Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Erdogan's Latest "Morals Enforcement"

"We will not allow boys and girls to live together in state-owed student residences. The values I hold do not allow such a thing. Anything can happen when it is mixed....All kinds of messy things are happening." — Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan, AKP Party.
"They have revoked women's rights step by step. Women should liberate themselves from a mentality that aims to lock them in the house." — Kemal Kilicdaroglu, leader, CHP Party.
"In a democracy, the state cannot play the voyeur. Stick to your own business." — Haluk Koc, CHP Party Spokesman.
On October 31, as reported by Agence France-Presse, under the headline "Turkey women MPs break taboo to wear headscarves in parliament," Turkish Islamist Prime Minister Recep Tayyip Erdogan celebrated the entry of four female deputies in a session of the Turkish Parliament (officially titled the Grand National Assembly) wearing Muslim headscarves. The four women represent Erdogan's Justice and Development Party, known as AKP.
The ban on the headscarf in government service, a pillar of the secular Turkish Republic was, as the French news service noted, lifted by Erdogan's administration in September 2013.
Erdogan, however, then provoked a new controversy in Turkey, overshadowing the headscarf issue, by his criticism of university students' living arrangements. According to Orhan Kemal Cengiz, a contributor to the Washington-based, Middle East-focused news portal Al-Monitor, in a lengthy chronicle titled "Erdogan's 'Morality Police' Assume Duty," posted on November 6, Erdogan declared to members of AKP, "Students, boys and girls, are living together in the same homes because the dorms are insufficient. This is incompatible with our conservative democrat[ic] nature." Erdogan's observations were leaked from a closed party meeting he summoned on the weekend of November 3-4 in Kizilcahamam, near Ankara, the nation's capital.
At the same gathering, as published by Goksel Bozkurt, writing in Turkey's leading daily, Hurriyet, of November 7, under the headline "Ruling party deputies also question Erdogan's motives behind 'student house' move," Erdogan said the AKP government has shut down mixed-gender accommodations in 75 percent of state-run student dormitories.
Erdogan's initiative was put forward as a reaction to inadequate student housing at universities in the southwestern Turkish province of Denizli. "I've seen this in Denizli. I've instructed the governor. Whatever is necessary will be done," Erdogan informed those attending the private AKP event, as also published on Al-Monitor.
The AKP chief's latest venture into Islamic fundamentalist morality policing caused a confused flurry in Turkish politics.
Al-Monitor contributor Cengiz reported as well that condemnation by Erdogan of university students' mixed-gender residential habits was dismissed on November 4 by AKP deputy prime minister Bulent Arinc, an AKP co-founder with Erdogan, as well as by Erdogan's leading adviser, Yalcin Akdogan, as a "fabrication."
But Erdogan declared publicly to his followers on November 5, the next day, that the remarks were authentic. He averred, as detailed in the same Al-Monitor account, "I'm not a person to deny what I have said. We have failed to meet the demand for dorms in some places, which has led to problems concerning accommodation in [private] homes. Our security forces are receiving intelligence about those places, our governors are taking action. Why is this a reason to be annoyed? Those flats are being reported by neighbors in the same buildings. It is unknown what is going on there. All kinds of messy things are happening. Parents are crying out, 'Where is the state?' We have to show where the state is."
He continued, "The governors already have authority, and we want them to be more active on the issue. If need be, we could also pass a legislative arrangement."
Agence France-Presse stated on November 8, in an unsigned wire report reposted in the Saudi Arabian English-language Arab News, and titled "Erdogan in a tight spot over move against mixed-sex dorms," that Erdogan told the AKP additionally, "We will not allow girls and boys to live together in state-owned student residences. The values I hold on to do not allow such a thing. Anything can happen when it is mixed. We have received complaints from families who asked us to intervene and it is our duty to intervene."
Other AKP deputies appeared critical of Erdogan's comments. Parliamentary speaker Cemil Cicek, a major AKP figure, questioned the legality of Erdogan's moral admonition. On November 5, as cited in Goksel Bozkurt's previously-noted Hurriyet article, Cicek said, "There is one thing that I know. In a state governed by the rule of law, if an action is not forbidden, then it is free... If rules and [legislation] in force are not sufficiently meeting matters that are regarded as problematic, then related legal arrangements are done. If have we agreed on that, the rest is a political assessment."
Speaking to Hurriyet on November 6, and also included by Bozkurt in his column on November 7, AKP deputy for Ankara Zelkif Kazdal emphasized, "There is something called the 'inviolability of the domicile,' which humanity created 1,000 years ago. For any [state] body... to intervene in a domicile, there should be a crime. If there is no crime, complaint or order from a prosecutor or a judge, nobody can intervene in a domicile."
Bozkurt recounted similarly how AKP deputy Idris Bal, from Kutahya in western Turkey, asked a group of reporters at the parliament, "Is the next step intervening in the lives of couples who live together without getting married? Will we also intervene if a university student couple continues living together after they graduate?"
By contrast, Turkish interior minister Muammer Guler was quoted by Hurriyet in an unsigned local news agency article, on November 6, headed "Mixed-student apartments home to terrorist and illegal organizations, interior minister says," telling a press conference in Ankara, "We are considering the issue from the viewpoint of a fight against terrorism. Particularly apartments, student residences and lodging houses where university students are living are places that terror groups and other illegal groups are seeing as a resource for gaining support and finding new members."
Further, AKP deputy prime minister Bekir Bozdag, included as well in Goksel Bozkurt's summary in Hurriyet on November 7, suggested that prevention of unmarried male and female students living together is a constitutional duty, and argued that the prime minister has the right to make changes affecting practices he dislikes.
Bozdag cited Article 58 of the Turkish Constitution, mandating protection of youth, in support of Erdogan. Al-Monitor's Cengiz, however, quoted Article 20 of the Constitution: "Everyone has the right to demand respect for his/her private and family life. Privacy of private or family life shall not be violated." Hurriyet's writer Bozkurt pointed also to Article 21 of the same Constitution, which assures inviolability of the domicile.
Deputy prime minister Arinc, having denied that Erdogan had spoken out against mixed-gender student housing, was displeased with Erdogan's subsequent admission of it. Before an audience at the Carnegie Endowment in Washington on November 22, as reported in Hurriyet the same day under the headline "Rift with PM over co-ed student housing settled, Deputy PM Arinc says," Arinc declared that he had complained to the Turkish public television network TRT on November 8, "I shouldn't be neglected. The prime minister is normally careful about this." Arinc repeated previous statements that he intends to retire from political life after the 2015 Turkish general elections.
Erdogan was discontented with Arinc's reproach. On November 12, AKP parliamentary deputies met in Ankara, without Arinc present. Erdogan told them, according to the veteran Turkish political columnist Semih Idiz, writingon Al-Monitor of November 15, "I believe all my friends will act responsibly and refrain from pleasing the enemy." Idiz's opinion column was titled "The Gul Alternative" and offered the possibility that friction within AKP will cause Turkish president Abdullah Gul to replace Erdogan as party leader. Gul was, like Erdogan and Arinc, an AKP co-founder.
But Gul, like Arinc, has stood at odds with Erdogan. As described in a June 5, 2013 article at the Gatestone Institute, "Turkey Rises Against Islamist Rule," Gul adopted a more conciliatory attitude than Erdogan to the turbulent Gezi Park demonstrations against AKP policies – which Erdogan denounced as the work of "looters" associated with terrorists, while threatening action by the national intelligence services against "internal and external enemies." At Gezi Park and in student dorms, as in the questionable "Ergenekon" persecution of Turkish military officers and media, the "terrorist" label seems to be the first recourse of Erdogan when faced with uncomfortable questions. According to an unsigned commentary in the June 20, 2013 edition of the Turkish dailyZaman, titled "Arinc denies resignation rumors as speculation rises," Arinc repudiated claims that he intended to quit Erdogan's cabinet over the Gezi Park crisis but was dissuaded by president Gul.
A week and a half passed when in the November 22 Hurriyet report noted above, Arinc spoke at the Carnegie Endowment in Washington with a pledge that he and Erdogan had resolved their differences on the question of mixed-gender student living. Arinc said, "I made a demand in a very sincere way through a TV channel. [Erdogan] met my demand... I am now pursuing my functions." Arinc observed that given his long political involvement with Erdogan, differences on issues like that of mixed-gender university housing were natural.
After so many of his AKP colleagues spoke up against his rhetoric on student morals, Erdogan fell silent.
Regarding mixed-gender student housing at the universities, the main Turkish secular opposition Republican People's Party, or CHP, called on Erdogan to specify in greater detail the intent of his admonition. As published in an unsigned news story by Agence France-Presse on November 4, and reposted by the Saudi-owned, Dubai-based Al-Arabiya broadcast network, with the heading, "Erdogan favoring single-sex dorms stirs debate in Turkey," a CHP representative, Umut Oran, replied sharply to the Erdogan leak. Oran demanded to know, "Do you mean... that you also intend to monitor how students dress, like Iran's morality police do? Isn't this an attack on private life?" In parliament, Oran affirmed, "Students are grown-up enough to make decisions about their lives."
Speaking before the CHP parliamentary group on November 5, the party's leader, Kemal Kilicdaroglu expressed concern that Erdogan's "real intention is to abolish mixed-sex education." Kilicdaroglu's address to CHP deputies, as reported in Hurriyet in an unsigned article the same day, titled "Turkish PM aims to end mixed sex education: Main opposition leader," dealt mainly with the status of women in Turkey. Kilicdaroglu warned that "violence against women increased 1,400 percent over the past 10 years" of AKP governance, and did not hesitate to call Erdogan "the dictator."
Kilicdaroglu contended in the same discourse that Erdogan and the AKP seek to "decrease women's participation in social life. They have revoked women's rights step by step. Women should liberate themselves from a mentality that aims to lock them in the house."
According to the Agence France-Presse article reposted in Arab News and noted above, CHP spokesman Haluk Koc said candidly on November 6, "In a democracy, the state cannot play the voyeur. Stick to your own business."
In his survey of the uproar on Al-Monitor, Cengiz described "a special [AKP] effort recently to separate the dorms for male and female university students. The Youth and Sports Ministry has launched a drive to make sure that male and female dorms are not located on the same campus."
Cengiz added that after Erdogan expressed disapproval of co-educational university living, the governor of Adana in southern Turkey announced that the prime minister's opinion was equivalent to an order for him. In the western province of Isparta, a high school was reported in Hurriyet to have imposed gender segregation of boys and girls at lunch.
Erdogan's posture might encourage discrimination against secular Turks, Cengiz cautioned, with self-appointed morals patrols in neighborhoods and apartment complexes encouraged to interfere with unmarried couples sharing a residence. Cengiz wrote that some building managers appeared to be acting as "religious police." He cited a notice placed on a building in Istanbul after Erdogan's exhortation, and reproduced in the daily Radikal on November 5: "Some people in this building are staying together, boys and girls. This is inappropriate for the building and the apartment block. When you see such people, report them to the police."
Διαβάστε περισσότερα...

