Η Ελλάδα και η δυναμική των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων

Άρθρο Του Ιωάννη Θ. Μάζη
Ο Ιωάννης Θ. Μάζης είναι Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας / Γεωπολιτικής, ΕΚΠΑ.

Ο Εφραίμ Ίνμπαρ είναι από τους πλέον αξιόλογους διεθνολόγους και στρατηγικούς αναλυτές του Ισραήλ, γνωστός στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα και πολλάκις προσκληθείς σε σημαντικά διεθνή συνέδρια που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα αλλά και σε σημαντικά ελληνικά κομματικά think tank, όπως το «Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κ. Καραμανλής».

Είναι διευθυντής του διεθνώς αναγνωρισμένου, και με ισχυρές διασυνδέσεις στην Ουάσιγκτον, Begin-Sadat Center (BESA) for Strategic Studies, του Πανεπιστημίου του Bar Ilan στο Τελ Αβίβ. Είναι αντιπρόεδρος στο «Ίδρυμα Γιτζχάκ Ράμπιν» και προωθεί, εδώ και πολλά χρόνια, με πραγματική αφοσίωση, τον τουρκο-ισραηλινό διάλογο. Ο ίδιος, όπως αναφέρει στο κατωτέρω σχολιαζόμενο άρθρο του, της 6ης Οκτωβρίου, στην Jerusalem Post υπό τον τίτλο “An Open Letter to my Turkish Friends” 1, «πιστεύει ότι η τουρκο-ισραηλινή στρατηγική συμμαχία έχει τεράστια σημασία για τις δύο χώρες αλλά και για τη Δύση στο σύνολό της». Όπως ο ίδιος παραδέχεται στο εν λόγω άρθρο, η αφοσίωσή του αυτή τον έχει χαρακτηρίσει στο Ισραήλ ως ιδιαιτέρως «φιλότουρκο» και «αρκετοί Ισραηλινοί φίλοι του τον ονομάζουν “Mr Turkey”!

Ο Εφραίμ Ίνμπαρ είναι και δικός μου φίλος και, λόγω της υψηλής του ευφυΐας αλλά και της επιστημονικής του προσέγγισης για τα πράγματα, συγκρούεται με όλους τους κανόνες του διαλόγου μαζί μου, διαφωνώντας ή συμφωνώντας σε πολλά ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή. Εδώ και έξι περίπου χρόνια, με την ευκαιρία της πρώτης μου ομιλίας στο BESA Center of Strategic Studies, στο Τελ Αβίβ, του είχα εκθέσει τις εκτιμήσεις μου για τον επιταχυνόμενο και ασφαλώς διαφαινόμενο εξισλαμισμό της πολιτικής ζωής στην Τουρκία και είχα αναρωτηθεί για το μέλλον της τουρκο-ισραηλινής στρατηγικής και στρατιωτικής συνεργασίας και συμμαχίας, υπό τις προϋποθέσεις ανάλογων εξελίξεων. Φυσικά… διαφωνήσαμε εντονότατα!

Πριν τρία περίπου χρόνια, όταν μου έκανε την τιμή να με ξαναπροσκαλέσει στο BESA για μία ακόμη διάλεξή μου, στο πλαίσιο του Προγράμματος “Madlen Feher”, επανήλθα στις εκτιμήσεις μου και του επανυπέβαλα την ερώτησή μου σχετικά με το μέλλον των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων. Ξαναδιαφωνήσαμε εντονότατα! Δεν έβλεπε καμία «επιστημονική» ή «ρεαλιστική βάση» στο ερώτημά μου. Έτσι, δεν μπορούσα παρά να εκπλαγώ ιδιαίτερα, όταν διάβασα το συγκεκριμένο άρθρο του στην εγκυρότατη Jerusalem Post, απ’ όπου κράτησα τα εξής σημεία:

1. Ότι ως «πραγματικός φίλος της Τουρκίας ανησυχεί τα μέγιστα σήμερα, βλέποντάς τη να ολισθαίνει προς τη λανθασμένη κατεύθυνση»!
2. Ότι «έκαμε λάθος», όταν πίστευε ότι το Α.Κ.P. «θα μετέτρεπε την Τουρκία σε ένα κράτος πρότυπο μετριοπαθούς ισλαμικής Δημοκρατίας, για ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο»!
3. Ότι «το Α.Κ.P. ολοένα και περισσότερο υποκύπτει στα ισλαμιστικά του ένστικτα (sic!), έχοντας ιεραρχήσει ως δευτερεύουσες τις σχέσεις του με τη Δύση»!

Και στηρίζει όλα αυτά τα απαισιόδοξα συμπεράσματά του σε μερικά πρόσφατα δεδομένα που χαρακτήρισαν την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, όπως την υποδοχή του «αμφιλεγόμενου» (sic!) Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ στην Άγκυρα τον Αύγουστο του 2008, τη διαφωνία της Τουρκίας, «σε αντίθεση με οποιουσδήποτε άλλους δυτικούς συμμάχους», στην επιβολή κυρώσεων στο Ιράν, την πρόσκληση του Σουδανού προέδρου Omer Hassan al-Bashir, ο οποίος ευθύνεται με τη γενοκτονία στο Νταρφούρ, τις στενότατες τουρκικές σχέσεις με τη Χαμάς, την εξαιρετικά «προσβλητική για το Ισραήλ» στάση του κ. Ερντογάν αναφορικά με την επιχείρηση “Cast Lead” στη Γάζα, μη δεχόμενος εξηγήσεις υποστηρίζουσες το ότι όλα έγιναν «για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης του τουρκικού λαού», την έρευνα και τις διώξεις του κ. Ερντογάν, στην υπόθεση «Εργκένεκον» για τις οποίες εκφράζει την ανησυχία του ότι χρησιμοποιούνται από το Α.Κ.P. για να καταπνίξει κάθε αντίδραση από πλευράς αντιπολιτεύσεως και, τελικώς, τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει το ισλαμιστικό κυβερνών κόμμα της Τουρκίας εναντίον τού κεμαλιστικών τάσεων ομίλου Ντογάν, τον οποίο θεωρεί ακόμη μια προσπάθεια κατάπνιξης των αντιπολιτευομένων φωνών από το ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας.

Και καταλήγει, απολύτως απογοητευμένος, σε εξαιρετικά αρνητικά συμπεράσματα σχετικά με αυτό καθαυτό το μέλλον της Τουρκίας στο σύγχρονο κόσμο! Αναρωτιέται κατά πόσον η «σύμμαχος Τουρκία» θέλει να μετατραπεί σε μια «οποιαδήποτε οπισθοδρομική ισλαμική μεσανατολική χώρα» και καλεί όλους τους Τούρκους «φίλους του σε οποιαδήποτε πλευρά του πολιτικού φάσματος κι αν βρίσκονται» να κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν μια τέτοια εξέλιξη.

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και ο Soner Cagaptay2 στο άρθρο του με τον εύγλωττο τίτλο «Εγκαταλείπει τη Δύση η Τουρκία;» στο έγκριτο Foreign Affairs (30 Οκτωβρίου 2009), αναφερόμενος ιδιαίτερα στην εκδίωξη του Ισραήλ από την ετήσια τουρκική αεροναυτική άσκηση «Αετός της Ανατολίας». Και όχι μόνον αυτοί…

Πρέπει να αντιληφθούμε κάποια στιγμή στη χώρα μας ότι η Τουρκία οδεύει ολοταχώς προς την ισλαμιστική οπισθοδρόμηση και ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να αποδείξει πως η Ελλάδα είναι ο μόνος ασφαλής εταίρος στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, για να υποστηρίξει τη διασφάλιση των δυτικών κοινωνικο-πολιτισμικών αξιών στη ΝΑ Μεσόγειο.

Θα αντιληφθεί η χώρα μας ότι το Ισραήλ, τις κρίσιμες αυτές στιγμές για την ασφάλειά του, δεν έχει πλέον σύμμαχο την Τουρκία;

Θα αντιληφθεί η χώρα μας τι σημαίνει για την ισραηλινή ασφάλεια αυτή η ανατροπή των στρατηγικών συσχετισμών του με την Άγκυρα;

Θα αντιληφθεί η χώρα μας τι σημαίνει αυτή η απώλεια «στρατηγικού βάθους» για το Ισραήλ, ειδικά αυτή την κρίσιμη για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή περίοδο;

Θα αντιληφθεί η χώρα μας ποια πρέπει να είναι, από τούδε και στο εξής, η σχέση της με το Τελ Αβίβ;

Ή μήπως αδιαφορώντας θα «προσφέρει σε ασημένια πιατέλα» την «κεφαλή του Ισραήλ» στα χέρια των ισλαμιστών νεοοθωμανών της Άγκυρας, με οτιδήποτε αρνητικό σημαίνει αυτό για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα;

1. Σ.Σ.: «Ανοιχτή επιστολή προς τους Τούρκους φίλους μου». Βλέπε το πρωτότυπο στη διεύθυνση: http://www.jpost.com /servlet/Satellite?cid=1254827721464&pagename=JPArticle%2FShowFull
2. Στο http://www.foreignaffairs.com/articles/ 65634/soner-cagaptay/is-turkey-leaving-the-west, Soner Cagaptay, “Is Turkey living the West?”. O S. Cagaptay είναι ανώτερος ερευνητής εταίρος και διευθυντής του Τουρκικού Ερευνητικού Προγράμματος στο Ινστιτούτο Ερευνών της Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον. Είναι επίσης ο συγγραφέας του βιβλίου Islam, Secularism, and Nationalism in Modern Turkey: Who Is a Turk?

m-epikaira.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ο ΝΕOΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Η στροφή μίας χερσαίας δύναμης σαν την Τουρκία προς την θάλασσα δεν προκαλεί απορία στους στρατιωτικούς αναλυτές, δεδομένων των γεωπολιτικών αλλαγών που έχουν επέλθει στην ευρύτερη περιοχή.

Την αρχή της νέας στρατηγικής έκανε ο πρώην αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Οζκιόκ ο οποίος σε ομιλία του είπε ότι: οι θάλασσες πάντα προσφέρουν στα κράτη ασφάλεια και ευημερία και η Τουρκία με την σπουδαία γεωστρατηγική θέση θα αποκομίσει τεραστία οφέλη ως ασφαλής ενεργειακός κόμβος με ισχυρό πολεμικό ναυτικό.

Έτσι ξεκίνησε η στρατηγική αναβάθμισης της θαλάσσιας ισχύος(πολεμικό ναυτικό) της Τουρκίας με στόχο να κερδίσει το «ζωτικό χώρο» που πιστεύει ότι της αντιστοιχεί στη περιοχή.Η Τουρκία χτίζει τη ζώνη ασφαλείας γύρω από τις πυκνοκατοικημένες τουρκικές ακτές του Αιγαίου, προωθεί την ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας και επιδιώκει την ανάληψη του ρόλου του περιφερειακού χωροφύλακα των ενεργειακών πόρων που περνούν από το έδαφος της.

Αξιοποιώντας το βιομηχανικό και στρατιωτικό της δυναμικό επιδιώκει να καταστεί ο μοναδικός εγγυητής της ενεργειακής ασφάλειας της Δύσης για τους ενεργειακούς πόρους που περνάνε από το έδαφος της. Επιδιώκει να ελέγχει τις διόδους του διεθνούς εμπορίου να εξαναγκάζει τις εταιρείες και τα συμμετέχοντα κράτη της περιοχής να αποδέχονται την παρουσία της σε πιθανά επενδυτικά σχέδια.

Ο νέος ρόλος του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής είναι η προστασία των τάνκερ στους τερματικούς σταθμούς του Τζεϊχάν καθώς και στο ταξίδι τους προς τη Δυτική Μεσόγειο, διεκδικώντας με αυτό τον τρόπο το ρόλο του ενεργειακού προστάτη.

Για την υλοποίηση του νέου του ρόλου το τούρκικο ναυτικό εκτιμάται ότι έως το 2010 θα διαθέτει 2 Καταδρομικά τύπου Spruance, 16 Φρεγάτες (8 FFG-7, 8 MEKO-200), 2 νέες Κορβέτες Milgem, και 4 Κορβέτες Α69.

Επικαλυπτικά επίσης δημιούργησε μια ομπρέλα ασφαλείας την οποία ονόμασε Μεσογειακή Ασπίδα (Mediterranean Shield) στην οποία συμμετέχουν όλοι οι κλάδοι των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων με σκοπό την προστασία των ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Διεξαγάγει κάθε χρόνο την άσκηση Eternity με τις Ένοπλες Δυνάμεις της Γεωργίας και του Αζερμπαϊτζάν για την προστασία των αγωγών και των γραμμών ναυσιπλοΐας των τάνκερ που ξεκινούν από το Τζεϊχάν με κατεύθυνση την Μεσόγειο.

Η Μεσογειακή Ασπίδα δεν αφορά μόνο προστασία από τρομοκρατικές επιθέσεις ή άλλους κινδύνους, αλλά και από την πιθανότητα πολέμου με το Ιράν. Η Τουρκία ανέλαβε αυτή τη δέσμευση με την υπογραφή της σύμβασης για την κατασκευή του αγωγού Μπακού –Τσειχάν (άρθρο 12) και δείχνει να την αξιοποιεί προς ίδιον όφελος αυξάνοντας στρατιωτικά την παρουσία της στην ευρύτερη περιοχή.



Χρήστος. Κουτσογιαννόπουλος

Ταξίαρχος(εα)

Πρώην Δντής Διεθνών Σχέσεων ΥΠΕΘΑ Διαβάστε περισσότερα...

