Ινφογνώμων Πολιτικά: Η κυριαρχία των Ταλιμπάν δεν θα διατηρηθεί επί μακρόν στο Αφγανιστάν
Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012
Η Τουρκία και ο ρόλος των τουρκο-ισλαμιστών
| |||||||||
Turkish Accession Is 'of Minor Importance' to EU
During a three-day visit to Berlin this week, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan made a confident impression, swaggering through the German capital to open an enormous new Turkish embassy and hold talks with Chancellor Angela Merkel.
The two leaders made the standard statements about deepening relations between their countries, with nods to Germany's large Turkish diaspora of some 3 million. But inevitably, the long-suffering topic of Turkey's accession to the European Union came up, and Erdogan went so far as to set an ultimatum on the issue.
Negotiations have been stalled for years over Turkey's human rights record, its conflict with neighboring Cyprus, an EU member, and doubts from key members Germany and France. But on Tuesday, Erdogan warned that if Turkey isn't admitted by the country's 100th anniversary in 2023, then the EU would lose its chance to have a prosperous and desirable member. He has also set this date as a goal for turning Turkey into an international economic and political power.
Chancellor Angela Merkel addressed the tensions over the issue by ensuring that the EU is an "honest negotiating partner," and that "negotiations will go on regardless of the questions we still need to clarify." The latter statement was a reference to a recent European Commission progress report on Turkey's failures to make democratic reforms and take other steps toward accession to the 27-member bloc since talks began in 2005.
Nevertheless, Merkel's conservatives would prefer that the Muslim country remain in a "privileged partnership" rather than becoming a full member. But with a booming economy and increasing influence in the Middle East, Erdogan feels the country deserves more attention.
In an effort to highlight what Turkey has to offer, the prime minister took the opportunity in Berlin to lecture the EU on its currency crisis, urging officials on Tuesday night to come up with solutions as soon as possible, and suggesting that his demographically young nation with strong economic growth would ease the burden as an EU member.
It's a suggestion that German commentators on Thursday say is "absurd." Europe has far greater worries than Turkey right now, they say, and Turkey seems to have lost interest anyway.
Conservative daily Die Welt writes:
"For a Europe in severe crisis, the question of Turkish accession is of minor importance, particularly after recognizing the painful error of integrating other marginal countries. … The EU is a community of values, not an educational institution. Turkey may be experiencing an economic boom, but it is not a democratically secure country. Erdogan himself called 2023, when the Republic of Turkey celebrates it's 100th anniversary, the final deadline. But accession is not a gift."
Conservative Frankfurter Allgemeine Zeitung writes:
"Turkey is a country in which so-called traditional values -- marriage, family, country -- are still important to many people."
"In Europe, it is primarily liberal and left-wing politicians who are working vigorously for the inclusion of Turkey into the EU. But the country's accession would certainly not make Europe more 'left' or 'liberal.' On the contrary, it would not only be more Islamic but also more conservative. The majority of the Turkish representatives elected to the European Parliament would certainly have no great sympathy for the alternative lifestyles that Europe has committed to protecting."
"But the notion of a European Parliament with Turkish members still requires a lot of imagination, though Erdogan used his appearance in Berlin to make a rhetorical slam against the alleged shortsightedness of the Europeans, who still refuse the great Turks entry to their club. But in his own country, the issue of accession has hardly played a role for some time. Membership in the EU was once a cardinal foreign policy objective of his conservative Justice and Development Party (AKP), but that's over. The current vision is to retain power until 2023. In foreign affairs, Turkey intends to establish itself as a regional power, and is learning about the difficulties associated with this thanks to the war going on at its backdoor in Syria."
The Financial Times Deutschland writes:
"The meeting in Berlin reveals just how much the relationship between Europe and Turkey has changed. A few years ago, the EU and the conservative government in Berlin behaved like the much-desired queen of a school dance. Then, they were only willing to grant the Turks a second-class relationship. The country full of Muslims and poor farmers was supposed to be grateful that they were being offered anything at all. But since the euro crisis began, Europe, the former beauty, now has other concerns, mainly itself."
"That also has to do with the fact that Turkey itself seems to be losing interest. Still, in Berlin Erdogan pushed for talks to begin again -- though he didn't reveal how he plans to make that possible. For years the EU accession talks have been on ice. They will remain thus as long as Turkey makes no progress in improving the separation of powers, judicial review and the protection of the Kurds, which the latest EU progress report criticized."
"Meanwhile his attempt to become an independent power in the Arab region has failed. The skirmish with Syria and the diplomatic conflict with Russia have brought Erdogan to the limits of his policy to remain a good neighbor. In the end he'll have no other choice but to turn back to the political and economic center that is Europe. "
Financial daily Handelsblatt writes:
"Turkey is far from giving up its path to Europe, even if the accession of Turkey doesn't currently take the highest priority for the EU. The self-confidence that Prime Minister Recep Tayyip Erdogan showed in Berlin does not actually reflect the situation in which Turkey currently finds itself. The return to Europe is due to developments in the Middle East."
"Turkey oriented itself toward the east and south in an attempt to gain new prominence in the Middle East and the Caucasus. This strategy hasn't worked very quickly, though. The Arab Spring, which Turkey had seen as a welcome opportunity to present itself as an alternative model to the despots in the region, has not brought the expected awakening. The civil war in Syria is also a brutal reminder to Erdogan that his leadership in Ankara still leaves much to be desired. His foreign policy principle of being a 'good neighbor' has failed, also with respect to Israel."
"The return to Europe is one of sober pragmatism. But the Turks need to recognize that they now face a different Europe -- a Europe that must first tackle the debt crisis and poor growth, high youth unemployment and internal conflicts before it can take a serious look at Turkey, which is more confident despite disillusionment in the Middle East. "
Left-leaning daily Berliner Zeitung writes:
"What an absurd appearance! Europe currently has other things to do than think about new member states. Our attention is absorbed by the euro crisis. There is a risk the EU will break up. In this situation, those who call for the inclusion of a large, but also foreign, country like Turkey won't find much empathy. In the current situation, it is difficult for the EU to even consider making a small country like Croatia a member."
"The best arguments in favor of EU membership for Turkey are not the country's strengths, but its weaknesses. Of course Europe would benefit from the economic and demographic dynamics of Turkey. But even more important is what will happen if they remain permanently outside. The fact that the accession negotiations have dragged on for years has already provided us with a taste."
"First, the situation in Turkey itself: The democratic reform process has come to a halt, not only because Erdogan has lost his appetite for debate and renewal during his long years in power, but also because the prospect of EU membership is missing. … Turkey's foreign policy developments are also disquieting. Since it has become clear just how tough the EU accession negotiations would be, Turkey has turned away from Europe, the US and Israel towards the Muslim world. This effort toward regional domination has not been particularly successful, but has created new risks."
-- Kristen Allen
The two leaders made the standard statements about deepening relations between their countries, with nods to Germany's large Turkish diaspora of some 3 million. But inevitably, the long-suffering topic of Turkey's accession to the European Union came up, and Erdogan went so far as to set an ultimatum on the issue.
Negotiations have been stalled for years over Turkey's human rights record, its conflict with neighboring Cyprus, an EU member, and doubts from key members Germany and France. But on Tuesday, Erdogan warned that if Turkey isn't admitted by the country's 100th anniversary in 2023, then the EU would lose its chance to have a prosperous and desirable member. He has also set this date as a goal for turning Turkey into an international economic and political power.
