Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Turkey, Israel, and Syria: Why Things are Going Wrong

In May, Turkish forces fired back several times at Syria.
In May, Turkish forces fired back several times at Syria.
Originally published at Rubin Reports.
 I was interviewed by Radikal, possibly the best Turkish newspaper today.
  • What is your assessment of the current state of relations between Turkey and Israel?
Relations will remain bad because Prime Minister Erdogan wants it to be that way. No matter what Israel does—as we have just seen—he will find excuses to do so.
  • Are relations as tense as they seem or both parties play the tough guy before the cameras whereas they enjoy better relations behind the scenes?
Relations are as tense as they seem because Israel DID compromise before the cameras and Erdogan—for domestic reasons—is still playing tough guy both in public and behind the scenes.
  • –Have you followed Prime Minister Erdogan’s recent visit to the US? Does it seem to you that Erdogan has been convinced by President Obama and will adopt a more multilateralist and moderate stance on Syria?
 I’m not sure what this question means. If Obama becomes more multilateralist that means he will go to the UN and Russia will veto any action. So being more multilateralist  means nothing will happen and that’s not what Erdogan wants.
As for “moderate” what does that mean? Does Erdogan want to give less aid and support to the rebels? I don’t think so.
  • While Turkish officials were having talks with their American counterparts, the CIA Chief John Brennan has visited Israel. Is there any connection between these two visits? Could we say that Turkey, Israel and the US have already or may in the near future start coordinating their efforts towards Syria?
They have already been coordinating their efforts but because of Israeli interests in not taking either side in the civil war that doesn’t mean a huge amount. The coordination has been mainly over sharing assessments and Israeli attacks to ensure that the Syrian regime’s advanced weapons do not get sent to Hizballah in Lebanon.
  • What is the current Israeli policy on Syria?
Neutrality. Defending itself against the transfer to Lebanon of advanced arms by the Syrian government. Israel will 100 percent definitely not get involved in the war on either side.
  • Do the developments in Syria bring Turkey and Israel closer or take them further apart?
Israel and Turkey share a common interest in that they do not want al-Qaida to take over Syria. It is not clear whether they agree on the radical Salafists not taking power. They both do not want to see a wider area destabilized. But Erdogan wants the Muslim Brotherhood to win and perhaps doesn’t care about the Salafists winning also. Israel simply doesn’t want to be attacked from Syria by the regime or the rebels. The answer is it should bring them closer together but Erdogan doesn’t want that and has announced he won’t even consult with Israel on Syria. As far as I can see that statement is true.
 Turkey, though, is in great danger for not only is it involved in a proxy war with Iran, which supports the regime, but also now with Russia which is escalating its support for the regime. The Turkish government’s “no enemies” policy is clearly gone since it has now made three major enemies by its own choice: Iran, Israel, and Russia, to which could be added Hizballah, a group that Erdogan courted.
But there is more than that regarding the problems for Turkey. What few people recognize is that the “Arab Spring” means the end of the regime’s regional ambitions. Whatever people think within Turkey the Sunni Islamists, and especially the Muslim Brotherhood, don’t want Turkish influence because Turks are not Arabs. In addition they think they don’t need Turkey anymore. True, Erdogan became briefly popular in the Arab world when they didn’t have anyone else to turn to but now they have their own new revolutions.  Do you really think that a radical Islamist government in Syria will be friendly toward Turkey? And now, remarkably, the Turkish government has helped install a PKK regime on its border in northeastern Syria!
This policy is not working very well.
  • Do you think Israel and Turkey may have started coordinating their efforts on Syria?
Definitely not.
  • If Israel suspects that Hezbollah received advanced weapons from Syria, will it intervene into Lebanon again?
 Definitely yes.
  • Is there any solution to the Syrian quagmire in the near future?
 No. There is no real diplomatic solution. People can hold conferences and give speeches but the only way this will be settled is by one side’s victory over the other and that is not likely to happen in less than two years and perhaps not even then.
  • Is it coincidence that the Israeli air attacks on Syria and the Israeli apology to Turkey have overlapped during the first half of this year?
 Yes it is a coincidence.
  • Why do you think Israel apologized from Turkey?
 Because President Obama asked it to do so; because Israel’s action was what the Turkish government had been offered by it for two years, because Israel wants good relations with Turkey. And finally because Israel didn’t apologize–despite the media spin–but expressed regrtet and made a deal on the basis of the same terms it had been offering the Turkish government for about two years.
  • Do the Israeli decision-makers trust Erdogan and Davutoglu?
 No, especially now after the rejection of attempted conciliation.
  • There were reports in the Turkish media some time ago that Israeli intelligence officials were uneasy with the appointment of Hakan Fidan to the post of the head of Turkish intelligence agency, MIT, as they feared that Fidan may be too close to some anti-Israeli players in the region. Is there any truth in these speculations?
What’s important is Turkish government policy, not personnel. With the current government in Ankara’s policy, it doesn’t matter who the officials are.
  • What does the Israeli government think about Erdogan’s visit to Palestine?
Actually, remember this. If Erdogan was going to the West Bank to visit the Palestinian Authority nobody would be annoyed. Israel would probably be pleased. But he has never supported the Palestinian Authority because he has backed Islamist Hamas. The Palestinian Authority is as angry as Israel is and has said so publicly. Instead of backing Palestine, Erdogan is helping a rebel area which openly seeks genocide against Jews and the destruction of Israel, a group that has also killed members of the ruling group in the Palestinian Authority, Fatah.
  • Does Israel want Turkey to reconcile Hamas and El Fatah?
I don’t think that’s what he is doing. He is supporting Hamas against Fatah and everyone in Fatah knows it.
  • Last week Sunday Times published some remarks of an unnamed Israeli official who said that Turkey, Qatar and Saudi Arabia were forming a Sunni block in the Middle East and Israel would actually like to be a part of this partnership. What do think about such scenarios?
Never believe anything that appears in the Sunday Times. I’m not joking as it has a record of making stuff up and all their `scoops’ never materialize. Obviously, Israel will not be part of this partnership. Inasmuch as Israel views Iran as its main enemy, defeats for Iran by a Sunni bloc are viewed as positive. But Turkey, Qatar, and Saudi Arabia are not delivering a moderate government in Syria but a revolutionary Islamist one. They may all mourn the day they made that error. They could have supported more moderate forces, got rid of Bashar al-Assad, and enjoyed far more Western help in doing so.
  • Put simply, who are the friends of Israel in the region and who are the foes?
Israel would like to have Turkey as a friend, as happened for many years. The foes are Iran, the current Lebanese government (led by Syrian puppets and Hizballah) and the current Syrian government, as well as Hamas. The potential foes are the Muslim Brotherhood regimes—Egypt, Tunisia, and a rebel-ruled Syria. The rest are neither. Even Egypt has been cautious in practice despite its harsh rhetoric. Any Arab factor that wants to can become a neutral party simply by not attacking Israel.
  • What are the chances for Israel to strike Iran in the near future? If Israel activates such a scenario what role would it expect Turkey to play?
 No and no.
  • Do you think there will be any changes after the elections in Iran?
 No because even if the rhetoric is cooler the regime will be controlled by the same faction, that of Supreme Guide Khamenei, and it will continue efforts to achieve nuclear weapons.
  • When government officials talk about the present process with the PKK, they keep emphasizing that if Turkey reconciles with her Kurds she will become greater. Some suspect that these statements refer to quasi-irredentist motivations. How do you read such statements?
I understand that this is a difficult issue to solve and it is an internal Turkish matter.
  • Would Israel support the creation of an independent Kurdistan? There are many conspiracy theories in Turkey around this question. Many people believe that Israel would support such a Kurdish state as it would be yet another actor against Iran.
Well, it isn’t true. I don’t think even the Kurds aim at an independent Kurdistan. In Iraq and Syria they have the benefits of independence without stirring massive Turkish and Iranian opposition. Turkey is getting along well with the Iraqi Kurds. Why should the Kurds take such a tremendous risk? I think they understand the situation. I know there are many conspiracy theories but they aren’t true. Remember this: In a previous term of office, Prime Minister Netanyahu declared the PKK a terrorist group at Turkey’s request! This involved a real risk of Israel—that the PKK might launch terrorist attacks against it—and some loss of potential freedom of action. It might be good to remember such cooperation, including cooperation against Armenian terrorism, mutual economic benefits of the bilateral relationship, and aid during the earthquake.
Israel is not   Turkey’s enemy though, regrettably, Islamist Turkish politicians are Israel’s enemies, and perhaps a democratic and free Turkey’s enemy as well.
Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι Κρητικοί της Συρίας




Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Πριν από μερικά χρόνια, ταξιδεύοντας από το Λίβανο προς τη Συρία, είχα επισκεφθεί την μικρή παραλιακή πόλη Αλ Χαμιντιά ή, όπως την γνώριζα από κάποιες διαλέξεις τις οποίες παρακολούθησα στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αθήνα, Χαμιντιέ.  Πρόκειται για μια πόλη της Δυτικής Συρίας, άγνωστη εις πλείστους τους Έλληνες, πλησίον των συνόρων με το Λίβανο, χτισμένη στα τέλη του 19ου αιώνος και η οποία έχει ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον. Ο λόγος είναι ότι κατοικείται από περίπου 7.500 ανθρώπους, στην πλειοψηφία ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι από την Κρήτη. Η Χαμιντιέ αποτελεί σήμερα τον έσχατο εις Ανατολή διαλεκτικό θύλακα της ελληνικής γλώσσας. Η ύπαρξη των Κρητομουσουλμάνων της Συρίας έγινε ευρύτερα γνωστή για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1983 με το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μανωλεσάκη.

Η πόλη χτίστηκε το 1897, με διαταγή του Σουλτάνου Αμντούλ Χαμίτ Β΄, προκειμένου να φιλοξενήσει κρητικούς μουσουλμάνους οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την Κρήτη, από τον οποίο έλαβε και η πόλη το όνομά της. Όταν το 1897, μετά τη δολοφονία του Βρετανού προξένου στα Χανιά από τις τουρκικές αρχές, οι στόλοι της Βρετανίας, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας ανάγκασαν τον τουρκικό στρατό να αποχωρήσει από την Κρήτη, οι περισσότεροι Κρητικοί μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να φύγουν από το νησί φοβούμενοι εκδίκηση. Οι χριστιανοί τους θεωρούσαν εξωμότες και κατ’ επέκταση προδότες.

Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής της Κρήτης (1645-1897), λόγω της βίας και των σκληρών οικονομικών μέτρων, πολλοί Κρητικοί ασπάστηκαν τον ισλαμισμό. Άλλοι τον ασπάστηκαν επιφανειακώς, διατηρώντας κρυφίως το Χριστιανισμό, και άλλοι σταδιακώς εκτουρκίστηκαν. Οι πρώτοι, όταν έγιναν οι διάφορες εξεγέρσεις κατά των Τούρκων το 19ο αιώνα, πολέμησαν δίπλα στους Χριστιανούς ενώ οι δεύτεροι χρησιμοποιήθηκαν από τους Τούρκους για να καταστείλουν τις εξεγέρσεις. Κάποιοι από τους εξισλαμισμένους, οι οποίοι πολέμησαν άγρια τους Τούρκους, γνωστοί με το όνομα «Καλησπεράδες» εξεδιώχθησαν από τις Οθωμανικές Αρχές και αναγκάστηκαν σε βίαιη μετακίνηση προς το Λίβανο και τη Συρία. Αυτοί είναι πρόγονοι των σημερινών Κρητομουσουλμάνων της Χαμιντιέ, καθώς επίσης και των υπολοίπων που ζουν σήμερα στο Λίβανο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν σε καφενείο της πόλης κάποιος κρητομουσουλμάνος προσπαθώντας να μου εξηγήσει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, το πως βρέθηκαν από την Κρήτη στη Συρία είπε ότι ο Σουλτάνος Αμντούλ Χαμίτ τους έφερε με τη βία εκεί γιατί τον ύβριζαν και ότι έδωσε στην πόλη τους το όνομά του για τον θυμούνται και να τον υβρίζουν κάθε μέρα.  