Θρίλερ στη θάλασσα της Ανατ. Κίνας



Ενταση ανάμεσα σε Πεκίνο και Τόκιο με φόντο τα ενεργειακάThe Guardian
Η διαμάχη ανάμεσα στην Κίνα και την Ιαπωνία για τον έλεγχο των πλούσιων σε ενεργειακούς πόρους νησιών Σενκάκου στη θάλασσα της Ανατολικής Κίνας αντανακλά ευρύτερες εντάσεις ανάμεσα στους δύο γίγαντες της Ανατολικής Ασίας, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ευθεία σύγκρουση.
Σύμφωνα με υψηλόβαθμο σύμβουλο της ιαπωνικής κυβέρνησης, η κατάσταση στην Ανατολική Ασία θυμίζει την Ευρώπη της δεκαετίας του 1930, όταν η ανερχόμενη και επανεξοπλιζόμενη Γερμανία προέβαλλε την ισχύ της έξω από τα σύνορά της.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, ο φανερός αμυντικός προϋπολογισμός της Κίνας έχει πενταπλασιαστεί, φθάνοντας τα 102 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό σχεδόν διπλάσιο από τον αμυντικό προϋπολογισμό της Ιαπωνίας. Το Τόκιο από τη δική του πλευρά λέει ότι είναι ανοικτό σε συνομιλίες, αλλά διαρκώς ενισχύει τις στρατιωτικές του δυνάμεις και τις συμμαχίες του.
Ο Γιοσίτζι Νογκάμι, ερευνητής του Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων της Ιαπωνίας, είπε ότι οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις της Ευρώπης δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της αστάθειας στην Ανατολική Ασία, γιατί παρασύρονται από «ευσεβείς πόθους» για επικερδείς εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα.
«Η συμμαχία ΗΠΑ - Κίνας επεκτείνεται και στη θάλασσα της Νότιας Κίνας, όχι μόνο στη θάλασσα της Ανατολικής Κίνας. Εμπλέκονται και η Αυστραλία και η Ινδία, οπότε αν τα πράγματα χειροτερέψουν, μπορεί να γίνουν πολύ δραματικά», επισήμανε ο Νογκάμι.
«Η Κίνα δεν θα υποχωρήσει. Θεωρεί πως η θάλασσα της Ανατολικής Κίνας ανήκει στον πυρήνα των εθνικών της συμφερόντων. Το ίδιο όμως πιστεύουν και το αμερικανικό ναυτικό και η Ιαπωνία. Πώς μπορεί να διευθετηθεί αυτή η σύγκρουση ζωτικών συμφερόντων; Νομίζω ότι στο τέλος μπορεί να βρεθεί λύση, αλλά για την επόμενη δεκαετία η κατάσταση θα είναι τεταμένη».
Οι Ιάπωνες θεωρούν πως η κινεζική ηγεσία και ο πρόεδρος Σι Τζινπίγκ αναμοχλεύουν τα αντι-ιαπωνικά αισθήματα, ώστε να αποσπάσουν την προσοχή από τα σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας. Μετά την έγκριση του «μεταρρυθμιστικού» προγράμματος του Σι από την Κεντρική Επιτροπή του κυβερνώντος κόμματος, στις αρχές του μήνα, ο Σι εξελίσσεται στον πλέον ισχυρό Κινέζο ηγέτη από την εποχή του Ντεγκ Ξιαοπίνγκ. Σύμφωνα με τους αξιωματούχους, η προσέγγιση του Σι τόσο στα εσωτερικά όσο και στα εξωτερικά θέματα είναι άτεγκτη και σε μερικές περιπτώσεις συγκρουσιακή.
Επιθυμεί ρόλο υπερδύναμης
«Είναι πολύ νωρίς για να αποφανθούμε αν η Κίνα συνιστά απειλή για την Ιαπωνία», είπε ο πρώην πρέσβης της Ιαπωνίας στο Πεκίνο, Γιούτζι Μιγιαμότο. «Τμήμα της κινεζικής ηγεσίας επιθυμεί ρόλο υπερδύναμης. Αλλες ομάδες λένε ότι η Κίνα χρειάζεται σχέσεις συνεργασίας. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί. Αλλά η Ιαπωνία και η διεθνής κοινότητα έχουν ακόμη χρόνο να επηρεάσουν την απόφαση της Κίνας». Ο Μιγιαμότο τόνισε ότι η συμμαχία ΗΠΑ - Ιαπωνίας είναι τώρα σημαντικότερη από οποιαδήποτε άλλη στιγμή. «Χρειαζόμαστε ένα μακροπρόθεσμο πλαίσιο ασφαλείας. Αλλά μέχρις ότου το πλαίσιο αυτό εγγυηθεί την ασφάλεια κάθε χώρας, έχουμε περισσότερη ανάγκη τις ΗΠΑ. Διότι, τώρα, η κατάσταση είναι τόσο εύθραυστη, τόσο ασταθής».
Δημοσίευση : 01-12-13
Διαβάστε περισσότερα...

Συνεργασία Αρχιεπισκόπου-Κουτσιούκ με Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες



Ο Μακάριος στόχευε στην αποδυνάμωση του ΑΚΕΛ
29/11/2013 | Σημερινή  ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
 
Οι Βρετανοί συνεργάστηκαν με τους Μακάριο-Κουτσιούκ για τη δημιουργία κυπριακής υπηρεσίας μυστικών υπηρεσιών

Παρ' όλον ότι έκλεισε ο κύκλος των αποδεσμεύσεων των «ξεχασμένων εγγράφων» της αποικιοκρατίας σε σχέση με την Κύπρο, στη σημερινή (29.11.2013) αποδέσμευση των υπολοίπων εγγράφων για άλλες πρώην αποικίες, περιλαμβάνεται και ένας φάκελος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, που αφορά τις βρετανικές βάσεις σχετικά με την οργάνωση σ' αυτές των μυστικών υπηρεσιών, με ορισμένα ενδιαφέρονται στοιχεία. Μας ενημερώνουν πως διατήρησαν τον έλεγχο των υπηρεσιών τους μέχρι την Ανεξαρτησία και πως εγκαθίδρυσαν εκ νέου οργάνωση μυστικών υπηρεσιών στις βρετανικές βάσεις για κατασκοπία και αντικατασκοπία μετά την Ανεξαρτησία της Κύπρου, στις 16 Αυγούστου 1960.
Βοήθεια σε θέματα ασφαλείας
Συγκεκριμένο έγγραφο μας φανερώνει ότι μετά την Ανεξαρτησία το 1960, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με τον Πρόεδρο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Αντιπρόεδρο κ. Φ. Κουτσιούκ, για τη δημιουργία κυπριακής τέτοιας υπηρεσίας.
Σύμφωνα με το έγγραφο, αξιωματούχος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών είχε συναντήσεις με Βρετανούς και Κύπριους ηγέτες πριν και μετά την Ανεξαρτησία, για να συζητήσει με αντιπροσώπους των Υπηρεσιών Ασφαλείας τον ρόλο τους, με το νέο Σύνταγμα, και να εξακριβώσει το είδος και πρότυπο της οργανώσεως ασφάλειας που η ανεξάρτητη κυπριακή κυβέρνηση θα δημιουργούσε, και να ενημερώσει τους Κύπριους ηγέτες για τη βοήθεια που μπορούσαν να εξασφαλίσουν από το Ηνωμένο Βασίλειο για θέματα ασφάλειας.

