Το υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας πρότεινε μία πολιτική για την επιβολή μιας μονομερούς απαγόρευσης στις εισαγωγές πετρελαίου από το Ιράν, κατόπιν όμως διευκρίνισε ότι θα δράσει σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους της χώρας.
Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου, ο εκπρόσωπος Μπερνάρ Βαλερό ανέφερε ότι «η διακοπή των αγορών ιρανικού πετρελαίου είναι ανάμεσα στα μέτρα που προτάθηκαν από την Γαλλία στους εταίρους της».
«Θα το εφαρμόσουμε σε εθνικό επίπεδο» δήλωσε ο Γάλλος εκπρόσωπος.
Αργότερα όμως άλλος εκπρόσωπος διευκρίνισε ότι η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί σε συνεργασία με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.
Ωστόσο, οι γαλλικές αναφορές οδήγησαν σε μία σειρά σχολίων από άλλες χώρες της ΕΕ.
«Συζητάμε ένα ευρύ φάσμα κυρώσεων κατά του Ιράν με τους εταίρους στην ΕΕ» δήλωσε η Βρετανή εκπρόσωπος του Φόρεϊν Όφις.
Την ίδια ώρα, ο διευθυντής της ιταλικής πετρελαϊκής ένωσης (UP) ανέφερε ότι οι κυρώσεις που θα απαγορεύουν τις εισαγωγές αργού από το Ιράν είναι αναπόφευκτες και θα έχουν σημαντικό κόστος στις πετρελαϊκές εταιρείες της χώρας.
«Δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να εμποδίσουμε τις κυρώσεις, βάσει του πολιτικού προσανατολισμού της σημερινής κυβέρνησης» δήλωσε ο Πιέτρο ντε Σιμόνε.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου ζήτησε την επιβολή κυρώσεων κατά του πετρελαϊκού τομέα και της κεντρικής τράπεζας του Ιράν.
«Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έχουν επιβληθεί βαριές οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει να ενεργοποιηθούν πρόσθετες αποτελεσματικές κυρώσεις, που θα στοχεύουν ακόμη την πετρελαϊκή βιομηχανία και την κεντρική τράπεζα του Ιράν στο εγγύς μέλλον» δήλωσε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
«Το Ιράν εργάζεται ενεργά για την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Αυτή είναι η απειλή που αντιμετωπίζει το Ισραήλ, η περιοχή και ολόκληρος ο κόσμος» πρόσθεσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011
Μπαγίς: Η Ευρώπη «αποστρέφεται» την δημοκρατία
Την ανησυχία του γιατί η ΕΕ «απομακρύνεται από τη δημοκρατία» εγκαθιστώντας τεχνοκρατικές κυβερνήσεις προκειμένου να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της ευρωζώνης, εξέφρασε νωρίτερα σήμερα ο Τούρκος υπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις με την ΕΕ κ Εγκεμέν Μπαγίς.
«Η δημοκρατία είναι από τις μεγαλύτερες αξίες της ΕΕ», είπε ο Τούρκος υπουργός και προσέθεσε ότι «αυτό που φοβάμαι τώρα είναι ότι η ΕΕ αποστρέφεται τη δημοκρατία, την βασική αυτή αξία».
Σε αποκλειστική συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολή ο Τούρκος υπουργός παρατήρησε ότι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις αντικατέστησαν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σε μια κίνηση που περιέγραψε ως « οικονομικό πραξικόπημα», προσθέτοντας ότι οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να προσφέρουν λύσεις που θα διαρκέσουν για πολύ.
«Οι τεχνοκράτες μπορεί να δώσουν σημαντικές λύσεις βραχυπρόθεσμα αλλά δεν μπορούν να διαρκέσουν για πολύ. Για την οικονομική επιτυχία απαιτείται σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Αυτές είναι οι δύο μαγικές λέξεις που λειτούργησαν στην Τουρκία μετά τη δική της οικονομική κρίση», είπε ο κ. Bagis.
Η εκλογή του κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) ήταν το αποτέλεσμα της αυξανόμενης εμπιστοσύνης στην πολιτική που μεταφράστηκε σε εμπιστοσύνη στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη, και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, προσέθεσε ο Τούρκος υπουργός.
«Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη δημοκρατία που θα αναδείξει λύσεις που θα έχουν τη στήριξη των λαών. Γι' αυτό ως φίλοι αισθανόμαστε υποχρέωση να υπενθυμίσουμε στους συμμάχους μας της ΕΕ ότι δεν πρέπει να αποστρέφονται τη σημαντικότερη από τις αξίες τους που είναι η δημοκρατία», κατέληξε ο Τούρκος υπουργός.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
«Η δημοκρατία είναι από τις μεγαλύτερες αξίες της ΕΕ», είπε ο Τούρκος υπουργός και προσέθεσε ότι «αυτό που φοβάμαι τώρα είναι ότι η ΕΕ αποστρέφεται τη δημοκρατία, την βασική αυτή αξία».
Σε αποκλειστική συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολή ο Τούρκος υπουργός παρατήρησε ότι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις αντικατέστησαν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σε μια κίνηση που περιέγραψε ως « οικονομικό πραξικόπημα», προσθέτοντας ότι οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να προσφέρουν λύσεις που θα διαρκέσουν για πολύ.
«Οι τεχνοκράτες μπορεί να δώσουν σημαντικές λύσεις βραχυπρόθεσμα αλλά δεν μπορούν να διαρκέσουν για πολύ. Για την οικονομική επιτυχία απαιτείται σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Αυτές είναι οι δύο μαγικές λέξεις που λειτούργησαν στην Τουρκία μετά τη δική της οικονομική κρίση», είπε ο κ. Bagis.
Η εκλογή του κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) ήταν το αποτέλεσμα της αυξανόμενης εμπιστοσύνης στην πολιτική που μεταφράστηκε σε εμπιστοσύνη στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη, και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, προσέθεσε ο Τούρκος υπουργός.
«Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη δημοκρατία που θα αναδείξει λύσεις που θα έχουν τη στήριξη των λαών. Γι' αυτό ως φίλοι αισθανόμαστε υποχρέωση να υπενθυμίσουμε στους συμμάχους μας της ΕΕ ότι δεν πρέπει να αποστρέφονται τη σημαντικότερη από τις αξίες τους που είναι η δημοκρατία», κατέληξε ο Τούρκος υπουργός.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Πολύνεκρη νατοϊκή επιδρομή στο Αφγανιστάν
9 άνθρωποι, ανάμεσά τους 6 παιδιά, σκοτώθηκαν σε αεροπορικό βομβαρδισμό του NATO.
Αεροπορικά πλήγματα του NATO στο νότιο Αφγανιστάν είχαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν εννιά άνθρωποι, ανάμεσά τους έξι παιδιά και δύο μαχητές, είπαν Αφγανοί αξιωματούχοι σήμερα.
Στο βομβαρδισμό τραυματίστηκαν ακόμα δύο κορίτσια.
«Στρατιωτικά ελικόπτερα του NATO εντόπισαν πέντε αντάρτες που τοποθετούσαν βόμβες κατά μήκος του δρόμου. Ένα ελικόπτερο σκότωσε δύο, ενώ άλλοι δύο διέφυγαν και κατέφυγαν στο χωριό Σιάτσα», είπε ο Νιγιάζ Μοχάμαντ, τοπικός αξιωματούχος. Ένας από τους αντάρτες τραυματίστηκε.
«Αργότερα στρατιωτικά ελικόπτερα βομβάρδισαν την τοποθεσία όπου κρύβονταν και έξι παιδιά που έπαιζαν σε μικρή απόσταση σκοτώθηκαν», πρόσθεσε. Ένας άνδρας, που τραυματίστηκε, εξέπνευσε αργότερα σε νοσοκομείο.
Ο πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι καταδίκασε έντονα την επίθεση.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Αεροπορικά πλήγματα του NATO στο νότιο Αφγανιστάν είχαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν εννιά άνθρωποι, ανάμεσά τους έξι παιδιά και δύο μαχητές, είπαν Αφγανοί αξιωματούχοι σήμερα.
Στο βομβαρδισμό τραυματίστηκαν ακόμα δύο κορίτσια.
«Στρατιωτικά ελικόπτερα του NATO εντόπισαν πέντε αντάρτες που τοποθετούσαν βόμβες κατά μήκος του δρόμου. Ένα ελικόπτερο σκότωσε δύο, ενώ άλλοι δύο διέφυγαν και κατέφυγαν στο χωριό Σιάτσα», είπε ο Νιγιάζ Μοχάμαντ, τοπικός αξιωματούχος. Ένας από τους αντάρτες τραυματίστηκε.
«Αργότερα στρατιωτικά ελικόπτερα βομβάρδισαν την τοποθεσία όπου κρύβονταν και έξι παιδιά που έπαιζαν σε μικρή απόσταση σκοτώθηκαν», πρόσθεσε. Ένας άνδρας, που τραυματίστηκε, εξέπνευσε αργότερα σε νοσοκομείο.
Ο πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι καταδίκασε έντονα την επίθεση.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Νέα κυβέρνηση θα σχηματίσει στην Αίγυπτο ο Κ. Γκανζουρί
Ο Αιγύπτιος πρώην πρωθυπουργός Καμάλ Γκανζουρί δέχτηκε την εντολή – από τους στρατιωτικούς που ελέγχουν την εξουσία – για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης την Πέμπτη, ανέφερε σήμερα η κρατική εφημερίδα Al Ahram στην ιστοσελίδα της.
Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, ο Γκανζουρί επιβεβαίωσε ότι είχαν συμφωνήσει καταρχήν να ηγηθεί μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, ο Γκανζουρί επιβεβαίωσε ότι είχαν συμφωνήσει καταρχήν να ηγηθεί μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Αιματηρή επίθεση ενόπλων κατά λεωφορείου με πιλότους στη Συρία
Επτά πιλότοι σκοτώθηκαν σε επίθεση ενόπλων.
Επτά πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας σκοτώθηκαν όταν ένοπλοι επιτέθηκαν στο λεωφορείο που τους μετέφερε, στην κεντρική Συρία, όπως έγινε γνωστό από πηγές της αντιπολίτευσης.
Η επίθεση, που αποδίδεται σε «ένοπλους βεδουίνους», έγινε κοντά στην Παλμύρα. Με ανακοίνωσή του ωστόσο ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, στον οποίο έχουν ενταχθεί αντιφρονούντες στρατιωτικοίο, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Επτά πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας σκοτώθηκαν όταν ένοπλοι επιτέθηκαν στο λεωφορείο που τους μετέφερε, στην κεντρική Συρία, όπως έγινε γνωστό από πηγές της αντιπολίτευσης.
Η επίθεση, που αποδίδεται σε «ένοπλους βεδουίνους», έγινε κοντά στην Παλμύρα. Με ανακοίνωσή του ωστόσο ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, στον οποίο έχουν ενταχθεί αντιφρονούντες στρατιωτικοίο, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Ιαπωνία: Τεστ αντοχής στις πυρηνικές εγκαταστάσεις
Ο Ιάπωνας υπουργός Βιομηχανίας ανακοίνωσε σήμερα πως όλες οι πυρηνικές εγκαταστάσεις -και όχι μόνο οι αντιδραστήρες- θα υποβληθούν σε τεστ αντοχής, αναφέροντας ειδικά το εργοστάσιο επεξεργασίας του Ροκάσο, που οικοδομήθηκε με τη συμβολή του γαλλικού ομίλου Areva.
«Μελετώντας την κατάσταση στο εξωτερικό, κρίναμε σωστό να προχωρήσουμε στον έλεγχο του συνόλου των εγκαταστάσεων ατομικής ενέργειας», τόνισε ο Γούκιο Εντάνο στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου.
Εκτός από αντιδραστήρες, η Ιαπωνία διαθέτει εργοστάσια παραγωγής καυσίμων, μονάδες αποθήκευσης, επεξεργασίας και αδρανοποίησης.
Η Υπηρεσία Πυρηνικής Ασφάλειας της Ιαπωνίας θα ενημερώσει μέσα στην ημέρα τους διαχειριστές 14 εγκαταστάσεων ότι είναι υποχρεωμένοι να προχωρήσουν σε τεστ αντοχής σε περίπτωση σεισμών και τσουνάμι, όπως αυτά που πραγματοποιήθηκαν στην Ευρώπη.
Οι έλεγχοι θα γίνουν με υπολογιστική προσομοίωση και θα πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι τον επόμενο Απρίλιο. Ο Εντάνο δεσμεύτηκε πως τα αποτελέσματα των ελέγχων θα δημοσιοποιηθούν ώστε να διασφαλιστεί απόλυτη διαφάνεια.
Το εργοστάσιο επεξεργασίας πυρηνικών καυσίμων του Ροκάσο στην περιφέρεια Αομόρι είναι μια από τις σημαντικότερες εγκαταστάσεις, η οποία όμως δεν λειτουργεί ακόμα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
«Μελετώντας την κατάσταση στο εξωτερικό, κρίναμε σωστό να προχωρήσουμε στον έλεγχο του συνόλου των εγκαταστάσεων ατομικής ενέργειας», τόνισε ο Γούκιο Εντάνο στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου.
Εκτός από αντιδραστήρες, η Ιαπωνία διαθέτει εργοστάσια παραγωγής καυσίμων, μονάδες αποθήκευσης, επεξεργασίας και αδρανοποίησης.
Η Υπηρεσία Πυρηνικής Ασφάλειας της Ιαπωνίας θα ενημερώσει μέσα στην ημέρα τους διαχειριστές 14 εγκαταστάσεων ότι είναι υποχρεωμένοι να προχωρήσουν σε τεστ αντοχής σε περίπτωση σεισμών και τσουνάμι, όπως αυτά που πραγματοποιήθηκαν στην Ευρώπη.
Οι έλεγχοι θα γίνουν με υπολογιστική προσομοίωση και θα πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι τον επόμενο Απρίλιο. Ο Εντάνο δεσμεύτηκε πως τα αποτελέσματα των ελέγχων θα δημοσιοποιηθούν ώστε να διασφαλιστεί απόλυτη διαφάνεια.
Το εργοστάσιο επεξεργασίας πυρηνικών καυσίμων του Ροκάσο στην περιφέρεια Αομόρι είναι μια από τις σημαντικότερες εγκαταστάσεις, η οποία όμως δεν λειτουργεί ακόμα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011
Εναλλακτικές μορφές σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας
Αναζητώντας μία λύση στο Ευρωτουρικό πρόβλημα
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Ο σοβαρότερος κίνδυνος, για τις σχέσεις Ευρώπης – Τουρκίας, προέρχεται μέσα από την καλλιέργεια εξωπραγματικών προσδοκιών και την μετέπειτα διάψευσή τους, αν οι συνομιλίες, από κάποιο σημείο και μετά, δεν θα καταλήγουν σε αυτό που θα θεωρεί δεδομένο η Τουρκία, δηλαδή στην πλήρη ένταξη. Άρα, είναι άκρως επιβεβλημένη η εκπόνηση μιας στρατηγικής εξόδου από το επερχόμενο αδιέξοδο και η αναζήτηση εναλλακτικών μορφών σχέσεως ΕΕ – Τουρκίας.
Η εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων είναι επιτακτική ανάγκη, πλέον, για την ΕΕ, για τους εξής λόγους:
Α) Διότι η ένταξη της Τουρκίας θα έχει βαρύτατες και μη αναστρέψιμες συνέπειες για την Ένωση (ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη εκείνο το οποίο εκφράζεται εσχάτως πολύ έντονα από πολιτικούς και τεχνοκράτες ότι δηλαδή το ζήτημα δεν είναι πλέον η Τουρκία αλλά η Ευρώπη).
Β) Διότι η απόρριψη της τουρκικής ένταξης, σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο, από ένα ή περισσότερα κράτη-μέλη, θα προκαλέσει επιπλοκές πιο κρίσιμες από τις τριβές που θα ανεφύοντο εάν έγκαιρα και με τρόπο κατηγορηματικό οι ευρωπαίοι εταίροι διεμήνυαν στην Άγκυρα ότι δεν πρόκειται να ενταχθεί ως πλήρες μέλος στης ΕΕ, καταθέτοντας ταυτοχρόνως μία ολοκληρωμένη αντιπρόταση.
Δύο θα ήταν οι εναλλακτικές αντιπροτάσεις προς την Τουρκία: α) Σχέση Ενισχυμένης Συνεργασίας («Προνομιακή Σχέση») και β) Διευρυμένη Εταιρική Σύνδεση. Πιο συγκεκριμένα, η Προνομιακή Σχέση σημαίνει ενισχυμένη οικονομική και πολιτική συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας εκτός των κοινοτικών Οργάνων και αποκλειομένων των τομέων των σχετικών με την Ασφάλεια και την Οικονομική Συνοχή της ΕΕ. Ιδιαίτερα και με έμφαση αποκλείεται κάθε πρόσβαση της Τουρκίας στους τομείς: της Συνθήκης του Σέγκεν (ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων κλπ), της Πολιτικής Συνοχής, των Διαρθρωτικών Ταμείων και Γεωργικών Επιδοτήσεων και τέλος της ΟΝΕ
Η Διευρυμένη Εταιρική Σύνδεση, όπως πρότεινε το Γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, προβλέπει την ενσωμάτωση της Τουρκίας στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (με ειδικές ρήτρες περί περιορισμού στην ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων) αλλά και την σταδιακή ενσωμάτωσή της στις Κοινοτικές Πολιτικές καθώς και στα θεσμικά Όργανα της ΕΕ. Σε αυτή τη μορφή σχέσης, προβλέπεται ιδιαιτέρως η ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Πολιτική Συνοχής και την Διαρθρωτική Πολιτική της ΕΕ, στις πολιτικές δομές και το θεσμικό εποικοδόμημα της ΕΕ (τακτική συμμετοχή Τουρκίας στις συνεδριάσεις των Οργάνων, χωρίς δικαίωμα ψήφου)
Και οι δύο προτεινόμενες εναλλακτικές λύσεις απαντούν κατά τρόπο ορθολογικό στο ερώτημα ως προς το ποια είναι η ενδεδειγμένη μορφή της μελλοντικής σχέσης της ΕΕ με την Τουρκία, αλλά αποτρέπουν την πρόκληση αρνητικών επιπτώσεων στο εν εξελίξει οικοδόμημα της ΕΕ, τις οποίες θα επιφέρει η ενδεχόμενη ένταξη του Τουρκίας ως πλήρους μέλους στην Ένωση.
