Διασυνδέσεις του Πασκούτ με την Εργκενεγκόν

Yeni Şafak
(6/5/2009) 

Γράφει ότι η καταγγελία, την οποία κατέθεσε προς το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων ο αντιπρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου Οσμάν Πακσούτ εναντίον των εισαγγελέων, οι οποίοι διεξάγουν την έρευνα για την υπόθεση Εργκενεκόν, με το αιτιολογικό της παράνομης παρακολούθησης των τηλεφωνικών του συνδιαλέξεων, είχε ως συνέπεια να ενταθεί ακόμη περισσότερο ο άνεμος που πνέει εντός του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Ο Πρόεδρος του Συνταγματικού Κιλίτς, μετά την καταγγελία, συγκάλεσε για αύριο την Επιτροπή του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η οποία θα συνεδριάσει με ειδική ημερήσια διάταξη υπό την προεδρία του, προκειμένου να διερευνήσει τους ισχυρισμούς εναντίον του Πακσούτ και της συζύγου του, αναφορικά με αυτά, τα οποία ελέχθησαν εκ μέρους τους κατά την περίοδο της αγωγής απαγόρευσης λειτουργίας του ΑΚΡ.

Η Επιτροπή, παράλληλα, θα αξιολογήσει και τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του ζεύγους Πακσούτ, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης Εργκενεκόν. Θα συζητηθεί, επίσης, και το θέμα κατά πόσον θα διενεργηθεί ανάκριση εναντίον του Πακσούτ. Τώρα, είναι απορίας άξιον η ειδική αυτή συνεδρίαση, στην οποία θα συμμετέχουν και τα αναπληρωματικά μέλη του Συνταγματικού, τι είδους απόφαση θα λάβει. Διαβάστε περισσότερα...

Η προτεραιότητα της Τουρκίας τώρα είναι ο Καύκασος

Milliyet
(6/5/2009)

Του Sami Kohen

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο πρώτος επισκέπτης του νέου Τ/ΥΠΕΞ Νταβούτογλου ήταν ο ΥΦΥΠΕΞ του Αζερμπαϊτζάν. Η συνάντηση σηματοδοτεί ότι ο Νταβούτογλου δίνει σημασία στη βελτίωση των σχέσεών μας με το Αζερμπαϊτζάν.

Σε αυτό, άλλωστε, αποσκοπεί και η επικείμενη επίσκεψη του Π/Θ Ερντογάν στο Μπακού. Κατά τη συνάντηση, την οποία θα έχει με τον Αλίγεβ, θα προσπαθήσει να διασκεδάσει τις ανησυχίες που υπάρχουν στο Μπακού, όσον αφορά τις συμφωνίες προσέγγισης που έχουν γίνει μεταξύ Τουρκίας – Αρμενίας. Άλλωστε, η Τουρκία δεν μπορεί να σκεφθεί να «χάσει» το Αζερμπαϊτζάν χάρη στην εξομάλυνση των σχέσεών της με την Αρμενία.

Η τουρκική διπλωματία στη νέα περίοδο, που έχει αρχίσει με το Ερεβάν, είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το Αζερμπαϊτζάν στο θέμα του Άνω Καραμπάχ. Η Άγκυρα για το θέμα αυτό είχε δώσει εγγυήσεις στο Μπακού. Τώρα η προσωπική συνάντηση Ερντογάν – Αλίγεβ ελπίζουμε να ανοίξει το δρόμο, ώστε η πλευρά των Αζέρων να δείξει εμπιστοσύνη προς την Τουρκία.

Ο βασικός σκοπός της συνάντησης του Π/Θ Ερντογάν με τον Πούτιν στο Σότσι έχει να κάνει με το πρόβλημα του Καυκάσου, με την εξασφάλιση συνεργασίας και με την προσέγγιση μεταξύ των πολιτικών, που ακολουθούν οι δύο χώρες. Οι δύο ηγέτες αναμένεται να συμβάλουν και στην επίλυση του προβλήματος του Καραμπάχ. Στην πραγματικότητα, η Ρωσία στο θέμα αυτό αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα. Παράλληλα, ασκεί επιρροή τόσο προς το Μπακού, όσο και προς το Ερεβάν.

Τις προσεχείς ημέρες και εβδομάδες, η τουρκική διπλωματία θα στραφεί περισσότερο προς τον Καύκασο. Ενώ κυλά η περίοδος εξομάλυνσης των σχέσεών μας με την Αρμενία, παράλληλα με αυτό φαίνεται ότι η Άγκυρα μπορεί να συμβάλει και στην εξομάλυνση των σχέσεων Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας σε αγαστή συνεργασία με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ.

Ο Τ/ΥΠΕΞ Νταβούτογλου, όταν ήταν σύμβουλος του Π/Θ, στους δημοσιογράφους επεσήμαινε το εξής: Η Τουρκία βρίσκεται σε κεντρικό σημείο. Κατά συνέπεια, πρέπει να ακολουθεί ενεργό πολιτική στις εξελίξεις που σημειώνονται ταυτόχρονα στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο. Ενίοτε, η πολιτική μπορεί να επικεντρώνεται και πάνω σε μία μόνο περιοχή [όπως έγινε πριν από μήνες με τη Μέση Ανατολή]…

Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική πρέπει να αφήσει πίσω τους δεσμούς της με τη Δύση ή έστω τους χαλαρώσει Διαβάστε περισσότερα...

ΑΝΑΛΥΣΗ-Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ.

Οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ Τουρκίας και Κεντρικής Ασίας.

Του Egemen Özalp

Η δεκαετία του '90 αποτέλεσε σκηνή στην αλλαγή πολλών δομικών και πολιτικών εξισώσεων που σχημάτισαν με τη σειρά τους τον χαρακτήρα του 20ου αιώνα. Μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, μεταβλήθηκε η διπολική δομή για να εδραιωθεί ένα μονοπολικό σύστημα. Ο Ρεαλισμός που θεωρείται ως η πιο δραστική θεωρία στην ανάλυση των διεθνών σχέσεων, έτυχε κριτικής επειδή δεν μπόρεσε να προβλέψει το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και με νέες θεωρίες αμφισβητήθηκαν οι αντιφάσεις που είχε.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων κρατών σε μια έκταση 6 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων και την αλλαγή της συγκυρίας. Πάρα πολλές χώρες ήταν απροετοίμαστες στις αλλαγές από ψυχολογικής αλλά και θεσμικής άποψης. Ακόμα και μετά που οι πολιτικές της Γκλασνόστ και της Περεστρόϊκα του Γκορμπατσόφ άρχισαν να ανοίγουν στον κόσμο το κλειστό σύστημα του Σοβιέτ, δεν συνάφθηκαν απευθείας επαφές με τις σοβιετικές δημοκρατίες.


Ωστόσο η ανεξαρτητοποίηση των χωρών της Κεντρικής Ασίας (Καζαχστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζία, Τουρκμενιστάν και Τατζικιστάν), προσέδωσαν νέα διάσταση στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τα κράτη αυτά και όπου άνοιξε πρεσβεία. Η κοινή γλώσσα και κουλτούρα επιτάχυνε τις κρατικές και ιδιωτικές πρωτοβουλίες για την κάλυψη ενός ιστορικού κενού. Οι επισκέψεις ανωτάτου επιπέδου που πραγματοποιούνται από το 1992 καθώς και οι 500 σχεδόν διμερείς και πολύπλευρες συμφωνίες που υπογράφηκαν, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Τουρκικών Δημοκρατιών.

 Συνάντηση Κορυφής των Προέδρων Τουρκόφωνων Κρατών, αποτελεί τον πιο υψηλόβαθμο συμβουλευτικό μηχανισμό μεταξύ Αζερμπαϊτζάν, Καζαχστάν, Κιργιζίας, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν και Τουρκίας. Η πρώτη συνάντηση είχε πραγματοποιηθεί το 1992 στην Άνκαρα και η όγδοη το 2006 στην Antalya (Αντάλια).

Με την έννοια αυτή η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ως προς την Κεντρική Ασία, διαμορφώνεται στα πλαίσια πέντε βασικών στόχων:

Κύριος στόχος τα πρώτα χρόνια ήταν η προσφορά στην ενίσχυση της κρατικής δομής των τουρκικών κρατών που είχαν αποκτήσει την ανεξαρτησία τους. Η Τουρκία παροτρύνει την προστασία της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας της περιοχής καθώς και την περιφερειακή συνεργασία. Κάποιοι άλλοι βασικοί στόχοι είναι η στήριξη των οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων και η προσφορά βοήθειας στη συγχώνευση των χωρών της περιοχής με τον κόσμο καθώς και με τους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς. Επιπλέον θεωρείται ιδιαίτερης σημασίας η ενίσχυση της ελεύθερης και ποικιλότροπης μεταφοράς των πηγών ενεργείας στις αγορές του κόσμου.

Στα πλαίσια αυτά το 1992 ιδρύθηκε ο τουρκικός Οργανισμός Ανάπτυξης και Συνεργασίας (TİKA) και σε διάστημα επτά ετών ανέπτυξε 270 σχέδια για την προσφορά τεχνικής βοήθειας και συνεργασίας. Σκοπός της ίδρυσης αυτού του φορέα ήταν η ενίσχυση της ανάπτυξης κυρίως των τουρκόφωνων χωρών αλλά και των γειτόνων της Τουρκίας.

 

Ο ανθρώπινος πόρος είναι η κυρίαρχη δυναμική που σχηματίζει τον κρατικό μηχανισμό και αναπτύσσει τις διακρατικές σχέσεις. Η Τουρκία απέδωσε μεγάλη σημασία στο έργο της παιδείας στην Κεντρική Ασία προκειμένου να δημιουργηθεί ο πόρος του καλλιεργημένου ανθρώπου με εγγυημένη τη συνέχειά του. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που λειτουργούν με επίσημες και ιδιωτικές πρωτοβουλίες, είναι σε συντονισμό με τις χώρες όπου βρίσκονται.

Αρχικά ιδρύθηκε το Τουρκο-Καζακικό Πανεπιστήμιο Hoca Ahmet Yesevi, με συμφωνία που είχε υπογραφεί μεταξύ των δύο χωρών το 1992 στην Άγκυρα. Πάνω από 20 χιλιάδες φοιτητές σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο αυτό που έχει αυτόνομη δομή. Εξάλλου έχει ξεκινήσει ένα περιεκτικό πρόγραμμα υποτροφίας για τους φοιτητές από Κεντρική Ασία που σπουδάζουν στην Τουρκία και έχουν χορηγηθεί περίπου 18 χιλιάδες υποτροφίες. Μέχρι το 2000 έχουν ανοίξει 12 εκπαιδευτικά ιδρύματα με πρωτοβουλία του υπουργείου Εθνικής Παιδείας της Τουρκίας.

Αξιοσημείωτη είναι η προσπάθεια που καταβάλλουν επίσης τα ιδιωτικά τουρκικά σχολεία στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία τα οποία προσφέρουν παιδεία σε 3 γλώσσες, τουρκικά, αγγλικά και την γλώσσα της όποιας χώρας. Θα πρέπει να πούμε ότι ένα σημαντικό μέρος των Τούρκων καθηγητών που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική αυτή εκστρατεία είναι εθελοντές.

Το 1993 είχε πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα μια Διάσκεψη για το Αλφάβητο και την Ορθογραφία προκειμένου οι τουρκόφωνες δημοκρατίες να έχουν ένα κοινό σύστημα γραφής. Στο τέλος των εργασιών υιοθετήθηκε ένα πλαίσιο με 33 γράμματα και με βάση το λατινικό.

Παράλληλα με τις πολιτιστικές σχέσεις, παρουσιάζουν σπουδαία εξέλιξη και οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και δημοκρατιών της Κεντρικής Ασίας. Ειδικά στους τομείς της συγκοινωνίας, της επικοινωνίας και των κατασκευών.

Η Τουρκία έχει χορηγήσει δάνειο στις χώρες της περιοχής ύψους 1,2 δις Δολαρίων. Με τα δάνεια αυτά ενθαρρύνονται οι επενδύσεις Τούρκων επιχειρηματιών στην περιοχή. Δραστηριοποιούνται πάνω από 1.000 Τουρκικές εταιρείες με τον όγκο των εμπορικών συναλλαγών να αγγίζει τα 3 δις Δολάρια.

Ολοένα αυξάνεται και η σημασία της οικονομίας και της πολιτικής στον 21ο αιώνα. Οι χώρες προσανατολίζονται σε νέες συνεργασίες και συμμαχίες σε θέματα πολιτισμού, ενεργείας, εξωτερικής πολιτικής και διεθνούς εμπορίου. Η Τουρκία τα 15 τελευταία χρόνια συμπληρώνει αιώνια κενά στην Κεντρική Ασία. Οι πολιτιστικές, πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των τουρκικών κρατών βοηθούν στην διαφύλαξη της σταθερότητας στην περιοχή και σχηματίζουν ένα αξιοσημείωτο πεδίο δράσης μεταξύ των παγκόσμιων ισορροπιών.

Πηγή : spynews-gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΥΠΕΡΠΤΗΣΕΩΝ

Τρείς χιλιάδες ίχνη τουρκικών αεροσκαφων στο Αιγαίο έχουν εντοπίσει τα ραντάρ της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας από την αρχή έως το τέλος του 2008.  

Σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΕΘΑ κατά την διάρκεια του έτους 452 σχηματισμοί τουρκικών αεροσκαφων έχουν πραγματοποιήσει 1.153 παραβιάσεις και 23 υπερπτήσεις σε νησιά του Αιγαίου. Από αυτά τα αεροσκάφη τα 357 ήταν οπλισμένα και οι αναχαιτίσεις τους από ελληνικά αεροσκάφη εξελιχτήκαν σε σκληρές και επικίνδυνες εμπλοκές. Ειδικότερα το 2009 η τουρκική αεροπορία έχει στοχοποιήσει το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι στέλνοντας μαχητικά F-16 και F-4E να εκτελούν υπερπτήσεις πάνω από τα δυο νησιά πραγματοποιώντας εικονικές προσβολές στόχων αμφισβητώντας για πρώτη φορά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε κατοικημένο έδαφος  

 Επειδή είναι εύκολο και προκαλεί εντυπώσεις η καταγραφή στοιχείων των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο προτείνεται μια νέα τακτική αντιμετώπισης των τουρκικών υπερπτήσεων στο Αιγαίο. 

Η νέα τακτική αντιμετώπισης των τουρκικών παραβιάσεων- υπερπτήσεων στο Αιγαίο αποτελείται από τα παρακάτω μέτρα:  

Έλεγχος του εθνικού εναέριου χώρου και ειδικότερα της περιοχής Αγαθονήσι-Φαρμακονήσι από τα νεoπαραληφθέντα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και έλεγχου Erieye /Embraer-145H της 380 Μοίρας. Μεταφορά των στοιχείων των υπερπτήσεων στο μικτό αεροπορικό κέντρο επιχειρήσεων του NATO (CAOC-7) στη Λάρισα και διπλωματική εκμετάλλευση αναλόγως.

Διασύνδεση των διακλαδικών αντιαεροπορικών –αντιβαλλιστικών μέσων στο σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου της Πολεμικής Αεροπορίας. 