Θα απομάκρυνε τους μη κομμουνιστές από το ΑΚΕΛ

«Είχε εξηγήσει στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Δρα Κουτσιούκ τον ρόλο των Μυστικών Υπηρεσιών και ενεθάρρυνε τους Κύπριους ηγέτες να εισηγηθούν συζητήσεις για συνεργασία σε τεχνικό επίπεδο. Η συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ήταν πολύ εγκάρδια. Ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι το ΑΚΕΛ δεν ήταν εξ ολοκλήρου κομμουνιστικό και ότι στόχευε (ο Μακάριος) να καλυτερεύσει τις κοινωνικές συνθήκες και με αυτόν τον τρόπο να απομακρύνει τους μη κομμουνιστές από το ΑΚΕΛ. Ο Αρχιεπίσκοπος είχε, επίσης, πει ότι και μέχρι να δημιουργηθεί μια οργάνωση ασφάλειας, ο ειδικός συντονιστής θα έπρεπε να είχε απευθείας επαφή μαζί του και με τον Υπ. Εσωτερικών, στον οποίο η οργάνωση ασφάλειας θα λογοδοτούσε.
Ο Δρ Κουτσιούκ, όμως, είπε ότι η οργάνωση ασφάλειας θα έπρεπε να λογοδοτούσε μόνο στον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο. Ο Βρετανός αξιωματούχος Κέλαρ (που συζήτησε μαζί τους το θέμα) ήταν της γνώμης ότι η άποψη που θα επικρατούσε ήταν η τουρκική, εφόσον έτσι θα αποφεύγονταν και οι διαφωνίες μεταξύ της Αστυνομικής Δύναμης που ήταν υπεύθυνη για τις πόλεις, και της Χωροφυλακής που ήταν υπεύθυνη για τις αγροτικές περιοχές», γράφει σε έκθεσή/αναφορά του προς τους ανωτέρους του στο Λονδίνο, ο αξιωματούχος Κέλαρ.
Εκπαίδευση Κυπρίων στο ΗΒ
Επιπλέον, η έκθεση μάς ενημερώνει ότι έκανε εντύπωση στον Κέλαρ η επιθυμία για βρετανική βοήθεια και συμβουλή σε προβλήματα ασφάλειας. Συμφωνήθηκε όπως ένας μικρός αριθμός Κυπρίων γίνει δεκτός από τις Βρετανικές Υπηρεσίες για εκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εν τω μεταξύ, η νεοσυσταθείσα στις κυρίαρχες περιοχές οργάνωση Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών (Ιντέλιτζενς) είχε εγκατασταθεί αρκετά καλά και οι διάφοροι αξιωματούχοι της είχαν αναλάβει τις ευθύνες τους. Το γραφείο εκείνο της οργάνωσης θα ανελάμβανε και την αντικατασκοπία στις κυρίαρχες περιοχές. Παράλληλα, ήταν κατανοητό ότι δεν θα υπήρχε ανάμιξη σε θέματα ασφάλειας στις περιοχές της Δημοκρατίας. Για όλες τις διευθετήσεις για την εγκαθίδρυση οργάνωσης και Επιτροπής Μυστικών Υπηρεσιών στις κυρίαρχες περιοχές (Establishment of Intelligence Committee in the Sovereign Areas) ενημερώθηκε πλήρως και η Υπηρεσία Κατασκοπίας Εξωτερικού ΜΙ6, όπως είναι γνωστή στο Λονδίνο.
Ο John Prendergast 
Ο Αρχηγός των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Κύπρο (Chief of Intelligence) John Prendergast, ο οποίος είχε μεταφερθεί από την Κένυα στην Κύπρο το 1958, το 1960 με την Ανεξαρτησία μετατέθηκε στο Χονγκ Κονγκ. Όμως, όταν οι Βρετανοί είδαν ότι υπήρχε η πιθανότητα να επεκταθεί ο χρόνος ανακήρυξης της Δημοκρατίας, προέβησαν σε διάφορες έκτακτες διευθετήσεις, ούτως ώστε να αντικατασταθεί ο Prendergast με τον συνάδελφό του Harrison ή ακόμα να ανακληθεί ο Prendergast, και να ανακληθούν και αξιωματούχοι του Σπέσιαλ Μπραντςπου είχαν αναχωρήσει, ή να αντικατασταθούν για να διατηρηθούν οι υπηρεσίες αυτές σε πλήρη λειτουργία, τις οποίες ξήλωναν ενόψει της ανακήρυξης της Δημοκρατίας, καθ' όλην τη διάρκεια της εκτεταμένης μεταβατικής περιόδου.
Ο Γλαύκος Κληρίδης
Οι Βρετανοί υπολόγιζαν η ανακήρυξη να λάμβανε χώρα στις 19 Μαΐου 1960, αλλά αυτό δεν έγινε κατορθωτό, λόγω του ότι δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία στα εκκρεμή θέματα που απέρρεαν από τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, και συγκεκριμένα στο μέγεθος των βρετανικών κυρίαρχων βάσεων. Ο Γλ. Κληρίδης είπε στον κυβερνήτη σερ Χιου Φουτ ότι ο Ρωσσίδης και άλλοι σύμβουλοι του Αρχιεπισκόπου είχαν πει στον τελευταίο ότι ακόμα πίστευαν πως η βρετανική κυβέρνηση μπορούσε να πεισθεί να δεχθεί λιγότερο έδαφος για κυρίαρχες περιοχές και το υπόλοιπο έδαφος κάτω από κάποιο είδος εγγυημένων διευκολύνσεων. «Νομίζω ο Κληρίδης με πίστεψε όταν του είπα ότι δεν υπήρχε περίπτωση για κάτι τέτοιο», αναφέρει σε τηλεγράφημά του προς το Γραφείο Αποικιών ο κυβερνήτης, στις 3 Φεβρουαρίου 1960.
«Στο θέμα της διοίκησης των κυριάρχων περιοχών ο Κληρίδης εργάζεται πάνω σε νέο έγγραφο, που θα μου φέρει αύριο το απόγευμα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Του είπα (Κληρίδη) ότι στο θέμα αυτό δεν υπήρχε περίπτωση σημαντικών αλλαγών, αλλά ίσως να υπήρχε περιθώριο για διαφοροποίηση στην παρουσίαση. Αναμένω το νέο έγγραφο να μη γίνει δεκτό, παρόλο που ο Κληρίδης είναι αρκετά λογικός στον χειρισμό του θέματος», πρόσθεσε ο Φουτ και συνέχισε το τηλεγράφημα προς το Γραφείο Αποικιών:
Αλλαγή γραμμής 
«Ο Κληρίδης μετά άλλαξε γραμμή. Είπε ότι αν τα σύνορα των κυριάρχων περιοχών που οι Αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου χάραξαν πρέπει να γίνουν δεκτά, σκέφτηκε ότι μπορούσε να επιτευχθεί συμφωνία και ο Αρχιεπίσκοπος να υποστηρίξει τη θέση του, εάν μπορούσε να υπάρχει κάποια μείωση των βρετανικών απαιτήσεων σε σχέση με τις ασκήσεις και περιοχές ασκήσεων εκτός των κυρίαρχων περιοχών. Επίσης, σκέφτηκε ότι χρειάζονται και κάποιες πρόνοιες για την ελεύθερη διακίνηση Κυπρίων από τους δρόμους μέσα στις κυρίαρχες περιοχές, ειδικά να δίδεται πρόσβαση σε περικυκλωμένα χωριά και τον Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό Δεκέλειας. Σχετικά με την οικονομική βοήθεια, πίστευε ότι ίσως να είναι αρκετό, αν δεχθούμε τις απαιτήσεις των Κυπρίων, και δηλώσουμε ότι συμφωνήθηκε ως θέμα αρχής, ότι θα υπάρξει συνεχής βοήθεια (εννοείται οικονομική) μετά τα πρώτα πέντε χρόνια, σε σχέση με τις διευκολύνσεις που παραχωρεί η Δημοκρατία, δίχως να καθορίζονται ποσά.
Ο Κληρίδης θα δει τον Αρχιεπίσκοπο σήμερα το πρωί και αναμένω ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα θελήσει να συζητήσει αυτές τις ιδέες, όταν θα έλθει να με δει το απόγευμα».

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Διαβάστε περισσότερα...

ΟΗΕ: Αποδείξεις για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας από τον Άσαντ





Η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Νάβι Πιλάι δήλωσε σήμερα για πρώτη φορά ότι υπάρχουν «αποδείξεις» ότι ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ ευθύνεται για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
«Η Επιτροπής Έρευνας (για τη Συρία του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) έχει συγκεντρώσει τεράστιες ποσότητες αποδείξεων (…) για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (…). Οι αποδείξεις καταδεικνύουν ότι υπάρχει ευθύνη στο πιο υψηλό επίπεδο της κυβέρνησης, περιλαμβανομένου του αρχηγού του κράτους», δήλωσε η Πιλάι στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Η Επιτροπή Έρευνας συστάθηκε στις 22 Αυγούστου 2011 έπειτα από απόφαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και αποστολή της είναι να ερευνά κάθε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία μετά τον Μάρτιο του 2011 και να εντοπίσει του ενόχους ώστε να διασφαλίσει ότι θα λογοδοτήσουν.
Στην πρώτη έκθεσή της, που δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, η Επιτροπή, στην οποία συμμετέχει η πρώην εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Κάρλα ντελ Πόντε, κατηγορεί το καθεστώς του Άσαντ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου και τους αντάρτες για εγκλήματα πολέμου.
Επανειλημμένα η Επιτροπή έχει κατηγορήσει υψηλόβαθμους αξιωματούχους του καθεστώτος για εγκλήματα, χωρίς όμως ποτέ να αναφέρει άμεσα τον Άσαντ. Επίσης έχει καταρτίσει έναν απόρρητο κατάλογο με ανθρώπους που φέρονται να έχουν διαπράξει εγκλήματα στη Συρία.
Ο κατάλογος αυτός έχει σταλεί στην Ύπατη Αρμοστεία, η οποία όμως δεν την έχει συμβουλευθεί.
Η Πιλάι επεσήμανε ότι επιθυμεί να ξεκινήσει μια δικαστική έρευνα «αξιόπιστη σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο», που θα επιτρέψει να δικαστούν οι υπεύθυνοι των εγκλημάτων.
Διαβάστε περισσότερα...

