολούθησης χρησιμοποιούνται για προστασία από την τρομοκρατία και ότι είναι προς όφελος όλων των εταίρων των ΗΠΑ. Οι πληροφορίες, ωστόσο, που διέρρευσαν μέσω του Εντουαρντ Σνόουντεν καταδεικνύουν πως οι αμερικανικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν τα δίκτυα και τα δεδομένα τόσο στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις Βρυξέλλες όσο και στην Ουάσιγκτον. «Η τρομοκρατία αποτελεί ρεαλιστικό κίνδυνο,αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει απειλή μέσα στις πρεσβείες μας» σημείωσε ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ. Η Γαλλία διατηρούσε κριτική στάση απέναντι στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου θέλοντας να διασφαλίσει τα συμφέροντά της ιδιαίτερα στους τομείς του κινηματογράφου και τις γεωργίας, ενώ οι Ευρωπαίοι εταίροι φαίνονται ιδιαίτερα απογοητευμένοι από τη συμπεριφορά του προέδρου Ομπάμα. Αρκετοί ειδικοί στις μυστικές υπηρεσίες, ωστόσο, θεωρούν υποκριτική τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών.«Εντυπωσιάζομαι με την αποστασιοποίηση που δείχνουν οι πολιτικοί αρχηγοί και με το μέγεθος της αγανάκτησης που εκφράζουν» είπε ο Ρίτσαρντ Αλντριχ, πρώην υπάλληλος μυστικών υπηρεσιών που διδάσκει πλέον ως καθηγητής Διεθνούς Ασφαλείας στο πανεπιστήμιο του Γουόρικ. Σύμφωνα με τον Αλντριχ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι κατασκοπεύουν και οι ίδιοι την Ευρωπαϊκή Ενωση και δείχνουν καλή διάθεση όποτε χρειάζεται να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ σε θέματα μυστικών υπηρεσιών, αρκεί αυτό να παραμένει κρυφό...

Ο πρόεδρος Ομπάμα από την πλευρά του δήλωσε ότι έχει ήδη ζητήσει από τους συνεργάτες του να εξετάσουν τις καταγγελίες, ώστε να έρθει στη συνέχεια σε επικοινωνία με τους ηγέτες των άλλων χωρών. Επίσης, τόνισε ότι ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών είναι να κατανοούν τι συμβαίνει στον κόσμο και να λαμβάνουν πληροφορίες που δεν είναι προσβάσιμες μέσω π.χ. των Μέσων Ενημέρωσης. «Σας εγγυώμαι ότι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην ενδιαφέρονται για το τι έφαγα για πρωινό, αλλά θέλουν να γνωρίζουν τι θα συζητήσω με τους αρχηγούς τους σε μία πιθανή συνάντηση. Ετσι λειτουργούν οι μυστικές υπηρεσίες, διαφορετικά θα ήταν άχρηστες» είπε χαρακτηριστικά.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο απολυταρχισμός της Μέσης Ανατολής

Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

«Η απολυταρχία στο όνομα του Ισλάμ έχει πεθάνει», έγραψε ένας Αιγύπτιος ακτιβιστής την περασμένη Κυριακή, την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώνονταν στους δρόμους για να καταγγείλουν τον Μοχάμεντ Μόρσι και την κυβέρνηση της μουσουλμανικής αδελφότητας.

Αυτό που συνέβη εν συνεχεία ήταν ένας συνδυασμός λαϊκής εξέγερσης και στρατιωτικού πραξικοπήματος. Οι μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του Μόρσι κατέδειξαν το εύρος των αντιδράσεων. Αλλά ο ρόλος του αιγυπτιακού στρατού στην ανατροπή του Μόρσι την Τετάρτη ήταν μια υπενθύμιση ότι ο κίνδυνος του απολυταρχισμού παραμένει ζωντανός στην Μέση Ανατολή - είτε υπό θρησκευτικό είτε υπό εθνικιστικό μανδύα.

Μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ δεν έχουν επηρεάσει τις εξελίξεις στην Αίγυπτο. Μακάρι οι ΗΠΑ να είχαν στηρίξει περισσότερο τις μετριοπαθείς δυνάμεις σε όλη τη μέση Ανατολή - αλλά στην Αίγυπτο, η απόφαση να παίξουν ρόλο μεσολαβητή και όχι ρόλο αποφασιστικό ήταν εσκεμμένη. Ο Αιγυπτιακός στρατός επεδίωξε να πάρει δημοσίως το πράσινο φως των ΗΠΑ για το πραξικόπημα, αλλά η επιθυμία του δεν ικανοποιήθηκε.

Ισως το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς με αφορμή τη φετινή επέτειο της 4ης Ιουλίου είναι ότι ο αιγυπτιακός λαός γράφει τη δική του Ιστορία. Μπορεί να κάνει λάθη - μακάρι να μην έφερνε ξανά στην εξουσία τους στρατηγούς. Αλλά, για μια ακόμα φορά, οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες οι ΗΠΑ ελέγχουν τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι σφάλλουν. Στο όχημα των εξελίξεων, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα δεν ήταν οδηγός, αλλά επιβάτης.

Στόχος των διαδηλώσεων αυτής της εβδομάδας ήταν ο Μόρσι, αλλά ο όγκος των διαδηλώσεων θύμισε τις ημέρες της επανάστασης του Φεβρουαρίου 2011 που ανέτρεψε τον Χόσνι Μουμπάρακ. Το βασικό μήνυμα ήταν το ίδιο. Είμαστε πολίτες. Ζητούμε αξιοπρέπεια και ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν φοβόμαστε τους αυταρχικούς ηγέτες ούτε τους τραμπούκους τους. Και εκείνη η εξέγερση είχε φέρει στα πράγματα στρατιωτική κυβέρνηση, αλλά το πνεύμα της ήταν ιδεαλιστικό και δημοκρατικό.

«Αυτό που τώρα συμβαίνει είναι μια δεύτερη επανάσταση», είπε το ηγετικό στέλεχος του Αιγυπτιακού Μετώπου Σωτηρίας Αμέντ Σαΐντ. Είχε δίκιο. Ο κίνδυνος βέβαια είναι ότι, όπως και στη γαλλική, τη ρωσική και την ιρανική επανάσταση, βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη περίοδο βίας και αστάθειας που θα λήξει μόνο όταν έρθει στην εξουσία ένας νέος δικτάτορας.

Το εντυπωσιακό σε αυτό το κύμα λαϊκής αμφισβήτησης απέναντι στα θρησκευτικά κόμματα της Μέσης Ανατολής είναι ότι διαπερνά τις θρησκευτικές διαφορές. Οι διαδηλώσεις κατά της σουνιτικής μουσουλμανικής αδελφότητας στην Αίγυπτο ακολούθησαν την «πράσινη» επανάσταση του 2009 στο σιιτικό Ιράν, η οποία συνετρίβη από την κυβερνητική καταστολή.

Πλέον, ο αναπάντεχος σημαιοφόρος της αλλαγής στο Ιράν είναι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Χασάν Ροχανί. Ο Ροχανί αποτελεί βέβαια τμήμα του κατεστημένου κληρικών που διοικεί το Ιράν, εδώ και τρεις δεκαετίες, γι’ αυτό θα ήταν πρώιμο να θεωρήσουμε ότι η εκλογή του θα σημάνει και πρόοδο στις «παγωμένες» διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Ομως, η νίκη του μας λέει κάτι για τη διάθεση του κόσμου στο Ιράν. Από τους έξι υποψηφίους που κατέβηκαν στις εκλογές της 14ης Ιουνίου, ο Ροχανί ήταν ο πιο επικριτικός απέναντι στο στάτους κβο, ζητώντας μεταρρυθμίσεις και νέες σχέσεις με τη Δύση. Το γεγονός ότι ο Ροχανί κέρδισε το 51% των ψήφων, με συμμετοχή στις εκλογές του 73% ήταν σημάδι χειραφέτησης από τα κελεύσματα του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ο οποίος είχε δείξει την προτίμησή του προς την υποψηφιότητα του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Σαΐντ Τζαλίλι.

