| Ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας Ουαλίντ Μουάλεμ κατηγορεί σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα The Independent τις ΗΠΑ ως τον «κύριο παράγοντα» που ενθαρρύνει τους αντάρτες στον πόλεμο κατά του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ. "Πιστεύουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο κύριος παράγοντας εναντίον της Συρίας και όλοι οι άλλοι αποτελούν όργανα», δηλώνει ο σύρος υπουργός Εξωτερικών. Κατά την άποψή του, οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τη Συρία για να αντιμετωπίσουν την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή και έχουν υπερτιμήσει τις πυρηνικές ικανότητες της Τεχεράνης για να πουλήσουν όπλα στις χώρες του Κόλπου. Και εις επίρρωσιν των απόψεών του ο Ουαλίντ Μουάλεμ επικαλείται πρόσφατη μελέτη του Brookings Intitution, όπου δηλώνει ότι αναγράφεται το συμπέρασμα: «εάν θέλετε την ανάσχεση του Ιράν, ξεκινείστε από τη Δαμασκό». "Δυτικοί απεσταλμένοι μάς είπαν στην αρχή αυτής της κρίσης ότι οι σχέσεις μεταξύ της Συρίας και του Ιράν, της Συρίας και της Χεζμπολάχ, της Συρίας με τη Χαμάς αποτελούν σημαντικά στοιχεία αυτής της κρίσης», εξηγεί ο Ουαλίντ Μουάλεμ. "Αλλά κανείς δεν μάς λέει γιατί είναι απαγορευμένο για τη Συρία να έχει σχέσεις με το Ιράν, όταν οι περισσότερες, αλλά όχι όλες, χώρες του Κόλπου διατηρούν πολύ σημαντικές σχέσεις με το Ιράν», λέει. Ο σύρος υπουργός Εξωτερικών κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι υποστηρίζουν την στρατιωτική επίθεση των αντικαθεστωτικών παρέχοντάς τους μέσα τηλεπικοινωνίας, πράγμα που σημαίνει ότι υποστηρίζουν την τρομοκρατία, λέει. Ο Ουαλίντ Μουάλεμ απορρίπτει τους φόβους για ενδεχόμενη χρήση του χημικού οπλοστασίου του καθεστώτος Ασαντ, δηλώνοντας ότι «υποχρέωση της κυβέρνησης είναι η προστασία του λαού». Η χρήση χημικών όπλων από το συριακό καθεστώτος θα αποτελούσε νόμιμη αιτία απευθείας επέμβασης της διεθνούς κοινότητας, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ενώ ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα είχε επίσης προειδοποιήσει την περασμένη εβδομάδα το καθεστώς Ασαντ ότι η προσφυγή στα χημικά όπλα θα ισοδυναμούσε για την Ουάσινγκτον με υπέρβαση μίας «κόκκινης γραμμής», επιφέροντας, ενδεχομένως, στρατιωτική επέμβαση. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Τρίτη 28 Αυγούστου 2012
Ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι ενθαρρύνουν τη βία στη Συρία
Κολομβία: Έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών με την οργάνωση FARC
| Την έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών με την οργάνωση FARC προανήγγειλε ο πρόεδρος Σάντος. |
| Ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος ανακοίνωσε τη διεξαγωγή «διερευνητικών συνομιλιών» με την οργάνωση των Farc δημιουργώντας ελπίδες για την έναρξη ιστορικών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων έπειτα από πενηνταετείς αιματηρές συγκρούσεις. "Από την πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων της κυβέρνησής μου, τήρησα τη συνταγματική υποχρέωση αναζήτησης της ειρήνης και αρχίσαμε διερευνητικές συνομιλίες με τις Farc αναζητώντας τον τερματισμό της σύγκρουσης», δήλωσε ο πρόεδρος της Κολομβίας κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του ομιλίας. Είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος της Κολομβίας, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2010, επιβεβαώνει τη διεξαγωγή συνομιλιών με τις Ενοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (Farc), αντάρτικη οργάνωση που ιδρύθηκε πριν από 48 χρόνια και αριθμεί 9.200 μαχητές. "Τα αποτελέσματα της προσέγγισης αυτής με τις Farc θα γίνουν γνωστά τις προσεχείς ημέρες», διευκρίνισε ο πρόεδρος της Κολομβίας αποκλείοντας το ενδεχόμενο διακοπής των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. "Θα διατηρήσουμε τις επιχειρήσεις και τη στρατιωτική παρουσία σε κάθε εκατοστόμετρο του εδάφους μας», τόνισε προσθέτοντας ότι έχει διδαχθεί από τα σφάλματα του παρελθόντος. Οι τελευταίες διαπραγματεύσεις με τις Farc πραγματοποιήθηκαν το 2002. Οι αρχές είχαν τότε διακόψει τη διαδικασία κατηγορώντας την ένοπλη οργάνωση ότι επωφελήθηκε από την αποστρατιωτικοποίηση τμήματος του εδάφους της χώρας για να ενισχύσει τις θέσεις της. Σύμφωνα με τον Χουάν Μανουέλ Σάντος, η δεύτερη σε μέγεθος ένοπλη οργάνωση της χώρας, ο Εθνικοαπελευθερωτικός στρατός (ELN) με 2.500 μαχητές, ενδέχεται να συμμετάσχει στις συνομιλίες για τον τερματισμό της βίας. Τα μέσα ενημέρωσης της Κολομβίας δημοσίευσαν πρόσφατα πληροφορίες για επαφές ανάμεσα σε εκπροσώπους της κολομβιανής κυβέρνησης και των Farc στην Κούβα για την προετοιμασία της έναρξης ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων σε ουδέτερο έδαφος. Ο πρώην αντιπρόεδρος της Κολομβίας Φρανσίσκο Σάντος, γνωστός δημοσιογράφος, παρουσίασε από την εκπομπή του στο ραδιοφωνικό δίκτυο RCN χρονοδιάγραμμα των ειρηνευτικών συνομιλιών. "Οι διαπραγματεύσεις θα αρχίσουν στο Οσλο στις 5 Οκτωβρίου και θα συνεχισθούν στη Αβάνα», προέβλεψε ο δημοσιογράφος, αντιπρόεδρος κατά το διάστημα 2002-2010 στην κυβέρνηση του Αλβαρο Ουρίμπε και εξάδελφος του σημερινού προέδρου. Ο Ουρίμπε, εκπρόσωπος της σκληρής πολιτικής απέναντι στις Farc, αναφέρθηκε πρώτος, πριν από λίγες ημέρες στο ενδεχόμενο ύπαρξης μυστικών επαφών στην Αβάνα, καταγγέλλοντάς τις. Η προοπτική διεξαγωγής ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων εξασφαλίζει κάποιου βαθμού συναίνεση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, ενώ συγκεντρώνει τη θετική γνώμη του 74% των Κολομβιανών, έναντι 25,8% που είναι αντίθετοι, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα. Ο Σάντος «έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη πολιτικών προσωπικοτήτων. Εάν ο πρόεδρος αποφάσισε να προχωρήσει στην ανακοίνωση αυτή, είναι διότι είναι βέβαιος ότι η διαδικασία θα προχωρήσει», δήλωσε ο Λουίς Εντουάρντο Σέλις, της Fondation Nuevo Arco Iris, ειδικός στο θέμα της κολομβιανής σύγκρουσης. "Θεωρώ ότι τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι Farc έχουν καταλάβει ότι η συνέχιση του πολέμου δεν έχει νόημα», δήλωσε ο Ντανιέλ Γκαρσία- Πένια πρώην επίτροπος για την ειρήνη στην κυβέρνηση του Ερνέστο Σαμπέρ. "Οι αντάρτες γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι δεν θα καταλάβουν την εξουσία με τα όπλα και ότι δεν θα μεταβληθούν σε πολιτική δύναμη παρά μόνο στο πλαίσιο ενός σεναρίου για τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης. Η κυβέρνηση του Σάντος γνωρίζει επίσης ότι είναι καθοριστικό για την επιτυχή ένταξη της Κολομβίας στον κύκλο των δημοκρατικών χωρών», πρόσθεσε. Από την ανάληψη της εξουσίας, ο πρόεδρος της Κολομβίας επαναλαμβάνει ότι είναι έτοιμος να προωθήσει μία λύση μέσω διαπραγματεύσεων και ζητεί από τις Farc κινήσεις καλής θελήσεως. Η οργάνωση από την πλευρά της, αποτραβηγμένη σε ζώνες της κολομβιανής υπαίθρου και έχοντας χάσει το ήμισυ των μαχητών της, πληθαίνει επίσης τις εκκλήσεις για ειρήνη. Ηδη από τον Φεβρουάριο εγκατέλειψε την τακτική της σύλληψης ομήρων για λύτρα και απελευθέρωσε τους τελευταίους δέκα αστυνομικούς και στρατιωτικούς που κρατούσε ομήρους. Σε μία ακόμη ελπιδοφόρα κίνηση, το κοινοβούλιο της Κολοβίας ψήφισε στα μέσα του Ιουνίου συνταγματική μεταρρύθμιση που θα πλαισιώσει ενδεχόμενο αφοπλισμό των ανταρτών. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Οξυνση στη Θάλασσα της Κίνας
Τα εθνικιστικά παιχνίδια, με στολίσκους και «θερμά» επεισόδια
The New York Times
Οταν ο στολίσκος των 21 αλιευτικών προσέγγισε το νησιωτικό σύμπλεγμα που βρίσκεται στο επίκεντρο της διένεξης με την Κίνα, οι καπετάνιοι προειδοποίησαν τους επιβαίνοντες να μην επιχειρήσουν να αποβιβαστούν. Δέκα εξ αυτών, παρά ταύτα, βούτηξαν στη θάλασσα, αψηφώντας τον κίνδυνο των καρχαριών και κολύμπησαν μέχρι μία βραχονησίδα. Εκεί ύψωσαν τη σημαία του Ανατέλλοντος Ηλίου, που προκαλεί επώδυνες αναμνήσεις από την εποχή της πορείας του αυτοκρατορικού στρατού της Ιαπωνίας στη ανατολική Ασία.