TYPHOON

Charles Cumming
TYPHOON
St Martin’s Press, 2009


Του James Fallows The New York Times Book Review

Η βρετανική έκδοση του «Typhoon» βγήκε μόλις πριν από ένα χρόνο. Ζούσα στην Κίνα την περίοδο εκείνη και παρήγγειλα ένα αντίγραφο του βιβλίου από το Λονδίνο. Δεν έφθασε ποτέ κοντά μου, αν και το σύστημα της Royal Mail έδειχνε ότι το πακέτο είχε παραληφθεί στο Πεκίνο. Μήπως εξαφανίστηκε στο χάος της κινεζικής ζωής; Μήπως ήταν μια σκόπιμη ενέργεια από τους κινεζικούς λογοκριτές που θεωρούν ότι το βιβλίο εγείρει «ενοχλητικά» ερωτήματα πολιτικού περιεχομένου; Ποιος ξέρει... Οι έλεγχοι πάντως που ασκούν τα κινεζικά ΜΜΕ είναι εντατικότεροι και αποτελεσματικότεροι, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι αν το πακέτο που περιμένεις κατασχέθηκε από τις Αρχές ή απλά χάθηκε. Ωστόσο, εάν το αντίγραφό μου κατέληξε στο προσωπικό κάποιου προπαγανδιστικού οργανισμού, το άτομο που θα το διάβασε μάλλον βρέθηκε προ εκπλήξεως, καθώς η Παγκόσμια Δύναμη που παρουσιάζεται ως η πιο δόλια στο βιβλίο δεν είναι η Κίνα, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Το «Typhoon» του Σκωτσέζου συγγραφέα Charles Cumming είναι το τέταρτο μυθιστόρημα για τη σύγχρονη μετα-σοβιετική κατασκοπεία. Ο Cumming, όπως και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, στρατολογήθηκε από τη βρετανική Secret Intelligence Service. Όσον αφορά την πλοκή του βιβλίου, ο Joe Lennox, ένας νέος μυστικός πράκτορας, η ζωή του οποίου αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας, καλείται να διαφυλάξει τη μυστική του ταυτότητα από οικογένεια και φίλους, λέγοντας ψέματα για τη νέα του δουλειά. Αυτό όμως, όπως θα δούμε στην πορεία, θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Η ιστορία του βιβλίου αφορά την αφήγηση του πρωταγωνιστή, ο οποίος μεταφέρει τους αναγνώστες στα άδυτα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας που ξεκινά το 1997, με τη μεταβίβαση του ελέγχου του Χονγκ Γκονγκ από τη Μεγάλη Βρετανία στην κυβέρνηση Ηπειρωτικών Χωρών, και φθάνει ως το 2005 και τη συγκέντρωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο. Καθώς οι αποστάτες προσπαθούν, με υποστήριξη εκ των έσω, να αναστατώσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες με εκστρατείες τρόμου, η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια ενός Βρετανού δημοσιογράφου, ο οποίος καταγράφει τα γεγονότα λεπτομερώς και με σοβαρότητα.

Η κινεζική κυβέρνηση πάντως δεν θα συμπαθήσει το τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας προσεγγίζει τις φυλετικές διακρίσεις καθώς και τις θρησκευτικές και πολιτικές εντάσεις μεταξύ Κινέζων και Μουσουλμάνων. Ο μυστικός πράκτορας Joe Lennox καλείται να κρίνει εάν ένας Κινέζος αποστάτης, ο οποίος, για να ξεφύγει από του διώκτες τους, φθάνει μέσω του ποταμού που διασχίζει το Χονγκ Γκονγκ στις βρετανικές βάσεις, λέει την αλήθεια για την ανηλεή βιαιότητα των Κινέζων ενάντια στους αντάρτες της Σινκιάγκ (ΣτΜ. η περιοχή των τουρκοφώνων της Κίνας). Η απεικόνιση των εθνικών κινήτρων είναι ίση απέναντι και στις δύο πλευρές. Η κινεζική κυβέρνηση βρίσκεται στη διαδικασία εξεύρεσης φτηνού εργατικού δυναμικού, καταπιέζοντας τους Κινέζους πολίτες. Από την άλλη, η Αμερική θέλει να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα που αφορούν την παραγωγή και πώληση φυσικού αερίου, ούτως ώστε να χτυπήσει τον κινέζικο ανταγωνισμό, ενώ οι Βρετανοί προσπαθούν κι αυτοί να μπουν στο παιχνίδι του ανταγωνισμού. Τέλος, η μεγαλύτερη εθνική προδοσία έρχεται από πλευράς Αμερικής, καθώς πράκτορες της C.I.A. συνεργάζονται με τους αυτονομιστές της Σινκιάγκ, ενώ την ίδια ώρα δουλεύουν για την κινέζικη κυβέρνηση αλλά και για τους Βρετανούς.

Σαν θρίλερ, το «Typhoon» θα αγαπηθεί από πολλούς. Η πλοκή είναι σφιχτή και σύνθετη, και οι λεπτομέρειες που δίνει ο συγγραφέας αναφορικά με τις πόλεις (Σαγκάη, Χονγκ Γκονγκ και Πεκίνο), στις οποίες διαδραματίζεται η ιστορία, είναι ακριβείς. Διαβάστε περισσότερα...

Εχει αποφασίσει ο Ομπάμα για το Αφγανιστάν

Το επικρατέστερο σενάριο είναι η αποστολή 32.000 στρατιωτών

AFP, AP, Reuters

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Θέμα ημερών είναι η ανακοίνωση της τελικής απόφασης του Αμερικανού προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, σχετικά με την αποστολή σημαντικών στρατιωτικών ενισχύσεων στο Αφγανιστάν. Οπως διευκρίνισε χθες ο εκπρόσωπος Tύπου του Λευκού Οίκου, Ρόμπερτ Γκιμπς, στη σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας που διεξήχθη τη Δευτέρα το βράδυ και ήταν η ένατη κατά σειρά για το συγκεκριμένο θέμα, ο κ. Ομπάμα οριστικοποίησε τις απόψεις του και απομένει πλέον μόνο να τις δημοσιοποιήσει στον αμερικανικό λαό.

Μέσω διαγγέλματος;

Πιθανότατα, αυτό θα γίνει την επόμενη Τρίτη, μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος, αν και η εν λόγω πληροφορία δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί από επίσημα χείλη.

Υπενθυμίζεται ότι ο αρχηγός των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, στρατηγός Στάνλεϊ Μακρίσταλ, έχει ζητήσει από τον πρόεδρο 40.000 επιπλέον στρατιώτες, προκειμένου να είναι σε θέση να φέρει εις πέρας την αποστολή που του έχει ανατεθεί. Αυτή τη στιγμή, επιχειρούν ήδη στο Αφγανιστάν πάνω από 100.000 ξένοι στρατιώτες, εκ των οποίων οι 68.000 είναι Αμερικανοί. Ωστόσο, το κίνημα των εξτρεμιστών Ταλιμπάν, το οποίο κυβερνούσε τη χώρα πριν από την εισβολή του 2001, ανακτά συνεχώς έδαφος και ελέγχει πλέον μεγάλο μέρος της αφγανικής επικράτειας. Οι μάχες μαίνονται με πρωτοφανή σφοδρότητα, οι τρομοκρατικές επιθέσεις αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και οι απώλειες στις τάξεις των συμμαχικών δυνάμεων έχουν καταρρίψει και τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις.

Ενας ακόμη Αμερικανός στρατιώτης έχασε χθες τη ζωή του, ο πέμπτος μέσα 48 ώρες και 297ος από την αρχή του χρόνου. Την ίδια στιγμή, έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού στην επαρχία Κοστ ξεκλήρισε μια εξαμελή οικογένεια Αφγανών, συμπεριλαμβανομένων και δύο παιδιών.

Ο συνολικός αριθμός των νεκρών μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν στην Πολυεθνική Δύναμη του Αφγανιστάν (ISAF), έχει φτάσει πλέον τους 1.528 από το 2001, με αποτέλεσμα να εντείνονται συνεχώς οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης κατά του πολέμου, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ. Μάλιστα, ο Καναδάς και η Ολλανδία έχουν ήδη ανακοινώσει ότι θα αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν το 2010 και το 2011 αντίστοιχα.
Δύο εισηγήσεις

Μπροστά στο διαφαινόμενο αδιέξοδο, ο κ. Ομπάμα φέρεται να δέχθηκε δύο αντικρουόμενες εισηγήσεις: Από τη μια πλευρά, ο στρατηγός Μακρίσταλ ζήτησε την αποστολή ενισχύσεων, ώστε να καταστεί δυνατή η επικράτηση επί των Ταλιμπάν. Αντιθέτως, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν καθώς και άλλα στελέχη του κυβερνητικού επιτελείου, συμπεριλαμβανομένου και του πρέσβη των ΗΠΑ στην Καμπούλ, πρότειναν την αποκλιμάκωση του πολέμου και την επικέντρωση των επιχειρήσεων στην εξόντωση της ηγεσίας της Αλ Κάιντα, της διαβόητης σουνιτικής τρομοκρατικής οργάνωσης, στην οποία οι Ταλιμπάν προσφέρουν προστασία και καταφύγιο.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο κ. Ομπάμα φαίνεται πως θα κάνει δεκτό τελικά το αίτημα του στρατηγού Μακρίσταλ, παρά τις αντιδράσεις που θα δημιουργήσει μια τέτοια απόφαση, ακόμη και μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Εν τούτοις, παραμένει ασαφές αν θα δεχθεί να αποστείλει τόσους πολλούς άνδρες, όσους του ζητήθηκαν.

Το επικρατέστερο από τα σενάρια κάνει λόγο για αποστολή 32.000 έως 35.000 Αμερικανών στρατιωτών, με παράλληλη άσκηση πίεσης στους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους να συνεισφέρουν και εκείνοι με επιπλέον δυνάμεις. Εξάλλου, για την επόμενη εβδομάδα έχει προγραμματιστεί και σύνοδος του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ΗΠΑ αναμένεται να ζητήσουν με επιτακτικό τρόπο ενισχύσεις στο Αφγανιστάν.

http://news.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα...

Ερευνα για τον ρόλο της Βρετανίας στον πόλεμο του Ιράκ

Άρχισε χθες στο Λονδίνο η δημόσια έρευνα για το ρόλο της Βρετανίας στον πόλεμο του Ιράκ, της οποίας το πόρισμα θα ανακοινωθεί στα τέλη του 2010 ή στις αρχές του 2011, με «κορυφαία στιγμή» την κατάθεση, στις αρχές του νέου έτους, του πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, ο οποίος στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί ότι «μαγείρεψε» τα στοιχεία περί ύπαρξης όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, για να αιτιολογήσει τη συμμετοχή της Βρετανίας στην εισβολή στο Ιράκ, το Μάρτιο του 2003.

Ο κ. Μπλερ έχει ήδη καταθέσει στην επιτροπή Μπάτλερ, που διερεύνησε το ενδεχόμενο εσφαλμένης πληροφόρησης των μυστικών υπηρεσιών -σε σχέση με τα ιρακινά όπλα- πριν από τον πόλεμο. Επίσης και στην επιτροπή Χάτον, που διερεύνησε τις συνθήκες θανάτου του πρώην συμβούλου της βρετανικής κυβέρνησης, Ντέιβιντ Κέλι, ο οποίος είχε αφήσει να διαρρεύσει ότι ο κ. Μπλερ παραπληροφόρησε την κοινή γνώμη. Η τρέχουσα έρευνα διενεργείται από επιτροπή με επικεφαλής τον Τζον Τσίλκοτ, ο οποίος δεσμεύθηκε για τη διαφάνεια κατά τη διαδικασία, «η οποία δεν αποτελεί ανάκριση ή δικαστήριο, στο πέρας της οποίας όμως θα επικριθούν όσοι κριθούν υπεύθυνοι».

Από τις πρώτες καταθέσεις, όπως του σερ Πίτερ Ρίκετς, ανώτατου αξιωματούχου των μυστικών υπηρεσιών κατά την περίοδο που προηγήθηκε της έκρηξης του πολέμου, δηλαδή αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, προκύπτει ότι η Βρετανία «τηρούσε αποστάσεις» από τη διαφαινόμενη πρόθεση των Αμερικανών να ανατρέψουν τον Σαντάμ. «Μολονότι βασικός στόχος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ήταν η Αλ Κάιντα και το Αφγανιστάν, τα τύμπανα του πολέμου είχαν αρχίσει να ακούγονται με την άνοδο στην εξουσία της νέας τότε κυβέρνησης Μπους, αλλά η δική μας πολιτική ήταν να κρατηθούμε μακριά. Δεν είχαμε άλλωστε διαμορφώσει σαφή πολιτική για την ανατροπή του Σαντάμ», κατέθεσε και ο Γουίλιαμ Πέιτι, ανώτατος αξιωματούχος στο Φόρεϊν Οφις, ο οποίος δεν διέκρινε «μεγάλη όρεξη για στρατιωτική δράση στο Ιράκ εκ μέρους Βρετανών υπουργών, το Μάρτιο του 2002.

http://news.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα...

Η Τουρκία στέλνει ΝΟΤΑΜ επιθετικότητας

Του Νίκου Μελέτη

Το σύνολο των διεκδικήσεων της Άγκυρας αποτυπώνεται σε μια σειρά ΝΟΤΑΜs που στόχο έχει να δημιουργήσει τετελεσμένα. Σε έξαρση είναι η προσπάθεια της Τουρκίας όχι μόνο με τις παραβιάσεις αλλά και με την εκμετάλλευση του συστήματος των ΝΟΤΑΜs για την ασφάλεια της αεροπλοΐας να προβάλει και να κατοχυρώσει το πλαίσιο των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο.

Με μια σειρά ΝΟΤΑΜ (οδηγιών προς αεροναυτιλλομένους), η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία της Ελλάδας εντός του FIR Αθηνών, αλλά αμφισβητεί το εύρος των 10 ν.μ. του ελληνικού εναέριου χώρου, επιχειρεί να προβάλει νησιά του Αιγαίου όπως τη Σαμοθράκη, τη Χίο και τα Ψαρά ως αποστρατικοποιημένα και κυρίως δηλώνει ότι δεν υφίσταται συμφωνημένη οριοθέτηση συνόρων στο Αιγαίο. Διαμαρτύρεται μάλιστα για την αναφορά των ελληνικών αρχών σε «δυτικά σύνορα της Τουρκίας», δηλώνοντας ότι τα σύνορα αυτά δεν είναι οροθετημένα. Η Τουρκία επιχειρεί να δεσμεύσει μεγάλες περιοχές ακόμη και στο κέντρο του Αιγαίου για ασκήσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα (όπως με τη ΝΟΤΑΜ Α3475/08 που εκδόθηκε τη 16η Δεκεμβρίου 2008 και δέσμευε τις συγκεκριμένες περιοχές για διάστημα από τις 9 Ιανουαρίου 2009 έως τις 30 Δεκεμβρίου 2009) υπερκαλύπτοντας ακόμη και περιοχές εντός του εθνικού εναέριου χώρου.

Σε ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η Τουρκία την 23η Οκτωβρίου 2009 με αριθμό Α3299/09 αμφισβητείται το εύρος των 10 ν.μ. του ελληνικού εναέριου χώρου. «Η καινοφανής και προκλητική πρακτική της Ελλάδας για καθορισμό 6 ν.μ. εύρος χωρικών υδάτων και 10 ν.μ. εθνικό εναέριο χώρο έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και συνεπώς παραβιάζει το δικαίωμα της ελεύθερης χρήσης του διεθνούς εναέριου χώρου. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ο εναέριος χώρος επί του οποίου ένα κράτος μπορεί να αξιώνει πλήρη και αποκλειστική κυριαρχία είναι περιορισμένο στην περιοχή εκείνη που βρίσκεται πάνω από το έδαφός του ή τα χωρικά του ύδατα? Η πρακτική της Ελλάδας είναι άκυρη και μη αποδεκτή από την Τουρκία».

