Ένταλμα Μπασίρ

Ο Ομάρ Αλ Μπασίρ πρόεδρος του Σουδάν διώκεται για τα εγκλήματα στο Νταρφούρ

Γράφει: ο Δρ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ε. ΔΡΟΥΓΟΣ

Ιστορική απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC) στη Χάγη θεωρείται το ένταλμα σύλληψης του δικτάτορα του Σουδάν Ομάρ-ελ-Μπασίρ για «εγκλήματα πολέμου», καθώς και «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», σχετικά με τη δράση του στρατού του Σουδάν καθώς και παραστρατιωτικών ομάδων Αράβων janjaweed εναντίον του Αφρικανικού πληθυσμού στο DARFUR. Το καθεστώς Ελ-Μπασίρ συνδέεται με «στοιχεία» της διεθνούς τρομοκρατίας και του Ισλαμικού εξτρεμισμού.

Αν και δεν πρόκειται ο λαός του Σουδάν (ο οποίος βιώνει δύσκολα χρόνια), να παραδώσει τον δικτάτορα στη Χάγη, εν τούτοις είναι σημαντικό ότι για πρώτη φορά για εν ενεργεία Πρόεδρο κράτους βγαίνει ένταλμα σύλληψης, για τα όσα πρωτοφανή έχουν συμβεί στο DARFUR από το 2003 και μετά. Το ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε ο Εισαγγελέας Μορένο Οκάμπα αποτελεί νίκη ηθικής σημασίας για τον δοκιμαζόμενο λαό του DARFUR, ενώ αναμφίβολα «πιέζει τη στρατιωτική χούντα στο Χαρτούμ να προωθήσει κάποια πράγματα». Παράλληλα, έχει σταλεί το μήνυμα και προς τις χώρες που υποστηρίζουν για οικονομικούς και ενεργειακούς λόγους το Σουδάν, όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία. Το ένταλμα σύλληψης του Ελ-Μπασίρ, αναβαθμίζει τη διεθνή δικαιοσύνη, παρά το γεγονός ότι το Σουδάν δεν είναι μέλος του ROME STATUTE, (που καθορίζει το πλαίσιο και τα επιμέρους του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου), ενώ επιπρόσθετα και η απόφαση 1593 του ΣΑ/ΟΗΕ του Φεβρουαρίου 2005 για το DARFUR «δεν κάνει μνεία για τον άμεσο ρόλο του Χαρτούμ σε εκτοπίσεις εκατομμυρίων ανθρώπων». Φυσικά, το Ιράν και η εξτρεμιστική οργάνωση HAMAS εξέφρασαν με κοινή δήλωση από την Τεχεράνη την υποστήριξη στον Ελ-Μπασίρ.

Πληροφορίες του υπογράφοντα δεν αποκλείουν και νέο ένταλμα σύλληψης για τον Β΄ Αντιπρόεδρο του Σουδανικού καθεστώτος, ALI TAHA, για τον ρόλο που διαδραμάτισε κατά του λαού του DARFUR το 2003-2004. Η αντίδραση του καθεστώτος ήταν να επικρίνει τη Δύση για «νέα αποικιοκρατία», καθώς και να ζητήσει από διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως η OXFAM και οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» να φύγουν από την περιοχή (άλλωστε τελευταία είχαν αυξηθεί οι επιθέσεις του καθεστώτος κατά των οργανώσεων).

Σημειώνεται, ότι στο DARFUR έχουν χάσει τη ζωή τους 300.000 άνθρωποι, και εκτοπισθεί περίπου 2.500.000 κάτοικοί του (Αφρικανικής προέλευσης) στο Τσαντ και στην Κέντρο-αφρικανική Δημοκρατία. Επί του παρόντος, ο Ελ-Μπασίρ «διασκεδάζει» με το ένταλμα, αλλά κάπως έτσι διασκέδαζαν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και ο Τσαρλς Τέϊλορ (πρώην δικτάτορας της Λιβερίας), οι οποίοι δεν απέφυγαν τη Χάγη. Το ίδιο συμβαίνει και με δεκάδες εγκληματίες πολέμου από την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα, οι οποίοι έχουν καταδικασθεί από τα ad hoc δικαστήρια της Χάγης και της Αρούσα (Τανζανία).