Αναδιάταξη και ενεργοποίηση των αντιαεροπορικών –αντιβαλλιστικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς Patriot PAC3-S-300PMU1 για προειδοποιητικές αναχαιτίσεις εντός του εθνικού εναέριου χώρου άνευ πυρών. 

Τα αντιαεροπορικά-αντιβαλλιστικά συστήματα με την νέα διάταξη θα παρακολουθούν και θα εγκλωβίζουν τα τουρκικά αεροσκάφη. Οι τούρκοι πιλότοι μετά τον εγκλωβισμό τους θα αντιλαμβάνονται αμέσως από τα ηλεκτρονικά συστήματα προειδοποίησης ότι μπορούν να καταρριφθούν διότι παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδας. Η φάση αυτή της παραβίασης του εθνικού εναέριου χώρου να μεταδίδεται στο CAOC-7 Λάρισας και στη συνέχεια στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες για την ανάλογη διπλωματική εκμετάλλευση .

Η χρήση των αντιαεροπορικών-αντιβαλλιστικών συστημάτων είναι μια προωθημένη τεχνολογικά και τακτικά ενέργεια η οποία εφαρμόζεται τελευταίως στο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας από χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Επιτυγχάνει οικονομία- αποτελεσματικότητα και στη περίπτωση μας ενημέρωση των Διεθνών Οργανισμών(ICAO-NATO-EE) για τις επικίνδυνες τουρκικές υπερπτήσεις εντός του εθνικού εναέριου χώρου. 

Τέλος προώθηση σε επιλεγμένα αεροδρόμια ανατολικών νησιών του Αιγαίου μαχητικών αεροσκαφών αναχαίτισης. Σήμερα τα ελληνικά μαχητικά χρειάζονται χρόνο για να αφιχθούν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου οπότε τα τουρκικά μαχητικά είτε έχουν εισέλθει στο FIR Αθηνών και στον εθνικό εναέριο χώρο είτε έχουν αποχωρήσει. Για να εξασφαλιστούν επιτυχείς και ταχύτερες αναχαιτίσεις πρέπει να εξετασθεί η προώθηση μαχητικών επιπέδου σμήνους στα ανατολικότερα αεροδρόμια τα οποία προωθούν τη γραμμή αναχαιτίσεως 60 μίλια ανατολικότερα. Ο κάθε εισβολέας θα αντιμετωπίζεται στα απώτερα όρια του FIR Αθηνών και θα αισθάνεται όταν εισέρχεται στον ελληνικό εναέριο χώρο ότι είναι βέβαιο θύμα της Ελληνικής Αεράμυνας, εάν το θελήσει.
 

Χρήστος. Κουτσογιαννόπουλος

Ταξίαρχος(εα)

Πρώην Δντής Διεθνών Σχέσεων ΥΠΕΘΑ Διαβάστε περισσότερα...

Τσετσενία Πολιτικές δολοφονίες που ικανοποιούν τη Μόσχα

Των Ellen Barry και Michael Schwirtz
The New York Times 

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τσετσένου προέδρου, Ραμζάν Καντίροφ, πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον. Τον Σεπτέμβριο, ήταν ο Ρουσλάν Γιαμαντάγεφ, ο οποίος πυροβολήθηκε την ώρα που το αυτοκίνητό του βρισκόταν «κολλημένο» στην κίνηση της Μόσχας. Τον Ιανουάριο, ένας πρώην σωματοφύλακας του Γκαντίροφ, ονόματι Ομάρ Ισραΐλοφ, δολοφονήθηκε στη Βιέννη όταν βγήκε να αγοράσει ένα γιαούρτι. Πρόσφατα, ο Σουλίμ Γιαμαντάγεφ –ο αδελφός του Ρουσλάν– πυροβολήθηκε στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας του στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Αυτή τη φορά, όμως, κάτι ασυνήθιστο συνέβη: ο αρχηγός της αστυνομίας του Ντουμπάι έδωσε συνέντευξη Τύπου για να επικρίνει δημοσίως τις ρωσικές αρχές, επειδή επιτρέπουν τη συνέχιση των εγκλημάτων. Ο αρχηγός, Νταχί Χάλφαν μπιν Ταμίμ, δήλωσε ότι οι ανακριτές θεωρούν ύποπτο για την τελευταία δολοφονία έναν από τους στενότερους συμμάχους του Καντίροφ, τον Αντάμ Ντελιχμάνοφ, ο οποίος όμως αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη. Οι υπαινιγμοί αποτελούν πρόβλημα για τους ηγέτες του Κρεμλίνου, που εγκατέστησαν τον κ. Καντίροφ στην προεδρία της Τσετσενίας και βασίστηκαν σ’ αυτόν για να καταστείλουν την αντίσταση, που απειλούσε να θέσει την περιοχή εκτός του ελέγχου της Μόσχας. Παρότι ο τότε πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος κατέστειλε πράγματι την αντίσταση, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοσιογράφοι καταγγέλλουν τις κτηνώδεις μεθόδους του καθεστώτος Καντίροφ, που ευθύνεται για απαγωγές και βασανισμούς.

Οι αρχές της Μόσχας προφανώς θέτουν ελάχιστους περιορισμούς στον κ. Καντίροφ. «Τον χρειάζονται», σχολίασε ο Μαρκ Γκαλεότι, ειδικός για τη ρωσική εγκληματικότητα στο Κέντρο Παγκόσμιων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. «Στην πραγματικότητα δημιούργησαν ένα είδος τέρατος Φράνκεσταϊν. Στο όνομα της καταπολέμησης του τσετσενικού εθνικισμού, επί της ουσίας δημιούργησαν ένα αυτόνομο τσετσενικό κράτος».

Ο Σουλίμ Γιαμαντάγεφ, ο Τσετσένος που δολοφονήθηκε στο Ντουμπάι, ήταν στο πρόσφατο παρελθόν ισχυρός διοικητής του τσετσενικού στρατού και αποτελούσε ολοένα και μεγαλύτερη απειλή για τον κ. Καντίροφ. Μετά τη σύγκρουση των στρατιωτών του και των φρουρών του Καντίροφ, πέρυσι, οι ομοσπονδιακές αρχές τον απάλλαξαν από τη διοίκηση και εγκατέλειψε τη Ρωσία για να μεταβεί στο Ντουμπάι τον Δεκέμβριο. Οι ρωσικές ομοσπονδιακές αρχές αποφεύγουν να σχολιάσουν την υπόθεση του Ντουμπάι. Ο κ. Ντελιχμάνοφ, αφού εξελέγη βουλευτής πέρυσι, απολαμβάνει ασυλία, ενώ η ρωσική νομοθεσία δεν επιτρέπει την έκδοση Ρώσων πολιτών. Οι εισαγγελείς πάντως δηλώνουν ότι ο Ντελιχμάνοφ θα δικαστεί στη Ρωσία εάν το Ντουμπάι παράσχει πειστικά ενοχοποιητικά στοιχεία.

Ο κ. Καντίροφ υπερασπίστηκε με οργή και σθένος τον Ντελιχμάνοφ. «Πρέπει να πω ότι ο Αντάμ Ντελιχμάνοφ είναι στενός μου συνεργάτης, φίλος, αδελφός ακόμη και το δεξί μου χέρι», υπογράμμισε σε ανακοίνωσή του. «Θα λάβουμε όλα τα μέτρα, διαθέσιμα υπό τη ρωσική και διεθνή νομοθεσία για να παραπέμψουμε τους υπεύθυνους στη δικαιοσύνη», πρόσθεσε. 

Με την υποστήριξη του Κρεμλίνου, ο Ραζμάν Καντίροφ πέτυχε σε λίγα χρόνια αυτό που ελάχιστοι ξένοι παρατηρητές έκριναν εφικτό εδώ και πολλές δεκαετίες. Κατέστειλε την εξέγερση σκοτώνοντας τους περισσότερους ηγέτες των ανταρτών και προσφέροντας αμνηστία σε μαχητές πρόθυμους να του αφοσιωθούν. Η τσετσενική πρωτεύουσα Γκρόζνι ξαναχτίστηκε. Καφετέριες και εστιατόρια έκαναν την εμφάνισή τους, το ηλεκτρικό ρεύμα είναι εν μέρει διαθέσιμο και η κίνηση διευκολύνεται με νέες οδικές αρτηρίες. «Κατασκεύασαν τον Καντίροφ και από μια άποψη κάνει αυτό που ανέλαβε να κάνει», δήλωσε ο ειδικός περί τη ρωσική εγκληματικότητα Μαρκ Γκαλεότι. Διαβάστε περισσότερα...

Ερωτηματικά γύρω από την «απόπειρα» κατά του Μοράλες

Του Simon Romero
The New York Times 

Με τα όπλα στα χέρια, τα μέλη της επίλεκτης ομάδας Δέλτα ανέβηκαν τις σκάλες του Οτέλ ντε Λας Αμέρικας. Ήταν 4 το πρωί της 16ης Απριλίου στη Σάντα Κρουζ, την πόλη - προπύργιο της βολιβιανής αντιπολίτευσης.

Μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, είχαν εκτελέσει τρεις άνδρες, τον 24χρονο Ιρλανδό Μίχαελ Ντουάιερ, τον 39χρονο Ρουμάνο ουγγρικής καταγωγής Αρπάντ Μαγκιαρόζι και τον 49χρονο Εδουάρδο Ρόζα Φλόρες, Βολιβιανό, κάτοχο ουγγρικού και κροατικού διαβατηρίου, έναν άνθρωπο με ομιχλώδες παρελθόν στην ηγεσία ομάδων ξένων μαχητών κατά τη διάρκεια των γιουγκοσλαβικών πολέμων.

Επιδεικνύοντας τα πτώματα στην τηλεόραση, οι βολιβιανές αρχές ισχυρίστηκαν ότι είχαν αποτρέψει απόπειρα δολοφονίας του προέδρου Έβο Μοράλες. Σύντομα εντόπισαν γιάφκα όπλων η οποία, όπως ισχυρίστηκαν, είχε σχέση με τους νεκρούς. Όμως το περιστατικό, μαζί με τα βαλκανικά του μυστήρια, δεν είναι μια απλή υπόθεση.
Οι δολοφονίες γέννησαν διάφορα ερωτήματα. Ποιος υποστήριξε την ομάδα αυτή; Πώς τους εντόπισαν οι Αρχές; Γιατί ο Μοράλες έστειλε αστυνομικές δυνάμεις από την πρωτεύουσα Λα Παζ; Και τι δουλειά είχε να επιστρέψει στη Σάντα Κρουζ ένας άνθρωπος σαν τον Ρόζα Φλόρες, που υπήρξε ποιητής και πολεμικός ανταποκριτής, πριν μπλεχτεί στα βαλκανικά πεδία σφαγών;

Το μυστήριο της υπόθεσης περιστρέφεται κυρίως γύρω από την αινιγματική φυσιογνωμία του Φλόρες, που θεωρείται και αρχηγός της ομάδας. Ο Φλόρες από τη Βολιβία ως έφηβος κατέληξε στην Ουγγαρία, πατρίδα του πατέρα του, που ήταν εβραϊκής καταγωγής. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον Βενεζουελανό τρομοκράτη Κάρλος. Τη δεκαετία του ’90 ήταν επικεφαλής εθελοντών που πολεμούσαν στο πλευρό της Κροατίας και θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο ενός Βρετανού και ενός Ελβετού.

«Έζησε μία πολυτάραχη ζωή, δεν ταίριαξε πουθενά», είπε για τον Φλόρες ο Ιμπόλια Φεκέτε, ο Ούγγρος σκηνοθέτης που το 2001 γύρισε ταινία εμπνευσμένη από τη ζωή του. Επιστρέφοντας στην Ουγγαρία, ο Φλόρες ασπάστηκε το Ισλάμ, απαρνούμενος τις προηγούμενες σχέσεις του με τη συντηρητική καθολική οργάνωση Όπους Ντέι. Και εν συνεχεία του μπήκε μια νέα, έμμονη ιδέα. Να οδηγήσει τη Σάντα Κρουζ, την πλουσιότερη επαρχία της Βολιβίας, στην ανεξαρτησία.

«Χρειάζονται όπλα», είχε πει σε μια συνέντευξη στην ουγγρική τηλεόραση, η οποία μαγνητοσκοπήθηκε πέρυσι αλλά προβλήθηκε μόλις τώρα, μετά τον θάνατό του. «Το θέμα δεν είναι να κάνουν τα παιδιά διαδηλώσεις στις πόλεις με καλάμια και σημαίες».
Στη συνέντευξη, ο Ρόζα Φλόρες εξήγησε ότι ο στόχος του δεν ήταν να ανατραπεί ο Μοράλες αλλά «να κηρυχθεί ανεξαρτησία και να δημιουργηθεί μια νέα χώρα». Αυτά ταιριάζουν με τις περιγραφές του Μοράλες, σύμφωνα με τις οποίες η Σάντα Κρουζ είναι φέουδο βιομηχάνων και τραπεζιτών, συχνά απογόνων Κροατών μεταναστών, που θέλουν να αποσχιστούν από τη Βολιβία, στα πρότυπα της αποσύνθεσης της Γιουγκοσλαβίας.
Μετά τις δολοφονίες, Βολιβιανός εισαγγελέας παρουσίασε βίντεο που είχε γυριστεί από κινητό τηλέφωνο, χωρίς καθαρό ήχο, και ισχυρίστηκε ότι σε αυτό, ο Φλόρες συζητούσε σχέδιο δολοφονίας του Μοράλες.

Στη συνέντευξή του, ο Φλόρες είχε μιλήσει για το ενδεχόμενο θανάτου του. «Αν μου συμβεί κάτι στη Βολιβία, θα είναι γραφτό μου. Εξάλλου, θα έχει συμβεί στο καλύτερο δυνατό μέρος». Διαβάστε περισσότερα...

Η Γερμανία ήρε την απαγόρευση όπλων

Akşam 
5/5/2009

Η Γερμανία ήρε μετά από 16 χρόνια την απαγόρευση, που είχε επιβάλει στη χρήση κατά της τρομοκρατίας όπλων και αρμάτων, που είχε πωλήσει στην Τουρκία. Την έναρξη της νέας περιόδου εναντίον του ΡΚΚ σηματοδότησε ο Πρέσβης της Γερμανίας στην Άγκυρα Cuntz, ο οποίος παραβρέθηκε στην κηδεία ενός από τους εννέα στρατιώτες, οι οποίοι δολοφονήθηκαν πρόσφατα από έκρηξη νάρκης. 

Παράλληλα, έγινε γνωστό ότι η Γερμανία και η Τουρκία, στο πλαίσιο της αμυντικής έκθεσης IDEF – 2009, υπέγραψαν συμφωνία «αμυντικής συνεργασίας». Στη συμφωνία που υπογράφηκε, δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για τα όπλα που πρόκειται να πωληθούν. Ως γνωστόν, οι Γερμανοί δεν επέτρεπαν τη χρήση εναντίον του ΡΚΚ ακόμη και του τυφεκίου G-3. 

Η γερμανική κυβέρνηση, εδώ και χρόνια, δεν προσέγγιζε σε μια στρατιωτική συμφωνία με την Τουρκία. Ως γνωστόν, κατά τη δεκαετία του ’90, όσον αφορά το θέμα της πώλησης όπλων μεταξύ των δύο χωρών, είχε ξεσπάσει κρίση. Μάλιστα, με την πρόφαση «της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» κάποια περίοδο είχε επιβληθεί εμπάργκο ακόμη και στην πώληση των αρμάτων Leopard. 