Ομπάμα και αποτελεσματική μυστική διπλωματία


Του David Ignatius
Η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν πρέπει να λογίζεται ως σπάνια επιτυχία της μυστικοπαθούς, εγκεφαλικής άσκησης εξουσίας από τον πρόεδρο Ομπάμα. Παρότι η προσεκτική, κρυφή προσέγγισή του οδήγησε σε πολλές υποχωρήσεις τα τελευταία πέντε χρόνια, η συμφωνία-σταθμός του περασμένου Σαββατοκύριακου με την Τεχεράνη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην προσέγγιση αυτή.
Η συμφωνία προέκυψε ως αποτέλεσμα μυστικής διπλωματίας, που θα ικανοποιούσε ακόμη και τον μαέστρο του είδους, Χένρι Κίσινγκερ. Ο πρόεδρος Ομπάμα ενέκρινε έτσι, τον Μάρτιο, μυστικές ιρανο-αμερικανικές συναντήσεις, υπό την αιγίδα του Ομάν, του πλέον αδιαφανούς και διακριτικού κράτους του Κόλπου. Προσωπικοί απεσταλμένοι του προέδρου ήταν δύο «γκρίζοι», αλλά σημαντικοί παίκτες στην Ουάσιγκτον, ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ Μπιλ Μπερνς και ο σύμβουλος του αντιπροέδρου Μπάιντεν, Τζέικ Σάλιβαν.
Το ταχυδακτυλουργικό κόλπο έπιασε: την ώρα που τα βλέμματα ήταν στραμμένα στο «σόου» των συνομιλιών των κρατών Ρ5+1, οι διπλωματικές εξελίξεις συνέβαιναν αλλού, για να εμφανισθούν σχεδόν ως τετελεσμένα γεγονότα στους υπουργούς Εξωτερικών Ρωσίας, Κίνας, Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας στη Γενεύη.
Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο Γάλλος ΥΠΕΞ Λοράν Φαμπιούς εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους. Ο Νετανιάχου επέλεξε την άκαμπτη απόρριψη, ενώ ο Φαμπιούς διαφοροποιήθηκε δημόσια, ζητώντας περισσότερες υποχωρήσεις από το Ιράν.
Οι σχολιαστές επαίνεσαν την ανεξάρτητη στάση του Φαμπιούς, όπως παλιότερα είχαν κάνει για τη ρωσική διπλωματία στη Συρία. Τα σχόλια υπήρξαν, όμως, άνευ αντικειμένου, καθώς οι κρίσεις σε Συρία και Ιράν αποδεικνύουν την τεράστια επιρροή που μπορεί να ασκήσει η αμερικανική διπλωματία όταν αξιοποιείται με σωφροσύνη και διακριτικότητα.
Καλή συμφωνία ορίζεται αυτή που μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτή από τους πολίτες και των δύο πλευρών, κάτι που ισχύει στην περίπτωση αυτή. Η συμφωνία με το Ιράν μοιάζει σε γενικές γραμμές ευνοϊκή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ η ιρανική πυρηνική απειλή μοιάζει πιο απομακρυσμένη αυτή την εβδομάδα.
Η συμφωνία είναι, πάντως, καλή και για το Ιράν, κάτι που θα απογοητεύσει όσους επιθυμούσαν ιρανική συνθηκολόγηση. Το κείμενο δηλώνει ξεκάθαρα ότι «αναζητεί συνολική λύση, που θα επιτρέψει στο Ιράν το δικαίωμά του στην πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς, σύμφωνα με τα σχετικά άρθρα της συνθήκης ΝΡΤ». Η διατύπωση είναι αρκούντως ασαφής, ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν να ισχυρίζονται ότι δεν προσέφεραν «άδεια εμπλουτισμού». Η ισραηλινή ένσταση είναι, όμως, σωστή, καθώς το αναφαίρετο δικαίωμα εμπλουτισμού εμπεριέχεται στη διατύπωση.
Εμπλουτισμός
Η μεγάλη αυτή υποχώρηση στο θέμα του εμπλουτισμού αντισταθμίζεται από σημαντικούς περιορισμούς στο βραχυπρόθεσμο πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για τους επόμενους έξι μήνες, οι Ιρανοί θα θέσουν εκτός λειτουργίας ορισμένες συσκευές φυγοκέντρισης, θα καθυστερήσουν την τοποθέτηση άλλων και θα αποσυνδέσουν τις ζεύξεις μεταξύ των συσκευών, που είναι αναγκαίες για τον εμπλουτισμό. Την ίδια στιγμή, το καθεστώς δίνει άδεια για πρωτοφανείς καθημερινές διεθνείς επιθεωρήσεις των μέχρι πρότινος μυστικών εγκαταστάσεων σε Νατάνζ και Φορντόβ.
Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα το Ιράν να αρκεστεί στα 7 δισ. δολάρια, που θα εξασφαλίσει από τη χαλάρωση των εμπορικών κυρώσεων, συνεχίζοντας την προσπάθεια κατασκευής πυρηνικών όπλων. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ενίσχυε το ενδεχόμενο αμερικανικού στρατιωτικού πλήγματος.
Ο Κίσινγκερ μου είχε πει το 2006 ότι το Ιράν πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει να είναι κράτος ή ιδεώδες. Η συμφωνία αυτή, που επετεύχθη μυστικά με τον πάλαι ποτέ «μεγάλο σατανά», μοιάζει να είναι η απαρχή της μακράς στροφής μακριά από τον επαναστατικό απομονωτισμό και προς την κατεύθυνση της ισότιμης συμμετοχής στη διεθνή κοινότητα.
Η συμφωνία της περασμένης εβδομάδας είναι εύθραυστη και μπορεί να αναστραφεί. Στα περισσότερα σύμφωνα, όμως, το σύνθημα πρέπει να είναι: «Πίστευε, αλλά έλεγχε». Στην περίπτωση αυτή, το κεντρικό σύνθημα πρέπει να είναι: «Εσo δύσπιστος και έλεγχε».
Η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν είναι, πάντως, ένα ξεκίνημα, ικανό να κάνει τον κόσμο μας πιο ασφαλή.

Διαβάστε περισσότερα...

Τριγμοί στο ΑKP λόγω Ερντογάν



Ενισχύει το προφίλ του πριν θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία
Τη συνοχή του κόμματος Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απειλούν οι τριβές στο εσωτερικό του, ενόψει των εκλογών του ερχόμενου έτους. Τον περασμένο μήνα, ο Ερντογάν πήρε πρωτοβουλίες που προκάλεσαν σφοδρές συγκρούσεις στους κύκλους ισλαμιστών, συντηρητικών, εθνικιστών και φιλελευθέρων. Οπως αναφέρει η Wall Street Journal, αυτού του είδους η δυσαρέσκεια λίγο πριν από τις εκλογές του Μαρτίου δεν αποτελεί σύνηθες φαινόμενο για τη συνοχή του AKP, το οποίο μέσω της πειθαρχημένης στάσης του κατόρθωσε να αποσταθεροποιήσει την κοσμική πρωτοκαθεδρία του στρατού στην Τουρκία.
Η σύγκρουση στο εσωτερικό του κόμματος έχει ενισχύσει πολλούς από τους κοινωνικούς του αντιπάλους. Οι πολυπληθείς αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του καλοκαιριού αποτέλεσαν ιδιαίτερη πρόκληση για τον Ερντογάν, αλλά δεν κατόρθωσαν να αυξήσουν τη δημοτικότητα της διχασμένης αντιπολίτευσης ή να πλήξουν την ισχύ της κυβέρνησης. «Οι επικρίσεις από το εσωτερικό του κόμματος του Τούρκου πρωθυπουργού έχουν αυξηθεί και δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά εδώ και έντεκα χρόνια, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την απόδοση του Ερντογάν στις επικείμενες προεδρικές εκλογές», σχολίασε ο Ναζ Μασράφ, πολιτικός και οικονομικός σύμβουλος και αναλυτής στη Eurasia Group του Λονδίνου. «Δεν βελτιώνουν, όμως, τις προοπτικές της αντιπολίτευσης και δεν υποσκάπτουν τη δημοτικότητα του AKP», πρόσθεσε ο ίδιος.
Η πιο επίμαχη κίνηση του Ερντογάν το τελευταίο διάστημα ήταν η εκστρατεία για την κατάργηση των ιδιωτικών κολεγίων, τα οποία εξυπηρετούν μεγάλη μερίδα του μετριοπαθούς ισλαμιστικού κινήματος, που υπολογίζεται ότι έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υποστηρικτές στην Τουρκία, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται βουλευτές του AKP, εισαγγελείς και αστυνομικοί που έχουν συμβάλει στην άνοδο του κόμματος. «Εάν αυτή η πρωτοβουλία εφαρμοσθεί, τότε θα δημιουργηθεί μια συναισθηματική διάσπαση ανάμεσα στο κίνημα και στην κυβέρνηση», τόνισε ο Κεμάλ Ουζάκ, ακόλουθος του ηγέτη του Κινήματος του Φετουλάχ Γκιουλέν. Το Κίνημα έχει υποστηρίξει πως τα σχολεία αυτά είναι απαραίτητα για τους μαθητές που δεν εξυπηρετούνται πλήρως από το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας και έχει προειδοποιήσει ότι με το κλείσιμό τους η κυβέρνηση θα παραβίαζε τον χώρο των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Οι εντάσεις στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, ωστόσο, δεν οφείλονται μόνο στη σύγκρουση του Ερντογάν με το Κίνημα. Ο Τούρκος πρωθυπουργός έχει εξοργίσει τους φιλελεύθερους υποστηρικτές του, αφού, νωρίτερα αυτό τον μήνα, ποινικοποίησε τη συγκατοίκηση των φοιτητών και φοιτητριών που δεν συνδέονται με τον δεσμό του γάμου. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις έχουν επίσης προκαλέσει διαφωνίες στο εσωτερικό του κόμματος. Ο αντιπρόεδρος Μπουλέντ Αρίντς είχε απολογηθεί για την υπερβολική καταστολή, αλλά την ίδια στιγμή ο Ερντογάν επαινούσε τις δυνάμεις ασφαλείας για τον «επικό ηρωισμό» τους.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός αυτή τη στιγμή αποτελεί τον αποκλειστικό διαμορφωτή των κυβερνητικών πολιτικών και αγνοεί τις συμβουλές των αξιωματούχων της κυβέρνησής του. Πολλοί βουλευτές και αναλυτές έχουν υποστηρίξει πως η αυστηρή και κάθετη στάση του Ερντογάν συνδέεται με την προσπάθειά του να ενισχύσει το πολιτικό του προφίλ πριν θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία.
Διαβάστε περισσότερα...