Οι κρητομουσουλμάνοι αυτοί προερχόντουσαν από 14 χωριά του Ρεθύμνου, του Ηρακλείου και των Χανίων. Δυστυχώς κανένα ιστορικό κείμενο δεν διεσώθη σχετικό με εκείνες τις διώξεις. Παρά το ότι έχουν περάσει τέσσερεις γενεές έκτοτε, ο επιφανειακός εξισλαμισμός καθώς επίσης και η μετακίνησή τους σε αραβικές περιοχές ανέδειξαν τη γλώσσα ως το κύριο προσδιοριστικό στοιχείο της ταυτότητάς τους.

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ψηλό επίπεδο προφορικής χρήσης της κρητικής διαλέκτου το οποίο διανθιζόταν που και που, όπως είναι φυσικό, με αραβικές λέξεις. Θυμάμαι τη χαρακτηριστική φράση που είπε κάποιος εξ αυτών στο καφενείο ότι «αν χάσουμε τη γλώσσα μας θα χαθούμε ως Κρητικοί». Επίσης, δεν διστάζουν να πουν ελεύθερα ότι ο εξισλαμισμός ήταν ένα από τα μεγάλα λάθη των προγόνων τους, για το οποίο πληρώνουν αυτοί σήμερα. Σε αντίθεση με τους άραβες της περιοχής δεν εφαρμόζουν την πολυγαμία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της κοινωνίας τους είναι η ενδογαμία προκειμένου «να διατηρήσουν το κρητικό αίμα», όπως λένε, και η επιμονή τους να μορφώνονται τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια.

Όταν κάποιος εξ αυτών μου έκανε επανειλημμένως αναφορές στην Ελληνική μυθολογία, εντυπωσιασμένος τον ρώτησα από πού γνώριζε αυτές τις λεπτομέρειες και μου εξήγησε, κατασυγκινώντας με, ότι ο πατέρας του όταν ήταν μικρός τα βράδια τού μετέφραζε από ένα αραβικό βιβλίο περιγραφές από την ελληνική μυθολογία.

Με εξέπληξε επίσης η λεπτομερής ενημέρωση που έχουν για τις εξελίξεις στην Κύπρο, αφού η παραλιακή τοποθεσία της πόλης τούς παρέχει το πλεονέκτημα να παρακολουθούν σε καθημερινή βάση, μέσω τηλεοράσεως και ραδιοφώνου, τις ειδήσεις από τα κυπριακά κανάλια. Η εγγύτητα της Χαμιντιέ προς τις Κυπριακές ακτές αποτελεί τη μοναδική πολιτιστική επαφή με τον ελληνικό χώρο και συνεπώς τα ελληνικά προγράμματα που μεταδίδονται από τα κυπριακά τηλεοπτικά κανάλια παίζουν τον πλέον κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια των κατοίκων να διατηρήσουν την ελληνοφωνία τους και να μεταβιβάσουν τη γλώσσα τους στις νεώτερες γενεές. Με την αραβική γλώσσα έρχονται ουσιαστικώς σε επαφή όταν πάνε στο σχολείο.

Για τους ανθρώπους αυτούς, με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν, απομονωμένοι και ξεγραμμένοι από τον μητροπολιτικό ελληνισμό, η διατήρηση της ταυτότητάς τους αποτελεί το συλλογικό σκοπό της κοινότητάς τους. Τους ανακάλεσα στη μνήμη αυτές τις μέρες παρακολουθώντας επαγγελματικώς πλέον τις πολιτικές εξελίξεις στη Συρία. Οι άνθρωποι αυτοί κάτω από το καθεστώς Άσαντ έτυχαν ανοχής και επιβίωσαν ανεπηρέαστα στο περιθώριο της ιστορικής εξέλιξης του κράτους της Συρίας. Αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το μέλλον τους σε ένα πιθανό νέο καθεστώς με τους ισλαμιστές στην εξουσία, όπως άλλωστε και του πρεσβυγενούς ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αντιοχείας.

www.geopolitics-gr.blogspot.com

  





Διαβάστε περισσότερα...

4 Jarring Signs of Turkey's Growing Islamization

Erdogan is set on making the formerly secular nation an Islamic country, and it's working.
turkey mosque banner.jpg
Residential towers are seen next to the newly built Mimar Sinan mosque in Atasehir, on the Asian side of Istanbul, on September 4, 2012. (Murad Sezer/Reuters)
"Turn right at the omelet," said the gas-station attendant. We were standing on the outskirts of Edirne, a small city about two hours north of Istanbul. My Turkish is poor so I turned for help to my Turkish friend.
"Omelet?" I asked.
"He meant outlet," he said, as in outlet mall. On today's Turkish highways, outlet malls are more common than caravanserais or roadside inns once were on the Silk Road. The malls are just one sign of the economic boom that is bringing western consumerism to the masses. Arriving in Istanbul from one of the phlegmatic economies of Europe or even from the United States is a jolt. Drive around western or central Turkey and you'll see new roads, high rises, and construction sites everywhere. Much of it comes from Middle Eastern oil money, much of it reinvested into industries such as automobile manufacture, textile, and food production. A recent trip revealed a Turkey that is wealthier than ever in its modern history.

Διαβάστε περισσότερα...

The Syrian Chess Board: Behind the Game Played by Russia, Israel, the U.S. and Other Powers

The umbrella group representing Syria‘s rebellion on the world stage announced on Thursday that they would not attend peace talks proposed to take place in Geneva during June, a flat rejection that might appear to sideline the role of diplomacy in the civil war. But diplomacy is running full bore in the Syrian conflict, and even ashorrors multiply on the battlefield, a good portion of the war is also being carried out in words. The best evidence might be the statements that overshadowed the rebels’ declaration in the same news cycle: President Bashar Assad hinted in a television interview that Russia has already delivered some components of an anti-aircraft battery known as S-300.

Read more: http://world.time.com/2013/05/31/the-syrian-chess-board-behind-the-game-played-by-russia-israel-the-u-s-and-other-powers/#ixzz2V63Uxbtn
Διαβάστε περισσότερα...

Από την Ταξίμ, στα γραφεία του Ερντογάν οι διαδηλωτές

Επεισόδια σημειώθηκαν τη νύχτα στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη, όπου διαδηλωτές προσπάθησαν να πλησιάσουν στα γραφεία του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις δύο πόλεις, μετέδωσαν σήμερα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Στην Άγκυρα, η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού για να διαλύσει πορεία πολλών χιλιάδων διαδηλωτών προς την έδρα της κυβέρνησης, οι οποίοι φώναζαν συνθήματα κατά του Ερντογάν, μετέδωσε το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.
Οι διαδηλωτές απάντησαν ρίχνοντας πέτρες πριν καταστρέψουν διαφημιστικές πινακίδες, φωτεινούς σηματοδότες και σπάσουν τα τζάμια των γύρω καταστημάτων. Δύο αυτοκίνητα και ένα περίπτερο με εφημερίδες τυλίχτηκαν στις φλόγες.
Σύμφωνα με το Ανατολή, 56 άνδρες των δυνάμεων της τάξης τραυματίστηκαν. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν.
Παρόμοια επεισόδια σημειώθηκαν μεταξύ των δυνάμεων της τάξης και διαδηλωτών στην Κωνσταντινούπολη, γύρω από τα γραφεία του πρωθυπουργού στη συνοικία Μπεσικτάς. Οδοφράγματα είχαν στηθεί στους δρόμους και η αστυνομία διέλυσε το πλήθος ρίχνοντας δακρυγόνα. Η ηρεμία επανήλθε σήμερα το πρωί.
Εκατοντάδες διαδηλωτές είχαν καταλάβει την πλατεία Ταξίμ και το μικρό πάρκο Γκεζί όλη τη νύχτα γιορτάζοντας την αποχώρηση της αστυνομίας από την πλατεία Ταξίμ. Η ανακοίνωση από τις αρχές της καταστροφής του πάρκου για την διαμόρφωση του χώρου βάσει ενός νέου οικιστικού σχεδίου, ήταν η αιτία των μαζικών διαδηλώσεων.
Πολλά οδοφράγματα παραμένουν σε αρκετούς δρόμους που οδηγούν στην πλατεία.
Αντιμέτωπος με ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα διαμαρτυρίας μετά την άνοδο του κόμματός του στην εξουσία το 2002, ο Ερντογάν έδωσε χθες εντολή στις δυνάμεις της τάξης να αποχωρήσουν από την πλατεία και το μικρό πάρκο Γκεζί. Ωστόσο ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι δεν θα υπαναχωρήσει στην απόφασή του να υλοποιηθεί το οικιστικό σχέδιο.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Βίαια επεισόδια στην Τουρκία



Αμετακίνητος ο Ερντογάν στις αποφάσεις του
Reuters, A.P.
Για δεύτερη ημέρα συνεχίστηκαν, χθες Σάββατο, οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη, όπως εξάλλου και οι συγκρούσεις των διαδηλωτών με την αστυνομία. Αργά το απόγευμα χθες ξεκίνησε νέα διαδήλωση, αλλά αυτή τη φορά χωρίς την παρουσία της αστυνομίας. Ολα άρχισαν την Παρασκευή, όταν η τουρκική αστυνομία, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, προσπάθησε να διαλύσει ειρηνική συγκέντρωση στο πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ. Χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και ρίχνοντας εναντίον των διαδηλωτών νερό υπό πίεση, οι Τούρκοι αστυνομικοί προσπάθησαν να αποτρέψουν τους διαδηλωτές να προσεγγίσουν την πλατεία Ταξίμ στο κέντρο της Πόλης, από όπου και ξεκίνησαν τα επεισόδια την Παρασκευή. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν, ενώ έγιναν και δεκάδες συλλήψεις. Το Σάββατο, οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές με μαντίλια και χειρουργικές μάσκες βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας «Ενωμένοι ενάντια στον φασισμό» και «Κυβέρνηση παραιτήσου». Σύμφωνα με αναλυτές, οι διαδηλώσεις πλέον έχουν λάβει σαφώς αντικυβερνητικό χαρακτήρα και δεν περιορίζονται στο αρχικό ζήτημα της ανάπλασης του πάρκου Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ.
Χθες το πρωί, χιλιάδες αντικυβερνητικοί διαδηλωτές προσπάθησαν να διασχίσουν τη γέφυρα του Βοσπόρου προκειμένου να φτάσουν στην πλατεία Ταξίμ, αλλά η αστυνομία τούς απέτρεψε κάνοντας χρήση δακρυγόνων και νερού, ενώ συνελήφθη και μια ομάδα νεαρών που κατέφυγαν σε ξενοδοχείο προκειμένου να προστατευτούν από τα δακρυγόνα και την αποπνικτική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί. Επίσης το Σάββατο συγκεντρώθηκαν στην Αγκυρα εκατοντάδες διαδηλωτές Πολλοί έπιναν επιδεικτικά κρασί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πρόσφατη κυβερνητική απαγόρευση στην πώληση και διαφήμιση των αλκοολούχων ποτών, και φωνάζοντας αντικυβερνητικά συνθήματα. Η προσπάθειά τους να φθάσουν και να περικυκλώσουν το Κοινοβούλιο ανακόπηκε από την επέμβαση της αστυνομίας, η οποία τους διέλυσε με τη χρήση βίας.
Ο Οζτούρκ Τουρκντογκάν, επικεφαλής της Τουρκικής Οργάνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κατήγγειλε την υπερβολική χρήση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Τούρκοι γιατροί, επίσης, κατήγγειλαν ότι δεκάδες άνθρωποι έχουν προβλήματα με την όρασή τους ύστερα από πλήγματα από δακρυγόνα. Ανησυχία για τους βαρύτατους τραυματισμούς εξέφρασαν ακόμη το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Διεθνής Αμνηστία.
Τέλος, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε χθες ότι, παρά τα επεισόδια, το πρόγραμμα ανάπλασης της πλατείας Ταξίμ θα συνεχιστεί όπως είχε αποφασιστεί, αν και η κυβέρνηση εμφανίστηκε γενικά πιο διαλλακτική, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Μπουλέντ Αρίνκ, να παραδέχεται ότι ήταν λάθος η αστυνομική επιχείρηση διάλυσης της ειρηνικής συγκέντρωσης.
Διαβάστε περισσότερα...