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν 300 άρματα Leopard γερμανικής κατασκευής, 298 Leopard II, 30 αεροσκάφη ανίχνευσης, 300 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και μεγάλο αριθμό ελαφρών όπλων. Πλέον, δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο για τη χρησιμοποίηση των όπλων αυτών στον αγώνα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.  Διαβάστε περισσότερα...

Παραίτηση δύο ανώτατων αξιωματικών στις αεροπορικές δυνάμεις

Hürriyet 
(5/5/2009)

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έκαναν δεκτές τις παραιτήσεις δύο αξιωματικών της αεροπορίας, οι οποίοι περιλαμβάνονταν στους «μελλοντικούς αρχηγούς». Παραιτήθηκαν των καθηκόντων τους ο Διοικητής της Πολεμικής Σχολής Αεροπορίας, υποπτέραρχος Σινάν Σανλί, αλλά και το Νο 2 της Α΄ Τακτικής Διοίκησης Αεροπορίας, υποπτέραρχος Λεβέντ Τουρκμέν, ο οποίος είχε διεξαγάγει τις πλέον κρίσιμες επιχειρήσεις και είχε συμμετάσχει ακόμη και σε αερομαχίες στο Αιγαίο. 

Οι ισχυρισμοί για τις παραιτήσεις αυτές ποικίλουν. Το Αρχηγείο των Αεροπορικών Δυνάμεων έκανε δεκτές τις παραιτήσεις τους. Αν και δεν έχουν ακόμη τοποθετηθεί νέοι διοικητές στις δύο κρίσιμες αυτές θέσεις, από επίσημες πηγές δεν υπήρξε κανένα σχετικό σχόλιο. Στα παρασκήνια κυκλοφορούν διάφοροι ισχυρισμοί. Ένας από αυτούς αναφέρει ότι ο Διοικητής Αεροπορίας ζήτησε ο ίδιος τις παραιτήσεις των δύο αυτών αξιωματικών. Ως γνωστόν, προ καιρού είχε διεξαχθεί έρευνα για έναν στρατιωτικό, για τον οποίο υπήρχαν υπόνοιες ανάμιξής του στην υπόθεση Εργκενεκόν, αλλά και ότι ήταν μέλος των «Σπιτιών-Στρατηγείων», πράγμα το οποίο ενδεχομένως να επηρέασε και τον Σανλί. 

Όσον αφορά τον Τουρκμέν αναφέρεται ότι πίσω από την παραίτησή του μπορεί να υπάρχουν κάποια προβλήματα, τα οποία σχετίζονται με την ιδιωτική του ζωή. Οι ίδιες υποβολιμαίες αναφορές γίνονται και για τον υποπτέραρχο Σανλί. Όμως, επίσημες πηγές δεν επιβεβαιώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς.  Διαβάστε περισσότερα...

Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι παρακολουθούνται από το FBI

Yeni Şafak 
5/5/2009

Η Σιμπέλ Έντμοντς, πρώην μεταφράστρια του FBI, ισχυρίστηκε ότι όλοι οι Τούρκοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι βρίσκονται στις ΗΠΑ, παρακολουθούνται βήμα προς βήμα και καταγράφονται οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις τους. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι η διακίνηση των ναρκωτικών στη Μ. Ανατολή κατευθύνεται από τις ΗΠΑ. 

Όσον αφορά την παρακολούθηση των Τούρκων δημοσιογράφων, η Έντμοντς ανέφερε ότι το FBI έχει υπό τον έλεγχό του όλους τους Τούρκους ανταποκριτές της Ουάσιγκτον. Με την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων τους καταφέρνει να περιορίζει τη διακίνησή τους στην Αμερική. Παράλληλα, δυσκολεύεται η παραμονή στη χώρα όσων δημοσιογράφων δεν εγκρίνονται οι εργασίες τις οποίες πραγματοποιούν και μεταδίδουν ειδήσεις που δεν έχουν επικυρωθεί.

Όσον αφορά την αγορά των ναρκωτικών, τα οποία μεταφέρονται στην Ευρώπη και στην Αμερική, αυτή πραγματοποιείται στο τρίγωνο Αφγανιστάν – Ιράν – Τουρκίας. Και μέσα σε αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι της «βαθιάς Αμερικής» περιλαμβάνονται ο Μπιν Λάντεν, ο Βελή Κιουτσούκ και ο Τσατλί. 

Ο τόπος, όπου πραγματοποιείται το ξέπλυμα του μαύρου αυτού εμπορίου και όπου εκατομμύρια δολάρια αλλάζουν χέρια, είναι η Κύπρος [κατεχόμενα]. Μόνο για το ξέπλυμα του χρήματος αυτού ιδρύθηκε από τις ΗΠΑ η Τράπεζα Kıbrıs First Merchant. Όμως, το 2004 η εν λόγω τράπεζα συμπεριλήφθηκε στη μαύρη λίστα για ξέπλυμα χρήματος. Τα χρήματα που ξεπλύθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν για επιχειρήσεις σε τρίτες χώρες, προκειμένου να φέρουν εκεί τη δημοκρατία. Διαβάστε περισσότερα...

Τί γίνεται με τις βρετανικές βάσεις;

Του Ανδρέα Πενταρά*


Από τη παρακολούθηση των μέχρι σήμερα συνομιλιών που διεξάγονται μεταξύ των δύο πλευρών για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, τόσο σε επίπεδο ηγετών των δύο κοινοτήτων όσο και σε επίπεδο ομάδων εργασίας και τεχνικών επιτροπών, δεν διεφάνη οποιαδήποτε ένδειξη συμπερίληψης στις συνομιλίες του ζητήματος των Βρετανικών βάσεων. Αν δεν προηγείτο το Σχέδιο Ανάν, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι το ζήτημα των ΒΒ δεν θα θιγεί καθόλου στη παρούσα διαδικασία των συνομιλιών και σε περίπτωση λύσης, τα πράγματα αναφορικά με τις βάσεις θα παρέμεναν όπως προβλέπονται στη συνθήκη εγκαθίδρυσης του 1960.

Όσα όμως προβλέφθηκαν στο σχέδιο Ανάν αναφορικά με τις ΒΒ και μάλιστα με πρωτοβουλία των Άγγλων, προδιαθέτουν και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη (Ε/Κ και Τ/Κ) ότι κάτι ανάλογο οι Βρετανοί θα πράξουν και με τη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.  


Οι Βρετανοί συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία κατάρτισης του Σχεδίου Ανάν, επέφεραν τρεις σημαντικές αλλαγές στα μέχρι τώρα ισχύοντα αναφορικά με τις ΒΒ. Πρώτον, παρέδιδαν ένα μεγάλο μέρος του εδάφους των βάσεων - περίπου το 45% - στη Κυπριακή Δημοκρατία, δεύτερον, επεξέτειναν το πεδίο ασκήσεων στη περιοχή Σωτήρας Λεμεσού εις βάρος του εδάφους που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία και τρίτον, επεξέτειναν σε απροσδιόριστο βάθος τη θαλάσσια ζώνη που περιβρέχει τις Βρετανικές βάσεις, χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για διεκδίκηση χωρικών υδάτων και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ή απλώς για ζώνη ασφάλειας των βάσεων από τη πλευρά της θάλασσας.  


Είναι φανερό, ότι και στη παρούσα διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, οι Βρετανοί θα προσκομίσουν τις ίδιες ή παρόμοιες τροποποιήσεις στη συνθήκη εγκαθίδρυσης, κάτι που προδίδει τη πρόθεση των Βρετανών να βελτιώσουν επ ωφελεία τους κάποια αρνητικά σημεία που διαπίστωσαν κατά την επί μισό αιώνα περίπου λειτουργία των βάσεων. Συγκεκριμένα, οι Βρετανοί επιθυμούν όπως απαλλαγούν από εδάφη που αφενός δεν τους χρειάζονται για τους σκοπούς λειτουργίας των βάσεων και αφετέρου γίνονται αιτία προστριβών με γεωργούς και άλλους κατοίκους των γύρω περιοχών που εγείρουν δικαιώματα χρήσης της γής αυτής. Δεύτερον, επιθυμούν να περιορίσουν τη λειτουργία των βάσεων σε καθαρά στρατιωτικούς σκοπούς και τρίτον, ενόψει των ασύμμετρων απειλών, να αυξήσουν την ασφάλεια των βάσεων, κυρίως από τη πλευρά της θάλασσας.


Αυτές είναι οι επιδιώξεις των Βρεττανών. Το ζητούμενο όμως είναι ποιές είναι οι δικές μας επιδιώξεις και τι κάνουμε για το σκοπό αυτό. Η παρούσα κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει το στίγμα της αναφορικά με το ζήτημα των Βρετανικών βάσεων. Και το χειρότερο, δεν έχει συστήσει ομάδα εργασίας και τεχνική επιτροπή η οποία να συζητήσει με τους Βρετανούς το ζήτημα αυτό, το οποίο έτσι κι αλλοιώς οι ίδιοι το ήγειραν κατά τη προηγούμενη προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήμτα που πρέπει να συζητηθούν και όχι μόνο τα σημεία που θα εγείρουν οι Βρετανοί. Είναι το ζήτημα των σαράντα και πλέον σημείων διακατοχής που εκτείνονται σε ολόκληρη τη Κύπρο. Είναι το ζήτημα της εξαίρεσης των βάσεων από το έδαφος της ΕΕ. Είναι το στάτους των κατοίκων που ζούν μέσα στο έδαφος των βάσεων. Είναι τα περιβαλλοντικά προβλήματα που δημιουργεί η λειτουργία των βάσεων όπως η ηχορύπανση των πολεμικών αεροσκαφών, η ακτινοβολία από τις κεραίες κλπ. Είναι η ανεξέλεγκτη χρήση των οδών, των λιμανιών και αεροδρομίων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι ακόμα η λειτουργία των υποδομών του κατασκοπευτικού συστήματος ECHELON και πολλά άλλα.


Θέλουμε να πιστεύουμε ότι έγκαιρα η κυβέρνηση, σε συνεννόηση με τη Τ/Κ πλευρά, θα ασχοληθεί με το θέμα των Βρετανικών βάσεων και δεν θα περιμένει το στάδιο των τελικών διαπραγματεύσεων για να καταπιαστεί με το ζήτημα αυτό. Το νέο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε στη Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή, διαφοροποιεί πλήρως τα ψυχροπολεμικά δεδομένα του 1960 και κατά συνέπεια δεν μπορεί μια νέα συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού να περιλαμβάνει τις ίδιες πρόνοιες αναφορικά με τις ΒΒ όπως αυτές που περιλαμβάνονται στη συνθήκη εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας. 

 * Υποστράτηγος ε.α. Διαβάστε περισσότερα...

Ινδία – Πακιστάν: Εξήντα χρόνια σύγκρουσης

LE MONDE DIPLOMATIQUE

Πόσο κοντά είναι η ειρήνη στο Κασμίρ;

Του Basharat Peer 
Συγγραφέως δοκιμιογράφου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να συμβάλλουν στην επίλυση της διαμάχης που φέρνει αντιμέτωπους Ινδία και Πακιστάν στο Κασμίρ, το οποίο, από το 1947, είναι χωρισμένο στα δύο. Ελπίζουν ότι με τον τρόπο αυτό θα κερδίσουν τη στρατιωτική στήριξη του Ισλαμαμπάντ στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Μπορεί η ηγεσία του Νέο Δελχί να αρνείται κάθε ανάμειξη, δέχτηκε να συναντήσει, όμως, τον αρχηγό της CIA, Λέον Πενέτα, στα μέσα του περασμένου Μαρτίου. Στον τόπο της διαμάχης, στο ινδικό κομμάτι του Κασμίρ, οι συγκρούσεις άρχισαν ξανά στις 20 Μαρτίου. Μέσα σε εξήντα χρόνια, η συγκεκριμένη διαμάχη υπολογίζεται ότι έχει προκαλέσει περισσότερα από εξήντα χιλιάδες θύματα.

Το βράδυ της 21ης Φεβρουαρίου 2009, χιλιάδες κάτοικοι του Κασμίρ ήταν συγκεντρωμένοι σε ένα ιερό των σούφι, κοντά στο Σοπόρ, βόρεια του Κασμίρ. Δεκάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών, περπατούσαν μπροστά από τις βιτρίνες των καταστημάτων και συζητούσαν με γνωστούς και φίλους που επέστρεφαν από το ιερό... Η εικόνα θα μπορούσε κάλλιστα να εκπλήσσει. Πράγματι, εδώ και είκοσι χρόνια οι κάτοικοι του Κασμίρ επιστρέφουν βιαστικά στα σπίτια τους προτού νυχτώσει, από φόβο μήπως βρεθούν ανάμεσα σε αυτονομιστές και Ινδούς στρατιώτες, ή μήπως ο στρατός τους θεωρήσει κατά λάθος αντάρτες και σκοτωθούν. 

Στο διάστημα όμως των θρησκευτικών εορτών, δεν διστάζουν να βγουν από το σπίτι το βράδυ, αφού ο στρατός υποτίθεται ότι τηρεί παύση του πυρός. Ωστόσο, εκείνο το βράδυ, στον τομέα του Μπομάι, ένα κομβόι του ινδικού στρατού περνά μπροστά από το συγκεντρωμένο πλήθος. Σταματά. Ξαφνικά, στρατιώτες ανοίγουν πυρ σε μια ομάδα νέων που βρίσκονταν στην άκρη του δρόμου. Ο Μοχάμεντ Αμίν Ταντρέι και ο Τζαβίντ Αχμάντ Νταρ σκοτώνονται επί τόπου.

Μόλις διαδίδεται το νέο, χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ανεξαρτησίας και μεταφέρουν τα άψυχα κορμιά σε πομπή μέχρι το κτίριο της τοπικής αστυνομίας. Οργανώνονται κι άλλες διαδηλώσεις. Τα σχολεία κλείνουν τις πόρτες τους και απαιτούν τη μετακίνηση των ινδικών στρατοπέδων που βρίσκονται δίπλα τους. Οι μαθητές, ανήσυχοι για την ασφάλειά τους, διαδηλώνουν με πανό και καταγγέλλουν το πόσο κοντά βρίσκονται στα στρατόπεδα. 

Η αποικιακή κληρονομιά 
Το 1947, το Κασμίρ είναι το σημαντικότερο από τα πεντακόσια πριγκιπάτα της Ινδίας υπό βρετανική κυριαρχία. Παρά τη μουσουλμανική πλειοψηφία, την περιοχή διοικεί ο ινδουιστής μαχαραγιάς Χάρι Σινγκ. Από τη δεκαετία του 1930, οι κάτοικοι του Κασμίρ, με επικεφαλής τον σοσιαλιστή σεΐχη Μοχάμεντ Αμπντουλάχ, επιχειρούν να βάλουν τέλος στη δυναστεία του μαχαραγιά. Μετά από το βίαιο διαμερισμό της βρετανικής Ινδίας σε δύο κράτη, την Ινδική Ένωση και το Πακιστάν, δίνεται χρόνος στον Σινγκ να αποφασίσει για την τύχη του βασιλείου του.
Τον Οκτώβρη του 1947, όμως, φυλές από τη συνοριακή επαρχία του βορειοδυτικού Πακιστάν, με τη βοήθεια του στρατού τους, εισβάλλουν στην περιοχή. Ο Σινγκ αποφασίζει τότε να ενωθεί με την Ινδία. Μη τρέφοντας καμία συμπάθεια για τους επικεφαλής του Ισλαμαμπάντ, ο σεΐχης Αμπντουλάχ, φίλος του Τζαουαχαρλάλ Νεχρού, του δίνει τη στήριξή του. Τον Ιανουάριο του 1949, τα Ηνωμένα Έθνη επιβάλλουν κατάπαυση του πυρός και γραμμή ελέγχου που χωρίζει ακόμα το Κασμίρ σε δύο μέρη: το ένα ελέγχεται από το Πακιστάν (το Αζάντ Κασμίρ) και το άλλο από την Ινδία (Τζαμού Κασμίρ).