Πάντως, ο Ελ-Μπασίρ θα έχει προβλήματα και μόνιμη ανησυχία να μην απαχθεί από τρίτους, κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών του. Ασφαλώς το πιο σημαντικό (και από την τύχη του ελ-Μπασίρ), είναι η δημοκρατικοποίηση του Σουδάν και η ενίσχυση των συμφωνιών Βορρά – Νότου.

Εκτιμάται, ότι η Μόνιμη Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, SUSAN RICE, (που θεωρείται ως «γεράκι» στα θέματα του Σουδάν), θα προχωρήσει στις ανάλογες ενέργειες, ενώ ποτέ δεν αποκλείεται και κάποια «παράτολμη ενέργεια» εναντίον του Ελ-Μπασίρ. Ενδιαφέρον, πάντως, έχει να δούμε και να αξιολογήσουμε και τη στάση της Άγκυρας, δεδομένου ότι ο Ερντογκάν είναι φίλος του Ελ-Μπασίρ, (ο οποίος έχει επισκεφθεί την Άγκυρα δύο φορές μέσα στο 2008), ενώ παράλληλα όπλα και πυρομαχικά από το Σουδάν καταλήγουν στη HAMAS μέσω της ερήμου του Σινά και των τούνελ στο διάδρομο Φιλαντέλφι. Στο Χαρτούμ πέρασε κα κάποιο διάστημα της ζωής του ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος τρομοκράτης Οσάμα-μπιν-Λάντεν, ο οποίος διατηρούσε στενές σχέσεις με τον κάποτε θεωρητικό του «Ισλαμικού υπερσυντηρητισμού» στο Σουδάν, Τουραμπί. 

Το Σουδάν έχει επικριθεί δριμύτατα από το US STATE DEPARTMENT για υποστήριξη στη διεθνή τρομοκρατία από κοινού με το Ιράν, τη Συρία, την Κούβα και τη Βόρεια Κορέα.

Πηγή:http://anacondagr.wordpress.com/

Διαβάστε περισσότερα...

   ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)



ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»



Πέμπτη, 12 Μαρτίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


Το Σοσιαλιστικό Κόμμα ΕΔΕΚ, 1969-2009
Το ιστορικό της ίδρυσης της ΕΔΕΚ και η σαραντάχρονη πορεία της μέσα στην νεότερη ιστορία της Κύπρου


Καλεσμένος 

Βάσος Λυσσαρίδης
Επίτιμος πρόεδρος και ιδρυτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ




Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου

Διαβάστε περισσότερα...

“Άνθρωπος της CIA ήταν συνεργάτης του Μιλόσεβιτς”

Ρενάτα Γρυπάρη

Δημοσίευση : 03/03/2009 11:47

Ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Μιλόσεβιτς ήταν «αξιόπιστος συνεργάτης CIA», αναφέρεται σε δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας «Los Angeles Times». Σήμερα, ο Γιόβιτσα Στάνισιτς αντιμετωπίζει κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία. 


Σύμφωνα με το δημοσίευμα το οποίο επικαλείται την μαρτυρία βετεράνου πράκτορα της υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ, ο Στάνισιτς, ο οποίος κατηγορείται ότι έστησε «δίκτυα γενοκτονιών», ήταν «πολύτιμη πηγή της CIA», η οποία μάλιστα φέρεται να έχει προσκομίσει στις δικαστικές αρχές απόρρητο έγγραφο που αναφέρεται στη συμβολή του Στάνισιτς και τον βοηθητικό του ρόλο. 

Όπως αναφέρουν οι «Los Angeles Times», ο Στάνισιτς στρατολογήθηκε από τη CIA, στο Βελιγράδι, το 1992, από τον Γουίλιαμ Λόφγκρεν, ο οποίος έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί. 