Η συμφωνία που αλλάζει τη Μέση Ανατολή



Οι εξελίξεις από την προσέγγιση ΗΠΑ – Ιράν
As. Press, Reuters, ΑΠΕ
«Ισως το Ιράν να μην μπορέσει να μετατραπεί σε υπεύθυνο παίκτη στη διεθνή σκηνή όσο καθοδηγείται από τους μουλάδες. Ωστόσο, υπήρξαν καιροί όπου δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς την Κίνα να διαδραματίζει άλλο ρόλο από εκείνο του παρία, στον βαθμό που καθοδηγούνταν από τους μαοϊκούς. Να όμως που σήμερα το Πεκίνο είναι πρωτεύουσα μιας οικονομικής υπερδύναμης, με την εικόνα του Μάο να ατενίζει την πλατεία Τιενανμέν. Τα καθεστώτα εξελίσσονται, κάποτε με τρόπους που κάνουν τον κόσμο ασφαλέστερο. Ο Μπαράκ Ομπάμα θέτει τολμηρά το ερώτημα: Μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί και με το Ιράν;».
Με αυτές τις σκέψεις τελείωνε η ανάλυση του Γιουτζίν Ρόμπινσον στη WashingtoPost της περασμένης Τρίτης για την προσωρινή συμφωνία της Γενεύης γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Ο Αμερικανός αρθρογράφος δεν είναι ο μόνος στον διεθνή Τύπο που παραλληλίζει την προσέγγιση ΗΠΑ – Ιράν με το ιστορικό άνοιγμα του Ρίτσαρντ Νίξον προς τον Μάο Τσετούνγκ, τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Αν και η Γενεύη αποτέλεσε μόνο το πρώτο βήμα σε έναν ολισθηρό και αβέβαιο δρόμο, η πλειονότητα των διεθνών αναλυτών συμφωνεί ότι, εφόσον εδραιωθεί, η αμερικανοϊρανική προσέγγιση θα δημιουργήσει μια δυναμική που μπορεί να αλλάξει όλο τον γεωστρατηγικό χάρτη της Μέσης Ανατολής.
Η συμφωνία της περασμένης Κυριακής αποτέλεσε μια σοβαρή, αν και εύθραυστη ακόμη, επιτυχία του Μπαράκ Ομπάμα στην πιο δύσκολη στιγμή της προεδρίας του. Με τους περιορισμούς που επιβάλλονται, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν πηγαίνει αρκετά πίσω, σε απόσταση ασφαλείας από το όριο που θα του επέτρεπε να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα – επίτευγμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί ούτε μία στρατιωτική επέμβαση. Παράλληλα, ο Αμερικανός ηγέτης ευεργετεί τους εταίρους του με την αναμενόμενη πτώση των τιμών του πετρελαίου και το άνοιγμα δρόμων οικονομικής συνεργασίας με το Ιράν μέσω της μερικής χαλάρωσης των κυρώσεων. Από την πλευρά του, το Ιράν κατοχυρώνει την αναγνώριση του δικαιώματός του στον εμπλουτισμό ουρανίου, έστω και σε χαμηλότερο επίπεδο. Το κυριότερο, βγαίνει από μια διπλωματική καραντίνα 34 χρόνων, ως αξιοσέβαστος και ισότιμος παίκτης στην πιο εκρηκτική περιοχή του κόσμου.
Ασφαλώς, ο «μεγάλος σατανάς» και ο «άξονας του κακού» δεν θα γίνουν από τη μια μέρα στην άλλη στρατηγικοί σύμμαχοι. Ωστόσο, ανοίγει ο δρόμος για τακτικού χαρακτήρα συνεργασίες, πρώτα απ’ όλα στα μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν, όπου η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων δημιουργεί κενά ασφαλείας που ανησυχούν τόσο την Αμερική, όσο και το Ιράν, απέναντι στον κοινό εχθρό της Αλ Κάιντα. Η καινούργια ατμόσφαιρα ευνοεί επίσης κάποιου είδους συνεννόηση στο συριακό πρόβλημα. Δεν είναι τυχαίο ότι μία ημέρα μετά τη συμφωνία της Γενεύης, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ανακοίνωσε τη σύγκληση διεθνούς ειρηνευτικής διάσκεψης για το Συριακό στις 22 Ιανουαρίου, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο ιρανικής συμμετοχής.
Η αμερικανοϊρανική προσέγγιση ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ και γενικότερα το «σιιτικό τόξο» του αραβικού κόσμου. Εξ αντιδιαστολής, έχει θορυβήσει τις σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου, με προεξάρχουσα τη Σαουδική Αραβία, η οποία βάσιμα ανησυχεί για το ενδεχόμενο υποβάθμισης του ρόλου της στη στρατιωτική και ενεργειακή ασφάλεια της Δύσης. Ηδη, οι Σαουδάραβες παρακολουθούν με αμηχανία την Τουρκία να ρίχνει γέφυρες προς το Ιράν, με τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ να προσκαλεί στην Τεχεράνη τον Ιρανό ομόλογό του. Ωστόσο, το βασίλειο των Σαούντ δεν μπορεί να διακινδυνεύσει μια ρήξη με τον βασικό προστάτη του, τις ΗΠΑ.
Περισσότερο επικίνδυνο ρόλο ενδέχεται να διαδραματίσουν οι αντιδράσεις από τους σκεπτικιστές, τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Τεχεράνη. Ισχυροί παράγοντες του Κογκρέσου δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη συμφωνία της Γενεύης και πιέζουν για την προώθηση νέων κυρώσεων εναντίον του Ιράν. Και μόνο η ανακίνηση του ζητήματος θα μπορούσε να δηλητηριάσει την ατμόσφαιρα και να δώσει πάτημα στους σκληροπυρηνικούς της Τεχεράνης, οι οποίοι επίσης δεν βλέπουν με καλό μάτι τη συμφωνία. Μια παράξενη εκδοχή «συνάντησης των άκρων»...
Δίλημμα για Ισραήλ
«Δεν πρόκειται για ιστορική συμφωνία, αλλά για ιστορικό λάθος». Με αυτή την εκτίμηση υποδέχθηκε τη συμφωνία της Γενεύης ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ηδη, Ισραηλινοί αξιωματούχοι και «λομπίστες» κινητοποιούνται τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και σε πρωτεύουσες σημαντικών ευρωπαϊκών δυνάμεων, ασκώντας πίεση για ματαίωση της «κακής συμφωνίας». Μέχρι πού μπορούν να φτάσουν, ωστόσο, οι ισραηλινές αντιδράσεις; Από τη στήλη του, στους New York Times, ο Ρότζερ Κοέν υποστηρίζει ότι «ένα Ισραήλ που ήδη έχει θορυβηθεί για τη διεθνή του απομόνωση δεν πρόκειται να επιχειρήσει, σαν άλλος Σαμψών, μονομερή στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν». Ο γνωστός αρθρογράφος κατηγορεί τον Ισραηλινό ηγέτη ότι αυτό που φοβάται περισσότερο είναι η ελπίδα που γέννησε σε όλη την περιοχή η συμφωνία της Γενεύης. «Δεν θέλησε ποτέ να δοκιμάσει στα σοβαρά την καλή θέληση των Παλαιστινίων, τερματίζοντας τις ταπεινώσεις της κατοχής», υποστηρίζει ο Κοέν. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ρόμπερτ Φισκ έγραψε στον Independent ότι «το Ισραήλ, χώρα που καιρό τώρα κατέχει τα πιο επικίνδυνα (πυρηνικά) όπλα, με το να απορρίπτει τη Γενεύη, μοιάζει να έχει και την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση».
Διαβάστε περισσότερα...