«Αισθανόμαστε ότι μας έσυραν σ' ένα διεθνές επεισόδιο», λέει ένας από τους καπετάνιους των αλιευτικών, ο Μασανόρι Ταμασίρο. Την άποψη αυτή συμμερίζεται η πλειονότητα των Ιαπώνων, η οποία θεωρεί πως μια μικρή μειονότητα εθνικιστών πιέζει το Τόκιο να υιοθετήσει πιο τολμηρές τακτικές για να αντιμετωπίσει τη διαρκώς διευρυνόμενη οικονομική ισχύ της Κίνας και της Νότιας Κορέας, καθώς και τις εδαφικές φιλοδοξίες του Πεκίνου. Εκμεταλλευόμενοι την πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης, οι εθνικιστές έχουν τους τελευταίους μήνες ωθήσει το κυβερνών κόμμα να υιοθετήσει μια πιο σκληρή γραμμή όσον αφορά το σύμπλεγμα των νήσων Σενκάκου, όπως τα αποκαλούν οι Ιάπωνες ή Ντιάογιου, όπως τα έχουν ονομάσει οι Κινέζοι.
Οι εθνικιστές, βέβαια, εκμεταλλεύονται ένα κλίμα αγωνίας για τις προθέσεις της Κίνας, το οποίο έχει διογκωθεί επικίνδυνα την τελευταία διετία, μετά το τελευταίο μεγάλο θερμό επεισόδιο για την κυριότητα επί των νήσων. Η Κίνα είχε τότε απαντήσει στη σύλληψη ενός ψαρά από το ιαπωνικό Λιμενικό κοντά στα διαφιλονικούμενα νησιά, διακόπτοντας τις εξαγωγές ορυκτών «σπανίων γαιών» προς την Ιαπωνία. Επισημαίνεται ότι τα συγκεκριμένα ορυκτά είναι απαραίτητα για τη βιομηχανία ηλεκτρονικών ειδών της Ιαπωνίας, η οποία αντιμετώπιζε ήδη σοβαρά προβλήματα. Η αγωνία των Ιαπώνων έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν το Πεκίνο έθεσε ζήτημα επέκτασης των κυριαρχικών του δικαιωμάτων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, διεκδικώντας περισσότερα από σαράντα μικρά νησιά στη θαλάσσια περιοχή από το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες.
Στην πραγματικότητα, οι Ιάπωνες κάθε άλλο παρά επιθυμούν μια σύγκρουση με την Κίνα. Παρ' όλα αυτά, ολοένα και περισσότεροι θεωρούν πως με κάποιον τρόπο το Τόκιο πρέπει να υψώσει ανάστημα στους Κινέζους. «Οποτε μεταβάλλονται δραματικά οι συσχετισμοί δυνάμεων σε μια περιοχή, όπως άλλωστε συμβαίνει στη δική μας, οι άνθρωποι συνήθως επιδιώκουν να επαναπροσδιορίσουν τις διαχωριστικές γραμμές», εξηγεί ο αναλυτής του Ινστιτούτου για την Εθνική Πολιτική στο Τόκιο, Ναρουγκίσε Μισισχίτα. Ενδεχομένως αυτό ακριβώς να συμβαίνει στην περίπτωση της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, αλλά οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ο «φραστικός πόλεμος» μεταξύ Πεκίνου και Τόκιο για τα νησιά Σενκάκου ή Ντιάογιου είναι σαφώς πιο επικίνδυνος.
Η ένταση στη θάλασσα της Νότιας Κίνας οφείλεται κυρίως στον ανταγωνισμό για φυσικούς πόρους, ενώ στην περίπτωση των νήσων Σενκάκου ή Ντιάογιου τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η διένεξη εκεί αφορά περισσότερο το παρελθόν και την οργή που ακόμη δεν έχει κοπάσει για τη βάναυση ιαπωνική κυριαρχία πριν από δεκαετίες. Τα ακόμα έντονα αυτά συναισθήματα αναδείχτηκαν ακέραια το Σαββατοκύριακο, όταν χιλιάδες Κινέζοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την έντονη δυσαρέσκειά τους για την ενέργεια των Ιαπώνων εθνικιστών.
Οι πιθανές επιπλοκές για τις ΗΠΑ δεν μπορούν, φυσικά, να αγνοηθούν. Oι Αμερικανοί είναι, άλλωστε, υποχρεωμένοι βάσει συνθήκης να εγγυηθούν για την άμυνα της Ιαπωνίας σε περίπτωση που η χώρα δεχτεί επίθεση.
«Αν αποτύχει η διπλωματία, οι πιθανότητες να ξεσπάσει πόλεμος είναι πολλές», προειδοποιεί ο βετεράνος Ιάπωνας διπλωμάτης Καζουχίκο Τόγκο.
Η ελληνική κοινωνία στο στόχαστρο της Άγκυρας
Αναδημοσιεύουμε εδώ ένα εξαιρετικό άρθρο του Μ. Ηλιάδη στα "Επίκαιρα", το οποίο εντοπίσαμε στον πολύ καλό ιστότοπο strategyreports.wordpress.com. Συνιστούμε σε όλους - και ειδικά σε όσους είναι σε θέσεις ευθύνης - να το διαβάσουν πολύ προσεκτικά... Στο πρόσφατο βιβλίο του Η μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ ο συντάκτης του παρόντος είχε εκφράσει την άποψη ότι η τουρκική απειλή, χωρίς να παύσει ποτέ να εκφράζεται στο στρατιωτικό τομέα, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια μια διαφοροποίηση, με την παράλληλη εφαρμογή της στρατηγικής της απειλής χρήσεως βίας εναντίον της χώρας μας και της στρατηγικής της ήπιας ισχύος. Όπως τεκμηριώνεται στο παραπάνω βιβλίο, κεντρικά στοιχεία της νέας στρατηγικής, η οποία επετάθη τα τελευταία λίγα χρόνια και προσλαμβάνει ιδιαίτερη δυναμική μετά την είσοδο της Ελλάδας στην παρούσα κρίση, είναι η πολιτιστική διείσδυση, ηοικονομική διείσδυση και η θρησκευτική διείσδυση.
Τον τελευταίο καιρό, η νέα αυτή στρατηγική φαίνεται να επικεντρώνεται σε αυτό το οποίο στο σύγχρονο ψυχολογικό πόλεμο αποκαλείται «ο αγώνας για την καρδιά και το μυαλό» του αντιπάλου, η υπονόμευση, δηλαδή, της θελήσεως του αντιπάλου να αντισταθεί και ο επηρεασμός του θυμικού του κατά τρόπο φιλικά διακείμενο προς τον ασκούντα τη στρατηγική διεισδύσεως και κυριαρχίας επί του αντιπάλου του χωρίς πόλεμο. Πρόκειται, δηλαδή, για μια στοχευμένη προσπάθεια τροποποιήσεως της αναλήψεως του αντιπάλου για την πραγματικότητα που θυμίζει τη γνωστή από την αρχαιότητα ρήση «ου τα πράγματα αλλά η των πραγμάτων δόξα [Σ.Σ: γνώμη] κινεί τον άνθρωπο».
Σύμφωνα με τον αποστάτη της ΚGB Yuri Besmenov -εκ των πλέον εμπείρων στελεχών της εν λόγω σοβιετικής υπηρεσίας, που έδινε διαλέξεις στις ΗΠΑ για θέματα πλύσεως εγκεφάλου και προπαγάνδας-, το πρώτο στάδιο προς την κατεύθυνση αυτή είναι αυτό της ηθικής αποδομήσεως και των παραδοσιακών αξιών του αντιπάλου (demoralization), που διαρκεί δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Όσος δηλαδή, είναι ο χρόνος που απαιτείται για τη διαμόρφωση μιας γενιάς με την Παιδεία μέσω της εκθέσεως του στην εχθρική ή κατευθυνόμενη ξένη «ιδεολογία». Το φαινόμενο αυτό υλοποιείται κυρίως μέσω του προσεταιρισμού ακαδημαϊκών, με σκοπό τον επηρεασμό της διδασκαλίας τους κατά τρόπο πρόσφορο για τους σκοπούς του ασκούντος την εν λόγω πολιτική.