«Για οκτώ χρόνια, ο Στάνισιτς ήταν ο άνθρωπος της CIA στο Βελιγράδι. Κατά τη διάρκεια μυστικών συναντήσεων σε σκάφη και κρησφύγετα, κατά μήκος του ποταμού Σάβα, αποκάλυπτε λεπτομέρειες που αφορούσαν το εσωτερικό έργο του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Προμήθευε πληροφορίες για τις τοποθεσίες όπου φυλάσσονταν οι όμηροι, βοηθούσε τις επιχειρήσεις της CIA για τον εντοπισμό ομαδικών τάφων και βοήθησε την υπηρεσία να στήσει ένα δίκτυο μυστικών βάσεων στη Βοσνία», γράφει η εφημερίδα. 
Ο Στάνισιτς αποφυλακίστηκε προσωρινά από το Δικαστήριο της Χάγης για λόγους υγείας. 

Αντιδράσεις
Αν και αρχικά ο Γιόβιτσα Στάνισιτς αρνήθηκε να σχολιάσει το δημοσίευμα, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο της εφημερίδας «Μπλιτς» του Βελιγραδίου, έξω από την πόρτα του σπιτιού του, υποστήριξε ότι είναι «λανθασμένος» ο χαρακτηρισμός «κατάσκοπος» που του αποδίδει η εφημερίδα στον τίτλο της: «Η δίκη Σέρβου κατάσκοπου βγάζει τον μανδύα από τους συμμάχους του στη CIA». 

Το σχετικό δημοσίευμα της σερβικής εφημερίδας σχολιάζει ότι με την απάντησή του αυτή, ο Στάνισιτς επιβεβαίωσε ορισμένα από τα στοιχεία του δημοσιεύματος της αμερικανικής εφημερίδας. Στην πραγματικότητα, αναφέρει η «Μπλιτς», ο Στάνισιτς υπονόησε ότι συνεργάστηκε μεν με τη CIA, αλλά δεν εργάστηκε γι' αυτούς. 

Ερωτηθείς εάν αληθεύει πως το 1991, ο τότε επικεφαλής της CIA Τζον Ντόιτς επισκέφθηκε το Βελιγράδι και μίλησε όχι μόνο με τον ίδιο, αλλά και με τον Μιλόσεβιτς, ο Στάνισιτς απάντησε: «Αυτό δεν συνέβη το 1991, αλλά το 1995, αλλά σας είπα πως δεν μιλώ στα μέσα ενημέρωσης. Ήρθατε στην πόρτα του σπιτιού μου κι εγώ τώρα θα πρέπει να την κλείσω».

Ο πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της Σερβίας, Γκόραν Πέτροβιτς, απέρριψε και εκείνος ως «κούφιους» τους ισχυρισμούς της εφημερίδας ότι ο Στάνισιτς υπήρξε πληροφοριοδότης της CIA. Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Β92 του Βελιγραδίου, ο Πέτροβιτς επισήμανε ότι οι υπηρεσίες ασφάλειας ανά τον κόσμο συνεργάζονται μεταξύ τους και ότι τυχόν συνεργασία του Στάνισιτς με την αμερικανική CIA ενδέχεται να εντάσσεται στο συγκεκριμένο πλαίσιο. 

«Ήμουν κι εγώ κατάσκοπος και προδότης, όπως ο Γιόβιτσα, εάν το βλέπετε έτσι, αφού κι εγώ έχω πάει στα αρχηγεία της CIA και της M16 (βρετανική υπηρεσία πληροφοριών), μίλησα με τους ανθρώπους εκεί κι ενώ μιλούσαν τρεις από τους συνεργάτες τους κρατούσαν σημειώσεις, ενώ καθώς μιλούσα εγώ, οι δικοί μου συνεργάτες κρατούσαν σημειώσεις κι όλο αυτό είναι φυσιολογικό. Είναι δύσκολο να τραβήξει κάποιος μια γραμμή και να πει πότε υπερβαίνει κάποιος τα όρια» είπε χαρακτηριστικά ο Πέτροβιτς. 

Εκτίμησε επίσης ότι ο Στάνισιτς δεν θα κατέληγε ποτέ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) για την πρώην Γιουγκοσλαβία, αν ήταν όντως άνθρωπος της CIA, στα Βαλκάνια, αφού τότε, η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών θα τον προστάτευε. 