Στις 19 Οκτωβρίου με τη ΝΟΤΑΜ Α3247/09 απορρίπτονται οι ελληνικές ΝΟΤΑΜs (Α1971/09 και Α1975/09) και επισημαίνεται ότι αυτές «συνιστούν παραβίαση των συμβατικών υποχρεώσεων της Ελλάδας αναφορικά με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, από τις διατάξεις της απόφασης των έξι Δυνάμεων το 1914, τη Συνθήκη της Λοζάνης με τα παραρτήματά της και τη σύμβαση σχετικά με το καθεστώς των Στενών. Η Σαμοθράκη, τα Ψαρά και η Χίος που αναφέρονται στην ελληνική ΝΟΤΑΜ έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Συνεπώς η Σαμοθράκη, τα Ψαρά και η Χίος δεν θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται σε κανένα σενάριο άσκησης ή εκπαίδευσης».

Στις 19 Οκτωβρίου με τη ΝΟΤΑΜ Α3246/09 η τουρκική πλευρά δηλώνει ότι οι μονομερείς ρυθμίσεις της συμβαδίζουν με τους κανόνες του ICAO και ότι τα στρατιωτικά αεροσκάφη της που συμμετέχουν στη συγκεκριμένη άσκηση δεν θα καταθέτουν σχέδια πτήσης.

Η Τουρκία μάλιστα δηλώνει ότι θα λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια της εναέριας κυκλοφορίας. Η τουρκική ΝΟΤΑΜ είχε εκδοθεί για άσκηση TASMO (Tactical Air Support for Maritime Operation) χωρίς πυρά. Στη ΝΟΤΑΜ η Τουρκία περιελάμβανε τις περιοχές που μονομερώς δηλώνει ότι θα αναλάβει την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και περιοχές του Ελληνικού Εθνικού Εναέριου χώρου, πέραν του ορίου των 6 ν.μ.

Στη Σαμοθράκη και στα Ψαρά αναφέρεται με το ίδιο περιεχόμενο και η ΝΟΤΑΜ Α3037/09 που εκδόθηκε την 1η Οκτωβρίου. Με τη ΝΟΤΑΜ Α3036/09 η Τουρκία διεκδικούσε το δικαίωμα Έρευνας και Διάσωσης (SΑR) σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου, κάτι που απορρίφθηκε από την ελληνική πλευρά που παρέπεμψε στις αποφάσεις του ICAO, σύμφωνα με τις οποίες η περιοχή δικαιοδοσίας της Ελλάδας για Έρευνα και Διάσωση συμπίπτει με τα όρια του FIR Αθηνών.

Η ΝΟΤΑΜ Α2821/09, που κηρύχθηκε από την ελληνική πλευρά άκυρη, δέσμευε για ασκήσεις περιοχές βορείως της Λήμνου μέχρι το Άγιον Όρος ακόμη και εντός του ελληνικού εναέριου χώρου και υπερκάλυπτε τμήμα του τερματικού διαδρόμου του αεροδρομίου της Λήμνου. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2009 με τη ΝΟΤΑΜ Α2905/09 η Άγκυρα αμφισβητεί το καθεστώς του Αιγαίου (όπως έγινε και με μεταγενέστερη ΝΟΤΑΜ την Α3609/09 της 17ης Νοεμβρίου) υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν σύνορα στο Αιγαίο. Με τη ΝΟΤΑΜ η Τουρκία δηλώνει ότι η περιοχή (σ.σ.: η γραμμή) που συνδέει το σημείο με συντεταγμένες 36ο 04΄56»Ν - 29ο 59΄58»E (νοτίως του Καστελόριζου) και τα χερσαία σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας στον Βορρά δεν αντανακλά οποιοδήποτε νομικό καθορισμό θαλάσσιας περιοχής ή συνόρων χωρικών υδάτων μεταξύ των δύο μερών ούτε αποτελεί συμφωνημένη πρακτική.

Η τουρκική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ακόμη ότι: «οποιαδήποτε προβολή ή αναφορά σε αυτό το σημείο του FIR Αθηνών - Κωνσταντινούπολης ως συνόρων είναι απολύτως πλαστή και χωρίς καμία νομική βάση». Συγχρόνως προβάλλεται η τουρκική θέση σύμφωνα με την οποία: «Δεν υπάρχει καμία διμερής και νόμιμα καθορισμένη οριοθέτηση θαλάσσιων συνόρων, ούτε συμφωνημένη πρακτική για το θέμα αυτό σε σχέση με το Αιγαίο. Επομένως η αναφορά της Ελλάδας σε «δυτικά σύνορα» της Τουρκίας είναι χωρίς ισχύ και εγκυρότητα». Στις προκλητικές αξιώσεις της Τουρκίας δίνεται συστηματικά απάντηση από την ελληνική ΥΠΑ με έκδοση ΝΟΤΑΜs.

Με την ΝΟΤΑΜ Α2105/09 δηλώνεται ότι η «Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο που καθιέρωσε το 1931 εναέριο χώρο 10 ν.μ. για τις ανάγκες της ασφάλειας της αεροπλοΐας». Στην ίδια ΝΟΤΑΜ (part 2) επισημαίνεται ότι η τουρκική πλευρά σεβάστηκε πλήρως επί 44 χρόνια μέχρι το 1975 αυτή τη ρύθμιση και είναι η μόνη χώρα που προξενεί προβλήματα σε σχέση με την απόφαση του 1931. Η ΥΠΑ παραπέμπει σε σειρά αποφάσεων του ICAO (Σύμβαση του Σικάγου για το FIR Αθηνών και τις περιοχικές συμφωνίες του ICAO του 1950-1952-1958) σύμφωνα με τις οποίες οι ελληνικές αρχές είναι οι μόνες αρμόδιες που έχουν επιφορτιστεί την εφαρμογή των διατάξεων αυτών για την ασφάλεια των πτήσεων. Με τις NOTAMs Α2037/09 (22 Οκτωβρίου 2009) και την Α2020/09 η ελληνική πλευρά δηλώνει ότι ο εθνικός εναέριος χώρος είναι 10 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές και ότι στερείται νομικής βάσης η απαίτηση της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς της Σαμοθράκης, της Χίου και των Ψαρών.

Η ελληνική πλευρά καταγγέλλει μάλιστα την τουρκική ότι χρησιμοποιεί την τεχνική διαδικασία των ΝΟΤΑΜs για να προβάλει το πλαίσιο διεκδικήσεών της στο Αιγαίο.

«Οι ελληνικές αρχές κατηγορηματικά απορρίπτουν την προσπάθεια της Τουρκίας να προβάλει μέσω της ροής των εκδιδόμενων ΝΟΤΑΜs πολιτικά υποκινούμενων δηλώσεων και θέσεων, οι οποίες εκτός του ότι στερούνται βάσης, είναι εντελώς άσχετες με τον θεμελιώδη λόγο ύπαρξης του συστήματος (των ΝΟΤΑΜs), την ασφάλεια δηλαδή των πτήσεων» (ΝΟΤΑΜ Α2020/09, εκδόθηκε 21 Οκτωβρίου 2009).

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ Διαβάστε περισσότερα...

Ψυχρός ο βασανιστής των Ερυθρών Χμερ

ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ. Παραδέχτηκε μεν την ενοχή του και δήλωσε μετανιωμένος, αλλά «παρακολουθεί τη δίκη με ψυχρότητα», προσπαθώντας «να υποβαθμίσει τον ρόλο του», ως διοικητή ενός κέντρου βασανιστηρίων και «να αρνηθεί τη φριχτή πραγματικότητα»... Με διαμαρτυρίες σαν αυτές από την πλευρά των δικηγόρων των θυμάτων για τη στάση του κατηγορουμένου, συνεχίστηκε χθες στην Καμπότζη η δίκη του πρώην επικεφαλής των φυλακών των Ερυθρών Χμερ, Κάινγκ Γκούεκ Εαβ, γνωστού ως Ντουχ, ο οποίος είναι ο πρώτος ηγέτης του έκπτωτου καθεστώτος της χώρας, που δικάζεται για εγκλήματα πολέμου υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Ντουχ, 66 ετών, πρώην καθηγητής των Μαθηματικών, ο οποίος διηύθυνε τη διαβόητη φυλακή S-21 στην Πνομ Πενχ, κατηγορείται για τους βασανισμούς και τις δολοφονίες τουλάχιστον 12.380 συμπατριωτών του και είναι ο πρώτος μεταξύ συνολικά πέντε κατηγορουμένων ηγετών των Ερυθρών Χμερ, ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη των πράξεών του. Ο Ντουχ και οι άλλοι τέσσερις κατηγορούμενοι, οι οποίοι κρατούνται και αναμένεται να δικαστούν, αντιμετωπίζουν κατηγορίες για γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου, που οδήγησαν στον θάνατο 1,7 εκατ. συμπατριώτες τους. Τα θύματά τους είτε εκτελέστηκαν είτε πέθαναν σε συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας, είτε από ασθένειες και υποσιτισμό, στο πλαίσιο ακραίων μεθόδων του κομμουνιστικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του από το 1975 έως το 1979.

H φυλακή του θανάτου

Ο Ντουχ ήταν επικεφαλής της φυλακής S-21, όπου βασανίστηκαν και θανατώθηκαν 16.000 κρατούμενοι. «Ο κατηγορούμενος προσπαθεί να υποβαθμίσει τον ρόλο του και τη φριχτή πραγματικότητα», δήλωσε χθες ένας από τους δικηγόρους των οικογενειών των θυμάτων, ενώ ένας συνάδελφός του αντέδρασε με οργή στο επιχείρημα του Ντουχ ότι δρούσε υπό τον φόβο μην εκτελεστεί από τους ανωτέρους του.

Ο ίδιος δικηγόρος περιέγραψε τον κατηγορούμενο ως κάποιον ο οποίος είχε αφοσιωθεί πλήρως στο απεχθές καθήκον του και δεν ένιωθε καμία συμπάθεια για τα θύματά του. «Στόχος του ήταν να διατηρεί την εξουσία σε μια ανώτατη και αναγνωρισμένη θέση, με καθημερινή επαφή με πιο υψηλά κλιμάκια της ηγεσίας. Του άρεσε να κολακεύει και να ευχαριστεί τους ανωτέρους του».

Πηγή :http://news.kathimerini.gr

.Η χθεσινή στιγμή της εισόδου του κατηγορούμενου στην αίθουσα του ειδικού δικαστηρίου του ΟΗΕ στην Πνομ Πενχ, είναι μία από εκείνες, που πολλοί Καμποτζιανοί δεν περίμεναν ποτέ να δουν. Τριάντα χρόνια μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Πολ Ποτ, ο «Ντουχ»(φωτό), ο πρώην καθηγητής λυκείου Μαθηματικών, που αναδείχθηκε επικεφαλής της στρατιάς βασανιστών του υστερικού μαοϊκού καθεστώτος, έγινε το πρώτο ηγετικό στέλεχος, που αντιμετωπίζει κατηγορίες γενοκτονίας και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Ο 66χρονος Ντουχ κατηγορείται τώρα για τους βασανισμούς και τις δολοφονίες τουλάχιστον 12.380 συμπατριωτών του. Παρά την ειδεχθή φύση των εγκλημάτων του Ντουχ, που εμφανίζεται τώρα να έχει ασπασθεί το Χριστιανισμό, ο κατηγορούμενος κατείχε σχετικά χαμηλόβαθμη θέση στην ιεραρχία της «Ανκα» (ΚΚ Καμπότζης), συγκρινόμενος με τους τέσσερις άλλους ηγέτες του κινήματος, που θα προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης το 2010.
Ο Ντουχ και οι άλλοι τέσσερις κατηγορούμενοι Ερυθροί Χμερ, αντιμετωπίζουν κατηγορίες γενοκτονίας, που οδήγησε στη θανάτωση 1,7 εκατομμυρίου Καμποτζιανών. Τα θύματα εκτελέσθηκαν, βασανίσθηκαν, λιμοκτόνησαν ή υποχρεώθηκαν να εργασθούν μέχρι θανάτου, μετά την ανακήρυξη του «Ετους Μηδέν», την απαρχή της ουτοπικής σοσιαλιστικής αγροτικής κοινωνίας από τον Πολ Ποτ.
Νομικοί εκτιμούν ότι η καταδίκη του Ντουχ είναι δεδομένη, καθώς χειρόγραφες διαταγές του βρέθηκαν στα αρχεία του μυστικού κέντρου βασανισμών S-21, που στεγαζόταν μεταξύ 1975 και 1979 σε κτίριο εγκαταλειμμένου σχολείου στο κέντρο της πρωτεύουσας Πνομ Πενχ. Η φυλακή S-21 γνωστή και ως Τουόλ Σλενγκ, είναι σήμερα μουσείο, γεμάτο με τις φωτογραφίες θυμάτων, που βρήκαν εκεί το θάνατο ή μεταφέρθηκαν στο διαβόητο «πεδίο θανάτου» του Τσοένγκ Εκ, έξω από την πρωτεύουσα.
Το κατηγορητήριο των 45 σελίδων περιγράφει με ακρίβεια πώς ο πάντα επιμελής Ντουχ διοικούσε το κέντρο βασανιστηρίων S-21, παρακολουθούσε από κοντά τις ανακρίσεις και μερικές φορές, μετείχε ενεργά σε αυτές.
Πάνω από 1.000 θύματα της φυλακής Τουόλ Σλενγκ υπέκυψαν, από ακατάσχετη αιμορραγία, με το αίμα τους να συλλέγεται και να αποστέλλεται σε νοσοκομεία για μεταγγίσεις. Η μεγάλη πλειοψηφία των θυμάτων, όμως, πέθανε στα «πεδία θανάτου», όπου μεταφέρονταν τη νύχτα με φορτηγά.