Η άποψη ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει να διεισδύσει στο χώρο των ακαδημαϊκών και να δημιουργήσει φιλικό διακείμενο προς τις θέσεις της Τουρκίας καθηγητικό κατεστημένο είναι κυρίαρχη στο χώρο των καθηγητών των ΑΕΙ. Πρώτος διδάξας στη συγκεκριμένη θέση ήταν ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, μακράν ο καλύτερος και βαθύτερος γνώστης της Τουρκίας, ο οποίος έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή αλώσεως των ελληνικών πανεπιστημίων και ιδίως των εδρών Ιστορίας ήδη από τη δεκαετία του ΄90. Σημειώνεται ότι Έλληνες καθηγητές, γνωστοί για τη χαρακτηριστική προσέγγισή τους με τις τουρκικές θέσεις, δεν είναι άγνωστοι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών…
Η ελληνοτουρκική επιτροπή για την άμβλυνση των ιστορικών αναφορών στα βιβλία της Ιστορίας (βλέπε την κατάπτυστη διατύπωση περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης) ήταν μία ακόμη διάσταση της προσπάθειας ελέγχου της Παιδείας. Στο ίδιο πλαίσιο τοποθετείται και η προ ολίγων ημερών έντονη διαμαρτυρία της περιβόητης Συμβουλευτικής Επιτροπής της Μειονότητας και του υποτιθέμενου «Έλληνα» βουλευτή Χατζηοσμάν -η παρουσία του οποίου στη Βουλή, όπως και των άλλων ομόδοξων του, αποτελεί όνειδος για τα κόμματά τους- όταν έγινε γνωστή η –κατά στοιχειώδη τρόπο- επανόρθωση της ασχήμιας του βιβλίου Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού.
Προσέγγιση και δημοσιογράφων
Η προσπάθεια προσεγγίσεως έγκυρων Ελλήνων δημοσιογράφων-διαμορφωτών γνώμης είναι επίσης μία πάγια τακτική των Τούρκων, η οποία τον τελευταίο καιρό επιτείνεται. Πρόκειται για μια έμμεση προσπάθεια επηρεασμού των απόψεών τους μέσω προσκλήσεων σε συνεντεύξεις, ποντάροντας ότι λόγω «συναδελφικότητας», ευγένειας και κατάλληλης συμπεριφοράς και ερωτήσεων, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα «στρογγυλέψουν» τις θέσεις τους.
Στην ίδια κατεύθυνση έχει επισημανθεί πρόσφατα προσπάθεια ελέγχου των ελληνικής καταγωγής ανταποκριτών των τουρκικών ΜΜΕ, όπως και -κυρίως, μάλιστα – προσπάθεια μετοχικής διεισδύσεως σε ελληνικά ΜΜΕ. Οι σχετικές πληροφορίες επί του θέματος αναφέρουν ότι η προσπάθεια αυτή αναμένεται να ενταθεί καθώς τα περισσότερα από τα Μέσα αυτά αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα. Σημειώνεται ότι προ καιρού επισημάνθηκε από τις ελληνικές υπηρεσίες προσπάθεια εξαγοράς ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού από τον Τούρκο υπήκοο Νετζίπ Βαρόλ, μέτοχο της τουρκικής εταιρείας ΜΕGΑ S.Α με έδρα τη Σμύρνη, μέσω της γερμανικής μητρικής της εταιρείας ΜΕGΑ Satellitenfersehen, προς απόκρυψη της τουρκικής ταυτότητας του πραγματικού αγοραστού.
Από τα πλέον σημαντικά μέσα της τουρκικής πολιτιστικής διεισδύσεως στην Ελλάδα είναι και οι γνωστές δακρύβρεχτες τουρκικές τηλεοπτικές σειρές που θυμίζουν τα μελό της δικής μας Μάρθας Βούρτση της δεκαετίας του ’50, που έχουν πλημμυρίσει τους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, με ποσοστά τηλεθεάσεως που άρχισαν ήδη να αποδίδουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Σκοπός τους η εξοικείωση της ελληνικής κοινής γνώμης με το μέχρι χθες «μισητό αντίπαλο», ο οποίος εμφανίζεται ωραιοποιημένος και κατά τρόπο που πείθει ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από εμάς. Σημειώνεται ότι την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκαν στη Λέρο τα γυρίσματα μιας ακό μη τουρκικής τηλεοπτικής σειράς ειδικώς φτιαγμένη για το ελληνικό κοινό, με τίτλο «Έρωτας στο Αιγαίο» [Σ.Σ: υποθέτουμε ότι ο άνδρας θα είναι, βέβαια, Τούρκος…].
Η Ελληνοτουρκική συμφωνία που προέβλεπε μεταξύ άλλων συνεργασία “για την παρουσίαση της ιστορίας, της γεωγραφίας και του πολιτισμού ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία” όπως δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/27-06-2001.Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός
Στη σφαίρα των διεθνών σχέσεων, το φαινόμενο είναι γνωστό ως «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός», ο οποίος σε αντίθεση με το γνωστό ιμπεριαλισμό, που συνεπάγεται επιθετική συμπεριφορά, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως συγκεκαλυμμένη πτυχή μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής ή ως «δευτερεύουσα επίθεση», η οποία απορρέει από μια πολιτική, άμεσος στόχος της οποίας δεν είναι η πολιτιστική σφαίρα. Κατά τον Thomas Guback (Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός – Παρατηρήσεις πάνω στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1987), ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός ερμηνεύεται ως η σκόπιμα δημιουργημένη από μια επεκτατική δύναμη κυριαρχία στην πολιτιστική σφαίρα, που πραγματοποιείται -χωρίς να εξαντλείται- με τη χειραγώγηση των πολιτιστικών προϊόντων (ταινίες τηλεοπτικά προγράμματα, εικονογραφημένα περιοδικά κ.λπ.), με στόχο τη δημιουργία και διατήρηση, για μια σειρά από λόγους της ηγεμονίας σε ένα ξένο κράτος.
Η σοβαρότητα αυτού του τύπου επεκτατικής πολιτικής συνεχίζει ο Guback, συχνά συγκαλύπτεται από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αναψυχής και «φυγής» δεδομένου ότι οι ταινίες κ.λπ. είναι ακίνδυνες σε σχέση με τους πολέμους κ.λπ. Κατά τον ίδιο, ο (απλός) ιμπεριαλισμός θεωρείται σαν κυβερνητική πολιτική γραμμή, η οποία εφαρμόζεται από κρατικούς υπαλλήλους, ένοπλες δυνάμεις ή πράκτορες, ενώ οι ιμπεριαλιστικές μέθοδοι που ενεργοποιούνται στο πολιτιστικό επίπεδο από κράτη με οικονομία της αγοράς έχουν το αποκλειστικό χαρακτηριστικό να αναπτύσσονται κυρίως από ιδιωτικές επιχειρήσεις, κάτι που τείνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια πρακτική ανεξάρτητη από κυβερνήσεις. Αλλά, καταλήγει, όπως ο παραδοσιακός ιμπεριαλισμός, όσο και να φαίνεται πολιτικός δεν διαχωρίζεται από μία θεμελιώδη οικονομική διάσταση, έτσι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να διαχωριστεί από κυβερνητικές εγγυήσεις που παρέχονται για μία σειρά από λόγους.
Αυτό που αγνοείται στη χώρα μας είναι το γεγονός ότι οι ταινίες και τα τηλεοπτικά προϊόντα δεν είναι μόνο όργανα «εισβολής» υπό την έννοια που προανεφέρθη, αλλά και πως λόγω της ίδιας της φύσεως τους είναι φορείς ιδεολογίας και αξιών που επιδιώκουν τη διαμόρφωση συνειδήσεως. Τούτο δε, όπως επεσήμανε προ ετών ο καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης η διείσδυση δηλαδή αυτή, γίνεται ακριβώς σ’ εκείνο τον τομέα όπου είναι λιγότερο ορατή και μοιάζει πιο ακίνδυνη: στον τομέα του πολιτισμού, όπου τα τραύματα σε ένα λαό είναι τόσο βαθύτερα όσο πιο δύσκολα γίνονται αντιληπτά.
Το θέμα μεγάλο, όμως, όπως κι αυτό της συντηρήσεως των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα που αναφέραμε στο προπροηγούμενο τεύχος γι’ αυτό και θα επανέλθουμε.
Μάνος Ηλιάδης / Επίκαιρα
Πηγή
Διαψεύδει η Αλβανία συνομιλίες με Ελλάδα για τα θαλάσσια σύνορα
Ο υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας Έντμοντ Παναρίτι δήλωσε τη Δευτέρα πως δεν διεξάγονται συνομιλίες με την Ελλάδα για τη συμφωνία που αφορά τα θαλάσσια σύνορα.
Υπογράμμισε δε πως σε περίπτωση διεξαγωγής τέτοιου είδους συνομιλιών, αυτές θα γίνουν σε συμφωνία με τις σχετικές του Συνταγματικού Δικαστηρίου, του εθνικού και του διεθνούς δικαίου. Ο κ. Παναρίτι προέβη στις παραπάνω δηλώσεις κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στα γραφεία του αλβανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Νωρίτερα, και ο πρωθυπουργός της Αλβανίας είχε διαψεύσει τα περί επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας, ενώ ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος Έντι Ράμα είχε δηλώσει πως το κόμμα του δεν πρόκειται να αναγνωρίσει συμφωνία για την Ελλάδα για το συγκεκριμένο θέμα, που δεν θα σέβεται τη σχετική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Υπενθυμίζεται πως περίπου πριν από έναν χρόνο, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας απέρριψε τη συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα που υπεγράφη μεταξύ Τιράνων και Αθήνας, θεωρώντας την αντισυνταγματική.
Της απόφασης αυτής προηγήθηκε θύελλα αντιδράσεων από εθνικιστικούς κύκλους, αλλά και από τη Σοσιαλιστική αντιπολίτευση, που κατηγόρησε την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μπερίσα για πώληση των χωρικών υδάτων στην Ελλάδα.
|
Αιχμάλωτος Τούρκος οπερατέρ εμφανίζεται στη συριακή τηλεόραση
Ένας Τούρκος οπερατέρ που κάλυπτε τις ένοπλες συγκρούσεις στη Συρία και φερόταν ως αγνοούμενος εδώ και μία εβδομάδα, εμφανίστηκε τη Δευτέρα να δίνει συνέντευξη σε τηλεοπτικό κανάλι της Συρίας που ελέγχεται από το καθεστώς Ασαντ.