Διαδηλώσεις συγκλόνισαν επίσης την κυβέρνηση του υπέρμαχου του ισλαμικού λαϊκισμού, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Με τα λόγια του Ουίλιαμ Ντόμπσον, συγγραφέα του έργου «Η καμπύλη της μάθησης ενός δικτάτορα», ο Ερντογάν ήταν ένας «απολυταρχικός ροκ σταρ». Ακόμη κι ο Ερντογάν όμως προξένησε αντιδράσεις με τις πιέσεις που άσκησε στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, στα δικαστήρια και στον στρατό. «Η κοινή εμπειρία της καταστολής, σε συνδυασμό με τη συλλογική απογοήτευση για τις απόπειρες άνωθεν ρύθμισης της δημόσιας ζωής ένωσε ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους», έγραψαν οι Εμιλιάνο Αλεσάντρι, Νόρα Φίσερ Ονάρ και Οζγκούρ Ουνλουχισαρτσικλί στην ιστοσελίδα του Foreign Affairs.

Η πολιτική κουλτούρα της Μέσης Ανατολής πάσχει εδώ και δεκαετίες. Ως εκ τούτου δεν πρόκειται να υπάρξουν βελτιώσεις από τη μία μέρα στην άλλη. Με την εκλογή του Μόρσι το 2012, η μουσουλμανική αδελφότητα είχε την ευκαιρία να κυβερνήσει με αποτελεσματικότητα την Αίγυπτο. Απέτυχε όμως στις εξετάσεις. Δεν βελτίωσε την οικονομία, δεν προσέφερε ασφάλεια και δεν έκανε ανοίγματα προς την αντιπολίτευση. Παλιά λεγόταν ότι ο πολιτικός θρίαμβος της μουσουλμανικής αδελφότητας είναι αναπόφευκτος, γιατί αυτή είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη. Οχι πια.

Την Ημέρα της αμερικανικής Ανεξαρτησίας, γιορτάζουμε τον θρίαμβο της αμερικανικής δημοκρατίας. Οπως μας θυμίζει όμως ο Ντέιβιντ ΜακΚούλοου στο βιβλίο «1776», τον Ιανουάριο της επαναστατικής αυτής χρονιάς ο Τζορτζ Ουάσιγκτον διαπίστωνε με απελπισία ότι «λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν σε τι δεινή θέση βρισκόμαστε». Προκειμένου να συντάξει και να εγκρίνει λειτουργικό Σύνταγμα, η Αμερική χρειάστηκε 12 χρόνια. Στη Μέση Ανατολή, η πολυκύμαντη μετάβαση στη δημοκρατία μόλις αρχίζει.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο στρατός του Ασαντ σφίγγει τον κλοιό γύρω από τη Χομς

Σφοδρή επίθεση εναντίον των αντικαθεστωτικών ανταρτών εξαπέλυσε ο κυβερνητικός στρατός του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Ασαντ, κατά το τελευταίο 48ωρο στη στρατηγικής σημασίας πόλη Χομς, στο κεντρικό τμήμα της χώρας.

Το πυροβολικό και η πολεμική αεροπορία σφυροκοπούσαν θύλακες των ανταρτών, ενώ δυνάμεις του πεζικού, με την υποστήριξη ανδρών της λιβανέζικης, σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, προσπαθούσαν να ανακαταλάβουν τα τμήματα της πόλης που εξακολουθούσε να ελέγχει η ένοπλη αντιπολίτευση. Στη Γενεύη, η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα εξέφρασε «την έντονη ανησυχία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το ανθρωπιστικό κόστος» του εμφυλίου πολέμου στη Χομς.

Η Συριακή Εθνική Συμμαχία, που αποτελεί τον σημαντικότερο πολιτικό σχηματισμό της αντιπολίτευσης, απηύθυνε επείγουσα έκκληση στον ΟΗΕ και στις χώρες της Δύσης για παροχή τροφίμων και ιατρική βοήθεια στους πολιορκημένους.