Η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ



58 χρόνια πριν
Αφοσίωση στη Δύση και ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας,
οι προτεραιότητες Αντενάουερ
Του Δημητρη Κ. Αποστολοπουλου*
Στις 5 Μαΐου 1955 κατατέθηκε στην Ουάσιγκτον από τα κράτη-μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας η τελευταία επικυρωτική πράξη των συμφωνιών της διάσκεψης του Λονδίνου του 1954, με τις οποίες η Δυτική Γερμανία εντασσόταν στο ΝΑΤΟ και ανακτούσε την εθνική της κυριαρχία. Λίγα χρόνια νωρίτερα, η γερμανική συνεισφορά στη δυτική άμυνα αποτελούσε ασύλληπτη προοπτική, μια και τα τραύματα του ναζισμού ήταν ακόμη νωπά. Μόλις δέκα χρόνια είχαν περάσει από την άνευ όρων συνθηκολόγηση της γερμανικής Βέρμαχτ (8 Μαΐου 1945), αλλά και από τη Συμφωνία του Πότσνταμ (Ιούλιος-Αύγουστος 1945), όπου οι συμμαχικές νικήτριες δυνάμεις (ΗΠΑ, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ενωση) αποφάσισαν μεταξύ άλλων την ολοκληρωτική αποστρατιωτικοποίηση της Γερμανίας.
Ηδη από τον Μάρτιο του 1949, λίγο πριν από τη σύσταση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε με τη διακήρυξη του Θεμελιώδους Νόμου (Grundgesetz – 23 Μαΐου 1949), ο Κόνραντ Αντενάουερ χαρακτήριζε την πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ ως πρωταρχική υποχρέωση ενός δυτικογερμανικού κράτους. Στο εξής ο Δυτικογερμανός καγκελάριος θα υποστήριζε σε κάθε ευκαιρία ότι η συμμετοχή της χώρας του στη Βορειοατλαντική Συμμαχία με έναν νέο στρατό ήταν απαραίτητη για την προστασία της Δύσης και της δημοκρατίας της. Αλλά και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στο βρετανικό Κοινοβούλιο, έκανε στις αρχές του 1950 λόγο για γερμανική συνεισφορά στο ζήτημα της δυτικής άμυνας, με στόχο την αναχαίτιση της σοβιετικής επέκτασης στην Ευρώπη.
Ο πόλεμος της Κορέας (που άρχισε τον Ιούνιο του 1950) λειτούργησε ως καταλύτης, ενισχύοντας την άποψη στη Δύση ότι θα έπρεπε να υπάρχει δυτικογερμανική «αμυντική συμβολή» για την απόκρουση μιας απειλής από την Ανατολή. Υπό την επήρεια των εντυπώσεων που δημιούργησε η έκρηξη του πολέμου αυτού, οι ΗΠΑ ουσιαστικά απαίτησαν από τους Ευρωπαίους τη μεγαλύτερη συμμετοχή τους στην κοινή άμυνα και επίσης επανεξοπλισμό της Γερμανίας, κάτι που αρχικά προκάλεσε γαλλικές αντιδράσεις. Η επιμονή των Αμερικανών, από το χρονικό αυτό σημείο και μετά, θα είναι καθοριστική.
Επανεξοπλισμός
Μαζί με τη συμμετοχή στη δυτική άμυνα πήγαινε ασφαλώς για τη Δυτική Γερμανία και το ζήτημα της επανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας (με δυνατότητα επανεξοπλισμού και απόκτησης ενόπλων δυνάμεων), η οποία περιοριζόταν ακόμη τότε αυστηρά από το καθεστώς της συμμαχικής κατοχής. Ο Αντενάουερ, επιδεικνύοντας προσωπικά ιδιαίτερες ικανότητες στις διαπραγματεύσεις του με τους Συμμάχους, εργάστηκε σκληρά και συστηματικά με σκοπό να ενισχυθεί η χώρα του στο εξωτερικό και να αποκτήσει αυτόνομη υπόσταση στη διεθνή κοινότητα. Την περίοδο 1949-1955 ο ίδιος ασκούσε απόλυτη εξουσία σχετικά με την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια και τις σχέσεις της Δυτικής Γερμανίας με τις συμμαχικές δυνάμεις, μια εξουσία αδιαμφισβήτητη και ευνοούμενη θεσμικά. Την κατάσταση εύστοχα περιγράφει ο ιστορικός Arnulf Baring με τα λόγια: «Εν αρχή ην ο Αντενάουερ» (Αm Anfang war Adenauer).
Ετσι, ενώ ο φόβος για τον γερμανικό μιλιταρισμό, που είχε οδηγήσει σε δύο παγκόσμιους πολέμους, παρέμενε έντονος, η πολιτική του καγκελάριου, ο οποίος σε κάθε περίσταση τασσόταν ανεπιφύλακτα στο πλευρό των Δυτικών Συμμάχων και ενέπνεε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη σε διεθνές επίπεδο, σε συνδυασμό με την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ανατολικού – δυτικού μπλοκ στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου που ήλθε για το νέο δυτικογερμανικό κράτος ως δώρο εξ ουρανού, ευνόησε την εισδοχή της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, που θα συνεπαγόταν και δυνατότητα συγκρότησης (δυτικο)γερμανικού στρατού ή -όπως η πλευρά των συμμάχων ήθελε να τονίζει- τη δυνατότητα μιας δυτικογερμανικής αμυντικής συμβολής στο πλαίσιο των δυτικών δυνάμεων.
Η συγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων
Η συμφωνία ένταξης τέθηκε σε ισχύ στις 6 Μαΐου 1955, και στην πανηγυρική σχετική τελετή στο Παρίσι, τρεις ημέρες αργότερα, ο ομοσπονδιακός καγκελάριος δήλωνε ότι οι Γερμανοί περισσότερο από κάθε άλλο λαό λαχταρούσαν την ειρήνη και την ασφάλεια. Πάντως, αν και η δυτικογερμανική «αμυντική συμβολή» ήταν ιδιαίτερα επιθυμητή από τους Δυτικούς συμμάχους, παρέμενε εμφανής κάποια δυσπιστία απέναντι στη Γερμανία του Αντενάουερ. Τα γερμανικά στρατεύματα θα ήταν τα μοναδικά τα οποία υπάγονταν πλήρως και απευθείας στην ανώτατη διοίκηση της Συμμαχίας, σύμφωνα και με τη ρήση του πρώτου γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, λόρδου Ισμέι, η οποία καθόριζε τις υποχρεώσεις της Συμμαχίας: «Keep the Russians out, the Americans in, the Germans down» (να κρατηθούν οι Ρώσοι έξω, οι Αμερικανοί μέσα, οι Γερμανοί κάτω).
Με την ένταξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ ξεκίνησε η δημιουργία της Μπούντεσβερ (Bundeswehr) και στις 7 Ιουνίου 1955 δημιουργήθηκε και τυπικά ομοσπονδιακό υπουργείο Αμυνας, με τον Τέοντορ Μπλανκ ως πρώτο υπουργό. Το ίδιο έτος ψηφίστηκαν από το γερμανικό ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο οι πρώτοι νόμοι σχετικοί με την άμυνα, ενώ το οργανόγραμμα προέβλεπε την ολοκλήρωση συγκρότησης στρατού ξηράς μέχρι τον Ιανουάριο του 1959 και της αεροπορίας και του ναυτικού μέχρι τον Ιανουάριο του 1960.
Η διαδικασία δημιουργίας νέων ενόπλων δυνάμεων δεν ήταν απλή υπόθεση. Εντονη εσωτερική διαμάχη προκλήθηκε λόγω της αντιπαράθεσης με το ναζιστικό παρελθόν και συγκεκριμένα με αφορμή το ζήτημα της πλήρωσης στρατιωτικών θέσεων από υψηλόβαθμους αξιωματικούς που είχαν υπηρετήσει τη χιτλερική Γερμανία. Μια «καθαρή» λύση στο συγκεκριμένο θέμα ήταν αδύνατη, αφού οι περισσότεροι ανώτεροι και ανώτατοι Γερμανοί αξιωματικοί είχαν βεβαρημένη σταδιοδρομία, όμως τέτοια άτομα ήταν σίγουρα απαραίτητα για τη δομή της στρατιωτικής διοίκησης. Για να μειωθεί η πιθανότητα να πληρωθούν οι ανώτερες θέσεις από «λάθος» άτομα, όλοι οι αξιωματικοί από τον βαθμό του συνταγματάρχη και πάνω εξετάστηκαν από επιτροπή 38 προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής, άτομα τα οποία όρισε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Τέοντορ Χόις ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης και έγκριση του Κοινοβουλίου. Πάντως στην κατηγορία ότι τελικά όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί είχαν υπηρετήσει στη Βέρμαχτ, ο Αντενάουερ είχε απαντήσει με νόημα πως το ΝΑΤΟ δεν θα δεχόταν εκ μέρους του 18χρονους στρατηγούς!
Η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία ήταν το τελευταίο στάδιο στην ενσωμάτωσή της στον δυτικό συνασπισμό και απέκλεισε τη δυνατότητα επανένωσης των δύο Γερμανιών στο κοντινό τότε μέλλον. Για τα επόμενα 35 χρόνια η σχέση της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία θα συμβόλιζε την αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου. Μετά τη γερμανική επανένωση, το 1990, μέλος του ΝΑΤΟ αποτελεί η νέα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας
Θορυβημένη από την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, λίγες ημέρες αργότερα, στις 14 Μαΐου 1955, η Σοβιετική Ενωση συνήψε στρατιωτική συμμαχία με τα κομμουνιστικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Γερμανίας. Η Συνθήκη Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας, όπως ήταν το επίσημο όνομα, υπογράφηκε στις 14 Ιουνίου στη Βαρσοβία της Πολωνίας και έμεινε γνωστή ως Σύμφωνο της Βαρσοβίας.
Με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας οι Σοβιετικοί θέλησαν να δημιουργήσουν το αντίπαλον δέος του ΝΑΤΟ, στην πράξη όμως η συμμαχία αποτέλεσε για τη Σοβιετική Ενωση το εργαλείο ελέγχου των κρατών-δορυφόρων της, διατηρώντας τη δυνατότητα στρατιωτικής επέμβασης όταν απειλούνταν η πολιτική ηγεμονία των κομμουνιστικών κομμάτων τους. Το Σύμφωνο έμεινε ενεργό καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μετά τις πολιτικές αλλαγές στην πρώην Σοβιετική Ενωση, το 1989, τα κράτη-μέλη του σταδιακά αποσύρθηκαν, για να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ στις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Η Συνθήκη πλήρους ανεξαρτησίας της Αυστρίας
Στη δεκαετία 1945-1955, οι εξελίξεις ήταν για την ηττημένη στον πόλεμο Αυστρία λιγότερο επώδυνες σε σχέση με τη Γερμανία. Παρότι διαχωρίστηκε και αυτή σε τέσσερις τομείς, με βρετανική, γαλλική, αμερικανική και σοβιετική διοίκηση, τελικά αντιμετωπίστηκε ως ένα κράτος που είχε καταληφθεί από τη Γερμανία και απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους. Η αυστριακή κυβέρνηση, που περιλάμβανε σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικούς και κομμουνιστές, και είχε έδρα τη Βιέννη στον σοβιετικό τομέα, αναγνωρίστηκε από τους Δυτικούς τον Οκτώβριο του 1945. Ετσι, αποφεύχθηκε η διαίρεση της χώρας σε ανατολικό και δυτικό τμήμα.
Λίγες ημέρες μετά την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και την επομένη της υπογραφής στρατιωτικής συμμαχίας της Σοβιετικής Ενωσης με την Ανατολική Γερμανία, οι τέσσερις συμμαχικές δυνάμεις υπέγραψαν, στις 15 Μαΐου 1955, τη Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους, με την οποία η χώρα ανέκτησε την πλήρη ανεξαρτησία της.
Το κείμενο της Κρατικής Συνθήκης (Österreichischer Staatsvertrag), που αποτέλεσε προϊόν πολιτικών διεργασιών με στόχο την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων των συμμαχικών δυνάμεων, προέβλεπε μεν την απόκτηση της εθνικής κυριαρχίας, έθετε ωστόσο και σημαντικούς περιορισμούς. Αρχικά απαγόρευε την επανένωση της Αυστρίας με τη Γερμανία, ενώ όριζε και τον ουδέτερο χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής που η χώρα όφειλε να ακολουθήσει σε μόνιμη βάση.
Βέβαια, παρά τις διακηρύξεις, ποτέ δεν υπήρξε ουδέτερη στάση ανάμεσα στους δύο αντίπαλους συνασπισμούς του Ψυχρού Πολέμου, αφού η Αυστρία σταθερά παρέμενε στο πλευρό των δυτικών δημοκρατικών χωρών και στην πράξη η φαινομενική ουδετερότητα αποτέλεσε μέσο κατευνασμού των ανησυχιών της Σοβιετικής Ενωσης.
* Ο κ. Δημήτρης Κ. Αποστολόπουλος είναι ερευνητής της Ακαδημίας Αθηνών και διδάκτωρ Νεότερης Ιστορίας του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου.
Διαβάστε περισσότερα...