Δακρυγόνα εναντίον διαδηλωτών που κινήθηκαν προς το γραφείο του Ερντογάν

Η τουρκική αστυνομία έκανε σήμερα το απόγευμα χρήση δακρυγόνων για να διαλύσει μια ομάδα περίπου χιλίων διαδηλωτών στην Άγκυρα, όπου συνεχίζονται για τρίτη ημέρα οι κινητοποιήσεις ενός κινήματος αμφισβήτησης της ισλαμικής κυβέρνησης της χώρας, όπως μετέδωσε το τουρκικό ειδησεογραφικό τηλεοπτικό δίκτυο συνεχούς ροής NTV.
Οι δυνάμεις επιβολής του νόμου επενέβησαν όταν διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με το NTV.
Πηγή: AMΠE
Διαβάστε περισσότερα...

Γνωστός στις Αρχές για τις διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα



Ο Μάικλ Αντεμπολάτζο κατηγορούμενος για τη δολοφονία του Βρετανού στρατιώτη φέρεται ότι είχε προσεγγισθεί από την ΜΙ5
The New York Times
Ιδιαίτερα δύσκολη διαφαίνεται η επόμενη περίοδος για τις βρετανικές υπηρεσίες ασφαλείας. Σύμφωνα με κυβερνητική ανακοίνωση, γνώριζαν επί τουλάχιστον δύο χρόνια ότι ο ένας από τους δύο κατηγορουμένους για τη δολοφονία του Βρετανού στρατιώτη Λι Ρίγκμπι στο Λονδίνο είχε διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα.
Εκπρόσωπος Τύπου του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι οι αρμόδιες προξενικές αρχές είχαν παράσχει βοήθεια το 2010 στον Μάικλ Αντεμπολάτζο, 28 ετών, Βρετανό υπήκοο νιγηριανής καταγωγής, ο οποίος συνελήφθη για τη δολοφονία του Ρίγκμπι έξω από το στρατόπεδο του Γούλγουιτς. Το 2010 ο Αντεμπολάτζο είχε συλληφθεί από την αστυνομία της Κένυας επειδή είχε αποπειραθεί να προσχωρήσει στην εξτρεμιστική ισλαμιστική ομάδα Αλ Σαμπάμπ, η οποία κατατάσσεται από τη Βρετανία στις τρομοκρατικές οργανώσεις.
O Aντεμπολάτζο και ο Μάικλ Αντεμπουάλε, 22 ετών, επίσης νιγηριανής καταγωγής, στις 22 Μαΐου τραυμάτισαν με το αυτοκίνητό τους τον 25χρονο Βρετανό στρατιώτη Λι Ρίγκμπι, έξω από το στρατόπεδο Γούλγουιτς στο οποίο υπηρετούσε, και στη συνέχεια του κατέφεραν χτυπήματα με μεγάλα μαχαίρια και μπαλτάδες, που, όπως απέδειξε η ιατροδικαστική έρευνα, προκάλεσαν τον θάνατό του. Αστυνομικοί που έφθασαν στην περιοχή, λίγα λεπτά αργότερα, πυροβόλησαν και τραυμάτισαν τους δύο. Ο Αντεμπουάλε έλαβε εξιτήριο και ήδη του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, ενώ ο Αντεμπολάτζο εξακολουθεί να νοσηλεύεται φρουρούμενος σε νοσοκομείο της βρετανικής πρωτεύουσας.  
Η ωμότητα της επίθεσης σόκαρε τη Βρετανία και ολόκληρο τον κόσμο, όπως ελάχιστα γεγονότα των τελευταίων ετών, μετά τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου 2005 στο μετρό του Λονδίνου που στοίχισαν τη ζωή σε 52 άτομα και στους τέσσερις βομβιστές. Ομως η έρευνα που έχει γίνει μέχρι τώρα για το τραγικό συμβάν δημιουργεί πληθώρα αναπάντητων ερωτημάτων, κυρίως όσον αφορά την αδράνεια των βρετανικών αρχών.
Ανάμεσα στα άλλα που προκάλεσαν αίσθηση στο βρετανικό κοινό είναι και ο ισχυρισμός, που μεταδόθηκε μέσω της τηλεόρασης του BBC, ότι ο Αντεμπολάτζο είχε κινήσει το ενδιαφέρον της ΜΙ-5, της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών, η οποία, μάλιστα, είχε προσπαθήσει να τον στρατολογήσει. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίστηκε ο Ιμπραήμ Χασάν, γνωστός για τις σχέσεις του με ισλαμιστικές οργανώσεις.
O Χασάν, που υποστήριξε ότι ο ίδιος ο Αντεμπολάτζο του είχε αποκαλύψει την προσπάθεια στρατολόγησής του από την ΜΙ-5, συνελήφθη κατά την έξοδό του από το κτίριο του βρετανικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε από τις Αρχές, η σύλληψή του δεν έχει σχέση με τη δολοφονία του Ρίγκμπι.
Συνολικά έχουν συλληφθεί οκτώ άτομα για τον φόνο του νεαρού στρατιώτη, ενώ η αστυνομία εξακολουθεί να ζητεί από τους μάρτυρες της βάρβαρης πράξης να εμφανιστούν και να καταθέσουν τι ακριβώς υπέπεσε στην αντίληψή τους εκείνο το μεσημέρι.
Αξιωματούχοι των βρετανικών υπηρεσιών ασφαλείας επιβεβαίωσαν, πάντως, ότι και οι δύο άνδρες ήταν γνωστοί στις αρμόδιες υπηρεσίες τα τελευταία χρόνια, λόγω της συμμετοχής τους σε διαδηλώσεις που είχαν οργανωθεί από ομάδες ακραίων ισλαμιστών.
Σε κάποιες από αυτές τις συγκεντρώσεις, μάλιστα, είχαν σημειωθεί και συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις. Επίσης, βρετανικές εφημερίδες αναφέρουν ότι ο Αντεμπολάτζο είχε επανειλημμένως απευθύνει εκκλήσεις προς τους μουσουλμάνους της Βρετανίας να εξαπολύσουν τζιχάντ κατά της χώρας.
Την ίδια στιγμή, οι κοινότητες και οι οργανώσεις των μουσουλμάνων που ζουν στη Γηραιά Αλβιώνα καταδίκασαν τη δολοφονία του 25χρονου στρατιώτη, αλλά τα μέλη εκφράζουν έντονη ανησυχία για πιθανά αντίποινα, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για την επικράτηση ψυχραιμίας και ηρεμίας τόσο από τον πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον όσο και από τον επίσκοπο του Καντέρμπουρι και άλλες προσωπικότητες.
Διαβάστε περισσότερα...