Είναι όμως φανερό ότι η δεύτερη εναλλακτική πρόταση (Διευρημένη Εταιρική Σύνδεση) έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα. Αυτό έγκειται στο ότι έχει ημερομηνία λήξης. Μακροπρόθεσμα δεν θα είναι πολιτικά δυνατόν για την ΕΕ να συνεχίζει να αποκλείει το συνδεδεμένο μέλος από τα δικαιώματα του πλήρους μέλους, και συνεπώς, κάποια στιγμή θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί την πλήρη ένταξη – οπότε, όμως, το πρόβλημα (του οποίου η επίλυση ήταν το ζητούμενο) τελικά θα τεθεί εκ νέου.
Αντίθετα, ο ρητός καθορισμός μιας Προνομιακής Σχέσης κρίνεται προτιμότερος – αποτελώντας μάλιστα ένα καλό παράδειγμα και για μία σειρά άλλων κρατών που επίσης ζητούν στενότερες σχέσεις με την Ευρώπη, και των οποίων μάλιστα η απόρριψη θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη μετά το τουρκικό προηγούμενο, των οποίων όμως η πλήρης ένταξη θα επέφερε εξίσου σοβαρές και ανεπιθύμητες επιπτώσεις στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συνοχή της Ε.Ε.
Σε περίπτωση ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, οι επιπτώσεις θα είναι έντονες και μη αναστρέψιμες για την συνοχή, την φυσιογνωμία και το μέλλον της Ευρώπης. Το όραμα της Πολιτικής Ευρώπης θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Η διεύρυνση προς τον Ισλαμικό Κόσμο, απαρχή μόνον της οποίας θα αποτελέσει τυχόν ένταξη της Τουρκίας, θα οδηγήσει, εν τέλει, σε μία Ευρω-Ισλαμική Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών, στόχο τον οποίο σταθερά επιδιώκουν οι ΗΠΑ και η Βρετανία ή σε ένα ΟΗΕ σε σμίκρυνση. Επιπλέον, το όραμα δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Πόλου διεθνούς ισχύος, με συνοχή και ολοκλήρωση θα καταστεί δύσκολο να υλοποιηθεί ακόμη και σε βάθος χρόνου. «Ένωση» δηλαδή κοινότητα πολιτικής βούλησης, στρατηγικής φιλοδοξίας και αποτελεσματικής πρακτικής δράσης, αποκλείεται με την ΕΕ από το Δουβλίνο μέχρι το Ντιγιαρμπακίρ.
www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Ο σοβαρότερος κίνδυνος, για τις σχέσεις Ευρώπης – Τουρκίας, προέρχεται μέσα από την καλλιέργεια εξωπραγματικών προσδοκιών και την μετέπειτα διάψευσή τους, αν οι συνομιλίες, από κάποιο σημείο και μετά, δεν θα καταλήγουν σε αυτό που θα θεωρεί δεδομένο η Τουρκία, δηλαδή στην πλήρη ένταξη. Άρα, είναι άκρως επιβεβλημένη η εκπόνηση μιας στρατηγικής εξόδου από το επερχόμενο αδιέξοδο και η αναζήτηση εναλλακτικών μορφών σχέσεως ΕΕ – Τουρκίας.
Η εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων είναι επιτακτική ανάγκη, πλέον, για την ΕΕ, για τους εξής λόγους:
Α) Διότι η ένταξη της Τουρκίας θα έχει βαρύτατες και μη αναστρέψιμες συνέπειες για την Ένωση (ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη εκείνο το οποίο εκφράζεται εσχάτως πολύ έντονα από πολιτικούς και τεχνοκράτες ότι δηλαδή το ζήτημα δεν είναι πλέον η Τουρκία αλλά η Ευρώπη).
Β) Διότι η απόρριψη της τουρκικής ένταξης, σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο, από ένα ή περισσότερα κράτη-μέλη, θα προκαλέσει επιπλοκές πιο κρίσιμες από τις τριβές που θα ανεφύοντο εάν έγκαιρα και με τρόπο κατηγορηματικό οι ευρωπαίοι εταίροι διεμήνυαν στην Άγκυρα ότι δεν πρόκειται να ενταχθεί ως πλήρες μέλος στης ΕΕ, καταθέτοντας ταυτοχρόνως μία ολοκληρωμένη αντιπρόταση.
Δύο θα ήταν οι εναλλακτικές αντιπροτάσεις προς την Τουρκία: α) Σχέση Ενισχυμένης Συνεργασίας («Προνομιακή Σχέση») και β) Διευρυμένη Εταιρική Σύνδεση. Πιο συγκεκριμένα, η Προνομιακή Σχέση σημαίνει ενισχυμένη οικονομική και πολιτική συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας εκτός των κοινοτικών Οργάνων και αποκλειομένων των τομέων των σχετικών με την Ασφάλεια και την Οικονομική Συνοχή της ΕΕ. Ιδιαίτερα και με έμφαση αποκλείεται κάθε πρόσβαση της Τουρκίας στους τομείς: της Συνθήκης του Σέγκεν (ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων κλπ), της Πολιτικής Συνοχής, των Διαρθρωτικών Ταμείων και Γεωργικών Επιδοτήσεων και τέλος της ΟΝΕ
Η Διευρυμένη Εταιρική Σύνδεση, όπως πρότεινε το Γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, προβλέπει την ενσωμάτωση της Τουρκίας στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (με ειδικές ρήτρες περί περιορισμού στην ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων) αλλά και την σταδιακή ενσωμάτωσή της στις Κοινοτικές Πολιτικές καθώς και στα θεσμικά Όργανα της ΕΕ. Σε αυτή τη μορφή σχέσης, προβλέπεται ιδιαιτέρως η ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Πολιτική Συνοχής και την Διαρθρωτική Πολιτική της ΕΕ, στις πολιτικές δομές και το θεσμικό εποικοδόμημα της ΕΕ (τακτική συμμετοχή Τουρκίας στις συνεδριάσεις των Οργάνων, χωρίς δικαίωμα ψήφου)
Και οι δύο προτεινόμενες εναλλακτικές λύσεις απαντούν κατά τρόπο ορθολογικό στο ερώτημα ως προς το ποια είναι η ενδεδειγμένη μορφή της μελλοντικής σχέσης της ΕΕ με την Τουρκία, αλλά αποτρέπουν την πρόκληση αρνητικών επιπτώσεων στο εν εξελίξει οικοδόμημα της ΕΕ, τις οποίες θα επιφέρει η ενδεχόμενη ένταξη του Τουρκίας ως πλήρους μέλους στην Ένωση.
Είναι όμως φανερό ότι η δεύτερη εναλλακτική πρόταση (Διευρημένη Εταιρική Σύνδεση) έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα. Αυτό έγκειται στο ότι έχει ημερομηνία λήξης. Μακροπρόθεσμα δεν θα είναι πολιτικά δυνατόν για την ΕΕ να συνεχίζει να αποκλείει το συνδεδεμένο μέλος από τα δικαιώματα του πλήρους μέλους, και συνεπώς, κάποια στιγμή θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί την πλήρη ένταξη – οπότε, όμως, το πρόβλημα (του οποίου η επίλυση ήταν το ζητούμενο) τελικά θα τεθεί εκ νέου.
Αντίθετα, ο ρητός καθορισμός μιας Προνομιακής Σχέσης κρίνεται προτιμότερος – αποτελώντας μάλιστα ένα καλό παράδειγμα και για μία σειρά άλλων κρατών που επίσης ζητούν στενότερες σχέσεις με την Ευρώπη, και των οποίων μάλιστα η απόρριψη θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη μετά το τουρκικό προηγούμενο, των οποίων όμως η πλήρης ένταξη θα επέφερε εξίσου σοβαρές και ανεπιθύμητες επιπτώσεις στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συνοχή της Ε.Ε.
Σε περίπτωση ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, οι επιπτώσεις θα είναι έντονες και μη αναστρέψιμες για την συνοχή, την φυσιογνωμία και το μέλλον της Ευρώπης. Το όραμα της Πολιτικής Ευρώπης θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Η διεύρυνση προς τον Ισλαμικό Κόσμο, απαρχή μόνον της οποίας θα αποτελέσει τυχόν ένταξη της Τουρκίας, θα οδηγήσει, εν τέλει, σε μία Ευρω-Ισλαμική Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών, στόχο τον οποίο σταθερά επιδιώκουν οι ΗΠΑ και η Βρετανία ή σε ένα ΟΗΕ σε σμίκρυνση. Επιπλέον, το όραμα δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Πόλου διεθνούς ισχύος, με συνοχή και ολοκλήρωση θα καταστεί δύσκολο να υλοποιηθεί ακόμη και σε βάθος χρόνου. «Ένωση» δηλαδή κοινότητα πολιτικής βούλησης, στρατηγικής φιλοδοξίας και αποτελεσματικής πρακτικής δράσης, αποκλείεται με την ΕΕ από το Δουβλίνο μέχρι το Ντιγιαρμπακίρ.
www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Διάλεξη για τη γένεση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής στο Κυπριακό
Διάλεξη για τη γένεση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής στο Κυπριακό
( Η διάλεξη αφιερώνεται στη μνήμη του εκλιπόντος Νεοκλή Σαρρή)
Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού σας προσκαλεί στην διάλεξη του Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ), Χρήστου Ιακώβου
με θέμα:
55 χρόνια από τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ:
Η γένεση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής στο Κυπριακό μέσα από τα απομνημονεύματα του Νιχάτ Ερίμ,
«Η Κύπρος απ’ όσα ξέρω και απ’ όσα άκουσα»
Η διάλεξη διοργανώνεται σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Χαιρετισμός – Εισαγωγή
Κώστας Δράκος, Πρόεδρος Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού
Συντονισμός – Εισαγωγικά σχόλια
Γιάννης Νικολάου, δημοσιογράφος
Τρίτη 29 Νοεμβρίου, 7: 15 μ.μ.
Πολιτιστικό Ίδρυμα Μαρφίν – Λαϊκής
Λεωφ. Μακαρίου και Μπουμπουλίνας 1
Λευκωσία
Ο Νιχάτ Ερίμ (1912 -1980) ήταν ο πολιτικός που χάραξε την γραμμή επί της οποίας στηρίζεται η υψηλή στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό Ζήτημα. Με δύο εκθέσεις του προς την κυβέρνηση Μεντερές, στα τέλη του 1956, υποστήριξε την απαίτηση της Τουρκίας για χωριστή αυτοδιάθεση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, πράγμα το οποίο θα οδηγούσε σε διχοτόμηση. Εκείνες οι εκθέσεις του Νιχάτ Ερίμ απετέλεσαν το βασικό στρατηγικό σχέδιο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής επί του κυπριακού. Το σχέδιο εκείνο έγινε αποδεκτό από όλες ανεξάρτητα τις τουρκικές κυβερνήσεις οι οποίες το ακολούθησαν και ακολουθούν με σταθερή και συστηματική συνέπεια.
Ο Ερίμ επεσκέφθη την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., έλαβε μέρος σε διάφορες συνομιλίες σχετικές με το Κυπριακό Ζήτημα και το 1959 ήταν μέλος την τουρκικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στη Ζυρίχη και κατέληξαν στις γνωστές συμφωνίες. Μεταξύ των ετών 1959 και 1960 ήταν επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπίας για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ερίμ υπηρέτησε και στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας. Εκεί υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Τουρκίας σχετικά με το Κυπριακό. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα του 1971.
Συμφωνία μεταβίβασης εξουσίας υπέγραψαν Σάλεχ και αντιπολίτευση
Χιλιάδες Υεμενίτες διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα της Υεμένης, Σαναά.
Ο πρόεδρος της Υεμένης Άλι Αμπντάλα Σάλεχ και η αντιπολίτευση υπέγραψαν σήμερα, Τετάρτη, τη συμφωνία μεταβίβασης της εξουσίας στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ. Ο Σαουδάραβας μονάρχης έκανε λόγο για «νέα σελίδα».
Η συμφωνία, την οποία είχε καταρτίσει το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), προέβλεπε ότι ο Σάλεχ επρόκειτο να μεταβιβάσει την εξουσία στον αντιπρόεδρό του Αμπντ Ράμπο Μανσούρ Χάντι, ο οποίος ήταν παρών στην τελετή, με αντάλλαγμα να του παραχωρηθεί πλήρης αμνηστία.
Ο Σάλεχ φέρεται να είπε στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν ότι επρόκειτο να μεταβεί στη Νέα Υόρκη για νοσηλεία αμέσως μετά την τελετή, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μπαν.
«Μου είπε ότι θα έλθει στη Νέα Υόρκη για να δεχθεί ιατρική φροντίδα αμέσως αφού υπογράψει αυτή τη συμφωνία», είπε ο Μπαν. «Εάν (ο Σάλεχ) έλθει στη Νέα Υόρκη, θα ήμουν ευτυχής να τον συναντήσω», πρόσθεσε.
Η σημερινή υπογραφή της συμφωνίας ολοκλήρωσε την -τέταρτη, κατά σειρά- προσπάθεια των μοναρχιών του Κόλπου να επιτύχουν μια πολιτική λύση για τον τερματισμό της πολύμηνης εφετινής πολιτικής κρίσης στη χώρα της Αραβικής Χερσονήσου-μιας κρίσης που την έφερε στα πρόθυρα ενός νέου γενικευμένου εμφυλίου.
Η σαουδαραβική κρατική τηλεόραση μετέδωσε απευθείας την εικόνα του Σάλεχ που υπέγραψε το κείμενο παρόντων του Σαουδάραβα μονάρχη Αμπντάλα και του πρίγκιπα διαδόχου Νέγιφ, ενώ αμέσως μετά τη συμφωνία υπέγραψαν πολιτικοί της αντιπολίτευσης στην Υεμένη.
Ο επιτετραμμένος του ΟΗΕ Τζαμάλ Μπενομάρ -με την υποστήριξη διπλωματών των ΗΠΑ και της ΕΕ- κατάφερε να βρει μια συμβιβαστική λύση ώστε να προχωρήσει η υπογραφή της συμφωνίας του ΣΣΚ.
Η συμφωνία προβλέπει το σχηματισμό κυβέρνησης με τη συμμετοχή της αντιπολίτευσης και την διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών μέσα σε τρεις μήνες.
Χιλιάδες Υεμενίτες διαδήλωσαν
Χιλιάδες Υεμενίτες διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα της Υεμένης, Σαναά, απορρίπτοντας τη συμφωνία μεταβίβασης της εξουσίας του προέδρου Άλι Αμπντάλα Σάλεχ, που υπογράφηκε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
Το πλήθος κάλεσε σε διεξαγωγή μαζικών κινητοποιήσεων εναντίον της συμφωνίας αύριο Πέμπτη και την Παρασκευή.
«Δε θα εγκαταλείψουμε την πλατεία της Αλλαγής μέχρι να πραγματοποιηθούν οι στόχοι μας και να προσαχθεί στη δικαιοσύνη ο Σάλεχ και το καθεστώς» δήλωσε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής της Νεολαίας της Επανάστασης, Ουάλιντ αλ Αμάρι.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Ο πρόεδρος της Υεμένης Άλι Αμπντάλα Σάλεχ και η αντιπολίτευση υπέγραψαν σήμερα, Τετάρτη, τη συμφωνία μεταβίβασης της εξουσίας στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ. Ο Σαουδάραβας μονάρχης έκανε λόγο για «νέα σελίδα».
Η συμφωνία, την οποία είχε καταρτίσει το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), προέβλεπε ότι ο Σάλεχ επρόκειτο να μεταβιβάσει την εξουσία στον αντιπρόεδρό του Αμπντ Ράμπο Μανσούρ Χάντι, ο οποίος ήταν παρών στην τελετή, με αντάλλαγμα να του παραχωρηθεί πλήρης αμνηστία.
Ο Σάλεχ φέρεται να είπε στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν ότι επρόκειτο να μεταβεί στη Νέα Υόρκη για νοσηλεία αμέσως μετά την τελετή, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μπαν.
«Μου είπε ότι θα έλθει στη Νέα Υόρκη για να δεχθεί ιατρική φροντίδα αμέσως αφού υπογράψει αυτή τη συμφωνία», είπε ο Μπαν. «Εάν (ο Σάλεχ) έλθει στη Νέα Υόρκη, θα ήμουν ευτυχής να τον συναντήσω», πρόσθεσε.
Η σημερινή υπογραφή της συμφωνίας ολοκλήρωσε την -τέταρτη, κατά σειρά- προσπάθεια των μοναρχιών του Κόλπου να επιτύχουν μια πολιτική λύση για τον τερματισμό της πολύμηνης εφετινής πολιτικής κρίσης στη χώρα της Αραβικής Χερσονήσου-μιας κρίσης που την έφερε στα πρόθυρα ενός νέου γενικευμένου εμφυλίου.
Η σαουδαραβική κρατική τηλεόραση μετέδωσε απευθείας την εικόνα του Σάλεχ που υπέγραψε το κείμενο παρόντων του Σαουδάραβα μονάρχη Αμπντάλα και του πρίγκιπα διαδόχου Νέγιφ, ενώ αμέσως μετά τη συμφωνία υπέγραψαν πολιτικοί της αντιπολίτευσης στην Υεμένη.