Διαβάστε περισσότερα...

O ρόλος του στρατού στην κοινωνία και στο «σύστημα»

The New York Times

Το μεγαλύτερο διάστημα που βρίσκονταν στην εξουσία ο Αιγύπτιος πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι και η Μουσουλμανική Αδελφότητα, θεωρούσαν πως είχαν τον αιγυπτιακό στρατό υπό τον έλεγχό τους. Αυτή την εβδομάδα, η συμφωνία που είχαν «συνάψει» με τους αντικαταστάτες τους κατέρρευσε.

Με άρματα και στρατιώτες να κατακλύζουν τους δρόμους και να περιτριγυρίζουν το προεδρικό μέγαρο, ο ανώτατος στρατιωτικός Αμπντελφατάχ αλ Σίσι ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος καθαιρέθηκε και το Σύνταγμα ανεστάλη. Ξαφνικά ο Μόρσι, όπως ο προκάτοχός του Χόσνι Μουμπάρακ, συνειδητοποίησε ότι ο στρατός υποστηρίζει μόνο τα δικά του συμφέροντα. Δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα,αλλά έντονα πολιτικό.

«Οι αρχηγοί του αιγυπτιακού στρατού δεν είναι αφοσιωμένοι ιδεολογικά σε κάτι συγκεκριμένο. Θεωρούν πως κατέχουν μία θέση στην πολιτική τάξη», δήλωσε ο Στίβεν Α. Κουκ, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής στο Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων. «Είναι έτοιμοι να συνάψουν συμφωνίες με τον οποιονδήποτε και προφανώς η συγκεκριμένη δεν δούλεψε», συμπλήρωσε.Αν και αιτιολογεί την ανάμειξή του με την πολιτική στο όνομα του λαού, ο στρατός δεν αποτελούσε ποτέ μία δημοκρατική δύναμη.

Για τους αναλυτές έχει ένα μόνο σκοπό: να διατηρήσει την εθνική σταθερότητα και την προνομιούχο θέση που διαθέτει στο αιγυπτιακό κράτος. Με εκατομμύρια ανθρώπων να διαδηλώνουν στους δρόμους και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να προσπαθεί να ελέγξει την εξουσία του, ο στρατός αποφάσισε ότι είχε έρθει η ημερομηνία λήξης για την κυβέρνηση Μόρσι.

Ο στρατηγός Σίσι μιλώντας στον αιγυπτιακό λαό έκανε λόγο για αποκατάσταση της εθνικής ενότητας, αλλά οι υποσχέσεις δεν αλλάζουν την υπάρχουσα κατάσταση. Ο στρατός για δεύτερη φορά μέσα σε δυόμισι χρόνια εκδιώκει τον πρόεδρο του κράτους,αλλά αυτή τη φορά η περίσταση διαφέρει,διότι ο Μόρσι ήταν ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος. Αυτό υποδηλώνει ότι ο στρατός αποτελεί τον πιο ισχυρό θεσμό στο αιγυπτιακό κράτος από την εποχή της ανόδου του Νάσερ.

«Υπήρχε ελπίδα ότι η εθνική συνείδηση θα αποτελούσε την κατευθυντήρια γραμμή για τον σχεδιασμό του μέλλοντος και θα δημιουργούσε συνθήκες εμπιστοσύνης,σταθερότητας και σιγουριάς στο έθνος», είπε ο Σίσι στην ομιλία του προς τους Αιγυπτίους. Η Αίγυπτος διαθέτει τον μεγαλύτερο στρατό στον αραβικό κόσμο – περί τα 450.000 άτομα.

Οι περισσότεροι είναι στρατιωτικοί χαμηλού αξιώματος με μικρές πιθανότητες ανέλιξης.Εδώ και δεκαετίες, οι υπόλοιποι, χιλιάδες ανώτατοι αξιωματικοί προφυλάσσουν με κάθε τρόπο την προνομιούχο θέση τους. Ο τρόπος ζωής τους υποδηλώνει μια ξεχωριστή τάξη ανθρώπων με ιδιαίτερες οικονομικές διευκολύνσεις από το κράτος.