Παρόλο που το Νέο Δελχί διατηρεί την κυριαρχία της άμυνας, των εξωτερικών και των τηλεπικοινωνιών, η συμφωνία που υπογράφηκε από τον Σινγκ τον Οκτώβριο του 1947 παραχωρεί μεγάλη αυτονομία στο Τζαμού Κασμίρ, το οποίο έχει το δικό του σύνταγμα και τη δική του σημαία, καθώς επίσης πρόεδρο και πρωθυπουργό. Η αυτονομία αυτή όμως σταδιακά περιορίζεται. Το 1953, η Ινδία συλλαμβάνει τον σεΐχη Αμπντουλάχ, ο οποίος, αφού έγινε αρχηγός της κυβέρνησης, εκφράζει τη στήριξή του στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Έπειτα, τοποθετεί διοικητές ανδρείκελα που υποσκάπτουν τη νομιμότητα της αυτονομίας του Κασμίρ.

Διακανονισμός με την Ινδία
Το 1975, μετά από είκοσι χρόνια φυλάκισης, ο σεΐχης υπογράφει διακανονισμό με το Νέο Δελχί. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1987, οι αρχές μαγειρεύουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Ξεσπά ένοπλη εξέγερση με την υποστήριξη του Πακιστάν, και νέοι όλων των κοινωνικών τάξεων ενώνονται με τους επαναστάτες. Ο πακιστανικός στρατός τους προμηθεύει με όπλα, τους χρηματοδοτεί και τους εκπαιδεύει στη μάχη. Μετά από ένα χρόνο εκπαίδευσης στα στρατόπεδα του Αζάντ Κασμίρ, οι μαχόμενοι επιστρέφουν να πολεμήσουν στο Τζαμού Κασμίρ. Στη δεκαετία του ’90, ριζοσπαστικά ισλαμικά κινήματα, όπως το Λασκχάρ-ι-Τάιμπα, τίθενται επικεφαλής των αυτονομιστών, πριν οργανώσουν, προς τα τέλη της δεκαετίας, επιθέσεις αυτοκτονίας. Το Νέο Δελχί και το Ισλαμαμπάντ διεκδικούν το καθένα την επανένωση του Κασμίρ με τη χώρα τους, σε μια σύγκρουση που προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστον εβδομήντα χιλιάδων ανθρώπων –κατά κύριο λόγο πολιτών και στρατιωτικών του Κασμίρ– από το 1990.

Τα κινήματα για τα πολιτικά δικαιώματα, οι μη βίαιοι αυτονομιστικοί σχηματισμοί και τα φιλοινδικά κόμματα απαιτούν με επιμονή την αποστρατικοποίηση ή τη μετακίνηση των ινδικών στρατιωτικών και παραστρατιωτικών στρατοπέδων έξω από τις κατοικημένες περιοχές. Η μαζική παρουσία των στρατοπέδων παραμένει πηγή ενόχλησης για τους πληθυσμούς. Οι οργανώσεις αυτές απαιτούν την ακύρωση των νόμων για τις ειδικές εξουσίες (Distributed Areas Act και Armed Forces Special Powers Act), οι οποίες επιτρέπουν στα ινδικά στρατεύματα να ανοίξουν πυρ σε ένα άτομο ύποπτο για απειλή της ασφάλειας, και τους εγγυώνται πλήρη ατιμωρησία σε περίπτωση νομικών διώξεων (1).

Υπό αμφισβήτηση τη Ινδική κυριαρχία
Μετά τη συνάντηση που είχε με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Ομάρ Φαρούκ, ένας από τους επικεφαλής του κυριότερου αυτονομιστικού κινήματος, της Διάσκεψης Όλων των Κομμάτων για την Ελευθερία (All Parties Hurriyat Conference, APHC), οπαδός της μη χρήσης βίας, υπενθύμισε «την αναγκαιότητα να τεθεί άμεσα ένα τέλος στις απεριόριστες εξουσίες του στρατού και να αποστρατικοποιηθεί το Κασμίρ (2)». Το κίνημά του θέτει υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία του Νέου Δελχί, σε αντίθεση με τους δύο φιλοινδικούς σχηματισμούς, την Εθνική Διάσκεψη και το Δημοκρατικό Κόμματος του Λαού (PDP). Ωστόσο, παρά τις πολιτικές τους διαφωνίες, οι τρεις οργανώσεις απαιτούν την αποστρατικοποίηση. Ο Ομάρ Αμπντουλάχ, πρόεδρος της Εθνικής Διάσκεψης και νέος πρωθυπουργός του Τζαμού Κασμίρ, διέταξε, από την 27η Φεβρουαρίου, έρευνα για τις συνθήκες θανάτου των δύο νέων στο Μπομάι και επισπεύδει αλλαγές στους νόμους που διέπουν την παρουσία στρατευμάτων στο Νέο Δελχί. Δυστυχώς, μπορεί μόνο να διατυπώνει ευχές, καθώς η απόφαση είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Εσωτερικών του ομόσπονδου ινδικού κράτους.

Η ομάδα εργασίας που σχηματίστηκε το Μάιο του 2006 από τον Ινδό πρωθυπουργό Μανμοχάν Σινγκ και υπό τη διεύθυνση του αντιπροέδρου του, Μοχάμεντ Χαμίντ Ανσάρι, είχε ήδη ζητήσει την απόσυρσή τους, επειδή «προσβάλλουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών και διαταράσσουν τον πληθυσμό». Όμως, στα πλαίσια των ινδικών εκλογών, μπροστά στο φόβο μήπως κατηγορηθεί για αδυναμία, παρατάθηκε η οποιαδήποτε λήψη απόφασης.

Η αποστρατικοποίηση μοιάζει ακόμη πιο επείγουσα μετά το θάνατο πενήντα άοπλων διαδηλωτών, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων που διεξήχθησαν από τα μέσα Ιουλίου μέχρι το Σεπτέμβριο του 2008 –οι σημαντικότερες από τον ξεσηκωμό του 1990. Αφορμή στάθηκε μια εδαφική διαμάχη, αλλά γρήγορα πήραν τη μορφή εθνικιστικών συγκεντρώσεων, γύρω από το σύνθημα «Go, India Go!» («Να φύγει η Ινδία!»), Παρά την επιρροή των ισλαμιστών στρατιωτικών, οι οποίοι ήταν συνηθισμένοι εδώ και δέκα χρόνια σε βίαιες συγκρούσεις, οι διαμαρτυρίες έλαβαν χώρα μέσα σε ήρεμο κλίμα. Το Τζαμού Κασμίρ έμοιαζε να έχει πετύχει τη μετάβαση προς μια ειρηνική αντίσταση. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους Ινδούς στρατιώτες και αστυνομικούς να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους. «Εγχείρησα δεκαπέντε άτομα, έσωσα όμως μόνο πέντε. Μετά τα γεγονότα αυτά, άρχισα να μισώ την Ινδία», παραδέχεται ο δρ Σαλεέμ Ικμπάλ, διευθυντής χειρουργικής στα επείγοντα περιστατικά στο νοσοκομείο της Σριναγκάρ.

Ανασύνταξη των Ισλαμιστών
Για να στρατολογήσουν στελέχη, τα ισλαμιστικά κινήματα αρέσκονται να στηρίζονται στις αφηγήσεις της καταπίεσης. Για τους ριζοσπαστικούς ισλαμιστές, όπως ο αρχηγός του Λασκχάρ-ι-Τάιμπα, Χαφίζ Σαΐντ, η περιοχή αυτή παραμένει ο «ύψιστος στόχος» και η κραυγή ανασύνταξης δυνάμεων για τον ιερό πόλεμο. Από τη Λαχόρη (Πακιστάν), οργάνωσε επιθέσεις ενάντια σε ινδικούς στόχους στο Κασμίρ και σε πολλές ινδικές πόλεις –όπως στη Βομβάη, το Νοέμβριο του 2008. «Οι Κασμίριοι πηγαίνουν προς τα τζαμιά, και τους πυροβολούν, υπάρχουν πτώματα παντού στους δρόμους. Οφείλετε να σηκωθείτε και να παλέψετε για τους αδελφούς μουσουλμάνους του Κασμίρ. Δεν μπορείτε πια να επιτρέπετε στον εαυτό σας να παραμένετε αδιάφοροι», δήλωσε στα τέλη Αυγούστου. 

Παρόλα αυτά, οι θάνατοι και οι πράξεις βίας κατέληξαν να αλλάζουν τη νοοτροπία: πεντακόσιοι μόνο αυτονομιστές παραμένουν ενεργοί, σύμφωνα με την αστυνομία του Κασμίρ. Η μη-βία μοιάζει στο εξής πιο αποδοτική από την εξέγερση. «Κατέχουμε τη μοναδική διεκδικούμενη μουσουλμανική περιοχή όπου ο πληθυσμός αποφεύγει τις συγκρούσεις και υιοθετεί φιλειρηνική πολιτική», διακήρυττε ο Γιασίν Μαλίκ, πρώην επικεφαλής του επαναστατικού λαϊκού εθνικιστικού κινήματος Jammu and Kashmir Liberation Front (Μέτωπο Απελευθέρωσης του Τζαμού Κασμίρ), ο οποίος υιοθέτησε τις πρακτικές του Γκάντι. Συνελήφθη ακριβώς πριν τις εκλογές τους Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2008.

Οι επικεφαλής των αυτονομιστών του Κασμίρ αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτια. Όμως, η στρατηγική μποϋκοτάζ μοιάζει να μην υπηρετεί πια τον αγώνα τους, όπως άλλωστε έδειξε και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η συμμετοχή στις εκλογές υπήρξε μαζική. «Οφείλουμε να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στις εκλογές που πρέπει να βελτιώνουν την καθημερινότητα και τον ευρύτερο αγώνα για το πολιτικό μέλλον του Κασμίρ», υπογράμμισε ο μετριοπαθής αυτονομιστής Σάζαντ Λον, αφού πρώτα παραδέχτηκε την αποτυχία της στρατηγικής του.

Στη συνοικία Μπαταμαλού του Σριναγκάρ όπου πολλοί εκλογείς συνέρευσαν στα εκλογικά κέντρα, ο Αϊζάζ Μπχατ, ιδιοκτήτης μικρού καταστήματος, 44 ετών, δείχνει το μαρασμό των οδών επικοινωνίας και την απουσία αποκομιδής σκουπιδιών από τους δρόμους. «Βρισκόμαστε στο Σριναγκάρ, την πρωτεύουσα του Κασμίρ, και κοιτάξτε σε τι κατάσταση βρίσκεται η πόλη! Ψηφίζω επειδή είναι ανάγκη να ξαναφτιάξουμε τους δρόμους μας, χρειαζόμαστε τον ηλεκτρισμό και τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από δουλειά». Στα περίχωρα, το ποσοστό συμμετοχής ξεπέρασε το 20%, έναντι 5% το 2002, και, σε όλο το Τζαμού Κασμίρ, άγγιξε το ποσοστό ρεκόρ του 62%. Το Πακιστάν, από την πλευρά του, συγκράτησε κατά κάποιον τρόπο τις μάχες των ισλαμιστών στην περιοχή, όταν ο στρατηγός Περβέζ Μουσαράφ ακύρωσε μερικώς τις βοήθειες στις στρατιωτικές ομάδες, γεγονός που με τη σειρά του επέφερε περιορισμό της βίας.

Δρομολογείται λύση 
Παρά τις εντάσεις που αναβίωσαν μεταξύ Νέου Δελχί και Ισλαμαμπάντ, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βομβάη, η επίλυση της διαμάχης μοιάζει να δρομολογείται. Βέβαια, όταν τον Απρίλιο του 2005 δόθηκε στην κυκλοφορία μια γραμμή λεωφορείου, και όταν το περασμένο φθινόπωρο άνοιξαν νέοι δρόμοι, τα γεγονότα αυτά δεν άλλαξαν ριζικά την κατάσταση. Ούτε η Ινδία ούτε το Πακιστάν δεν επεδίωξαν να πείσουν τους λαούς τους να παραιτηθούν πλήρως από το Κασμίρ. Ωστόσο, οι δύο χώρες άρχισαν διαπραγματεύσεις, αργές αλλά με σοβαρότητα. Διπλωμάτες συνέταξαν ένα έγγραφο το οποίο περιγράφει σε γενικές γραμμές τις βασικές αρχές της συμφωνίας. «Οι κάτοικοι του Κασμίρ θα έχουν το δικαίωμα να μετακινούνται και να εμπορεύονται ελεύθερα και από τις δύο πλευρές της γραμμής ελέγχου. Καθένα από τα πρώην κράτη θα απολαμβάνει ένα μέρος αυτονομίας –οι λεπτομέρειες πρόκειται να τεθούν υπό διαπραγμάτευση αργότερα. Αν η βία περιοριστεί, κάθε μέρος θα μπορεί να αποσύρει σταδιακά τα στρατεύματά του από την περιοχή», γράφει ο Στηβ Κολ, Αμερικανός δημοσιογράφος ειδικός της Νότιας Ασίας, στην «New Yorker» (3). Ένα αυτόνομο Κασμίρ, με ελαστικά σύνορα, θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό από τους Κασμίριους, τους Ινδούς και τους Πακιστανούς.

Αφού η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα εκτιμά ότι η ειρήνη ενδεχομένως επιτρέπει στο Πακιστάν να περιοριστεί στα βορειοδυτικά του σύνορα και να συνεργαστεί πιο στενά στο Αφγανιστάν, οι διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να ξεκινήσουν ξανά. Μπορεί η Ινδία να επαναβεβαίωσε την άρνησή της για ενδεχόμενη «μεσολάβηση», συμπεριλαμβάνει ωστόσο τους Αμερικανούς στο μεγαλύτερο μέρος των ανταλλαγών με το Ισλαμαμπάντ. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν της κυβέρνησης Ομπάμα, θα επαναφέρει αναμφίβολα το ζήτημα στις επόμενες συναντήσεις του με Πακιστανούς και Ινδούς ηγέτες. Ο διπλωμάτης αναμένεται να τους παροτρύνει προκειμένου να δεχτούν και τους Κασμίριους στις διαπραγματεύσεις.

Υποσημειώσεις

(1) Διεθνής Αμνηστία, «Χιλιάδες πτώματα βρέθηκαν στο οστεοφυλάκιο του Κασμίρ», 18 Απριλίου 2008.
(2) Δήλωση στην ημερήσια «Greater Kashmir», Σριναγκάρ, 3 Μαρτίου 2009.
(3) Steve Coll, «The Black Channel», «The New Yorker», 2 Μαρτίου 2009. Διαβάστε περισσότερα...