Chancellor Angela Merkel addressed the tensions over the issue by ensuring that the EU is an "honest negotiating partner," and that "negotiations will go on regardless of the questions we still need to clarify." The latter statement was a reference to a recent European Commission progress report on Turkey's failures to make democratic reforms and take other steps toward accession to the 27-member bloc since talks began in 2005.
Nevertheless, Merkel's conservatives would prefer that the Muslim country remain in a "privileged partnership" rather than becoming a full member. But with a booming economy and increasing influence in the Middle East, Erdogan feels the country deserves more attention.
In an effort to highlight what Turkey has to offer, the prime minister took the opportunity in Berlin to lecture the EU on its currency crisis, urging officials on Tuesday night to come up with solutions as soon as possible, and suggesting that his demographically young nation with strong economic growth would ease the burden as an EU member.
It's a suggestion that German commentators on Thursday say is "absurd." Europe has far greater worries than Turkey right now, they say, and Turkey seems to have lost interest anyway.
Conservative daily Die Welt writes:
"For a Europe in severe crisis, the question of Turkish accession is of minor importance, particularly after recognizing the painful error of integrating other marginal countries. … The EU is a community of values, not an educational institution. Turkey may be experiencing an economic boom, but it is not a democratically secure country. Erdogan himself called 2023, when the Republic of Turkey celebrates it's 100th anniversary, the final deadline. But accession is not a gift."
Conservative Frankfurter Allgemeine Zeitung writes:
"Turkey is a country in which so-called traditional values -- marriage, family, country -- are still important to many people."
"In Europe, it is primarily liberal and left-wing politicians who are working vigorously for the inclusion of Turkey into the EU. But the country's accession would certainly not make Europe more 'left' or 'liberal.' On the contrary, it would not only be more Islamic but also more conservative. The majority of the Turkish representatives elected to the European Parliament would certainly have no great sympathy for the alternative lifestyles that Europe has committed to protecting."
"But the notion of a European Parliament with Turkish members still requires a lot of imagination, though Erdogan used his appearance in Berlin to make a rhetorical slam against the alleged shortsightedness of the Europeans, who still refuse the great Turks entry to their club. But in his own country, the issue of accession has hardly played a role for some time. Membership in the EU was once a cardinal foreign policy objective of his conservative Justice and Development Party (AKP), but that's over. The current vision is to retain power until 2023. In foreign affairs, Turkey intends to establish itself as a regional power, and is learning about the difficulties associated with this thanks to the war going on at its backdoor in Syria."
The Financial Times Deutschland writes:
"The meeting in Berlin reveals just how much the relationship between Europe and Turkey has changed. A few years ago, the EU and the conservative government in Berlin behaved like the much-desired queen of a school dance. Then, they were only willing to grant the Turks a second-class relationship. The country full of Muslims and poor farmers was supposed to be grateful that they were being offered anything at all. But since the euro crisis began, Europe, the former beauty, now has other concerns, mainly itself."
"That also has to do with the fact that Turkey itself seems to be losing interest. Still, in Berlin Erdogan pushed for talks to begin again -- though he didn't reveal how he plans to make that possible. For years the EU accession talks have been on ice. They will remain thus as long as Turkey makes no progress in improving the separation of powers, judicial review and the protection of the Kurds, which the latest EU progress report criticized."
"Meanwhile his attempt to become an independent power in the Arab region has failed. The skirmish with Syria and the diplomatic conflict with Russia have brought Erdogan to the limits of his policy to remain a good neighbor. In the end he'll have no other choice but to turn back to the political and economic center that is Europe. "
Financial daily Handelsblatt writes:
"Turkey is far from giving up its path to Europe, even if the accession of Turkey doesn't currently take the highest priority for the EU. The self-confidence that Prime Minister Recep Tayyip Erdogan showed in Berlin does not actually reflect the situation in which Turkey currently finds itself. The return to Europe is due to developments in the Middle East."
"Turkey oriented itself toward the east and south in an attempt to gain new prominence in the Middle East and the Caucasus. This strategy hasn't worked very quickly, though. The Arab Spring, which Turkey had seen as a welcome opportunity to present itself as an alternative model to the despots in the region, has not brought the expected awakening. The civil war in Syria is also a brutal reminder to Erdogan that his leadership in Ankara still leaves much to be desired. His foreign policy principle of being a 'good neighbor' has failed, also with respect to Israel."
"The return to Europe is one of sober pragmatism. But the Turks need to recognize that they now face a different Europe -- a Europe that must first tackle the debt crisis and poor growth, high youth unemployment and internal conflicts before it can take a serious look at Turkey, which is more confident despite disillusionment in the Middle East. "
Left-leaning daily Berliner Zeitung writes:
"What an absurd appearance! Europe currently has other things to do than think about new member states. Our attention is absorbed by the euro crisis. There is a risk the EU will break up. In this situation, those who call for the inclusion of a large, but also foreign, country like Turkey won't find much empathy. In the current situation, it is difficult for the EU to even consider making a small country like Croatia a member."
"The best arguments in favor of EU membership for Turkey are not the country's strengths, but its weaknesses. Of course Europe would benefit from the economic and demographic dynamics of Turkey. But even more important is what will happen if they remain permanently outside. The fact that the accession negotiations have dragged on for years has already provided us with a taste."
"First, the situation in Turkey itself: The democratic reform process has come to a halt, not only because Erdogan has lost his appetite for debate and renewal during his long years in power, but also because the prospect of EU membership is missing. … Turkey's foreign policy developments are also disquieting. Since it has become clear just how tough the EU accession negotiations would be, Turkey has turned away from Europe, the US and Israel towards the Muslim world. This effort toward regional domination has not been particularly successful, but has created new risks."
-- Kristen Allen
ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
http://fanoulla.koukouvagia.com/?p=290
ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ
ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ - Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
΄Εγινε το βράδυ της Πέμπτης
1.11.2011 στο δυτικό Λονδίνο, η παρουσίαση ενός
νέου βιβλίου, πρώτο στο είδος του, του βραβευμένου δημοσιογράφου της εφημερίδας Γκάρτιαν, Ian Cobain, με τίτλο « Cruel Britannia - a secret history of torture". Εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Portobello Books. (Ανταπόκριση της γράφουσας στο Ράδιο Πρώτο το πρωί της Παρασκευής 2.11.2012 από το πρωινό πρόγραμμα του κ. Λάζαρου Μαύρου. Η γράφουσα παρευρέθηκε στην παρουσίαση μαζί με τον ανταποκριτή του ΡΙΚ στο Λονδίνο Τάσο Ζαχαριάδη).
νέου βιβλίου, πρώτο στο είδος του, του βραβευμένου δημοσιογράφου της εφημερίδας Γκάρτιαν, Ian Cobain, με τίτλο « Cruel Britannia - a secret history of torture". Εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Portobello Books. (Ανταπόκριση της γράφουσας στο Ράδιο Πρώτο το πρωί της Παρασκευής 2.11.2012 από το πρωινό πρόγραμμα του κ. Λάζαρου Μαύρου. Η γράφουσα παρευρέθηκε στην παρουσίαση μαζί με τον ανταποκριτή του ΡΙΚ στο Λονδίνο Τάσο Ζαχαριάδη).