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Κύπρος στο σταυροδρόμι διακίνησης της ενέργειας

Η γεωπολιτική σημασία της Κύπρου απορρέει από τη γεωγραφική της θέση στην ανατολική Μεσόγειο (περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας και μεγάλης αστάθειας), καθώς και από τις υποδομές στο έδαφός της (αεροναυτικές διευκολύνσεις, επιτήρηση θαλάσσιου/εναέριου χώρου, επικοινωνίες).

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ) στην Κύπρο είναι οι μοναδικές υπερπόντιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις που διατήρησε η Βρετανία μετά την κατάλυση της αποικιοκρατίας. Η φράση του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Anthony Eden, στη δεκαετία του '50, φαίνεται ότι έχει διαχρονική ισχύ για τους Βρετανούς. «... No Cyprus no certain facilities to protect our supply of oil. No oil, unemployment and hunger in Britain. It is as simple as that... ». Οι ΒΒ είναι αναγκαίες για τα συμφέροντα της Βρετανίας, ιδιαίτερα εκείνα που σχετίζονται με την ασφάλεια και την ενέργεια.

Η στρατηγική της Τουρκίας για τη Κύπρο, που τέθηκε τη δεκαετία του '50, στοχεύει στον έλεγχο ολόκληρης της νήσου και τη δημογραφική αλλοίωση, για λόγους που σχετίζονται με τη προώθηση των συμφερόντων της στην Ανατολική Μεσόγειο. Υλοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό με τις συνθήκες Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960 και την εισβολή του 1974. Θα είχε ολοκληρωθεί αν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν το 2004.

Σήμερα, η Τουρκία συνεχίζει τις προσπάθειες για ολοκλήρωση του στόχου της με ενέργειες που στοχεύουν σε:

* Λύση συνομοσπονδίας για το Κυπριακό και διατήρηση των επεμβατικών δικαιωμάτων και στρατευμάτων της, καθώς και των εποίκων.
* Αμφισβήτηση της οντότητος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της (δεν αναγνωρίζει την ΚΔ, δεν ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμιά της στα κυπριακά πλοία και αεροσκάφη, παραβιάζει συστηματικά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της, προωθεί λαθρομετανάστες στις ελεύθερες περιοχές).
* Αναβάθμιση του ψευδοκράτους και εξάλειψη κάθε ελληνικού στοιχείου στις κατεχόμενες περιοχές (εγκλωβισμένοι, παρεμπόδιση επιστροφής προσφύγων, καταστροφή θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των Ελλήνων, εκμετάλλευση των περιουσιών τους, αλλαγή τοπονυμίων).

Η Τουρκία δεν αποκρύπτει τους στόχους της και αποθρασύνεται συνεχώς, όσο η Ελλάδα και η Κύπρος δεν αποτελούν αποφασιστικό και σθεναρό ανάχωμα στην πορεία της για ένταξη στην ΕΕ, και δεν επιφέρουν σ' αυτήν υπολογίσιμο κόστος. Συνεχίζει ανενόχλητη την πορεία της προς την ΕΕ, χωρίς να έχει αποσύρει τις κατοχικές δυνάμεις και τους εποίκους από έδαφος της ΕΕ, ούτε το casus belli από το Αιγαίο. Τα κεφάλαια για ένταξή της στην ΕΕ ανοίγουν με την υπογραφή της ΚΔ, την οποία όμως δεν αναγνωρίζει ως κράτος.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο και τις στοχεύσεις της Τουρκίας, είχαμε εντός του 2008 προκλητικές δηλώσεις της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Τουρκίας, και επιδρομική συμπεριφορά του τουρκικού στόλου, με σοβαρές παρενοχλήσεις στη θαλάσσια αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) της ΚΔ, αλλά και εκείνην της Ελλάδος στη περιοχή Καστελλορίζου.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αλί Μπαμπατζιάν δήλωσε ότι το θέμα των εγγυήσεων της Τουρκίας δεν αποτελεί θέμα των διαπραγματεύσεων των δύο κοινοτήτων και ότι οι τουρκικές εγγυήσεις αποτελούν αναγκαιότητα για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο νέος αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Μπασμούγ, κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, έθεσε τέσσερις άξονες στρατηγικής εθνικής ασφάλειας, προς τους οποίους θα εντείνει τις προσπάθειές της η Τουρκία και θα λάβει τα αναγκαία μέτρα για την προώθηση και ενίσχυσή τους.
Ο 3ος άξονας αναφέρεται στην «κατοχύρωση της ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων και την προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων, που αποτελούν τα βασικά σημεία της ασφάλειας της Τουρκίας και των εθνικών της συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο».