Op-Ed: Cyprus: Hub of a Globe-Spanning Web of Power Politics

Cyprus should be conceptualized by Israel and the West in a fashion similar to Azerbaijan. The region has entered a turning point with simultaneous security, political, and economic transitions underway.

The Republic of Cyprus has made headlines this month. In the ever more combustible eastern Mediterranean that should come as no surprise. Unfortunately for Cyprus, and America’s allies, Greece and Israel, the news did not concern the island’s substantial energy potential, burgeoning alliance with Israel, and herculean task it is undergoing to transform itself into the eastern Mediterranean’s energy hub.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας (ΚΠΑΑ)


Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνει τη σταδιακή χάραξη μιας κοινής αμυντικής πολιτικής, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει, την κατάλληλη στιγμή, σε μια κοινή άμυνα. Έχει ως στόχο να επιτρέψει στην Ένωση να αναπτύξει το πολιτικό και το στρατιωτικό της δυναμικό στους τομείς της διαχείρισης κρίσεων και της πρόληψης συγκρούσεων σε διεθνές επίπεδο. Συμβάλλει έτσι στη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας, σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η ΚΠΑΑ, η οποία δεν προβλέπει τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού, εξελίσσεται με τρόπο συμβατό και συντονισμένο με το ΝΑΤΟ.
Η συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) ήταν η πρώτη που περιέλαβε διατάξεις σχετικά με την ευθύνη της Ένωσης στον τομέα της ασφάλειας και σχετικά με το ενδεχόμενο μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Μετά την έναρξη ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ (1999), έχουν περιληφθεί νέα καθήκοντα στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (τίτλος V), όπως τα καθήκοντα διαχείρισης κρίσεων ή τα καθήκοντα διατήρησης της ειρήνης. Η Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας (ΕΠΑ), η Στρατιωτική Επιτροπή της ΕΕ και το Στρατιωτικό Επιτελείο της ΕΕ (ΣΕΕΕ) αποτελούν τις μόνιμες πολιτικές και στρατιωτικές δομές οι οποίες αντιπροσωπεύουν την αυτόνομη και επιχειρησιακή αμυντική πολιτική είχε θέσει ως «συνολικό στόχο» να είναι σε θέση η Ένωση να αναπτύσσει εντός 60 ημερών και να διατηρεί επί ένα τουλάχιστον έτος στρατιωτικές δυνάμεις έως και 60.000 ανδρών.
Η συνθήκη της Λισσαβόνας υπενθυμίζει ότι η κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας αποτελεί εγγενές στοιχείο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Η ΕΠΑΑ γίνεται «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» (ΚΠΑΑ) και θα μπορούσε να οδηγήσει στην κοινή άμυνα εφόσον το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λάβει σχετική απόφαση με ομοφωνία (άρθρο 42 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση – ΣΕΕ). Οι αποφάσεις που αφορούν την ΚΠΑΑ εγκρίνονται ομόφωνα από το Συμβούλιο.
Ο ύπατος εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας είναι επιφορτισμένος με την εφαρμογή της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας της Ένωσης και με το συντονισμό των στρατιωτικών και μη στρατιωτικών πτυχών των λεγόμενων αποστολών του «Petersberg» (άρθρο 43 της ΣΕΕ). Τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στην εκτέλεση αυτών των αποστολών στα πλαίσια μόνιμων διαρθρωμένων συνεργασιών.
Η συνθήκη της Λισσαβόνας ενισχύει την υποχρέωση αλληλεγγύης των κρατών μελών και της Ένωσης σε σχέση με άλλα κράτη μέλη, καθώς προβλέπει:
  • «ρήτρα κοινής άμυνας» σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη υποχρεούνται να παράσχουν βοήθεια σε ένα από τα κράτη μέλη αν αυτό δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, και
  • «ρήτρα αλληλεγγύης» (άρθρο 222 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΣΛΕΕ)) που επιτρέπει τη χρήση κάθε στρατιωτικού ή μη στρατιωτικού μέσου για την παροχή βοήθειας σε κράτος μέλος που έχει δεχθεί τρομοκρατική επίθεση ή πληγεί από φυσική ή ανθρωπογενή καταστροφή.
Εξάλλου, η συνθήκη της Λισσαβόνας θεσμοθετεί τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας που δημιουργήθηκε τον Ιούλιο 2004 με κοινή δράση του Συμβουλίου. Ο Οργανισμός αυτός είναι επιφορτισμένος με:
  • την ανάπτυξη των αμυντικών δυνατοτήτων της Ένωσης, ιδίως στον τομέα της διαχείρισης κρίσεων,
  • την ενίσχυση των ευρωπαϊκών βιομηχανικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων στον τομέα του εξοπλισμού,
  • την προώθηση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα των εξοπλισμών. Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας 
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013

ΗΠΑ: «Ανησυχία» για τη μονομερή κήρυξη της ζώνης εναέριου ελέγχου από το Πεκίνο

Οι ΗΠΑ συμβούλευσαν χθες Παρασκευή τις αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις πάνω από τη ζώνη εναέριου ελέγχουν που έχει κηρύξει το Πεκίνο στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας να ενημερώνουν τις κινεζικές αρχές.