Μάλιστα, ο Κουνεϊτ Ουνάλ, όπως είναι το όνομα του οπερατέρ, εμφανίζεται να δηλώνει στη συριακή τηλεόραση πως ανάμεσα στους εξεγερμένους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, πολεμούν Τσετσένοι, Λίβυοι, Σαουδάραβες, καθώς και μαχητές από το Κατάρ.
Στο βίντεο του καναλιού Αλ-Ικμπαρίγια, που αναμεταδόθηκε από τουρκικά ΜΜΕ, ο Ουνάλ, που εργάζεται για το χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Χούρ, φαίνεται να είναι καλά στην υγεία του, ωστόσο νευρικός και ταλαιπωρημένος. Στο ενάμισι λεπτό που διαρκεί το βίντεο, περιγράφει το ταξίδι του από τα τουρκο-συριακά σύνορα μέχρι το Χαλέπι.
Ο Τούρκος οπερατέρ είχε εισέλθει στη Συρία στις 20 Αυγούστου, μεταξύ άλλων μαζί με τον Ιάπωνα δημοσιογράφο Μίκα Γιαμαμότο, που σκοτώθηκε στις 21 Αυγούστου στο Χαλέπι από πολιτοφύλακες που στηρίζουν το καθεστώς Ασαντ.
Από την πλευρά του, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κατέστησε τη συριακή κυβέρνηση υπεύθυνη για τη σωματική ακεραιότητα του οπερατέρ, ενώ αμφισβήτησε και το περιεχόμενο των όσων είπε ο Ουνάλ, ως προϊόν υπαγόρευσης και εκφοβισμού του από το συριακό καθεστώς.
Από την αρχή των ένοπλων συγκρούσεων στη Συρία, το Μάρτιο του 2011, συνολικά 17 δημοσιογράφοι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να καλύψουν την εμφύλια σύγκρουση.
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012
«Η αναγνώριση του Τουβαλού»
«Η αναγνώριση του Τουβαλού»
ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΟ ΤΥΠΟ
«ΣΥΜΦΩΝΑμε δημοσίευμα της “Χουριέτ”, η Αρμενία συνήψε διπλωματικές σχέσεις
με το κράτος του Ειρηνικού, Τουβαλού με αποκλειστικό σκοπό να αναγνωρίσει την
ανεξαρτησία του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το κράτος Τουβαλού έχει πληθυσμό 12.000
και δεν διστάζει να εκπληρώσει οποιαδηποτε επιθυμία άλλων κρατών με το αζημίωτο.
Π.χ. Πέρσι έλαβε οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία και αναγνώρισε την ανεξαρτησία
της Αμπχαζίας και Οσετίας. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η πρώτη χώρα που
δωροδόκησε το Τουβαλού ήταν η Τουρκία. Ήταν η χώρα που στα καλά καθούμενα
συνήψε διπλωματικές σχέσεις με το Τουβαλού και ρωτήθηκαν οι αρμόδιοι του κράτους
αυτού για τις ανάγκες τους. Η απάντηση που πήραν ήταν: “Τα παιδιά μας αγαπούν το
ποδόσφαιρο αλλά δεν έχουμε μπάλες ποδοσφαίρου”. Αμέσως τους στείλαμε 100
μπάλες και τρόμπα για να τις φουσκώσουν.
Γιατί αυτό; Ήμασταν υποψήφια χώρα για μια θέση των μη μονίμων μελών του Συμβουλίου
Γιατί αυτό; Ήμασταν υποψήφια χώρα για μια θέση των μη μονίμων μελών του Συμβουλίου
Φαβορί ήταν η Αυστρία αφού ήταν αστείο να ζητούμε να διασφαλίσουμε τη διεθνή
ασφάλεια από την στιγμή που αδυνατούμε να το πράξουμε αυτό στην ίδια μας τη χώρα.
Για τον λόγο αυτό προσπαθήσαμε να εξασφαλίσουμε τις ψήφους κρατών των οποίων
ούτε καν το όνομα γνωρίζαμε άσχετα αν αυτά είχαν δικαίωμα ψήφου στα Ηνωμένα Εθνη.
Με φάρμακα δωροδοκήσαμε την Γκάμπια, την Αιθιοπία, το Σουδάν, την Αγκόλα, τις
Με φάρμακα δωροδοκήσαμε την Γκάμπια, την Αιθιοπία, το Σουδάν, την Αγκόλα, τις
Κόμορες. Στη Ζιμπάμπουε δημιουργήσαμε χώρο για υπαίθρια αγορά, στην Μαυριτανία
στάβλους, στο Νίγηρα δίκτυο υδατοπρομήθειας, στην Αιθιοπία γεωτρήσεις, στην Γκάνα
στείλαμε γραφική ύλη, στο Σουδάν δωρίσαμε κινητή μονάδα ιατρικής περίθαλψης, στη
Μοζαμβίκη και Μαυριτανία παραχωρήσαμε κονδύλια για την κτηνοτροφία, στο Μπενίν
κονδύλια για ηλεκτροπαραγωγό σταθμό, σε Ερυθραία, Τόγκο, Λεσότο και Ουγκάντα.
Προσφέραμε επαγγελματική εκπαίδευση, στην Γκάμπια ανεγείραμε χυτήριο, στη Γουινέα
εκπαιδεύσαμε αστυνομικούς, στο Μάλι στείλαμε εμβόλι, στην Τανζανία και το Τσαντ
στείλαμε ανθρωπιστική βοήθεια, στο Κογκό ανεγείραμε σχολείο, στη Λιβερία και
Σιέρρα Λεόνε κατασκευάσαμε αποχετευτικά έργα, στην Παλαού της Ωκεανίας
δωρίσαμε ένα μικρό λεωφορείο για μεταφορά των επισήμων. Στην Αντίγκουα της
Καραϊβικής δωρίσαμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Προσκαλέσαμε τον πρωθυπουργό
του Αγίου Βικεντίου Ralph Golsalves, μιας χώρας με πληθυσμό 19.000 άτομων, τον
οποίο υποδεχτήκαμε με τιμές, τον ταΐσαμε, τον ποτίσαμε, τον φορτώσαμε με δώρα
και του παραχωρήσαμε το ιδιωτικό σκάφος της Δημοκρατίας για να επισκεφθεί την
Σμύρνη. Τελικά, στην ψηφοφορία νίκησε την Τουρκία και ηττήθηκε η Αυστρία».
Darayya Massacre Escalates Killings
Sunday, August 26th, 2012
Assad forces accused of massacre in Damascus suburb – aljazeera“The Assad forces killed them in cold blood,” said Abu Ahmad, 40, a resident of Daraya, where the Syrian government has waged a campaign it described as a “cleansing.” “I saw dozens of dead people, killed by the knives at the end of Kalashnikovs, or by gunfire. The regime finished off whole families, a father, mother and their children. They just killed them without any pretext.”…..more than 200 bodies had been found in the town, activists said another 15 bodies were discovered in the basement of a home in the area. That put the death toll for the week at more than 630 in the city, said the Local Coordination Committees, including 300 people reported executed….When the government assault started activists said that rebels had established a large armory inside the city. They said it had been rumored to be holding missiles — a detail that could not be confirmed — perhaps to target helicopters at the Meze airport.The government operation began early last week. Troops first surrounded Daraya and set up checkpoints, blocking food and other supplies from entering, residents said. The electricity was cut, then the Internet and phone service.Shelling — intense and relentless — started midweek and that was followed by hundreds of Syrian soldiers entering the town, backed by tanks and pickup trucks with mounted machine guns. Residents reported that the soldiers and government militiamen known as shabiha initially faced strong resistance from the Free Syrian Army. But by late Friday or early Saturday, they said the Syrian military seemed to be in control of most of Daraya.House-to-house searches accelerated. People were not allowed to leave….“I will not forget my son, and I swear that I will raise his 3-year-old son to take revenge for his father from those Alawite shabiha and soldiers who kill our husband and sons,” she said. “We will not forget the Assad massacres and crimes.”…“We don’t consider the Assad army to be the army of a nation, we seem them as gangs of robbers who kill, steal and rape,” said Abu Mohammed, 50, a resident helping with the burials. “No national army commits acts like these except the dogs of Assad.”
Massacre accusations have been leveled at Syrian government forces by opposition watchdog groups after a fierce offensive to retake a Damascus suburb. But with no independent observers on the ground it remains unclear what exactly happened in Daraya.A gruesome video has emerged showing a man navigating a sea of bodies in what he says is a mosque complex in Daraya, a working class Sunni Muslim town of 200,000 located southwest of Damascus. Amid repeated calls of Allahu Akbar, the individual filming the scene proclaims there are“more than 150 martyrs in this mosque in Daraya so far.”Blood is conspicuously absent in the dimly-lit room, as the bodies were evidently moved to the Abu Auleiman al-Darani mosque post mortem.Anti-government activists claim many of the corpses bore the marks of sniper fire, while others had been shot “execution-style” in house-to-house raids.The video’s authenticity could not be independently verified, and the details of just what happened during the five-day offensive in Daraya remain sketchy at best….