Γκουλάγκ, η μαύρη σελίδα της ΕΣΣΔ



Σχεδόν 18 εκατομμύρια πολίτες εκτοπίστηκαν από τους σταλινικούς στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας της ΣιβηρίαςΤης Μαρινας Πετρακη*
Στις 5 Μαρτίου 1953 ο Στάλιν, «o μέγιστος αρχηγός του σοβιετικού λαού και όλων των απανταχού ελευθέρων ανθρώπων», πέθανε. Τα νέα του θανάτου του έπεσαν σαν κεραυνός στους πολίτες της Σοβιετικής Ενωσης. Η προσωπολατρία του ηγέτη, μέσα από παντοδύναμους μηχανισμούς προπαγάνδας, καταπίεσης και φόβου, είχε απόλυτα παγιωθεί και είχε αναδείξει τον Στάλιν αδιαμφισβήτητο ηγέτη του έθνους, «πατερούλη» των φτωχών και αδυνάτων, αλάθητο και δίκαιο προστάτη, από τον οποίον εξαρτιόνταν τα πάντα και πάνω από όλα η ζωή και ο θάνατος. Χιλιάδες απελπισμένοι και συντετριμμένοι πολίτες συνωστίζονταν να αποτίσουν φόρο τιμής και το ύστατο χαίρε στο «ανίκητο θεριό» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μεγάλο αναμορφωτή της Σοβιετικής Ενωσης. Μιας Σοβιετικής Ενωσης που θρηνούσε και βίωνε την απώλεια, την απελπισία και την αβεβαιότητα. Ηταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής απόλυτα ταυτισμένης με τον ηγέτη της.
Χώροι εκκαθάρισης των αντιφρονούντων
Υπήρχε, ωστόσο, και μια άλλη Σοβιετική Ενωση, μυστική, απαγορευμένη, ξεχασμένη: η ΕΣΣΔ των Γκουλάγκ· των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας, καταστολής και τιμωρίας εκατομμυρίων δυστυχισμένων και κατατρεγμένων πολιτών που έτυχε να βρεθούν στον δρόμο του «πατερούλη» και των συν αυτώ. Αντιφρονούντες «εχθροί του λαού», διανοούμενοι, επιστήμονες, έμποροι, χωρικοί που αντιστέκονταν στην κολεκτιβοποίηση, αθώοι πολίτες που συνελήφθησαν για «μεγάλα εγκλήματα» όπως μικροκλοπές βασικών αγαθών επιβίωσης (λίγο σιτάρι, λίγες πατάτες) την περίοδο του μεγάλου λιμού (1932-1933). Η ολιγοήμερη απουσία από την εργασία, ένα αθώο αστείο ή η έλλειψη σεβασμού προς τους εκφραστές του σταλινισμού εκλαμβάνονταν ως αντεπαναστατική δράση και επέσυραν ποινή έως 25 χρόνια στα Γκουλάγκ. Οι περισσότεροι, αθώα θύματα πιασμένα στα δίχτυα των παρανοϊκών μυστικών υπηρεσιών, μεταξύ αυτών αιχμάλωτοι πολέμου και Σοβιετικοί στρατιώτες ύποπτοι για προδοσία. Χωρίς να έχουν ουσιαστικά καταδικαστεί, συλλαμβάνονταν, συνήθως μέσα στη νύχτα, και μεταφέρονταν κρυφά στους τόπους προορισμού τους. Ανδρες, γυναίκες, παιδιά, ανθρώπινα φορτία στοιβαγμένα κατά δεκάδες μέσα στα άθλια ξύλινα βαγόνια των τρένων μαζί με επικίνδυνους εγκληματίες, με άγνωστο προορισμό, άφηναν πίσω τους οικογένειες που οι περισσότεροι δεν θα ξανάβλεπαν ποτέ. Τα ταξίδια μακρινά, ατελείωτα, συχνά πιο οδυνηρά από τους τόπους προορισμού, με μεγάλες ανθρώπινες απώλειες. «Οι στρατιές των καταδικασμένων, κοπάδια στους σιδηρόδρομους, χαμένοι μες στον φόβο τους και οι μηχανές να προστάζουν σφυρίζοντας· Μακριά από δω Παρίες. Το άστρο του θανάτου ήταν από πάνω μας», θα γράψει η μεγάλη Ρωσίδα ποιήτρια Αννα Αχμάτοβα στο «Ρέκβιεμ», την εποχή των μεγάλων σταλινικών εκκαθαρίσεων.
Ο όρος Γκουλάγκ (ακρωνύμιο της Glavnoye Upravleniye ispravityelno-trudovykh Lagerey) δηλώνει ουσιαστικά το σύστημα διαχείρισης και εποπτείας των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας, το οποίο ιδρύθηκε τον Απρίλιο 1930 και έληξε τυπικά τον Ιανουάριο του 1960. Οταν το 1973 ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν γνωστοποίησε στη Δύση μέσω του βιβλίου του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» την ύπαρξη των διαβόητων αυτών στρατοπέδων, ο όρος Γκουλάγκ ταυτίστηκε με τους χώρους φυλάκισης και εξόντωσης ανθρώπων μέσα από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Ωστόσο πρέπει να τονισθεί ότι η Δύση αντιμετώπιζε με αρκετό σκεπτικισμό την ύπαρξη των Γκουλάγκ, όπως άλλωστε και τις αναφορές για τις απάνθρωπες σταλινικές εκκαθαρίσεις που έλαβαν χώρα μεταξύ 1936-1940.
Το πραγματικό μέγεθος της ιστορίας των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και τιμωρίας άρχισε να αναδεικνύεται στα τέλη του 1990, όταν ιστορικοί ερευνητές όπως η Anne Applebaum (2003) απέκτησαν πρόσβαση στα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία. Παράλληλα, εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες και φωτογραφικό υλικό, που ήλθαν στο φως, άρχισαν να συνθέτουν μια εικόνα απίστευτης οδύνης και ανθρώπινης εκμετάλλευσης στα Γκουλάγκ του Στάλιν.
Τέσσερα εκατομμύρια θύματα στις «κρεατομηχανές»
Τα Γκουλάγκ κάνουν την εμφάνισή τους το 1918 επί Λένιν ως στρατόπεδα καταστολής και τιμωρίας των αντεπαναστατών μέσω της καταναγκαστικής εργασίας, αντικαθιστώντας ουσιαστικά τα τσαρικά κατόργκα (από το ελληνικό κάτεργο), όπου οι φυλακισμένοι οδηγούνταν σε απομακρυσμένα στρατόπεδα στις αχανείς εκτάσεις της Σιβηρίας. Χρειάσθηκαν περίπου δέκα χρόνια για να εκτιμηθεί πλήρως από τον Στάλιν η αποτελεσματικότητα των Γκουλάγκ μέσα στο πλαίσιο της ταχείας εκβιομηχάνισης της χώρας και της εφαρμογής του πενταετούς προγράμματος ανασυγκρότησης. Ενα φιλόδοξο εγχείρημα, που απαιτούσε απίστευτα αποθέματα πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού και την κολεκτιβοποίηση της γης. Εκατομμύρια χωρικοί-αγρότες που αντιδρούσαν αποτέλεσαν τα πρώτα «τάγματα εργασίας» για την εξόρυξη των φυσικών πόρων στα ορυχεία του μακρινού Βορρά, όπως η περιοχή της Σιβηρίας (Κολίμα) πλούσια σε αποθέματα χρυσού, ασημιού, χαλκού, πετρελαίου, ξυλείας και άνθρακα, όπου οι θερμοκρασίες τον χειμώνα έφταναν κάτω από τους -50 βαθμούς Κελσίου. Η Κολίμα αναδείχθηκε στο πιο διαβόητο κέντρο «διακομιδής ανθρώπινου φορτίου» όπου πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι φέρεται να έχουν πεθάνει από τις κακουχίες κατά τη μεταφορά τους στην περιοχή. Οι στρατώνες/φυλακές που χτίζονταν από τους κρατουμένους δεν είχαν παρά «ένα τζάκι» και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν επιεικώς αθλιότατες.
Ανθρωποι-εργαλεία
Παρότι η δημιουργία των στρατοπέδων δεν είχε στόχο τον θάνατο των κρατουμένων αλλά την απόλυτη εκμετάλλευσή τους ως εργαλείων παραγωγής πλούτου, η φυσική τους εξόντωση επιτυγχανόταν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από το σύστημα. Ενα αυτόνομο σύστημα με δικούς του νόμους, συνήθειες και ηθικούς κανόνες, τον έλεγχο του οποίου είχε ο Λαβρέντι Μπέρια, ο περιβόητος αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας (NKVD). Η έλλειψη τροφής (ο χυλός από νερό και αλεύρι ήταν το μόνο καθημερινό τους), η έκθεσή τους σε απάνθρωπες κλιματικές συνθήκες όπου η εργασία δεν είχε ωράριο, οι ασθένειες, η καθημερινή βία και καταπίεση από τους φρουρούς αλλά και μεταξύ των κρατουμένων, όπου οι γυναίκες και τα παιδιά αποτελούσαν τα εύκολα θύματα, ανέβαζαν το ποσοστό θανάτου σε απίστευτα ύψη.
Υπολογίζεται ότι από τα περίπου 18 εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών που πέρασαν από τις «κρεατομηχανές», όπως αποκαλούσαν τα Γκουλάγκ τα θύματά τους, πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άφησαν την τελευταία τους πνοή εκεί, στους τόπους της τιμωρίας τους, όπου η ζωή δεν είχε καμία αξία. Μεταξύ αυτών, και ένας μεγάλος αριθμός ατόμων που ανήκαν σε μειονότητες, όπως οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνες του Πόντου, που ξέφυγαν από τη μανία του Κεμάλ για να μεταφερθούν στα Γκουλάγκ της Σιβηρίας όπου οι περισσότεροι πέθαναν ξεχασμένοι, περιφρονημένοι. «Σε αυτούς τους καιρούς μόνον οι νεκροί/ Μπορούσαν να χαμογελούν λυτρωμένοι/ Από τα βάσανά τους» (Αννα Αχμάτοβα, «Pέκβιεμ» 1935-1940).
Και ελληνικής καταγωγής
Επιπλέον, έξι έως επτά εκατομμύρια (μεταξύ αυτών και Σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής) εκτοπίστηκαν όχι σε στρατόπεδα, αλλά σε απομακρυσμένες και αφιλόξενες περιοχές της επικράτειας ως «εχθροί του λαού» και υπονομευτές της Σοβιετικής Ενωσης.
Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία που προκύπτουν από τα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία, στο τέλος της δεκαετίας του 1930, την περίοδο των «σταλινικών εκκαθαρίσεων», υπήρχαν τουλάχιστον 476 μεγάλα Γκουλάγκ με εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες, υποστρατόπεδα σπαρμένα σε όλη τη Σοβιετική Ενωση με εκατομμύρια κρατουμένους. Τα στρατόπεδα αυτά πλαισίωναν άλλες υπηρεσίες, όπως η Νταλστρόι που ήταν υπεύθυνη για την παραγωγή και την εμπορική εκμετάλλευση των προϊόντων που παράγονταν από τους φυλακισμένους.
Η Δύση κράτησε υποκριτική στάση
Την ίδια στιγμή, η Δύση φωτογραφιζόταν με τον «Uncle Joe» χαμογελώντας ικανοποιημένη, ενώ, όταν τον Μάιο του 1944 (την εποχή της απόλυτης αμερικανοσοβιετικής φιλίας και συμμαχίας) ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Henry Wallace επισκέφθηκε για πρώτη και μοναδική φορά το Γκουλάγκ στην Κολίμα, δεν αντιλήφθηκε ποτέ ότι επισκεπτόταν μια απέραντη φυλακή. Εντυπωσιάσθηκε από το τοπίο της Σιβηρίας και την ομοιότητά του με την αμερικανική Αγρια Δύση και θαύμασε τον πλούτο της περιοχής και τους «γεροδεμένους και καλοντυμένους νέους ανθρακωρύχους». Οι πραγματικοί εξαθλιωμένοι ανθρακωρύχοι ντυμένοι στα κουρέλια τους παρέμεναν φυλακισμένοι στο Γκουλάγκ μέχρι την αποχώρηση του υψηλού ξένου.
Η Δύση, μες στην υποκρισία της, «θώπευε» το «θεριό» για να εξασφαλίσει τη βοήθειά του στην εξόντωση ενός άλλου «θηρίου», απείρως πιο καταστροφικού και επικίνδυνου.
Οι στρατιές των κατατρεγμένων συνέχιζαν να συνωστίζονται στα Γκουλάγκ της απόλυτης ανθρώπινης εξαθλίωσης για περίπου αλλά δέκα χρόνια. Με τον θάνατο του Στάλιν, την ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης ανέλαβαν οι συνεργάτες του, Γκεόργκι Μαλένκοφ και Λαβρέντι Μπέρια. Σύντομα προστέθηκε και ο Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος εκλέχθηκε γενικός γραμματέας του κόμματος λίγους μήνες μετά. Στα πρώτα μέτρα που πήρε η νέα ηγεσία ήταν η χορήγηση αμνηστίας σε ενάμισι εκατομμύριο κρατουμένων στα Γκουλάγκ.
Ο δρόμος για την καθαίρεση του Στάλιν από το «παγκόσμιο πόστο του» είχε ξεκινήσει, για να ολοκληρωθεί λίγα χρόνια μετά.
* Η κ. Μαρίνα Πετράκη είναι ιστορικός και ερευνήτρια.
Διαβάστε περισσότερα...

