As Turkey's dominant Premier, Recep Tayyip Erdogan has done much to deepen the country's long-troubled institutions of democracy. But he may be remembered instead for his authoritarian streak
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013
Erdogan’s Paradox: Turkish Leader Struggles Between Authoritarianism and Democracy
The Time : Ενοικιάζονται λόρδοι!! (Lords for Hire)
Σκίτσο
στους Sunday Times: Westminster FOR SALE (Η Βουλή προς πώληση)
Με ένα καλό
λομπίστα μπορείς να νοικιάσεις ένα λόρδο (ή μια βαρόνη προκειμένου), ή ένα
βουλευτή να προωθήσει τα συμφέροντά σου υποβάλλοντας ερωτήσεις στη Βουλή και
αναγκάζοντας την κυβέρνηση να ανταποκριθεί και έτσι να προωθήσεις κάτι για το
οποίο διαφορετικά η κυβέρνηση δεν θα δώσει προσοχή. Το νέο αυτό σκάνδαλο
άρχισαν τις τελευταίες μέρες να προβάλουν η μια μετά την άλλη οι βρετανικές
εφημερίδες.
Οι
Κυριακάτικοι Τάιμς την περασμένη Κυριακή (23.6.2013) με
ειδησιογραφικό δύο σελίδων προβάλουν ότι λομπίστες μπορούν πολύ εύκολα να
πείσουν και να χρησιμοποιήσουν κοινοβουλευτικές ομάδες για την προώθηση
επιχειρηματιών πελατών τους. Η εφημερίδα αποκαλύπτει δηλώσεις
συγκεκριμένου λομπίστα, ο οποίος χαρακτηρίζει τους βουλευτές ως να έχουν
προβατικοποιημένη διάνοια που μπορεί να τους κάνει ότι θέλει, το καυχήθηκε σε
δημοσιογράφο, ο οποίος τον προσέγγισε υπό κάλυψη. (Πλαισιώνουν το ειδησιογραφικό τους και με ένα σκίτσο « Η Βουλή προς
πώληση»).
ALL - PARTY TOP TEN
Η εφημερίδα δημοσίευσε και ένα
κατάλογο με 10 βουλευτές και λόρδους (ALL-PARTY TOP 10)
που είναι μέλη , σε δεκάδες κοινοβουλευτικές ομάδες ο καθένας, εκ
μέρους των οποίων υποβάλουν ερωτήσεις κατά διαστήματα με πρώτον τον βουλευτή
για 38 χρόνια Σερ Peter Bottomley ο οποίος ανήκει γράφει, σε 173 τέτοιες
ομάδες. «Ορισμένοι από αυτούς (έγραψε η εφημερίδα) έχουν παρουσιάζει εκθέσεις
που ήταν προς όφελος εκείνων που τους βοηθούν οικονομικά και που παρουσιάστηκαν
σε υπουργούς και επιτροπές κλειδιά του κοινοβουλίου». Εμείς
επισημαίνουμε τον 10ο στη σειρά, τον φιλότουρκο βορειοιρλανδό λόρδο
Kilclooney ο οποίος φέρεται να είναι μέλος σε 51 τέτοιες
κοινοβουλευτικές ομάδες στις 36 εκ των οποίων διατηρεί αξιωματική θέση.
(Σημ. Ο λόρδος Kilclooney
ουσιαστικά είναι ο John David Taylor ο οποίος πήρε το τίτλο του
βαρώνου μετά τις εκλογές το 2001. Υπηρέτησε και ως εκπρόσωπος
του Φόρειν΄ Οφις μεταξύ 1997-2001. Ο εν λόγω λόρδος σε δηλώσεις του δεν
αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, και είναι ένας από εκείνους που
προβάλουν την αναγνώριση των κατεχομένων και των συμφερόντων των Τούρκων στη
Βουλή των Λόρδων δημιουργώντας συζητήσεις υπέρ των τουρκικών συμφερόντων.
Πληροφορίες λένε ότι ο εν λόγω λόρδος κατέχει και σπίτι στο κατεχόμενο Καζάφανη
όπως και άλλος συνάδελφός του).
Εν τω μεταξύ
το έγκυρο περιοδικό The Time στην έκδοσή του ημερ. 8 Ιουνίου 2013, αναφέρει ότι
το πρόγραμμα Πανοράμα του Μπι Μπι Σι, πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ο
Συντηρητικός βουλευτής Patrick Mercer πρόσφερε σε μια υποτιθέμενη εταιρία λόμπυ μαιμού, κάρτα ασφάλειας εισόδου στη Βουλή των Κοινοτήτων έναντι £4,000 λιρών, η οποία (εταιρία) του ζήτησε να υποβάλει ερωτήσεις στη Βουλή σε σχέση με τη Φίτζι. Την επομένη οι Κυριακάτικοι Τάιμς αποκάλυψαν παρόμοια ανάμιξη τριών λόρδων, του λόρδου Cunnigham, λόρδου Mackenzie και του βορειο-Ιρλανδού λόρδου Laird. Ο Cunnigham παρουσιάζεται ως να προσφέρεται να υποβάλει ερωτήσεις και να μιλήσει εκ μέρους μιας εταιρίας ενέργειας μαιμού, έναντι £144,000 το χρόνο!
Συντηρητικός βουλευτής Patrick Mercer πρόσφερε σε μια υποτιθέμενη εταιρία λόμπυ μαιμού, κάρτα ασφάλειας εισόδου στη Βουλή των Κοινοτήτων έναντι £4,000 λιρών, η οποία (εταιρία) του ζήτησε να υποβάλει ερωτήσεις στη Βουλή σε σχέση με τη Φίτζι. Την επομένη οι Κυριακάτικοι Τάιμς αποκάλυψαν παρόμοια ανάμιξη τριών λόρδων, του λόρδου Cunnigham, λόρδου Mackenzie και του βορειο-Ιρλανδού λόρδου Laird. Ο Cunnigham παρουσιάζεται ως να προσφέρεται να υποβάλει ερωτήσεις και να μιλήσει εκ μέρους μιας εταιρίας ενέργειας μαιμού, έναντι £144,000 το χρόνο!
Και οι
τέσσερις τους αρνούνται ότι διέπραξαν κάτι το λάθος αλλά από μόνοι τους ζήτησαν
να ερευνηθούν.
Η δε Observer
έγραψε ότι το σκάνδαλο αυτό δεν ήταν έκπληξη και υπενθυμίζει τη δήλωση
του πρωθυπουργού David Cameron ο οποίος κατά τη διάρκεια του προηγούμενου
σκανδάλου με τα έξοδα των βουλευτών είχε προβλέψει ότι το επόμενο μεγάλο
σκάνδαλο που θα ερχόταν ήταν αυτό με τα λόμπυ. Και ότι στη συμφωνία της
συνεργασίας με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες είχε υποσχεθεί να εισαγάγει
σχετική νομοθεσία, που να ελέγχει τους λομπίστες, όμως μέχρι σήμερα τίποτα δεν έγινε, τονίζει η
εφημερίδα.
Για το ίδιο
θέμα η Guardian επισημαίνει ότι τουλάχιστον ο βουλευτής Patrick Mercer δήλωσε
ότι δεν πρόκειται να ξανα-υποβάλει υποψηφιότητα το 2015, αποχώρησε από το
Συντηρητικό Κόμμα και συνεχίζει ως ανεξάρτητος, όμως
με τους άλλους τρείς λόρδους τίποτα δεν γίνεται θα συνεχίσουν εκεί έστω και αν
οι κατηγορίες εναντίον τους τεκμηριωθούν. Λόγια πολλά,
γράφει η εφημερίδα, αλλά
έργα λίγα.