Σύμφωνα με κριτικές το
βιβλίο όχι μόνο προβάλει λεπτομέρειες για τις ενοχές
της Βρετανίας για βασανισμούς, αλλά και την μακρόχρονη πρακτική της Βρετανίας
στο τομέα αυτό, και τα ψέματα των Βρετανών πολιτικών που πάντα έλεγαν και ακόμα
λένε, για να καλύπτουν αυτό το κεφάλαιο. ΄Οπως το χαρακτήρισε ο Lieutenant
Colonel Nicholas Mercer, " Το βιβλίο ενοχοποιεί τόσο την βρετανική
κυβέρνηση όσο και τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας. Είναι σαν να πετάς μια
χειροβομβίδα στην καρδιά του κατεστημένου». Φαίνεται έγραψαν, εκείνοι που είναι αναμεμειγμένοι σε βασανιστήρια τα τελευταία χρόνια δεν έμαθαν τίποτα από το μαύρο παρελθόν μας, το βιβλίο αυτό πρέπει να διαβαστεί τόσο από τους πολιτικούς όσο και από το λαό για να μάθουν για τις 70χρονες βρετανικές βαρβαρότητες.
της Βρετανίας για βασανισμούς, αλλά και την μακρόχρονη πρακτική της Βρετανίας
στο τομέα αυτό, και τα ψέματα των Βρετανών πολιτικών που πάντα έλεγαν και ακόμα
λένε, για να καλύπτουν αυτό το κεφάλαιο. ΄Οπως το χαρακτήρισε ο Lieutenant
Colonel Nicholas Mercer, " Το βιβλίο ενοχοποιεί τόσο την βρετανική
κυβέρνηση όσο και τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας. Είναι σαν να πετάς μια
χειροβομβίδα στην καρδιά του κατεστημένου». Φαίνεται έγραψαν, εκείνοι που είναι αναμεμειγμένοι σε βασανιστήρια τα τελευταία χρόνια δεν έμαθαν τίποτα από το μαύρο παρελθόν μας, το βιβλίο αυτό πρέπει να διαβαστεί τόσο από τους πολιτικούς όσο και από το λαό για να μάθουν για τις 70χρονες βρετανικές βαρβαρότητες.
Ο συγγραφέας αναφέρεται
στους βασανισμούς των αποικιοκρατών στην Κένυα
εναντίον των Μάου Μάου, στην Κύπρο εναντίον των αγωνιστών της ΕΟΚΑ 1955-59,
στην Παλαιστίνη, στην Ιρλανδία, στο Αφχανιστάν και πολλές άλλες χώρες.
Αναφέρεται στη δίψα των αποικιών για ελευθερία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο
πόλεμο και ουσιαστικά επαινεί το θάρρος των σκλαβωμένων λαών και των Κυπρίων να
τα βάλουν με την αποικιοκρατία η οποία το μόνο τρόπο που ήξερε να τους
αντιμετωπίσει ήταν με την βαρβαρότητα. Αναφέρεται στην έναρξη του αγώνα της
ΕΟΚΑ, στην κάθοδο του Γρίβα Διγενή, στην επίσκεψη του αντιπροσώπου της
επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Ελβετού δικηγόρου David de Traz τον Μάρτιο του
1957 ο οποίος μετέβη στην Κύπρο και συνάντησε περίπου 60 άνδρες στα κελιά των
κρατητηρίων Ομορφίτας, οι οποίοι του μίλησαν για τα βασανιστήρια που είχαν
υποστεί από τους ανακριτές. Άλλους κτύπησαν, έκαψαν, βασάνισαν με παγωμένο
νερό, είχαν σπασμένες σιαγόνες, σπασμένα δάκτυλα, πλευρά και αναφέρεται και σε
συνομιλία που είχε με τον Νίκο Σαμψών που του έβγαλαν τα νύχια. Ο συγγραφέας
αναφέρεται στις προσφυγές της Ελλάδος εναντίον της Βρετανίας για βασανισμούς
στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και στα Ηνωμένα Έθνη, και στις καταγγελίες του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου τότε για 317 περιπτώσεις κακοποιήσεων περιλαμβανομένου και ενός ηγουμένου και μιας εγκύου γυναίκας που
απέβαλε λόγω των βασανισμών.
εναντίον των Μάου Μάου, στην Κύπρο εναντίον των αγωνιστών της ΕΟΚΑ 1955-59,
στην Παλαιστίνη, στην Ιρλανδία, στο Αφχανιστάν και πολλές άλλες χώρες.
Αναφέρεται στη δίψα των αποικιών για ελευθερία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο
πόλεμο και ουσιαστικά επαινεί το θάρρος των σκλαβωμένων λαών και των Κυπρίων να
τα βάλουν με την αποικιοκρατία η οποία το μόνο τρόπο που ήξερε να τους
αντιμετωπίσει ήταν με την βαρβαρότητα. Αναφέρεται στην έναρξη του αγώνα της
ΕΟΚΑ, στην κάθοδο του Γρίβα Διγενή, στην επίσκεψη του αντιπροσώπου της
επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Ελβετού δικηγόρου David de Traz τον Μάρτιο του
1957 ο οποίος μετέβη στην Κύπρο και συνάντησε περίπου 60 άνδρες στα κελιά των
κρατητηρίων Ομορφίτας, οι οποίοι του μίλησαν για τα βασανιστήρια που είχαν
υποστεί από τους ανακριτές. Άλλους κτύπησαν, έκαψαν, βασάνισαν με παγωμένο
νερό, είχαν σπασμένες σιαγόνες, σπασμένα δάκτυλα, πλευρά και αναφέρεται και σε
συνομιλία που είχε με τον Νίκο Σαμψών που του έβγαλαν τα νύχια. Ο συγγραφέας
αναφέρεται στις προσφυγές της Ελλάδος εναντίον της Βρετανίας για βασανισμούς
στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και στα Ηνωμένα Έθνη, και στις καταγγελίες του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου τότε για 317 περιπτώσεις κακοποιήσεων περιλαμβανομένου και ενός ηγουμένου και μιας εγκύου γυναίκας που
απέβαλε λόγω των βασανισμών.
Και προσθέτει και την
προσωπική μαρτυρία βασανισμών, του συμπατριώτη μας
επιχειρηματία σήμερα Πέτρου Πετρίδη, ο οποίος συνελήφθη στις 2 Φεβρουαρίου 1959
μαθητής τότε του Γυμνασίου Αμμοχώστου όταν τον επέλεξε ένας κουκουλοφόρος.
Περιλαμβάνονται οι περιγραφές του Πέτρου Πετρίδη για τα βασανιστήρια που υπέστη
και οι μαρτυρίες του για όσα γνώρισε για βασανισμούς άλλων στα χέρια των
Βρετανών.
επιχειρηματία σήμερα Πέτρου Πετρίδη, ο οποίος συνελήφθη στις 2 Φεβρουαρίου 1959
μαθητής τότε του Γυμνασίου Αμμοχώστου όταν τον επέλεξε ένας κουκουλοφόρος.
Περιλαμβάνονται οι περιγραφές του Πέτρου Πετρίδη για τα βασανιστήρια που υπέστη
και οι μαρτυρίες του για όσα γνώρισε για βασανισμούς άλλων στα χέρια των
Βρετανών.