Ο επιτετραμμένος του ΟΗΕ Τζαμάλ Μπενομάρ -με την υποστήριξη διπλωματών των ΗΠΑ και της ΕΕ- κατάφερε να βρει μια συμβιβαστική λύση ώστε να προχωρήσει η υπογραφή της συμφωνίας του ΣΣΚ.
Η συμφωνία προβλέπει το σχηματισμό κυβέρνησης με τη συμμετοχή της αντιπολίτευσης και την διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών μέσα σε τρεις μήνες.
Χιλιάδες Υεμενίτες διαδήλωσαν
Χιλιάδες Υεμενίτες διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα της Υεμένης, Σαναά, απορρίπτοντας τη συμφωνία μεταβίβασης της εξουσίας του προέδρου Άλι Αμπντάλα Σάλεχ, που υπογράφηκε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
Το πλήθος κάλεσε σε διεξαγωγή μαζικών κινητοποιήσεων εναντίον της συμφωνίας αύριο Πέμπτη και την Παρασκευή.
«Δε θα εγκαταλείψουμε την πλατεία της Αλλαγής μέχρι να πραγματοποιηθούν οι στόχοι μας και να προσαχθεί στη δικαιοσύνη ο Σάλεχ και το καθεστώς» δήλωσε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής της Νεολαίας της Επανάστασης, Ουάλιντ αλ Αμάρι.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Πιέσεις για διευρυμένο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Reuters, AFP, Bloomberg
Από κάθε κατεύθυνση συγκλίνουν οι πιέσεις προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να αναλάβει διευρυμένο ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους με μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων, αλλά και τυπώνοντας χρήμα και λειτουργώντας ως δανειστής τελευταίας προσφυγής για την Ευρωζώνη. Και ενώ το 50% των οικονομικών αναλυτών προεξοφλούν πως θα ενδώσει στις πιέσεις, στελέχη της ΕΚΤ εμμένουν στις πάγιες θέσεις της.
Οι τελευταίες εκκλήσεις προέρχονται από τον «γκουρού» των αγορών Τζορτζ Σόρος. Σε άρθρο του στους Financial Times με τίτλο «H ΕΚΤ πρέπει να παρέμβει για να σώσει τη Ευρωζώνη» υπογραμμίζει πως η τράπεζα πρέπει με κάθε κόστος να αναχαιτίσει την επίθεση στα ομόλογα χωρών της Ευρωζώνης. Στο άρθρο, που συνυπογράφει και ο Τζορτζ Μπόφινγκερ, μέλος της Επιτροπής Σοφών της γερμανικής κυβέρνησης, ο Τζ. Σόρος προτείνει να τεθεί ανώτατο όριο στην απόδοση των ομολόγων όσων χωρών ακολουθούν συνετές δημοσιονομικές πολιτικές και δεν έχουν υπαχθεί σε προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Την ίδια στιγμή, σε άρθρο του στην International Herald Tribune, ο Ανταμ Πόζεν, μέλος της επιτροπής νομισματικής πολιτικής της Τράπεζας της Αγγλίας, καλεί την ΕΚΤ και την αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα Federal Reserve να προχωρήσουν σε μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων για να τονώσουν τις οικονομίες τους. Παράλληλα, όμως, ο Γιάτσεκ Ροστόφσκι, υπουργός Οικονομικών της Πολωνίας, χώρας στρατηγικού συμμάχου της Γερμανίας, προειδοποίησε χθες για μια επικείμενη «καταστροφή» αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής. Χαρακτηριστικά τόνισε πως «υπάρχει κίνδυνος οικονομικής καταστροφής, αντίστοιχης της Μεγάλης Υφεσης του 1930, ικανής να οδηγήσει σε πόλεμο στην Ευρώπη». Προειδοποίησε, άλλωστε, τη Γερμανία πως δεν θα αποφύγει και η ίδια την κρίση που έχει εξαπλωθεί από την Ελλάδα έως τις μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Σημειωτέον ότι ακόμη και ο Γερμανός επικεφαλής της Ευρωπαϊκής τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης επέκρινε έμμεσα τις συνεχείς αντιρρήσεις της Γερμανίας, τονίζοντας πως αν κάποιος έχει εμπειρία από πλημμύρες δεν δικαιολογείται να μην έχει πυροσβεστήρα.
Εξάλλου το 48% των οικονομολόγων και στελεχών τραπεζών που συμμετείχαν σε δημοσκόπηση του Ρόιτερς προεξοφλεί ότι η ΕΚΤ θα προχωρήσει σε ποσοτική χαλάρωση τυπώνοντας χρήμα και αναλαμβάνοντας ρόλο δανειστή τελευταίας προσφυγής. Στην πλειονότητά τους τοποθετούν την κίνηση αυτή τον Μάρτιο. Από πλευράς της ΕΚΤ, πάντως, τα στελέχη της Ελβαντ Νοβότνι και Ερκι Λικάνεν δήλωσαν πως πρέπει πράγματι να εξεταστεί ο ρόλος της τράπεζας, αλλά απέκλεισαν την πιθανότητα να τυπώσει χρήμα. Η τράπεζα δεν φαίνεται, άλλωστε, να ενδίδει ούτε στις πιέσεις για αυξημένες αγορές ομολόγων. Διαβάστε περισσότερα...
Από κάθε κατεύθυνση συγκλίνουν οι πιέσεις προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να αναλάβει διευρυμένο ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους με μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων, αλλά και τυπώνοντας χρήμα και λειτουργώντας ως δανειστής τελευταίας προσφυγής για την Ευρωζώνη. Και ενώ το 50% των οικονομικών αναλυτών προεξοφλούν πως θα ενδώσει στις πιέσεις, στελέχη της ΕΚΤ εμμένουν στις πάγιες θέσεις της.
Οι τελευταίες εκκλήσεις προέρχονται από τον «γκουρού» των αγορών Τζορτζ Σόρος. Σε άρθρο του στους Financial Times με τίτλο «H ΕΚΤ πρέπει να παρέμβει για να σώσει τη Ευρωζώνη» υπογραμμίζει πως η τράπεζα πρέπει με κάθε κόστος να αναχαιτίσει την επίθεση στα ομόλογα χωρών της Ευρωζώνης. Στο άρθρο, που συνυπογράφει και ο Τζορτζ Μπόφινγκερ, μέλος της Επιτροπής Σοφών της γερμανικής κυβέρνησης, ο Τζ. Σόρος προτείνει να τεθεί ανώτατο όριο στην απόδοση των ομολόγων όσων χωρών ακολουθούν συνετές δημοσιονομικές πολιτικές και δεν έχουν υπαχθεί σε προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Την ίδια στιγμή, σε άρθρο του στην International Herald Tribune, ο Ανταμ Πόζεν, μέλος της επιτροπής νομισματικής πολιτικής της Τράπεζας της Αγγλίας, καλεί την ΕΚΤ και την αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα Federal Reserve να προχωρήσουν σε μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων για να τονώσουν τις οικονομίες τους. Παράλληλα, όμως, ο Γιάτσεκ Ροστόφσκι, υπουργός Οικονομικών της Πολωνίας, χώρας στρατηγικού συμμάχου της Γερμανίας, προειδοποίησε χθες για μια επικείμενη «καταστροφή» αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής. Χαρακτηριστικά τόνισε πως «υπάρχει κίνδυνος οικονομικής καταστροφής, αντίστοιχης της Μεγάλης Υφεσης του 1930, ικανής να οδηγήσει σε πόλεμο στην Ευρώπη». Προειδοποίησε, άλλωστε, τη Γερμανία πως δεν θα αποφύγει και η ίδια την κρίση που έχει εξαπλωθεί από την Ελλάδα έως τις μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Σημειωτέον ότι ακόμη και ο Γερμανός επικεφαλής της Ευρωπαϊκής τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης επέκρινε έμμεσα τις συνεχείς αντιρρήσεις της Γερμανίας, τονίζοντας πως αν κάποιος έχει εμπειρία από πλημμύρες δεν δικαιολογείται να μην έχει πυροσβεστήρα.
Εξάλλου το 48% των οικονομολόγων και στελεχών τραπεζών που συμμετείχαν σε δημοσκόπηση του Ρόιτερς προεξοφλεί ότι η ΕΚΤ θα προχωρήσει σε ποσοτική χαλάρωση τυπώνοντας χρήμα και αναλαμβάνοντας ρόλο δανειστή τελευταίας προσφυγής. Στην πλειονότητά τους τοποθετούν την κίνηση αυτή τον Μάρτιο. Από πλευράς της ΕΚΤ, πάντως, τα στελέχη της Ελβαντ Νοβότνι και Ερκι Λικάνεν δήλωσαν πως πρέπει πράγματι να εξεταστεί ο ρόλος της τράπεζας, αλλά απέκλεισαν την πιθανότητα να τυπώσει χρήμα. Η τράπεζα δεν φαίνεται, άλλωστε, να ενδίδει ούτε στις πιέσεις για αυξημένες αγορές ομολόγων. Διαβάστε περισσότερα...
Δεν παραδίδει τον Σαΐφ αλ Ισλάμ το NTC
A.P., Reuters
ΤΡΙΠΟΛΗ. Αντιμέτωπος με την εσχάτη των ποινών βρίσκεται πλέον ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, καθώς το Ανώτατο Μεταβατικό Συμβούλιο της Λιβύης (NTC) έσπευσε να αποκλείσει κάθε πιθανότητα παράδοσης του δεύτερου στην ιεραρχία άνδρα του πρώην καθεστώτος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Χθες, επίσης, η μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης επιβεβαίωσε τη σύλληψη και του πρώην αρχηγού της υπηρεσίας πληροφοριών του καθεστώτος Καντάφι, Αμπντουλά Σενούσι. Μολονότι μέχρι αργά χθες το βράδυ το NTC δεν είχε επισήμως τοποθετηθεί όσον αφορά την τύχη του Σενούσι, διπλωματικές πηγές θεωρούσαν δεδομένο ότι και αυτός θα δικαστεί στη Λιβύη και όχι στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Σε βάρος τόσο του Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι όσο και του Αμπντουλά Σενούσι εκκρεμούν εντάλματα σύλληψης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σε βάρος του τελευταίου, πάντως, εκκρεμεί ήδη μία καταδικαστική απόφαση γαλλικού δικαστηρίου από το 1999. Ο Σενούσι είχε τότε καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια κάθειρξη για τη βομβιστική επίθεση σε αεροσκάφος των γαλλικών αερογραμμών UTA που είχε στοιχίσει τη ζωή σε 170 ανθρώπους.
«Ο Σαΐφ αλ Ισλάμ θα δικαστεί από λιβυκό δικαστήριο», ξεκαθάρισε ο αντιπρόεδρος του NTC, Αμπντελχαφίζ Γκόγκα. Από την πλευρά του, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης της μεταβατικής κυβέρνησης, Μοχάμεντ αλ Αλαγκουί, υπογράμμισε ότι «ο γιος του Καντάφι θα δικαστεί στη Λιβύη διότι τα εθνικά δικαστήρια είναι ο κανόνας και τα διεθνή η εξαίρεση». Απαντώντας, πάντως, ο εκπρόσωπος Τύπου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Φαντί αλ Αμπντάλα, κατέστησε σαφές ότι οι Αρχές της Λιβύης είναι υποχρεωμένες να συνεργαστούν και να παραδώσουν τους δύο άνδρες όπως απαιτείται από τη σχετική απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.
Στο μεταξύ, ο Σαΐφ αλ Ισλάμ ισχυρίστηκε χθες από τη Ζιντάν όπου και κρατείται ότι ο λόγος για τον οποίο έχει δεμένο με επίδεσμο το δεξί του χέρι είναι ότι τραυματίστηκε πριν από ένα μήνα κατά τη διάρκεια νατοϊκού βομβαρδισμού. Σε εκπομπή, ωστόσο, που μεταδόθηκε το βράδυ της Κυριακής στη λιβυκή τηλεόραση, ένας από τους μαχητές που συνέλαβαν τον Σαΐφ αλ Ισλάμ υποστήριξε ότι είδε έναν άλλο μαχητή να «κόβει τρία δάκτυλα» του Σαΐφ αλ Ισλάμ, επειδή ο τελευταίος τούς κούνησε το δάκτυλο με απειλητικό τρόπο. Διαβάστε περισσότερα...
ΤΡΙΠΟΛΗ. Αντιμέτωπος με την εσχάτη των ποινών βρίσκεται πλέον ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, καθώς το Ανώτατο Μεταβατικό Συμβούλιο της Λιβύης (NTC) έσπευσε να αποκλείσει κάθε πιθανότητα παράδοσης του δεύτερου στην ιεραρχία άνδρα του πρώην καθεστώτος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Χθες, επίσης, η μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης επιβεβαίωσε τη σύλληψη και του πρώην αρχηγού της υπηρεσίας πληροφοριών του καθεστώτος Καντάφι, Αμπντουλά Σενούσι. Μολονότι μέχρι αργά χθες το βράδυ το NTC δεν είχε επισήμως τοποθετηθεί όσον αφορά την τύχη του Σενούσι, διπλωματικές πηγές θεωρούσαν δεδομένο ότι και αυτός θα δικαστεί στη Λιβύη και όχι στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Σε βάρος τόσο του Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι όσο και του Αμπντουλά Σενούσι εκκρεμούν εντάλματα σύλληψης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σε βάρος του τελευταίου, πάντως, εκκρεμεί ήδη μία καταδικαστική απόφαση γαλλικού δικαστηρίου από το 1999. Ο Σενούσι είχε τότε καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια κάθειρξη για τη βομβιστική επίθεση σε αεροσκάφος των γαλλικών αερογραμμών UTA που είχε στοιχίσει τη ζωή σε 170 ανθρώπους.
«Ο Σαΐφ αλ Ισλάμ θα δικαστεί από λιβυκό δικαστήριο», ξεκαθάρισε ο αντιπρόεδρος του NTC, Αμπντελχαφίζ Γκόγκα. Από την πλευρά του, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης της μεταβατικής κυβέρνησης, Μοχάμεντ αλ Αλαγκουί, υπογράμμισε ότι «ο γιος του Καντάφι θα δικαστεί στη Λιβύη διότι τα εθνικά δικαστήρια είναι ο κανόνας και τα διεθνή η εξαίρεση». Απαντώντας, πάντως, ο εκπρόσωπος Τύπου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Φαντί αλ Αμπντάλα, κατέστησε σαφές ότι οι Αρχές της Λιβύης είναι υποχρεωμένες να συνεργαστούν και να παραδώσουν τους δύο άνδρες όπως απαιτείται από τη σχετική απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.
Στο μεταξύ, ο Σαΐφ αλ Ισλάμ ισχυρίστηκε χθες από τη Ζιντάν όπου και κρατείται ότι ο λόγος για τον οποίο έχει δεμένο με επίδεσμο το δεξί του χέρι είναι ότι τραυματίστηκε πριν από ένα μήνα κατά τη διάρκεια νατοϊκού βομβαρδισμού. Σε εκπομπή, ωστόσο, που μεταδόθηκε το βράδυ της Κυριακής στη λιβυκή τηλεόραση, ένας από τους μαχητές που συνέλαβαν τον Σαΐφ αλ Ισλάμ υποστήριξε ότι είδε έναν άλλο μαχητή να «κόβει τρία δάκτυλα» του Σαΐφ αλ Ισλάμ, επειδή ο τελευταίος τούς κούνησε το δάκτυλο με απειλητικό τρόπο. Διαβάστε περισσότερα...
Ναυτικά γυμνάσια του κινεζικού στρατού στον Ειρηνικό
Ο κινεζικός στρατός ανακοίνωσε πως θα πραγματοποιήσει στα τέλη Νοεμβρίου ναυτικά γυμνάσια στη «δυτική περιοχή του Ειρηνικού ωκεανού», μέσασε πλαίσιο αυξημένων εντάσεων σε εδάφη που διεκδικούν και γείτονες της Κίνας.
«Το Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού θα πραγματοποιήσει γυμνάσια στα τέλη Νοεμβρίου στη δυτική περιοχή του Ειρηνικού ωκεανού», αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε χθες Τετάρτη το βράδυ το κινεζικό υπουργείο Άμυνας. Το κινεζικό Πολεμικό Ναυτικό πραγματοποιεί τακτικά τέτοια γυμνάσια, όπως και άλλες χώρες.
«Πρόκειται για εκπαίδευση ρουτίνας που προβλέπεται από το ετήσιο χρονοδιάγραμμά μας και που δεν στρέφεται εναντίον καμιάς ιδιαίτερης χώρας και δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο στόχο», διευκρινίζει το υπουργείο.
Τα ναυτικά αυτά γυμνάσια «είναι σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς και πρακτικές» και η ελευθερία της ναυσιπλοΐας «δεν πρόκειται να εμποδιστεί», προσθέτει.
Τα γυμνάσια αυτά πραγματοποιούνται λίγο μετά από ένα ταξίδι στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, στη διάρκεια του οποίου ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα ενισχύσουν τη στρατιωτική παρουσία τους στην Αυστραλία.
Σε ομιλία του που εκφώνησε στις 16 Νοεμβρίου στην Καμπέρα, ο Ομπάμα επέμεινε στην απαραίτητη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή και στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ «είναι εδώ για να μείνουν».
Τα κινεζικά γυμνάσια θεωρούνται συχνά μια μορφή απάντησης στα κοινά αεροναυτικά γυμνάσια ΗΠΑ - Ιαπωνίας, ΗΠΑ - Φιλιππινών ή ΗΠΑ - Νότιας Κορέας, τα οποία με τη σειρά τους ερμηνεύονται ως προειδοποιήσεις προς το Πεκίνο ή την Πιονγιάνγκ.