Οι ΗΠΑ συμβούλευσαν χθες Παρασκευή τις αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν πτήσεις πάνω από τη ζώνη εναέριου ελέγχουν που έχει κηρύξει το Πεκίνο στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας να ενημερώνουν τις κινεζικές αρχές, όμως η αμερικανική κυβέρνηση υπογράμμισε ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον αποδέχεται τους νέους κινεζικούς κανόνες, ενώ εξέφρασε και «την ιδιαίτερη ανησυχία της» για τις εξελίξεις. Εξάλλου το Πεντάγωνο υπογράμμισε ότι τα αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη θα συνεχίσουν να επιχειρούν στην περιοχή.
«Η αμερικανική κυβέρνηση γενικά αναμένει τα αμερικανικά πολιτικά αεροσκάφη που πραγματοποιούν διεθνείς πτήσεις να συμμορφώνονται με τις NOTAMs (Αναγγελίες προς αεροναυτιλομένους) που εκδίδουν οι ξένες χώρες», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών.
Αυτό δεν σημαίνει «ότι η αμερικανική κυβέρνηση αποδέχεται τις απαιτήσεις της Κίνας», συνεχίζει η ανακοίνωση.
Σε άλλη ανακοίνωσή του το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επισημαίνει ότι «παραμένουμε ιδιαίτερα ανήσυχοι για την ανακοίνωση της 23ης Νοεμβρίου από την Κίνα όσον αφορά την επιβολή ζώνης εναέριου ελέγχου πάνω από τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας».
«Η ελευθερία πτήσεων και άλλων χρήσεων σύμφωνων με τους διεθνείς κανόνες του εναέριου και θαλάσσιου χώρου είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία, τη σταθερότητα και την ασφάλεια του Ειρηνικού», επισημαίνει η ανακοίνωση.
Από την πλευρά του το Πεντάγωνο υπογράμμισε ότι τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη θα εξακολουθήσουν να επιχειρούν πάνω από την αμφιλεγόμενη περιοχή.
«Έχουμε πτήσεις που περνούν από τον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από τον Ειρηνικό, στον οποίο ανήκει και η περιοχή που περιέλαβε η Κίνα» στη ζώνη εναέριου ελέγχου, δήλωσε ο συνταγματάρχης Στιβ Ουόρεν, υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας.
«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι οι ΗΠΑ επιχειρούν και θα συνεχίσουν να επιχειρούν κανονικά στην περιοχή», πρόσθεσε.
Το Πεκίνο κήρυξε μονομερώς το Σάββατο μια «ζώνη εναέριου ελέγχου» επάνω από ένα μεγάλο τμήμα της Θάλασσας της Ανατολικής Κίνας, στην οποία βρίσκεται το νησιωτικό σύμπλεγμα που τελεί υπό ιαπωνική διοίκηση με την ονομασία Σενκάκου, αλλά το διεκδικεί η Κίνα υπό την ονομασία Ντιαογιού.
Σύμφωνα με τους νέους κανόνες που έθεσε το Πεκίνο, τα αεροσκάφη που εισέρχονται στην ζώνη αυτή πρέπει να καταθέτουν το σχέδιο πτήσης τους, να γνωστοποιούν την εθνικότητά τους και να παραμένουν σε επαφή μέσω ασυρμάτου με τις κινεζικές αρχές.
Οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα έχουν ανακοινώσει ότι αρνούνται να τηρήσουν τους κανόνες αυτούς.
Πηγή: AΠE-MΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Χ. Ροχάνι: Απέκλεισε την πλήρη καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων

Ο ιρανός πρόεδρος Χασάν Ροχανί απέκλεισε «100%» το ενδεχόμενο μιας πλήρους καταστροφής των πυρηνικών εγκαταστάσεων της χώρας του μετά τη συμφωνία που συνήφθη την προηγούμενη Κυριακή στη Γενεύη, σε συνέντευξη που παραχώρησε στους Financial Times.

Όταν ρωτήθηκε από τους FT αν η καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων της χώρας του είναι μια «κόκκινη γραμμή» την οποία δεν θα περάσει η κυβέρνησή του, ο Ροχανί απάντησε «100%».
Στη συνέντευξη αυτή, που δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας, ο ιρανός πρόεδρος άφησε επίσης να εννοηθεί ότι οι σχέσεις μεταξύ της Τεχεράνης και της Ουάσινγκτον θα μπορούσαν να βελτιωθούν περαιτέρω.
«Τα προβλήματα μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα περίπλοκα και δεν μπορούν να επιλυθούν σε μικρό χρονικό διάστημα. Παρά τις επιπλοκές, υπήρξε ένα άνοιγμα τις τελευταίες ημέρες, το οποίο μπορεί να διευρυνθεί κι άλλο», εκτίμησε ο Ροχανί.
Την προηγούμενη Κυριακή το Ιράν και η Ομάδα 5+1 (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία) κατέληξαν στη Γενεύη σε μια προσωρινή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, η οποία θα ανοίξει τον δρόμο για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένη συμφωνίας μέσα σε διάστημα ενός έτους.
«Προβλέπουμε ότι θα μπορέσουμε να αρχίσουμε να εφαρμόζουμε τα μέτρα που συμφωνήθηκαν από τις δύο πλευρές στα τέλη Δεκεμβρίου ή τις αρχές Ιανουαρίου», εκτίμησε χθες Παρασκευή ο πρεσβευτής του Ιράν στη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) Ρεζά Νατζαφί.
Η ΙΑΕΑ θα διαδραματίσει ρόλο-κλειδί στην επιβεβαίωση της εφαρμογής του σχεδίου αυτού. Έχουν ήδη γίνει «προκαταρκτικές συζητήσεις» με την υπηρεσία για το θέμα αυτό, διαβεβαίωσε ο Νατζαφί, προσθέτοντας ότι θα συνεχιστούν.
Πάντως την Πέμπτη ο γενικός γραμματέας της ΙΑΕΑ Γιουκίγια Αμάνο είχε παραδεχθεί ότι η υπηρεσία του δεν είναι έτοιμη, ελλείψει ανεπαρκών πόρων όπως σημείωσε ο ίδιος, να εκπληρώσει τα επιπλέον καθήκοντα που προβλέπονται στη συμφωνία της Γενεύης.
Πηγή: AΠE-MΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Shadow in Baghdad: Israeli filmmaker Duki Dror chronicles extinction of Iraq’s Jewish community

Shadow in Baghdad: Israeli filmmaker Duki Dror chronicles extinction of Iraq’s Jewish community

Διαβάστε περισσότερα...

History repeats itself between Turkey and Egypt

YAŞAR YAKIŞ


Last week, Turkey and Egypt declared each other's ambassadors “personae non gratae.” Furthermore, they are now only represented by a chargé d'affaires in the other's country.
Then, Egypt declared its desire “to end [the] tension with Turkey.” This reminded me of several other incidents that have soured Turkish-Egyptian relations in the past, but I will mention only two.
One of them dates to the aftermath of the Dress Code Reform in Mustafa Kemal Atatürk's time. A law was passed in 1925 that banned the wearing of the fez (tarboosh) and imposed the wearing of a Western-type hat instead for civil servants. Foreign ambassadors were also affected by this law. Abdel-Malek Hamza Bek, Egyptian ambassador to Ankara in the 1930s, was forced to remove his tarboosh during an official reception held on the ninth anniversary of the Turkish Republic, which was attended by Atatürk.
Among several versions of the incident, one is as follows: At the reception, Atatürk was nudging people next to him and staring pointedly at the ambassador's tarboosh. Then he went and whispered something to the Egyptian, after which the ambassador took off his tarboosh, placed it on a tray and left the reception. Since the ambassador was asked to remove his tarboosh by a person whose suggestions could hardly be ignored, this incident was reflected in the Western and Egyptian press as a scandalous humiliation of the Egyptian ambassador, and the Al-Ahram newspaper urged the Egyptian government to recall the ambassador in protest. But the Turkish foreign minister spoke to Bek, apologizing for the incident, and subsequently the Egyptian authorities sent a mildly worded protest and the incident was forgotten.
The second incident dates back to Gamal Abdel Nasser's coup of 1952. The Turkish ambassador to Cairo was then Ahmet Hulusi Tugay, a medical doctor by profession. His wife, Emine Tugay, was a distant cousin of overthrown King Farouk. The couple did not spare their criticism of those who overthrew the king. The ambassador's wife used to invite members of the so-called “free officers,” who carried out the coup, to dinner and harshly criticize Nasser in their presence.
Ambassador Tugay went one step further and conveyed these criticisms directly to Nasser himself. Accounts vary of exactly how the incident took place. According to one, Nasser came one evening to watch a performance at the Cairo Opera House. When he entered the foyer, he noticed that a group of foreign ambassadors were chatting in a corner. He waved, saying “Good evening” to them. Ambassador Tugay stepped forward, beckoned to Nasser and told him loudly that each of these ambassadors represented their head of state, therefore he should not wave and say “Good evening” as if he were greeting his friends.
Nasser maintained his composure but instructed his subordinates to “expel the ambassador this evening from Egypt.” The Egyptian authorities contacted Lt. Col. Sıtkı Ulay, the military attaché of the Turkish Embassy, who had been a good friend of the “free officers” since the beginning of their plot against the king. (Eight years later, Ulay became an important member of the so-called National Unity Committee [Milli Birlik Komitesi], which carried out the 1960 military coup in Turkey.) The Egyptian authorities informed Ulay that Tugay had left the Opera House for an important mission abroad and that the family should not worry about the trip.
The Turkish ambassador was accompanied to the airport, searched in a humiliating manner and sent back to Turkey the morning after the incident (though other sources say that he left for Turkey several days later).
In 1952, the cause of the incident was a criticism directed at the military coup which overthrew the legitimate king, and it took decades to mend bilateral relations.
Last week, the cause was a criticism directed at a military coup that overthrew a legitimate government. It is difficult to say how long it will take to mend relations this time, or how hundreds of Turkish companies operating in Egypt will be treated in the meantime.
2013-11-27

Διαβάστε περισσότερα...

Natural gas a possible factor in Morsi's overthrow

Natural gas a possible factor in Morsi's overthrow

Διαβάστε περισσότερα...

Top-Secret Document Reveals NSA Spied On Porn Habits As Part Of Plan To Discredit 'Radicalizers'

WASHINGTON -- The National Security Agency has been gathering records of online sexual activity and evidence of visits to pornographic websites as part of a proposed plan to harm the reputations of those whom the agency believes are radicalizing others through incendiary speeches, according to a top-secret NSA document. The document, provided by NSA whistleblower Edward Snowden, identifies six targets, all Muslims, as “exemplars” of how “personal vulnerabilities” can be learned through electronic surveillance, and then exploited to undermine a target's credibility, reputation and authority.
The NSA document, dated Oct. 3, 2012, repeatedly refers to the power of charges of hypocrisy to undermine such a messenger. “A previous SIGINT" -- or signals intelligence, the interception of communications -- "assessment report on radicalization indicated that radicalizers appear to be particularly vulnerable in the area of authority when their private and public behaviors are not consistent,” the document argues.
Among the vulnerabilities listed by the NSA that can be effectively exploited are “viewing sexually explicit material online” and “using sexually explicit persuasive language when communicating with inexperienced young girls.”

Διαβάστε περισσότερα...