Επίσης
το βιβλίο σημειώνει ότι (ειρωνεία πλέον της τύχης μας) όταν ο Ε. Αβέρωφ
υποσχόταν στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1959 ότι θα απέσυρε την προσφυγή της
Ελλάδας για τα βασανιστήρια των Βρετανών στην Κύπρο, η Επιτροπή του Συμβουλίου
της Ευρώπης είχε ήδη ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ εναντίον της Βρετανίας. (Σημειώνω εδώ ότι στο
βιβλίο μου " Από την Ένωση στην Κατοχή" που εκδόθηκε το 1995 στην
Λευκωσία υπάρχει ειδικό κεφάλαιο για τις προσφυγές εκείνες της Ελλάδας με
ολόκληρη τη καταγγελία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στα ελληνικά, που έγινε στις
19 Ιουνίου 1957 στην Αθήνα, και την οποία οι Άγγλοι είχαν αποδεσμεύσει μετά από
30 χρόνια).
Το βιβλίο αναφέρεται σε
άγνωστες πτυχές βασανισμών των Βρετανών, σε υποθέσεις δολοφονιών στο Ιράκ,
βασανισμούς στο Πακιστάν και ονομάζει σορεία μυστικών κρατητηρίων τόσο στην
καρδιά του Λονδίνου όσο και σε διάφορες άλλες χώρες όπου εξασκούσαν απίστευτα
βασανιστήρια σε κρατούμενους, κατασκόπους, φυλακισμένους Γερμανούς, Ρώσους και
λοιπούς περιλαμβανομένων και Βρετανών, και αυτά μετά τον 2ο
Παγκόσμιο πόλεμο. Στον επίλογό του ο συγγραφέας γράφει
χαρακτηριστικά πως καθώς το δίκτυ της απάτης που πρέπει να συνοδεύει τη χρήση
βασανισμών μπορεί να ξεγέλεσε λίγους στην Κύπρο, ή μέρος της Ιρλανδίας ή μέρος του νοτιο-ανατολικού Ιράκ, ο Βρετανικός λαός όμως παραμένει έτοιμος να πιστεύει ότι η χώρα του δεν κάνει τέτοιους βασανισμούς. Ένας σοβαρός λόγος που τα εγκλήματα αυτά επαναλαμβάνονται διαχρονικά δίχως τιμωρία είναι γιατί ο βρετανικός λαός προτιμά να πιστεύει ότι δεν γίνονται και γιατί τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης είναι διστακτικά να τον ενημερώνουν. Κανονικά η χρήση βασανισμών θεωρείται αδύνατη ακριβώς επειδή είναι απαράδεκτη.
χαρακτηριστικά πως καθώς το δίκτυ της απάτης που πρέπει να συνοδεύει τη χρήση
βασανισμών μπορεί να ξεγέλεσε λίγους στην Κύπρο, ή μέρος της Ιρλανδίας ή μέρος του νοτιο-ανατολικού Ιράκ, ο Βρετανικός λαός όμως παραμένει έτοιμος να πιστεύει ότι η χώρα του δεν κάνει τέτοιους βασανισμούς. Ένας σοβαρός λόγος που τα εγκλήματα αυτά επαναλαμβάνονται διαχρονικά δίχως τιμωρία είναι γιατί ο βρετανικός λαός προτιμά να πιστεύει ότι δεν γίνονται και γιατί τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης είναι διστακτικά να τον ενημερώνουν. Κανονικά η χρήση βασανισμών θεωρείται αδύνατη ακριβώς επειδή είναι απαράδεκτη.
Φανούλα Αργυρού - Λονδίνο
Επίσης διαβάστε τα δύο πιο
κάτω σχετικά άρθρα των συναδέλφων
Ian Cobain:
Εγγλέζοι Βασανιστές - ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ Σημερινή 3.11.2012
Μαζικές
αγωγές από αγωνιστές της
ΕΟΚΑ - ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ Φιλελεύθερος 3.11.2012
ΕΟΚΑ - ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ Φιλελεύθερος 3.11.2012
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012
Η γεωστρατηγική αλληλοεξουδετέρωση της διεθνούς ανάμειξης στη Συρία
Χρήστος
Ιακώβου
Διευθυντής
του Κυπριακού Μελετών
Σήμερα η Συρία βιώνει ένα
εμφύλιο πόλεμο, κυρίως σε θρησκευτικό επίπεδο. Από τη μια, η πλειοψηφία των
Αράβων σουνιτών που επιδιώκουν την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και από την
άλλη, οι συνασπισμένες μειονότητες των Αλαουιτών, Δρούζων, Χριστιανών και Κούρδων που στηρίζουν το καθεστώς που
βρίσκεται στην εξουσία από το 1970. Παρά τις αρχικές προβλέψεις ότι το καθεστώς
θα κατέρρεε με ταχύτατους ρυθμούς, εντoύτοις σήμερα, 19 μήνες μετά, φαίνεται
ότι διατηρεί αξιοθαύμαστη συνοχή αλλά και αποτελεσματικότητα εξανεμίζοντας
οποιαδήποτε άμεση προοπτική κατάρρευσής του. Σε περίπτωση όμως κατάρρευσής του
η πιθανότητα ενός παρατεταμένου εμφυλίου πολέμου και η δημιουργία χαοτικού
περιβάλλοντος, όπως στο γειτονικό Ιράκ μετά της ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν,
είναι αυξημένη. Επιπλέον, ανατροπή του Άσαντ με παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο θα
σηματοδοτήσει γεωπολιτικό κενό στη Μέση Ανατολή, εξέλιξη που θα καταστήσει
γόνιμο το έδαφος για την εμπλοκή εξωτερικών παραγόντων στη Συρία.
Η Τουρκία
Η ανάμειξη της Τουρκίας στη συριακή κρίση έγινε στη
βάση δύο παραγόντων: α) ότι η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ θα συντελείτο με
ταχύτατους ρυθμούς, οπότε η υποστήριξη που θα παρείχε η Άγκυρα προς την
αντιπολίτευση θα μετετρέπετο αυτομάτως σε πολιτική επιρροή με την νέα τάξη
πραγμάτων στη Συρία, και β) η υποστήριξη προς τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό,
αποτελεί στρατηγική ευθυγράμμιση με το ΝΑΤΟ και κατ’ επέκταση η Τουρκία
ευελπιστεί ότι θα αναβαθμιστεί ο ρόλος της στη Μέση Ανατολή, αν ανατραπεί ο
Άσαντ. Η αντοχή που επιδεικνύει το συριακό καθεστώς σε συνδυασμό με την απουσία
προοπτικής διεθνούς επέμβασης, δημιουργεί στρατηγικά αδιέξοδα για την Τουρκία.
. Όσο θα περνά ο καιρός και οι αντοχές του Άσαντ θα αποδεικνύονται ισχυρές, η
Τουρκία θα επικεντρώνεται περισσότερο στην στρατιωτική αντιμετώπιση του
Κουρδικού, το οποίο αναζωπυρώθηκε στο έδαφός της, παρά στην προσπάθεια
ανατροπής του συριακού καθεστώτος.