Φανούλα
Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Λονδίνο
24.6.2013
All-party
top 10
Top 10 list
of the MPs and peers who are members of all-party parliamentary groups
MP/peer
Groups
Officers (chairs, treasurers or secretaries)
Peter
Bottomley
173
29
Davide
Amess
97
15
Andrew
Rosindell
88
44
Mark
Pritchard
81
41
Andrew
George
67
13
Lord
Dubs
66
19
Nigel
Evans
66
2
Tony
Baldry
64
11
Clive
Betts
55
8
Lord
Kilclooney
51
36
Η στρατηγική Ομπάμα για νίκη στη Συρία
Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post
Οι επικριτές του έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν διαθέτει στρατηγική για στρατιωτική νίκη στη Συρία. Στην πραγματικότητα, παρά την απόφασή του την περασμένη εβδομάδα να εξοπλίσει τους αντάρτες, ο Ομπάμα τάσσεται υπέρ μιας διπλωματικής λύσης που θα προκύψει ύστερα από διαπραγμάτευση. Πρόκειται για μια στρατηγική που δημιουργεί σύγχυση και η οποία έχει πολλούς στόχους: ο Ομπάμα θέλει να ενισχύσει τις μετριοπαθείς δυνάμεις της αντιπολίτευσης υπό τον στρατηγό Σαλίμ Ιντρίς, έως ότου γίνουν αρκετά ισχυρές ώστε να διαπραγματευτούν τη συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης. Ο Ομπάμα επιδιώκει να αντιμετωπίσει τις πρόσφατες επιθέσεις της Χεζμπολάχ και των άλλων δυνάμεων που υποστηρίζονται από το Ιράν και οι οποίες βοηθούν τον Σύρο πρόεδρο, Μπασάρ Αλ Ασαντ. Και ταυτόχρονα ο πρόεδρος Ομπάμα θέλει να συγκρατήσει τις αραβικές χώρες από το να πάψουν να στηρίζουν τον Ιντρίς και να αρχίσουν να εξοπλίζουν τους εξτρεμιστές.
Ο Ομπάμα δεν θέλει οι αντάρτες να καταλάβουν τη Δαμασκό, αν στο εσωτερικό τους επικρατούν οι εξτρεμιστές. Και όπως δήλωσε σε συνέντευξή του, την περασμένη Δευτέρα «μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι ότι ορισμένοι από τους πιο αποτελεσματικούς μαχητές στους κόλπους της συριακής αντιπολίτευσης είναι αυτοί που, ειλικρινώς, δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικοί απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες». Για να αντιμετωπίσει την επιρροή των εξτρεμιστών, ο Ομπάμα επιχειρεί να ενισχύσει τον Ιντρίς, με περιορισμένη έως τώρα επιτυχία.
Η λογική που αναπτύχθηκε δημοσίως για την απόφαση του Ομπάμα να εξοπλίσει τους Σύρους αντάρτες ήταν η χρήση χημικών όπλων από τον Ασαντ. Τα βασικά στοιχεία που στηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό είναι γνωστά εδώ και εβδομάδες.
Η κλιμάκωση άρχισε στις 5 Ιουνίου, όταν η Χεζμπολάχ συνέδραμε τις δυνάμεις του Ασαντ στο να εκδιώξουν τους αντάρτες από την Κουσέιρ, πόλη στρατηγικής σημασίας κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο. Λίγες μέρες αργότερα, ο Ιντρίς προειδοποίησε ότι 5.000 μαχητές της Χεζμπολάχ και άλλοι μαχητές τους οποίους στηρίζει το Ιράν, συγκεντρώνονταν κοντά στα προπύργια των ανταρτών στο Χαλέπι. Καθώς η κατάσταση επιδεινώθηκε, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ άρχισαν να απομακρύνονται από την ομάδα «Φίλοι της Συρίας», που στηρίζει τον Ιντρίς, και άρχισαν να υποστηρίζουν ομάδες εξτρεμιστών στη Συρία, ελπίζοντας ότι είχαν περισσότερες πιθανότητες να ανακόψουν τους συμμάχους του Ιράν.
Οι επικριτές του προέδρου, όπως ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν, στηλίτευσαν έντονα τον Ομπάμα ότι στηρίζει με αφελή τρόπο τον Ιντρίς χωρίς να τού εξασφαλίζει τα στρατιωτικά εργαλεία για να νικήσει, όπως η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Ωστόσο, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η συγκεκριμένη πολιτική περιλαμβάνει μια κυνική δόση ρεαλπολιτίκ: ο Ομπάμα δεν επιθυμεί να καταρρεύσει ο Ασαντ πολύ γρήγορα, πριν ο Ιντρίς και οι μετριοπαθείς δυνάμεις του αποκτήσουν τόση ισχύ ώστε να ελέγχουν τη χώρα.
Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι η Συρία απλώς θα καταρρεύσει, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κενό εξουσίας, όπως συνέβη με την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ το 2003. Παρότι στηρίζουν τους αντάρτες, οι ΗΠΑ επιθυμούν ο στρατός, η αστυνομία και η δημόσια διοίκηση της Συρίας να παραμείνουν ως έχουν - ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε μεταβατική κυβέρνηση αργότερα, αφού ο Ασαντ θα έχει απομακρυνθεί από την εξουσία. «Ο τρόπος επίλυσης αυτών των καταστάσεων είναι πολιτικός», είπε ο πρόεδρος Ομπάμα στη συνέντευξή του την περασμένη Δευτέρα. Και επεσήμανε ότι η συριακή αντιπολίτευση αποτελείται «από ξυλουργούς, σιδεράδες και οδοντιάτρους. Ολοι αυτοί δεν είναι επαγγελματίες στρατιώτες». Το μήνυμά του ήταν ότι η κατάσταση αυτή θα χρειαστεί χρόνο για να επιλυθεί.
Είναι χαρακτηριστικό ότι και μετά την ανακοίνωση της περασμένης εβδομάδας για στρατιωτική βοήθεια στους αντάρτες, Αμερικανοί αξιωματούχοι μελετούσαν τη συμφωνία του Ιουνίου 2012 της Γενεύης με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες χώρες για την αλλαγή του πολιτεύματος στη Συρία, στην οποία θα πρωτοστατούν οι ίδιοι οι Σύροι.
Η πολιτική του Ομπάμα στη Συρία δεν είναι όμως τόσο άσκοπη όσο φαίνεται. Εχει ωστόσο το βασικό μειονέκτημα παλαιότερων στρατηγικών με τις οποίες οι ΗΠΑ επεδίωκαν πολιτική αλλαγή, μέσω δυνάμεων που τις αντιπροσώπευαν και οι οποίες είχαν περιορισμένη ισχύ και μικρή λαϊκή υποστήριξη.