Ο Αρχηγός του τουρκικού πολεμικού ναυτικού ναύαρχος Άτατς δήλωσε ότι η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται σε ένα νέο Περσικό Κόλπο, από πλευράς διακίνησης της ενέργειας και ότι το πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας θα πρέπει να έχει ρόλο απόλυτου κυρίαρχου στην περιοχή.

Μια σύντομη ανάλυση της διακίνησης της ενέργειας στην περιοχή της Κύπρου παρουσιάζει την πιο κάτω εικόνα:

* Η Κύπρος βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ζώνες μεγάλης στρατηγικής σημασίας, που επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις. Προς ανατολάς, η ζώνη που διαθέτει το 70% περίπου των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου (η ευρύτερη περιοχή από Περσικό Κόλπο μέχρι Κασπία θάλασσα). Προς δυσμάς η ζώνη των χωρών της ΕΕ, που αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους καταναλωτές ενέργειας.

* Η Κύπρος βρίσκεται στο σταυροδρόμι διακίνησης της ενέργειας μέσω των θαλασσίων ζωνών της και έναντι των απολήξεων των αγωγών πετρελαίου στην ανατολική ακτή της Μεσογείου, όπως παρακάτω:
- Περσικός Κόλπος, Σουέζ, θαλάσσια ζώνη Κύπρου, Ευρώπη (Δύση)
- Κασπία θάλασσα, μεγάλου μήκους αγωγός Μπακού - Τιφλίδα - λιμάνι Τσεϊχάν (BTC) στον Κόλπο της Αλεξανδρέτας της Τουρκίας έναντι Κύπρου - θαλάσσια ζώνη Κύπρου - Ευρώπη. Ο αγωγός BTC έχει δυνατότητα να μεταφέρει 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως.
- Αγωγός Κιρκούκ - Τσεϊχάν, που συνδέει το Ιράκ με την Τουρκία, μήκους 600 μιλίων και ικανότητα να διακινεί 1,6 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως.
- Αγωγός Κιρκούκ - λιμάνι Χάιφα του Ισραήλ - θαλάσσια ζώνη της Κύπρου - Ευρώπη. Ο αγωγός διέρχεται μέσω Συρίας και Ιορδανίας.

* Προγραμματίζεται:
Η διακίνηση πετρελαίου με πλοία από το λιμάνι Τσεϊχάν στο λιμάνι Άσκελον του Ισραήλ, μέσω των ανατολικών θαλασσών της Κύπρου και εκείθεν διά του αγωγού Tipline στο κόλπο της Άκαμπα, απ' όπου θα διακινείται με πλοία στην Ινδία.
Η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού πολλαπλής χρήσεως από τις ακτές της Τουρκίας διά της θαλάσσιας ζώνης της Κύπρου προς το Ισραήλ.

* Στο θαλάσσιο χώρο πέριξ της Κύπρου υπάρχουν μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου. Στη θαλάσσια ΑΟΖ της Αιγύπτου, της τάξεως των 2,4 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων και στη θαλάσσια ΑΟΖ του Ισραήλ της τάξεως των 3,3 τρισεκατομυρίων κυβικών ποδών.

* Ενδέχεται στο θαλάσσιο χώρο της ΑΟΖ της ΚΔ να υπάρχουν παρόμοια αποθέματα.