Το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες και η Ταϊβάν συγκρούονται με την Κίνα για την κυριαρχία στο μικρό αρχιπέλαγος των Σπράτλι, των νησιών της Νότιας Σινικής Θάλασσας που είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες και το Πεκίνο θεωρεί δικά του. Το Πεκίνο και το Ανόι διεκδικούν επίσης τα νησιά Παρασέλ στην ίδια θάλασσα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
«Το Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού θα πραγματοποιήσει γυμνάσια στα τέλη Νοεμβρίου στη δυτική περιοχή του Ειρηνικού ωκεανού», αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε χθες Τετάρτη το βράδυ το κινεζικό υπουργείο Άμυνας. Το κινεζικό Πολεμικό Ναυτικό πραγματοποιεί τακτικά τέτοια γυμνάσια, όπως και άλλες χώρες.
«Πρόκειται για εκπαίδευση ρουτίνας που προβλέπεται από το ετήσιο χρονοδιάγραμμά μας και που δεν στρέφεται εναντίον καμιάς ιδιαίτερης χώρας και δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο στόχο», διευκρινίζει το υπουργείο.
Τα ναυτικά αυτά γυμνάσια «είναι σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς και πρακτικές» και η ελευθερία της ναυσιπλοΐας «δεν πρόκειται να εμποδιστεί», προσθέτει.
Τα γυμνάσια αυτά πραγματοποιούνται λίγο μετά από ένα ταξίδι στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, στη διάρκεια του οποίου ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα ενισχύσουν τη στρατιωτική παρουσία τους στην Αυστραλία.
Σε ομιλία του που εκφώνησε στις 16 Νοεμβρίου στην Καμπέρα, ο Ομπάμα επέμεινε στην απαραίτητη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή και στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ «είναι εδώ για να μείνουν».
Τα κινεζικά γυμνάσια θεωρούνται συχνά μια μορφή απάντησης στα κοινά αεροναυτικά γυμνάσια ΗΠΑ - Ιαπωνίας, ΗΠΑ - Φιλιππινών ή ΗΠΑ - Νότιας Κορέας, τα οποία με τη σειρά τους ερμηνεύονται ως προειδοποιήσεις προς το Πεκίνο ή την Πιονγιάνγκ.
Το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες και η Ταϊβάν συγκρούονται με την Κίνα για την κυριαρχία στο μικρό αρχιπέλαγος των Σπράτλι, των νησιών της Νότιας Σινικής Θάλασσας που είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες και το Πεκίνο θεωρεί δικά του. Το Πεκίνο και το Ανόι διεκδικούν επίσης τα νησιά Παρασέλ στην ίδια θάλασσα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Σαουδική Αραβία: Συγκρούσεις ανάμεσα στην αστυνομία και πολίτες
Δύο νεκροί και τρεις τραυματίες ο απολογισμός.
Δύο άτομα σκοτώθηκαν και τρία ακόμη τραυματίστηκαν σε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στις σαουδικές δυνάμεις ασφαλείας και στους ένοπλους πολίτες που δρουν υπό ξένη καθοδήγηση, όπως υποστηρίζει ο υπουργός Εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας.
Σε ανακοίνωση που μετέδωσε το σαουδικό πρακτορείο ειδήσεων, ο υπουργός δήλωσε ότι οι πυροβολισμοί ξέσπασαν σήμερα Πέμπτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ενός πολίτη, τον οποίο σκότωσαν σε σειρά επιθέσεων, στις αρχές της εβδομάδας, σε επαρχία που είναι τοποθεσία ελέγχου παραγωγής πετρελαίου, όπου κατοικεί μειονότητα σιιτών.
Ο υπουργός Εσωτερικών αρνήθηκε προ ολίγων ημερών την κατηγορία ότι η αστυνομία του Κατίφ σκότωσε σιίτες πολίτες της περιοχής.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Την αναβολή των εκλογών πρότεινε ο υπ. Εσωτερικών της Αιγύπτου
Ο υπουργός Εσωτερικών της Αιγύπτου Μανσούρ ελ Εσάουι πρότεινε να αναβληθούν οι βουλευτικές εκλογές που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθούν την 28η Νοεμβρίου, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera επικαλούμενο πηγές που δεν κατονόμασε.
Μονάδες αντιμετώπισης ταραχών της αστυνομίας εκτόξευσαν μπαράζ δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών που ζητούν ο στρατός να εγκαταλείψει την εξουσία, στην έκτη συνεχόμενη νύχτα βίας.
Δεκάδες νεαροί, βήχοντας και πασχίζοντας να αναπνεύσουν, προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα αέρια κι εμπλέκονταν σε αψιμαχίες με αστυνομικούς. Αλλά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούσαν να είναι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Ταχρίρ, διαδηλώνοντας για τους θανάτους 30 και πλέον ανθρώπων και απορρίπτοντας την πρόταση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου να διοργανωθεί δημοψήφισμα για την διακυβέρνηση από τις ένοπλες δυνάμεις.
Οι εκλογές της Δευτέρας είχαν χαρακτηριστεί ως οι πρώτες δυνητικά ελεύθερες στην Αίγυπτο εδώ και δεκαετίες.
Ο στρατός και η Μουσουλμανική Αδελφότητα – που ελπίζει ότι θα κερδίσει – λένε ότι η διαδικασία πρέπει να γίνει, αλλά πολλοί διαδηλωτές δυσπιστούν για το κατά πόσο οι ένοπλες δυνάμεις θα επιτρέψουν οι εκλογές να είναι ελεύθερες και διαφανείς και θα παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς.
«Ο στρατός πρέπει να φύγει, να δώσει την εξουσία στους πολίτες. Δεν θέλουν να φύγουν για να μην αποκαλυφθεί πόσο διεφθαρμένοι είναι», είπε ένας 23χρονος φοιτητής. Πρόσθεσε ότι βγήκε να διαδηλώσει όταν είδε αστυνομικούς να ξυλοκοπούν διαδηλωτές. «Όλα είναι όπως ήταν στην εποχή του Μουμπάρακ», είπε.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Ο υπουργός Εσωτερικών της Αιγύπτου Μανσούρ ελ Εσάουι πρότεινε να αναβληθούν οι βουλευτικές εκλογές που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθούν την 28η Νοεμβρίου, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera επικαλούμενο πηγές που δεν κατονόμασε.
Μονάδες αντιμετώπισης ταραχών της αστυνομίας εκτόξευσαν μπαράζ δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών που ζητούν ο στρατός να εγκαταλείψει την εξουσία, στην έκτη συνεχόμενη νύχτα βίας.
Δεκάδες νεαροί, βήχοντας και πασχίζοντας να αναπνεύσουν, προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα αέρια κι εμπλέκονταν σε αψιμαχίες με αστυνομικούς. Αλλά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούσαν να είναι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Ταχρίρ, διαδηλώνοντας για τους θανάτους 30 και πλέον ανθρώπων και απορρίπτοντας την πρόταση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου να διοργανωθεί δημοψήφισμα για την διακυβέρνηση από τις ένοπλες δυνάμεις.
Οι εκλογές της Δευτέρας είχαν χαρακτηριστεί ως οι πρώτες δυνητικά ελεύθερες στην Αίγυπτο εδώ και δεκαετίες.
Ο στρατός και η Μουσουλμανική Αδελφότητα – που ελπίζει ότι θα κερδίσει – λένε ότι η διαδικασία πρέπει να γίνει, αλλά πολλοί διαδηλωτές δυσπιστούν για το κατά πόσο οι ένοπλες δυνάμεις θα επιτρέψουν οι εκλογές να είναι ελεύθερες και διαφανείς και θα παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς.
«Ο στρατός πρέπει να φύγει, να δώσει την εξουσία στους πολίτες. Δεν θέλουν να φύγουν για να μην αποκαλυφθεί πόσο διεφθαρμένοι είναι», είπε ένας 23χρονος φοιτητής. Πρόσθεσε ότι βγήκε να διαδηλώσει όταν είδε αστυνομικούς να ξυλοκοπούν διαδηλωτές. «Όλα είναι όπως ήταν στην εποχή του Μουμπάρακ», είπε.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Ο Σλοβάκος Κούμπις νέος επικεφαλής της αποστολής του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν
Τα Ηνωμένα Έθνη ονόμασαν τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Σλοβακίας Γιαν Κούμπις επικεφαλής της αποστολής του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν.
Ο Κούμπις, 59 ετών, αναλαμβάνει την διεύθυνση της Αποστολής Αρωγής στο Αφγανιστάν (UNAMA) την 1η Ιανουαρίου. Καλείται να ενισχύσει τις διεθνείς προσπάθειες εξεύρεσης μιας πολιτικής διευθέτησης στην καθημαγμένη από τον πόλεμο χώρα τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους αρχίζουν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους σταδιακά.
Ο Σλοβάκος διπλωμάτης πρόκειται να αντικαταστήσει το Σουηδό Στάφαν ντε Μιστούτα στη θέση του επιτετραμμένου του γγ του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν.
Ο Κούμπις υπήρξε επικεφαλής της σλοβακικής διπλωματίας από το 2006 ως το 2009 και κατόπιν διετέλεσε γενικός γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Ο Κούμπις, 59 ετών, αναλαμβάνει την διεύθυνση της Αποστολής Αρωγής στο Αφγανιστάν (UNAMA) την 1η Ιανουαρίου. Καλείται να ενισχύσει τις διεθνείς προσπάθειες εξεύρεσης μιας πολιτικής διευθέτησης στην καθημαγμένη από τον πόλεμο χώρα τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους αρχίζουν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους σταδιακά.
Ο Σλοβάκος διπλωμάτης πρόκειται να αντικαταστήσει το Σουηδό Στάφαν ντε Μιστούτα στη θέση του επιτετραμμένου του γγ του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν.
Ο Κούμπις υπήρξε επικεφαλής της σλοβακικής διπλωματίας από το 2006 ως το 2009 και κατόπιν διετέλεσε γενικός γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Πιο κοντά στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης η Λιβύη
Reuters, A.P., AFP
ΤΡΙΠΟΛΗ. Ενα βήμα πιο κοντά στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης βρέθηκε χθες η Λιβύη, με τον Οσάμα αλ Τζουάλι, τον επικεφαλής της ταξιαρχίας που συνέλαβε τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, να ανταμείβεται για τις υπηρεσίες του με το αξίωμα του υπουργού Αμυνας. Ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης, η οποία αποτελείται κυρίως από φιλελεύθερους φιλοδυτικούς υπουργούς και λιγοστούς ισλαμιστές, έρχεται σε μια περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών συνιστωσών των αντικανταφικών δυνάμεων.
Ο μεταβατικός πρωθυπουργός Αμπντουλραχίμ ελ Κιμπ ανακοίνωσε ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία ως προς τα ονόματα των υπουργών λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις, που επισκέπτεται τη Λιβύη. Στη Λιβύη βρέθηκε επίσης χθες και ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Λουίς Μορένο Οκάμπο, για συζητήσεις αναφορικά με το θέμα των δύο καταζητουμένων από το δικαστήριο που συνελήφθησαν το Σαββατοκύριακο.
Πρόκειται για τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, γιο και διάδοχο του Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος συνελήφθη έπειτα από ενέδρα το Σάββατο, στην έρημο Σαχάρα, καθώς και για τον Αμπντουλάχ αλ Σενούσι, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος Καντάφι, για τον οποίο δεν είναι σαφές αν συνελήφθη ή συμφώνησε να παραδοθεί την Κυριακή.
Εκπρόσωπος της λιβυκής κυβέρνησης δήλωσε ότι η Λιβύη δεν θα παραδώσει τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι στο Διεθνές Δικαστήριο και ότι ο συλληφθείς θα τύχει «δίκαιης δίκης» στη Λιβύη. Τα τηλεοπτικά πλάνα που μεταδόθηκαν μετά τη σύλληψη του 39χρονου Σαΐφ προδίδουν πολύ πιο πολιτισμένη μεταχείριση, σε σχέση με το βιντεοσκοπημένο λιντσάρισμα και την επιτόπου εκτέλεση του Μουαμάρ Καντάφι, στις 20 Οκτωβρίου.
Ο Σαΐφ, που φέρει επιδέσμους σε τρία δάχτυλα, εμφανίζεται να συζητά με τους άνδρες που τον συνέλαβαν και να τους λέει πόσο λάθος κάνουν που εμπιστεύονται «αυτούς από τη Μισράτα ή τη Βεγγάζη». Οι δύο αυτές πόλεις υπήρξαν προπύργια των αντικανταφικών δυνάμεων. Μετά τη σύλληψή του, ο Σαΐφ μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο τρίτο προπύργιο της αντιπολίτευσης, την πόλη Ζιντάν. Κυκλοφόρησαν μάλιστα φήμες ότι η ταξιαρχία που τον συνέλαβε αρνούνταν να τον παραδώσει στην Τρίπολη έως ότου οριστεί υπουργός Αμυνας ο επικεφαλής της, Οσάμα αλ Τζουαλί.
Η συνέντευξη Τύπου για την οριστική ανακοίνωση των ονομάτων αναμενόταν χθες το βράδυ. Ομως χθες το απόγευμα ανώνυμος αξιωματούχος δήλωσε στο δίκτυο Αλ Τζαζίρα ότι η ανακοίνωση των ονομάτων της νέας κυβέρνησης έχει προσκρούσει σε αντιδράσεις και ότι οι συζητήσεις για την τελική στελέχωση της κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές έχουν ανοίξει εκ νέου.
Σύμφωνα, πάντως, με κατάλογο των υπουργών που περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου Ρόιτερς, υπουργός Εξωτερικών ορίζεται ο υπ’ αριθμόν δύο της λιβυκής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ, Ιμπραήμ Νταμπασί, ενώ στο υπουργείο Οικονομικών παραμένει ο Αλί Ταρχουνί. Διαβάστε περισσότερα...
ΤΡΙΠΟΛΗ. Ενα βήμα πιο κοντά στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης βρέθηκε χθες η Λιβύη, με τον Οσάμα αλ Τζουάλι, τον επικεφαλής της ταξιαρχίας που συνέλαβε τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, να ανταμείβεται για τις υπηρεσίες του με το αξίωμα του υπουργού Αμυνας. Ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης, η οποία αποτελείται κυρίως από φιλελεύθερους φιλοδυτικούς υπουργούς και λιγοστούς ισλαμιστές, έρχεται σε μια περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών συνιστωσών των αντικανταφικών δυνάμεων.
Ο μεταβατικός πρωθυπουργός Αμπντουλραχίμ ελ Κιμπ ανακοίνωσε ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία ως προς τα ονόματα των υπουργών λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις, που επισκέπτεται τη Λιβύη. Στη Λιβύη βρέθηκε επίσης χθες και ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Λουίς Μορένο Οκάμπο, για συζητήσεις αναφορικά με το θέμα των δύο καταζητουμένων από το δικαστήριο που συνελήφθησαν το Σαββατοκύριακο.
Πρόκειται για τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, γιο και διάδοχο του Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος συνελήφθη έπειτα από ενέδρα το Σάββατο, στην έρημο Σαχάρα, καθώς και για τον Αμπντουλάχ αλ Σενούσι, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος Καντάφι, για τον οποίο δεν είναι σαφές αν συνελήφθη ή συμφώνησε να παραδοθεί την Κυριακή.
Εκπρόσωπος της λιβυκής κυβέρνησης δήλωσε ότι η Λιβύη δεν θα παραδώσει τον Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι στο Διεθνές Δικαστήριο και ότι ο συλληφθείς θα τύχει «δίκαιης δίκης» στη Λιβύη. Τα τηλεοπτικά πλάνα που μεταδόθηκαν μετά τη σύλληψη του 39χρονου Σαΐφ προδίδουν πολύ πιο πολιτισμένη μεταχείριση, σε σχέση με το βιντεοσκοπημένο λιντσάρισμα και την επιτόπου εκτέλεση του Μουαμάρ Καντάφι, στις 20 Οκτωβρίου.
Ο Σαΐφ, που φέρει επιδέσμους σε τρία δάχτυλα, εμφανίζεται να συζητά με τους άνδρες που τον συνέλαβαν και να τους λέει πόσο λάθος κάνουν που εμπιστεύονται «αυτούς από τη Μισράτα ή τη Βεγγάζη». Οι δύο αυτές πόλεις υπήρξαν προπύργια των αντικανταφικών δυνάμεων. Μετά τη σύλληψή του, ο Σαΐφ μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο τρίτο προπύργιο της αντιπολίτευσης, την πόλη Ζιντάν. Κυκλοφόρησαν μάλιστα φήμες ότι η ταξιαρχία που τον συνέλαβε αρνούνταν να τον παραδώσει στην Τρίπολη έως ότου οριστεί υπουργός Αμυνας ο επικεφαλής της, Οσάμα αλ Τζουαλί.
Η συνέντευξη Τύπου για την οριστική ανακοίνωση των ονομάτων αναμενόταν χθες το βράδυ. Ομως χθες το απόγευμα ανώνυμος αξιωματούχος δήλωσε στο δίκτυο Αλ Τζαζίρα ότι η ανακοίνωση των ονομάτων της νέας κυβέρνησης έχει προσκρούσει σε αντιδράσεις και ότι οι συζητήσεις για την τελική στελέχωση της κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές έχουν ανοίξει εκ νέου.
Σύμφωνα, πάντως, με κατάλογο των υπουργών που περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου Ρόιτερς, υπουργός Εξωτερικών ορίζεται ο υπ’ αριθμόν δύο της λιβυκής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ, Ιμπραήμ Νταμπασί, ενώ στο υπουργείο Οικονομικών παραμένει ο Αλί Ταρχουνί. Διαβάστε περισσότερα...