Αν ο στόχος του Ομπάμα είναι επίλυση μέσω διαπραγμάτευσης και όχι νίκη στο πεδίο των μαχών, τότε κατά παράδοξο τρόπο είναι πιο επείγον να στηρίξει τον Ιντρίς. Ο Ομπάμα πρέπει να φανεί στους Σύρους ως ισχυρός ηγέτης, που είναι επικεφαλής μιας πειθαρχημένης δύναμης. Διαφορετικά, το μέλλον της Συρίας θα διαμορφωθεί από εξτρεμιστές, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Άφαντος στη Ρωσία ο Σνόουντεν- Σε «τεντωμένο σχοινί» οι σχέσεις με ΗΠΑ
| |||||
| Ο Σνόουντεν δεν επιβιβάστηκε στην πρώτη πτήση Μόσχα-Αβάνα στη λίστα των επιβατών της οποίας υπήρχε το όνομά του, σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ. Σε κρίσιμο σημείο οι σχέσεις ΗΠΑ με Ρωσία και Κίνα. | |||||
Κανείς δεν έχει δει τον Σνόουντεν από τότε που έφθασε στη Μόσχα, την Κυριακή, ενώ οι ΗΠΑ απείλησαν τη Ρωσία με αντίποινα επειδή αρνήθηκε να τούς παραδώσει τον Αμερικανό φυγά, ο οποίος ζήτησε πολιτικό άσυλο στον Ισημερινό. "Ο Έντουαρντ Σνόουντεν έχει πιθανότατα ήδη εγκαταλείψει τη Ρωσία. Κατάφερε να φύγει με άλλη πτήση. Είναι ελάχιστα πιθανό να υπήρξαν κάποιοι δημοσιογράφοι αυτόπτες μάρτυρες της αναχώρησής του», πρόσθεσε η ίδια πηγή. Ο Σνόουντεν δεν επιβιβάστηκε στην πρώτη πτήση Μόσχα-Αβάνα στη λίστα των επιβατών της οποίας υπήρχε το όνομά του. Οι δημοσιογράφοι που επιβιβάστηκαν στο συγκεκριμένο αεροσκάφος της Αεροφλότ δεν τον είδαν μεταξύ των επιβατών. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, πιθανότατα έκλεισε θέση με την επόμενη διαθέσιμη πτήση. Μια άλλη πηγή στους κόλπους των υπηρεσιών ασφαλείας του αεροδρομίου Σερεμέτιεβο της Μόσχας δήλωσε στο Ιτάρ-Τας ότι ο Σνόουντεν παραμένει ακόμα στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου. Ο Σνόουντεν επρόκειτο ν' αναχωρήσει για την Κούβα και στη συνέχεια για τον Ισημερινό όπου έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο. Προειδοποίηση ΗΠΑ σε Ρωσία και Κίνα Ο Λευκός Οίκος κάλεσε τη Ρωσία να «εξετάσει όλες τις επιλογές που έχει διάθεσή της» για να παραδώσει στις αμερικανικές αρχές τον πρώην σύμβουλο της CIA Εντουαρντ Σνόουντεν που κατηγορείται για κατασκοπεία στις ΗΠΑ. "Αναμένουμε οι Ρώσοι να εξετάσουν όλες τις επιλογές που έχουν στη διάθεσή τους και να απελάσουν τον Εντουαρντ Σνόουντεν στις ΗΠΑ», είπε ο Κάρνεϊ υπογραμμίζοντας ότι η Ουάσινγκτον πιστεύει πως ο Σνόουντεν είναι ακόμη στη Μόσχα, μετά την αναχώρησή του από το Χονγκ Κονγκ. Ο Κάρνεϊ υπενθύμισε ότι η νομική συνεργασία με τη Μόσχα έχει εντατικοποιηθεί μετά την επίθεση στον μαραθώνιο της Βοστόνης στις 15 Απριλίου και ότι οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει στη Ρωσία «πολλούς εγκληματίες ύστερα από αίτημα της ρωσικής κυβέρνησης». Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου αρνήθηκε να αναφερθεί στις ενδεχόμενες συνέπειες εάν η Μόσχα δεν απελάσει τον Σνόουντεν, ωστόσο υπογράμμισε ότι οι αμερικανικές αρχές είναι σε επαφή με αρκετές χώρες μέσω των οποίων μπορεί να ταξιδέψει ο Σνόουντεν, αν αναχωρήσει από τη Ρωσία. Επίσης, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι η απόφαση να επιτραπεί στον Σνόουντεν, πρώην σύμβουλο της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ, να φύγει από το Χονγκ Κονγκ «αναμφίβολα» επηρεάζει αρνητικά τις σινο-αμερικανικές σχέσεις. Επικρίνοντας έντονα το Πεκίνο, ο Κάρνεϊ τόνισε πως ο Λευκός Οίκος δεν πιστεύει πως πρόκειται για μια τεχνική απόφαση που έλαβε κάποιος υπεύθυνος της υπηρεσίας Μετανάστευσης στο Χονγκ Κονγκ. "Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της κινεζικής κυβέρνησης να αφήσει ελεύθερο έναν φυγά παρά το ισχύον ένταλμα σύλληψης σε βάρος του και η απόφαση αυτή έχει αναμφίβολα αρνητικές συνέπειες στις σινο-αμερικανικές σχέσεις», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τζέι Κάρνεϊ σε ενημέρωση του Τύπου. "Οι Κινέζοι επιμένουν στην ανάγκη οικοδόμησης σχέσης κοινής εμπιστοσύνης» μεταξύ των δύο χωρών, πρόσθεσε στη δήλωσή του, δεκαπέντε ημέρες μετά την άτυπη σύνοδο ανάμεσα στους προέδρους των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπαμα και της Κίνας Σι Τζινπίνγκ στην Καλιφόρνια. "Καθυστέρησαν ιδιαίτερα τις προσπάθειες αυτές. Αν δεν μπορούμε να υπολογίζουμε πάνω τους ώστε να σέβονται τις νομικές τους υποχρεώσεις στο θέμα της έκδοσης υποδίκων, τότε υπάρχει πρόβλημα. Και αυτό τους το λέμε ευθέως», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος της αμερικανικής προεδρίας. WikiLeaks: Ο Ασάνζ στηρίζει τον Σνόουντεν Ο 'Εντουαρντ Σνόουντεν, ο πρώην σύμβουλος της CIA που κατηγορείται για κατασκοπεία από την Ουάσινγκτον και του οποίου το αμερικανικό διαβατήριο δεν έχει πλέον καμιά ισχύ, αναχώρησε από το Χονγκ Κονγκ την Κυριακή με ταξιδιωτικά «έγγραφα για πρόσφυγα» τα οποία του δόθηκαν από τον Ισημερινό, δήλωσε σήμερα ο ιδρυτής του WikiLeaks Τζούλιαν Ασάνζ. "Για να αναχωρήσει από το Χονγκ Κονγκ την Κυριακή, ο Σνόουντεν έλαβε από την κυβέρνηση του Ισημερινού ταξιδιωτικά έγγραφα για πρόσφυγα», είπε ο Ασανζ σε τηλεφωνική συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο προσθέτοντας ότι η διαδικασία για τη χορήγηση ασύλου περιλαμβάνει «πολλά στάδια». Ο Ασανζ δεν θέλησε να διευκρινίσει τις συνθήκες υπό τις οποίες αναχώρησε ο Σνόουντεν από την Κίνα και είπε απλώς ότι είναι μια «συναρπαστική ιστορία». Ο Σνόουντεν που φαίνεται ότι έφθασε αεροπορικώς στη Μόσχα, έκανε αιτήσεις για χορήγηση ασύλου σε αρκετές χώρες, μεταξύ τους ο Ισημερινός και η Ισλανδία, υπενθύμισε ο εκπρόσωπος του WikiLeaks Κρίστιν Χράφνσονα Ο ρόλος του WikiLeaks είναι να «δημιουργήσει μια σχέση μεταξύ των νομικών ομάδων (του Ασάνζ και του Σνόουντεν) και να τον βοηθήσει στο διάβημά του για να του χορηγηθεί άσυλο», πρόσθεσε. Το WikiLeaks αποκάλυψε επίσης σήμερα ότι «πλήρωσε τις μετακινήσεις» του Σνόουντεν και διευκρίνισε ότι τα «έγγραφα» που αποκάλυψε ο Σνόουντεν για την ηλεκτρονική παρακολούθηση που ασκούν οι ΗΠΑ και η Βρετανία «είναι σε ασφαλή θέση στις κατάλληλες δημοσιογραφικές οργανώσεις». Τέλος ο Ασάνζ απέκλεισε οι ρωσικές και κινεζικές υπηρεσίες ασφαλείας να ανέκριναν τον Σνόουντεν, μια εκδοχή που είχε αναφερθεί. |
Ο εμίρης του Κατάρ παραδίδει την εξουσία στον 33χρονο γιο του
| |
| Ο εμίρης του Κατάρ Σεΐχ Χαμάντ μπεν Χαλίφα αλ Θάνι ανακοίνωσε σήμερα στην οικογένειά του ότι θα παραδώσει την εξουσία στον 33χρονο γιό του Ταμίμ, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα. Τα Ανάκτορα στο Κατάρ ανακοίνωσαν απόψε ότι ο πρίγκιπας διάδοχος σεΐχης Ταμίμ Μπεν Χαμάντ Αλ Θάνι θα ονομαστεί εμίρης και κάλεσαν τους πολίτες να ορκιστούν πίστη στο νέο μονάρχη. Σε ανακοίνωση τα ανάκτορα διευκρινίζουν ότι οι πολίτες του Κατάρ «καλούνται αύριο Τρίτη και μεθαύριο Τετάρτη στο παλάτι για να ορκιστούν πίστη στην υψηλότητά του τον σεΐχη Ταμίμ, που θα είναι ο νέος εμίρης της χώρας». Ο σημερινός εμίρης, ο σεΐχης Χαμάντ Μπεν Χαλίφα Αλ Θάνι, 61 ετών, αναμένεται συνεπώς να ανακοινώσει την παραίτηση του από τον θρόνο υπέρ του γιού του Ταμίμ, ο οποίος θα είναι ο νεότερος βασιλιάς σε μοναρχία του Κόλπου. Η παραίτηση του σεΐχη Χαμάντ θα είναι επίσης η πρώτη στο Κατάρ και στην πρόσφατη ιστορία του αραβικού κόσμου, όπου ουδείς μονάρχης ουδέποτε παραιτήθηκε από τον θρόνο με την θέλησή του. http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_25/06/2013_505629 |