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Γεωπολιτική της Τουρκίας, του Διπόλου Ελλάδος Κύπρου, τουρκικός Νεο-οθωμανισμός και ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

Στο τεύχος, 77 (Απρίλιος 2009), του περιοδικού «Αμυντική Επιθεώρηση», φιλοξενείται μια εκτενής γεωπολιτική ανάλυση, του κ. Ιωάννη Μάζη, (Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής του Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου) με θέμα την πολιτική φιλοσοφία του νέου Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η ανάληψη της θέσης του Υπουργού των Εξωτερικών της Τουρκίας, από τον κ. Α. Νταβούτογλου, θα διαμορφώσει νέες διαστάσεις στα Ελληνοτουρκικά και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.

Ολόκληρη η ανάλυση του διακεκριμένου στον κάτωθι σύνδεσμο, σε μορφή pdf.

http://www.geo-mazis.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Τί σκέφτεται η Κίνα;

Mark Leonard
Τί σκέφτεται η Κίνα; 
Κριτική, 2008

Του Στέφανου Ξένου

Ο Μαρκ Λέοναρντ είναι διευθυντής του European Council on Foreign Relations, της πρώτης πανευρωπαϊκής «δεξαμενής σκέψης», με γραφεία σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Θεωρείται ένας από τους γνωστότερους στοχαστές σε διεθνή ζητήματα. Το πρώτο του βιβλίο «21ος αιώνας: ο αιώνας της Ευρώπης» έχει μεταφραστεί σε 18 γλώσσες, ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. 

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια μελέτη σχετικά με τη διαδρομή της Κίνας τις τελευταίες δεκαετίες και πώς έχει φτάσει να είναι μία από τις μεγαλύτερες (αν όχι η μεγαλύτερη) παγκόσμιες δυνάμεις σε πολλά επίπεδα. Ο Λέοναρντ αφήνει εν πρώτοις την προσωπική του ματιά στην άκρη και μεταφέρει λόγια επιφανών Κινέζων οικονομολόγων, ερευνητών, κοινωνιολόγων κ.ά. Αφού πρώτα σκιαγραφεί την πορεία της Κίνας μετά τον Μάο και δείχνει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική αναστάτωση που ακολούθησε, παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές και τις πρακτικές εκείνες που οδήγησαν την πολυπληθή χώρα στη ραγδαία ανάπτυξή της. Χαρακτηριστικό είναι πως, όταν το ΚΚΚ άρχισε να γίνεται πιο διαλλακτικό και εισήχθησαν δυτικές τεχνικές και λύσεις, αλλά και με πολύ ικανή διπλωματία, φάνηκαν και τα πρώτα σημάδια της εξέλιξης. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, πως έγιναν πολλοί πειραματισμοί πάνω στη δημοκρατία, αλλά και σε άλλους τομείς. 

Ένα από τα θετικότερα στοιχεία του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας δε στηρίζεται σε προσωπικές εικασίας ή σε απόψεις ανθρώπων που γνωρίζουν εκ του μακρόθεν την Κίνα. Ο ίδιος επισκέφτηκε την Κίνα πολλές φορές, όχι μόνο τις πόλεις, αλλά και την επαρχία, για να διαπιστώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων. Ωστόσο, αποτυπώνει τα λόγια προσωπικοτήτων που άλλαξαν τη σύγχρονη ιστορία της Κίνας, ενώ σε καίρια σημεία παραθέτει λιτά και διακριτικά τη δική του σκέψη. Όμως και πέραν αυτού, ποια είναι η θέση των Κινέζων στοχαστών, ποια χώρα ονειρεύονται, πώς αξιολογούν τη επιρροή της χώρας τους στον υπόλοιπο κόσμο; Και τελικά μπορεί η άνοδος της Κίνας να αλλάξει ριζικά τον κόσμο; 

Το «Τι σκέφτεται η Κίνα;» είναι ένα βιβλίο που κάνει τη μεγάλη δύναμη πιο γνωστή στο δυτικό κόσμο, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα και από αναγνώστες που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο  Διαβάστε περισσότερα...

Η Ρωσία επαναπατρίζει εξόριστους του Κομμουνισμού

Του Clifford J. Levy


Ο Βασίλι Ρέουτοφ δεν είχε πατήσει το πόδι του στη Ρωσία μέχρι πριν από λίγους μήνες. Τη στιγμή, όμως, που επέστρεψε στη γενέτειρα των γονέων του, ήξερε ότι έφθασε στο σπίτι του. Οι πρόγονοί του, μέλη μίας Ορθόδοξης αίρεσης γνωστής ως Παλαιοί Πιστοί (Old Bilievers), οι οποίοι εγκατέλειψαν την περιοχή του Βλαδιβοστόκ στη ρωσική Άπω Ανατολή τη δεκαετία του 1920, κυνηγημένοι από το Κομμουνιστικό Κόμμα και την εκστρατεία του εναντίον της θρησκείας.

Η οικογένεια Ρέουτοφ εγκαταστάθηκε έτσι στη Νότια Αμερική, όπου αναπαρήγαγε τη ζωή της στη Ρωσία, ελπίζοντας πάντα ότι θα μπορούσαν κάποια ημέρα να επιστρέψουν. Σήμερα, η ώρα αυτή έφθασε επιτέλους. Η κυβέρνηση της Μόσχας καλεί τη ρωσική διασπορά σε παλιννόστηση, σε μία προσπάθεια να αποσοβήσει τη δημογραφική κρίση που βιώνει η χώρα. O κ. Ρέουτοφ και τα δώδεκα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας στην Ουρουγουάη που επέλεξαν να επιστρέψουν στη γενέτειρα των γονέων τους ανήκουν στους Ρώσους εκείνους, που αποδέχθηκαν την κυβερνητική πρόσκληση. Το Κρεμλίνο έχει ήδη δαπανήσει περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια τα τελευταία δύο χρόνια, για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα επαναπατρισμού, ενώ κρατικές πηγές εκτιμούν τους δικαιούχους σε πάνω από 25 εκατομμύρια ανθρώπους, πολλοί από αυτούς μέλη ρωσικών μειονοτήτων σε κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Οι Ρώσοι κάτοικοι των χωρών αυτών διαπίστωσαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1991, ότι το κλίμα σε βάρος τους ήταν ιδιαίτερα αρνητικό.

Το Κρεμλίνο δεν περιορίζει, όμως, το φιλόδοξο πρόγραμμα στα γειτονικά κράτη, αποστέλλοντας εκπροσώπους του σε κάθε γωνιά της Γης, για να προωθήσουν το πρόγραμμα επαναπατρισμού. Απεσταλμένοι του Κρεμλίνου βρέθηκαν έτσι στη Βραζιλία τον περασμένο μήνα, για να συναντηθούν με κατοίκους χωρών της Λατινικής Αμερικής, που -όπως ο Ρέουτοφ- ανήκουν σε ορθόδοξες αιρέσεις. Ο 36χρονος κ. Ρέουτοφ, που δεν συμμετείχε στη συνάντηση της Βραζιλίας, καθώς είχε ήδη μετοικήσει στη Ρωσία, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ουρουγουάη με τη σύζυγο και τα πέντε παιδιά του, ενώ το παράδειγμά του αναμένεται να ακολουθήσουν κι άλλοι κάτοικοι του χωριού που δημιούργησαν στην Ουρουγουάη.

Η ιστορία των παλιννοστούντων αιρετικών κλείνει ένα από τα τελευταία ημιτελή κεφάλαια της σοβιετικής εποχής, ενώ η προθυμία των Ρώσων «εμιγκρέδων» να επανέλθουν στην πατρίδα τους δείχνει ότι ακόμη και εν μέσω οικονομικής κρίσης, η σύγχρονη Ρωσία παραμένει πιο σταθερή και εύπορη, από ό,τι κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας της. Διαβάστε περισσότερα...

Ποιοι φοβούνται το Δαλάι Λάμα

Του John Markoff
Μεγάλη επιχείρηση ηλεκτρονικής κατασκοπείας, που πέτυχε να διεισδύσει σε χιλιάδες υπολογιστές και να υποκλέψει από αυτούς έγγραφα και δεδομένα από 103 χώρες του κόσμου, αποκάλυψαν πρόσφατα Καναδοί επιστήμονες.
Σε έκθεσή τους, που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες εβδομάδας, η επιστημονική ομάδα του Κέντρου Διεθνών Σχέσεων Μουνκ του πανεπιστημίου του Τορόντο, αναφέρει ότι το δίκτυο ελέγχεται από υπολογιστές που βρίσκονται σχεδόν όλοι στην Κίνα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι το κινεζικό κράτος γνωρίζει ή έχει ευθύνη για το περιστατικό.
Ο εντοπισμός του δικτύου υποκλοπών κατέστη δυνατός χάρη σε αίτημα του αυτοεξόριστου θρησκευτικού ηγέτη του Θιβέτ, Δαλάι Λάμα, προς την ομάδα των πανεπιστημιακών να ελέγξουν τους υπολογιστές του γραφείου του στο Τορόντο, για σημάδια κακόβουλου λογισμικού, γνωστού και ως malware. Η ενδελεχής έρευνα της ομάδας του πανεπιστημίου του Τορόντο αποκάλυψε την ύπαρξη τέτοιου λογισμικού στους υπολογιστές του Δαλάι Λάμα, αλλά και σε τουλάχιστον 1.295 υπολογιστές σε 103 κράτη του κόσμου. Από τους μολυσμένους υπολογιστές πολλοί ανήκαν σε πρεσβείες, υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες, καθώς και σε πολιτιστικά κέντρα εξορίστων Θιβετιανών σε Ινδία, Βρυξέλλες, Λονδίνο και Νέα Υόρκη.
Στην έκθεσή τους, με τίτλο «Παρακολουθώντας το GhostNet: Η έρευνα ενός δικτύου κυβερνο-κατασκοπείας», οι ερευνητές αναφέρουν ότι το λογισμικό υποκλοπής συνεχίζει να εξαπλώνεται, μολύνοντας και παρακολουθώντας κάθε ημέρα πολλούς νέους υπολογιστές. Το λογισμικό παρακολούθησης malware, που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση των μολυσμένων υπολογιστών, έχει την ικανότητα να ενεργοποιήσει την ενσωματωμένη κάμερα και μικρόφωνο του υπολογιστή και να παρακολουθήσει οπτικά και ηχητικά τον χώρο γύρω από τη συσκευή, να ανάψει τις οθόνες και να καταγράψει την πληκτρολόγηση του χρήστη.

Χάρη στη βοήθεια των Θιβετιανών θυμάτων του λογισμικού, οι ερευνητές του Τορόντο διαπίστωσαν ότι το πρόγραμμα παρακολούθησης είχε συλλέξει και προωθήσει συγκεκριμένα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Δαλάι Λάμα. Για παράδειγμα, λίγες μόλις ώρες μετά την αποστολή email πρόσκλησης από το Δαλάι Λάμα σε ξένο διπλωμάτη, η κινεζική κυβέρνηση εξέφρασε επίσημα παράπονα στη διπλωματική αποστολή, που οδήγησαν στην ακύρωση τη συνάντησης.

Υποψίες και αποκαλύψεις

Η «μόλυνση» των υπολογιστών γίνεται με δύο τρόπους: με τον πρώτο, ένας χρήστης που προσπαθεί να ανοίξει έγγραφο συνημμένο σε μήνυμα email, εγκαθιστά άθελά του κρυφό λογισμικό παρακολούθησης στα βάθη του λειτουργικού του συστήματος. Με τον δεύτερο τρόπο, ο χρήστης πατά σύνδεσμο που τον οδηγεί σε μολυσμένη ιστοσελίδα, που με τη σειρά της εγκαθιστά το κακόβουλο λογισμικό παρακολούθησης.
Στα ίχνη του δικτύου κυβερνο-κατασκοπείας βρέθηκαν οι ερευνητές του Τορόντο χάρη στην έρευνα του 34χρονου μεταπτυχιακού φοιτητή και «λευκού χάκερ» Ναρτ Βιλνέβ, που θεωρείται ένα από τα μεγάλα ταλέντα του Κέντρου Μουνκ. Ως λευκός χάκερ, ο Βιλνέβ έχει στόχο του την προστασία των χρηστών του Διαδικτύου από κάθε ηλεκτρονική επιβουλή.

Ερευνώντας στο Διαδίκτυο, ο Βιλνέβ ανακάλυψε ότι το λογισμικό αυτό προερχόταν από «νέφος» υπολογιστών στην κινεζική νήσο Χαϊνάν, ενώ αφού πειραματίσθηκε, διείσδυσε στην ιστοσελίδα ελέγχου του λογισμικού και έμαθε να τη χειρίζεται. Στις 12 Μαρτίου, η ομάδα ερευνητών με τον κ. Βιλνέβ, έστησε παγίδα στους κυβερνο-κατασκόπους, οι οποίοι «μόλυναν» και ερεύνησαν «παγιδευμένο» υπολογιστή, αποδεικνύοντας ότι η ομάδα είχε εντοπίσει δίκτυο ιντερνετικών υποκλοπών.

Κατηγορίες εναντίον της Κίνας

Ανεξάρτητη έκθεση δημοσιεύουν δύο πανεπιστημιακοί του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, που συνεργάσθηκαν με τους συναδέλφους τους του Κέντρου Μουνκ στην υπόθεση του κακόβουλου λογισμικού υποκλοπής. Ο Ρος Άντερσον και ο Σισίρ Ναγκαράτζα κατηγορούν ευθέως την κινεζική κυβέρνηση στην έκθεσή τους, ενώ προειδοποιούν ότι άλλοι χάκερ θα αρχίσουν σύντομα να χρησιμοποιούν ανάλογες τακτικές με εκείνες στην υπόθεση του λογισμικού malware, με το οποίο παρακολουθούνταν οι Θιβετιανοί.
Οι υποψίες των οπαδών του Δαλάι Λάμα ότι είχαν πέσει θύματα κινεζικής παρακολούθησης οδήγησαν πρώτα στον εντοπισμό του δικτύου παρακολούθησης και υποκλοπών. Το περασμένο καλοκαίρι, το γραφείο του εξόριστου θρησκευτικού ηγέτη προσκάλεσε δύο ειδικούς (ο ένας από αυτούς ήταν ο δρ Ναγκαράτζα) στην Νταραμσάλα της Ινδίας, για να ελέγξουν τους υπολογιστές της οργάνωσης του Δαλάι Λάμα. Οι δύο ειδικοί διαπίστωσαν ότι οι υπολογιστές είχαν μολυνθεί από ειδικά προγράμματα παρακολούθησης και ότι τα προγράμματα αυτά «διέρρεαν» δεδομένα από τα γραφεία του Δαλάι Λάμα σε άγνωστο αποδέκτη. Οι πληροφορίες των δύο ειδικών είναι αυτές που έδωσαν το έναυσμα στον Ναρτ Βιλνέβ να ερευνήσει την υπόθεση και οδήγησαν στην αποκάλυψη του δικτύου. Διαβάστε περισσότερα...

ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ-(H Διαχείριση των Υδάτων στην Μέση Ανατολή).