Διπλωματικό ρίσκο της Ε.Ε. στη Συρία



Η απόφαση για εξοπλισμό των ανταρτών και η αποστολή ρωσικών S-300 στον Ασαντ
The Guardian
H απόφαση υπέρ του εξοπλισμού των ανταρτών στη Συρία που έλαβε -έστω και με επιφυλάξεις- η Ε.Ε., υπό την αφόρητη πίεση της Βρετανίας και της Γαλλίας σε βάρος της ευρωπαϊκής ενότητας τα ξημερώματα της Τρίτης, δεν είναι παρά ένα τεράστιο διπλωματικό ρίσκο το οποίο στηρίζεται στη λογική ότι το καθεστώς Aσαντ θα υποχρεωθεί πλέον σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για μια πολιτική μετάβαση. Αυτή τη στιγμή, οι πιθανότητες να «βγει» το ρίσκο είναι μικρές. Οι κίνδυνοι αυτής της κίνησης αναδείχθηκαν λίγες ώρες μετά την απόφαση της Ρωσίας, που ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να ακυρώσει την πώληση του υπερσύγχρονου αντιαεροπορικού συστήματος S-300 στο συριακό καθεστώς. Την Πέμπτη, ο ίδιος ο Μπασάρ Aσαντ δήλωνε, εμφανώς ικανοποιημένος, ότι το πρώτο τμήμα του πυραυλικού συστήματος βρίσκεται ήδη στη Συρία.
Παραμένει, λοιπόν, εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον ο Aσαντ θα «εντυπωσιασθεί» από την αγγλογαλλική στρατηγική (δεδομένου ότι κανένα άλλο κράτος της Ε.Ε. δεν δείχνει διατεθειμένο να εμπλακεί στρατιωτικά στο συριακό ναρκοπέδιο). Βάσει της συμφωνίας μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε., άλλωστε, όπλα δεν πρόκειται να παραδοθούν στους αντάρτες πριν από το φθινόπωρο. Επιπλέον, Βρετανία και Γαλλία καλούνται να τηρήσουν ορισμένες προϋποθέσεις ασφαλείας, όπως να διασφαλίσουν πως τα όπλα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την προστασία πολιτών – πράγμα αδύνατον.
Τη στιγμή δε που η σύνθεση της διεθνούς συνδιάσκεψης του Ιουνίου στη Γενεύη παραμένει γρίφος, ο Ασαντ έχει αποδείξει προ πολλού ότι δεν υποκύπτει σε απειλές. Γνωρίζει καλά ότι η αποκαθήλωσή του αποτελεί απαράβατο όρο για τη Δύση και τους αντάρτες. Αντιλαμβάνεται, επίσης, ότι η υποστήριξη της Ρωσίας στο πρόσωπό του ενισχύεται και πως ούτως ή άλλως δεν μπορεί να διαφύγει. Ο Ασαντ ίσως να ανησυχούσε περισσότερο αν ο Λευκός Οίκος λάμβανε μια παρόμοια απόφαση με της Ε.Ε. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος πιστεύει ότι η CIA βοηθάει τα κράτη του Κόλπου στη διοχέτευση όπλων προς του αντάρτες και ως εκ τούτου πιθανότατα θα διερωτάται «τι άλλαξε;».
Αυτό που έχει αλλάξει δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης είναι ότι οι προβλέψεις διάχυσης της κρίσης στον Λίβανο, το Ιράκ, την Ιορδανία και την Τουρκία έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνονται. Οι επιθέσεις με ρουκέτες στον νότιο Λίβανο και στο Ισραήλ αποτελούν ακόμα μία ένδειξη επαλήθευσης του «κακού σεναρίου», που θέλει τον συριακό εμφύλιο να μετουσιώνεται σε περιφερειακή διαθρησκειακή σύγκρουση. Αυτό που αλλάζει τώρα είναι πως αν η Βρετανία και η Γαλλία αποστείλουν όπλα στη Συρία, η κρίση θα κλιμακωθεί και ο αριθμός των θυμάτων θα αυξηθεί περαιτέρω. Περισσότερα όπλα, περισσότερα πτώματα, περισσότερη δυστυχία. Θα πίστευε κανείς ότι το πάθημα θα τους είχε γίνει μάθημα.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Η αποχώρηση των Αυστραλών από το Αφγανιστάν ίσως οργανωθεί από Έλληνες

Η αποχώρηση των Αυστραλών στρατιωτών από το Αφγανιστάν ενδέχεται να οργανωθεί από τους Έλληνες. Αυτό δήλωσε στο ελληνικό πρόγραμμα της ραδιοφωνίας SBS ο υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιναύαρχος Αλέξανδρος Θεοδοσίου.
Ο κ. Θεοδοσίου, που βρέθηκε στην Αυστραλία με την ευκαιρία των εκδηλώσεων Μνήμης για τη 72η Επέτειο της Μάχης της Κρήτης, συζήτησε την πρόταση της ελληνικής πλευράς με τους Αυστραλούς ομολόγους του.
«Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αυτή τη δυνατότητα» είπε και πρόσθεσε πως «τώρα που οι ξένες δυνάμεις αποχωρούν από το Αφγανιστάν στελέχη μας βρίσκονται στο Καράτσι και εργάζονται προς την κατεύθυνση αυτή».
Ο κ. Θεοδοσίου είπε ότι οι Αυστραλοί βρήκαν ενδιαφέρουσα την ελληνική πρόταση και θα την εξετάσουν. Ανέφερε, ακόμα, πως η αυστραλιανή πλευρά διάκειται θετικά στην προοπτική αποστολής σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού της σε Λήμνο και Καλλίπολη με την ευκαιρία των εορτασμών του 2015 και πιθανή συνεργασία με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό σε μικρής κλίμακας τεχνικές ασκήσεις στο Αιγαίο.
Εξετάζουν το ενδεχόμενο να στείλουν δυο φρεγάτες, που είναι όμοιες με τις δικές μας και μέσα σε αυτό το πλαίσιο ίσως κάνουμε κοινές ασκήσεις σημείωσε.
Ο υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ επισήμανε ότι η οικονομική κρίση έχει επιπτώσεις στον εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αλλά όχι και στο αξιόμαχο τους, ενώ επέκρινε την Τουρκία ότι συμπεριφέρεται «σαν κακομαθημένο παιδί» με τις προκλήσεις της τόσο στον εναέριο χώρο, όσο και στον θαλάσσιο.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Ανθρωπος του Μπους στο τιμόνι του FBI



Πολιτικό άνοιγμα του Μπαράκ Ομπάμα προς τους Ρεπουμπλικανούς, υπό την πίεση των σκανδάλων
The New York Times, Reuters
Τον Τζέιμς Κόμεϊ, υφυπουργό Δικαιοσύνης επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του νεότερου, επέλεξε ο Μπαράκ Ομπάμα για το αξίωμα του διευθυντή του FBI. Την είδηση αυτή δημοσιοποίησε χθες η εφημερίδα New York Times, επικαλούμενη ανώνυμους συνεργάτες του Αμερικανού προέδρου. Εφόσον επαληθευτεί το ρεπορτάζ –το οποίο απέφυγε χθες να σχολιάσει ο Λευκός Οίκος– ο 52χρονος Κόμεϊ, μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, θα αναλάβει τα ηνία της υπηρεσίας τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, οπότε λήγει η θητεία του σημερινού επικεφαλής της, Ρόμπερτ Μιούλερ. Η επιλογή του Αμερικανού προέδρου ερμηνεύεται ως προσπάθεια αποκατάστασης κλίματος διακομματικής συναίνεσης ύστερα από μια περίοδο κατά την οποία η πολιτική ατμόσφαιρα στην Ουάσιγκτον φορτίστηκε ιδιαίτερα, με τους Ρεπουμπλικανούς να εγκαλούν κυβερνητικούς αξιωματούχους για σκάνδαλα στον τομέα της εθνικής ασφαλείας και της παρακολούθησης δημοσιογράφων. Πάντα σύμφωνα με τους New York Times, ο Μπαράκ Ομπάμα είχε εξετάσει επίσης την πιθανότητα να ανατεθεί η διοίκηση του FBI στη Λάιζα Μόνακο, σύμβουλο του Αμερικανού προέδρου σε θέματα αντικατασκοπείας από τον περασμένο Ιανουάριο και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Το γεγονός, όμως, ότι η Μόνακο υπηρετούσε στο υπουργείο Δικαιοσύνης με αρμοδιότητα τα θέματα εθνικής ασφαλείας τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν εκδηλώθηκε η αιματηρή επίθεση στο αμερικανικό προξενείο της Βεγγάζης, ελαχιστοποιούσε τις πιθανότητες διακομματικής συναίνεσης γύρω από την υποψηφιότητά της.
Αντιθέτως, η επιλογή του Ρεπουμπλικανού Κόμεϊ μπορεί να γίνει αποδεκτή από πολλούς Δημοκρατικούς. Ως «νούμερο δύο» στο υπουργείο Δικαιοσύνης, υπό τον γενικό εισαγγελέα Τζον Ασκροφτ, ο Κόμεϊ κέρδισε τη γενική εκτίμηση όταν εμπόδισε τις τηλεφωνικές υποκλοπές εις βάρος πολιτών, χωρίς εισαγγελικό ένταλμα – ένα πρόγραμμα για την εφαρμογή του οποίου ασκούσαν ισχυρές πιέσεις ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης Μπους.
Το 2004, δύο στενοί σύμβουλοι του Τζορτζ Μπους, οι Αλμπέρτο Γκονζάλες και Αντριου Καρντ, προσπάθησαν να παρακάμψουν τις αντιρρήσεις του Κόμεϊ, ο οποίος ασκούσε τότε καθήκοντα υπουργού Δικαιοσύνης, γιατί ο προϊστάμενός του, Τζον Ασκροφτ, νοσηλευόταν με παγκρεατίτιδα. Δεν δίστασαν μάλιστα να τον επισκεφθούν στο νοσοκομείο, προσπαθώντας να του εκμαιεύσουν την ποθητή υπογραφή, παρότι βρισκόταν σε σύγχυση. Με παρέμβαση του Κόμεϊ, ο προϊστάμενός του αρνήθηκε να συναινέσει, υποχρεώνοντας τον Τζορτζ Μπους να αναθεωρήσει το επίμαχο πρόγραμμα.
Αποχωρώντας από το υπουργείο Δικαιοσύνης το 2005, όταν τη θέση του Ασκροφτ πήρε ο Γκονζάλες, ο Τζέιμς Κόμεϊ ανέλαβε καθήκοντα κορυφαίου συμβούλου της αεροπορικής βιομηχανίας Lockheed Martin, ενός από τους πυλώνες του αμερικανικού, στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 2010, ενώ την επόμενη τριετία υπήρξε στέλεχος της επενδυτικής εταιρείας Bridgewater Associates του Κονέκτικατ, όπου διαχειριζόταν αμοιβαία κεφάλαια υψηλού ρίσκου.
Η εμπειρία του Κόμεϊ στα χρηματοοικονομικά θα του είναι ιδιαίτερα χρήσιμη προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν από τις σημαντικές περικοπές στον προϋπολογισμό του FBI. Επί ημερών Μιούλερ, ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη της υπηρεσίας μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2011, το προσωπικό του FBI αυξήθηκε από 11.500 σε 14.000 άτομα, ενώ πάρα πολλά χρήματα ξοδεύτηκαν για επενδύσεις σε υποδομές, δίκτυα υπολογιστών, ιατροδικαστικά εργαστήρια και ανάλυση των πληροφοριών. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του FBI αμφισβητήθηκε έντονα μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση των αδελφών Τσαρνάεφ στη Βοστώνη, ιδιαίτερα μετά την αποκάλυψη ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες είχαν προειδοποιήσει τους Αμερικανούς για ύποπτες διασυνδέσεις ενός εκ των δύο αδελφών με Τσετσένους εξτρεμιστές.
Διαβάστε περισσότερα...

Συρρικνώνονται οι ελπίδες ειρήνευσης στη Συρία



Ασαντ: Eφθασε το πρώτο φορτίο ρωσικών πυραύλων S-300
Συρρικνώνονται οι ελπίδες ειρηνικής επίλυσης της συριακής κρίσης, τις οποίες γέννησε η κοινή πρωτοβουλία Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας για διεθνή διάσκεψη. Ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ Ασαντ δήλωσε ότι έφθασε στη χώρα του το πρώτο φορτίο ρωσικών πυραύλων S-300, προκαλώντας ανησυχία για πιθανή στρατιωτική απάντηση του Ισραήλ. Πλήγμα στις προσπάθειες ειρήνευσης συνιστά και η απόφαση της ηγεσίας της συριακής αντιπολίτευσης να μη συμμετάσχει στη διάσκεψη της Γενεύης.
Διαβάστε περισσότερα...