Is secular Turkey dying?
The protests in Istanbul may be the swansong of brutal government by elite in Turkey. But their reign may well still be better than what could come after.
Did a German Officer Prevent the Massacre of the Jews of Eretz Yisrael during World War I?
A version of this article was published in print edition of The Jerusalem Post Magazine on Friday, December 9, 2011, and appears in the Jerusalem Post's online Premium Zone.
Please note the important comments below by the historian Michael Hesemann about the role played by the Vatican in the saving of the Jews of Palestine.
The Ottoman war effort in Palestine in World War I was led by German officers, and their involvement was recorded by the American Colony photographers. German General Erich von Falkenhayn, an able Prussian officer who served as the Chief of Staff of the German Army, was the commander of the Turkish and German troops during the critical 1917-1918 period.
A German photographic collection contains a picture of Falkenhayn leaving Palestine in 1918 and bears an amazing caption which claims that Falkenhayn prevented a Turkish massacre of the Jews of Palestine [Unfortunately, permission was not granted to use the photo, but it can be viewed here]:
Read more http://www.israeldailypicture.com/2011/12/did-german-officer-prevent-massacre-of.html
Διαβάστε περισσότερα...
Please note the important comments below by the historian Michael Hesemann about the role played by the Vatican in the saving of the Jews of Palestine.
The Ottoman war effort in Palestine in World War I was led by German officers, and their involvement was recorded by the American Colony photographers. German General Erich von Falkenhayn, an able Prussian officer who served as the Chief of Staff of the German Army, was the commander of the Turkish and German troops during the critical 1917-1918 period.
A German photographic collection contains a picture of Falkenhayn leaving Palestine in 1918 and bears an amazing caption which claims that Falkenhayn prevented a Turkish massacre of the Jews of Palestine [Unfortunately, permission was not granted to use the photo, but it can be viewed here]:
"Falkenhayn and the German Staff need to be credited with have [sic] prevented an Ottoman genocide towards Christians and Jews in Palestine similar to the Armenian suffering. Wikipedia: 'His positive legacy is his conduct during the war in Palestine in 1917. As his biographer Afflerbach claims, "An inhuman excess against the Jews in Palestine was only prevented by Falkenhayn's conduct, which against the background of the German history of the 20th century has a special meaning, and one that distinguishes Falkenhayn."'" (1994, 485)
Read more http://www.israeldailypicture.com/2011/12/did-german-officer-prevent-massacre-of.html
The International Fallout From the Gezi Crisis
So far, much of the attention on Turkey’s Gezi Park protests has focused on domestic politics, on tactical errors by both sides, or on Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan’s electoral motives.
As the cycle of protests and repression winds down, it is time to look at the international dimension of the demonstrations. That doesn’t mean the claim that Turkey is the victim of a foreign conspiracy, or the many statements by the UN and international NGOs, but the real impact of the crisis on Turkey’s relations with the United States and the EU.
The U.S. administration entertains a security-based relationship with the Erdoğan government. So it is not surprising that the words from Washington have been softer than those from Berlin, Brussels, or Stockholm. What matters most for the United States is ensuring that its main interests are served; these include the Incirlik air base, the U.S. missile defense shield, a normalization of Turkish-Israeli relations, and the NATO shield against Syria. The United States is also keen to dissuade Ankara from taking any autonomous initiatives on Syria.
Iran, Turkey, and the Non-Arab Street
Anne-Marie Slaughter
PRINCETON – To Western eyes, Middle East politics have again been stood on their head. Iran’s theocratic mullahs allowed the election of Hassan Rowhani, a man who announced in his first speech as President-elect that his victory is “the victory of wisdom, moderation, and awareness over fanaticism and bad behavior.”
Iranians, apparently surprised that the candidate whom a majority of them had backed (over six harder-line candidates) had won, poured into the streets and hailed a victory “for the people.” To be sure, it was a carefully controlled election: all candidates who might actually have challenged Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei’s authority were disqualified in advance. But, within those limits, the government allowed the people’s votes to be counted.
Next door, in Turkey, the West’s favorite Islamic democrat, Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan, was using bulldozers, tear gas, water cannon, and rubber bullets to clear central Istanbul’s Taksim Square and Gezi Park of peaceful protesters who would not bend to his will. Erdoğan’s theory of government seems to be that, because he was elected by a majority of Turks who still support him, anyone who opposes him is a terrorist or a pawn of sinister foreign forces. He appears to see no room for legitimate opposition, for the idea that today’s majority can be tomorrow’s minority and that the rules of the game must allow both to be heard.
Read more at http://www.project-syndicate.org/commentary/iran--turkey--and-the-non-arab-street-by-anne-marie-slaughter#03Set8yi2FVYbYeQ.99
'EU negotiations with Turkey should be frozen'
The EU should freeze accession talks with Turkey while protests continue in the country, German member of the European Parliament, Renate Sommer, tells DW. She says Turkey's prime minister is acting "un-European."
DW: The European Parliament has strongly criticized the escalating violence in Turkey and the approach the government has taken to protesters. Ireland, as the current president of the European Council, wanted to restart accession talks with Turkey on Wednesday. Now, it seems that will be impossible. No new chapters in negotiations will be opened. Is that the right step?