Του ΄Ομηρου Φωτιάδη
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ» ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΤΑΜΩΝ
Τα Ισραηλινά Σχέδια για την Διαχείριση των Υδάτων στην Μέση Ανατολή.-

ΗΠΑ- ΚΟΥΡΔΟΙ - ΙΣΡΑΗΛ
Στις 20/09/2006, στο πρόγραμμα του BBC Newsnight , παρουσιάστηκε ένας πρώην Ισραηλινός στρατιωτικός, ο οποίος δήλωσε ότι συμμετείχε, από το 2004, σε πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαίδευσης Κούρδων στην πόλη Αρμπίλ (Arbil), του βόρειου Ιράκ. 
Στην εκπομπή του BBC Newsnight επίσης αναφέρθηκε, ότι η Ισραηλινή εταιρεία ασφάλειας Interop και δυο θυγατρικές της, οι Kudo και Colosiam, ήταν μεταξύ των εταιρειών που εξόπλιζαν με συστήματα ασφαλείας το υπό κατασκευή αεροδρόμιο του Αρμπίλ.
Πληροφορίες που αναφέρονται στον Τουρκικό Τύπο τους τελευταίους μήνες, φέρουν τον πρώην αρχηγό της Ισραηλινής MOSSAD , Ντάνι Γίατομ (Dany Yatom), να βρίσκεται σε στενή, μυστική συνεργασία με τους Κούρδους του Β. Ιράκ, για την εκπαίδευση Κουρδικών δυνάμεων, σε στρατόπεδο στο Β. Ιράκ, με την κωδική ονομασία «Ζ». Ο Ντάνι Γίατομ είναι από τους ιδρυτές της Interop και πρόεδρος της εταιρίας έως και το 2003. Κατά την περίοδο 2004-5, οι εταιρίες Interop και Kudo, διευθύνονταν από έναν πρώην Ισραηλινό της αντιτρομοκρατικής ομάδας, τον Σλόμι Μίκαελ (Shlomi Michaels).

Τον Ιούλιο του 2006 το επίσημο περιοδικό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, “Armed Forces Journal ”, παρουσίασε χάρτη της Μέσης Ανατολής, με νέα προτεινόμενα σύνορα τα οποία αλλάζουν δραματικά τον χάρτη όλης της περιοχής. Τον χάρτη συνέταξε ο απόστρατος Συνταγματάρχης της DIA, Ralph Peters, περιγράφοντας το Κουρδικό Κράτος να περιλαμβάνει ολόκληρη την Ν/Α και Ανατολική Τουρκία, συνορεύοντας με την Γεωργία και την Αρμενία, όπως και μεγάλα τμήματα της Συρίας και του Ιράν.
Η Τουρκική αντιπολίτευση αντέδρασε άμεσα, ζητώντας την παρέμβαση του πρωθυπουργού Ρεσεπ Ταγίπ Ερντογκάν (Recep Tayyip Erdoğan). Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15/09/2006, κρίση ξέσπασε στις σχέσεις Άγκυρας και Ουάσινγκτον, όταν στην διάρκεια σεμιναρίου του ΝΑΤΟ στην Ρώμη, Αμερικανός Συνταγματάρχης παρουσίασε τον χάρτη του Ralph Peters, με αποτέλεσμα την αποχώρηση των Τούρκων αξιωματικών από την αίθουσα. Η Τουρκία ζήτησε εξηγήσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες δήλωσαν ότι: «… κατανοούν τις Τουρκικές ανησυχίες, όμως εξετάζουν κάθε σενάριο στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών».
Σφοδρές αντιδράσεις υπήρξαν εκ μέρους της Τουρκίας και στην πρόσφατη δημοσίευση της έκθεσης με τίτλο « Κούρδοι μετά τον Σαντάμ» του Κέντρου Μελετών του Κογκρέσου των ΗΠΑ, την οποία συνοδεύει χάρτης που φέρει την Τουρκία διαμελισμένη και σκιαγραφεί το Κουρδικό κράτος. Την σημαντική αυτή έκθεση μας παρουσίασε στην Ελλάδα, ο Σάββας Καλεντερίδης.
Ο «ΆΠΟ» ΚΑΙ Η MOSSAD
Ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, Μπουλέν Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), λίγους μήνες πριν πεθάνει, ομολόγησε ότι «ποτέ δεν κατάλαβε γιατί του παρέδωσαν πακέτο τον Οτσαλάν (Abdullah Öcalan)!» Υποστήριξε πως ξένες μυστικές υπηρεσίες είχαν αναλάβει το έργο απαγωγής του Κούρδου ηγέτη και τον παρέδωσαν στις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες τον παρέλαβαν, από το Ναϊρόμπι.
Δημοσιεύματα του Τουρκικού και του Διεθνούς Τύπου, με ποίο πρόσφατο, πριν λίγους μήνες, την Τουρκική επιθεώρηση «Αϊντιλίκ» (Aydinlik Newspaper), έγραψαν ότι η Ισραηλινή MOSSAD απήγαγε τον Α. Οτσαλάν και τον παρέδωσαν στην Τουρκική ΜΙΤ . Οι Ισραηλινοί έτσι εξασφάλισαν σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία, και παράλληλα προκάλεσαν τεράστιο πρόβλημα στην Τουρκία, η οποία δεν γνώριζε, ούτε είχε σχεδιάσει τι θα έκανε σε περίπτωση σύλληψης του «Άπο»!
Η «Αϊντιλίκ» υποστηρίζει ότι οι Ισραηλινοί γνώριζαν για την μελλοντική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και το κυρίαρχο ρόλο που θα διαδραμάτιζαν οι Κούρδοι του Ιράκ, στα σχέδια για την περιοχή. Ο Α. Οτσαλάν αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο για τα Ισραηλινά σχέδια, καθώς δεν ήταν υπό τον έλεγχο τους, και προβάλλονταν ως ο μελλοντικός ηγέτης όλων των Κούρδων της περιοχής.
Τον Σεπτέμβριο του 2003, το τουρκικό εβδομαδιαίο περιοδικό «Aksyon» κάνει λόγο για μυστική συνεργασία του Κούρδου ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί (Massoud Barzani) με τους Ισραηλινούς, από την δεκαετία του ’60!
H ΜΙΤ, Η JΙΤΕΜ, ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΜΑΝΟΙ ΤΟΥ Β. ΙΡΑΚ
Οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ΜΙΤ και JITEM , από την δεκαετία του ’70 είχαν δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα πρακτόρων τους στο Βόρειο Ιράκ, μέσα από τον Τουρκομανικό πληθυσμό, με σκοπό την υπονόμευση της προοπτικής δημιουργίας ενιαίου κουρδικού πολιτικού φορέα και την αποδυνάμωση των προσπαθειών για αυτονομία των Κούρδων του Β. Ιράκ. 
Οι Τούρκοι δημιούργησαν μια μυστική υπηρεσία (αποτελούμενη από Τουρκομάνους), μέσα στο βόρειο Ιράκ με την επωνυμία I.T.C. 
Επίσης, Τουρκομάνοι εκπαιδεύτηκαν από το Τμήμα Ειδικού Πολέμου του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, πλησίον της πόλεως Αρμπίλ (Arbil), του Β. Ιράκ, στην κωμόπολη
Αλτίν Κιοπρού (Altinkopru: τα αρχαία Άρβηλα), δημιουργώντας ένοπλα τμήματα οργανωμένα, υπό την διοίκηση της αποκαλούμενης «Τουρκομενική Ομάδα Ασφαλείας» με τα διακριτικά TGD . 
Οι Τουρκικές υπηρεσίες, μετά την εισβολή των ΗΠΑ, χρησιμοποίησαν ως προκάλυμμα της υπονομευτικής και ανατρεπτικής μυστικής τους δράσης, την Ερυθρά Ημισέληνο και διάφορες εταιρείες, κυρίως κατασκευαστικές.
Κύρια κέντρα δράσης της ΜΙΤ και της JITEM, ήταν κυρίως οι περιοχές Ζάχο, Μπεντιχάν, Ντοχούκ και Νατζέφ .
Από τον Ιούνιο του 2003, Αμερικανοί της CIA σε συνεργασία με Κούρδους ξεκίνησαν την εξάρθρωση των κατασκοπευτικών και ανατρεπτικών δικτύων της Τουρκίας στο Β. Ιράκ.
Αποκορύφωμα της κοινής δράσης Κούρδων και Αμερικανών, ήταν η σύλληψη στις 4 Ιουλίου 2003, 11 ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας, στην περιοχή της Σουλεϋμανιγιέ (Suleimaniya), οι οποίοι προετοίμαζαν την δολοφονία του στρατιωτικού ηγέτη του ΡΚΚ, Τζεμίλ Μπαγίκ (Cemil Bayik) και του Κούρδου εκλεγμένου διοικητή της πόλης Κιρκούκ (Kirkuk), Αμπντουλ Ραχμάν Μουσταφά (Abdul Rahman Mustafa).
Οι 11 Τούρκοι υπέστησαν διαπόμπευση και ταπεινωτική μεταχείριση από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τους μετέφεραν στην Βαγδάτη, δεμένους πισθάγκωνα και με κουκούλες, μπροστά στα διεθνή τηλεοπτικά συνεργεία.
Χρειάστηκε η επικοινωνία του Τ. Ερντογκάν με τον G. Bush, για να απελευθερωθούν μετά από λίγες μέρες οι Τούρκοι πράκτορες.
Η υπόθεση αυτή γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία στην Τουρκία, με τίτλο «Η
Κοιλάδα των Λύκων - Ιράκ» (“Valley of the Wolves Iraq”). Την πρώτη εβδομάδα προβολής της ταινίας, πωλήθηκαν πάνω από 2.5 εκατομμύρια εισιτήρια. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Serdar Akar, είναι γνωστός για τις σχέσεις του με την Τουρκική ΜΙΤ.
Το θέμα της ταινίας πήρε μεγάλες διεθνείς διαστάσεις και προκάλεσε τις σφοδρές αντιδράσεις του Αμερικανικού Πενταγώνου. 
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2003, μέλη της Τουρκομανικής TGD και άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας συνελήφθησαν και πάλι, κοντά στο Αρμπίλ και απελάθηκαν στην Τουρκία. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2003, ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις Τουρκομάνων των ITC και TGD, καθώς και Κούρδων συνεργατών της ΜΙΤ, σε μια τεράστια επιχείρηση αντικατασκοπίας, σε όλο το Β. Ιράκ.
Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Ιμάμης της συνοικίας Μιτζέμι (Mizemi) του Ζάχο, Mele Yeyas Ahmed, και ο Mele Idris Seyid Ali, ιμάμης του μεγάλου τζαμιού του Ζάχο. Αρκετοί μουλάδες συνελήφθησαν, ενώ στο Ντοχούκ συνελήφθησαν άλλοι 11 Τούρκοι Στρατιωτικοί και οι διοικητές τους, αξιωματικοί της ΜΙΤ, Emit Kucer και Kasim Xeri.
Στο Ζάχο και πάλι τις επόμενες ημέρες, μόλις 6 χιλιόμετρα από την πόλη, στις αποθήκες ενός γκαράζ με την επωνυμία Loji, κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες όπλων και εκρηκτικών, τα οποία προορίζονταν για τα μέλη των ITC και TGD, στις πόλεις Μοσούλη και Κιρκούκ (Mosul και Kirkuk). Στην ίδια περιοχή συνελήφθησαν όλα τα ηγετικά στελέχη μιας άλλης Τουρκομανικής οργάνωσης με την επωνυμία «Εθνικό Τουρκομανικό Μέτωπο».
Μέσα σε 6 μήνες, Αμερικανοί και Κούρδοι, εξάρθρωσαν σχεδόν όλα τα δίκτυα των Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στο Β. Ιράκ.
Κύριος στόχος της Τουρκίας, εκτός από την αναστολή δημιουργίας Κουρδικού κράτους, αποτελεί η συμμετοχή της στα κέρδη από τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου του Κιρκούκ και της Μοσούλης στο Β. Ιράκ.
Οι Τουρκομάνοι διαπραγματεύονται για λογαριασμό της Τουρκίας, ζητώντας το 25% από τα μελλοντικά κέρδη, ενώ αμφισβητούν το καθεστώς του Κιρκούκ το οποίο είναι υπό Κουρδικό έλεγχο. 
Το καθεστώς του Κιρκούκ θα καθοριστεί από τα αποτελέσματα δημοψηφίσματος που θα γίνει εντός του 2009 και θεωρείται βέβαιο, ότι θα συμπεριληφθεί εντός της Κουρδικής διοίκησης του Β. Ιράκ. Οι Τούρκοι προσπαθούν να μεταφέρουν από τις αρχές του 2004, Τουρκομάνους προς το Κιρκούκ, για να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, τους οποίους όμως οι Κούρδοι προωθούν νοτιότερα, βάση σχεδίου, θέλοντας να δημιουργήσουν μια ζώνη, με Τουρκομάνους κατοίκους στα όρια Ιράκ και Β. Ιράκ – Κουρδιστάν. Δηλαδή να διαχωριστούν από τους Ιρακινούς Άραβες και να μεσολαβή μεταξύ τους, μια ζώνη από τα σύνορα της Συρίας μέχρι το Ιράν, αποτελούμενη από Τουρκομάνους. Τα 2.5 περίπου εκατομμύρια των Τουρκομάνων του Β. Ιράκ, έχουν γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης τόσο των Τούρκων, όσο και των Κούρδων και των ΗΠΑ. 
ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ
Ο Κουρδικός παράγοντας στην ευρύτερη περιοχή, έχει αναδειχθεί σε ρυθμιστικό γεωστρατηγικό στοιχείο, ο οποίος και θα καθορίσει τα τεκταινόμενα και τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε όλη την περιφέρεια και την Μέση Ανατολή.
Τα 6 εκατομμύρια Κούρδων του Β. Ιράκ, ήδη λειτουργούν υπό συνθήκες ενός νέου κράτους. Το μόνο που απέμεινε είναι η ανακήρυξη του.
Οι παρενέργειες μιας τέτοιας προοπτικής τεράστιες, καθώς στην Ν/Α Τουρκία ζουν πάνω από 14 εκατομμύρια Κούρδοι, ενώ οι Κούρδοι της Συρίας, και του Ιράν ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια. Οι συγκεντρώσεις των Κουρδικών πληθυσμών σχηματοποιούνται μέσα σε γεωγραφική ενότητα. Η πληθυσμιακή ομοιογένεια των περιοχών τους, η συνέχεια τους, απο την Συρία – Β. Ιράκ – Τουρκία – Ιράν, δίνουν την μελλοντική προοπτική της δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδικού Κράτους, με συντριπτική ομοιογένεια (εθνική, φυλετική και θρησκευτική) και πληθυσμό άνω των 25 εκατομμυρίων, χωρίς να συμπεριληφθούν τα υπόλοιπα 7 εκατομμύρια Κούρδων, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στην Τουρκία.
Η περιοχή ολόκληρης της Ν/Α Τουρκίας, έχει γίνει στόχος των Ισραηλινών, από την δεκαετία του ’80. Δημιουργώντας μικτές Τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, με Τουρκοεβραίους, οι Ισραηλινοί, σταθερά, έχουν επενδύσει στην περιοχή πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια, στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, βιομηχανίας, βιοτεχνολογίας, αγροτικής καλλιέργειας, βιομηχανική παραγωγή γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων κλπ., κυρίως όμως η σοβαρή δραστηριότητα επικεντρώνεται στον κατασκευαστικό τομέα. Σύμφωνα με την Τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» (Hürriyet, 22/10/2000) 14 μικτές τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, δραστηριοποιούνται με συνολικό εργατικό δυναμικό, 4.500 ανθρώπους και οι επενδύσεις τους, φτάνουν το ύψος των 650 εκατομμυρίων δολαρίων. 
Μια από τις μεγαλύτερες μεικτές εταιρίες, η «CLAL Grubu», μόνο το 1999 είχε 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια τζίρο, απασχολώντας 17 χιλιάδες άτομα προσωπικό. Οι μεγάλες Ισραηλινές εταιρίες με δράση στην Ν/Α Τουρκία είναι, η Baser Holding, Banana, Old Navy, May Company, Jones of NY, και άλλες.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2004, διέρρευσε στα Τουρκικά περιοδικά, NOKTA και AYDILIK, μυστική αναφορά του Ισραηλινού αξιωματούχου της MOSSAD, Αμπραχάμ Τιλμέν, όπου περιγράφεται η αγορά μιας τεράστιας έκτασης 450 χιλιάδων στρεμμάτων στην περιοχή Ούρφας (Urfa) στην Ν/Α Τουρκία, για λογαριασμό του Ισραήλ. Επίσης γίνεται αναφορά για την κατοχή 75,358 τετραγωνικών χιλιομέτρων στις περιοχές των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και αναλόγου μεγέθους εκτάσεις στις επαρχίες, Αντιγιαμάν , Μπατμάν, Ντιγιαρμπακίρ, Γκαζιαντέπ, Κίλις, Μαρντίν, Σιϊρτ, και Σιρνάκ.
Την ίδια περίοδο το περιοδικό «Αϊντινλικ» (Aydinlik) επιβεβαιώνει την ανοικοδόμηση Ισραηλινού πολιτιστικού κέντρου, Συναγωγής και βοηθητικών χώρων, στην επαρχία της Ούρφα, σε έκταση 186 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ισραηλινός πράκτορας, αναφέρει στην έκθεση του, μυστική συμφωνία του Τ. Ερντογκάν με τους Ισραηλινούς, για την εγκατάσταση του Ισραήλ στην περιοχή. Ο Δήμαρχος της Ούρφα, Αχμέτ Μπαχτσιβάν (Ahmet Bahcivan), από τον Μάρτιο του 2004, που ανέλαβε καθήκοντα, πουλάει συνεχώς τεράστιες δημόσιες εκτάσεις στους Ισραηλινούς. Σημειώνεται ότι είναι στενός φίλος του Τ. Ερντογκάν. Ο προηγούμενος Δήμαρχος της Ούρφα είχε καταγγείλει πολλές φορές δημόσια, τις δραστηριότητες Ισραηλινών αποστολών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην περιοχή, ότι υπονομεύουν την Τουρκική κυριαρχία.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ GAP
Το θέμα ήρθε και στην Τουρκική Βουλή με πρωτοβουλίες του Βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος της περιοχής Ούρφα, Βεντάτ Μελίκ (Vedat Melik), και του ανεξάρτητου Βουλευτή του Μαρντίν, Μουχαρέμ Ντογάν (Muharrem Doğan). 
Οι δυο Βουλευτές είναι πολύ αποκαλυπτικοί στις επερωτήσεις τους, καθώς κάνουν λόγο για το κολοσσιαίο πρόγραμμα ανάπτυξης της Ν/Α Τουρκίας, με την γνωστή ονομασία GAP , το οποίο παρουσιάζουν ως Ισραηλινής έμπνευσης, για τον έλεγχο των υδάτων των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, και κατ’ επέκταση τον έλεγχο των υδάτων στην Μέση Ανατολή. Παράλληλα, παρουσιάζουν πλήθος στοιχεία στα οποία φαίνεται πως τεράστιες περιοχές της Ν/Α Τουρκίας βρίσκονται σε Ισραηλινά χέρια.
Στα μέσα Αυγούστου του 2004, ο αδελφός του Κούρδου Ηγέτη Α. Οτσαλάν, Οσμαν Οτσαλάν (Osman Öcalan), δήλωνε υπέρ της Αμερικανικής παρέμβασης στο Ιράκ. Λίγες μέρες αργότερα (10/09/2004) η Γερμανική εφημερίδα “Der Tagesspiegel” ανέφερε ότι ο Ο. Οτσαλάν, διατηρεί άριστες σχέσεις με τους Ισραηλινούς. Από την έναρξη του αγώνα των Κούρδων στην Ν/Α Τουρκία, ο Τουρκικός Στρατός, έχει ισοπεδώσει πάνω από 4.500 Κουρδικά χωρία και έχει εκτοπίσει εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους προς άλλες περιοχές. Τουλάχιστον τα μισά από τα ισοπεδωμένα αυτά χωρία, πωλήθηκαν με διαφόρους τρόπους στους Ισραηλινούς. Οι πληροφορίες αυτές είδαν το φως της δημοσιότητας το 1994… μετά από 12 χρόνια θεωρείται βέβαιο, ότι πέρασαν υπό Ισραηλινή ιδιοκτησία, πολλά περισσότερα χωρία και εκτάσεις.
Από τον Αύγουστο του 2004, λειτουργεί στην Βαγδάτη το «Ισραηλινό Κέντρο Ερευνών Μέσης Ανατολής» με προσωπικό πάνω από 400 άτομα. Το κέντρο αυτό είναι το καλυμμένο μυστικό Αρχηγείο της Ισραηλινής MOSSAD, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της Τουρκικής εφημερίδας «Γενί Σαφάκ» (Yeni Şafak).
Από τις αρχές του 2005, οι Ισραηλινοί, μέσω πολυσχιδών και πολυειδών δραστηριοτήτων, κυρίως στο Β. Ιράκ, έχουν αγοράσει ολόκληρα τετράγωνα και τεράστιες εκτάσεις, στις Κουρδικές πόλεις Κιρκούκ, Μοσούλη, Αρμπίλ και Σουλεϊμανίγια. Αποκορύφωμα και επιβεβαίωση όλων των πληροφοριών, ήταν οι δηλώσεις στις 3 Ιουλίου του 2004, του ίδιου του Αριέλ Σαρόν (Ariel Sharon), ότι οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους ηγέτες, Τζελάλ Ταλαμπανί και Μασούντ Μπαρζανί, είναι άριστες και προωθούνται στρατηγικές συνεργασίες για το μέλλον. 
Από της 22 Ιουνίου του 2004, οι Τουρκικές εφημερίδες, Μιλίετ , Χουριέτ, Σαμπάχ και Ράντικαλ, ξεκίνησαν μια άνευ προηγουμένου δημοσίευση στοιχείων, στα οποία καταδείκνυαν, ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί τους Κούρδους στο Ιράκ και την Τουρκία, για να προωθήσει τα συμφέροντα του και παρουσιάζει τις Ισραηλινές διεισδύσεις, ως «Ισραηλινή εγκατάσταση» στις περιοχές.
Το Ισραήλ, από το 1999, μετέχει ενεργά στα προγράμματα γεωργικών εφαρμογών και υδροδότησης της GAP για την Ν/Α Τουρκία. 
Τον Ιανουάριο του 2004, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, σε μυστική του έκθεση, έκανε λόγο για μεγάλες αλλαγές στο ζήτημα των ενεργειακών αγωγών, τονίζοντας ότι η επαναλειτουργία του αποκαλούμενου «Υπέρισραηλινού Αγωγού» (Trans Israel Pipeline - TIP) Κιρκούκ –Χάιφας, θα πλήξει καίρια τα Τουρκικά συμφέροντα. Την ίδια περίοδο επανειλημμένα σαμποτάζ έγιναν στον αγωγό Κιρκούκ – Γιουμουρταλίκ της Τουρκίας, ο οποίος ουσιαστικά κατέστη ανενεργός πλέον, γκρεμίζοντας τις προθέσεις των Τούρκων, για συμμετοχή τους στις δραστηριότητες και τα κέρδη των Ιρακινών πετρελαίων.
Ο Ισραηλινός αγωγός ΤΙΡ κατασκευάστηκε το 1968, με δυναμικότητα 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως, και καταλήγει μέσω άλλων αγωγών στο Ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ (Eilat), στην Ερυθρά Θάλασσα, και του Ασκαλόν (Askalon) στην Μεσόγειο. Ο αγωγός αυτός είχε σταματήσει να λειτουργεί, μετά την Ισλαμική επανάσταση στο Ιράν.
Στις 05/08/2006, ο Τ. Ερντογκάν εγκαινίασε το φράγμα Ιλίσου του Ποταμού Τίγρη, μόλις 45 χιλιόμετρα από την Συρία και ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, στα πλαίσια του φιλόδοξου προγράμματος, GAP, ύψους 1,9 δισεκατομμύρια δολαρίων, κάτι που προκάλεσε τις αντιδράσεις του Αραβικού Συνδέσμου, ο οποίος έκανε λόγο για μεγάλους μελλοντικούς κινδύνους για την Μέση Ανατολή, από το πρόγραμμα GAP, το οποίο ουσιαστικά θα ελέγχει την διαχείριση των υδάτων του Τίγρη και του Ευφράτη, των μοναδικών πηγών υδροδότησης ολόκληρης της περιοχής.
ΣΧΕΔΙΑ «ΝΕΟ ΙΣΡΑΗΛ» ΚΑΙ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ»
Διπλωματικές εκτιμήσεις θεωρούν βέβαιο, ότι με την αποχώρηση των δυνάμεων των ΗΠΑ από το Ιράκ, θα υπάρξει ταυτόχρονη ανακήρυξη ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στο Β. Ιράκ..
Υποθέσεις εργασίας, διεθνών Ινστιτούτων και μελέτες τους, φέρουν την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Μεγάλου Κουρδικού Κράτους, το οποίο θα ελέγχει τα ύδατα της Μέσης Ανατολής, δηλαδή τον Τίγρη και τον Ευφράτη και θα αντικαταστήσει τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.
Η προοπτική αυτή ανησυχεί σοβαρά, κυρίως το Στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας, μεγάλο μέρος, του οποίο όμως, ελέγχεται από τους Ισραηλινούς.
Ένας μελλοντικός διαμελισμός της Τουρκίας, υπέρ ενός Κουρδικού Κράτους υπό την απόλυτη επιρροή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έδινε τον πλήρη έλεγχο των υδάτων (αλλά και των πετρελαίων του Ιράκ) της Μέσης Ανατολής, με σοβαρές επιπτώσεις, για τον γεωπολιτικό χάρτη ολόκληρης της περιοχής και της Κεντρικής Ασίας.