Πανάκριβος για τη Βρετανία ο πόλεμος στο Αφγανιστάν


The Guardian
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν έχει κοστίσει στη Βρετανία τουλάχιστον 37 δισ. στερλίνες και το ποσό προβλέπεται να φθάσει τις 2.000 στερλίνες για κάθε βρετανικό νοικοκυριό. Αυτά και άλλα στοιχεία περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Φρανκ Λέντγουιτζ «Ιnvestment in blood» (Επένδυση σε αίμα) που κυκλοφορεί την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου Yale.
Με συντηρητικές εκτιμήσεις, η βρετανική παρουσία στην αφγανική επαρχία Χελμάντ κοστίζει 15 εκατ. στερλίνες ημερησίως από το 2006. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 25.000 στερλίνες για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στην επαρχία – δηλαδή περισσότερα χρήματα από όσα θα κερδίσουν σε όλη τους τη ζωή.
Ως το 2020, το κόστος του πολέμου για τη Βρετανία θα έχει φθάσει τα 40 δισ. στερλίνες, ποσό ικανό για τουλάχιστον 5.000 προσλήψεις αστυνομικών ή νοσηλευτών και για τους μισθούς τους για μια ζωή ή για δωρεάν σπουδές όλων όσοι φοιτούν στα βρετανικά πανεπιστήμια επί δέκα χρόνια.
Εναλλακτικά, το ποσό θα επαρκούσε για την προμήθεια πλήρως εξοπλισμένου αεροπλανοφόρου με τα συνοδευτικά σκάφη ή για τη σύσταση και εκπαίδευση τριών ταξιαρχιών πεζικού ή πεζοναυτών και για τη χρηματοδότησή τους για δέκα χρόνια.
Το βιβλίο του Λέντγουιτζ είναι η πρώτη ολοκληρωμένη προσπάθεια λογιστικού ελέγχου του πολέμου στο Αφγανιστάν, τον οποίον ο συγγραφέας χαρακτηρίζει τον «τελευταίο ιμπεριαλιστικό πόλεμο». Ο Λέντγουιτζ εκτιμά ότι τα βρετανικά στρατεύματα στην επαρχία Χελμάντ έχουν σκοτώσει τουλάχιστον πεντακόσιους αμάχους. Η Βρετανία έχει αναλάβει την ευθύνη για περίπου τις μισές από αυτές τις δολοφονίες και έχει καταβάλει αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων.
Οι εκτιμήσεις για τις άλλες μισές προκύπτουν από εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, καθώς και από αναφορές «παράπλευρων απωλειών» σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς και μάχες.
Στο κόστος περιλαμβάνονται και τα έξοδα διά βίου περίθαλψης των 2.600 Βρετανών στρατιωτών που υπέστησαν σωματικά τραύματα από τον πόλεμο και των 5.000 που υπέστησαν ψυχικά τραύματα. Στον πόλεμο έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 444 Βρετανοί στρατιώτες. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Αμυνας, το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων ώς τώρα ανέρχεται σε 25 δισ. στερλίνες, ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία για το «συνολικό» κόστος του πολέμου.
Ο Λέντγουιτζ, που έχει διατελέσει σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης στο Ιράκ, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν, υποστηρίζει ότι η επαρχία Χελμάντ δεν είναι σταθερότερη σήμερα από ό,τι όταν έφθασαν σε αυτήν οι Βρετανοί στρατιώτες το 2006.
Παρά το γεγονός ότι η αποστολή των στρατιωτών συνίστατο στην προστασία της εθνικής ασφάλειας της Βρετανίας από την Αλ Κάιντα, «μεταξύ των χιλιάδων μαχίμων και αμάχων τους οποίους κατέγραψαν ότι σκότωσαν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην επαρχία Χελμάντ, δεν περιλαμβανόταν ούτε ένα μέλος της Αλ Κάιντα ούτε ένας διεθνής τρομοκράτης».
Οι πραγματικοί ωφελημένοι από τον πόλεμο είναι οι εταιρείες συμβούλων, οι Αφγανοί έμποροι ναρκωτικών και οι διεθνείς εταιρείες όπλων. Μεγάλο μέρος της βοήθειας της Βρετανίας προς το Αφγανιστάν ξοδεύεται για μισθούς συμβούλων αντί να φθάνει στους ίδιους τους Αφγανούς.
Ο Λέντγουιτζ λέει ότι ο λόγος που η Βρετανία έχει ξοδέψει τόσο χρήμα και αίμα στο Αφγανιστάν είναι απλός: «Η υποτιθέμενη ανάγκη διατήρησης των στενότερων δυνατών σχέσεων με τις ΗΠΑ».
Διαβάστε περισσότερα...

Στο Ιράκ, νέο κύμα αιματηρών επιθέσεων


Reuters
ΒΑΓΔΑΤΗ. Δεκατέσσερις, τουλάχιστον, άνθρωποι είναι ο θλιβερός απολογισμός ακόμα ενός κύματος τρομοκρατικών επιθέσεων σε σιιτικές κυρίως συνοικίες της Βαγδάτης και της Μοσούλης. Οι αιματηρές επιθέσεις, οι οποίες σημειώθηκαν σε πολυσύχναστα σημεία των δύο πόλεων εν ώρα αιχμής, αποτελούν ακόμα μία ένδειξη ότι το Ιράκ διολισθαίνει με σταθερά βήματα σε μια νέα σύρραξη μεταξύ της μειοψηφίας των σουνιτών και των σιιτών. Θεωρείται δεδομένο ότι πίσω και από τις χθεσινές επιθέσεις κρύβεται η -φίλα προσκείμενη στην Αλ Κάιντα- οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ. Συνολικά, πεντακόσιοι Ιρακινοί, στη συντριπτική πλειονότητα σιίτες, έχουν σκοτωθεί σε τρομοκρατικές επιθέσεις μόνο αυτόν τον μήνα, ενώ άλλοι επτακόσιοι είχαν χάσει τη ζωή τους τον Απρίλιο. Σύμφωνα δε με τον ΟΗΕ, ο Απρίλιος ήταν ο πλέον αιματηρός μήνας στο Ιράκ από τον Ιούνιο του 2008. Πολιτικοί αναλυτές, από την πλευρά τους, επισήμαιναν ότι ο συριακός εμφύλιος έχει περαιτέρω ηλεκτρίσει το κλίμα στο Ιράκ, καθώς μεγάλος αριθμός σουνιτών και σιιτών διασχίζει τα σύνορα προκειμένου να πολεμήσει στο πλευρό του καθεστώτος Ασαντ ή των αντιπάλων του. Υπενθυμίζεται ότι η σέχτα των Αλεβιτών, μέλος της οποίας είναι και ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ, έχει ρίζες στο σιιτικό Ισλάμ.
Παγιδευμένα με εκρηκτικά οχήματα έσπειραν και χθες τον πανικό στην ιρακινή πρωτεύουσα. Οπως ανακοίνωσαν οι τοπικές αρχές, οι εκρήξεις σημειώθηκαν λίγο μετά τις 8 π.μ. τοπική ώρα, σε στάσεις λεωφορείων και υπαίθριες αγορές. Η πρώτη και μεγαλύτερη έκρηξη σημειώθηκε στην περιοχή Μπινούγκ, στη βόρεια Βαγδάτη, όπου τέσσερα άτομα βρήκαν τραγικό θάνατο. Είναι αξιοσημείωτο ότι στην Μπινούγκ την πλειονότητα αποτελούν οι σουνίτες και όχι οι σιίτες. Ακολούθησαν άλλες πέντε εκρήξεις σ’ άλλες συνοικίες της Βαγδάτης, που στοίχισαν τη ζωή σε περισσότερα από δέκα άτομα. Στη Μοσούλη, επίσης, επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων τρεις αστυνομικοί, σε συγκρούσεις μεταξύ ομάδας ενόπλων και των δυνάμεων ασφαλείας.
Διαβάστε περισσότερα...

Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τρομοκρατία στην Ελλάδα


Του απεσταλμένου μας στην Ουασιγκτον Αθανασιου Ελλις
Σειρά σχετικά μικρής ισχύος επιθέσεων με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς από αναρχικές οργανώσεις που ως απώτερο στόχο δεν είχαν να προκαλέσουν θύματα, αλλά να εκπέμψουν πολιτικά μηνύματα, καταγράφει η ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την τρομοκρατία, η οποία χαρακτηρίζει «ισχυρή» τη συνεργασία των ελληνικών Αρχών με τις ΗΠΑ στον τομέα της αντιτρομοκρατίας και της προστασίας αμερικανικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Η έκθεση αναφέρεται στην τρομοκρατική δραστηριότητα σε όλο τον κόσμο κατά το 2012 και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.
Στο κεφάλαιο για την Ελλάδα υπογραμμίζεται ότι πολλά μέλη των δύο πιο δραστήριων εγχώριων τρομοκρατικών οργανώσεων, του «Επαναστατικού Αγώνα» και της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς» βρίσκονται στη φυλακή από το 2011, ενώ σημειώνεται ότι τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς εκρήξεις εναντίον της περιουσίας πολιτικών προσώπων, γραφείων κομμάτων, υπουργείων και εφοριών, αλλά και ιδιωτικών οχημάτων. Επισημαίνονται η απελευθέρωση επτά μελών του «Επαναστατικού Αγώνα» λόγω της παρόδου της 18μηνης κράτησης, αλλά και οι επανειλημμένες αναβολές της δίκης 17 υπόπτων για συμμετοχή στη «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» λόγω απεργιών δικαστών αλλά και δικονομικών διαδικασιών. Εκφράζεται ανησυχία για τα ελληνικά σύνορα με την Τουρκία, καθώς, όπως αναφέρεται στην έκθεση, οι ελληνικές Αρχές καταβάλλουν προσπάθειες να ελέγξουν τη λαθρομετανάστευση, αλλά το εγχείρημα είναι δύσκολο και η δυνατότητα επιτυχίας περιορισμένη. Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνεται ότι οι πρόσφατες εξεγέρσεις στον Αραβικό Κόσμο και τη Βόρεια Αφρική συνέβαλαν στην αύξηση του ρεύματος παράνομων μεταναστών προς την Ελλάδα.
Τέλος, η έκθεση υπογραμμίζει ότι αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες εκπαίδευσαν μέλη του ελληνικού Λιμενικού στην Αθήνα, τον Πειραιά, την Κρήτη, την Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη, και η συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στη συνεργασία αυτή περιγράφεται ως «ευρεία και συνολική».
Διαβάστε περισσότερα...