Renate Sommer: I think it is the right step because we have to remain consistent. If a new chapter was opened then it would look like we accept what Prime Minister Recep Tayyip Erdogan is doing. The situation is so bad that we can no longer just stand by and watch what is happening. One has to send a clear signal and say at the moment we cannot open any new negotiation chapters.
The talks with Turkey have been rocky for years. Only the non-critical issues are being addressed. Not a single chapter has been closed because Turkey continues not to recognize Cyprus as an EU member. Would you say that enough is enough and it's time for the talks to be completely canceled or frozen?
The Old Ways Die Hard in Turkey
Christophe Deloire
"I have worked in war zones but Taksim was terrible", said freelance journalist Ahmet Sikon June 11, 2013. "The security forces were hunting people down. Media personnel are targeted twice over. By demonstrators who think they are siding with the government and not covering events properly. And by the security forces, who deliberately fire at us."
On the evening of June 15th, protests that had rocked Istanbul for the past three weeks came to a tipping point. Police swarmed Gezi Park, the epicentre of Turkey's recent anti-government demonstrations, and unleashed a wave of violence and arbitrary arrests on protesters and journalists alike. According to eyewitnesses, protesters were mercilessly beaten and gassed, including in the hotels where they took refuge, while journalists were targeted by police with beatings, detainments and arrests.
This, unfortunately, is the norm in Turkey. After clearing out Taksim Square on June 11, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan then made good on his promise to clear out Gezi Park. Since demonstrations began in May, Turkey's fledgling democracy has been shaken to its core. Over the past decade, Turkey has made astonishing economic and political progress, but recently progress has stalled on the political front. And while Gezi Park might have caught much of the world off-guard, the protests embody the political inertia of Turkey's past, as civil society has come head-on with the AKP's stalling democratization process. One glaring example is the repression of the media.
Turkey divided more than ever by Erdoğan's Gezi Park crackdown
Authoritarian response to mass protests has left the once all-powerful prime minister weakened at home and abroad
Protesters in Taksim Square as the anti-government demonstrations entered their 10th day. Photograph: Lam Yik Fei/Getty
Riot police fire tear gas to disperse protesters near Taksim Square. Six people were killed and some 4,000 injured in the fierce clashes. Photograph: Sedat Suna/EPA
'Erdem Gunduz’s protest was both an affront and a question for the authorities: beat him? Why? He’s just standing there. Leave him alone? Then he wins, doesn’t he?' Photograph: Vassil Donev/EPA
Turkey's prime minister, Recep Tayyip Erdogan, has turned 'an insignificant protest in a scrubby little park into a national emergency.' Photograph: Adem Altan/AFP/Getty
Διαβάστε περισσότερα...
The glaziers and joiners were busy this week, fitting up the offices ofTurkey's main opposition party with a new reinforced glass entrance. The night before, with Istanbul city centre thronged with hundreds of protesters and riot police, a mob of 20 men bearing knives and sticks arrived at the branch office of the People's Republican party (CHP). They failed to break in so prised up paving stones and hurled them at the front door.
Two evenings later on Taksim Square, the anti-government protestmovement, battered but unbowed after being tear-gassed, beaten and hosed out of the adjacent Gezi Park to make way for freshly planted begonias, adopted a new peaceful ruse. Scores of young people stood silently, many reading books, in an act of civil disobedience against a government they say does not listen to them.
By Wednesday evening the "standing people" on the square were opposed by a handful of other quiet youths, pro-government demonstrators deliberately lining up in front of them.
On the square and at the party offices, streets and parks of Istanbul, the sense is of a city deeply and dangerously divided. There is no suggestion that the government is behind its supporters' street agitation. But Recep Tayyip Erdoğan, the prime minister, has opted in his violent and confrontational response to three weeks of unprecedented unrest to split Turkey in two: a country of "friends and foes", "us and them", "majorities and minorities".
"He sees any form of dissent as treason," said Edhem Eldem, a university historian of Ottoman Turkey.
Protesters in Taksim Square as the anti-government demonstrations entered their 10th day. Photograph: Lam Yik Fei/Getty
Oğuz Kaan, the CHP leader in Istanbul, absolves Erdoğan of any direct blame for the attack on his office. But Kaan added: "The prime minister's speeches are full of wrong words, lies. He's trying to polarise. That's why attacks like this are no surprise. He is kind of promoting this kind of thing."
Throughout June, hundreds of thousands of people from all walks of life have taken to the streets, giving birth to a new media-savvy social movement, while also triggering a formidable and ferocious reaction from Erdoğan himself, whose party also mobilised hundreds of thousands at a string of rallies to demonstrate bedrock support for the prime minister.
Less than 24 hours after ordering the brutal eviction by riot police of the Gezi Park protesters last weekend, a couple of miles away by the Sea of Marmara, Erdoğan performed for two hours in front of some 300,000 supporters who idolise the prime minister, delivering an aggressive tour de force.
"We are here to show our support for our prime minister," said Halime Taş, 20. "We stand behind him in everything he does and says."
Logistically, it was a triumph, underlining the peerless efficiency and organisational capacity of the political machine he controls, the Justice and Development party (AK), which he founded in 2001 and has governed Turkey since the 2002 election.
Ahmet Insel, a political scientist, said: "It's a huge bloc, a huge machine. No one can challenge him. Very well organised, very well funded. And you can't ignore the militancy of the AK."
In a bravura performance tinged with paranoia, whether genuine or feigned, Erdoğan saw "his Turkey" ringed by enemies everywhere – international finance, the BBC, extremists, terrorists, the feeble political opposition, foreign powers. "Those who work against Turkey will tremble with fear," he warned, vowing to hold accountable all those who had supported "terrorists".
He singled out Turkey's middle-class professionals for retribution if they were deemed to be aiding the burgeoning resistance to a government increasingly seen as capricious and intrusive. Doctors, teachers, university staff, hoteliers, bankers, lawyers, journalists and the social media were all warned.
Human rights groups are worried that the government clampdown will turn into an indiscriminate witch-hunt.
Amnesty International's Andrew Gardner, Turkey researcher for Amnesty International, said: "His rhetoric from the start has been negative and inflammatory, provocative. But his speeches have increasingly turned not only against protesters but also against people who defend the rights of protesters."
On Tuesday of last week, in a move that one lawyer described as "unlawful from beginning to end", 44 lawyers were briefly detained after publicly reading a press statement in support of the Gezi Park demonstrations in the main Istanbul courthouse.
Over the past two weeks, several journalists have also been detained, along with a doctor and two nurses who had been working in a makeshift health clinic near Taksim Square.
There have also been reports of journalists trying to cover the unrest being beaten by police, while some said officers forced them to delete footage from their cameras. Medics were reportedly attacked by the police as they were trying to treat injured protesters.
"They shot six rounds of tear gas at our clearly marked field hospital," said one paramedic. "They aimed directly at us. If that's not an attempt to hinder our work, I really don't know what is."
The German Hospital, just off Taksim Square, also came under attack from police using tear gas and water cannon when protesters sought shelter there. "It's a serious crime to attack health facilities," said the paramedic, who wished to remain anonymous. "It's a breach of human rights regulations."
Riot police fire tear gas to disperse protesters near Taksim Square. Six people were killed and some 4,000 injured in the fierce clashes. Photograph: Sedat Suna/EPA
The Turkish health ministry also threatened to start court proceedings against volunteer doctors and nurses.
According to the Istanbul Bar Association, 883 people have been detained in the city since the protests began, including a group of peaceful protesters doing nothing but standing in Istanbul's main Taksim Square in a powerful act of civil disobedience. The majority have since been released, but the number of people still in police custody is unclear.