Κατάθεση δεσμοφυλάκων
Δεσμοφύλακες της φυλακής Τουόλ Σλενγκ, που κατέθεσαν στο δικαστήριο, περιέγραψαν πώς είχαν εκπαιδευθεί να σκοτώνουν με ένα και μόνο χτύπημα στο σβέρκο με σιδερόβεργα ή ρόπαλο, την ώρα που το θύμα γονάτιζε μπροστά σε φρεσκοσκαμμένο λάκκο με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα. Αμέσως μετά, ο δήμιος όφειλε να κόψει το λαρύγγι του θύματος, για να βεβαιωθεί ότι αυτό είχε υποκύψει.
Ο 53χρονος μάρτυρας κατηγορίας Χιμ Χούι, που υπήρξε υπαρχηγός ασφαλείας στην S-21, ομολόγησε πέντε δολοφονίες. Ο λιγομίλητος Χούι, που ήταν αναλφάβητος αγρότης, πριν στρατολογηθεί από τους Ερυθρούς Χμερ, περιέγραψε πώς σκότωσε ένα από τα θύματά του στο Τσοένγκ Εκ, καθώς ο Ντουχ στεκόταν δίπλα του, παρατηρώντας τη σκηνή. «Τη στιγμή που οι φρουροί σκότωναν τους κρατούμενους, ο Ντουχ καθόταν στη σκιά ενός δέντρου. Αφού σκότωσαν τους περισσότερους και είχε απομείνει ένας, ο Ντουχ με ρώτησε: “Είσαι ειλικρινά με την κυβέρνηση; Αν είσαι ειλικρινά με την κυβέρνηση, τότε θα σκοτώσεις αυτόν τον κρατούμενο”. Πήρα μία σιδερόβεργα και χτύπησα τον κρατούμενο μία φορά στο σβέρκο. Μετά τον πέταξαν στο χαντάκι και φύγαμε», είπε στο δικαστήριο ο Χούι.
Μόλις 14 φυλακισμένοι επέζησαν της φυλακής Τουόλ Σλενγκ. «Θέλω να τον ρωτήσω γιατί σκότωσε τους συμπατριώτες του και γιατί διέταξε τους άνδρες του να τους βασανίσουν. Ποιο ήταν το κίνητρό τους για τη διάπραξη τέτοιων ειδεχθών εγκλημάτων;», αναρωτιέται πρώην κρατούμενος της φυλακής Τουόλ Σλενγκ, ο 78χρονος Τσουμ Νανχ.

Τhe Guardian

Πηγή: http://filiati.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Ιδού η Ενωμένη Κύπρος

Hürriyet
20/11/2009

İşte Birleşik Kıbrıs
Ιδού η Ενωμένη Κύπρος

Του Mustafa KÜÇÜK

Η εξέλιξη προς την Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία

Στρατός δεν θα υπάρχει στην επανενωμένη Κύπρο. Όλοι θα έχουν τη δική τους Αστυνομία, τα διαβατήρια και οι ταυτότητες θα είναι ίδια, ενώ θα χρησιμοποιούνται δύο ξεχωριστές γλώσσες, η τουρκική και η Ελληνοκυπριακή. Και στις δύο κοινότητες οι άλλες γλώσσες θα είναι κατ’ επιλογήν, στις κρατικές υπηρεσίες εάν ο διευθυντής είναι Τούρκος, ο βοηθός του θα είναι Ελληνοκύπριος ή το αντίθετο, ενώ η Προεδρία θα είναι εκ περιτροπής.

Ιδού η Ενωμένη Κύπρος

Στο Κυπριακό σημειώνονται εξελίξεις κατά τις διαπραγματεύσεις που συνεχίζονται μεταξύ των δύο πλευρών προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Στη νέα δομή άνευ στρατού, που εγκρίνουν οι δύο πλευρές, η μοναδική ένοπλη δύναμη θα είναι η Αστυνομία και οι δύο κοινότητες θα έχουν τη δική τους Αστυνομία. Θα συσταθεί μια γενική Αστυνομία παρόμοια με το FBI. Στην Ενωμένη Κύπρο, όπου η τουρκική και η ελληνοκυπριακή θα είναι επίσημες γλώσσες, για τους επίσημους θεσμούς ενδέχεται να καθοριστεί μια κοινή γλώσσα εργασίας.

Ο πρόεδρος της ΤΔΒΚ Ταλάτ και ο ηγέτης των Ελληνοκυπρίων Χριστόφιας αποφάσισαν να μην προβαίνουν σε καμία ενημέρωση προς τον Τύπο μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες από διπλωματικές πηγές, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων αποφασίστηκε τον Πρόεδρο και το βοηθό του να τους εκλέγει η Γερουσία και να ασκούν καθήκοντα εκ περιτροπής.

Η διαφορά της αντίληψης περί κυριαρχίας:

Στις διαπραγματεύσεις το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η επιμονή των Ελληνοκυπρίων στο ότι «η κυριαρχία είναι μία». Οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να μετατραπούν σε ομοσπονδία και δεν αποδέχονται τα δύο κυρίαρχα κράτη. Από την άλλη, η τουρκική πλευρά επιθυμεί να διατηρήσει τη σημερινή δομή. Στην περίπτωση που γίνει αποδεκτή η Ενωμένη Κύπρος, το νέο Υπουργικό Συμβούλιο θα αποτελείται από 6 Ε/κ και 3 Τ/κ. Το ΥΠΕΞ, το Ευρωπαϊκών Θεμάτων, το Οικονομικών και το Εσωτερικών θα είναι από διαφορετικές κοινότητες. Οποιαδήποτε απόφαση, για να μπορέσει να τεθεί σε ισχύ, θα απαιτείται η έγκριση το λιγότερο ενός ατόμου από την κάθε κοινότητα.

Κράτος χωρίς στρατό:

Η Ενωμένη Κύπρος δεν θα έχει στρατό. Όλοι θα έχουν τη δική τους Αστυνομία. Ενώ η τουρκική πλευρά επιθυμεί να είναι αριθμητικά ίση η Αστυνομία των δύο πλευρών, η ε/κ πλευρά επιμένει στο 60% με 40%. Στην Ενωμένη Κύπρο θα υπάρχουν δύο ξεχωριστές γλώσσες, η τουρκική και η ελληνοκυπριακή. Και στις δύο κοινότητες οι άλλες γλώσσες θα διδάσκονται κατ’ επιλογήν. Η γλώσσα εργασίας μπορεί να καθοριστεί ως μια τρίτη γλώσσα και να συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα. Στις κρατικές υπηρεσίες ο Δ/ντης θα είναι Τούρκος, ο βοηθός του θα είναι Ε/κ ή το αντίθετο. Εικάζεται ότι η γλώσσα εργασίας θα χρειαστεί και στις κρατικές υπηρεσίες.

Τα διαβατήρια και η ταυτότητα θα είναι ίδια:

Τα διαβατήρια και οι ταυτότητες των πολιτών της Ενωμένης Κύπρου θα είναι τα ίδια. Στις συνομιλίες, αν και οι Ε/κ ζήτησαν να επιστρέψουν οι ερχόμενοι από την Τουρκία, η επίσημη στάση της τουρκικής πλευράς είναι ότι «δεν θα κάνουμε θέμα διαπραγματεύσεων τους πολίτες μας».

Οι αποζημιώσεις ασαφείς:

Ένα από τα σημαντικότερα θέματα είναι αυτό της ιδιοκτησίας. Δεν μπόρεσε να διασαφηνιστεί σε ποιο πλαίσιο θα καταβληθούν οι αποζημιώσεις. Η τουρκική πλευρά, στην περίπτωση που έρθει στην ημερήσια διάταξη όσον αφορά τη λύση η απώλεια χρήσης, επιθυμεί τα ίδια δικαιώματα να ισχύσουν και για τους Τούρκους. Υπό την έννοια αυτή, ή θα καταβληθεί αποζημίωση για την ιδιοκτησία ή θα δοθεί ένα από τα “τουρκικά” σπίτια στη νότια Κύπρο.

Θα γίνει δημοψήφισμα:

Στις συνομιλίες η σημαντικότερη βάση της τουρκικής πλευράς είναι το σχέδιο Ανάν. Στην περίπτωση που γίνει συμφωνία, οι δύο πλευρές θα προβούν σε δημοψήφισμα. Για να μπορέσει η συμφωνία να τεθεί σε εφαρμογή, πρέπει να εγκριθεί και από τις δύο κοινότητες. Οι Ε/κ, ενώ από τη μια πλευρά καταβάλλουν προσπάθεια για τη λύση, από την άλλη διαδίδουν απαισιοδοξία δια μέσου των εκπροσώπων τους στους θεσμούς της Ε.Ε.. Η προσπάθειά τους είναι να εξασφαλίσουν αρνητικό αποτέλεσμα από τη συνάντηση κορυφής αξιολόγησης Ε.Ε. – Τουρκίας στις 10-11 Δεκεμβρίου. Όμως, το γεγονός ότι η τουρκική πλευρά είπε «ναι» στο σχέδιο Ανάν και η ε/κ πλευρά «όχι», ενισχύει τη θέση των “Τούρκων”. Όσο και αν η Τουρκία λέει ότι «υποστηρίζουμε το πλαίσιο που χαράχτηκε στις 23 Μαΐου», η ε/κ πλευρά χαράζει μια εικόνα στην Ε.Ε., ότι «η Τουρκία υποστηρίζει τη συνομοσπονδία». Διαβάστε περισσότερα...

Ορατό το ενδεχόμενο αποχώρησης του Τουρκικού Στρατού από την Κύπρο

Κωνσταντινούπολη- Ειδικού Συνεργάτη αποκλειστικά για το Foreign Press Πηγή: http://www.foreignpress-gr.com

Μια εντυπωσιακή κίνηση προετοιμάζουν μεθοδικά και προσεκτικά Τούρκοι αξιωματούχοι εν όψει των σημαντικών διεργασιών στο Κυπριακό που ενδεχομένως θα μεταμορφώσει τον «οδικό χάρτη» του ζητήματος, αλλά θα καθορίσει και σε σημαντικό βαθμό την εξέλιξη των συνομιλιών Χριστόφια -Ταλάτ: Εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησης - κατ’ αρχήν τμηματικής- των τουρκικών δυνάμεων από την Κύπρο. Μια τέτοια απόφαση θα έχει πολλαπλά οφέλη για την Άγκυρα και τις διπλωματικές της επιδιώξεις. Η πρόταση που επεξεργάζεται από έμπειρα στελέχη της Τουρκικής διπλωματίας, εντάσσεται και καθοδηγείται από το δόγμα των «μηδενικών προβλημάτων» με τις γειτονικές χώρες, του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, με τελικό στόχο να «αιφνιδιασθεί» θετικά η Διεθνής κοινότητα.



Η συζήτηση για το ενδεχόμενο αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο δεν γίνεται μυστικά. Και αυτό εξηγειτε εύκολα. Καθώς, κατά την πάγια τακτική ορισμένων καθεστώτων –κυρίως όμως στην Τουρκία με τις ευαίσθητες ισορροπίες σε ζητήματα εθνικού περιεχομένου- αφήνουν εντέχνως να διαρρεύσει η πληροφορία σε ΜΜΕ, για να ξεκινήσει ένας άτυπος διάλογος αλλά παράλληλα να προετοιμασθεί και η κοινή γνώμη για τις επερχόμενες εξελίξεις.
Ο πρώτος που έκανε την αρχή ήταν ο αναλυτής της εφημερίδας “Hurriyet”, Φατίχ Τσεκίργκε αμέσως μετά την επίσκεψη του Υπουργού Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς στην Αθήνα. Γράφει ο Τσεκίργκε: “…Ο στρατός στη Βόρεια Κύπρο αποτέλεσε το αντικείμενο του συνεδρίου όπου μίλησε ο Υπουργός Επικρατείας και Επικεφαλής των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων Εγκεμέν Μπαγίς πριν από μερικές ημέρες στην Αθήνα, καθώς και των συζητήσεων στο αεροπλάνο της επιστροφής του στην Τουρκία. Ο Μπαγίς στο συνέδριο αναφέρθηκε στο πρωτόκολλο με την Αρμενία, το Κουρδικό άνοιγμα και την άρση της βίζας με τη Συρία, ενώ διαμήνυσε πως η Τουρκία είναι έτοιμη και για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Η παρέμβαση ενός ομιλητή κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Μπαγίς με τα λόγια «Μιλάτε για ειρήνη όμως εσείς έχετε εκεί χιλιάδες στρατιώτες. Έχετε στρατό κατοχής» σημάδεψε το συνέδριο.

“Ας σοκάρουμε την Διεθνή Κοινότητα”

Ο Τσεκίργκε στην ανάλυση του θέτει άμεσα την ερώτηση : «…Τι θα γινόταν αν αποσύραμε τους στρατιώτες μας από τη Κύπρο με μια ξαφνική απόφαση; Να σοκάρουμε τον κόσμο. Να λέγαμε «η Τουρκία δεν είναι χώρα με στρατιωτικό καθεστώς, είναι μια πολιτική και ειρηνική χώρα». Χρειάζεται να έχουμε οπωσδήποτε στρατό στη Κύπρο για να την υπερασπιστούμε; Ο τουρκικός στρατός είναι ένας τεράστιος στρατός. Η επέμβαση στο νησί θα ήταν θέμα δευτερολέπτων. Αυτό το ξέρει καλά η Ελλάδα. Γιατί υπάρχουν τόσα αεροσκάφη, αναπτυγμένα όπλα, δεξαμενόπλοια και αεροπλάνα; Έχει ανάγκη η Τουρκία να κρατά τόσο πολύ στρατό εκεί για να είναι αποτρεπτική;»
Το άρθρο του αναλυτή της “Hurriyet” απετέλεσε την κατάλληλη αφορμή(αυτός εξάλλου ήταν και ο στόχος) να ξεκινήσει δειλά ένας άτυπος διάλογος μεταξύ διπλωματών, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων.
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Bahçeşehir Τσεγκίζ Ακτάρ δήλωσε πως ο αριθμός των στρατιωτών που βρίσκονται στη Κύπρο είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό που απαιτεί το πρόβλημα. Επισημαίνοντας ότι υπάρχουν περίπου 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες στη Κύπρο, ο Ακτάρ συνεχίζει λέγοντας: «Αυτός είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός για ένα τόσο μικρό κομμάτι έδαφους. Θα μπορούσαν να αποσυρθούν μικρές μεραρχίες ως χειρονομία καλής θέλησης. Είχε συζητηθεί και στο παρελθόν κάτι τέτοιο. Ούτως ή άλλως, το θέμα της απόσυρσης υπήρχε και στο Σχέδιο Ανάν. Κάποια συμβολικά βήματα που θα έκανε η κυβέρνηση εκεί θα στήριζαν ουσιαστικά τη λύση. Οι πτήσεις πάνω από τα νησιά και ο στρατός στη Κύπρο είναι το τελευταίο οχυρό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η απόσυρση του στρατού θα αποδείκνυε πως η κυβέρνηση είναι ο φορέας που έχει τον τελευταίο λόγο για τα καθήκοντα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων». Ο Ακτάρ καταλήγει λέγοντας «Μία τέτοια συμβολική κίνηση θα δείξει τη σοβαρότητα και τη βούληση της Τουρκίας στο θέμα της επίλυσης. Ένα τέτοιο βήμα όχι μόνο δεν θα υπονομεύσει τα άλλα ανοίγματα, αλλά αντιθέτως θα ενισχύσει το έργο της κυβέρνησης. Θα έχει μεγάλη σημασία».
Την ίδια θέση υποστήριξε και ο πρώην πρέσβης Τεμέλ Ισκίτ τονίζοντας ότι η παρουσία του τουρκικού στρατού στη Κύπρο είναι το κυριότερο από τα στοιχεία που εξασθενούν διεθνώς τις θέσεις της Τουρκίας. Ο Ισκίτ επισημαίνει ότι η απόσυρση του στρατού θα ήταν ένα βήμα προς την επίλυση : «Δυστυχώς Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι αποφεύγουν τέτοιες θαρραλέες χειρονομίες ενώ συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις. Η απόσυρση 3.000 με 5.000 στρατιωτών δεν θα συνιστούσε την παραμικρή οπισθοχώρηση στην ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Αν γίνει ένα τέτοιο βήμα, η άλλη πλευρά δεν θα ήξερε τι να κάνει, θα τα’χανε, ενώ θα αποτελούσε και σημαντικό υλικό προπαγάνδας στην παγκόσμια κοινή γνώμη».