Αυτή η πραγματικότητα ωθεί την τουρκική κυβέρνηση
να αυξήσει τα στρατεύματά της στα νότια σύνορα της. Η αναζωπύρωση του Κουρδικού
στη Νοτιοανατολική Τουρκία αποτελεί υποπροϊόν της ανάμειξης της Τουρκίας στο
συριακό εμφύλιο πόλεμο, η οποία υπαγορεύτηκε από το νεοθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό
στη Μέση Ανατολή («δόγμα του στρατηγικού βάθους»). Το αποτέλεσμα είναι να
βαλτώσει η Τουρκία σε αδιέξοδα, με κίνδυνο για την δικής της εθνική ασφάλεια
και εδαφική ακεραιότητα και συνεπώς να οδηγηθεί σε γεωστρατηγική ακύρωση.
Οι ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ, παρά το ότι υποστηρίζουν την ανατροπή του
καθεστώτος, εντούτοις δεν μπορούν να επαναλάβουν το εγχείρημα της διεθνούς
επέμβασης στην Λιβύη, για μία σειρά από λόγους. Πρώτον, τέτοια απόφαση θα
πρέπει να νομιμοποιηθεί μέσα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, κάτι το οποίο δεν
μπορεί να επαναληφθεί λόγω αντιδράσεων της Ρωσίας και της Κίνας. Δεύτερον,
πολλοί σήμερα στις ΗΠΑ θεωρούν ότι η στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ το 2003
υπήρξε ανεπιτυχής, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται απρόθυμοι να επαναλάβουν το
ίδιο ρίσκο, γιατί οι συνέπειες θα είναι δυσμενέστατες για την αμερικανική
εξωτερική πολιτική. Τρίτον, η ηγεσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων θεωρεί
ότι το στράτευμα είναι ήδη ταλαιπωρημένο από τις αποστολές στη Μέση Ανατολή και
μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία θα έχει να αντιμετωπίσει πιο ισχυρή
αντίσταση από το συριακό στρατό, απ’ ό,τι στη Λιβύη. Ανασταλτικός παράγοντας,σε
σχέση με αυτό είναι και το γεγονός ότι ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός δεν μπόρεσε
μέχρι σήμερα να καταλάβει έδαφος και να δημιουργήσει τη δική του εδαφική βάση
ισχύος, όπως έκαναν οι δυνάμεις που πολεμούσαν τον Καντάφι πολύ νωρίς από την
έναρξη της κρίσης στη Λιβύη. Τέταρτον, μία διεθνής στρατιωτική επέμβαση στη
Συρία πιθανόν, λόγω της αντίστασης που θα έχει να αντιμετωπίσει, θα έχει
παρατεταμένο χρονικά χαρακτήρα και λόγω των μακρών σε μήκος της Συρίας με το
γειτονικό Ιράκ, το οποίο είναι ήδη βυθισμένο στο χάος, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος
για τα αμερικανικά στρατεύματα να έχουν να αντιμετωπίσουν μία ανεξέλεγκτη
κατάσταση από τον Κόλπο μέχρι τη Μεσόγειο. Επιπλέον, σε αυτή την περίπτωση τοπ
Ιράν θα γίνει καθοριστικός παράγοντας της κρίσης, αν ληφθεί υπόψη ότι σήμερα
είναι το κράτος που έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στα εσωτερικά του Ιράκ. Τέλος, η
αμερικανική κοινή γνώμη, σύμφωνα με έρευνες, παρουσιάζεται κουρασμένη από τις
αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή από το 2001 και εντεύθεν
και δεν ευνοεί σήμερα τέτοια εγχειρήματα, θεωρώντας ότι τα λάθη στο Αφγανιστάν
και στο Ιράκ δεν θα πρέπει να επαναληφθούν.
Ρωσία –
Κίνα
Η Ρωσία και η Κίνα, οι
οποίες μέχρι τώρα στηρίζουν το καθεστώς Άσαντ, κάτι που τίς αναβάθμισε
διπλωματικά έναντι των ΗΠΑ, έχουν διακριτές ανησυχίες: ναυτικές βάσεις και
πηγές ενέργειας αντιστοίχως. Συνεπώς, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι το
ευνοϊκό πεδίο δράσης αμφοτέρων των χωρών. Δεν θέλουν να επαναλάβουν το σενάριο
της διεθνούς επέμβασης στη Λιβύη και στη Συρία γιατί αυτό θα σημαίνει ακύρωση
των πλεονεκτημάτων που απεκόμισαν από το καθεστώς Άσαντ. Μπορεί να μην
διατηρούν οποιαδήποτε ιδιαίτερη προτίμηση για τον Άσαντ, όμως προσδοκούν, σε
γεωστρατηγικά οφέλη, σε περίπτωση επιβίωσής του.
Ειδικά η Ρωσία θα
συνεχίσει να στηρίζει τον Άσαντ ενισχύοντας τη διαπραγματευτική της θέση έναντι
των ΗΠΑ. Έχει όμως και εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που καταρρεύσει το
καθεστώς, όπου η Ρωσία θα θέλει να παραμείνει στο γεωστρατηγικό παιγνίδι. Μέσα
σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα άρχισε να διαπραγματεύεται με κύκλους της
αντιπολίτευσης προκειμένου, όποια και να είναι η έκβαση του εμφυλίου πολέμου,
να έχει δύο επιλογές.
Το διεθνές παιγνίδι που
παίζεται σήμερα στη Συρία στηρίζεται σε πολύ λεπτές
ισορροπίες όπου η μία δύναμη εξουδετερώνει γεωστρατηγικά την άλλη, με
αποτέλεσμα καμία να μην έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά την έκβαση
της κρίσης. Ως εκ τούτου, αυτή η γεωστρατηγική αλληλοεξουδετέρωση προκαλεί μία
ισορροπία όπου οι εσωτερικοί παράγοντες της κρίσης να μην μπορούν να έχουν
καθοριστική εξωτερική βοήθεια και συνεπώς να παρατείνεται χρονικά ο εμφύλιος
πόλεμος στη Συρία.