Syria’s rebels: More than they can chew
Following an audacious offensive, the rebels are struggling to survive the regime’s counterattack
Aug 25th 2012 | ANTAKYA AND IDLEB |Economist
Following an audacious offensive, the rebels are struggling to survive the regime’s counterattack
Aug 25th 2012 | ANTAKYA AND IDLEB |Economist
the rebels are failing to win hearts and minds among the urban middle class in Aleppo. The same was true of the failed attempt to take the capital, Damascus, in July. …..Meanwhile, the political opposition is as divided as ever. Much to its dismay, America’s secretary of state, Hillary Clinton snubbed the Syrian National Council, a group of exiles, during her recent visit to Turkey. The group is “on the verge of irrelevance”, says a Western diplomat…..Take the Tawhid (Unity) Brigade that is leading the assault on Aleppo. It is the biggest and best organised opposition force in Syria. Although formed on July 18th it still lacks a unified command. Its men manage to draw up a rota for front-line duty and joint operations.Most fighting forces are less organised. Bassel Shahoud, a calm, thoughtful commander of just 80 men in Sarmeen, a small town in the north-western province of Idleb, says it is easier to command that way—and adds that many want to lead. With four groups in Sarmeen alone, he reckons there could be as many as 2,000 groups across the country. Some, such as fighters in Hama, Syria’s fourth city, are not plugged into national networks….The Idleb Military Council is one of nine or so provincial military councils that were set up late last year by defectors to oversee the fighting groups that are staffed mainly by volunteers. But this is far from a unified force. “There was a lot of hope these councils would create a nationwide military, but we haven’t seen that,” says Asher Berman at the Washington-based Institute for the Study of War.Competition for resources and personal feuds have already led some groups to fall out. The two main rebel forces in the Homs area, the Khaled Ibn Walid Brigade and Farouq, both work out of the rebellious town of Rastan, but their leaders are at loggerheads. ….
Syria: the myth of partition
Salam Al-Kawakibi , 25 August 2012, Open Democracy
Salam Al-Kawakibi , 25 August 2012, Open Democracy
…it seems that some western experts who are searching for excitement, are now leaning towards discussing the possibility of an “Alawite” state being set up on the Syrian coast, based on “advanced agriculture, modern infrastructure, and ports,” claiming that the Syrian regime has developed these sectors in anticipation of such a scenario. …
Britain and US plan a Syrian revolution from an innocuous office block in Istanbul
An underground network of Syrian opposition activists is receiving training and supplies of vital equipment from a combined American and British effort to forge an effective alternative to the Damascus regime.
By Damien McElroy, Istanbul
26 Aug 2012
An underground network of Syrian opposition activists is receiving training and supplies of vital equipment from a combined American and British effort to forge an effective alternative to the Damascus regime.
By Damien McElroy, Istanbul
26 Aug 2012
Dozens of dissidents have been ferried out of Syria to be vetted for foreign backing. Recipients of the aid are given satellite communications and computers so that they can act as a local “hub” linking local activists and the outside world.The training takes place in an Istanbul district where handsome apartment blocks line the steep slopes and rooftop terraces boast views over the Golden Horn waterway.Behind closed doors the distractions of outdoor coffee shops and clothing boutiques gives way to power point displays charting the mayhem sweeping Syria.“We are not ‘king-making’ in Syria. The UK and the US are moving cautiously to help what has been developing within Syria to improve the capabilities of the opposition,” said Alistair Harris, a British political consultant overseeing the programme. “What’s going to come next? Who is going to control territory across Syria. We want to give civilians the skills to assert leadership.”Once up and running dissidents can expect help to deal with local shortages and troubleshooting advice from sympathisers….But the activists also face two days of vetting designed to ensure that the programme does not fall into the trap of promoting sectarian agendas or the rise of al-Qaeda-style fundamentalists…..Jon Wilks, the Foreign Office diplomat who serves as envoy to the Syrian opposition, told the Arabic newspaper al Sharq al Aswat last week that Britain was already working to lay the foundations of democracy in a post-Assad Syria…..The scheme has, however, infuriated the exiled opposition body, the Syrian National Council. Its failure to provide a united and coherent front against the regime has led some western officials to brief privately that foreign governments were shifting support beyond the exiled body.But in a barely furnished office in a tower block near Istanbul airport an SNC official decried the false promises of its allies. “We’ve heard a lot of promises from the very beginning of the SNC but none of those have been fulfilled,” the SNC official said. “This has reflected absolutely negatively on our work. The opposition of Syria wants the world to provide humanitarian aid for the people in need and the Free Syria Army wants intervention to stop planes bombing their positions.“Instead they go around behind our back undermining our role.”…
This is a response to a recent talk on C-SPAN by professor Joshua Landis of Oklahoma University…..Rights of WomenOne important issue that was missing from his talk (and is missing in almost all discussions on Syria) is the threat to the rights of women if the Assad regime falls. This is no small issue….Christians, Kurds and MinoritiesIn the question and answer period after Mr. Landis’ you will note that there is a Syrian Christian man asking a question about the rights and status of Christians in Syria after a Sunni extremist takeover of the country. He is very concerned about this issue and he has good reason to be. Since the beginning of the so-called ‘revolution’ there have been many incidents of rebels killing Christians and bombing churches all over Syria. The chant of the fighters has been: “The Alawite and Christians to Beirut!” The intentions can’t be made any clearer. Nobody will be safe in Syria after Assad except orthodox Sunni Muslims. Mr. Landis made this very clear to the Christian man when he said that the solution for Turkey was ethnic cleansing. The reason there is no problem in Turkey with Christians is because there are no more Christians. They used to be 20% of the population. …All that is left of Christianity in Turkey are ancient Christian sites that are advertised to attract tourists to the country. Istanbul, which is still the seat of the Eastern Orthodox Church, barely tolerates what is left of the Christian community there. The Church has virtually no sovereignty and is at the mercy of the government and its flock has dwindled to almost nothing, when compared to its vibrant past.If ethnic cleansing and forced conversion has been Turkey’s solution for diversity, take a look at the other country that is supplying weapons and Islamist fighters to topple Assad: Saudi Arabia. There is no country in the world that as intolerant and anti-democratic as Saudi Arabia….“Non-Lethal” SupportHillary Clinton regularly acknowledges that the United States is providing ‘non-lethal’ support to the rebels. There is no such thing as ‘non-lethal’ support. The U.S. claims to be supplying material logistical support and training. That is lethal support. They are training people to kill other people and giving them the logistical means to do so. But to claim that the Americans limit themselves to these forms of support is disingenuous. Turkey and Saudi Arabia are two very close allies of the U.S. Saudi is America’s biggest customer in weapons and military hardware. The Turkish military is trained and armed by America. The weapons come from America, go to Turkey and Saudi and end up in the hands of militant Islamic fighters in Syria. This is not an attempt to make a connection between America and weapons on the ground in Syria. This is the actual flow-chart of weapons from origin to destination: From America to Syria.Geo-Political AgendasIt is in this area where Mr. Landis must seriously be taken to task. When he spoke about his shock when dealing with the Chinese about geo-political concerns in the region, one must wonder what planet he is living on. He claimed that America was helping the ‘good guys’ and China was helping the ‘bad guys’.* One needs to merely look at the public record on the history of the region and the world to find where Washington’s sympathies lie. The best place to access this history is William Blum’s website: Killing Hope: US Military and CIA Interventions Since World War II.If we focus on the Middle East we can find an atrocious record of war, sabotage, coup d’etats, mass-murder, assassinations and the creation of failed states as a result of American foreign policy of global hegemony.America claims to promote democracy….When Mr. Landis goes abroad representing the U.S. government and supporting its policies, let us remember what agenda he is pushing forward. In General Wesley Clark’s 2003 book Winning Modern Wars he wrote that in November 2001 he had visited the Pentagon and was completely stunned when he came across a list of countries that were to have their governments overthrown by the United States. That list included: Iraq, Iran, Syria, Libya, Sudan and Somalia.So when you turn on the evening news and see the chaos, killing and destruction, you will now understand what a work in progress looks like.
Robert Fisk: The bloody truth about Syria’s uncivil war
Those trying to topple Assad have surprised the army with their firepower and brutal tactics
Those trying to topple Assad have surprised the army with their firepower and brutal tactics
By Jean Fleury, General, former Chief of Staff of the French Air Force
LE MONDE | 23.08.2012
LE MONDE | 23.08.2012
….But for aviation to destroy tanks or artillery threatening civilians, it must have the prior control of the sky, that is to say, knocked out air and ground batteries as well as enemy fighter planes.In the case of Libya, it was not too difficult because the dictator’s Air Force had little operational and terrestrial means of defense and his airplanes were quickly destroyed.For Syria, the song is not the same. Its Air force totals approximately 500 combat aircrafts, more than twice ours although some of them only are modern, yet the number and quality of a training directed to a possible war against Israel are a serious contender. We are not big enough to cope.In June, when the Turks wanted to test the Syrian air defense (for any expert, this is evident in the review of published trajectories), the reaction was not long in coming, and the airplane was shot down. To overcome Bashar al-Assad today’s aviation, the whole American war machine must be used as well as the airports of Greece and Cyprus, or the Middle East. For Libya, it is our airforce who led the first raid of liberation of Benghazi. If U.S. assistance was essential for the continuation of the war, we have done no less than a quarter of the protection missions of the population threatened by Gaddafi, placing us at the forefront of the coalition.Against Syria, we would be just a little extra strength under the orders from Washington, it would not be very glorious.As for the no-fly zone demanded by others, it raises exactly the same problem as for destroying Syria’s plane it would require a mastery of the sky even more perfect!It seemed surprising that this view has not been discussed further in France. But there is a good reason for this: it would recognize the weakness of our military aviation.