Αντίθετα δεν συμφωνεί μαζί τους η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Galatasaray, Μπερίλ Ντεντέογλου η οποία δήλωσε πως δεν συμμερίζεται την άποψη της στρατιωτικής απόσυρσης από τη Κύπρο υπό τις παρούσες συνθήκες. Η Ντεντέογλου πιστεύει ότι μια τέτοια πράξη δεν θα είναι αρκετή για να εκληφθεί ως ένδειξη καλής θέλησης σε αυτές τις συνθήκες και προσθέτει «προβλήματα είναι σε εντελώς άλλη διάσταση. Εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε δεχθεί το Σχέδιο Ανάν ο στρατός θα είχε αποσυρθεί εν μέρει. Επομένως, υπάρχει μια ελληνοκυπριακή πλευρά που λέει όχι στο σχέδιο χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε καν αυτό το γεγονός. Γι’αυτό το λόγο, δεν θεωρώ ότι θα ήταν μια ένδειξη καλής θέλησης που θα είχε ουσία». Η Ντεντέογλου σημειώνει ότι το θέμα αυτό θα δημιουργούσε έντονες διαφωνίες στη Τουρκία. «Στα καλά των καθουμένων αφ’ενός θα προκαλούσε έντονη κριτική στην κυβέρνηση και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό και αφ’ετέρου δεν θα δημιουργούσε την αναμενόμενη εντύπωση στο εξωτερικό. Επιπλέον θα έφερνε σε δύσκολη θέση τον Ταλάτ απέναντι στην αντιπολίτευση. Διαβάστε περισσότερα...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Σκηνικό κρίσης με το Καστελλόριζο

Του Σταύρου Λυγερού

Η μάλλον μεγάλης κλίμακας τουρκο-αιγυπτιακή ναυτική άσκηση που πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ανατολική Μεσόγειο προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επειδή εκ των πραγμάτων διασυνδέεται με το κρίσιμο ζήτημα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) στην ίδια περιοχή και βεβαίως με την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Οι Τούρκοι άδραξαν την ευκαιρία της κοινής άσκησης με την Αίγυπτο για να αμφισβητήσουν τα ελληνικά δικαιώματα στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου. Στην πραγματικότητα, επαναφέρουν στο προσκήνιο την αμφισβήτησή τους για τα δικαιώματα του Καστελόριζου ως τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Τα δικαιώματα αυτά έχουν κρίσιμη σημασία, επειδή ουσιαστικά διαμορφώνουν τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου αναφορικά με τον έλεγχο του εναερίου χώρου, αλλά κυρίως στο επίπεδο της ΑΟΖ.

Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να ορίζει ΑΟΖ εύρους μέχρι και 200 μιλίων. Η ΑΟΖ υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα γιατί, εκτός από το δικαίωμα εξόρυξης υδρογονανθράκων από τον βυθό, περιλαμβάνει και το δικαίωμα αλιείας. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία, αν και δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με βάση την προβλεπόμενη αρχή της μέσης γραμμής. Εχει αποδεχθεί, δηλαδή, τον κανόνα.

Συμφωνίες

Επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, η Κυπριακή Δημοκρατία δημιούργησε τη δική της ΑΟΖ, συνάπτοντας συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τον Λίβανο. Η Αθήνα δεν ανταποκρίθηκε στο κυπριακό αίτημα να συνάψουν αντίστοιχη συμφωνία για να μην προκαλέσει την αντίδραση της Αγκυρας. Κι αυτό, παρ’ ότι το Διεθνές Δίκαιο την ευνοεί και παρ’ ότι έχουν δημιουργήσει ΑΟΖ 140 παράκτιες χώρες.

Η ύπαρξη του Καστελόριζου εξασφαλίζει την επαφή της ελληνικής (όταν θα δημιουργηθεί) με την κυπριακή ΑΟΖ. Οι δύο αυτές παρεμβάλλονται μεταξύ τουρκικής και αιγυπτιακής, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αγκυρα το αμφισβητεί, παρ’ ότι το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά ότι κατοικημένα νησιά, όπως το Καστελόριζο, έχουν δικαίωμα ΑΟΖ.

Οι Τούρκοι αποφεύγουν να μιλούν για ΑΟΖ. Ισχυρίζονται ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου, η θαλάσσια περιοχή νοτίως είναι δική τους υφαλοκρηπίδα! Με βάση αυτόν τον ισχυρισμό, τον Νοέμβριο 2008 προσπάθησαν να δημιουργήσουν τετελεσμένο. Ανακοίνωσαν τη διεξαγωγή υποθαλάσσιων ερευνών νοτίως του Καστελόριζου, σε περιοχή η οποία, με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, θα ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ, όταν αυτή δημιουργηθεί.

Το ναυλωμένο από την Αγκυρα νορβηγικό ερευνητικό σκάφος πήγε στην περιοχή με τη συνοδεία τουρκικής φρεγάτας. Τελικώς, όμως, δεν πραγματοποίησε έρευνες, λόγω των ελληνικών διαβημάτων στην ιδιοκτήτρια εταιρεία. Το ζήτημα, πάντως, παραμένει ανοιχτό. Για την ακρίβεια, είναι ένας κλασικός μηχανισμός πρόκλησης κρίσης, τον οποίο η Τουρκία μπορεί να θέσει σε κίνηση όποτε θελήσει. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να ναυλώσει ξένο σκάφος. Το αντίστοιχο τουρκικό μπορεί να μην έχει αξιόλογες ερευνητικές δυνατότητες, αλλά μπορεί άριστα να προκαλέσει πολιτικό πρόβλημα.

Στις 19 Οκτωβρίου 2008, ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΝ Μετίν Ατάτς είχε δηλώσει: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει προσεχώς. Εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ ένα δεύτερο Αραβικό Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Συνομιλίες

Με μεγάλη καθυστέρηση, η Αθήνα άρχισε συνομιλίες με την Αίγυπτο και τη Λιβύη για τη σύναψη συμφωνιών οριοθέτησης των ΑΟΖ, αλλά το κλίμα δεν είναι πια τόσο ευνοϊκό όσο στο παρελθόν. Το Κάιρο δεν αρνείται την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– δέχεται ισχυρές πιέσεις από τους Τούρκους. Δεν πρόκειται να αποδεχθεί την απαίτησή τους για σύναψη αιγυπτιο-τουρκικής συμφωνίας οριοθέτησης, που θα αγνοεί την ύπαρξη του Καστελλόριζου, αλλά τους αρκεί να τορπιλίσουν τη σύναψη ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας.

Για να κάνει πιο πειστικές τις απαιτήσεις της, η Αγκυρα στέλνει με αυξημένη συχνότητα τα πολεμικά σκάφη της στην περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, προκειμένου και σ’ αυτό το επίπεδο να κατοχυρώσει την παρεμβολή της. Υπενθυμίζουμε ότι όταν η Λευκωσία ανέθεσε σε διεθνείς εταιρείες την πραγματοποίηση ερευνών για πετρέλαιο ανοιχτά των νότιων ακτών της, οι Τούρκοι αντέδρασαν και με στρατιωτικές παρενοχλήσεις των ερευνητικών σκαφών. Δεν κατάφεραν, όμως, να σταματήσουν τις έρευνες για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σε Αμερικανούς

Η Λευκωσία όχι μόνον κατήγγειλε αυτήν την πρακτική, αλλά και μπλόκαρε το σημαντικό κεφάλαιο για την ενέργεια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. Επίσης, εκχώρησε στην αμερικανική εταιρεία Chevron δικαιώματα εκμετάλλευσης μιας θαλάσσιας περιοχής προς την πλευρά του Ισραήλ, που θεωρείται ότι διαθέτει πλούσια κοιτάσματα. Με την κίνησή της αυτή ενέπλεξε στη διένεξη και τις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, πάντως, είναι πολύ πιθανόν η Αγκυρα να αντιδράσει σε όλα αυτά, πραγματοποιώντας έρευνες μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου, σε περιοχές που δεν της ανήκουν. Εάν συμβεί αυτό, η πρόκληση θα είναι μεγάλη και τότε, δεν θα αρκούν οι γνωστές υπεκφυγές.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Διαβάστε περισσότερα...

Διχογνωμίες σε Ιράν και ΗΠΑ για τα πυρηνικά

Ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ ζητεί από την Ουάσιγκτον την εξεύρεση αξιοπρεπούς συμβιβαστικής λύσης

The Guardian

Την ώρα που το Ιράν συνεχίζει την παρελκυστική του τακτική στην πρόταση συμφωνίας που εκπονήθηκε στη Βιέννη, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) απαιτεί περισσότερη διαφάνεια για τα πυρηνικά σχέδια της Τεχεράνης. Η ΙΑΕΑ αναφέρει στην έκθεσή της ότι δεν είναι βέβαιη αν το Ιράν διατηρεί και άλλες αδήλωτες πυρηνικές εγκαταστάσεις. Ο πλανήτης αναμένει με αγωνία μία λύση, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα αναφέρθηκε στο θέμα του Ιράν στις συναντήσεις του με τον Κινέζο ομόλογό Χου Ζιντάο, στο Πεκίνο.

Είναι πασιφανές ότι το Ιράν είναι διχασμένο πάνω στο θέμα αυτό. Ο θρησκευτικός ηγέτης αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ κατηγόρησε και πάλι τις ΗΠΑ, στην επέτειο της κατάληψης της πρεσβείας στην Τεχεράνη, λέγοντας: «Κάθε φορά που η Ουάσιγκτον χαμογελά, κρατάει στιλέτο πίσω από την πλάτη». Από την άλλη, όμως, ο αμφιλεγόμενος πρόεδρος του Ιράν, Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ, ζήτησε έμμεσα από τις ΗΠΑ την εξεύρεση αξιοπρεπούς συμβιβαστικής λύσης, που θα ικανοποιούσε τους σκληροπυρηνικούς Φρουρούς της Επανάστασης.

Αυτό, όμως, ίσως αποδειχθεί πιο δύσκολο απ’ όσο φαντάζονται οι Ιρανοί, καθώς σημαντικές διχογνωμίες εμφανίζονται και στο εσωτερικό της κυβέρνησης Ομπάμα, για το θέμα του Ιράν. Μία μερίδα κυβερνητικών στελεχών της Ουάσιγκτον πιστεύει ότι το Ιράν πρέπει να αντιμετωπισθεί με κατανόηση, όπως αντιμετωπίζεται και η Κίνα. Υπάρχουν, όμως πολλοί που εκτιμούν ότι το ιρανικό καθεστώς είναι εύθραυστο, μετά τις νόθες εκλογές του Ιουνίου, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν το αντιπολιτευόμενο «πράσινο κίνημα».

Ορισμένοι παρατηρητές θεωρούν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα είναι στην πραγματικότητα μία κυβέρνηση συνασπισμού, εκφράζοντας αμφιβολίες για το κατά πόσον μπορεί να καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με το ιρανικό ζήτημα. Οι αναλυτές αυτοί εκτιμούν ότι η ομάδα εξωτερικής πολιτικής του Ομπάμα –που περιλαμβάνει την ΥΠΕΞ Χίλαρι Κλίντον και τον απεσταλμένο στη Μέση Ανατολή Ντένις Ρος– δεν είναι οι καταλληλότεροι παίκτες. Αλλοι πάλι λένε ότι το αμερικανικό Κογκρέσο αντιμετωπίζει τον Ομπάμα ως νεοσσό της εξωτερικής πολιτικής, που πρέπει να ελέγχεται για να μην διακινδυνεύσει την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Διεθνείς αντιδράσεις

Ανάλογη διχογνωμία στο θέμα του Ιράν χαρακτηρίζει και τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας, με τη Ρωσία και την Κίνα να απολαμβάνουν καλές πολιτικο-οικονομικές σχέσεις με την Τεχεράνη, τις οποίες επιθυμούν να διατηρήσουν αλώβητες. Τους τελευταίους μήνες, οι δυσοίωνες εξελίξεις στο Αφγανιστάν και η αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Μεσανατολικό, καθιστούν αναγκαία την επίτευξη συμβιβαστικής λύσης με το Ιράν. Για τον λόγο αυτό, απαιτείται η εκπόνηση νέας, εντελώς διαφορετικής προσέγγισης, καθώς οι ισχυρισμοί του Ομπάμα για «δημιουργική» συμφωνία δεν φαίνεται να εντυπωσίασαν την Ισλαμική Δημοκρατία.

Μία πιθανή νέα προσέγγιση θα ήταν ο διαχωρισμός των ιρανο-αμερικανικών συνομιλιών από τις πολυμερείς πυρηνικές επαφές. Το Ιράν έχει δηλώσει ότι συμφωνεί με τη διεξαγωγή συνομιλιών, εφόσον αρθούν οι προϋποθέσεις. Η συμφωνία για τα πυρηνικά διατηρεί τις πιέσεις επί του Ιράν για διακοπή του εμπλουτισμού ουρανίου, βήμα το οποίο απορρίπτει η Τεχεράνη. Οι απειλές αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές στο παρελθόν και η Δύση έμαθε ότι το Ιράν δεν μπορεί να προσέλθει διά βίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθιστώντας αναπόφευκτο τον διάλογο. Η παραπάνω προσέγγιση θυμίζει περισσότερο το πρότυπο των δυτικών σχέσεων με την Κίνα. Ο Ομπάμα θα είχε τότε την ευκαιρία να θίξει ζητήματα προστασίας ανθρώπινων δικαιωμάτων, απαιτώντας την αποφυλάκιση κρατούμενων αντιφρονούντων, όπως ακριβώς έκανε και με το καθεστώς της Μιανμάρ.

Το οπλοστάσιο του Ισραήλ

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να απαιτήσουν –μέσω της ΙΑΕΑ– μεγαλύτερη διαφάνεια από το Ισραήλ για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η προσέγγιση αυτή, αν και δεν εφαρμόσθηκε ποτέ, προτάθηκε από ορισμένα κράτη, που έχουν αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο. Πολλοί αναρωτιούνται, άλλωστ,ε γιατί η διεθνής κοινότητα ουδέποτε ενημερώνεται για το ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο. Αυτό πλήττει σημαντικά την αξιοπιστία της ΙΑΕΑ και ενισχύει τις πιθανότητες διχογνωμίας στο διοικητικό του συμβούλιο. Πολλά από τα κράτη αυτά προτείνουν στις ΗΠΑ να υιοθετήσουν στάση ανάσχεσης και ταυτόχρονου διαλόγου με την Τεχεράνη. Πολλοί φοβούνται, όμως, ότι οι πιέσεις των «ιεράκων» της Ουάσιγκτον και του ισραηλινού λόμπι υποσκάπτουν τις συνομιλίες με το Ιράν, θέτοντας σε κίνδυνο τη διεθνή ασφάλεια.

http://news.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα...