Syria: proxy theatre of war

The Syrian people’s uprising began as a struggle over social and economic conditions, a fight for democracy in place of repression. Now it has been hijacked by regional and global conflicts.
by Karim Emile Bitar
If there is a constant in the history of the countries of the Levant, it is the conflict between the aspirations of their inhabitants for freedom, and the realpolitik that has led to the sacrifice of those aspirations to the geostrategic interests of foreign powers. Napoleon’s Egyptian expedition of 1798-1801 started a long struggle between France, Britain and Germany over the territory of the declining Ottoman Empire. The greatest trauma, however, came at the end of the first world war. The Arabs had been incited to revolt against the Turks by T E Lawrence (Lawrence of Arabia) — and especially by a letter from the British high commissioner in Egypt, Sir Henry McMahon, to Sharif Hussein bin Ali of Mecca, promising to create a unified Arab kingdom. They watched powerless as that promise was broken and further betrayed by the Sykes-Picot agreement of 1916, which divided the region between France and Britain, and the Balfour Declaration of 1917, which declared the creation of a “national home for the Jewish people” in Palestine.
At first Syria was divided into four states under French administration. After the second world war, it won independence, but the new parliamentary democracy did not last: in 1949 Colonel Husni al-Zaim seized power in the Arab world’s first military coup, assisted by the US embassy and the CIA (1).
This helps to explain the Syrians’ nationalism and deep-rooted suspicion of the manoeuvres of foreign powers. It explains too why Bashar al-Assad’s regime was faced with a huge popular rebellion (initially peaceful and spontaneous like those in Tunisia and Egypt), it tried to justify the brutality of its repression of the rebellion by appealing to anti-imperialist sentiment. This strategy allowed it to retain the support of some (authoritarian) nationalist movements and a small section of the Arab left (2).
Despite all this, the Golan Heights (occupied by Israel since June 1967) have been an oasis of stability and the Israeli-Syrian border has remained remarkably calm for four decades. Syria intervened in Lebanon in 1976 — with the approval of the US and the tacit agreement of Israel — to prevent a victory by the so-called “Islamo-progressive” coalition. During the global “war on terror” of the 2000s, Syria was a contractor in the Bush administration’s programme of “extraordinary renditions”. And when the Arab revolutions started, it supported Saudi Arabia’s crushing of the revolution in Bahrain.
Assad’s biggest mistake, as is clear from his interview in the Wall Street Journalon 31 January 2011, has been to think that his foreign policy — support for Lebanon’s Hizbullah (especially during the war of summer 2006) and for Hamas during Israel’s invasion of Gaza (December 2008-January 2009) — would protect him against the revolutionary wave surging through the Arab world. Even if the Syrian people had believed his self-professed anti-imperialism to be real or sincere, it would not have calmed an uprising fired by domestic issues. The socio-economic situation was disastrous: of 300,000 Syrians coming on to the job market each year, only 8,000 were going into employment under a proper contract. Hastily implemented neoliberal reforms had turned public monopolies into private ones, and fostered crony capitalism. The ongoing state of emergency, in force since 1963, had stifled all freedoms, and institutionalised torture had become a way of governing and controlling the people.
Syria’s revolution, when it came, was quickly overtaken by the international power game, and its territory became a theatre for proxy wars. The rival narratives — of a popular revolt, and a regional and international geopolitical conflict — are not mutually exclusive: these narratives coexist, even if the first predominated from March to October 2011 and the second from July 2012.

Support from Russia

The greatest support for the Assad regime has come from Vladimir Putin’s Russia, which has gone so far as to use its veto on the UN Security Council three times. Russia had had a strong bilateral relationship with Syria since the 1950s; Syria, unlike Anwar al-Sadat’s Egypt, never cut its ties with the Soviet bloc. This relationship has produced several tens of thousands of bi-nationals, mixed marriages and expatriates, and robust economic relations. In 2010 Russian exports to Syria topped $1.1bn and Russian investment in Syria reached nearly $20bn. Arms sales to Syria are important because they allow Russia to test the reliability of its technology. They also earned Russia $4bn in 2011, though the Syrian government is slow to pay and Moscow often has to renegotiate or write off the debt. The naval base at Tartus, Russia’s only military base in the Mediterranean, is mainly a supply facility and its importance has been somewhat exaggerated.
Like France in the 19th century, Russia is also trying to present itself as the protector of Christians in the Orient. There are nearly a million in Syria (4.6% of the population) (3), and 52% are Greek Orthodox. The new alliance emerging in Russia, between Putin, Prime Minister Dmitri Medvedev and the Russian Orthodox patriarch Kirill I, may explain Russia’s concern for the interests of the Orthodox Church in Syria; its hierarchy has close links with the Assad regime. The Kremlin claims it was tricked over Libya in 2011, and that the West used an elastic or even wilfully false interpretation of UN Security Council resolution 1973 to justify its military intervention going beyond the simple “duty to protect” and leading to a regime change.
Russia’s firm stance also stems from Putin’s view of Syria in relation to events in Chechnya: he sees the Arab uprisings as Islamist revolutions that must be stopped before they reach the Caucasus and other Muslim areas of Russia (nearly 15% of Russians are Muslims).

Alliance with Iran

Iran’s support for the Assad regime is easier to explain: Tehran wants to protect its only Arab ally and keep supply routes to Hizbullah open. The Iranian-Syrian alliance originated in a long-term strategic pact made in 1980, shortly after Iran’s Islamic revolution, when Hafez al-Assad, Bashar’s father, was isolated and on bad terms with Ba’athist Iraq and Yasser Arafat’s Palestine Liberation Organisation.
The alliance between Syria and Iran has survived great pressures (especially during the Iran-Iraq war of 1980-88), and all attempts to drive a wedge between the countries have failed. As soon as the revolution broke out in Syria in March 2011, Iran threw all its weight behind Assad. In January 2013, it granted Syria a $1bn import credit line, in spite of the difficult economic situation created by international sanctions. Tehran also sent senior Revolutionary Guard commanders to Syria, where they joined Hizbullah fighters and Shia militias from Iraq in supporting the Assad regime.
The three main Sunni powers in the region — Turkey, Qatar and Saudi Arabia — are doing everything they can to support the Syrian rebels. After briefly trying to reconcile the interests of Damascus and the Muslim Brotherhood, Turkey declared that it wanted to see the Assad regime brought down. The Gulf states are mainly motivated by a wish to thwart Iran, which has become their number one enemy, even if there is a risk that the conflict will become a sectarian struggle between Sunni and Shia.
Qatar quickly aligned itself with the Muslim Brotherhood in Syria, as it had done with their Brothers in Tunisia and Egypt. According to the Financial Times (4), it has already spent $3bn arming the rebels. Saudi Arabia, initially cautious, joined in the Syrian battle a few months later. But its hostility to the Muslim Brotherhood led it instead to support Salafist movements — even though it is wary of groups with links to Al-Qaida after the violence of the past decade. Qatar is backing Syria’s opposition National Coalition, and has imposed Ghassan Hitto, a Syrian from Texas said to have close links with the Brotherhood, as its prime minister. Saudi Arabia is focusing on direct aid, supplied via Jordan, where it has set up a coordination office.
For years, Israel saw Syria as a lesser evil, guaranteeing the security of its border. That view changed after the July 2006 war, when it became apparent that Syrian support had played a decisive role in Hizbullah’s resistance, and there was an escalation of Israel’s anti-Iranian rhetoric. Those who support Israel in the US are divided into two camps: former White House adviser Dennis Ross favours military intervention; academic Daniel Pipes, one of the most unconditionally pro-Israel propagandists, would like the US to support the regime and prolong the conflict. Former Mossad director Efraim Halevy still prefers Assad to those who are trying to overthrow him, and even refers to him as “Israel’s man in Damascus” (5).
Israel’s hesitation is adding to the confusion in Washington where Barack Obama, wary after the lessons of Iraq, is resisting pressure from the influential interventionist lobby. The ideal solution for the US would be for Assad to go, leaving the framework of the regime in place. This is the aim of the new Russian-US initiative and the conference that could take place this month in Geneva. France, having strongly favoured the rebels and even announced the imminent fall of the regime, seems more cautious since the rapprochement between the US and Russia. Perhaps fearing diplomatic isolation, France started to talk of the advantages of a political solution, which it had until recently denigrated or even rejected.
(However, France and the UK were behind the EU decision to allow the arms embargo to lapse.) All this reveals the absence of any kind of planning by the regional and international powers, contradicting the many conspiracy theories about the Middle East. These powers are intent on protecting their own interests, and they have written off the interests of the Syrian people.
http://mondediplo.com/2013/06/02syria
Διαβάστε περισσότερα...

Islamization of Istanbul Continues

The construction site of the third Bosporus bridge is pictured during its opening ceremony on May 29, 2013, in Istanbul. (photo by AFP PHOTO/MIRA )


May 29, 2013, was the 560th anniversary of Istanbul’s conquest. One of Al-Monitor's contributors, Kadri Gursel, tweeted, “If you were a real Istanbulian, you would not be celebrating the city’s conquest.” While his tweet generated polarized reactions from all political fronts, another diplomatic pundit told Al-Monitor, “The Islamization of Istanbul is not yet complete, a la neo-Ottoman style.” 


Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/05/islamization-istanbul-turkey.html#ixzz2Uv2gzZXc
Διαβάστε περισσότερα...

Commentary: Five Choices for Kerry on Israel-Palestine | The National Interest

Commentary: Five Choices for Kerry on Israel-Palestine | The National Interest

Διαβάστε περισσότερα...

Ελλάδα και Νεοθωμανισμός – Καραμπελιάς, Λυγερός, Φράγκος

Ελλάδα και Νεοθωμανισμός – Καραμπελιάς, Λυγερός, Φράγκος
Η Κίνηση Πολιτών Άρδην σας προσκαλεί την Τετάρτη 5 Ιουνίου, ώρα 19:30 σε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: “Ελλάδα και Νεοθωμανισμός, ιστορικό βάθος, σύγχρονες προκλήσεις και προοπτικές”.
Θα μιλήσουν Φραγκούλης Φράγκος, επίτιμος Α/ΓΕΣ, Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος. Συντονιστής: Κων/νος Ντίνος, μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο πολιτικής & πολιτισμού του Άρδην, Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Διαβάστε περισσότερα...

Άσαντ: Παρελήφθησαν οι πρώτοι S-300

Δημοσίευση : 30 Mαϊου 2013
Ο πρόεδρος Άσαντ δήλωσε ότι η Δαμασκός παρέλαβε τους πρώτους S-300 από τη Μόσχα

Ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ επιβεβαίωσε ότι η χώρα του παρέλαβε ένα πρώτο φορτίο του προηγμένης τεχνολογίας αντιαεροπορικού συστήματος S-300 από τη Ρωσία.
"Η Συρία παρέλαβε το πρώτο φορτίο των ρωσικών πυραύλων S-300 ... Το υπόλοιπο φορτίο θα φθάσει σύντομα», είπε ο Άσαντ, σύμφωνα με αποσπάσματα μίας συνέντευξής του που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.
Στη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, τον αλ Μάναρ, ο Σύρος πρόεδρος είπε ότι ο στρατός της χώρας του θα «απαντήσει άμεσα σε όποια νέα ισραηλινή επιθετική κίνηση» εναντίον της Συρίας.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση κοντά στη συριακή πρωτεύουσα Δαμασκό με το αιτιολογικό ότι στόχευσε αυτοκινητοπομπή η οποία μετέφερε ιρανικούς πυραύλους που προορίζονταν για την Χεζμπολάχ, σύμφωνα με δημοσιεύματα.
Σε αποσπάσματα της συνέντευξης που δημοσιεύτηκαν στην λιβανέζικη εφημερίδα αλ Άχμπαρ, ο Σύρος πρόεδρος είπε ότι η ισορροπία στρατιωτικής ισχύος τείνει προς το μέρος του στρατού του ύστερα από τα «σπουδαία επιτεύγματα» στο πεδίο, όπως τα χαρακτήρισε.
Ο ίδιος δεν διέψευσε ότι η Χεζμπολάχ μάχεται στο πλευρό των συριακών καθεστωτικών δυνάμεων, αλλά τόνισε ότι ο συριακός στρατός ηγείται στο πεδίο της μάχης.
"Υπάρχουν ομάδες της Χεζμπολάχ στις συνοριακές περιοχές του Λιβάνου, αλλά ο συριακός στρατός διοικεί και ηγείται των μαχών ενάντια στις ένοπλες δυνάμεις στη Συρία», είπε ο Άσαντ στη συνέντευξη που θα μεταδοθεί αργότερα σήμερα.
"Ο (συριακός) στρατός θα συνεχίσει να μάχεται μέχρι να εξαφανιστούν οι τρομοκράτες», σχολίασε αναφερόμενος στους αντικαθεστωτικούς.
Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς δήλωσε χθες ότι εκτιμάται πως στη Συρία βρίσκονται 3.000 με 4.000 μαχητές της Χεζμπολάχ.
Σύμφωνα με ακτιβιστές της αντιπολίτευσης, ένοπλοι της Χεζμπολάχ μάχονται στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας εδώ και τουλάχιστον μία εβδομάδα για να ανακαταλάβουν την πόλη Κουσέιρ κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ανταρτών.
Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο εδρεύει στη Βρετανία, ανακοίνωσε σήμερα ότι σημειώνονται μάχες κοντά στην αεροπορική βάση της πόλης αλ Νταμπάα, η οποία σύμφωνα με τα συριακά κρατικά μέσα ενημέρωσης, κατελήφθη από τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Στη συνέντευξή του, ο Άσαντ επιβεβαίωσε την συμμετοχή της χώρας του στην επικείμενη ειρηνευτική διάσκεψη με αμερικανική και ρωσική πρωτοβουλία και στόχο την επίλυση της συριακής σύγκρουσης που σύμφωνα με τον ΟΗΕ έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 80.000 ανθρώπους.
Η διάσκεψη είναι προγραμματισμένο να διεξαχθεί στη Γενεύη τον Ιούνιο.
"Η Συρία συνεχίζει τις προσπάθειές της για τον τερματισμό της κρίσης (και κινείται) σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι μέσω των διπλωματικών προσπαθειών εκφράζοντας την πρόθεσή της να συμμετάσχει, άνευ όρων, στην (διάσκεψη) «Γενεύη 2». Η δεύτερη είναι μέσω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων για την ανακατάληψη των περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ένοπλων ομάδων», είπε ο Άσαντ.
Ο Άσαντ καταδίκασε επίσης την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ επειδή υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν τους αντάρτες, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν 100.000 ξένοι μισθοφόροι που μάχονται στο πλευρό των δυνάμεων της αντιπολίτευσης στη Συρία.
Ισραήλ: «Δεν υπάρχει λόγος να προκληθεί κλιμάκωση»
Το Ισραήλ δεν θέλει να προκαλέσει στρατιωτική «κλιμάκωση» με τη Συρία αλλά δεν θα επιτρέψει τη μεταφορά «στρατηγικών» όπλων, κυρίως στα χέρια της σιιτικής Χεζμπολάχ του Λιβάνου, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Ενέργειας και Υδάτων Σιλβάν Σαλόμ.
"Δεν υπάρχει λόγος να προκληθεί κλιμάκωση, ούτε να αναθερμανθεί το μέτωπο με τη Συρία, δεν ήταν αυτός ο στόχος μας, ούτε και θα είναι» στο μέλλον, δήλωσε ο Σαλόμ στο ισραηλινό ραδιόφωνο.
Όταν ρωτήθηκε για την προμήθεια των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300, ο Σαλόμ θέλησε να φανεί καθησυχαστικός. «Εδώ και χρόνια η Συρία διαθέτει στρατηγικά όπλα, το πρόβλημα θα ανέκυπτε αν τα όπλα αυτά μπορούσαν να πέσουν σε άλλα χέρια και χρησιμοποιηθούν σε βάρος μας. Σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να δράσουμε».
Η εφημερίδα Haaretz γράφει σήμερα ότι ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας Γιάκοβ Αμιντρόρ, στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Νετανιάχου, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι η χώρα του «δεν θα σταματήσει την παράδοσή τους αλλά θα εμποδίσει τα συστήματα αυτά να γίνουν επιχειρησιακά».
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Αμιντρόρ έκανε τις δηλώσεις αυτές στη διάρκεια ενημέρωσης ενώπιον πρεσβευτών της ΕΕ.
Παράλληλα ο Σαλόμ επανέλαβε ότι το Ισραήλ δεν στηρίζει καμιά πλευρά στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. «Δεν είμαστε ούτε με τους μεν ούτε με τους δε», υπογράμμισε ο υπουργός, ο οποίος επέκρινε την στρατηγική των ΗΠΑ από τότε που άρχισε το κίνημα της «αραβικής άνοιξης».
"Είδαμε τι συνέβη όταν οι Αμερικανοί για μια μεγάλη περίοδο θέλησαν να αλλάξουν όλους τους ηγέτες της περιοχής, όπως ο Μουμπάρακ, ο Καντάφι ή ο Μπεν Άλι, το αποτέλεσμα δεν είναι ενθαρρυντικό», πρόσθεσε ο Σαλόμ.
Πηγή: AΠE-MΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Ανταλλαγή πυρών στα σύνορα τη Τουρκίας με τη Συρία

Τούρκοι στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον στόχων στο έδαφος της Συρίας όταν ένα από τα θωρακισμένα οχήματά τους που περιπολούσε στην μεθόριο της Τουρκίας με την Συρία δέχθηκε πυρά από άγνωστους ενόπλους, ανακοίνωσε σήμερα ο τουρκικός στρατός.
Οι Τούρκοι στρατιώτες ανταπέδωσαν τα πυρά όταν τρεις ως πέντε οπλισμένοι άνδρες έρριξαν από 15 ως 20 σφαίρες στο όχημα που περιπολούσε σε μια περιοχή στην μεθόριο με την Συρία στην νότια επαρχία της Τουρκίας Χατάι χθες το απόγευμα, πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Δεν υπήρξαν απώλειες μεταξύ των Τούρκων στρατιωτών.
Διαβάστε περισσότερα...

Σύνοδος του ΝΑΤΟ για την αντιμετώπιση των κυβερνοεπιθέσεων

Η άμυνα απέναντι σε κυβερνοεπιθέσεις θα είναι το βασικό θέμα της επόμενης συνόδου των υπουργών Άμυνας των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Ιουνίου.

Όπως επισημαίνει σημερινό δημοσίευμα του δελτίου πληροφόρησης Agence Europe, θα είναι η πρώτη φορά που μια σύνοδος υπουργών Άμυνας των χωρών του ΝΑΤΟ θα αφιερώσει σημαντικό χρόνο από τις εργασίες της στην άμυνα απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις.
Καταγράφονται στο πλαίσιο της Συμμαχίας δύο τάσεις για το θέμα. Μια αυτών που επιδιώκουν τη διεύρυνση του ρόλου του ΝΑΤΟ και τη μεγαλύτερη ενασχόληση του οργανισμού με το ζήτημα αυτό και μια εκείνων που προτιμούν η διαχείριση του ζητήματος να παραμείνει κυρίως εθνική υπόθεση των κρατών-μελών.
Σύμφωνα εξάλλου με αξιωματούχο του ΝΑΤΟ, που επικαλείται το Agence Europe, η συζήτηση θα έχει «στρατηγικό» χαρακτήρα, θα περιστραφεί δηλαδή γύρω από θέματα γενικής φύσης, όπως οι υπάρχουσες αρμοδιότητες του ΝΑΤΟ και οι δυνατότητες παροχής υποστήριξης στα κράτη μέλη ώστε να αμυνθούν με δικά τους μέσα σε περίπτωση κυβερνοεπίθεσης.
Διαβάστε περισσότερα...

«Μοιάζει σαν μια δεύτερη εκδοχή του Αχμεντινετζάντ»


The New York Times
Στην πρώτη στάση της προεκλογικής του περιοδείας, ο Σαΐντ Τζαλιλί ανέβηκε στην εξέδρα του ομιλητή υπό το θερμό χειροκρότημα χιλιάδων νεαρών. Το προσθετικό του πόδι, «παράσημο» από τον πόλεμο με το Ιράκ, επιβράδυνε αισθητά τις κινήσεις του, αλλά ο ίδιος έδειχνε να απολαμβάνει τη στιγμή. «Καλωσόρισες μάρτυρα, Τζαλιλί», φώναζαν με μια φωνή οι ενθουσιώδεις νεαροί. Ανεμίζοντας σημαίες των κρατών της «αντίστασης», όπως αποκαλούνται το Ιράν και η Συρία, αλλά και της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, το πλήθος δεν σταματούσε να επαναλαμβάνει το κυρίαρχο σύνθημα της εκστρατείας Τζαλιλί: «Κανένας συμβιβασμός. Καμία υποχώρηση. Μόνο Τζαλιλί».
Ο κ. Τζαλιλί, γνωστός στη διεθνή κοινότητα ως ο επικεφαλής του ιρανικού διαπραγματευτικού επιτελείου, φέρεται να προπορεύεται ήδη των βασικών του αντιπάλων για την προεδρία του Ιράν, γεγονός που δεν θεωρείται καλός οιωνός για τις σχέσεις της Τεχεράνης με τη Δύση. Ο 47χρονος κ. Τζαλιλί, για τον οποίον πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι προοριζόταν εδώ και πολύ καιρό για ένα από τα ανώτατα αξιώματα του Ιράν, είναι με διαφορά ο πλέον σκληροπυρηνικός εκ των οκτώ υποψηφίων για τις εκλογές της 14ης Ιουνίου οι οποίοι εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο των Φρουρών και δεν το κρύβει. Ο ίδιος, άλλωστε, δηλώνει σε κάθε ευκαιρία ότι, αν εκλεγεί στην προεδρία, δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει ούτε στο πυρηνικό ούτε στο συριακό ζήτημα. «Μοιάζει σαν μια δεύτερη εκδοχή του Αχμεντινετζάντ», σχολίασε ο Ιρανός ειδικός του Πανεπιστημίου Στράγερ στη Βιρτζίνια, Ρασούλ Ναφίσι.
Τις τελευταίες εβδομάδες, το υπερσυντηρητικό κατεστημένο που κυριαρχεί στην Τεχεράνη -από τον κλήρο μέχρι τους διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης- δεν κρύβει την προτίμηση στο πρόσωπο του κ. Τζαλιλί. «Θα πάρει με ευκολία ένα ποσοστό της τάξεως του 30%», υποστήριξε ο γνωστός για τις καλές του σχέσεις με την ιρανική ελίτ, Αμίρ Μοχεμπιάν. Σύμφωνα με τον τελευταίο, ο κ. Τζαλιλί έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη των καλά οργανωμένων κύκλων του υπερσυντηρητικού κατεστημένου. Εφόσον επαληθευθεί ο κ. Μοχεμπιάν, τότε τα πάντα θα κριθούν σ’ έναν δεύτερο γύρο, όπου οι πιθανότητες να ηττηθεί ο κ. Τζαλιλί δεν είναι παρά ελάχιστες.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο κ. Τζαλιλί έδωσε το στίγμα της πολιτικής που προτίθεται να ακολουθήσει, υποστηρίζοντας κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης ότι το Ιράν πρέπει να βάλει τέλος στην εξάρτηση από τα πετρελαϊκά έσοδα και να δημιουργήσει την οικονομία της αντίστασης που θα του επιτρέψει να επικρατήσει έναντι όσων συνωμοτούν σε βάρος του. Οι θεωρίες περί «οικονομίας της αντίστασης», πάντως, δεν ενθουσιάζουν ακριβώς τους πάντες. «Η θεωρία αυτή δεν σημαίνει τίποτε απολύτως», σχολίασε ο οικονομολόγος του Πανεπιστήμιου της Τεχεράνης, Μοχάμεντ Χοσχερέ.
«Στόχος του Ιράν και των συμμάχων του είναι να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό, τον κομμουνισμό και τον σιωνισμό και να προωθήσουν το αγνό Ισλάμ ανά τον κόσμο», φώναξε ο κ. Τζαλιλί κατά τη διάρκεια της πρώτης προεκλογικής συγκέντρωσης στην Τεχεράνη.
Διαβάστε περισσότερα...