Τουρκία: μπαράζ συλλήψεων
A.P., Reuters
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Πάνω από 70 άτομα συνέλαβαν χθες οι τουρκικές αρχές με την κατηγορία της έμμεσης συμμετοχής στο εκτός νόμου Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), στο πλαίσιο αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων στην Κωνσταντινούπολη, στο Ντιγιάρμπακιρ, στην Αγκυρα και στην Προύσα. Σύμφωνα, μάλιστα, με το ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, η αστυνομία πραγματοποίησε έφοδο στα γραφεία των δικηγόρων του φυλακισμένου Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, όπου συνέλαβε περίπου 30 άτομα. Οι δικηγόροι που επισκέφθηκαν τον Οτσαλάν στη νήσο-φυλακή του Ιμραλί κατηγορούνται ότι μετέφεραν διαταγές του τελευταίου προς τους στρατιωτικούς διοικητές του PKK. Σε βάρος των υπολοίπων συλληφθέντων απαγγέλθηκαν κατηγορίες για συμμετοχή στην Ενωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, που θεωρείται από την Αγκυρα αστικός βραχίονας του PKK.
Σε ακόμα μία επιχείρηση της τουρκικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, 15 άτομα συνελήφθησαν με την κατηγορία της συνεργασίας με το δίκτυο της Αλ Κάιντα στην κεντρική Τουρκία. Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν στην επαρχία του Ικονίου. Ο τουρκικός πυρήνας της Αλ Κάιντα έγινε ευρύτερα γνωστός τον Νοέμβριο του 2003 όταν δύο βομβιστές αυτοκτονίας της οργάνωσης ανατινάχθηκαν έξω από εβραϊκή συναγωγή και στον προαύλιο χώρο του βρετανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη. Εξήντα τρεις άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ο Βρετανός πρόξενος, είχαν τότε χάσει τη ζωή τους.
Τέλος, αναβλήθηκε χθες η δίκη των 13 Τούρκων δημοσιογράφων που κατηγορούνται για συμμετοχή στην απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης Ερντογάν, όπως τη χαρακτηρίζει η εισαγγελική αρχή, του 2003. Οι δημοσιογράφοι οδηγήθηκαν πίσω στις φυλακές όπου κρατούνται τους τελευταίους εννέα μήνες. Οι διώξεις σε βάρος των δημοσιογράφων έχουν προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (EFJ). Διαβάστε περισσότερα...
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Πάνω από 70 άτομα συνέλαβαν χθες οι τουρκικές αρχές με την κατηγορία της έμμεσης συμμετοχής στο εκτός νόμου Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), στο πλαίσιο αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων στην Κωνσταντινούπολη, στο Ντιγιάρμπακιρ, στην Αγκυρα και στην Προύσα. Σύμφωνα, μάλιστα, με το ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, η αστυνομία πραγματοποίησε έφοδο στα γραφεία των δικηγόρων του φυλακισμένου Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, όπου συνέλαβε περίπου 30 άτομα. Οι δικηγόροι που επισκέφθηκαν τον Οτσαλάν στη νήσο-φυλακή του Ιμραλί κατηγορούνται ότι μετέφεραν διαταγές του τελευταίου προς τους στρατιωτικούς διοικητές του PKK. Σε βάρος των υπολοίπων συλληφθέντων απαγγέλθηκαν κατηγορίες για συμμετοχή στην Ενωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, που θεωρείται από την Αγκυρα αστικός βραχίονας του PKK.
Σε ακόμα μία επιχείρηση της τουρκικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, 15 άτομα συνελήφθησαν με την κατηγορία της συνεργασίας με το δίκτυο της Αλ Κάιντα στην κεντρική Τουρκία. Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν στην επαρχία του Ικονίου. Ο τουρκικός πυρήνας της Αλ Κάιντα έγινε ευρύτερα γνωστός τον Νοέμβριο του 2003 όταν δύο βομβιστές αυτοκτονίας της οργάνωσης ανατινάχθηκαν έξω από εβραϊκή συναγωγή και στον προαύλιο χώρο του βρετανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη. Εξήντα τρεις άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και ο Βρετανός πρόξενος, είχαν τότε χάσει τη ζωή τους.
Τέλος, αναβλήθηκε χθες η δίκη των 13 Τούρκων δημοσιογράφων που κατηγορούνται για συμμετοχή στην απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης Ερντογάν, όπως τη χαρακτηρίζει η εισαγγελική αρχή, του 2003. Οι δημοσιογράφοι οδηγήθηκαν πίσω στις φυλακές όπου κρατούνται τους τελευταίους εννέα μήνες. Οι διώξεις σε βάρος των δημοσιογράφων έχουν προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (EFJ). Διαβάστε περισσότερα...
Mas-Kom-Ya: Ισραηλινο-Τουρκικές Σχέσεις
Το 1974 ο σημερινός Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, ως Πρόεδρος της Ομάδας Νεολαίας Κωνσταντινούπολης του κόμματος Εθνικής Σωτηρίας του κατοπινού Ισλαμιστή Πρωθυπουργού (1996) Νετζμετίν Ερμπακάν, έγραψε, σκηνοθέτησε και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με παραστάσεις σε όλη τη χώρα, ένα θεατρικό έργο. Το θεατρικό έργο είχε τίτλο Maskomya από τα αρχικά Mas-Kom-Ya. Δηλαδή Mas ως Μασόνος, Kom, ως κομμουνιστής και Υα ως Yahudi, δηλαδή Εβραίος στα αραβικά / τουρκικά.
Αρχή, μέση και τέλος του πονήματος Ερντογάν ήταν η κακία και η μοχθηρία των τριών αυτών ομάδων και η συνομωτική τους σχέση. Κοινός παρονομαστής και των τριών ήταν ο Ιουδαϊσμός. Ο Ερντογάν στη νεαρή ηλικία των είκοσι ετών αποδεικνύετο άξιος μαθητής του πνευματικού του πατέρα Ερμπακάν. Ο τελευταίος, που άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία τη δεκαετία του 1960 τύπωνε και κυκλοφορούσε ως «φείγ-βόλαν» τούρκικα χαρτονομίσματα που εκεί που έπρεπε να απεικονίζουν τον Μεγάλο Ηγέτη Ατατούρκ, απεικόνιζαν, αντίθετα, το γνωστό πρόσωπο του Ισραηλινού ηγέτη, Στρατηγού Μοσιέ Νταγιάν με το χαρακτηριστικό μαύρο αλά πειρατή, κάλυπτρο πάνω από τα αριστερό του μάτι. Κανείς Τούρκος δεν έπρεπε να έχει την οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιοι έκαναν κουμάντο στην Τουρκία και ποιοι ήλεγχαν την οικονομία τους: ήταν οι Γιαχούντηδες, οι «τσιφούτηδες» (tschifit), δηλαδή οι βρωμοεβραίοι.
Τη δεκαετία του 1960 και 1970 λειτουργούσε ήδη ένα πλέγμα σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας που είχε τα χαρακτηριστικά μιας συμμαχίας. Λειτουργούσε όμως, κατ’ απαίτηση των Τούρκων υπογείως ώστε να μη θίγονται τα αισθήματα των ομοπίστων τους Αράβων και των λοιπών ανά τον κόσμο μουσουλμάνων. Μάλιστα, η «ιδιομορφία» της σχέσης ήταν τέτοια που το Ισραήλ χαρακτηριζόταν ως «ερωμένη» (mistress) η οποία έπρεπε να υπάρχει, αλλά να μην φαίνεται.
Η συμμαχία οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1950. Το Ισραήλ αναζητούσε στο πλαίσιο της περιφερειακής του στρατηγικής (peripheral strategy), μη αραβικά ή μη μουσουλμανικά κράτη, για να σπάσει την περικύκλωση των Αράβων. Ως μη αραβικό κράτος, με κοσμικό καθεστώς και εντεταγμένη στη Δύση, η Τουρκία πληρούσε τα κριτήρια. Για την Τουρκία, το Ισραήλ θα λειτουργούσε ως «διαμεσολαβητής» προς τα δυτικά πολιτικά και οικονομικά κέντρα εξουσίας. Η αμοιβαία ωφέλεια υπήρξε τέτοια ώστε το 1958 τα δυο κράτη συνομολόγησαν αμυντικό στρατιωτικό σύμφωνο σε επίπεδο Πρωθυπουργών.
Ο ισραηλινο-τουρκικός άξονας είχε πάντοτε τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Όμως επί Προεδρίας Ρέηγκαν, τη δεκαετία του 1980, πήρε πραγματικά στρατηγική διάσταση. Ένα από τα πιο καθοριστικά οφέλη για την Τουρκία υπήρξε η επί σχεδίου δραστηριοποίηση της εβραϊκής διασποράς και κυρίως του αμερικανο-εβραϊκού λόμπυ υπέρ της Τουρκίας και των τουρκικών συμφερόντων. Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία μετατράπηκε στον πιο προνομιούχο σύμμαχο των ΗΠΑ μετά το Ισραήλ. Ίσως πιο καθοριστικό, το Ισραήλ και το αμερικανο-εβραϊκό λόμπυ λειτούργησαν καταλυτικά για να εξαγνισθούν οι γενοκτονικές θηριωδίες των Τούρκων σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων και των συνεχιζόμενων κατά της Κύπρου και των Κούρδων ανταρτών.
Έτσι φθάσαμε στη δεκαετία του 1990 όπου οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας γνώρισαν μια πρωτοφανή και πολυεπίπεδη άνθιση. Με τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου και την έναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών έγινε δυνατή και η δημοσιοποίηση – νομιμοποίηση του άξονα Ισραήλ – Τουρκίας. Ιερουσαλήμ, Άγκυρα και Ουάσιγκτον παρουσίαζαν την ισραηλινο-τουρκική συμμαχία ως προπομπό μια καθολικής ειρήνης στη Μέση Ανατολή και μάλιστα ως τον ακρογωνιαίο της λίθο. Τη δε Τουρκία την παρουσίαζαν ως το «κράτος – μοντέλο» και τον γεφυροποιό μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Όλα τα παραπάνω μέχρι την εμφάνιση και πολιτική κυριαρχία του συγγραφέα του θεατρικού έργου Mas-Kom-Ya και του θρησκευτικού συναφιού του.
Η κυριαρχία του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία ανέδειξε τον εγγενή αντισημιτισμό της τουρκικής κοινωνίας που είναι, ταυτόχρονα, αντιχριστιανική, αντιδυτική, και βέβαια, αντιαμερικανική. Ο ισραηλινο-τουρκικός άξονας λειτούργησε όσο ο κεμαλισμός και η στρατογραφειοκρατία ήλεγχαν με περιοδικά πραξικοπήματα τις βαθιά θρησκευόμενες τουρκικές μάζες της Ανατολίας.
Η παρωχημένη ήδη από τη δεκαετία του 1980 κεμαλική ιδεολογία δεν μπορούσε να αντέξει και τη δημογραφική έκρηξη της Ανατολίας που τροφοδοτούσε ασταμάτητα τις τάξεις του πολιτικού Ισλάμ.
Το ζητούμενο, σε ό,τι αφορά σε Ελλάδα και Κύπρο, δεν είναι πως πορεύεται η Τουρκία, αλλά το Ισραήλ. Υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας στο Ισραήλ που πιστεύει ότι η εθνική ασφάλεια του Ισραήλ επιβάλλει την, πάσει θυσία, μη αποξένωση της Τουρκίας. Ένας της ομάδας αυτής, χαρακτηριστικά, είναι και ο Εφραίμ Χαλεβί Διευθυντής της Μοσάντ την περίοδο 1998-2002. Προφανώς η ομάδα αυτή είναι διατεθειμένη να επαναφέρει τις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας ακόμα και το επίπεδο του υπόγειου και της «ερωμένης». Παρεμπιπτόντως, η ομάδα αυτή δεν διαφέρει κατά πολύ από τις δικές μας στα ελληνικά κέντρα εξουσίας, αναφορικά με τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας.
Ωστόσο, για πρώτη φορά, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην εβραϊκή διασπορά η για δεκαετίες επιτήδεια κατασκευασμένη εικόνα της Τουρκίας, έχει καταρρεύσει. Αυτοί που εργολαβικά την έφτιαξαν, τώρα πλέον εργολαβικά την αποδομούν. Εάν τώρα η Ιερουσαλήμ συνειδητοποιήσει ταυτόχρονα ότι η ασφάλεια του Ισραήλ βρίσκεται στη Δύση με ομφάλιο λώρο την Ανατολική Μεσόγειο και όχι βόρεια με την Τουρκία, το στρατηγικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου θ’ αλλάξει άρδην. Οψόμεθα.
Το κείμενο αφιερώνεται στην μνήμη του ευπατρίδη δάσκαλου και Κωνσταντινουπολίτη Νεοκλή Σαρρή (1940-2011)
Ο Μάριος Ευρυβιάδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Διαβάστε περισσότερα...
Αρχή, μέση και τέλος του πονήματος Ερντογάν ήταν η κακία και η μοχθηρία των τριών αυτών ομάδων και η συνομωτική τους σχέση. Κοινός παρονομαστής και των τριών ήταν ο Ιουδαϊσμός. Ο Ερντογάν στη νεαρή ηλικία των είκοσι ετών αποδεικνύετο άξιος μαθητής του πνευματικού του πατέρα Ερμπακάν. Ο τελευταίος, που άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία τη δεκαετία του 1960 τύπωνε και κυκλοφορούσε ως «φείγ-βόλαν» τούρκικα χαρτονομίσματα που εκεί που έπρεπε να απεικονίζουν τον Μεγάλο Ηγέτη Ατατούρκ, απεικόνιζαν, αντίθετα, το γνωστό πρόσωπο του Ισραηλινού ηγέτη, Στρατηγού Μοσιέ Νταγιάν με το χαρακτηριστικό μαύρο αλά πειρατή, κάλυπτρο πάνω από τα αριστερό του μάτι. Κανείς Τούρκος δεν έπρεπε να έχει την οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιοι έκαναν κουμάντο στην Τουρκία και ποιοι ήλεγχαν την οικονομία τους: ήταν οι Γιαχούντηδες, οι «τσιφούτηδες» (tschifit), δηλαδή οι βρωμοεβραίοι.
Τη δεκαετία του 1960 και 1970 λειτουργούσε ήδη ένα πλέγμα σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας που είχε τα χαρακτηριστικά μιας συμμαχίας. Λειτουργούσε όμως, κατ’ απαίτηση των Τούρκων υπογείως ώστε να μη θίγονται τα αισθήματα των ομοπίστων τους Αράβων και των λοιπών ανά τον κόσμο μουσουλμάνων. Μάλιστα, η «ιδιομορφία» της σχέσης ήταν τέτοια που το Ισραήλ χαρακτηριζόταν ως «ερωμένη» (mistress) η οποία έπρεπε να υπάρχει, αλλά να μην φαίνεται.
Η συμμαχία οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1950. Το Ισραήλ αναζητούσε στο πλαίσιο της περιφερειακής του στρατηγικής (peripheral strategy), μη αραβικά ή μη μουσουλμανικά κράτη, για να σπάσει την περικύκλωση των Αράβων. Ως μη αραβικό κράτος, με κοσμικό καθεστώς και εντεταγμένη στη Δύση, η Τουρκία πληρούσε τα κριτήρια. Για την Τουρκία, το Ισραήλ θα λειτουργούσε ως «διαμεσολαβητής» προς τα δυτικά πολιτικά και οικονομικά κέντρα εξουσίας. Η αμοιβαία ωφέλεια υπήρξε τέτοια ώστε το 1958 τα δυο κράτη συνομολόγησαν αμυντικό στρατιωτικό σύμφωνο σε επίπεδο Πρωθυπουργών.
Ο ισραηλινο-τουρκικός άξονας είχε πάντοτε τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Όμως επί Προεδρίας Ρέηγκαν, τη δεκαετία του 1980, πήρε πραγματικά στρατηγική διάσταση. Ένα από τα πιο καθοριστικά οφέλη για την Τουρκία υπήρξε η επί σχεδίου δραστηριοποίηση της εβραϊκής διασποράς και κυρίως του αμερικανο-εβραϊκού λόμπυ υπέρ της Τουρκίας και των τουρκικών συμφερόντων. Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία μετατράπηκε στον πιο προνομιούχο σύμμαχο των ΗΠΑ μετά το Ισραήλ. Ίσως πιο καθοριστικό, το Ισραήλ και το αμερικανο-εβραϊκό λόμπυ λειτούργησαν καταλυτικά για να εξαγνισθούν οι γενοκτονικές θηριωδίες των Τούρκων σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων και των συνεχιζόμενων κατά της Κύπρου και των Κούρδων ανταρτών.
Έτσι φθάσαμε στη δεκαετία του 1990 όπου οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας γνώρισαν μια πρωτοφανή και πολυεπίπεδη άνθιση. Με τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου και την έναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών έγινε δυνατή και η δημοσιοποίηση – νομιμοποίηση του άξονα Ισραήλ – Τουρκίας. Ιερουσαλήμ, Άγκυρα και Ουάσιγκτον παρουσίαζαν την ισραηλινο-τουρκική συμμαχία ως προπομπό μια καθολικής ειρήνης στη Μέση Ανατολή και μάλιστα ως τον ακρογωνιαίο της λίθο. Τη δε Τουρκία την παρουσίαζαν ως το «κράτος – μοντέλο» και τον γεφυροποιό μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Όλα τα παραπάνω μέχρι την εμφάνιση και πολιτική κυριαρχία του συγγραφέα του θεατρικού έργου Mas-Kom-Ya και του θρησκευτικού συναφιού του.
Η κυριαρχία του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία ανέδειξε τον εγγενή αντισημιτισμό της τουρκικής κοινωνίας που είναι, ταυτόχρονα, αντιχριστιανική, αντιδυτική, και βέβαια, αντιαμερικανική. Ο ισραηλινο-τουρκικός άξονας λειτούργησε όσο ο κεμαλισμός και η στρατογραφειοκρατία ήλεγχαν με περιοδικά πραξικοπήματα τις βαθιά θρησκευόμενες τουρκικές μάζες της Ανατολίας.
Η παρωχημένη ήδη από τη δεκαετία του 1980 κεμαλική ιδεολογία δεν μπορούσε να αντέξει και τη δημογραφική έκρηξη της Ανατολίας που τροφοδοτούσε ασταμάτητα τις τάξεις του πολιτικού Ισλάμ.