"He's really very angry with a lot of people," Emma Sinclair-Webb, Turkey researcher at Human Rights Watch, said of Erdoğan. "It is worrying that he vows to go after them one by one."
The government has also vowed to crack down on social media. Last Monday, the interior minister, Muammer Güler, said: "We are working on the social media. We believe we need to do some legal regulations there."
While the deputy prime minister, Hüseyin Çelik, insisted that "nobody should expect a ban on social media", the government launched an investigation into the 5m or so tweets posted in relation to the protests, scouring the internet for what it called "provocateurs".
But the hardline response only seemed to embolden rather than frighten. Responding to the government's threats to hunt down cyber-offenders, the left-wing Turkish hacking group Redhack immediately said it would take all responsibility for tweets deemed "provocative" by the authorities. "We would take the blame with pleasure," it said.
"We have posted all tweets and hacked thousands of people's computers. Don't take on the innocent ones, we are here," it tweeted. "All accounts that retweet Redhack, write about Redhack, or organise the resistance, were hacked by us."
On 5 June, 29 people were detained for messages they had posted on their Twitter accounts about protests. While all of them were released, some fear that the government will tighten censorship of shared content on the internet.
"The AK has turned from victim to oppressor," said Insel. "For the past three years, the government has become increasingly authoritarian. It seems clear that Erdoğan has reached his own limits on democratisation."
If the crackdown was aimed at striking fear among those members of the public sympathetic to the protesters and deterring wider participation, the impact so far has appeared limited, with the resistance using humour, irony and satire to laugh at the government to dispel the apprehension.
Forcefully removed from the park that was the crucible of the protests, the dissidents have staged evening debates all week in district parks across Istanbul, discussing local and national politics and how to proceed.
Ayşe Çavdar, a journalist who has taken part in the protests, argued that the demonstrations had fundamentally changed the understanding of participatory democracy in Turkey.
"After [the military coup in 1980] the state slapped labels on all of us, and we acted only within the confines of these labels. We were afraid of each other, distrusted each other. The Gezi protests have erased all of them.
"In my opinion we owe Tayyip Erdoğan a debt of gratitude," she added. "He brought us all together, he turned every inch of the pavement, every tree, and every flower into a political arena. We are very happy about what is happening in Turkey."
Undeterred by violence or the threat of arrests, protesters have found ways of circumventing heavy-handed government crackdowns, countering police brutality and state force with peaceful, creative ways of protesting, such as the now-ubiquitous "standing people" all over Turkey, satire and their own independent media.
'Erdem Gunduz’s protest was both an affront and a question for the authorities: beat him? Why? He’s just standing there. Leave him alone? Then he wins, doesn’t he?' Photograph: Vassil Donev/EPA
"The protests have created a new civil society and unprecedented solidarity amongst people in Turkey," Çavdar explained. "People think of each other, take responsibility for each other."
On Tuesday night, hundreds of people met in Abbasağa park in the seaside district of Beşiktaş to discuss strategy and the concerns of protesters involved in the movement. They used silent hand signs to show agreement and disagreement – so as not to wake local residents living near the park.
"We need to talk to the shopowners and retailers in Sultanahmet," one speaker said, referring to the city's busy tourist area. "With the drop in tourism, they are afraid for their businesses. We need to show them that we are on their side."
In other parks, people decided to volunteer for free summer schools for children from poorer neighbourhoods and to set up centres for street children.
Similar meetings were held all over the city, with lists and times for meetings distributed via social media, their number growing every day. District debates are planned in 35 Istanbul parks on Thursday evening.
Whether this flowering of social activism coalesces into a more focused, organised political movement or simply peters out is unclear. What is certain is that the participants remain frustrated and uncowed by Erdoğan's uncompromising response.
"It's mostly about culture, about values," said Koray Çalışkan, a political scientist who is heavily involved active in the protests. "Erdoğan has been so powerful for 10 years that he believes his own stories now. Until Gezi Park there was a real fear. Now we've passed that boundary and people don't care."
Despite comparisons with the Arab spring or the "colour revolutions" in post-Soviet Europe, the Turkish events are unique: the uprising is not aimed at toppling a government or against a dictatorship, nor fuelled by economic grievances. The protesters are not calling for free elections because they are already free, and Erdoğan has won the last three with a rising share of the vote.
Rather, the protesters are rebelling against traditional Turkish paternalism, the prime minister's preaching about lifestyle choices (ranging from abortion rights to dietary choices of which bread to eat and how much salt to add to one's food). His attempts to personally micro-manage the proposed demolition of one inner-city Istanbul park to make way for yet another shopping centre was merely the spark that lit the fire of protest.
"How can a whole society become a prisoner of the will of one person, of one person's mood?" said Insel. "We want to be heard. We want to be respected. It's a cultural and a libertarian struggle."
He describes Turkey as a "random democracy" where rights, liberties, and choices can frequently depend on the whim of the most powerful man in the country.
"Erdoğan is a control freak under the influence of too much success," said Eldem. "He rules by force of numbers. In the past most would have considered this entirely legitimate. But Gezi Park is about the feeling that things cannot work that way any more. It may open the way to a new politics."
Whether hope or fear prevails, it is not yet clear if the past three weeks have produced any winners. But there is a growing consensus that the prime minister, while strong and popular, has already lost a lot, that Erdoğan's crude and intolerant attempt to force an end to the revolt has left him tarnished.
Turkey's prime minister, Recep Tayyip Erdogan, has turned 'an insignificant protest in a scrubby little park into a national emergency.' Photograph: Adem Altan/AFP/Getty
His big strategic aim has been to rewrite the Turkish constitution to turn a parliamentary democracy into a presidential system vested with sweeping new powers and that he would become that first executive president.
Most analysts say that ambition is now doomed, that the AK may forfeit 10% of its electoral support. Erdoğan is regarded as having lost much of his international lustre. Insel adds that he is no longer seen at home as someone who can handle a crisis with aplomb. And there may also be a knock-on effect on the fragile prospects for historic peace talks to end Turkey's 30-year-old Kurdish insurgency.
"Erdoğan wants to remodel society, not only economically, but morally and culturally, to leave his mark on society," said Insel. "He has reached his limits."
Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013
Erdogan loses support among Balkan migrants
In Turkey, migrants from the Balkans have traditionally supported Prime Minister Erdogan. But it looks as if the forced clearance of Gezi Park may have cost the Prime Minister some of that support.
Recep Tayyip Erdogan's speech in Istanbul on June 16 was in effect a response to the anti-government protests. The Turkish Prime Minister addressed hundreds of thousands of supporters the day after police used water cannons and tear gas to clear Gezi Park of protesters.
"I want you to shout so loudly that Sarajevo and Zenica can hear you," Erdogan told the audience, and saluted the people of Macedonia and Kosovo as well. Many Turkish Muslims in the Balkans have long been staunch supporters of Erdogan's conservative AKP party. His political and economic involvement in the region has usually won him their votes in the past.
Esat Günay, whose ancestors left Bosnia for Turkey more than 50 years ago, says the Balkans are still very important to them. "If the people there are content, we are content. We're pleased that Erdogan involves the Balkans," he says.