Προέλαση των ανταρτών στη Συρία
| Οι αντάρτες προέλασαν το Σάββατο στη Συρία, καταλαμβάνοντας θέσεις των στρατευμάτων του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ σε πολλές περιοχές της χώρας, σε μια σύγκρουση που σημαδεύτηκε από βιαιοπραγίες και από τις δύο πλευρές, την παραμονή μιας κρίσιμης συνάντησης της αντιπολίτευσης στο Κατάρ. | |||
Επιδιώκοντας να αφαιρέσουν από το καθεστώς τον έλεγχο του ουρανού, το βασικό πλεονέκτημά του, αντάρτες μαχητές πήραν για κάποιες ώρες τον έλεγχο της βάσης αεροπορικής άμυνας της Ντουίλα και επιτέθηκαν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ταφτάναζ, στην περιοχή Ιντλέμπ (βορειοδυτική Συρία). Στην Ντουίλα, οι αντάρτες διέρρηξαν το απόθεμα εξοπλισμών της βάσης, αλλά αναγκάστηκαν στη συνέχεια να εγκαταλείψουν τους πολύ βαρείς πυραύλους και να αποχωρήσουν όταν η αεροπορία βομβάρδισε την εγκατάσταση, σύμφωνα με βίντεο που «ανέβασαν» μαχητές. Οι αντάρτες προωθήθηκαν επίσης στην Ντούμα, στα περίχωρα της Δαμασκού, καταλαμβάνοντας τρία σημαντικά κτίρια από το στρατό, σύμφωνα με το OSDH. Για τον Τόμας Πιερέτ, επίκουρο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και ειδικό στη Συρία, «η προώθηση των ανταρτών στο βορρά μοιάζει αμετάκλητη». «Αφότου κατέλαβε τη στρατηγική πόλη Μάαρετ αλ-Νούμαν πριν από τρεις εβδομάδες, το καθεστώς δεν έκανε τίποτε άλλο από το να χάσει έδαφος στην περιοχή και οι δυνάμεις που το καθεστώς διατηρεί στο βορρά είναι πλήρως αφιερωμένες στην υπεράσπιση του Χαλεπιού», της μεγάλης μητρόπολης στην οποία μαίνονται εδώ και τρεις μήνες οι μάχες. Αντίθετα, η προώθηση των ανταρτών στην Ντούμα είναι πιο ευάλωτη: «Είναι μια επίδειξη δύναμης των ανταρτών, που ξαναπαίρνουν την πρωτοβουλία και τα κέρδη τους υπογραμμίζουν επίσης την έλλειψη προσωπικού από την οποία πάσχει ο στρατός, ανίκανος να διατηρήσει τις θέσεις του μεσοπρόθεσμα. Όμως το καθεστώς διατηρεί στη Δαμασκό αρκετά πιστά στρατεύματα, καλά εκπαιδευμένα και καλά εξοπλισμένα για να εξαπολύσουν μια νέα καταστροφική αντεπίθεση», εκτιμά ο Πιερέτ. Το Σάββατο, τουλάχιστον 168 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη βία --66 πολίτες, 54 στρατιώτες και 48 αντάρτες--, σύμφωνα με προσωρινό απολογισμό του OSDH, που έχει καταγράψει περισσότερους από 36.000 νεκρούς από το Μάρτιο του 2011. Πόλεμος εικόνων Αν οι αντάρτες προωθούνται στο έδαφος, η αντιπολίτευση έχει δυσκολίες να οργανωθεί. Την Κυριακή (σήμερα) διάφορες πλευρές συναντώνται στην Ντόχα γύρω από το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (CNS), ενώ η Ουάσινγκτον ασκεί πιέσεις ώστε ο συνασπισμός αυτός να ξεπεράσει τις διαιρέσεις του και να διευρύνει την αντιπροσωπευτικότητά του. Για να προετοιμάσει τη σύνοδο, μια εικοσαριά αντιπολιτευόμενων, μελών ή όχι του CNS, μεταξύ των οποίων και εκπρόσωποι των Κούρδων, της αριστεράς και των Αδελφών Μουσουλμάνων, συναντήθηκαν την Πέμπτη στο Αμάν, όπου πρότειναν τη δημιουργία μιας καινούριας αρχής που θα συνενώνει όλες τις πολιτικές τάσεις καθώς και τη δημιουργία σύντομα μιας κυβέρνησης σε εξορία. Η νέα αρχή αναμένεται να συνενώσει «τα 14 μέλη του εκτελεστικού γραφείου του CNS, τρία μέλη του Εθνικού Κουρδικού Συμβουλίου, τοπικούς εκπροσώπους πολιτικούς και στρατιωτικούς, ιστορικές φυσιογνωμίες της αντιπολίτευσης και θρησκευτικούς ηγέτες», σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο, τον Μοχάμεντ αλ-Ότρι. Παράλληλα, η κυβερνητική καθημερινή εφημερίδα Ας-Σάουρα απέκλεισε κάθε διαπραγμάτευση με το CNS, χαρακτηρίζοντάς τη οργάνωση «μισθοφόρων». Την επομένη της διεθνούς κατακραυγής που προκάλεσε ένα βίντεο που δείχνει αντάρτες να αποτελειώνουν εν ψυχρώ τραυματισμένους στρατιώτες, το OSDH μετέδωσε εικόνες που δείχνουν αυτή τη φορά φιλοκυβερνητικούς μαχητές να κόβουν τα αυτιά πτωμάτων και να πυροβολούν κρατούμενους. Σύμφωνα με το OSDH, το πρώτο βίντεο γυρίστηκε τον Ιούλιο στην περιοχή της Λαττάκειας (βορειοδυτικά). Δείχνει έναν άνδρα με στολή αγγαρείας να πλησιάζει ένα πτώμα, κραδαίνοντας ένα αυτί και ένα μαχαίρι, γελώντας: «Ορίστε το αυτί ενός σκυλιού, θα τους δώσουμε ένα μάθημα», λέει ο άνδρας με το πρόσωπο στην κάμερα, αναφερόμενος προφανώς στους αντάρτες. Λίγο πιο μακριά, επτά άνδρες με ακρωτηριασμένα σώματα, προφανώς νεκροί, βρίσκονται στο έδαφος. Ένας άνδρας με στολή αγγαρείας πλησιάζει ένα πτώμα και του κόβει το αυτί με ένα μαχαίρι μπροστά στην κάμερα. «Μην το κάνεις αυτό, είμαστε (με) το καθεστώς», λέει ένας άλλος. Το άλλο βίντεο, που γυρίστηκε το Φεβρουάριο στην Ντεράα (νότια), σύμφωνα με το OSDH, δείχνει κάποια πρόσωπα, άλλους με πολιτικά και άλλους με στολή αγγαρείας, να αποτελειώνουν με αυτόματο όπλο ανθρώπους που φαίνεται να είναι αντάρτες. Στη Δαμασκό, ο δικηγόρος Ανουάρ Μπούνι, διευθυντής του Συριακού Κέντρου για τις Σπουδές και την Έρευνα στο Δίκαιο, δήλωσε πως είναι πολύ ανήσυχος για την υγεία του συναδέλφου του Χαλίλ Μαατούκ, ο οποίος συνελήφθη πριν από ένα μήνα. Φίλοι του συγγραφέα Ντάχερ Άιτα, επικριτή του καθεστώτος, ανακοίνωσαν πως συνελήφθη την Πέμπτη. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Κύπρος: Στο κενό θα πέσουν οι τουρκικές απειλές
| Η κυπριακή κυβέρνηση εκφράζει τη βεβαιότητα ότι οι τουρκικές απειλές θα πέσουν και πάλι στο κενό, τονίζει σε ανακοίνωση του το κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στην ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, σχετικά με την άδεια που πήραν ξένες εταιρείες από την Κυπριακή Δημοκρατία για έρευνα και εκμετάλλευση υποθαλασσίων υδρογονανθράκων σε νέα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ. Τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως σύνολο, όσο και μεγάλος αριθμός ξένων κυβερνήσεων «έχουν καταδικάσει την απαράδεκτη και παράνομη συμπεριφορά της Τουρκίας που με απειλές και προκλητικές ενέργειες προσπαθεί να εκφοβίσει και να δημιουργήσει εντάσεις στην περιοχή» αναφέρεται στην ανακοίνωση του κυπριακού υπουργείου και προστίθεται: «Η Τουρκία, δυστυχώς, συνεχίζει να κρατά τους Τουρκοκύπριους όμηρους των δικών της στρατηγικών συμφερόντων». Το υπουργείου καλεί την Τουρκία να λάβει την απόφαση «να τερματίσει τη στρατιωτική κατοχή και να ενεργήσει κατά τρόπο που να μην αντιστρατεύεται τις προσπάθειες για ταχεία επανένωση της Κύπρου, μέσω μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού προβλήματος, η οποία θα επιτρέψει σε όλους τους Κυπρίους να απολαμβάνουν ανεμπόδιστα και ειρηνικά όλα όσα η χώρα τους έχει να τους προσφέρει». |
Διάβημα της Ιαπωνίας στην Κίνα για τις παραβιάσεις στα νησιά Σενκάκου
| Τέσσερα κινεζικά κυβερνητικά σκάφη εισήλθαν σήμερα στα χωρικά ύδατα των νησιών που βρίσκονται υπό ιαπωνική δίοικηση, αλλά διεκδικεί η Κίνα, μόλις δύο ημέρες μετά μια παρόμοια παραβίαση, ανακοίνωσε η ιαπωνική ακτοφυλακή. | |||
Ο Iάπωνας υφυπουργός Εξωτερικών Τσικάο Καουάι «διαμαρτυρήθηκε έντονα στον κινέζο πρεσβευτή στο Τόκιο για την νέα αυτή παραβίαση των ιαπωνικών χωρικών υδάτων και για το γεγονός ότι παρόμοιες ενέργειες επαναλαμβάνονται με μεγάλη συχνότητα», επισημαίνεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών. Αυτές οι ενέργειες «αμαυρώνουν το κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες», προστίθεται στην ανακοίνωση. Η ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες για τα διαφιλονικούμενα νησιά κλιμακώθηκε τον Σεπτέμβριο όταν η ιαπωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα τα αγοράσει από τον ιάπωνα ιδιοκτήτη τους. Τα νησιά αυτά διεκδικεί και η Ταϊβάν. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Τουρκικές απειλές στις εταιρείες για τις έρευνες στην ΑΟΖ Κύπρου
Έκκληση στις διεθνείς εταιρείες πετρελαίου να μην πάρουν μέρος στις έρευνες στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας απευθύνει εκ νέου η Αγκυρα, απειλώντας τις εταιρείες και τις σχετικές χώρες με αποκλεισμό από τα ενεργειακά έργα στην Τουρκία.