Το ζητούμενο, σε ό,τι αφορά σε Ελλάδα και Κύπρο, δεν είναι πως πορεύεται η Τουρκία, αλλά το Ισραήλ. Υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας στο Ισραήλ που πιστεύει ότι η εθνική ασφάλεια του Ισραήλ επιβάλλει την, πάσει θυσία, μη αποξένωση της Τουρκίας. Ένας της ομάδας αυτής, χαρακτηριστικά, είναι και ο Εφραίμ Χαλεβί Διευθυντής της Μοσάντ την περίοδο 1998-2002. Προφανώς η ομάδα αυτή είναι διατεθειμένη να επαναφέρει τις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας ακόμα και το επίπεδο του υπόγειου και της «ερωμένης». Παρεμπιπτόντως, η ομάδα αυτή δεν διαφέρει κατά πολύ από τις δικές μας στα ελληνικά κέντρα εξουσίας, αναφορικά με τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας.
Ωστόσο, για πρώτη φορά, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην εβραϊκή διασπορά η για δεκαετίες επιτήδεια κατασκευασμένη εικόνα της Τουρκίας, έχει καταρρεύσει. Αυτοί που εργολαβικά την έφτιαξαν, τώρα πλέον εργολαβικά την αποδομούν. Εάν τώρα η Ιερουσαλήμ συνειδητοποιήσει ταυτόχρονα ότι η ασφάλεια του Ισραήλ βρίσκεται στη Δύση με ομφάλιο λώρο την Ανατολική Μεσόγειο και όχι βόρεια με την Τουρκία, το στρατηγικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου θ’ αλλάξει άρδην. Οψόμεθα.
Το κείμενο αφιερώνεται στην μνήμη του ευπατρίδη δάσκαλου και Κωνσταντινουπολίτη Νεοκλή Σαρρή (1940-2011)
Ο Μάριος Ευρυβιάδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Israel and the Existential Threat
by Herbert I. London
For a variety of reasons, including a misguided infatuation with soft power, neither the United States nor Israel has exercised the legitimate right of anticipatory, or pre-emptive, self defense against Iran. As a result, Iran's entry into the nuclear club is almost a given. In Israel, a nation already targeted for annihilation; self defense is limited to contingency plans, active defense and deterrence. However, neither is perfect.
Contingency plans make sense when preemption is an option. Should there be an attack on Israel, retaliation is the only option. Active defense is useful since it can confuse the planning of the enemy, but it is impossible to know how many missiles will penetrate defenses in the chaos of war. Further, deterrence is workable only if Iran is unwilling to risk the loss of life. If a theological scenario enters the nuclear equation, the prospective loss of innocent life may not serve as an effective deterrent. It may well be, however, that Iranian commentary about a nuclear conflagration as a prelude for the return of the Mahdi has rhetorical, not practical, application.The problem is: no one knows.
In its latest report, 2011, the UN's International Atomic Energy Agency (IAEA) "remains concerned about the possible existence in Iran of past or current undisclosed nuclear related activities involving military-related organizations." Survival, then, would be largely dependent on missile defense from Arrow and Aegis destroyers. These if Israel thinks these systems might not be sufficient
Certainly Israel would like to avoid these contingencies and rely instead on US intelligence, or if that fails, to destroy Iran's nuclear sites. At the moment, the U.S. seems resigned to an Iran with nuclear weapons. The Obama administration either believes Iran is not a serious threat or that a policy of "containment" might work, or that sanctions will, at some point, so damage the Iranian economy that deployment would be rendered impossible.. With Germany, Switzerland, China and Russia all violating the sanctions regimen with no adverse consequences whatever,, this hardly seems a viable course of action.
A nuclear Iran may be unthinkable, as every leader from Obama to Sarkozy, has noted. But action does not necessarily follow a promise. President Bush argued that his presidency would be deemed a failure if he left office and Iran had nuclear weapons.
A nuclearized Iran would be a threat to European capitals and a long term threat to the U.S. but it is a clear and present threat now not only to Israel but also to the oil-rich countries in the region. It is the shadow that blocks Saudi, Kuwaiti, Iraqi, Emirati and Israeli sunlight.
In Israel, there are other issues, including the Palestinian question; yet there is only one existential issue: the Iranian nuclear threat -- whether it is six months, one year or several years away from completion.
Israeli batteries at the Iron Dome and Arrow facilities remain confident. They have every reason to feel this way. The troops are strong and their devotion to the security of the Israeli people is unshakable. Still there are always the unknowns: penetration ratios, effectiveness in battle, unpredictable conditions. Every commander, however, during a recent trip to Israel, expressed the belief that the nation will do whatever is necessary to protect the State of Israel. There it always feels as if God is nearby Despite the destruction of the First Temple and the attempt by the Romans to destroy the Second Temple, the Jewish people managed to prevail. As one Israeli officer said to the comment Iran could have the means to destroy Israel: "Never again! Need I say more?"
Herbert London is president emeritus of Hudson Institute, senior fellow at the Manhattan Institute and author of the book Decline and Revival in Higher Education (Transaction Books).
Διαβάστε περισσότερα...
For a variety of reasons, including a misguided infatuation with soft power, neither the United States nor Israel has exercised the legitimate right of anticipatory, or pre-emptive, self defense against Iran. As a result, Iran's entry into the nuclear club is almost a given. In Israel, a nation already targeted for annihilation; self defense is limited to contingency plans, active defense and deterrence. However, neither is perfect.
Contingency plans make sense when preemption is an option. Should there be an attack on Israel, retaliation is the only option. Active defense is useful since it can confuse the planning of the enemy, but it is impossible to know how many missiles will penetrate defenses in the chaos of war. Further, deterrence is workable only if Iran is unwilling to risk the loss of life. If a theological scenario enters the nuclear equation, the prospective loss of innocent life may not serve as an effective deterrent. It may well be, however, that Iranian commentary about a nuclear conflagration as a prelude for the return of the Mahdi has rhetorical, not practical, application.The problem is: no one knows.
In its latest report, 2011, the UN's International Atomic Energy Agency (IAEA) "remains concerned about the possible existence in Iran of past or current undisclosed nuclear related activities involving military-related organizations." Survival, then, would be largely dependent on missile defense from Arrow and Aegis destroyers. These if Israel thinks these systems might not be sufficient
Certainly Israel would like to avoid these contingencies and rely instead on US intelligence, or if that fails, to destroy Iran's nuclear sites. At the moment, the U.S. seems resigned to an Iran with nuclear weapons. The Obama administration either believes Iran is not a serious threat or that a policy of "containment" might work, or that sanctions will, at some point, so damage the Iranian economy that deployment would be rendered impossible.. With Germany, Switzerland, China and Russia all violating the sanctions regimen with no adverse consequences whatever,, this hardly seems a viable course of action.
A nuclear Iran may be unthinkable, as every leader from Obama to Sarkozy, has noted. But action does not necessarily follow a promise. President Bush argued that his presidency would be deemed a failure if he left office and Iran had nuclear weapons.
A nuclearized Iran would be a threat to European capitals and a long term threat to the U.S. but it is a clear and present threat now not only to Israel but also to the oil-rich countries in the region. It is the shadow that blocks Saudi, Kuwaiti, Iraqi, Emirati and Israeli sunlight.
In Israel, there are other issues, including the Palestinian question; yet there is only one existential issue: the Iranian nuclear threat -- whether it is six months, one year or several years away from completion.
Israeli batteries at the Iron Dome and Arrow facilities remain confident. They have every reason to feel this way. The troops are strong and their devotion to the security of the Israeli people is unshakable. Still there are always the unknowns: penetration ratios, effectiveness in battle, unpredictable conditions. Every commander, however, during a recent trip to Israel, expressed the belief that the nation will do whatever is necessary to protect the State of Israel. There it always feels as if God is nearby Despite the destruction of the First Temple and the attempt by the Romans to destroy the Second Temple, the Jewish people managed to prevail. As one Israeli officer said to the comment Iran could have the means to destroy Israel: "Never again! Need I say more?"
Herbert London is president emeritus of Hudson Institute, senior fellow at the Manhattan Institute and author of the book Decline and Revival in Higher Education (Transaction Books).
Διαβάστε περισσότερα...
US, Russia and UK back Israel at Mideast meeting
By GEORGE JAHN
Associated Press
VIENNA (AP) -- In a boost to Israel, Russia joined the U.S. and Britain on Tuesday in backing the Jewish state's view that the Middle East cannot be turned into a nuclear arms-free zone without progress on regional peace.
The three nations - who are charged with registering new members to the Nuclear Nonproliferation Treaty - also blunted Arab efforts to get them involved creating such a zone, telling an International Atomic Energy Agency meeting that was the sole responsibility of countries in the region.
The three-nation statement was made at a rare venue - a meeting bringing Israel and the Arab states together for a discussion of how to work toward establishing a Mideast nuclear-arms free zone. While nearly 100 nations attended the forum, it was primarily meant to allow those two opposing camps to exchange views on the issue - one of many dividing Israel from its Arab neighbors.
Organizers had warned against high expectations, and an official inside the closed two-day meeting said it ended Friday without bridging the differences.
Still the three-nation statement was significant. Russia is traditionally in the Arab corner and Moscow's decision to join Washington and London in the joint statement of support for Israel's view was a rare nod from Moscow recognizing Israel's security concerns.
"While Nuclear Weapon-Free zones improve the security of the entire international community, they do not exist in isolation from other security factors," said the statement to the closed meeting, which was shared with The Associated Press. Any such zone, it said must see "the states in the region united in their aspiration to provide for strengthened regional stability and security."
That dovetails with Israel's view that peace must prevail in the Middle East before it can be made into a nuclear free zone. But it clashes with the Arab position that the two issues are separate.
The Arabs say Israel's undeclared nuclear arsenal represents the biggest threat to Mideast peace. But Israel says Iran is the greatest threat to the region through its refusal to heed U.N. Security Council resolutions demanding it stop activities that could be used to make nuclear weapons and suspected research and development of such capabilities. Tehran denies any interest in such arms.
Iran boycotted the meeting. But a decision last year by the 189 members of the Nuclear Nonproliferation treaty to convene a U.N.-sponsored conference on establishing a Middle East nuclear-free zone in 2012 was an incentive for Israel's Arab neighbors to come to the exploratory Vienna talks.
Arab countries and Iran are aware of the potential of using the 2012 U.N. conference as a platform to pressure Israel to fulfill their long-standing demands: joining the nonproliferation treaty, acknowledging that it has nuclear weapons and allowing IAEA inspectors to probe its atomic activities.
Israel is unlikely to do any of that. It remains unclear whether it will even attend the 2012 talks and is at the Vienna meeting only under the stipulation that it remain a nonbinding give-and-take on the issue of nuclear-free zones in general.
The three-nation statement also sought to put into context the value of the meeting - which featured presentations on nuclear-free zones elsewhere.
It said "zones free of nuclear weapons cannot be created counter to the will of the countries of the region by the efforts of extra-regional powers or international organizations." That was an rebuttal of an Arab push to get powers that are members of the Nonproliferation Treaty involved in creating a Mideast nuclear-free region.
Participants said most speakers avoided polemics. But on Monday, Syria - among Israel's bitterest Mideast rivals - used the gathering to accuse Israel of posing a "grave and serious threat" through its undeclared atomic arsenal.
Israel, for its part, restated its view: no discussions on a nuclear-free zone without peace in the Middle East.
"Experience shows that such a process can only be launched when normal, peaceful relations exist in the region, when the threat perception of all regional members is low, and only after basic confidence is established among states of the region," David Danieli, Israel's deputy nuclear chief, said in comments provided to the AP.
For now, he said, "political instability, open hostilities, deep mistrust and noncompliance with international obligations are too common in many parts of the Middle East."
Διαβάστε περισσότερα...
Associated Press
VIENNA (AP) -- In a boost to Israel, Russia joined the U.S. and Britain on Tuesday in backing the Jewish state's view that the Middle East cannot be turned into a nuclear arms-free zone without progress on regional peace.
The three nations - who are charged with registering new members to the Nuclear Nonproliferation Treaty - also blunted Arab efforts to get them involved creating such a zone, telling an International Atomic Energy Agency meeting that was the sole responsibility of countries in the region.
The three-nation statement was made at a rare venue - a meeting bringing Israel and the Arab states together for a discussion of how to work toward establishing a Mideast nuclear-arms free zone. While nearly 100 nations attended the forum, it was primarily meant to allow those two opposing camps to exchange views on the issue - one of many dividing Israel from its Arab neighbors.
Organizers had warned against high expectations, and an official inside the closed two-day meeting said it ended Friday without bridging the differences.
Still the three-nation statement was significant. Russia is traditionally in the Arab corner and Moscow's decision to join Washington and London in the joint statement of support for Israel's view was a rare nod from Moscow recognizing Israel's security concerns.
"While Nuclear Weapon-Free zones improve the security of the entire international community, they do not exist in isolation from other security factors," said the statement to the closed meeting, which was shared with The Associated Press. Any such zone, it said must see "the states in the region united in their aspiration to provide for strengthened regional stability and security."
That dovetails with Israel's view that peace must prevail in the Middle East before it can be made into a nuclear free zone. But it clashes with the Arab position that the two issues are separate.
The Arabs say Israel's undeclared nuclear arsenal represents the biggest threat to Mideast peace. But Israel says Iran is the greatest threat to the region through its refusal to heed U.N. Security Council resolutions demanding it stop activities that could be used to make nuclear weapons and suspected research and development of such capabilities. Tehran denies any interest in such arms.
Iran boycotted the meeting. But a decision last year by the 189 members of the Nuclear Nonproliferation treaty to convene a U.N.-sponsored conference on establishing a Middle East nuclear-free zone in 2012 was an incentive for Israel's Arab neighbors to come to the exploratory Vienna talks.
Arab countries and Iran are aware of the potential of using the 2012 U.N. conference as a platform to pressure Israel to fulfill their long-standing demands: joining the nonproliferation treaty, acknowledging that it has nuclear weapons and allowing IAEA inspectors to probe its atomic activities.
Israel is unlikely to do any of that. It remains unclear whether it will even attend the 2012 talks and is at the Vienna meeting only under the stipulation that it remain a nonbinding give-and-take on the issue of nuclear-free zones in general.
The three-nation statement also sought to put into context the value of the meeting - which featured presentations on nuclear-free zones elsewhere.
It said "zones free of nuclear weapons cannot be created counter to the will of the countries of the region by the efforts of extra-regional powers or international organizations." That was an rebuttal of an Arab push to get powers that are members of the Nonproliferation Treaty involved in creating a Mideast nuclear-free region.
Participants said most speakers avoided polemics. But on Monday, Syria - among Israel's bitterest Mideast rivals - used the gathering to accuse Israel of posing a "grave and serious threat" through its undeclared atomic arsenal.
Israel, for its part, restated its view: no discussions on a nuclear-free zone without peace in the Middle East.
"Experience shows that such a process can only be launched when normal, peaceful relations exist in the region, when the threat perception of all regional members is low, and only after basic confidence is established among states of the region," David Danieli, Israel's deputy nuclear chief, said in comments provided to the AP.
For now, he said, "political instability, open hostilities, deep mistrust and noncompliance with international obligations are too common in many parts of the Middle East."
Διαβάστε περισσότερα...
Συνεχίζονται οι αιματηρές συγκρούσεις στην Αίγυπτο
Ο Ελ Μπαραντέι καταγγέλλει τη «σφαγή» στην πλατεία Ταχρίρ, οι ΗΠΑ καταδικάζουν τη χρήση υπερβολικής βίας.
Αρκετές χιλιάδες Αιγύπτιοι παραμένουν στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου ζητώντας την απομάκρυνση το ταχύτερο δυνατόν των στρατιωτικών που κυβερνούν τη χώρα, παρά την υπόσχεση του στρατάρχη Χουσέιν Ταντάουι ότι θα παραδώσει την εξουσία σε εκλεγμένο πρόεδρο στα μέσα του 2012.
Ο στρατάρχης υποσχέθηκε σε μια σπάνια ομιλία του χθες, Τρίτη, τη διοργάνωση προεδρικών εκλογών πριν από τα τέλη του Ιουνίου του 2012 και δήλωσε έτοιμος να παραδώσει την εξουσία.
Ωστόσο πολλοί Αιγύπτιοι που διαδήλωσαν χθες κατά δεκάδες χιλιάδες και παρέμειναν όλη τη νύχτα στην πλατεία Ταχρίρ για να εκφράσουν την άρνησή τους στην πρόταση αυτή, λένε ότι δεν πιστεύουν ούτε λέξη από τις δηλώσεις του στρατάρχη, υπουργού επί προεδρίας Μουμπάρακ, τον οποίο ταυτίζουν με τον έκπτωτο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ.
«Ο Ταντάουι είναι πιστό αντίγραφο του Μουμπάρακ. Είναι ο Μουμπάρακ με στρατιωτική στολή», είπε ο Αχμεντ Μαμντούχ, ένας 35χρονος λογιστής.
«Μια δεύτερη επανάσταση», είναι ο τίτλος σήμερα της εφημερίδας Αλ Ακμπάρ. «Το πιο επικίνδυνο που μπορεί να συμβεί είναι η επιδείνωση της σχέσης μεταξύ του λαού και του στρατού», προειδοποιεί η εφημερίδα.
Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, ο πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) και υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν πριν από τα τέλη του Ιουνίου στην Αίγυπτο κατήγγειλε τη «σφαγή» που διαπράττεται στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου.
«Δακρυγόνα που περιέχουν παραλυτικά αέρια και πραγματικές σφαίρες χρησιμοποιήθηκαν κατά των πολιτών στην πλατεία Ταχρίρ. Αυτό είναι σφαγή», δήλωσε σε μήνυμά του στο Twitter.
Τέταρτη ημέρα, χθες, των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών στην πλατεία του Καΐρου, το κυβερνών Ανώτατο Συμβούλιο των ενόπλων δυνάμεων διεξήγαγε συνεδρίαση με τη συμμετοχή αρκετών πολιτικών κινημάτων.
Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ καταδίκασαν τη βία εναντίον των διαδηλωτών στην πλατεία Ταχρίρ.
«Καταδικάζουμε τη χρήση υπερβολικής βίας από την αστυνομία και καλούμε επειγόντως την αιγυπτιακή κυβέρνηση να επιδείξει τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση, να επιβάλει πειθαρχία στις δυνάμεις της και να προστατεύσει τα οικουμενικά δικαιώματα όλων των Αιγυπτίων να διαδηλώνουν και να εκφράζονται ειρηνικά», δήλωσε η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Βικτόρια Νούλαντ.
Τριάντα νεκροί είναι μέχρι στιγμής ο απολογισμός συγκρούσεων που έχουν ξεσπάσει στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα ανάμεσα στους διαδηλωτές και την αστυνομία και έχουν επεκταθεί σε όλη τη χώρα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Αρκετές χιλιάδες Αιγύπτιοι παραμένουν στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου ζητώντας την απομάκρυνση το ταχύτερο δυνατόν των στρατιωτικών που κυβερνούν τη χώρα, παρά την υπόσχεση του στρατάρχη Χουσέιν Ταντάουι ότι θα παραδώσει την εξουσία σε εκλεγμένο πρόεδρο στα μέσα του 2012.
Ο στρατάρχης υποσχέθηκε σε μια σπάνια ομιλία του χθες, Τρίτη, τη διοργάνωση προεδρικών εκλογών πριν από τα τέλη του Ιουνίου του 2012 και δήλωσε έτοιμος να παραδώσει την εξουσία.
Ωστόσο πολλοί Αιγύπτιοι που διαδήλωσαν χθες κατά δεκάδες χιλιάδες και παρέμειναν όλη τη νύχτα στην πλατεία Ταχρίρ για να εκφράσουν την άρνησή τους στην πρόταση αυτή, λένε ότι δεν πιστεύουν ούτε λέξη από τις δηλώσεις του στρατάρχη, υπουργού επί προεδρίας Μουμπάρακ, τον οποίο ταυτίζουν με τον έκπτωτο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ.
«Ο Ταντάουι είναι πιστό αντίγραφο του Μουμπάρακ. Είναι ο Μουμπάρακ με στρατιωτική στολή», είπε ο Αχμεντ Μαμντούχ, ένας 35χρονος λογιστής.
«Μια δεύτερη επανάσταση», είναι ο τίτλος σήμερα της εφημερίδας Αλ Ακμπάρ. «Το πιο επικίνδυνο που μπορεί να συμβεί είναι η επιδείνωση της σχέσης μεταξύ του λαού και του στρατού», προειδοποιεί η εφημερίδα.
Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, ο πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) και υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν πριν από τα τέλη του Ιουνίου στην Αίγυπτο κατήγγειλε τη «σφαγή» που διαπράττεται στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου.
«Δακρυγόνα που περιέχουν παραλυτικά αέρια και πραγματικές σφαίρες χρησιμοποιήθηκαν κατά των πολιτών στην πλατεία Ταχρίρ. Αυτό είναι σφαγή», δήλωσε σε μήνυμά του στο Twitter.
Τέταρτη ημέρα, χθες, των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών στην πλατεία του Καΐρου, το κυβερνών Ανώτατο Συμβούλιο των ενόπλων δυνάμεων διεξήγαγε συνεδρίαση με τη συμμετοχή αρκετών πολιτικών κινημάτων.
Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ καταδίκασαν τη βία εναντίον των διαδηλωτών στην πλατεία Ταχρίρ.
«Καταδικάζουμε τη χρήση υπερβολικής βίας από την αστυνομία και καλούμε επειγόντως την αιγυπτιακή κυβέρνηση να επιδείξει τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση, να επιβάλει πειθαρχία στις δυνάμεις της και να προστατεύσει τα οικουμενικά δικαιώματα όλων των Αιγυπτίων να διαδηλώνουν και να εκφράζονται ειρηνικά», δήλωσε η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Βικτόρια Νούλαντ.
Τριάντα νεκροί είναι μέχρι στιγμής ο απολογισμός συγκρούσεων που έχουν ξεσπάσει στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα ανάμεσα στους διαδηλωτές και την αστυνομία και έχουν επεκταθεί σε όλη τη χώρα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Βίαια καταστολή επεισοδίων με δεκάδες νεκρούς στη Συρία
Τουλάχιστον 33 άνθρωποι, ανάμεσα τους και έξι παιδιά, έχασαν τη ζωή τους.
Τουλάχιστον 33 άνθρωποι, ανάμεσά τους έξι παιδιά και έφηβοι, σκοτώθηκαν χθες Τρίτη στη Συρία στις επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων εναντίον των αντικαθεστωτικών, σύμφωνα με νεότερο σημερινό απολογισμό των ανταρτών.
Σε ανακοίνωσή του το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συρίας τονίζει πως 28 πολίτες και πέντε στρατιώτες που είχαν λιποτακτήσει σκοτώθηκαν από πυρά των δυνάμεων ασφαλείας. Προηγούμενος απολογισμός έκανε λόγο για 17 νεκρούς.
Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον σε συνάντηση που είχε χθες στο Λονδίνο, με τον Τούρκο πρόεδρο, Αμπντουλάχ Γκιούλ, εξέφρασε την εκτίμηση του πως «είναι πολύ πιθανό η κατάσταση στη Συρία να οδηγήσει σε εμφύλιο» και, συνεχίζοντας τις δηλώσεις του στον Τύπο μετά από τη συνάντηση του με τον Τούρκο πρόεδρο, είπε ότι καθώς (και) η Τουρκία εναντιώνεται στο συριακό καθεστώς, «έχουμε το μέσον ώστε να βάλουμε τέλος στις αγριότητες του συριακού καθεστώτος που βρίσκεται σε ηθική χρεοκοπία».
Ο Τούρκος πρόεδρος, με την ευκαιρία της επίσκεψης του στο Λονδίνο, δήλωσε στον «Guardian» ότι η Συρία «βρίσκεται σε αδιέξοδο» και ζήτησε από τον Ασαντ, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε σύμμαχός του, να εγκαταλείψει την εξουσία χωρίς αντίσταση.
Η υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κατρίν Άστον, με την ευκαιρία της συνάντησης της με τη συριακή αντιπολίτευση, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου της Συρίας (CNS), που «αντιμάχονται τη βία και είναι οπαδοί των δημοκρατικών αξιών», καταδίκασε απερίφραστα «τη βίαιη καταστολή στη Συρία» και χαιρέτησε τις προσπάθειες της αντιπολίτευσης να εγκαταστήσει ένα κοινό σχέδιο και να δουλέψει με κοινό όραμα για το μέλλον της Συρίας και τη μετάβαση σε δημοκρατική διακυβέρνηση».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Τουλάχιστον 33 άνθρωποι, ανάμεσά τους έξι παιδιά και έφηβοι, σκοτώθηκαν χθες Τρίτη στη Συρία στις επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων εναντίον των αντικαθεστωτικών, σύμφωνα με νεότερο σημερινό απολογισμό των ανταρτών.
Σε ανακοίνωσή του το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συρίας τονίζει πως 28 πολίτες και πέντε στρατιώτες που είχαν λιποτακτήσει σκοτώθηκαν από πυρά των δυνάμεων ασφαλείας. Προηγούμενος απολογισμός έκανε λόγο για 17 νεκρούς.
Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον σε συνάντηση που είχε χθες στο Λονδίνο, με τον Τούρκο πρόεδρο, Αμπντουλάχ Γκιούλ, εξέφρασε την εκτίμηση του πως «είναι πολύ πιθανό η κατάσταση στη Συρία να οδηγήσει σε εμφύλιο» και, συνεχίζοντας τις δηλώσεις του στον Τύπο μετά από τη συνάντηση του με τον Τούρκο πρόεδρο, είπε ότι καθώς (και) η Τουρκία εναντιώνεται στο συριακό καθεστώς, «έχουμε το μέσον ώστε να βάλουμε τέλος στις αγριότητες του συριακού καθεστώτος που βρίσκεται σε ηθική χρεοκοπία».
Ο Τούρκος πρόεδρος, με την ευκαιρία της επίσκεψης του στο Λονδίνο, δήλωσε στον «Guardian» ότι η Συρία «βρίσκεται σε αδιέξοδο» και ζήτησε από τον Ασαντ, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε σύμμαχός του, να εγκαταλείψει την εξουσία χωρίς αντίσταση.
Η υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κατρίν Άστον, με την ευκαιρία της συνάντησης της με τη συριακή αντιπολίτευση, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου της Συρίας (CNS), που «αντιμάχονται τη βία και είναι οπαδοί των δημοκρατικών αξιών», καταδίκασε απερίφραστα «τη βίαιη καταστολή στη Συρία» και χαιρέτησε τις προσπάθειες της αντιπολίτευσης να εγκαταστήσει ένα κοινό σχέδιο και να δουλέψει με κοινό όραμα για το μέλλον της Συρίας και τη μετάβαση σε δημοκρατική διακυβέρνηση».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Αντίθετη στις μονομερείς κυρώσεις κατά του Ιράν η Κίνα
Το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας ανακοίνωσε σήμερα πως είναι αντίθετο στην επιβολή μονομερών κυρώσεων εναντίον του Ιράν εξαιτίας του πυρηνικού του προγράμματος.
«Η Κίνα παραμένει αντίθετη με τις μονομερείς κυρώσεις, πόσο μάλλον στην διεύρυνση των κυρώσεων αυτών», τόνισε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Λιου Ουεϊμίν και πρόσθεσε πως οι κυρώσεις δεν θα επιλύσουν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
ΗΠΑ, Βρετανία και Καναδάς ανακοίνωσαν νέα μέτρα κατά του Ιράν--κυρίως στον τομέα της ενέργειας και της οικονομίας--και η Γαλλία πρότεινε νέες «πρωτοφανείς» κυρώσεις.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
«Η Κίνα παραμένει αντίθετη με τις μονομερείς κυρώσεις, πόσο μάλλον στην διεύρυνση των κυρώσεων αυτών», τόνισε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Λιου Ουεϊμίν και πρόσθεσε πως οι κυρώσεις δεν θα επιλύσουν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
ΗΠΑ, Βρετανία και Καναδάς ανακοίνωσαν νέα μέτρα κατά του Ιράν--κυρίως στον τομέα της ενέργειας και της οικονομίας--και η Γαλλία πρότεινε νέες «πρωτοφανείς» κυρώσεις.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
The Geopolitics of Greece: A Sea at its Heart
STRATFOR
UPDATE, November 2011: Originally published June 2010, our monograph on the geopolitics of Greece has been re-featured in light of the Greek economic situation.
Editor’s Note: This is the 12th in a series of STRATFOR monographs on the geopolitics of countries influential in world affairs. Click here for a printable PDF of the monograph in its entirety.
PDF Version
• Click here to download a PDF of this report
Related Special Topic Page
• Geopolitical Monographs: In-depth Country Analysis
Throughout the history of Greece, its geography has been both a blessing and a curse, a blessing because it allowed Greece to dominate the “known Western world” for a good portion of Europe’s ancient history due to a combination of sea access and rugged topography. In the ancient era, these were perfect conditions for a maritime city-state culture oriented toward commerce and one that was difficult to dislodge by more powerful land-based opponents. This geography incubated the West’s first advanced civilization (Athens) and produced its first empire (ancient Macedon).
However, Greek geography is also a curse because it is isolated on the very tip of the rugged and practically impassable Balkan Peninsula, forcing it to rely on the Mediterranean Sea for trade and communication. None of the Greek cities had much of a hinterland. These small coastal enclaves were easily defendable, but they were not easily unified, nor could they become large or rich due to a dearth of local resources. This has been a key disadvantage for Greece, which has had to vie with more powerful civilizations throughout its history, particularly those based on the Sea of Marmara in the east and the Po, Tiber and Arno valleys of the Apennine Peninsula to the west.
Peninsula at the Edge of Europe
Greece is located in southeastern Europe on the southernmost portion of the Balkan Peninsula, an extremely mountainous peninsula extending south from the fertile Pannonian plain. The Greek mainland culminates in what was once the Peloponnesian Peninsula and is now a similarly rugged island separated by the man-made Corinth Canal. Greek mountains are characterized by steep cliffs, deep gorges and jagged peaks. The average terrain altitude of Greece is twice that of Germany and comparable to the Alpine country of Slovenia. The Greek coastline is also very mountainous with many cliffs rising right out of the sea.
Greece is easily recognizable on a map by its multitude of islands, about 6,000 in total. Hence, Greece consists of not only the peninsular mainland but almost all of the Aegean Sea, which is bounded by the Dodecanese Islands (of which Rhodes is the largest) in the east, off the coast of Anatolia, and Crete in the south. Greece also includes the Ionian Islands (of which Corfu is the largest) in the west and thousands of islands in the middle of the Aegean. The combination of islands and rugged peninsular coastline gives Greece the 10th longest coastline in the world, longer than those of Italy, the United Kingdom and Mexico.
Mountainous barriers in the north and the northeast mean that the Greek peninsula is largely insulated from mainland Europe. Throughout its history, Greece has parlayed its natural borders and jagged terrain into a defensive advantage. Invasion forces that managed to make a landing on one of the few Greek plains were immediately met by high-rising cliffs hugging the coastline and well-entrenched Greek defenders blocking the path forward. The famous battle of Thermopylae is the best example, when a force of 300 Spartans and another 1,000 or so Greeks challenged a Persian force numbering in the hundreds of thousands. The Ottomans fared better than the Persians in that they actually managed to conquer Greece, but they ruled little of Greece’s vast mountainous interior, where roving bands of Greek brigands — called khlepts — blocked key mountain passes and ravines and entered Greek lore as heroes. To this day, its rugged topography gives Greece a regionalized character that makes effective, centralized control practically impossible. Everything from delivering mail to collecting taxes — the latter being a key factor in Greece’s ongoing debt crisis — becomes a challenge.
With rugged terrain come defensive benefits, but also two geographic handicaps. First, Greece is largely devoid of any land-based transport routes to mainland Europe. The only two links between Greece and Europe are the Axios and Strimonas rivers, both which drain into the Aegean in Greek Macedonia. The Axios (also called the Vardar River) is key because it connects to the Morava River in Central Serbia and thus forms an Axios-Morava-Danube transportation corridor. While no part of the river is actually navigable, one can travel up the Balkan Peninsula on valley roads. The Strimonas takes one from Greek Macedonia to Sofia, Bulgaria’s capital, and from there via the Iskar River through the Balkan Mountains to the Danubian plain of present-day Romania. Neither of these valleys is an ideal transportation route, however, since each forces the Greeks to depend on their Balkan neighbors to the north for links to Europe, historically an unenviable position for Greece.
The second handicap for Greece is that its high mountains and jagged coastline leave very little room for fertile valleys and plains, which are necessary for supporting large population centers. Greece has many rivers and streams that are formed in its mountains, but because of the extreme slope of most hills, most of these waterways create narrow valleys, gorges or ravines in the interior of the peninsula. This terrain is conducive to sheep- and goat-herding but not to large-scale agriculture.
This does not mean that there is no room for crops to grow. Indeed, rivers meeting the Aegean and Ionian seas carve short valleys that open to the coast where the sea breeze creates excellent conditions for agriculture. The problem is that, other than in Thessaly and Greek Macedonia, most of these valleys are limited in area. This explains to an extent why Greece, throughout its history, has retained a regionalized character, with each river estuary providing sufficient food production for literally one city-state and with jagged mountain peaks greatly complicating overland communication among these population centers. The only place where this is not the case is in Greek Macedonia — the location of present-day Thessaloniki — where a relatively large agricultural area provided for the West’s first true empire, led by Alexander the Great.
Lack of large areas of arable land combined with poor overland transportation also complicate capital formation. Each river valley can supply its one regional center with food and sufficient capital for one trading port, but this only reinforces Greece’s regionalized mentality. From the perspective of each region, there is no reason why it should supply the little capital it generates to a central government when it could just as well use that capital to develop a naval capability of its own, crucial for bringing in food via the Aegean. This creates a situation where the whole suffers from a lack of coordination and capital generation while substantial resources are spent on dozens of independent maritime regions, a situation best illustrated by ancient Greek city-states, most of which had independent navies. Considering that developing a competent navy is one of the costliest of state endeavors, one can imagine how such a regionalized approach to naval development constrained an already capital-poor Greece.
The lack of capital generation is therefore the most serious implication of Greek geography. Situated as far from global flows of capital as any European country that considers itself part of the West, Greece finds itself surrounded by sheltered ports, most of which are protected by mountains and cliffs that drop off into the sea. This affords Greece little room for population growth, and contributes to its inability to produce much domestic capital. This, combined with the regionalized approach to political authority encouraged by mountainous geography, has made Greece a country that has been inefficiently distributing what little capital it has had for millennia.
Countries that have low capital growth and considerable infrastructural costs usually tend to develop a very uneven distribution of wealth. The reason is simple: Those who have access to capital get to build and control vital infrastructure and thereby make the decisions both in public and working life. In countries that have to import capital, this becomes even more pronounced, since those who control industries and businesses that bring in foreign cash have more control than those who control fixed infrastructure, which can always be nationalized (industries and businesses can move elsewhere if threatened with nationalization). When such uneven distribution of wealth is entrenched in a society, a serious labor-capital (or, in the European context, a left-right) split emerges. This is why Greece is politically similar to Latin American countries, which face the same infrastructural and capital problems, right down to periods of military rule and an ongoing and vicious labor-capital split.
Greek Core: The Aegean
Despite the limitations on its capital generation, Greece has no alternative but to create an expensive defensive capability that allows it to control the Aegean Sea. Put simply, the core of Greece is neither the breadbaskets of Thessaly and Greek Macedonia, nor the Athens-Piraeus metropolitan area, where around half of the population lives. The core of Greece is the Aegean Sea — the actual water, not the coastland — which allows these three critical areas of Greece to be connected for trade, defense and communication. Control of the Aegean also gives Greece the additional benefit of influencing trade between the Black Sea and the Mediterranean. Without control of the Aegean, there simply is no Greece.