Syrians are torn between a despotic regime and a stagnant opposition
The Muslim Brotherhood’s perceived monopoly over the Syrian National Council has created an opposition stalemate
By Hassan Hassan, Guardian, Thursday 23 August 2012
The Muslim Brotherhood’s perceived monopoly over the Syrian National Council has created an opposition stalemate
By Hassan Hassan, Guardian, Thursday 23 August 2012
…A year ago this week, the Syrian National Council was formed in Istanbul by a coalition of political forces and figures that presented themselves as society’s representatives. In the absence of a mechanism to determine the power base of each political force, the Muslim Brotherhood came to dominate the council, benefiting from its relations with Islamist-leaning Turkey.The Brotherhood’s perceived monopoly over the council has led to a chronic political stalemate within the opposition and will most likely undermine an orderly transition if the situation persists. But the appointment of Algerian veteran diplomat Lakhdar Brahimi as the new UN-Arab League envoy to Syria, along with the recent defections of high-level technocrats, presents a new opportunity to reverse the group’s domination.…When the Brotherhood was part of the political system, the business community in both Aleppo and Damascus allied itself with the People’s party, a nationalist non-Islamist party, and then to the Ba’ath party. Politically, the business community today is also more likely to ally itself with non-Islamist groups.Also, in both of these significant cities, the business community is socially tied with a local pragmatic clergy that adheres to a classical Sunni religious school similar to that of al-Azhar in Egypt….the country appears set for a war that will continue until the regime falls. Significant segments of society in Syria are torn between a despotic regime that is committing atrocities on a daily basis and a stagnant political opposition that has so far failed to present a viable alternative and is dominated by a group they view suspiciously. That is a torn majority, not a silent majority.
International relief agencies reported an alarming increase in Syrian refugees on Friday, shattering calculations made by the United Nations and spreading fears that the violence in Syria is creating a broader humanitarian crisis that could further destabilize the Middle East.
….
But those forces also have dropped leaflets encouraging people to flee, especially from Aleppo,
suggesting that Mr. Assad may be trying to use refugees to punish Syria’s neighbors, especially Turkey, a former Assad ally that turned on him as the repression in Syria worsened.“It is a way for Assad to put pressure on Turkey,” said Ayman, a Syrian activist working with refugees at the Turkish border, who used only one name for security reasons. “He is seeking to destabilize Turkey.”
Libya Islamists let loose in their frenzy of destruction
Libya Islamists destroy Sufi shrines, library: military
25/08/2012
Libya Islamists destroy Sufi shrines, library: military
25/08/2012
ZLITAN, (Reuters) – Conservative Islamists blew up the tomb of a 15th century Sufi scholar and burned down a library in the Libyan city of Zlitan, a military official said on Saturday, the latest attacks on sites in the region branded idolatrous by some sects.The attackers used bombs and a bulldozer to destroy a complex of shrines that included the tomb of Abdel Salam al-Asmar on Friday and ruined thousands of books at the Asmari Mosque library, said witnesses and Zlitan military council official Omar Ali.Hardliners, many of them emboldened by the Arab Spring revolts, have targeted a number of sites belonging to Islam’s mystical Sufi tradition in Libya, Egypt and Mali over the past year.
Syrian Christians in 2-week blockade by rebel fighters, residents desperate
25 August, 2012, 17:01
25 August, 2012, 17:01
An estimated 12,000 people have spent two weeks blockaded in the Christian town of Rableh, Syria, near Homs in the south. Experiencing a shortage of food and medical supplies, residents could not leave as rebel snipers were shooting at them.The town, close to the border with Lebanon, was liberated by Syrian government forces on Friday, according to Beirut-based Al-Mayadeen satellite channel. These reports are yet to be verified. Sixty militants were reportedly eliminated.Syrians are torn between a despotic regime and a stagnant oppositionHassan Hassan: The Muslim Brotherhood’s perceived monopoly over the Syrian National Council has created an opposition stalemate
How the Syrian Revolution Became Militarized – The Nation
Sharif Abdel Kouddous, August 23, 2012
Sharif Abdel Kouddous, August 23, 2012
Zabadani, Syria — Emad Khareeta says he had no choice but to defect. The 23-year-old member of the Free Syrian Army stands outside his family home in a deserted section of town. Shards of concrete and…“I was ready to die after what I had seen and been through,” he says. “I don’t want to oppress anyone.” He eventually bribed an officer 20,000 Syrian pounds (approximately $300) for a three-day vacation leave. On January 26, Emad left and never returned, making his way back home to Zabadani.Emad is just one of thousands of army defectors who are switching sides in a conflict that began as a nonviolent popular uprising but has since spiraled into an increasingly bitter and polarizing civil war, one that has become a theater for geopolitical interests.The armed opposition to the Assad regime first began to take form in the late summer of 2011, following months of mass demonstrations that were overwhelmingly nonviolent. Facing repeated crackdowns and mass detentions by security forces, protesters began to arm themselves, many by purchasing smuggled weapons from border countries like Lebanon, Iraq and Jordan. The revolt was further militarized by increasing numbers of army soldiers defecting to their local communities and bringing their weapons with them.“They dragged us into arming ourselves,” says Malek al-Tinnawi, a 25-year-old FSA volunteer. He limps badly as he goes to retrieve a newly acquired assault rifle. Two months ago, he was shot through the ankle in clashes with the army. The local doctor inserted a metal rod in his leg to replace the shattered bone. “It’s a good one, isn’t it?” he smiles, brandishing the German-made H&K Model G3 rifle. “Not too used, almost like new.”…
Don’t Fear All Islamists, Fear SalafisBy ROBIN WRIGHT, August 19, 2012, New York Times
As Syrian War Drags On, Jihadists Take Bigger Role (July 30, 2012)
….A new Salafi Crescent, radiating from the Persian Gulf sheikdoms into the Levant and North Africa, is one of the most underappreciated and disturbing byproducts of the Arab revolts. In varying degrees, these populist puritans are moving into the political space once occupied by jihadi militants, who are now less in vogue. Both are fundamentalists who favor a new order modeled on early Islam. Salafis are not necessarily fighters, however. Many disavow violence.In Tunisia, Salafis started the Reform Front party in May and led protests, including in Sidi Bouzid. This summer, they’ve repeatedly attacked symbols of the new freedom of speech, ransacking an art gallery and blocking Sufi musicians and political comedians from performing. In Egypt, Salafis emerged last year from obscurity, hastily formed parties, and in January won 25 percent of the seats in parliament — second only to the 84-year-old Muslim Brotherhood. Salafis are a growing influence in Syria’s rebellion. And they have parties or factions in Algeria, Bahrain, Kuwait, Libya, Yemen and among Palestinians.Salafis are only one slice of a rapidly evolving Islamist spectrum. The variety of Islamists in the early 21st century recalls socialism’s many shades in the 20th. Now, as then, some Islamists are more hazardous to Western interests and values than others. The Salafis are most averse to minority and women’s rights.A common denominator among disparate Salafi groups is inspiration and support from Wahhabis, a puritanical strain of Sunni Islam from Saudi Arabia. Not all Saudis are Wahhabis. Not all Salafis are Wahhabis, either. But Wahhabis are basically all Salafis. And many Arabs, particularly outside the sparsely populated Gulf, suspect that Wahhabis are trying to seize the future by aiding and abetting the region’s newly politicized Salafis — as they did 30 years ago by funding the South Asian madrassas that produced Afghanistan’s Taliban.
The case against intervening in Syria
HENRI J. BARKEY, August 25, 2012
One thing unlikely to come of American involvement: Goodwill.
HENRI J. BARKEY, August 25, 2012
One thing unlikely to come of American involvement: Goodwill.
…Taking sides and delivering power to one group does not always induce the winners to be magnanimous. Iraq is the perfect example of this. It’s sad to say, but civil wars have to be fought and won by locals — and it is generally only after experiencing the horrors of war that the participants learn to compromise….
Alaeddin Boroujerdi, left, head of Iran’s powerful parliamentary committee on national security and foreign policy meets with Syrian Vice President Farouk Al-Sharaa, ending rumors that Al-Sharaa had defected to Jordan in Damascus, Syria, August 26, 2012.Syrian Vice President Farouk al-Sharaa has appeared in public for the first time in weeks, ending speculation that he had defected from President Bashar al-Assad’s embattled government.
Q&A: Free Syrian Army deputy leader, Anita McNaught – aljazeera
Colonel Malik al-Kurdi says opposition fighters only need another two months to take the Assad regime down.
Suez Canal Authority chairman tells Al-Ahram newspaper Egyptian navy refuses to inspect ship’s cargo; President Morsi to attend Tehran summit later this month.
Olmert struck Syrian nuclear reactor in 2007 immediately after Bush refused to do so ‘If you’re not going to act against the reactor, then we are,’ PM told president, says advisor Elliot Abrams. Then, as now on Iran, the US favored diplomacy …
http://www.joshualandis.com/blog/
Βιβλίο βόμβα για τον Kemal: Καμία σχέση με Θεσσαλονίκη, ήταν Αρμένιος
Το άρθρο της ημέρας, που ξεσηκώνει ήδη τεράστιες
αντιδράσεις στους εθνικιστικούς κύκλους της Τουρκίας
και σε λίγο και τους Τουρκολάγνους της Ελλάδας,
δημοσιεύεται στη Zaman.
Ο Orhan Kemal Cengiz, αναφέρεται σε ένα βιβλίο του
Fatih Bayhan, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες
μέρες και στο οποίο ανατρέπονται όσα ξέραμε μέχρι
σήμερα, ότι δηλαδή ο Κεμάλ ήταν Εβραίος που
εξισλαμίστηκε, γεννήθηκε στη Χρυσαυγή Λαγκαδά,
ήρθε στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία έξη ετών και έφυγε
για τις σπουδές του σε ηλικία 18 ετών.