Μένει να δούμε να επαληθεύονται οι πληροφορίες του τέως Δημάρχου της Ούρφα, ο οποίος δήλωσε απερχόμενος, τον Μάρτιο του 2004, ότι η πρωτεύουσα της περιοχής Ούρφα, η πόλη «Σανλιούρφα» (Sanliurfa) θα μετονομαστεί μέχρι το 2010 σε «Γιαχουντί Ούρφα» (Yahudi Urfa) δηλαδή Ιουδαϊκή Ούρφα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της περιοχής. 

΄Ομηρος Γ. Φωτιάδης

Πηγή:spynews-gr.blogspot.com

Πηγές.-

[1] Πληροφορίες για την εκπομπή του BBC Newsnight:http://www.bbc.co.uk/pressoffice/pressreleases/stories/2006/09_september/19/newsnight.shtml
2 MOSSAD: Israel’s Central Institute for Coordination and the Central Institute for Intelligence and Security,http://www.mossad.gov.il/Mohr/MohrTopNav/MohrEnglish/MohrAboutUs/
3 Peters, Ralph, “Blood borders, How a better Middle East would look”, Armed Forces Journal:http://www.armedforcesjournal.com/2006/06/1833899

4 MIT: Turkish National Intelligence Organization,http://www.mit.gov.tr/
5 JITEM: Turkish Gendarme Intelligence Special Operation Team
6 Ι.Τ.C.: Iraqi Turcoman Front - Türkmen Intelligence Agency
7 TGD: Turcoman Security Agency
8 Zakho, Behdinan, Dohuk, and Najaf
9 Adiyaman, Batman, Diyarbakır, Gaziantep, Kilis, Mardin, Siirt, and Şırnak.
The GAP project: http://www.gap.gov.tr/English/Frames/fr1.html
10 Τουρκικές εφημερίδες:
§ Milliyet, http://www.milliyet.com.tr/2006/12/29/index.html
§ Hürriyet, http://www.hurriyet.com.tr/anasayfa/
§ Sabah, http://www.sabah.com.tr/
§ Radical (http://www.radikal.com.tr/)
11 Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας (The Turkish National Security Council): http://www.mgk.gov.tr/
12 Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (U.S. Department of Defense):http://www.defenselink.mil/ 
13 Η ομάδα του Τζέϊμς Μπέϊκερ είναι το Iraq Study Group (ISG).
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.usip.org/isg/ 14 Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (US State Department): http://www.state.gov/ Διαβάστε περισσότερα...