Σε ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών επισημαίνεται ότι «οι Τουρκοκύπριοι έχουν ίσα και αδιαίρετα δικαιώματα, όπως και οι Ελληνοκύπριοι, επί των φυσικών πηγών που βρίσκονται στο σύνολο της υφαλοκρηπίδας του νησιού. Η παράβλεψη της πραγματικότητας αυτής και η συνέχιση των μονομερών και προκλητικών δραστηριοτήτων εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων, είναι απαράδεκτη για την Τουρκία και την ΤΔΒΚ» σημειώνει.
«Όπως έχει αναφέρει ο πρωθυπουργός», συνεχίζει η ανακοίνωση, «οι εταιρείες που θα συνεργαστούν με την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση Νότιας Κύπρου δεν θα περιληφθούν στα ενεργειακά έργα της Τουρκίας».
After deterioration of relations with Turkey, Israeli and Greek combat planes take part in a military exercise in Greece
As explained in “Known
and unknown incidents prove Turkey and Israel have come closer to war than you
might believe”, an exercise involving the Hellenic Air Force and Israeli
Air Force took place between Oct. 21 – 26 at Larissa airbase in Greece. The
drills were held as a follow up of last November’s visit of the HAF’s 337 Sq. to Ovda
airbase, in the Negev.
Ten double seat IAF F-16I Sufa
multirole fighters belonging to the 119 Sqn
“Bat” (Ha’ Atalef) [#413, #448, #491], the 201 Sqn
“The One” (Ahat) [#857, #868, #880] and 253 Sqn
“Negev” (Ha’ Negev) [#407, #445, #476, #478], including 152 pilots and
ground crew arrived from Ramon airbase, in Israel.
All the F-16I Sufa (as those
possibly taking part to the air
strike in Sudan last week…) sported a configuration including the
characteristic Conformal Fuel Tanks (CFTs), inert
AIM-9L Sidewinder and Litening II and LANTIRN
pods.
Greece
participated with F-16 Block 52+ and Mirage-2000Mk2 fighter jets from 110, 111
and 114 FW.
Air-to-air, air-to-surface and Composite Air Operations
(COMAO) day and night missions were flown during the exercise.
H/T to Strategy Reports for the heads-up
Επιχειρήματα κατά επίθεσης Ισραήλ στο Ιράν
| ΤΕΛ ΑΒΙΒ. Ενδεχόμενη μονομερής επίθεση των Ισραηλινών στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν εμπεριέχει τον κίνδυνο περιορισμού των δυνατοτήτων των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή να διεξαγάγουν τις δικές τους επιχειρήσεις κατά της Τεχεράνης. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίστηκαν οι επικεφαλής των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στους Ισραηλινούς ομολόγους τους, στους όποιους έσπευσαν να εξηγήσουν πως μια μονομερής επιδρομή θα μπορούσε να προκαλέσει νέες μαζικές διαδηλώσεις στον αραβικό κόσμο, με πιθανή συνέπεια να στερηθούν οι ΗΠΑ τις στρατιωτικές τους βάσεις στα κράτη του Περσικού Κόλπου. Σύμφωνα δε με τους Αμερικανούς, οι συγκεκριμένες βάσεις είναι ζωτικής σημασία για τον ανεφοδιασμό των βομβαρδιστικών που θα επωμιστούν το βάρος μιας επιχείρησης με στόχο την καταστροφή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. «Είναι αλήθεια ότι ο μεγαλύτερος φόβος των κυβερνήσεων στα κράτη του Περσικού είναι ένα πυρηνικό Ιράν», σχολίασε στη βρετανική εφημερίδα The Guardian Αμερικανός αξιωματούχος υπό τον όρο της ανωνυμίας του. «Φοβούνται ωστόσο και το ενδεχόμενο ενός περιφερειακού πολέμου, ο οποίος ενδεχομένως να τα αποσταθεροποιούσε», πρόσθεσε ο ίδιος. Στις αρχές της εβδομάδας, πάντως, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου είχε ισχυριστεί ότι τα αραβικά κράτη θα «αισθανθούν ανακούφιση την επομένη της επιδρομής». Την άποψη αυτή δεν συμμερίζεται ο ερευνητής του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών στο Μπαχρέιν, Εμίλ Χοκαγιέμ. «Μια επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα σε πολιτικό επίπεδο για τις κυβερνήσεις των φιλοδυτικών κρατών του Περσικού», τόνισε ο κ. Χοκαγιέμ. Με την εκτίμηση του κ. Χοκαγιέμ ευθυγραμμίζεται και ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού, Αμι Αγιαλόν. «Ο αραβικός δρόμος είναι σήμερα ισχυρότερος από τα καθεστώτα και ως εκ τούτου αν το Ισραήλ επιθυμεί πραγματικά τη δημιουργία ενός μετώπου κατά του Ιράν, τότε θα πρέπει να επιδείξει πραγματική πρόοδο στο Παλαιστινιακό», σημείωσε. |
Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012
Πρόσκληση
Εθνικόφρονα Σωματεία
«Αντρέας και Νίκος
Ονησιφόρου» Κολοσσίου
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Προσκαλείστε στην ομιλία
του διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου
Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
κου Χρήστου Ιακώβου
με θέμα:
«Πως οι εξελίξεις
στην Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζουν την Κύπρο.