Ο Bayhan γράφει -και υπόσχεται να παρουσιάσει τα ντοκουμέντα- ότι ..
ο Κεμάλ, ήταν Αρμένιος.
Οι πραγματικοί του γονείς ζούσαν στη Μαλάττεια, όπου διέμεναν
πολλοί Αρμένιοι και μετανάστευσαν στη Θεσσαλονίκη, χωρίς τον μικρό
Κεμάλ. Η Zübeyde Hanım που όλοι γνωρίζουμε ως μητέρα του, ήταν στην
πραγματικότητα θεία του.
Ο Κεμάλ έφτασε από τη Μαλάττεια στη Θεσσαλονίκη, όταν ο πραγματικός
πατέρας του πέθανε. Λίγο αργότερα πέθανε και η μητέρα του Ayse και τον
υιοθέτησε η Zübeyde Hanım, που έμεινε γνωστή ως μητέρα του.
Ο συγγραφέας ερεύνησε τα οθωμανικά αρχεία από όπου πήρε επίσημα έγγραφα
για την καταγωγή του Κεμάλ. Βάσει των στοιχείων που έχει στη διάθεση του
ο συγγραφέας, ο Κεμάλ γεννήθηκε στο Akcadag της πόλης Μαλάτια (Μελιτινή).
Το επώνυμο της οικογένειας ήταν Cakirogullari. Πατέρας του Κεμάλ ήταν ο
Mehmet Resat Bey, γνωστός με το ψευδώνυμο Mamo. Το όνομα της μητέρας
του ήταν Ayse. O πατέρας ήταν μέλος της Teskilat-I Mahsusa, της μυστικής
υπηρεσίας που αργότερα ονομάστηκε ΜΙΤ. Τα στοιχεία αυτά ανατρέπουν
όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα για την οικογένεια του.
Was Atatürk an Armenian?
 |
| O συγγραφέας του βιβλίου Fatih Bayan |
origins of Mustafa Kemal Atatürk, the founder of the Turkish Republic.
Radikal reported, according to the forthcoming book “From Mustafa to
Kemal: Atatürk’s Big Secret” by Fatih Bayhan, that the family origins of
Atatürk do not lie in Thessaloniki, as is commonly believed, but instead in the
eastern province of Malatya. Bayhan claims that Atatürk’s family immigrated to
Thessaloniki from Malatya.
According to this new version of his life, Atatürk’s true father and mother were
people who lived in Malatya and Atatürk’s acknowledged mother, Zübeyde
Hanım, was actually his aunt. The writer claims that Atatürk was sent to
Thessaloniki when his actual father died and was adopted by Zübeyde
Hanım when his mother died. The book is said to be based on official
governmental records and documents that are set to be made public for
the first time.
I do not want to bother you with all these details any more. This allegation of
course needs to be proven. However, I would not be surprised if it turns out
to be true. Much of history in Turkey is based on so many lies and legends,
all of which were created to deny some fundamental facts in our past.
Turkish official history “writers” never hesitated to bend history according
to the needs of our official ideology and the state’s so-called “higher interests.”
Malatya was one of the provinces which were heavily populated by Armenians
in the past. If this new version of Atatürk’s origins is true, the first question to
come to mind is why the history writers fabricated the well-known version of his
life. Did they write the official version to disassociate Atatürk from Anatolian
Armenians? If the new story is true, there must be a reason.
The facts of Turkish history are still surrounded by many taboos, some of which
have caused loss of life. You know how the tragic events leading to the
assassination of Hrant Dink began. He simply dared to say that Atatürk’s
adopted daughter Sabiha Gökçen was indeed an Armenian orphan. And
this revelation was followed a lynching campaign and he was killed after that.
Nowadays the walls around the taboos which surround our history seem to be
weakening. Ayhan Aktar keeps writing about some taboos in our history. One
of the stories he tells is about the Dardanelles wars. According to Aktar, one of
the heroes of this war was Cpt. Sarkis Torosyan, a citizen of Armenian descent
in the Ottoman Empire. Torosyan’s story is a heartbreaking one. Torosyan
was a much-decorated gunner wounded while defending the Dardanelles.
He was later transferred to the area where his family had been deported,
modern-day Palestine. There he discovered his sister in rags and heard his
fiancée was dying of tuberculosis. He learned that his parents had been killed
along the way. While he was defending his country to the death, his family and
loved ones had been forcefully evicted from their homes.
 |
| βιβλίο του Bayhan για τη μητριά του Κεμάλ |
This story is of course not written in any schoolbooks, nor is it known by many
people in Turkey. Some may think this story is just a tiny detail in Turkish history,
but I think it’s a very significant and important one. The real story of an Armenian
captain who fought a heroic war in the Dardanelles is a huge burden on the
Turkish conscience. This is because this one single event has the capacity to
bring up all of our painful memories about our long-lost neighbors and about
our past.
As I repeatedly said in this column before, people confront their past by opening
their hearts to the stories of others, by feeling the pain and anguish they
suffered -- a process which has already started in Turkey and in which we
have a very long way to go.΄
Η επικράτηση του Μάο στην Κίνα
Μέσα σε τρία χρόνια οι κομμουνιστικές δυνάμεις κατατρόπωσαν
τον εθνικιστικό στρατό του Τσανγκ Κάι Σεκ63 χρόνια πριν
Της Κατερινας Υ. Γου*
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ εθνικιστών και κομμουνιστών στην Κίνα που ξέσπασε το Ιούνιο του 1946 δεν τερματίστηκε επισήμως ποτέ, και αυτό διότι, σε αντίθεση με ό,τι ισχύει στις περισσότερες συγκρούσεις, νικητές και ηττημένοι δεν συνήψαν συνθήκη για την κατάπαυση του πυρός. Αν και για τους περισσότερους ιστορικούς η ανακοίνωση της ίδρυσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από τον Μάο Τσε Τουνγκ, τον Οκτώβριο του 1949 σηματοδοτεί τη λήξη του εμφυλίου, στην πραγματικότητα η κατάληψη της ηπειρωτικής χώρας από τις κομμουνιστικές δυνάμεις δεν ολοκληρώθηκε πριν από το 1951. Ευλόγως, βεβαίως, ο Οκτώβριος του 1949 πέρασε στην Ιστορία ως ο μήνας κατά τον οποίο τερματίστηκε ο εμφύλιος. Στο τέλος του 1949, και ενώ οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν σε περιορισμένες περιοχές της νότιας Κίνας, ουδείς αμφέβαλλε ότι ο Μάο είχε επικρατήσει.
Οι δύο στόχοι της ευφυούς στρατηγικής του Μάο
Ο θρίαμβος του Μάο είναι απόρροια της έξυπνης στρατηγικής του. Στην αρχή του εμφυλίου δεν έθεσε ως στόχο την κατάληψη αστικών κέντρων ή αχανών περιοχών, αλλά τη σταδιακή εξασθένηση της στρατιωτικής ισχύος του Τσανγκ Κάι Σεκ, ηγέτη των εθνικιστών. Για να πετύχει τον στόχο του, ο Μάο επεδίωκε μάχες όπου μπορούσε να χρησιμοποιήσει το σύνολο σχεδόν της στρατιωτικής του ισχύος εναντίον μικρότερων μονάδων του εθνικιστικού στρατού. Μολονότι, λοιπόν, οι δυνάμεις των εθνικιστών ήταν πολλαπλάσιες εκείνων των κομμουνιστών, με αυτόν τον τρόπο ο Μάο κατόρθωνε να επικρατεί ολοκληρωτικά στα πεδία των μαχών.
Αυτή η στρατηγική της σταδιακής εξασθένισης των δυνάμεων του εχθρού αποδείχθηκε εξαιρετικά πετυχημένη. Από τον Οκτώβριο του 1946 μέχρι τον Ιούνιο του 1947 οι περισσότερες επιθέσεις των εθνικιστών στις «απελευθερωμένες περιοχές» των κομμουνιστών δεν απέδωσαν καρπούς, με αποτέλεσμα ο Τσανγκ Κάι Σεκ, ο οποίος στις αρχές του 1947 πίστευε ότι θα μπορούσε να αποδεκατίσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τις δυνάμεις του Μάο, να απογοητευτεί.
Μια άλλη στρατηγική του Μάο που αποδείχθηκε σοφή ήταν να δίνει προτεραιότητα στην κατάληψη των αγροτικών περιοχών και όχι των πόλεων. Επρόκειτο για μια ευρύτερη αντίληψη, την οποία εφάρμοσε όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά και στην οικονομική του πολιτική. Ο Μάο από νωρίς είχε κατανοήσει ότι η Κίνα ήταν μια γεωργική χώρα και πως η καπιταλιστική οικονομία που άνθιζε στα λιγοστά μεγάλα αστικά κέντρα υπό τον έλεγχο του Τσανγκ δεν θα μπορούσε να επιβιώσει αποκομμένη από τις τεράστιες αγροτικές περιοχές. Γι’ αυτό άλλωστε η αγροτική μεταρρύθμιση αποτελούσε από την αρχή του εμφυλίου βασική προτεραιότητα του Μάο. Ως αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της τακτικής, απολάμβανε τη στήριξη της αγροτικής οικονομίας, την ώρα που τα ελεγχόμενα από τον Τσανγκ Κάι Σεκ αστικά κέντρα βυθίζονταν στο οικονομικό χάος, καθώς ο τελευταίος αδυνατούσε πλέον να συγκρατήσει τις πληθωριστικές πιέσεις. Σύντομα, δε, η έλλειψη προμηθειών κατέστησε απελπιστική την κατάσταση στις μεγάλες πόλεις. Με τις ΗΠΑ να διστάζουν να του παράσχουν οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, η κατάσταση άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία για τον Τσανγκ Κάι Σεκ.