To control the Aegean and Cretan seas, Greece has to control two key islands in its archipelago, Rhodes and Crete, as well as the Dodecanese archipelago. With those islands under its control, the Aegean and Cretan seas truly become Greek “lakes.” The other island of importance to Athens is Corfu, which gives Greece an anchor in the Otranto Strait and thus an awareness of threats emerging from the Adriatic.
Anything beyond the main Aegean islands and Corfu is not within the scope of Greece’s basic national security interests and can only be gained by the projection of power. In this strategic context, Cyprus becomes important as a way to distract and flank Turkey and break its communications with the Levant and Egypt, traditional spheres of Istanbul’s (and later Ankara’s) influence. Sicily is also within the range of Greek power projection, and at the height of Greece’s power in ancient times, Sicily was frequently colonized by Greek powers. Controlling Sicily gives Greece the key gateway into the western Mediterranean and brackets off the entire eastern half of the Mediterranean for itself. But neither is essential, and projecting Greek power toward either Sicily or Cyprus in the modern day is extremely taxing, although Greece has attempted it with Cyprus, an attempt that led to a near disastrous military confrontation with neighboring Turkey.
The cost of controlling just the Aegean Sea and its multitude of islands cannot be overstated. Aside from the monumental expense of maintaining a navy, Greece has the additional problem of having to compete with Turkey, which is still considered an existential threat for Greece.
In the modern context, this has also underscored the importance of air superiority over the Aegean. The Greek air force prides itself on maintaining a large and advanced fleet of front-line combat aircraft well in excess of the country’s economic means, and many observers believe that their fighter pilots are among the best and most experienced in Europe — and beyond (they regularly tangle with Turkish pilots over the Aegean).
But maintaining, owning and training a superior air force means that Greece was spending more than 6 percent of its gross domestic product (GDP) on defense, twice what other European countries were spending, just prior to the onset of the current financial crisis (it has since pledged to reduce it significantly, to below 3 percent). With no indigenous capital generation of its own, Greece has been forced to import capital from abroad to maintain such an advanced military. This is in addition to a generous social welfare system and considerable infrastructural needs created by its rugged geography. The result is the ongoing debt crisis that is threatening not only to collapse Greece but also to take the rest of the eurozone with it. The Greek budget deficit reached 13.6 percent of GDP in 2009, and government debt is approaching 150 percent of GDP.
Greece has not always been a fiscal mess. It has, in fact, been everything from a global superpower to a moderately wealthy European state to a political and economic backwater. To understand how this isolated, capital-poor country has devolved, we need to look beyond physical geography and contemplate the political geography of the region in which Greece has found itself throughout history.
From Ancient Superpower…
Ancient Greece gave the Western world its first culture and philosophy. It also gave birth to the study of geopolitics with Thucydides’ History of the Peloponnesian War, which is considered to be a seminal work on international relations. It is an injustice to give the ancient Greek period a quick overview, since it deserves a geopolitical monograph of its own, but a brief look provides a relevant glimpse at how geography played a role in turning Greek city-states into a superpower. The political geography of the period was vastly different from that of the present day. The Mediterranean Sea was the center of the world, one in which a handful of Greek city-states clutching the coast of the Aegean Sea could launch “colonial” expeditions across the Mediterranean. The rugged geography also afforded these city-states a terrain that favored defense and allowed them to defeat more powerful opponents.
Nonetheless, the ancient Greek period is the last time that Greece had some semblance of political independence. It therefore offers insights into how Greek geography has crafted Greek strategy.
From this ancient period, we note that control of the Aegean was of paramount importance, as it still is today. The Greeks — faced with nearly impassible terrain on the Peloponnesian Peninsula — were forced to become excellent mariners. Securing the Aegean was also crucial in repelling two major Persian invasions in antiquity, and each major land battle had its contemporary naval battle to sever Persian supply lines. Once the existential Persian threat was eliminated, Athens, the most powerful of the Greek city-states, launched an attempt to expand itself into an empire. This included establishing control of key Aegean islands. That imperial extension essentially ended with a long, drawn-out campaign to occupy and hold Sicily, which would have formed the basis of control of the entire eastern Mediterranean, and to wrestle Cyprus from Persian control.
While the Athenians may have understood the geopolitics of the Mediterranean well, they did not have advanced bureaucratic and communications technology that makes running a country much easier in the modern age or the population with which to prosecute their plans. Athenian expeditions to Cyprus and Egypt were repulsed while Sicily became Athens’ endgame, causing dissent in the coalition of city-states that eventually brought about the end of Athenian power. This example only serves to illustrate how difficult it was to maintain control of mainland Greece. Athens settled for a loose confederation of city-states, which was not a sufficient basis of control on which to establish an empire.
Bitter rivalries among the various Peloponnesian city-states created a power vacuum in the 4th century B.C. that was quickly filled by the Kingdom of Macedon. Despite its reputation as the most “backward” of the Greek regions — in terms of culture, system of government, philosophy and arts — Macedon had something that the city-states did not: the ample agricultural land of the Axios and Strimonas river valleys — ample, at least, compared to the Peloponnesian Peninsula. Whereas Athens and other city-states depended on seaborne trade to obtain grain from regions beyond the Turkish straits and the Black Sea, Macedon had domestic agriculture. It also had an absolute authoritarian system of government that allowed it to launch the first truly Greek-dominant foray into global power projection under Alexander the Great.
This effort, however, could not be sustained. Ultimately, the estuary of Axios did not provide the necessary agricultural base to counter the rise of Rome, which was able to draw not only on the Tiber and Arno river valleys but also, in time, the large Po river valley. Rome first extended itself into the Greek domain by capturing the island of Corfu — illustrating the island’s importance as a point of invasion from the west — which had already fallen out of Greek hands in the 3rd century B.C. With Corfu secured, Rome had nothing standing between it and the Greek mainland, and through military campaigns ultimately secured control over all of Greece by 86 B.C.
The fall of Greece to Rome essentially wiped Greece out of the annals of history as an independent entity for the next 2,000 years and destined mainland Greece and the Peloponnesian Peninsula to the backwater status it had under Byzantine and Ottoman rule (save for Thessaloniki, which remained a key port and trading city in the Ottoman Empire). While it may be tempting to include Byzantium in the discussion of Greek geopolitics, since its culture and language were essentially Greek, the Byzantine geography was much more approximate to that of the Ottoman Empire and later Turkey than that of Greece proper. The core of Byzantium was the Sea of Marmara, which Byzantium held onto against the encroaching Ottoman Turks until the mid-15th century.
In the story of the Ottoman conquest of the Balkans, the territory of modern Greece is essentially an afterthought. It was the Ottoman advance through the Maritsa River valley that destroyed Bulgarian and Serbian kingdoms in the 14th century, allowing the Ottomans to then concentrate on consolidating the remaining Byzantine territories and conquering Constantinople in the mid-15th century after a brief interregnum caused by Mongol invasions of Anatolia. Greece proper was not conquered as much as it was abruptly severed from the rest of the Balkans — and therefore Christian Europe — by the Ottoman power that thoroughly dominated all the land and sea surrounding it.
…To Vassal State
The ascent of the Ottoman Empire created a new political geography around Greece that made an independent and powerful Greece impossible. The Ottoman Empire was an impressive political entity that plugged up the Balkans by controlling the southern flanks of the Carpathians in present-day Romania and the central Balkan Mountains of present-day Serbia and Bulgaria. Greece, as part of the Ottoman Empire, was not vital for Ottoman defense or purse, although Greeks as people were valued as administrators and were assigned as such to various parts of the empire. Greece itself, however, had become an afterthought.
If we had to pinpoint the exact time and place where political geography in southeastern Europe changed, we could look at Sept. 11, 1683, at around 5 p.m. on the battlefields near Vienna. It was here that Polish King Jan Sobieski III led what was, at the time, the largest cavalry charge in history against the Ottoman forces besieging Vienna. The result was not just a symbolic defeat for Istanbul but also a failure to plug the Vienna gap that the Danube and Morava (the Slovak, not Serbian Morava) rivers create between the Alps and the Carpathians.
Holding the Vienna gap would have allowed the Ottomans to focus their military resources in defense of the empire at a geographical bottleneck — Vienna — freeing up resources to concentrate on developing the Balkan hinterland. The Pannonian plain, fertile and capital rich because of the Danube, would have added additional resources. The Ottoman Empire did not crumble immediately after its failure in Vienna, but its stranglehold on the Balkans slowly began to erode as two new powers — the Russian and Austro-Hungarian empires — rose to challenge it.
Without the Vienna gap secured, the Ottoman Empire was left without natural boundaries to the northwest. From Vienna down to the confluence of the Danube and Sava, where present-day Belgrade is located, the Pannonian plain is borderless save for rivers. The mountainous Balkans provide some protection but are equally difficult for the Ottomans to control without the time and resources to concentrate on assimilating the region. The loss of Vienna, therefore, exposed portions of the Balkan Peninsula to Western (and, crucially, Russian) influence and interests as well as Western notions of nationalism, which began circulating throughout the Continent with great force following the French Revolution.
First to turn against the Ottomans was Serbia in the early 19th century. The Greek struggle followed closely afterward. While initial Greek gains against the Ottomans in the 1820s were impressive, the Ottomans unleashed their Egyptian forces on Greece in 1826. The Europeans were at first resistant to help Christian Greece because the precedent set by the nationalist rebellion was equally unwelcome in multiethnic Russia and Austro-Hungary or the imperial United Kingdom. Ultimately, the Europeans had a greater fear that one of the three would move in and profit from the dissolution of the Ottoman Empire and gain access to the eastern Mediterranean.
While Austro-Hungary and Russia had designs on the Balkans, more established European powers like the United Kingdom, France and (later in the 19th century) Germany wanted to limit any territorial gains by Vienna and St. Petersburg. This was vital for the United Kingdom, which did not want to allow the Russian Empire access to the Mediterranean.
Since the end of its war against the Ottomans in 1832, Greece has been geopolitically vital for the West. First it was vital for the British, as a bulwark against great-power encroachment on the crumbling Ottoman hold in the Balkans. The United Kingdom retained a presence — at various periods and in various capacities — in Corfu, Crete and Cyprus. To this day, the United Kingdom still has military installations in Cyprus that are considered sovereign territory under direct British rule.
Greece also became vital for the United States as part of the U.S. Soviet-containment strategy. To maintain influence in Greece, the United States intervened in the Greek Civil War (1946-1949), furnished the Greek merchant marine with ships after World War II, rushed Greece and Turkey into NATO in 1952 and continued to underwrite Greek defense outlays throughout the 20th century. Even a brief military junta in Greece, referred to as the “Rule of the Colonels” (1967-1974), did not affect Greek membership in NATO. Neither did Greece’s near-wars with fellow NATO member Turkey in 1964 (over Cyprus), in 1974 (over Cyprus again), in 1987 (over the Aegean Sea) and in 1996 (over an uninhabited island in the Aegean).
The United Kingdom and later the United States were willing to underwrite Greek defense expenditures and provide Greece with sufficient capital to be a viable independent state and enjoy a near-Western standard of living. In exchange, Greece offered the West a key location from which to plug Russian and later Soviet penetration into the Mediterranean basin.
Geopolitical Imperatives
Before we go into a discussion of the contemporary Greek predicament, we can summarize the story of Greek geography as told by history in a few strategic imperatives:
• Secure control of the Aegean to maintain defensive and communication lines with key mainland population centers.
• Establish control of Corfu, Crete and Rhodes to prevent invasions from the sea.
• Hold the Axios River valley and as far up the valley as possible for agricultural land and access to mainland Europe.
• Consolidate the hold on inland Greece by eliminating regional power centers and brigands, then collect taxes and concentrate capital in accordance with the needs of the state.
• Extend control to outer islands such as Cyprus and Sicily to dominate the eastern Mediterranean (this is an imperative that Greece has not accomplished since ancient times).
Greece Today
With the collapse of the Soviet threat at the end of the Cold War and the subsequent end of the Balkan wars with the 1999 NATO bombing of Serbia, the political geography of the region changed once again. This time the change was unfavorable for Athens. With the West largely uninterested in the affairs of the region, Greece lost its status as a strategic ally. And along with that status, Athens lost the political and economic support that allowed it to overcome its capital deficiencies.
This was evident to everyone but the Greeks. Countries rarely accept their geopolitical irrelevance lightly. Athens absolutely refused to. Instead it did everything it could to retain its membership in the first-world club, borrowing enormous sums of money to spend on the most sophisticated military equipment available and producing erroneous financial records to get into the eurozone. This is often lost amid the ongoing debt crisis, which is commonly described — mainly by the Western European press — as a result of Greek laziness, profligate spending habits and irresponsibility. But faced with a geography that engenders a capital- poor environment and an existential threat from Turkey that challenges its Aegean core, Greece had no alternative but to indebt itself after its Western patrons lost interest, and now even that option is in doubt. (Trying to keep up with its fellow EU states in terms of quality of life obviously played a role in Greece’s financial overextension, but this can also be placed in the context of keeping up with a modernizing Turkey next door.)
Today, Greece cannot even dream of achieving its fifth geopolitical imperative, dominating the eastern Mediterranean. Even its fourth imperative, the consolidation of inland Greece, is in question, as illustrated by Greece’s inability to collect taxes. Nearly 25 percent of the Greek economy is in the so-called “shadow” sector, by far the highest rate among the world’s developed countries.
Succeeding in maintaining control of the Aegean, Greece’s most important imperative, in the face of regional opposition is simply impossible without an outside patron. Going forward, the question for Greece is whether it will be able to accept its much-reduced geopolitical role. This, too, is out of its hands, depending as it does on the strategies that Turkey adopts. Turkey is a rising geopolitical power intent on spreading its influence in the Balkans, the Middle East and the Caucasus. The question is now whether Turkey will focus its intentions on the Aegean, or instead will be willing to make a deal with Greece in order to concentrate on other interests.
Ultimately, Greece needs to find a way to become useful again to one or more great powers — unlikely, unless a great-power conflict returns to the Balkans — or to sue for lasting peace with Turkey and begin learning how to live within its geopolitical means. Either way, the next three years will be defining ones in Greek history. The joint 110 billion-euro bailout package from the International Monetary Fund and European Union comes with severe austerity strings attached, which are likely to destabilize the country to a significant degree. Grafted onto Greece’s regionalized social geography, vicious left-right split and history of political and social violence, the IMF-EU measures will further weaken the central government and undermine its control. An eventual default is almost assured by the level of government debt, which will soon be above 150 percent of GDP.
It is only a question of when, not if, the Europeans pull the plug on Athens — which most likely will be at the first opportunity, when Greece does not present a systemic risk to the rest of Europe. At that point, without access to international capital or more bailout money, Greece could face a total collapse of political control and social violence not seen since the military junta of the 1970s. Greece, therefore, finds itself in a very unfamiliar situation. For the first time since the 1820s, it is truly alone.
Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η διάλεξη αφιερώνεται στη μνήμη του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή
Ο Νιχάτ Ερίμ (1912 -1980) ήταν ο πολιτικός που χάραξε την γραμμή επί της οποία στηρίζεται η στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό Ζήτημα. Με δύο υπομνήματά του προς την κυβέρνηση Μεντερές, το 1956, υποστήριξε την απαίτηση της Τουρκίας για χωριστή αυτοδιάθεση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, πράγμα το οποίο θα οδηγούσε σε διχοτόμηση.
Ο Ερίμ επεσκέφθη την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., έλαβε μέρος σε διάφορες συνομιλίες σχετικές με το Κυπριακό Ζήτημα και το 1959 ήταν μέλος την τουρκικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στη Ζυρίχη και κατέληξαν στις γνωστές συμφωνίες. Μεταξύ των ετών 1959 και 1960 ήταν επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπίας για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ερίμ υπηρέτησε και στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας. Εκεί υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Τουρκίας σχετικά με το Κυπριακό. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα του 1971.
Διαβάστε περισσότερα...
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού σας προσκαλεί στην διάλεξη του Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ), Χρήστου Ιακώβου
με θέμα:
55 χρόνια από τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ:
Η γένεση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής στο Κυπριακό μέσα από τα απομνημονεύματα του Νιχάτ Ερίμ,
«Η Κύπρος απ' όσα ξέρω και απ' όσα άκουσα»
Χαιρετισμός - Εισαγωγή
Κώστας Δράκος, Πρόεδρος Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Πυροβολικού
Συντονισμός - Εισαγωγικά σχόλια
Γιάννης Νικολάου, δημοσιογράφος
Τρίτη 29 Νοεμβρίου, 7: 15 μ.μ.
Πολιτιστικό Ίδρυμα Μαρφίν - Λαϊκής
Λεωφ. Μακαρίου και Μπουμπουλίνας 1
Λευκωσία
Η διάλεξη διοργανώνεται σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Πληροφορίες
22766600 - 99666222
Ο Νιχάτ Ερίμ (1912 -1980) ήταν ο πολιτικός που χάραξε την γραμμή επί της οποία στηρίζεται η στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό Ζήτημα. Με δύο υπομνήματά του προς την κυβέρνηση Μεντερές, το 1956, υποστήριξε την απαίτηση της Τουρκίας για χωριστή αυτοδιάθεση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, πράγμα το οποίο θα οδηγούσε σε διχοτόμηση.
Ο Ερίμ επεσκέφθη την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., έλαβε μέρος σε διάφορες συνομιλίες σχετικές με το Κυπριακό Ζήτημα και το 1959 ήταν μέλος την τουρκικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στη Ζυρίχη και κατέληξαν στις γνωστές συμφωνίες. Μεταξύ των ετών 1959 και 1960 ήταν επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπίας για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ερίμ υπηρέτησε και στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας. Εκεί υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Τουρκίας σχετικά με το Κυπριακό. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα του 1971.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)