Το τίμημα της πίστης τους πληρώνουν και οι αλεβίτες
The New York Times
Η συνοικία Μέτζε 86 της Δαμασκού αποτελείται από πυκνοκατοικημένα, στενά δρομάκια, γεμάτα από αφίσες με το πρόσωπο του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ. Το προεδρικό παλάτι βρίσκεται, άλλωστε, πολύ κοντά και η περιοχή κυριολεκτικά ασφυκτιά από άνδρες των υπηρεσιών ασφαλείας του καθεστώτος -οι οποίοι είναι οπλισμένοι σαν αστακοί- και στρατιώτες. Ουδείς μπορεί να εισέλθει στα στενά της Μέτζε 86, αν δεν συνοδεύεται από κάποιον κυβερνητικό αξιωματούχο ή έναν γνωστό κάτοικο της συνοικίας. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της, φυσικά, είναι μέλη της μουσουλμανικής αίρεσης των αλεβιτών, από τα χωριά των οποίων κοντά στα παράλια της Μεσογείου κατάγεται και η οικογένεια Ασαντ. Για πολλούς Σύρους, αν όχι για τους περισσότερους, η Μέτζε 86 είναι ένα τρομακτικό μέρος, το μεγαλύτερο προπύργιο των αξιωματικών του καθεστώτος και της διαβόητης παραστρατιωτικής οργάνωσης Σαμπίχα, τα «φαντάσματα», όπως τους αποκαλούν. Αυτοί ακριβώς είναι οι άνδρες που κατηγορούνται για τους βασανισμούς και τις σφαγές αμάχων στη Συρία. Ορισμένοι από τους γηραιότερους της συνοικίας είναι βετεράνοι των ταξιαρχιών Αμυνας του Χαφέζ Ασαντ που έλαβαν μέρος στη σφαγή του 1982 στη Χάμα. Σήμερα, ωστόσο, η Μέτζε 86 διακατέχεται από μια έντονη αίσθηση μαρτυρίου. Στους δρόμους οι αφίσες του προέδρου Ασαντ συνυπάρχουν με τις φωτογραφίες των νεκρών στρατιωτών.
Η Ιμπτισάμ Αλί Αμπούντ υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το οικογενειακό της σπίτι στην επαρχία όταν ο σύζυγός της, ένας αλεβίτης αξιωματούχος ονόματι Μουχσίν, δολοφονήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο. Η Ιμπτισάμ είναι πενήντα ετών, αλλά δείχνει είκοσι χρόνια μεγαλύτερη -το πρόσωπό της είναι γεμάτο ρυτίδες. Δίπλα της στέκεται ο γιος της, ο μόλις 17 ετών Τζαφάρ. «Πότε δεν διαχωρίζαμε τους ανθρώπους ανάλογα με το θρήσκευμά τους» λέει η Ιμπτισάμ: «Τώρα θέλουν να μας σφάξουν». Ο σύζυγός της δολοφονήθηκε από έναν μηχανικό αυτοκινήτων, τον Αγιάμ. Η Ιμπτισάμ θυμάται ότι ο Αγιάμ δειπνούσε συχνά στο τραπέζι τους και πως είχε δανειστεί χρήματα από τον σύζυγό της δέκα μέρες πριν τον σκοτώσει. Ο Μουχσίν δεν έδωσε ποτέ σημασία στις προειδοποιήσεις της Ιμπτισάμ που του έλεγε πως ο Αγιάμ συνεργάζεται με σουνίτες αντάρτες. «Ο Αγιάμ είναι φίλος μου έλεγε» θυμάται η Ιμπτισάμ. Μια μέρα βγήκε για μια δουλειά και δεν επέστρεψε ποτέ. Το άψυχο κορμί του βρέθηκε ένα 24ωρο αργότερα σ’ ένα οικόπεδο. Είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι. Στη συνέχεια κάποιοι πυρπόλησαν το κατάστημα σέρβις αυτοκινήτων της οικογένειας και μια ομάδα πέντε ανδρών περικύκλωσε τον μικρό Τζαφάρ. «Θα έχεις την τύχη του πατέρα σου, αν δεν φύγεις από εδώ» τον απείλησαν.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μέτζε 86 έχουν μια παρόμοια τραγική ιστορία να διηγηθούν. «Κάθε σπιτικό έχει μια θλιβερή ιστορία» λέει ένας απ’ αυτούς. «Νομίζουν πως επειδή είμαστε αλεβίτες, είμαστε πλούσιοι ή έχουμε απευθείας πρόσβαση στον Ασαντ. Κοιτάξτε, όμως, πώς ζούμε».
Κανείς δεν το λέει ευθέως, η αίσθηση που κυριαρχεί όμως είναι πως και οι αλεβίτες της Μέτζε 86 νιώθουν και αυτοί με τον τρόπο τους θύματα του καθεστώτος. Πώς αισθάνονται οι αλεβίτες για τον Ασαντ και τι πιστεύουν για το μέλλον τους; Ευθεία απάντηση δεν δίνεται. «Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η κάθε σέχτα ή εθνότητα μάχεται πλέον για την επιβίωσή της» λέει ο Σαγίντ Αμπντουλάχ Νιζάμ. «Για όλες τις μειονότητες είναι λες και μπήκαμε σ’ έναν μακρύ διάδρομο όπου δεν υπάρχει ίχνος φωτός».
Υπέβαλε παραίτηση ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός
| Μόλις δύο εβδομάδες αφού ανέλαβε το αξίωμα. | |||
Δεν είναι ακόμα σαφές εάν και κατά πόσον ο Αμπάς θα αποδεχθεί την παραίτηση του Χαμντάλα, ακαδημαϊκού και ανεξάρτητου πολιτικού η κυβέρνηση του οποίου συνεδρίασε για πρώτη φορά μόλις την περασμένη εβδομάδα. Κυβερνητική πηγή είπε στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ότι ο Χαμντάλα προέβη στην αιφνίδια, απροσδόκητη κίνηση αυτή λόγω μιας «διένεξης για τις εξουσίες του». Η κυβέρνηση του Χαμντάλα αποτελείται στην μεγάλη πλειονότητά της από μέλη της Φάταχ του Αμπάς. Πολιτικοί αναλυτές είχαν αμφισβητήσει εξαρχής το εάν και κατά πόσον είχε περιθώρια ελιγμών. Ο προκάτοχός του Σαλάμ Φαγιάντ, ένας οικονομολόγος με σπουδές στις ΗΠΑ, παραιτήθηκε τον Απρίλιο έπειτα από έξι χρόνια στην εξουσία που σημαδεύτηκαν από οικονομικές προκλήσεις και αντιπαλότητες με πολιτικούς της Φάταχ, οι οποίοι ανυπομονούσαν να πάρουν στα δικά τους χέρια τους μοχλούς της εξουσίας. Μετά τον σύντομο εμφύλιο πόλεμο που είχε ξεσπάσει το 2007 ανάμεσα στην υποστηριζόμενη από την δύση Φάταχ και την ισλαμιστική Χαμάς οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν κοινοβούλιο, ούτε έχουν διεξάγει εθνικές εκλογές. Ο Αμπάς διαθέτει περιορισμένη αυτονομία και κυβερνά στην –κατεχόμενη από το Ισραήλ– Δυτική Όχθη, ενώ η Χαμάς, η οποία είχε κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές του 2006, έχει δικό της πρωθυπουργό στη Λωρίδα της Γάζας. Πηγή: AMΠE |
Οι Ταλιμπάν διχάζουν Ουάσιγκτον - Καμπούλ
Ο Καρζάι διέκοψε τις συνομιλίες για τις αμερικανικές βάσεις
Reuters, AP
Μακρύς και ναρκοθετημένος αποδεικνύεται ο δρόμος προς ειρήνευση στο Αφγανιστάν, που φάνηκε να ανοίγει προχθές με την αναγγελία απευθείας διαπραγματεύσεων μεταξύ των ΗΠΑ και των Ταλιμπάν. Λίγες ώρες μετά τα εγκαίνια «πολιτικού» γραφείου των Ταλιμπάν στην Ντόχα του Κατάρ, όπου αναμένεται να αρχίσουν σήμερα οι διαπραγματεύσεις, ο Αφγανός πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι αποφάσισε να αναστείλει τις διαβουλεύσεις της κυβέρνησής του με τις ΗΠΑ για το μέλλον της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη χώρα του.