Πολλοί έχουν γίνει πλούσιοι μέσω συμφωνιών που συνάπτουν με την κυβέρνηση, αλλά και με επιχειρήσεις. Συχνά αυτό αποτελεί κάτι σαν κληρονομικό προνόμιο, που ουσιαστικά δημιουργεί μία κλειστή κάστα μέσα στην κοινωνία.«Αποτελούν ένα πολύ στενό κύκλο ατόμων»,σχολίασε ο Ρόμπερτ Σπρίνγκμποργκ, ειδικός σε θέματα του αιγυπτιακού στρατού.

«Εχουν παρόμοιο σκεπτικό και είναι μία υπολογίσιμη δύναμη, αφού πέρα από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αποτελούν το μόνο συνεκτικό σύστημα μέσα στη χώρα»,πρόσθεσε. Οι στρατιωτικοί έχουν μακρά παράδοση στην ηγεσία του αιγυπτιακού κράτους. Ακόμη και ο ίδιος ο Μουμπάρακ ήταν ανώτατος στρατιωτικός της αεροπορίας.Αν κάτι δίδαξε, ωστόσο, στο στράτευμα η παραμονή του στην εξουσία, είναι πως δεν πρέπει να διαδραματίζει εμφανή ρόλο, ώστε να μη στοχοποιείται από τις διαμαρτυρίες του λαού.

Αρκετά μέλη του στρατού μπορεί να διαφωνούσαν με την επιλογή του ισλαμιστή Μόρσι, αλλά συμφώνησαν, ώστε να μπορέσουν να αποποιηθούν την κυβερνητική ευθύνη.

Ταυτόχρονα, η εκλογή του στη θέση του προέδρου τους εξασφάλισε προστασία από διώξεις για εγκλήματα που διέπραξαν κατά τη διάρκεια της ηγεσίας Μουμπάρακ και τη δημιουργία ενός Συντάγματος που διασφάλιζε τα συμφέροντά τους. Επίσης,έτρεφαν την ελπίδα ότι η κυβέρνηση Μόρσι θα μπορούσε να διαχειριστεί την οικονομική κρίση, προσδοκία που δεν εκπληρώθηκε.

Στην ομιλία του ο Σίσι τόνισε ακόμη ότι είχε ασκήσει πιέσεις στην κυβέρνηση για τη διαχείριση της κρίσης, χωρίς αποτέλεσμα.Πάντως, για τους αναλυτές, η κίνηση της αντιπολίτευσης να στηρίξει την επιστροφή του στρατού στην εξουσία ως μεταβατικό στάδιο προς τη δημοκρατία ήταν αφελής.

Διαβάστε περισσότερα...

Beyond natural gas: Does Israel have oil in its future? | JPost | Israel News

Beyond natural gas: Does Israel have oil in its future? | JPost | Israel News

Διαβάστε περισσότερα...

After the Egyptian Coup

Only days after millions poured into the streets of Cairo to protest Mohamed Morsi’s presidency, the military stepped in to remove Egypt’s first democratically elected leader. Backed by widespread popular support, the military suspended the constitution and named Adli Mansour, chief justice of the Supreme Constitutional Court, interim president until fresh elections can be held.

In a Q&A, Nathan J. Brown analyzes Morsi’s fall and the prospects for democracy in Egypt. Brown says that society is far more divided than after the revolution two years ago, making it even harder for leaders to avoid the same mistakes. The transition to democracy must be inclusive and the process of building a new system must be taken seriously.

Read more http://carnegieendowment.org/2013/07/04/after-egyptian-coup/gd97

Διαβάστε περισσότερα...

In Egypt the Military is Supreme » CounterPunch: Tells the Facts, Names the Names

In Egypt the Military is Supreme » CounterPunch: Tells the Facts, Names the Names

Διαβάστε περισσότερα...