Φυσικό αέριο, Κρίση
στη Συρία και Κουρδικό»
Παρασκευή 2
Νοεμβρίου, 6.00 μ.μ.
Οίκημα του Σωματείου,
Κολόσσι
Ρωσία: «Επιστροφή στην εποχή του Στάλιν» καταγγέλλουν ΜΚΟ
| Η δίκη Ρώσων διαδηλωτών σηματοδοτεί μια «επιστροφή στην εποχή του Στάλιν», καταγγέλλουν μη κυβερνητικές οργανώσεις. |
| Υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν σήμερα ότι η δικαστική υπόθεση κατά Ρώσων διαδηλωτών στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για τη συμμετοχή τους σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 6 Μαΐου κατά του νυν προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν είναι απολύτως «κατασκευασμένη» και σηματοδοτεί μια «επιστροφή στην εποχή του Στάλιν». "Θα είναι μια δίκη εναντίον του καθενός μας», σημείωσε η πρόεδρος της οργάνωσης Ελσίνκι, Λιουντμίλα Αλεξέγεβα, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, κατά την οποία σημείωσε ότι η δίκη αυτή σηματοδοτεί «ένα στάδιο κλειδί στην αλλαγή του καθεστώτος προς το χειρότερο». "Αυτό θυμίζει την εποχή του Στάλιν με τις δίκες που είχαν αξία για τον παραδειγματισμό των άλλων και γίνονταν με κατασκευασμένες κατηγορίες», πρόσθεσε. Συνολικά 18 άνθρωποι κατηγορούνται ότι μετείχαν σε «μαζικές ταραχές» και σε συγκρούσεις με την αστυνομία σε διαδήλωση που έγινε κατά του Πούτιν στις 6 Μαΐου στη Μόσχα. Σε αυτούς μπορεί να επιβληθεί ποινή φυλάκισης 3 ως 10 ετών. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν φυλακιστεί από το καλοκαίρι και η δίκη τους «θα αρχίσει τον Ιανουάριο ή ακόμη πιο αργά», σημείωσε η Αλεξέγεβα. "Δεν σημειώθηκαν μαζικές ταραχές κατά τη διαδήλωση αυτή. Η αστυνομία συνέλαβε αυτούς που αμύνονταν στα χτυπήματα των αστυνομικών με ρόπαλα», πρόσθεσε. "Αυτό δείχνει μια επιστροφή στην εποχή του Στάλιν. Η εξουσία θέλει να προκαλέσει φόβο» στους αντιπολιτευόμενους, σημείωσε από την πλευρά του ο Βάλερι Μπόρστσεφ, μέλος επίσης της οργάνωσης Helsinki. Πηγή: ΑΜΠΕ |
Νέοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στη Δαμασκό και το Ιντλίμπ
| ||||||
Netanyahu-Lieberman Alliance Does Not Bode Well For Turkey
 |
Israel's Prime Minister Benjamin Netanyahu speaks during a Likud central committee meeting in Tel Aviv October 29, 2012. (photo by REUTERS/Baz Ratner)
|
By: Soli Ozel
The news report hit the kitchen table like a bomb when the Israeli media announced Prime Minister Benjamin Netanyahu and Israeli Foreign Minister Avigdor Liberman had decided to merge their parties.
Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/politics/2012/10/netanyahu-lieberman-alliance-does-not-bode-well-for-turkey.html#ixzz2B0KWXvTA
This is a European suicide pact
In normal times in the EU, co-ordinated austerity would lower member states' debt. But instead it's making things worse
Civil servants protest against government austerity measures in Madrid in July. Photograph: Reuters/Andrea Comas
In the aftermath of the 2008 financial crisis practically all European Union countries opted for the same strategy to put their finances back on track: cut spending; increase taxes; reduce deficits. Research published by economic thinktank NIESR this week makes the first attempt (to our knowledge) to estimate the impact of this co-ordinated fiscal consolidation across the EU. What we have found won't make for pleasant reading in the treasuries of European governments.
In "normal times" fiscal consolidation would lead to a fall in debt-to-GDP ratios, but in the current circumstances it is likely to be self-defeating for the EU collectively. As a result of the deficit cutting plans now in train, debt ratios will be higher in 2013 in the EU as a whole, rather than lower. This will also be true in almost all the individual states (with the exception of Ireland). Coordinated austerity in a depression is self-defeating. The implication is that the strategy being pursued by individual members, as well as the EU as a whole, is making matters worse.
Why so? There are several reasons one might expect the negative impact of fiscal consolidation on growth to be greater now. Normally, monetary policy offsets some of the impact of fiscal policy. But interest rates are already at exceptionally low levels – and it is far from clear that extraordinary measures, such as quantitative easing and the ECB's outright monetary transactions, are having much impact on the economy. Second, during a downturn, when unemployment is high and job security low, a greater percentage of households and firms are likely to find themselves without access to credit. And finally, with all countries consolidating simultaneously, output in each is reduced not just by fiscal consolidation, but by that in other countries (through trade links). In the EU, such spillover effects are likely to be large.
Fiscal policy started to achieve the opposite of what was intended in 2011, when deep consolidation measures were introduced in Portugal, Ireland and Greece – the three countries on bail-out programmes. Cumulative measures over the three-year period amount to close to 10% of GDP in Greece and Portugal and 8% in Ireland. Consolidation measures amounting to between 5% and 6% of GDP are planned in France, Italy, Spain and the UK, while only a modest adjustment is likely in Germany and Austria.
Our estimates are that in those normal times, fiscal consolidation would have reduced growth, but not by very much except in the bailout countries: the cumulative impact ranging from almost nothing in Germany to 8% in Greece and Portugal. The desired objective of reducing deficits and debt would have been achieved. But taking account of the current environment changes the picture dramatically: the hit to output in Germany is now 2%. In the UK it is 5%; and in Greece 13%. Still more shocking is the impact on debt-to-GDP ratios – the fiscal consolidation was supposed to improve fiscal sustainability; instead, it makes matters worse. And this isn't true just in extreme cases like Greece – fiscal consolidation across the EU has raised debt-to-GDP ratios in Germany and the UK as well. In both the UK and the euro area as a whole, the result of coordinated fiscal consolidation is a rise in the debt-GDP ratio of approximately five percentage points. For the UK, that means a debt-GDP ratio of close to 75% in 2013 instead of about 70%. We are not running to stand still; we are determinedly heading in the wrong direction.
The policies pursued by EU countries over the recent past have had perverse and damaging effects. Of course, European countries did need to get back on the path of fiscal sustainability, and that does mean cutting spending and raising taxes. But timing is everything, and our research shows 2011 was precisely the wrong time. Waiting until economies were clearly on the road to recovery would have been less painful socially, and much better economically. Growth would have been higher, debt-GDP ratios lower, and the necessary adjustment smoother and less painful.
What we have seen in Europe is the creation of a death spiral of deficit cutting, leading to reduced growth – which leads to reduced revenues and pressure to cut deficits faster. Paradoxically the EU was set up in part to avoid such problems by allowing members to co-operate to secure better outcomes. Co-ordinated EU fiscal consolidation looks less like economic policy co-operation and more like a suicide pact.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)