Εμείς οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών

Le Monde Diplomatique

Του Ban Ki-Moon
Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ

Σε ό,τι με αφορά, η Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών είναι μια συνεχής πηγή έμπνευσης. Οι λέξεις με τις οποίες αρχίζει «Εμείς, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών», με συγκινούν ιδιαίτερα. Δεν εκφράζουν μόνο τα ιδεώδη του οργανισμού, είναι επίσης το εργαλείο για να μετουσιωθούν αυτά σε πράξεις.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) είναι διακυβερνητικός, αλλά δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τους λαούς και από αυτούς εξαρτάται για εκπληρώσει την αποστολή του. Η αλλαγή δεν ξεκινάει μονάχα από τις πρωτεύουσες του κόσμου. Πολύ συχνά αρχίζει από τα κάτω, από τους πληθυσμούς και τις κοινότητες. Στην εποχή μας, που οι απειλές είναι πολλαπλές και παγκόσμιες, χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ αυτή τη δύναμη που πηγάζει από τους λαούς για να προοδεύσουμε. Μας χρειάζεται η συστράτευση όλων των μερών στην υπηρεσία των λαών.

Η συσστράτευση όλων των μερών μπορεί να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή. Οι επιστήμονες μας καλούν σε εγρήγορση: έχουμε λιγότερα από δέκα χρόνια στη διάθεσή μας για να σταματήσει η αύξηση των εκπομπών αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην ανθρωπότητα και στον πλανήτη. Είναι ορατή η απειλή της αύξησης των ξηρασιών, των πλημμυρών και άλλων φυσικών καταστροφών, που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή και τα μέσα ύπαρξης, ιδίως των φτωχότερων κοινοτήτων. Οι αλλαγές που θα προκληθούν στη γεωργία και στην τροφοδοσία με νερό υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν γενικευμένο υποσιτισμό σε ορισμένες περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου. Με συνέπεια, σε κοινωνίες που μαστίζονται από τη φτώχεια να ελλοχεύει ο κίνδυνος εκρήξεων βίας. Η ζημιά που θα προκληθεί στις οικονομίες των χωρών είναι δύσκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια, γνωρίζουμε όμως ότι θα είναι τρομερή.

Οι απειλές της κλιματικής αλλαγής είναι αληθινές. Εξ ίσου αληθινές είναι και οι πιθανότητες να την αποτρέψουμε εφ’ όσον δράσουμε με βάση τα όσα ήδη γνωρίζουμε. Αν αγωνιστούμε, υιοθετώντας ένα πρότυπο ανάπτυξης που παράγει μικρές ποσότητες αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε την πράσινη ανάπτυξη, να μειώσουμε τη φτώχεια και να προστατεύσουμε το περιβάλλον. Οι κυβερνήσεις θα έχουν την ευκαιρία να μας οδηγήσουν σε αυτό το δρόμο, όταν θα συναντηθούν, το Δεκέμβριο, στην Κοπεγχάγη, στο πλαίσιο της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, για να καταλήξουν σε μια συμφωνία που θα είναι δίκαιη, αποτελεσματική και επιστημονικά φιλόδοξη. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο μπορούν να συμβάλλουν στην πρόοδο, συμμετέχοντας στην εκστρατεία του ΟΗΕ «Ας υπογράψουμε τη συμφωνία».

Είναι επίσης ώρα να δράσουμε για τον αφοπλισμό. Σε έναν κόσμο με απίστευτη δυστυχία, όπου περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι κοιμούνται κάθε βράδυ πεινασμένοι, οι στρατιωτικές δαπάνες έχουν φθάσει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια (1,02 τρισεκατομμύρια ευρώ) – σχεδόν 200 δολάρια (136 ευρώ) για κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Αυτό σημαίνει μια τρομερή αλλαγή προτεραιοτήτων. Ο αφοπλισμός είναι μείζονος σημασίας, όχι μονάχα για να γίνει πιο ασφαλής ο κόσμος, αλλά και για να απελευθερωθούν απίστευτοι πόροι προς όφελος της ανάπτυξης, της εμπιστοσύνης μεταξύ των χωρών και της ενίσχυσης του Κράτους Δικαίου.

Αυτό, σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι το καταλαβαίνουν καλά. Η κοινωνία των πολιτών, έχοντας μια μακροχρόνια οπτική, πάντα παρενέβαινε δυναμικά διεκδικώντας τον αφοπλισμό. Χάρη στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) απαγορεύτηκαν οι νάρκες προσωπικού και οι βόμβες διασποράς.

Είναι πολλοί οι ηγέτες που παραδέχονται αυτό που οι λαοί γνωρίζουν εδώ και πολύ καιρό: τα πυρηνικά όπλα είναι κίνδυνος για την ειρήνη, δεν τη διασφαλίζουν. Η Ρωσική Ομοσπονδία και οι ΗΠΑ φροντίζουν για τη μείωση των οπλοστασίων τους. Η Διάσκεψη του ΟΗΕ για τον αφοπλισμό, το κύριο πολυμερές όργανο διαπραγμάτευσης των διεθνών συνθηκών αφοπλισμού, βγήκε από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονταν επί δώδεκα χρόνια, υιοθετώντας μια φιλόδοξη ημερήσια διάταξη. Η Αυστραλία και η Ιαπωνία δημιούργησαν μια διεθνή επιτροπή για τη μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και τον αφοπλισμό. Πρώην πολιτικοί ηγέτες και άλλες προσωπικότητες προσθέτουν τη φωνή τους σε αυτές που απαιτούν τον πυρηνικό αφοπλισμό, ιδίως στο πλαίσιο του κινήματος Global Zero (Τίποτα σε όλο τον κόσμο).

Συμφωνώ απόλυτα με αυτές τις πρωτοβουλίες και κατέθεσα, τον περασμένο Οκτώβριο, τη δική μου πρόταση πέντε σημείων για ένα κόσμο απαλλαγμένο από τα πυρηνικά. Προσπαθώ να κινητοποιήσω τις τοπικές κοινωνίες όλου του κόσμου για την εξάλειψη των όπλων μαζικής καταστροφής. Για να δώσουμε όλοι μαζί νέο νόημα στα αρχικά ΟΜΚ (όλοι μαζί κατά) γιατί το «πρέπει να γίνει αφοπλισμός» είναι το σύνθημα της εκστρατείας που έχω ξεκινήσει. (1)

Είτε πρόκειται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, είτε για τον αφοπλισμό, είτε για οποιοδήποτε άλλο θέμα από εκείνα που διαχειριζόμαστε επιβάλλεται η ένωση όλων των δυνάμεών μας για την επίτευξη των κοινών μας στόχων. Η συσστράτευση όλων των μερών δεν είναι μονάχα υπόθεση των κυβερνήσεων, χρειάζεται τις ιδέες και τη δέσμευση των λαών. Γι αυτό και συμμετείχα στην εβδομηκοστή δεύτερη διάσκεψη της διεύθυνσης ενημέρωσης για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, το Σεπτέμβριο του 2009, στο Μεξικό. Και γι αυτό εξαρτώμαι από τις γυναίκες και τους άνδρες όλου του κόσμου, από την ευαισθησία τους ως πολίτες, από την ενεργό υποστήριξή τους στα Ηνωμένα Έθνη.

Η υποστήριξή τους είναι απαραίτητη για να στραφούμε προς τη βιώσιμη ανάπτυξη, προς ένα κόσμο απαλλαγμένο από τα πυρηνικά και προς ένα μέλλον πραγματικά ασφαλές για όλους.

Υποσημειώσεις

(1) Ελεύθερη απόδοση της μετατροπής του AMD (armes de destruction massive, όπλα μαζικής καταστροφής-ΟΜΚ) σε Δράση και Αφοπλισμός Τώρα (agissons et désarmons maintenant), Διαβάστε περισσότερα...

Τα παιδιά στρατιώτες

Le Monde Diplomatique
Του Michel Arseneault
Δημοσιογράφου, συγγραφέα του «Perdu en Afrique » (Stanké, Montréal, 2009)


Τριακόσιες χιλιάδες αγοριών και κοριτσιών εκτιμάται ότι εμπλέκονται σε τριάντα περίπου συγκρούσεις στον κόσμο (1). Παρ’ όλο που στην Ασία το προνόμιο της στρατολόγησης ανηλίκων ανήκει στο Τατμαντάβ, το στρατό της Μυανμάρ, στην Αφρική τακτικοί στρατοί και αντάρτικα σώματα τους στρατολογούν συστηματικά. Νεαροί επίστρατοι συμμετέχουν στις συγκρούσεις στο Τσαντ, στην Κεντρική Αφρική, στην Ουγκάντα και, κυρίως, στο Σουδάν (τόσο στο Νότιο Σουδάν όσο και στο Νταρφούρ).

Από το 2001, το γραφείο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, δημοσιεύει κάθε χρόνο μια έκθεση για τα παιδιά που συμμετέχουν σε ένοπλες συγκρούσεις, η οποία περιλαμβάνει δυο παραρτήματα, που χαρακτηρίζονται «κατάλογοι της ντροπής» και περιλαμβάνουν τις ένοπλες οργανώσεις που στρατολογούν ανήλικους (2). Η καταγγελία αυτή επιτρέπει τον εντοπισμό των εγκληματιών, καθώς το Καταστατικό της Ρώμης, που διέπει τη λειτουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), θεωρεί τη στρατολόγηση παιδιών κάτω των δεκαπέντε ετών έγκλημα πολέμου. Εντούτοις η φετινή έκθεση δείχνει ότι δεκαεννέα στρατοί (τακτικοί και αντάρτικοι) επί συνόλου πενήντα έξι, καταγράφονται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Διστακτικός ο ΟΗΕ
Ο ΟΗΕ ήταν διστακτικός στην αρχή σε αυτό το θέμα, ακόμα και σε ό,τι αφορά στον ορισμό του παιδιού στρατιώτη. Το Τμήμα Ειρηνευτικών Επιχειρήσεων του οργανισμού, που συντονίζει οκτώ ειρηνευτικές δυνάμεις στην Αφρική(3), θεωρούσε στην αρχή τα παιδιά αυτά μαχητές. Άλλοι οργανισμοί του ΟΗΕ ωστόσο, μεταξύ των οποίων το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την παιδική ηλικία (UNICEF), κατόρθωσαν να επιβάλουν μια ευρύτερη ερμηνεία, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να συμπεριληφθούν τα νεαρά κορίτσια που χρησιμοποιούνται συχνά ως «σεξουαλικές σκλάβες». «Αν ασχοληθούμε μονάχα με τα παιδιά που φέρουν όπλα, τότε χάνουμε την ουσία», επισημαίνει ο Εμερύ Μπρυσέ, διευθυντής του Channel Research, ενός ευρωπαϊκού γραφείου μελετών. Για το λόγο αυτό πλέον στην υπηρεσιακή γλώσσα του ΟΗΕ δεν υπάρχει ο όρος «παιδί στρατιώτης», αλλά «παιδί εμπλεκόμενο σε ένοπλες ομάδες».

Μετά το τέλος μιας σύρραξης, η αποστρατεία, ο αφοπλισμός και η κοινωνική επανένταξη δεν είναι ποτέ απλές υποθέσεις. Τα παιδιά δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στην οικογένειά τους, πολύ περισσότερο που, αρκετά από αυτά, επέλεξαν οικειοθελώς να γίνουν στρατιώτες, θεωρώντας πως κι αυτό ένα επάγγελμα είναι.

Στα μάτια τους η στρατιωτική ζωή έχει και τις θετικές πλευρές της. Για τον κάτοχο ενός καλάσνικοφ είναι ευκολότερο να κλέβει κατσίκες από το να τις εκτρέφει. Επίσης παρεμβαίνουν και ψυχολογικοί παράγοντες. «Όπως πολλοί έφηβοι, τα παιδιά στρατιώτες ονειρεύονται να γίνουν παντοδύναμοι, με τη διαφορά ότι αυτά υλοποιούν το όνειρό τους», επισημαίνει ένας υπάλληλος του ΟΗΕ που υπηρετεί στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. «Νομίζουν πως είναι θεοί, πανίσχυροι κι αθάνατοι. Γι αυτό και γίνονται καλοί στρατιώτες. Γιατί δε φοβούνται το θάνατο».

Ελπίζοντας στην κοινωνική τους επανένταξη η UNICEF και το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (PNUD) τους προτείνουν εκπαιδευτικά προγράμματα διάρκειας έξι μηνών συνήθως. Τα προγράμματα αυτά προκαλούν αντιδράσεις, καθώς τα θύματα των παιδιών στρατιωτών τα εκλαμβάνουν μερικές φορές ως ανταμοιβή για τα εγκλήματά τους. Είναι τουλάχιστον χρήσιμα; Επ’ αυτού υπάρχει έντονη συζήτηση. Κατά κανόνα, στα προγράμματα τα αγόρια προσανατολίζονται στην εκμάθηση της ξυλουργικής και των τεχνικών καλλιέργειας της γης και τα κορίτσια στη… μοδιστρική. Αντίθετα από ότι θα πίστευε κανείς η γεωργία δεν είναι η πλέον δημοφιλής επαγγελματική ενασχόληση για τους πρώην μαχητές, αφού αρχικά πολλοί ήθελαν να ξεφύγουν από την αγροτική ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι, ένα πρόγραμμα που έδωσε καλά αποτελέσματα, στη Μπούνια, στα ανατολικά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, εκπαίδευε τους έφηβους στο επάγγελμα του οδηγού μοτο-ταξί, το οποίο συνδέεται με τη ζωή στα αστικά κέντρα.

Νέες προτιμήσεις από τον ΟΗΕ
Ο ΟΗΕ προτιμά πλέον πιο μακροχρόνιες και πιο φιλόδοξες παρεμβάσεις, από τις οποίες θα μπορούσε να επωφεληθεί ολόκληρη η οικογένεια του παιδιού στρατιώτη. Ωστόσο τα Κράτη χρηματοδότες διστάζουν να χρηματοδοτήσουν προγράμματα διάρκειας δυο ετών σύμφωνα με την ειδική εκπρόσωπο του γενικού γραμματέα του Οργανισμού Ραντίκα Κουμαρασβάμι. «Η απομόνωση του παιδιού δε λύνει το αρχικό πρόβλημα», επισημαίνει. «Πρέπει να πεισθούν η οικογένειά του και το χωριό του να το αποδεχθούν. Και είναι η οικογένεια που χρειάζεται ψυχοκοινωνική στήριξη, διότι αυτή θα κληθεί να διαχειριστεί ένα παιδί που ενδεχομένως θα είναι επιθετικό».