Ο τέταρτος γύρος συνομιλιών ανάμεσα στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας του Αφγανιστάν και εκπροσώπους της Ουάσιγκτον, που επρόκειτο να αρχίσει χθες, αφορούσε τον αριθμό αμερικανικών βάσεων και στρατιωτών που θα παραμείνουν στη χώρα μετά την αποχώρηση των νατοϊκών στρατευμάτων το 2014. Προ δύο ημερών, η πολυεθνική δύναμη του ΝΑΤΟ (ISAF) παρέδωσε την ευθύνη ασφαλείας για ολόκληρη την επικράτεια στον κυβερνητικό στρατό του Καρζάι, που αριθμεί περί τους 350.000 άνδρες.
Η απόφαση για αναστολή των συνομιλιών ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου του Καρζάι, Αϊμάλ Φάιζι, ο οποίος επικαλέστηκε «ανακολουθίες ανάμεσα στις δηλώσεις και τις πράξεις της αμερικανικής κυβέρνησης σχετικά με τις ειρηνευτικές συνομιλίες». Σε γραπτή δήλωση της προεδρίας τονίζεται: «Η αφγανική κυβέρνηση δεν θα συμμετάσχει στις συνομιλίες της στον βαθμό που η ειρηνευτική διαδικασία δεν διευθύνεται από Αφγανούς».
Εκείνο που κυρίως ενόχλησε την Καμπούλ ήταν το γεγονός ότι οι Ταλιμπάν δεν περιορίστηκαν στο να ανοίξουν ένα γραφείο για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων, αλλά του έδωσαν διαστάσεις πρεσβείας του «Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν», όπως ονόμαζαν τη χώρα όταν ασκούσαν εξουσία, από το 1996 έως το 2001. Η κίνησή τους έγινε πιο προκλητική με την ανάρτηση της λευκής σημαίας του «Εμιράτου» στο γραφείο τους, στην Ντόχα, σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις που είχε λάβει η Καμπούλ από την Ουάσιγκτον. Παρ’ όλα αυτά, αμερικανική αντιπροσωπεία έφτασε χθες στην Ντόχα για να συμμετάσχει στη σημερινή έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν.
Οι αμφιβολίες για το μέλλον των διαπραγματεύσεων ενισχύθηκαν από την αιματηρή επίθεση εναντίον νατοϊκής περιπόλου τη νύχτα της Τρίτης, η οποία κόστισε τη ζωή σε τέσσερις στρατιώτες. Η επίθεση, την ευθύνη της οποίας ανέλαβαν οι Ταλιμπάν, εκδηλώθηκε στην περίμετρο της τεράστιας στρατιωτικής βάσης του Μπαγκράμ, που στεγάζει περί τους 20.000 στρατιώτες. Με την κίνησή τους αυτή οι Ταλιμπάν κατέστησαν σαφές ότι δεν εννοούν να σταματήσουν την ένοπλη δράση, προτού υπάρξουν απτά αποτελέσματα στις ειρηνευτικές συνομιλίες, όπου αναμένεται να θέσουν ως ζήτημα προτεραιότητας την απελευθέρωση των στελεχών τους που κρατούνται στο Γκουαντάναμο. Η αξίωση αυτή συνιστά ακανθώδες πρόβλημα για την κυβέρνηση Ομπάμα, καθώς είναι βέβαιο ότι μια παρόμοια απόφαση θα συναντούσε σοβαρότατες αντιδράσεις από το Κογκρέσο.
Σε πείσμα των δυσκολιών, ο Μπαράκ Ομπάμα εξέφρασε συγκρατημένη αισιοδοξία για τις προοπτικές ειρήνευσης στο Αφγανιστάν και καλωσόρισε την ανάληψη ευθύνης στον τομέα της ασφάλειας από την κυβέρνηση: «Πιστεύουμε ότι αυτό που χρειάζεται είναι να συνομιλήσουν Αφγανοί με Αφγανούς για τον δρόμο προς τα εμπρός, που θα τερματίσει τον κύκλο βίας και θα επιτρέψει την ανοικοδόμηση της χώρας τους» δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνέντευξη Τύπου με την Αγκελα Μέρκελ, στο Βερολίνο. Αμερικανοί αξιωματούχοι τόνιζαν ότι στην Ντόχα η Ουάσιγκτον θα απαιτήσει από τους Ταλιμπάν να διαρρήξουν κάθε δεσμό με την Αλ Κάιντα, να αποκηρύξουν τη βία και να σεβαστούν το αφγανικό Σύνταγμα - και ως προς τα δικαιώματα των γυναικών.
Θετικός ο Πούτιν στο να φύγει ο Ασαντ
ΑΠΕ, Reuters, AFP
ΒΗΡΥΤΟΣ. Θετικά διακείμενος στην προοπτική της απομάκρυνσης του Μπασάρ αλ Ασαντ από την εξουσία, υπό την προϋπόθεση ότι η νέα συριακή κυβέρνηση θα είναι ισορροπημένη και πως η πολιτική αλλαγή δεν θα οδηγήσει σ’ ένα επικίνδυνο κενό εξουσίας, όπως συνέβη στην περίπτωση του Ιράκ, φέρεται να είναι ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζουν Βρετανοί αξιωματούχοι που παραβρέθηκαν στη σύνοδο των G8 στη Βόρειο Ιρλανδία. Υπενθυμίζεται ότι επισήμως ο πρόεδρος Πούτιν προειδοποίησε τη Δύση να μην εξοπλίσει τους αντάρτες και πως άσκησε πιέσεις προκειμένου να μη γίνει η παραμικρή αναφορά στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ και στον ρόλο που θα διατελέσει ή δεν θα διατελέσει στο μέλλον. Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, έσπευσε να χαρακτηρίσει «υπερβολικά» τα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ο Λευκός Οίκος θα ανάψει το πράσινο φως για μια στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία. «Κάποια δημοσιεύματα προβάλλουν την ιδέα ότι οι ΗΠΑ προετοιμάζονται να εμπλακούν πλήρως και να πάρουν μέρος σ’ άλλον έναν πόλεμο» δήλωσε ο πρόεδρος Ομπάμα. «Αυτό που εμείς θέλουμε να κάνουμε είναι να τερματίσουμε έναν πόλεμο» ισχυρίστηκε ο ίδιος. Ο πρόεδρος Ομπάμα, πάντως, απέφυγε να δώσει διευκρινίσεις σχετικά με τη φύση της αμερικανικής βοήθειας προς τους αντάρτες.
Στο μεταξύ, ολοένα και περισσότερα χαρακτηριστικά γενικευμένης διαθρησκευτικής διαμάχης που διαχέεται ήδη στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής αποκτά ο συριακός εμφύλιος. Χθες, ομάδα Σύρων ανταρτών, με την ονομασία «Συριακή Μονάδα Μουτζαχεντίν», ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία τεσσάρων σιιτών στον Λίβανο, στις αρχές της εβδομάδας. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζονται στο μήνυμα της οργάνωσης που δημοσιεύτηκε υπό τη μορφή βίντεο στο Διαδίκτυο, οι τέσσερις Λιβανέζοι ήταν μέλη της σιιτικής Χεζμπολάχ, η οποία μάχεται στο πλευρό των καθεστωτικών δυνάμεων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)