Αρμενική Γενοκτονία

Η πολιτική εκπόρνευση της Ιστορίας

Χρήστος Ιακώβου
Παρά τις μεγάλες προσδοκίες που δημιούργησε, για την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ, η εκλογή του Αμερικανού προέδρου σχετικά με τις προσπάθειες αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας, η αποφυγή εκ μέρους του προέδρου Ομπάμα να χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία» στις 24 Απριλίου, ημέρα μνήμης του τραγικού γεγονότος, χαρακτηρίσθηκε υπαναχώρηση από την προεκλογική του δέσμευση. Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το ίδιο έπραξαν και οι δύο προηγούμενοι Αμερικανοί πρόεδροι. Αυτή η αλυσίδα πολιτικοδιπλωματικής συμπεριφοράς από τις Αμερικανικές κυβερνήσεις είναι στενά συνυφασμένη με την, από δεκαετίες, συστηματική προσπάθεια της Τουρκίας να αποτρέψει, τη μοιραία για την ίδια, αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Ουάσιγκτον.  
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η δεύτερη γενιά των Αρμενίων που επεβίωσαν της γενοκτονίας του 1915 άρχισε μία συντονισμένη προσπάθεια σε δύο κυρίως πεδία: στην συστηματική οργάνωση κάθε Απρίλιο ανοιχτών εκδηλώσεων, που δεν περιορίζονταν μόνο στους κύκλους των Αρμενίων, (πολιτικών μνημοσύνων, διαλέξεων κτλ.) για τη Γενοκτονία και στην προβολή των ιστορικών τεκμηρίων της (με την επανέκδοση παλαιότερων έργων ή την κυκλοφορία νέων).
Η αντίδραση της Τουρκίας ήταν άμεση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ολοκληρώθηκε ο εξοβελισμός από τα σχολικά βιβλία της χώρας της αρμενικής παρουσίας από την ιστορία της Μικράς Ασίας, ακόμη και της βυζαντινής περιόδου. Από την άλλη, γενικεύτηκε η ηρωοποίηση των Νεότουρκων που ενέχονταν στη Γενοκτονία, ιδιαίτερα του πρωτεργάτη της Ταλαάτ Πασά. Στο εξωτερικό οι τουρκικές αντιδράσεις αρχικά απέβλεπαν στη ματαίωση του επίσημου χαρακτήρα των αρμενικών εκδηλώσεων του Απριλίου, ώστε να επανέλθουν στην προγενέστερη περιθωριοποίησή τους στον μικρόκοσμο των παροικιών.
Το πιο σημαντικό βήμα που επεχειρήθη από την Άγκυρα ήταν η τακτική των κατευθυνόμενων κρατικών ιστορικών εκδόσεων που διοχετεύονταν σε δημοσιογραφικούς και πανεπιστημιακούς κύκλους προκειμένου να εξουδετερωθεί η ευρεία γνωστοποίηση των τεκμηρίων της Γενοκτονίας. Επίσης, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, οι αρμενικές πρωτοβουλίες χαρακτηρίσθηκαν «ελληνικές μηχανορραφίες» που απέβλεπαν να πλήξουν την διεθνή εικόνα της Τουρκίας. Η ιστοριογραφική αντεπίθεση συνεχίστηκε τη δεκαετία του '70 με «ανεπίσημες» πια εκδόσεις τούρκων ιστορικών (Karal, Uras, Sonyel κ.ά.), που συνδυάζουν τις διαθέσιμες σε αυτούς οθωμανικές πηγές με σαφώς επιλεγμένες δυτικοευρωπαϊκές αρχειακές μαρτυρίες. Στηριζόμενη η Άγκυρα στην επιχειρηματολογία των έργων αυτών ­ σε συνδυασμό βέβαια με άλλες διπλωματικές μεθοδεύσεις της ­ κατάφερε να επιτύχει το 1978 την τελική απάλειψη μιας καθαρά ιστορικής αναφοράς στις αρμενικές σφαγές που είχε περάσει στις εισηγήσεις της Υποεπιτροπής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ το 1973 και το 1975. Σε αντιστάθμισμα, οι Αρμένιοι προσέφυγαν στο Διαρκές Δικαστήριο των Λαών, το οποίο, ύστερα από καταθέσεις ιστορικών και νομικών, κατέληξε το 1984 σε μια απόφαση που δικαιώνει τους «ενάγοντες». Η απόφαση αυτή είχε συμβολικό μόνο χαρακτήρα.
Οι πιο συστηματικές προσπάθειες τις Άγκυρας, προκειμένου να επιβάλει την τουρκική εκδοχή όσον αφορά την ιστορία της Γενοκτονίας, έγιναν στις ΗΠΑ. Θεωρώντας ότι η εγχώρια ιστοριογραφία επέφερε κορεσμό και άρχισε να γελοιοποιείται, στράφηκε σε δαπανηρότερες αλλά λυσιτελέστερες μεθοδεύσεις: με γενναιόδωρες χορηγίες ­ μέσω του ιδρυμένου για τον σκοπό αυτό, από το 1982, Ινστιτούτου Τουρκικών Σπουδών της Ουάσιγκτον ­ επιχορήγησαν πολλά ερευνητικά προγράμματα και «υπηρεσίες» δεκάδων καθηγητών της οθωμανικής και σύγχρονης τουρκικής και Ιστορίας σε αμερικανικά πανεπιστήμια.
Τα κέρδη της επένδυσης αυτής δεν άργησαν να φανούν: όταν τον Απρίλιο του 1985 οι Αρμένιοι προσπάθησαν να επιτύχουν απόφαση του αμερικανικού Κογκρέσου η οποία να καθιέρωνε την 24η Απριλίου ως ημέρα μνήμης των θυμάτων της αρμενικής γενοκτονίας, 69 επιστήμονες, που εκπροσωπούσαν 47 ακαδημαϊκά ιδρύματα των ΗΠΑ, απηύθυναν ­ με πληρωμένες καταχωρίσεις στους «New York Times» και στη «Washington Post» ­ ανοιχτή δήλωση προς τη Βουλή των Αντιπροσώπων ζητώντας την απόρριψη μιας τέτοιας απόφασης. Το βασικό επιχείρημά τους ήταν ότι τα γεγονότα της «υποτιθέμενης» Γενοκτονίας (alleged genocide) ήταν αμφιλεγόμενα· συνεπώς η εκτίμησή τους ανήκε μόνο στους αρμόδιους ιστορικούς, δηλαδή στους ίδιους, που αυτοαναγορεύονταν σε καθαυτό ειδικούς για το θέμα. Με άλλα λόγια υποστήριζαν ότι η απόφαση του Κογκρέσου θα ήταν καθαρώς πολιτική για ένα θέμα που μόνο επιστήμονες θα μπορούσαν να αποφασίσουν. Στην τελική απόρριψη του αρμενικού αιτήματος (που επαναλήφθηκε και το 1987) συνετέλεσε βέβαια η παρέμβαση της τότε κυβέρνησης Ρήγκαν και των μανδαρίνων του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, που αιτιολογήθηκε με τις πασίγνωστες πια και στερεότυπες αναφορές στην προστασία των αμερικανικών συμφερόντων, στον γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή κ.ά. Ωστόσο τα δημοσιεύματα εκείνα λειτούργησαν ως άλλοθι πολλών μελών του Κογκρέσου που απέσυραν την υποστήριξή προς τη φιλοαρμενική πρόταση. Διαβάστε περισσότερα...

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 και 101, 6 FM STEREO)
Τηλ. 22477965


ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»


Δευτέρα, 4 Μαϊου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας: Προοπτικές για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης  


Καλεσμένοι
Δημήτρης Ξενάκης 
Λέκτορας Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Νεόφυτος Χρυσοχός
Διευθυντής Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Κύπρου


Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Βρυξέλλες εκπαιδεύουν το υπουργείο εξωτερικών

DER SPIEGEL

Αριθμός Ευρωπαίων τεχνοκρατών θα αποτελέσουν σύντομα μέρος του διπλωματικού σώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, νοουμένου ότι θα υιοθετηθεί η πρόταση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Ο κύριος Μπαρόζο προσβλέπει στην ημέρα εκείνη κατά την οποία θα τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβώνας, και ως αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ιδρύσει αριθμό πρεσβειών.

Επί του παρόντος, η Ευρωπαϊκή Ένωση υστερεί στην αντιπροσώπευση της κεντρικής κυβέρνησης για τον λόγο ότι δεν διαθέτει σύνταγμα. Οι περισσότεροι «διπλωμάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» είναι στην ουσία διπλωμάτες από τα κράτη-μέλη, και όχι από τις Βρυξέλλες. Ακόμη και ο Χαβιέ Σολάνα, ο Ύπατος Αρμοστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας, τεχνικά δεν μπορεί να αποκαλείται «Υπουργός Εξωτερικών». Αντ’ αυτού, αναφέρεται από τα μέσα ενημέρωσης ως ο επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, εργάζεται αθόρυβα για όταν θα επέλθει αυτή η ώρα.

Εκατοντάδες τεχνοκράτες που υπηρετούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή του κυρίου Μπαρόζο, του εκτελεστικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπαιδεύονται στην τέχνη της διπλωματίας, παρακολουθώντας σειρά μαθημάτων σε πανεπιστήμια και διεθνείς ακαδημίες σε θέματα όπως «πολιτική ανάλυση» και «ο χειρισμός των μέσων ενημέρωσης», στο πλαίσιο προετοιμασίας για ανάληψη του νέου ρόλου που θα κληθούν να αναλάβουν με βάση την κινδυνεύουσα Συνθήκη της Λισσαβώνας. Ανάμεσα στις κυριότερες πρόνοιες της συνθήκης περιλαμβάνεται η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης, και ο διορισμός του «Υπουργού Εξωτερικών», αν και ο τίτλος έχει μετονομαστεί σε «ύπατος αντιπρόσωπος της Ένωσης», και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σκεπτικό πίσω από αυτή την προσπάθεια είναι όπως η διπλωματική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προετοιμαστεί κατάλληλα, ούτως ώστε να είναι σε θέση να αρχίσει εργασία την ημέρα κατά την οποία η συνθήκη – γνωστή ως το «Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και απορριφθείσα από την Γαλλία και την Ολλανδία –τεθεί σε ισχύ.

Φυσικά η Συνθήκη της Λισσαβώνας ενδέχεται να μην επικυρωθεί ποτέ. Είναι μεγάλο το ενδεχόμενο να μην επικυρωθεί από την Γερουσία της Τσεχίας ή να καταψηφισθεί εκ νέου κατά το δημοψήφισμα στην Ιρλανδία που θα διενεργηθεί το Φθινόπωρο. Ωστόσο ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, προσβλέποντας στην ανανέωση της θητείας του, προετοιμάζει με ταχύ ρυθμό τα δεδομένα επί του εδάφους.

Αν πάλι η συνθήκη επικυρωθεί, αυτό θα σημαίνει ότι οι περισσότερες από τις 150 αντιπροσωπείες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανά τον κόσμο, θα αναβαθμιστούν σε επίπεδο πρεσβειών και προξενείων. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Ένωση κινείται ούτως ώστε να διασφαλίσει ότι θα αποκτήσει και την απαραίτητη κτηριακή υποδομή. Στο Λονδίνο, οι αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μετακομίσουν σε γραφειακό συγκρότημα στην πλατεία Σμιθ που εξασφαλίστηκε έναντι του ποσού των 27 εκατομμυρίων Ευρώ.

Μία αγορά που έχει εν πολλοίς τα χαρακτηριστικά πραξικοπήματος. Στο κτήριο αυτό στεγάζονταν παλιά τα κεντρικά γραφεία του Βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος. Μάλιστα η Μάργκαρετ Θάτσερ, σφοδρή επικρίτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε γιορτάσει την εκλογική νίκη των Τόριδων εμφανιζόμενη σε ένα από τα ανοικτά παράθυρα του κτηρίου. Τώρα – νοουμένου ότι θα επικυρωθεί η Συνθήκη της Λισσαβώνας – θα είναι η μπλε σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκείνη η οποία θα κυματίζει στο κτήριο, το οποίο αναμένεται να αποτελέσει την «υπερπρεσβεία» των Βρυξελλών.

The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...

Το πρόβλημα Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν

Hürriyet 
(30/4/2009)

Ο Τ/ΥΠΕΞ Μπαμπατζάν, ο οποίος απάντησε στην εκτός ημερήσιας διάταξης ομιλία του βουλευτή του CHP Σουκρού Ελέκνταγ στην Ολομέλεια της Βουλής, είπε ότι συνεχίζεται η διαδικασία που ξεκίνησε για την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας – Αρμενίας και τόνισε:

«Σημειώθηκε σημαντική πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ των Προέδρων του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας. Τα μηνύματα, που λαμβάνουμε και από τις δύο χώρες, είναι προς την κατεύθυνση ότι τα προβλήματα θα μπορέσουν να ξεπεραστούν με πολιτική βούληση. Διακρίνεται πιθανότητα λύσης και γι’ αυτό δεν απαιτείται πολύ μακρό χρονικό διάστημα. Αν και οι δύο χώρες δείξουν την απαιτούμενη βούληση και αν η Ρωσία και οι ΗΠΑ θέσουν τη βαρύτητά τους, τα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν σε λογικό χρονικό διάστημα.

Κάνουμε λόγο για ένα χρονοδιάγραμμα διπλωματίας, εντός του οποίου βρίσκονται σε συνεχή συνεργασία, διαβουλεύσεις και διαπραγματεύσεις 6 χώρες, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Ελβετία, το Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία και η Αρμενία. Στόχος μας είναι μια “win-win situation”. Σύντομα θα ξεκινήσουμε ένα χρονοδιάγραμμα πολιτικών διαβουλεύσεων. Κατά το χρονοδιάγραμμα αυτό, το θέμα θα συζητηθεί σε όλες τις λεπτομέρειές του στις χώρες αυτές. Οι ημερομηνίες θα καθοριστούν μετά από τις διπλωματικές επαφές μεταξύ των εν λόγω χωρών. 

Το διπλωματικό χρονοδιάγραμμα μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας αναβαθμίστηκε μετά το Σεπτέμβριο 2008 σε πολιτικό επίπεδο. Το Αζερμπαϊτζάν ενημερώνεται επ’ αυτού στο ανώτατο επίπεδο επί συνεχούς βάσεως. Η Τουρκία στις διαπραγματεύσεις με την Αρμενία πρέπει να είναι υπομονετική και προσεκτική. Δεν μπορούν να γίνουν παραχωρήσεις από τις αρχές και την πολιτική της Τουρκίας. 

Οι σχέσεις Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν, σε σύγκριση με άλλες χώρες, έχουν ιδιαιτερότητα. Πριν την επίλυση του θέματος του Καραμπάχ, δεν είναι εφικτό να δημιουργηθούν στην περιοχή μόνιμες σταθερές σχέσεις, που θα βασίζονται στην καλή γειτονία. 

Έγινε αντιληπτό ότι ορισμένες διατυπώσεις στη δήλωση Ομπάμα έγιναν λόγω εσωτερικής πολιτικής και το σχόλιο σχετικά με τα γεγονότα του 1915 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από πλευράς μας. Κατά την επαφή που είχα με την Αμερικανίδα ΥΠΕΞ, διατύπωσα τις απόψεις μας και τη λύπη μας για τη δήλωση Ομπάμα». Διαβάστε περισσότερα...

Η Ρωσία επιδιώκει να πουλήσει S-400 στην Τουρκία

Cumhuriyet 
(30/4/2009)

Η Ρωσία πραγματοποιεί επαφές με την Τουρκία για την πώληση αεροπορικών αμυντικών συστημάτων S-400.

Σε ανακοίνωση, που έγινε από τη ρωσική εταιρία όπλων ROSOBORONEXPOR, τονίστηκε ότι οι επαφές ήταν για τα συστήματα S-400. 

Αρμόδιος της εταιρίας είπε πως από τα συστήματα αυτά δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα πώληση σε άλλη χώρα. Διαβάστε περισσότερα...

Επικίνδυνος λογαριασμός για την Τουρκία

Referans

(30/4/2009) 

Το περιουσιακό πρόβλημα, το οποίο συνεχίζεται από το 1974 μεταξύ ‘βορείου και νοτίου Κύπρου’, τώρα με την αγωγή Όραμς έχει λάβει μια διαφορετική διάσταση.

Το ΔΕΚ, στην αγωγή, γνωστή ως Όραμς, η οποία εκδικάζεται επί ενάμισι έτος, αποφάνθηκε ότι τα ε/κ δικαστήρια μπορούν να δικάσουν και άτομα που ζουν στην “ΤΔΒΚ”, απόφαση η οποία θα επιφέρει πλήγμα τόσο στη διανυόμενη πολιτική περίοδο, όσο και στην οικονομία της Τουρκίας και της “ΤΔΒΚ”. 

Στην “ΤΔΒΚ” υπάρχουν πάνω από 4.000 βρετανικές ιδιοκτησίες. Άλλες 2.000 ιδιοκτησίες κατέχονται από ξένους άλλης υπηκοότητας. Τώρα, όσοι ξένοι ή κάτοικοι της “ΤΔΒΚ” αγόρασαν περιουσιακά στοιχεία στην “ΤΔΒΚ”, βρίσκονται σε κίνδυνο. Στις δε αγωγές αποζημίωσης, που θα κατατεθούν, υπεύθυνη θα είναι η Τουρκία. Υπολογίζεται ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι αποζημιώσεις, τις οποίες θα αναγκαστεί να καταβάλει η Τουρκία, μπορεί να φτάσουν στο ποσό των 30-40 δις δολαρίων.  Διαβάστε περισσότερα...