Οι οικογένειες φοβούνται ότι τα παιδιά τους είναι μπλεγμένα σε βρώμικες ιστορίες και δεν τα υποδέχονται πάντα με ανοιχτές αγκάλες. Ιδίως σε μια χώρα όπως η Ουγκάντα, όπου η στρατολόγηση βασίζεται στις απαγωγές. Ο Στρατός της Αντίστασης του Κυρίου (Lord’s Resistance Army-LRA) απήγαγε χιλιάδες παιδιών από τη δεκαετία του ’80. Πολύ συχνά τα υποχρέωνε να ακρωτηριάζουν τους συγγενείς τους κι αυτό ήταν ένας τρόπος για να εξασφαλίσει ότι οι στρατολογημένοι θα το σκεφτούν καλά πριν λιποτακτήσουν. Για να ενθαρρύνει τους χωρικούς να αποδεχθούν τους μικρούς στρατιώτες τους μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση στο Γκούλου, στα βόρεια της Ουγκάντα, οργανώνει «τελετές κάθαρσης». Πιστοί στην παράδοση των Ακολί, που είναι η πλειοψηφούσα εθνότητα στην περιοχή του Γκούλου, οι ενήλικοι ζητούν από τα παιδιά να βαδίσουν πάνω σε αυγά, που τοποθετούνται στην είσοδο του χωριού. Οι δράσεις αυτού του τύπου απαιτούν «καλές γνώσεις ανθρωπολογίας», υπογραμμίζει ο Μπυσέ. Κάτι που μπορούν να προσφέρουν οι τοπικές ΜΚΟ, όταν εισακούονται.

Μεγάλοι προϋπολογισμοί
Πράγμα που δε συμβαίνει συχνά, δεδομένου ότι οι οργανώσεις του ΟΗΕ συχνά δυσκολεύονται να ανοίξουν διάλογο μαζί τους. «Για να είναι αποτελεσματικός ο ΟΗΕ, ένας βαρύς οργανισμός με μεγάλους προϋπολογισμούς, είναι καταδικασμένος να βρίσκει πεδίο συνεννόησης με όλους τους μικρούς τοπικούς εταίρους του», διαπιστώνει η ειδικός σε θέματα της Ουγκάντα Σαντρίν Περρό, ερευνήτρια στο Κέντρο Διεθνών Μελετών και Ερευνών, της Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι. Ωστόσο η προσπάθεια αξίζει τον κόπο, γιατί οι αποτυχημένοι της επανένταξης κοστίζουν ακριβά. Ανάλογα με την εξέλιξη των συγκρούσεων, τα παιδιά αυτά πηγαινοέρχονται μεταξύ της ζωής του στρατιώτη και του πολίτη, μετατρεπόμενα σε «έφεδρους», για τους οποίους ανταγωνίζονται τακτικοί στρατοί και αντάρτικες οργανώσεις.

Ο πόλεμος προαγάγει τα παιδιά αυτά σε ενήλικους και, όπως είναι φυσικό, δεν θέλουν να απεμπολήσουν αυτό το προνόμιο. Εξοργίζονται μόλις μαθαίνουν πως δε θα εισπράξουν την ίδια αποζημίωση αποστρατείας με τους ενήλικους. Και είναι ικανά να προβούν σε ακρότητες για να εκφράσουν την οργή τους. Οι «τρόφιμοι» ενός κέντρου υποδοχής στη Γκόμα, στα ανατολικά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, έκλεισαν το δρόμο και φυλάκισαν το νοσοκόμο τους.

Πολλά πρέπει να γίνουν
Η προσφυγή στις υπηρεσίες παιδιών στρατιωτών δεν πρόκειται να εξαλειφθεί στο προσεχές μέλλον, πολύ περισσότερο που καλούνται να χρησιμοποιήσουν ολοένα και πιο εύχρηστα όπλα. Η διεθνής δικαιοσύνη δε φαίνεται να τρομάζει τους στρατολόγους. Θα πίστευε κανείς ότι η δίκη του Τόμας Λουμπάνγκα, ενός ηγέτη ανταρτών, στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, επειδή είχε στρατολογήσει παιδιά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, θα λειτουργούσε αποτρεπτικά. Αλλά όλοι πρόσεξαν, ότι το 2005, στην Κινσάσα, τέσσερις πρώην αντάρτες προήχθησαν σε στρατηγούς, μολονότι είχαν δολοφονήσει, βασανίσει, βιάσει, ακρωτηριάσει και είχαν στρατολογήσει παιδιά, σύμφωνα με την οργάνωση Human Rights Watch, που επικαλείται «εκατοντάδες μαρτυριών»

Παρ’ όλο που έχει περάσει η εποχή που τα εμπλεκόμενα μέρη αρνούνταν τη στρατολόγηση παιδιών (στη Μοζαμβίκη και στην Αγκόλα), υπάρχουν πολλά πράγματα ακόμα για να γίνουν (4). Ακόμα δεν είναι γνωστό πόσοι νέοι πρώην μαχητές επωφελούνται προγραμμάτων κοινωνικής επανένταξης μετά την παράδοση των όπλων τους. «Προς το παρόν μαθαίνουμε τι πρέπει να κάνουμε» εκτιμά ο Μπυσέ. «Ακόμα δεν είμαστε καν σε θέση να προσδιορίσουμε την επιτυχία ενός προγράμματος επανένταξης». Απ’ ό,τι φαίνεται αυτό δε συνιστά προτεραιότητα των χρηματοδοτών. Σαν να μη θέλουν πραγματικά αποτελέσματα, αλλά απλώς να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους.

Υποσημειώσεις

(1) Ο αριθμός αυτός που, μολονότι αμφισβητούμενος γίνεται αποδεκτός από πολλές υπηρεσίες του ΟΗΕ, προέρχεται από μια μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ΟΙΤ). «Εnfance blessée : l’utilisation des enfants dans les conflits armés en Afrique Centrale», Γενεύη, 2004. Βλ. Rachel Brett και Irma Specht «Young Soldiers: Why they choose to fight» Lynne Rienner, Μπόουλντερ (Κολοράντο), 2004.
(2) «Les enfants et les conflits armés», έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Νέα Υόρκη, A/63/785-S/2009/158
(3) Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και στο Τσαντ
(MINURCAT), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών και της Αφρικανικής Ένωσης, στο
Νταρφούρ (MINUAD), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Σουδάν (MINUS),
Επιχείρηση των Ηνωμένων Εθνών στην Ακτή Ελεφαντοστού (ONUCI), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία (MINUL), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λαϊκή
Δημοκρατία του Κονγκό (MONUC), Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για την Οργάνωση Δημοψηφίσματος στη Δυτική Σαχάρα (MINURSO), Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στο Μουρούντι (BINUB)
(4) Peter Singer, «Children at War», University of California Press, Μπέρκλεϋ, 2006, σ. 185 Διαβάστε περισσότερα...

Κατευνασμός και επιθετικότητα στο Αιγαίο

Χρήστος Ιακώβου

Ένα από τα πιο εκπληκτικά φαινόμενα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι το γεγονός ότι κάθε φορά που η Τουρκία έχει ένα σημαντικό ραντεβού με την Ευρωπαϊκή Ένωση αυξάνει τις επιθετικές ενέργειές της στο Αιγαίο. Το ποιοτικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτήν την επιθετικότητα σε σχέση με πιο πριν είναι ότι, από το φθινόπωρο του 2004 και εντεύθεν, η τουρκική συμπεριφορά δεν συνιστά πλέον ευθεία πρόκληση, αλλά προσπάθεια άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων σε αέρα και θάλασσα σε βάρος των ελληνικών, που είναι κατοχυρωμένα από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.
Tο πιο αξιοσημείωτο είναι η πολλαπλώς επιδεικνυομένη πολιτική βούληση της Τουρκίας να συνεχίσει -και μάλιστα με κλιμακούμενη διεκδικητικότητα- την προβολή μονομερών απαιτήσεων σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Αποδεικνύεται εμπράκτως ότι τόσο η στρατηγική του Ελσίνκι και ο πολυδιαφημιζόμενος «εξευρωπαϊσμός» της τουρκικής πολιτικής, που θα ήταν αποτέλεσμα του πρώτου, ελάχιστη αντανάκλαση έχει στη συμπεριφορά της στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. O καθορισμός της έναρξης ενταξιακού διαλόγου με την ΕΕ μάλλον κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων απέναντι στην Ελλάδα επέφερε παρά ύφεση.
Ακόμη και πριν από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής της 17ης Δεκεμβρίου του 2004, αρκετοί αναλυτές επέμεναν ότι οι προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο δεν πρέπει να εκλαμβάνονται μέσα στο πλαίσιο των «συνηθισμένων περιστατικών», αλλά ούτε και ως σπασμωδικές αντιδράσεις κάποιων φιλοπόλεμων κύκλων του στρατιωτικού κατεστημένου της 'Αγκυρας. Για εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο ενετάσσοντο σε μία τακτική που υπηρετούσε σαφέστατους στρατηγικούς στόχους εν όψει της κρίσιμης, για την Τουρκία, συνόδου κορυφής της ΕΕ.
Τόσο η στρατογραφειοκρατική ελίτ της Τουρκίας όσο και η λογική του στρατηγικού βάθους του σημερινού Τούρκου υπουργού Εξωτερικών δεν εξέλαβε ποτέ την ένταξη της χώρας στην ΕΕ ως παραχώρηση μέρους της κυριαρχίας της στους θεσμούς της Ευρώπης. Επεδίωξε και επιδιώκει να διαπραγματευθεί με την EE το ειδικό γεωπολιτικό της βάρος σε μια σειρά επαλλήλων ζωνών. Eν ολίγοις, η Τουρκία έδειξε ότι δεν θα διαπραγματευθεί στη βάση των αρχών του κοινοτικού πολιτικού πολιτισμού, αλλά στη βάση της παραδοσιακής νατοϊκής αντίληψης, προβάλλοντας τη λογική του μεγάλου και ισχυρού κράτους που μπορεί να προωθήσει τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή.
Στο πλαίσιο αυτό, δεδομένου ότι η ουσία της τουρκικής διαπραγμάτευσης θα είναι κυρίως γεωπολιτική, η 'Αγκυρα φροντίζει συστηματικά να παραμερίσει ορισμένα εμπόδια στον τομέα αυτόν. Η Τουρκία, με την επιθετικότητα, δεν έχει ως στόχο, σήμερα τουλάχιστον, την πρόκληση κάποιας κρίσης στο Αιγαίο. Επεδίωξε και επέτυχε, προ της Συνόδου Κορυφής του 2004, να καταδείξει και να καταγράψει με εντυπωσιακό τρόπο, όταν οι ευρωπαϊκοί προβολείς ήταν στραμμένοι πάνω της, όλο το φάσμα των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο. Για την Τουρκία, είχε τεράστια σημασία να γνωστοποιηθούν εκείνη την περίοδο στους Ευρωπαίους τόσο οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο όσο και οι στρατιωτικές μέθοδοι προβολής τους που χρησιμοποιεί. O λόγος ήταν πολύ απλός: αν οι Ευρωπαίοι, έπειτα από όλα αυτά, δεν θα είχαν κάνει καμιά αναφορά στα σχετικά προβλήματα στην απόφαση της συνόδου κορυφής που θα απεφάσιζε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, τότε διά της σιωπής τους θα εξέφραζαν, αν όχι τη συμφωνία τους, σίγουρα την ανοχή τους προς την τουρκική στάση. Με αυτό τον τρόπο, η 'Αγκυρα κατοχύρωσε, εκ των πραγμάτων, πως τα ελληνοτουρκικά προβλήματα και η στάση της σ΄ αυτά δεν συνιστούν εμπόδιο, άρα δεν αντίκεινται στα κριτήρια της Κοπεγχάγης, οπότε ούτε οι τουρκικές διεκδικήσεις και προκλήσεις θα μπορούν να εγερθούν μελλοντικά στις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας, ως λόγοι αναβολής ή ματαίωσης της τουρκικής ένταξης.
Η κατευναστική πολιτική της Αθήνας είχε ως συνέπεια να καταλήξει η Σύνοδος Κορυφής σε επιβράβευση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο. Αφού η Αθήνα δεν διεκδίκησε δυναμικά τα συμφέροντά της στις 17 Δεκεμβρίου, γιατί σήμερα η Τουρκία να μειώσει την επιθετικότητά της; Έτσι, η Τουρκία φροντίζει εντέχνως, κάθε φορά που είναι στραμμένο το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον πάνω της, να προβάλλει και να κατοχυρώνει τις διεκδικήσεις της προκειμένου να πετύχει αυτό που στρατηγικώς επιδιώκει, να εξασφαλίσει πολιτική λύση, δηλαδή οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πέρα από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, με βάση τη διμερή διαπραγμάτευση και όχι με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που είναι η πάγια θέση της Ελλάδας. Διαβάστε περισσότερα...

ZUBR ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΟ ΟΠΛΟ ΣΕ ΑΚΙΝΗΣΙΑ

Δημιουργεί ερωτηματικά η απόφαση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού να θέσει σε πρώτη φάση σε Έκτατη Ακινησία (ΕΚΑ) τα δύο από τα τέσσερα χόβερκραφτ ZUBR.

Σύμφωνα με δημοσιεύσεις (που δεν διαψεύστηκαν) στον τύπο τα ZUBR “Ζάκυνθος” και “Ιθάκη” βγαίνουν σε Έκτατη Ακινησία (ΕΚΑ) και στη συνέχεια πιθανόν σε μόνιμη ακινησία με στόχο σταδιακά να “κανιβαλιστούν ”δηλαδή να πάρουν τα ανταλλακτικά και τα μείζονα εξαρτήματά τους για να συντηρηθούν τα άλλα δύο τα “Κέρκυρα” και “Κεφαλληνία”.

Τα χόβερκραφτ ρωσικής και ουκρανικής τεχνολογίας ZUBR άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα από το 2001 ενώ το τελευταίο έφθασε το 2005.