Τον Ιούνιο του 1947 οι δυνάμεις του Μάο πέρασαν για πρώτη φορά από τη στρατηγική άμυνα στις στρατηγικές επιθέσεις και άρχισαν να κερδίζουν έδαφος από τους εθνικιστές. Ο Μάο εκτιμούσε ότι θα εξουδετέρωνε τον στρατό του Τσανγκ Κάι Σεκ εντός τριετίας. Εντούτοις, η έκβαση του πολέμου εξελίχθηκε για τον ίδιο πολύ καλύτερα από ό,τι είχε αρχικά υπολογίσει. Από το 1947 μέχρι το 1948 οι κομμουνιστές είχαν κατορθώσει να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το 99% του εδάφους της Μαντζουρίας και το 85% της γης βόρεια του ποταμού Γιανγκτσέ. Η βόρεια Κίνα ήταν ήδη χαμένη για τον Τσανγκ Κάι Σεκ.
Οι τρεις εκστρατείες μέχρι την είσοδο στο Πεκίνο
Το φθινόπωρο του 1948, ο Μάο διέταξε τρεις «Μεγάλες Εκστρατείες». Από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο του 1948, στην Εκστρατεία «Μουκδέν», οι κομμουνιστές αποδεκάτισαν τα καλύτερα στρατεύματα του Τσανγκ και απελευθέρωσαν όλη τη Μαντζουρία. Για πρώτη φορά δε, ο αριθμός των στρατιωτών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (3.100.000) ξεπέρασε αυτόν των εθνικιστών (2.900.000). Από τον Νοέμβριο του 1948 μέχρι τον Ιανουάριο του 1949, με την Εκστρατεία «Χουάι Χάι», οι κομμουνιστές άνοιξαν τον δρόμο προς τον Νότο. Από τον Δεκέμβριο του 1948 μέχρι τον Ιανουάριο του 1949, με την «Εκστρατεία του Πεκίνου», τα στρατεύματα του Μάο παρέλασαν νικηφόρα στην κινεζική πρωτεύουσα. Υστερα από αυτές τις τρεις εκστρατείες, οι κύριες δυνάμεις των εθνικιστών καταστράφηκαν εντελώς, και η κατάρρευση του καθεστώτος του Τσανγκ έμοιαζε πλέον αναπόφευκτη.
Πολλά ανώτατα στελέχη των εθνικιστών, ακόμα και ο αντιπρόεδρος της εθνικιστικής κυβέρνησης, ο Λι Ζογκ Γεν, τάχθηκαν υπέρ μιας διαπραγμάτευσης με τους κομμουνιστές. Ηλπιζαν να σταματήσουν οι κομμουνιστές στον ποταμό Γιανγκτσέ, τη φυσική διαχωριστική γραμμή μεταξύ της βόρειας και νότιας Κίνας, και να δημιουργηθούν δύο καθεστώτα: στον Βορρά, το κομμουνιστικό καθεστώς, και στον Νότο, το εθνικιστικό καθεστώς. Στη μακρά Ιστορία της Κίνας, η συνύπαρξη δύο καθεστώτων με φυσικό σύνορο τον ποταμό Γιανγκτσέ ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο και η ιδέα ήταν κάθε άλλο παρά ξένη στους Κινέζους.
Οι εθνικιστές πίστευαν ότι ο πεισματάρης Τσανγκ Κάι Σεκ ήταν το κύριο εμπόδιο για τις διαπραγματεύσεις και τον πίεσαν να παραιτηθεί από την προεδρία, τον Ιανουάριο του 1949. Στην πραγματικότητα, ο Τσανγκ Κάι Σεκ εξακολουθούσε να λαμβάνει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις. Ο Μάο, από την άλλη πλευρά, δεν ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί τη συμβιβαστική πρόταση των εθνικιστών. Αφού μπορούσε να καταλάβει ολόκληρη την Κίνα, γιατί να συμβιβαζόταν με τη μισή;
Στην ομιλία του την Πρωτοχρονιά του 1949, χρησιμοποιώντας την ιστορία του Αισώπου, τόνισε: «Εμείς είμαστε ο καλός αγρότης, ενώ οι εθνικιστές είναι το παγωμένο φίδι. Δεν πρέπει να δείξουμε κανένα έλεος στους εχθρούς, αντίθετα, πρέπει να τους καταστρέψουμε ολοσχερώς». Ωστόσο, προκειμένου να δείξει στον λαό ότι η προοπτική της ειρήνης δεν τον άφηνε αδιάφορο, τον Απρίλιο του 1949 ο Μάο έστειλε μια αντιπροσωπεία να διαπραγματευτεί με τους εθνικιστές. Μεταξύ των οκτώ όρων που έθεσε ο Μάο ήταν να κρεμαστούν ο Τσανγκ Κάι Σεκ και οι άλλοι «εγκληματίες πολέμου», καθώς και να εγκαταλείψουν εντελώς την εξουσία οι εθνικιστές.
Η εθνικιστική κυβέρνηση δεν δέχθηκε αυτούς όρους που ισοδυναμούσαν με πλήρη παράδοση. Στις 21 Απριλίου και ενώ οι εθνικιστές είχαν απορρίψει τους όρους του, ο Μάο διέταξε τον Λαϊκό Στρατό να διασχίσει τον ποταμό Γιανγκτσέ. Σε δύο μέρες, οι κομμουνιστές κατείχαν το Νανκίνγκ, την πρωτεύουσα της εθνικιστικής κυβέρνησης που είχε ήδη υποχωρήσει στην Καντόνα. Οι υπόλοιπες μάχες στη νότια Κίνα ήταν πολύ εύκολες για τον Μάο, αφού οι εθνικιστές δεν είχαν πλέον τη δύναμη να αντεπιτεθούν. Στις τρεις η ώρα το μεσημέρι της 1ης Οκτωβρίου του 1949, με τους στρατιώτες του να κυνηγούν ακόμα τους ηττημένους εθνικιστές στη νοτιοδυτική Κίνα, ο Μάο στεκόνταν στην πύλη της Απαγορευμένης Πόλης του Πεκίνου και ανακοίνωνε σε όλο τον κόσμο: «Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ιδρύθηκε». Τον Δεκέμβριο, ο Τσανγκ Κάι Σεκ εγκατέλειψε την πόλη Τσεγκ Ντου, μια από τις τρεις τελευταίες προσωρινές του πρωτεύουσές στην ηπειρωτική Κίνα και πέταξε στο νησί Ταϊβάν. Επιτέλους, μετά τρία χρόνια αιματηρού εμφύλιου πολέμου, ο Μάο Τσε Τουνγκ είχε επικρατήσει του Τσανγκ Κάι Σεκ, εχθρού του από το 1927 και έγινε ο νέος κυρίαρχος της Κίνας.
Παρούσα στη διεθνή σκηνή
Η ιστορία της Κίνας άλλαζε σελίδα και ο διεθνής πολιτικός χάρτης μεταβαλλόταν δραματικά. Από το 1949, ο κινεζικός λαός υπό την ηγεσία του Μάο θα βάδιζε σε έναν καινούργιο δρόμο προς τον εκσυγχρονισμό, όχι μέσω καπιταλισμού ή εκδυτικισμού, αλλά μέσω μιας σειράς σοσιαλιστικών πειραμάτων στην πολιτική, οικονομική, και κοινωνική ζωή. Στις διεθνείς σχέσεις, η κομμουνιστική Κίνα άλλαξε την ισορροπία των δυνάμεων του Ψυχρού Πολέμου στην Απω Ανατολή. Η Κίνα μεταβλήθηκε από σύμμαχο της Αμερικής σε εχθρό της. Ανεξαρτήτως των φιλικών ή όχι σχέσεών της με την ΕΣΣΔ, η Κίνα του Μάο ήταν πλέον στο κομμουνιστικό στρατόπεδο και προσπαθούσε να διαδώσει τον κομμουνισμό τουλάχιστον στις γειτονικές της χώρες, κάτι που οι ΗΠΑ έπρεπε πάση θυσία να αποτρέψουν. Το ξέσπασμα του Πολέμου της Κορέας και οι αλλαγές των πολιτικών της Αμερικής προς τη μεταπολεμική Ιαπωνία, οι οποίες ωφέλησαν την οικονομική απογείωσή της, για παράδειγμα, ήταν δύο από τις άμεσες συνέπειες της ίδρυσης του κομμουνιστικού καθεστώτος του Μάο στην Κίνα. Επιπλέον, η πατριωτική περηφάνια του Μάο οδήγησε τη Νέα Κίνα όχι απλώς στην απαγκίστρωσή της από το άρμα της Αμερικής, αλλά στο να γίνει πλέον ένας ίσος αντίπαλός της στη διεθνή πολιτική σκηνή, στην οικονομία, στον στρατιωτικό τομέα, ακόμα και στον πολιτισμό. Η Κίνα του Μάο πάλευε να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στη διεθνή σκηνή, ένα ρόλο που θεωρούσε πως ταίριαζε στη γεωγραφική της έκταση, στο ένδοξο παρελθόν της και βέβαια στο ιδεολογικό της προνόμιο. Αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
* Η κ. Κατερίνα Υ. Γου είναι υποψήφια διδάκτωρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)