Το Zubr είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει δια θαλάσσης αποβατικές μονάδες όπως πεζοναύτες και άρματα μάχης σε προετοιμασμένες και μη προετοιμασμένες ακτές ταχέως προς το θέατρο των επιχειρήσεων καθώς επίσης και για την μεταφορά και πόντιση ναρκών

Το Zubr μπορεί να μεταφέρει τρία μέσα άρματα μάχης ή δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) η 500 στρατιώτες. Με μέγιστο φορτίο το πλοίο είναι ικανό να ανέβει πλαγιές μέχρι 5% κλίση και να υπερπηδήσει εμπόδια μέχρι 1,6 μέτρα ύψος. Μπορεί να επιχειρεί με ταχύτητα 60 κόμβους. Το προσωπικό προστατεύεται από όπλα μαζικής καταστροφής με αεροστεγή μόνωση των σταθμών μάχης και των τμημάτων του προσωπικού και του πληρώματος, όπως και με προσωπικές προστατευτικές μάσκες και στολές. Το πλοίο είναι επίσης προστατευμένο από νάρκες καθώς το οριζόντιο στρώμα αέρα που δημιουργείται μέσα στη «φούστα» που περιβάλλει το σκάφος ελαττώνει το μαγνητικό ίχνος του πλοίου και των μεταφερομένων υλικών.

Φέρει 2 εξάκαννα αντιαεροπορικά πυροβόλα AK-630 Gatling των 30mm, 2XMS-227 εκτοξευτές ρουκετών των 22 σωλήνων έκαστος διαμέτρου 140mm και 1 αφαιρούμενο σύστημα πόντισης ναρκών για 20 έως 80 νάρκες

Αρκετοί επιτελείς του ναυτικού στο παρελθόν δεν είδαν με μεγάλη συμπάθεια τα χόβερκραφτ ZUBR στη συνέχεια όμως αξιωματικοί του ναυτικού που έχουν υπηρετήσει στα σκάφη αυτά και γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις δυνατότητές τους λένε ότι αν τα αξιοποιούσαν με βάση τον σχεδιασμό της “ταχείας αντίδρασης” θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά την επιχειρησιακή εικόνα στο Αιγαίο.

Ειδικά για την Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών (Ζ΄ΜΑΚ) η οποία συστάθηκε μετά την Κρίση των Ιμίων, ως δύναμη άμεσης επέμβασης σε οποιοδήποτε σημείο του Ελληνικού Αρχιπελάγους τα ZUBR με την ταχύτητα των 60 κόμβων αποτελούν ταχύτατο μέσον μεταφοράς.

Η δυνατότητα πόντισης ναρκών για αποκλεισμό περιοχής και σε επιχειρησιακούς διαύλους στο Αιγαίο όταν απαιτηθεί είναι μια άλλη μια δυνατότητα που έχουν τα ZUBR και η οποία δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Τέλος δεν είναι τυχαίο που ο αρχηγός του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού Gary Roughead εντυπωσιάστηκε από τα ρωσικής κατασκευής χοβερκραφτ ZUBR και τις επιχειρησιακές δυνατότητες που έχουν κατά την πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του στον Ελληνικό Στόλο στην Αμφιάλη.


Χρήστος. Κουτσογιαννόπουλος

Ταξίαρχος(εα)

Πρώην Δντής Διεθνών Σχέσεων ΥΠΕΘΑ Διαβάστε περισσότερα...

Αποστρατικοποίηση. Η πρώτη παρέκκλιση από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο

Του Ανδρέα Πενταρά*


Με μεγάλη έκπληξη αλλά και πολύ προβληματισμό ακούσαμε δια στόματος του ίδιου του προέδρου της Δημοκρατίας να επιβεβαιώνει δημοσίευμα της εφημερίδας Χουριέτ αναφορικά με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με το Ταλάτ για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου.

Το πρώτο ερώτημα που αμέσως γεννάται, είναι αν έγινε ή δεν έγινε η συζήτηση όλων των θεμάτων σχετικά με την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Από όσα μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, τα ζητήματα αυτά θα συζητούνταν στο τρίτο μέρος των διαπραγματεύσεων. Σήμερα ακούμε ότι συμφωνήθηκε το πιο σημαντικό κομμάτι του πλέγματος της ασφάλειας που είναι η αποστρατιωτικοποίηση του νέου ομόσπονδου κράτους.

Το δεύτερο ερώτημα, είναι, γιατί απομονώθηκε η αποστρατιωτικοποίηση από τα υπόλοιπα ζητήματα της ασφάλειας και συγκεκριμένα από τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα, από τη συνθήκη συμμαχίας, από το ζήτημα της παραμονής ή όχι στρατιωτικών αποσπασμάτων από Τουρκία και Ελλάδα, από την ύπαρξη ή όχι τριμερούς στρατηγείου, από την ύπαρξη ή όχι ενισχυμένης ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, από τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ, από τις Βρετανικές βάσεις κλπ. Όλα αυτά είναι ζητήματα που έχουν άμεση σχέση ή καλύτερα εξαρτώνται από τη δυνατότητα του νέου ομόσπονδου κράτους να έχει τις δικές του Ένοπλες Δυνάμεις.

Εφόσον λοιπόν έχει συμφωνηθεί η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, γίνεται φανερό ότι η οποιαδήποτε άλλη συζήτηση των θεμάτων ασφάλειας απλοποιείται εις βάρος της δικής μας πλευράς και υπέρ των Τούρκων. Συγκεκριμένα, διευκολύνεται η αποδοχή της Τουρκικής θέσης για την ύπαρξη εγγυήσεων μια και το νέο κράτος δεν θα έχει τη δική του ασφάλεια. Διευκολύνεται η Τουρκική θέση για τη παραμονή Τουρκικού και Ελληνικού στρατιωτικού αποσπάσματος. Και διευκολύνεται επίσης ο γεωστρατηγικός έλεγχος της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου από τη Τουρκία (δόγμα Νιχάτ Ερίμ και Νταβούτογλου) αφού τον έλεγχο του FIR Λευκωσίας θα έχουν –μετά την απομάκρυνση των ραντάρ της ΕΦ - παράλληλα με τα Βρεττανικά ραντάρ του Τροόδους και τα Τουρκικά ραντάρ του Αναμούρ ( έναντι της Κύπρου). Η δε έρευνα και διάσωση εντός του Κυπριακού FIR θα ανατεθεί από τον ΙCΑΟ στα γειτονικά κράτη με πρώτη τη Τουρκία η οποία είναι και η πιο κοντινή και διαθέτει και τα κατάλληλα μέσα.

Το πιο σημαντικό όμως και ταυτόχρονα αρνητικό για τη πλευρά μας με τη συμφωνία αποστρατιωτικοποίησης, είναι το γεγονός ότι η Κύπρος αποποιείται τη στρατιωτική βοήθεια που παρέχει η ΕΕ σε περίπτωση που θα δεχθεί επίθεση από άλλη χώρα. Ως γνωστό, στο άρθρο 42 παρ. 7 της συνθήκης της Λισσαβώνας καθορίζεται ότι ΄΄σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ΄΄. Η διασύνδεση της όποιας βοήθειας με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ δεν είναι τυχαία. Το άρθρο 51 αναφέρεται στο δικαίωμα των κρατών στην αυτοάμυνα και αυτή είναι η μόνη περίπτωση που το διεθνές δίκαιο επιτρέπει τη χρήση ένοπλης βίας από τα κράτη. Κατά συνέπεια, αν δεν υπάρξει αυτοάμυνα από το κράτος που θα υποστεί την επίθεση, δεν νομιμοποιείται κανένα άλλο κράτος να προστρέξει σε βοήθειά του. Αλλά για να υπάρξει αυτοάμυνα θα πρέπει το κράτος να έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Και η ομόσπονδη Κύπρος, με την αποστρατιωτικοποίηση που συμφωνήθηκε δεν θα έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Η συμφωνία λοιπόν για αποστρατιωτικοποίηση, αφήνει εσαεί τη Κύπρο εκτεθειμένη στη Τουρκική βουλιμία αφού κατά τρόπο αυτοκαταστροφικό η Ε/Κ πλευρά αποποιείται τη μόνη και ουσιαστική ασφάλεια που θα είχε το νέο κράτος, προερχόμενη όχι από εγγυήτριες δυνάμεις αλλά από την ίδια την ΕΕ.

Υπάρχει και κάτι άλλο όμως που δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας. Η κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια ενέκρινε ως γνωστό τη συνθήκη της Λισσαβώνας και τη παρέπεμψε στη Βουλή για επικύρωση, κάτι που έγινε με την αποχή του ΑΚΕΛ. Στη συνθήκη της Λισσαβώνας και συγκεκριμένα στο άρθρο 42 παρ. 3 καθορίζεται ότι ΄΄τα κράτη μέλη δεσμεύονται να βελτιώσουν προοδευτικά τις στρατιωτικές τους δυνατότητες.....΄΄ Αντί λοιπόν η Κύπρος να βελτιώσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες, όπως δεσμεύθηκαν Κυβέρνηση και Βουλή, τις μηδενίζει με την απόφαση της αποστρατιωτικοποίησης. Αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί τη πρώτη παρέκλιση από το κοινοτικό κεκτημένο, στη λύση του Κυπριακού. Παρέκλιση που από μόνη της η Ε/Κ πλευρά επιδίωξε και πέτυχε. Εις βάρος βέβαια της ασφάλειας του Ελληνισμού της Κύπρου αλλά και του μητροπολιτικού Ελληνισμού όπως θα αναλύσουμε σε άλλο άρθρο.

*Υποστράτηγος ε.α. Διαβάστε περισσότερα...

Ρομπέ και Αστον, το ηγετικό δίδυμο της Ε.Ε.

Οι «27» τους επέλεξαν για τη θέση του προέδρου και του ΥΠΕΞ Του ανταποκριτή στις Βρυξελλεσ Κωνσταντινου Kαλλεργη
Στον πρωθυπουργό του Βελγίου, Χέρμαν βαν Ρομπέ και, κάπως απρόσμενα, στη βαρόνη Αστον του Απχόλαντ, κοινοτική επίτροπο της Βρετανίας κατέληξαν χθες οι ηγέτες των «27» της Ε. Ε. για τις θέσεις του προέδρου και υπουργού Εξωτερικών, αντιστοίχως.

Αν η επιλογή του Βαν Ρομπέ εθεωρείτο εξαιρετικά πιθανή, η βαρόνη Αστον αποτελούσε εξ αρχής κάτι... λιγότερο από «αουτσάιντερ» στην κούρσα για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, καθώς όλοι συμφωνούσαν ότι «υπουργός Εξωτερικών» πρέπει να γίνει κάποιος που έχει διατελέσει υπουργός Εξωτερικών. Τελικά, επελέγη η βαρόνη Αστον που δεν έχει διατελέσει όχι υπουργός Εξωτερικών αλλά ούτε καν υπουργός... Εγινε βαρόνη το 1999 και στην πολιτική της θητεία έχει αναλάβει μια σειρά από θέσεις υφυπουργού, για να αναλάβει το 2007 πρόεδρος της Βουλής των Λόρδων.

Εμφανίσθηκε ξαφνικά το μεσημέρι χθες στη συνάντηση που είχαν πριν από τη σύνοδο οι ηγέτες των Σοσιαλιστικών κομμάτων της Ενωσης. Στη συνάντηση αυτή, ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν «απέσυρε» επισήμως την υποψηφιότητα του Τόνι Μπλερ για την προεδρία της Ενωσης, επικαλούμενος έλλειψη υποστήριξης από τους ομολόγους του. Αντ' αυτού πρότεινε αμέσως την Αστον, την τρίτη «επίσημη» (ή ημιεπίσημη) βρετανική υποψηφιότητα για τα ύπατα αξιώματα της Ενωσης, και αμέσως έλαβε την υποστήριξη όλων των άλλων σοσιαλιστών ηγετών.

Δεδομένου δε ότι οι Σοσιαλιστές είχαν από μηνός «κατοχυρώσει» τη θέση του υπουργού Εξωτερικών (ύπατο εκπρόσωπο τον αποκαλεί επισήμως η Συνθήκη της Λισσαβώνας με την οποία δημιουργήθηκαν οι δύο θέσεις), η οποία ενδιέφερε ζωηρότατα το Φόρεϊν Οφις, η απόφαση αυτή πολύ δύσκολα θα άλλαζε και η ίδια η σύνοδος κορυφής που αρχικά όλοι φοβούνταν ότι θα κρατούσε ατέλειωτες ώρες αν όχι ημέρες απεδείχθη εξαιρετικά σύντομη.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι η συνεννόηση της Γερμανίδας καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ με τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί για το ποιους θα πρότειναν, από κοινού, για τις δύο θέσεις, πέρασε ολοσχερώς απαρατήρητη. Τους είχε προλάβει ο Γκόρντον Μπράουν.

Μένει να φανεί κατά πόσον η χθεσινή επιλογή των «27» θα δώσει στην Ευρώπη τη συνοχή και το ισχυροποιημένο διεθνές «προφίλ» που αναζητούσε όταν αποφάσισε να τις δημιουργήσει.

Ο Βαν Ρομπέ δεν είναι διάσημος, αλλά στη χώρα του όλοι του αναγνωρίζουν ότι δύο φορές έσωσε το Βέλγιο, οικονομικά στη δεκαετία του 1990 όταν μείωσε δραματικά το δημόσιο έλλειμμα και πολιτικά τους τελευταίους μήνες, καταπραΰνοντας την οξύτατη, μέχρι να αναλάβει, σύγκρουση Φλαμανδών και Βαλλόνων. Ο συναινετικός μετριοπαθής χαρακτήρας του ίσως πράγματι φανεί χρήσιμος και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ιδίως καθώς ρόλος του θα είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις και να εξομαλύνει όσο το δυνατόν τις διαφορές τους στα θέματα που συζητούνται σε κάθε σύνοδο κορυφής.

Oι εξουσίες τους δεν είναι σαφείς

Το μεγάλο ερώτημα που καλείται να απαντήσει από σήμερα η Ε.Ε. είχε τεθεί πριν από τρεις δεκαετίες από τον Χένρι Κίσινγκερ: «Οταν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη, ποιον παίρνω τηλέφωνο;». Η απάντηση εξαρτάται εν πολλοίς από την προσωπικότητα και τις κινήσεις του προέδρου και της υπουργού Εξωτερικών. Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, με την οποία θεσπίζονται οι δύο θέσεις, είναι εξαιρετικά ασαφής ως προς τις εξουσίες που τους παραχωρούνται. Η μόνη συγκεκριμένη αρμοδιότητα του «προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου» θα είναι αυτή ακριβώς που περιγράφει ο τίτλος του αξιώματός του, δηλαδή να προεδρεύει των συμβουλίων και των συνόδων κορυφής. Πέραν αυτού, γίνονται ορισμένες αόριστες αναφορές στο καθήκον του προέδρου «να προωθεί τη συνεννόηση και την ομοφωνία» μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε., αλλά και στον ρόλο του ως εκπροσώπου της Ενωσης στη διεθνή σκηνή. Η θητεία θα διαρκεί δυόμισι χρόνια και θα μπορεί να ανανεώνεται μια φορά.

http://news.kathimerini.gr/ Διαβάστε περισσότερα...