Το πλέγμα της διακίνησης της ενέργειας στο θαλάσσιο χώρο πέριξ της Κύπρου είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας για τα συμφέροντα της Δύσης (κρατών - εταιρειών εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου). Επιβάλλει εξασφάλιση συνθηκών ασφαλείας και σταθερότητας στην Αν. Μεσόγειο. Το ρόλο αυτό για τα συμφέροντα της Δύσης επιδιώκει να αναλάβει η Τουρκία σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδος, των οποίων το ρόλο στην Αν. Μεσόγειο μεθοδεύει να εκμηδενίσει. Θα το επετύγχανε πλήρως αν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν (Έλεγχος Κύπρου, αφοπλισμός της, αποκλεισμός ελληνικού πολεμικού ναυτικού).

ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΚΛΟΚΚΑΡΗ, Αντιστράτηγος ε.α.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Μετριοπαθής ισχύς στην αμερικανική εξωτερική πολιτική

Του Gabor Steingart
DER SPIEGEL

Αν υπάρχει ένα κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής, αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τους κύκλους στα μάτια των εκάστοτε υπουργών εξωτερικών. Για την Μαντλίν Ολμπράιτ αλλά και την Κοντολίζα Ράις θεωρούνταν έμβλημα διάκρισης και τιμής. Mε την μεταβίβαση του Μπόιγκ 757, του επίσημου αεροσκάφους του υπουργείου εξωτερικών, οι κύκλοι, ανήκουν πλέον στην Χίλαρι Κλίντον.

Με την συμπλήρωση ενός μήνα στο υπουργείο εξωτερικών, η Κλίντον φαίνεται ήδη εξουθενωμένη. Έχοντας μόλις επιστρέψει από την Ιαπωνία και την Κίνα, θα ταξιδέψει στη Γενεύη όπου θα συναντήσει τον Ρώσο ομόλογο της. Καθοδόν επισκέφθηκε την Μέση Ανατολή, όπου χωρίς περιστροφές δήλωσε, «Αναμένω αποτελέσματα».

Πριν από την αναχώρηση της από την Ουάσιγκτον, η Κλίντον θα δώσει ομιλία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ετήσια έκθεση των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται ήδη στο γραφείο της και περιέχει μία πληθώρα απαιτήσεων, προσδοκιών και ενδεχόμενων εκκλήσεων στην Κίνα και την Ρωσία, ως επίσης προς το Πακιστάν, την Σομαλία, την Συρία και αρκετά άλλα κράτη με ελλείμματα στον τομέα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Κλίντον, είναι πλέον επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον και των παγκόσμιων ηθικών αξιών. Η ρήξη της με την προηγούμενη κυβέρνηση είναι έκδηλη στα όσα δεν δηλώνει. Στόχος της δεν είναι η επίπληξη ή η από καθέδρας διάλεξη. Κατονομάζει μάλιστα μόνο μία χώρα από την οποία αναμένει να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα – την δική της. Η Αμερική, τονίζει, θα πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, να προασπίσει τα ιδανικά της, να τεθεί επικεφαλής και να δώσει το παράδειγμα. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες επέκριναν εαυτόν σε τέτοιο έντονο βαθμό.

Το νέο ύφος και ήθος είχε καθορίσει την προηγουμένη ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν βασανίζουν. Δεσμευόμαστε για αυτό απόψε, εδώ!», είχε με έμφαση δηλώσει στην πολυαναμενόμενη ομιλία του κατά την κοινή συνεδρία του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον.

Η Αμερική επιστρέφει στην «ρεαλπολιτίκ». Η Αμερική είναι δημοκρατία, ωστόσο η εξαγωγή αυτής της αξίας σε απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου, δεν είναι πλέον ο πρωταρχικός της στόχος. Η εποχή της υπεροψίας έχει λήξει. Στην ομιλία του στο Κογκρέσο, ο Ομπάμα αναφέρθηκε σε «μια νέα εποχή ενεργούς εμπλοκής και διπλωματίας», αποφεύγοντας να κάνει χρήση του όρου «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας». Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει και ο πρώην πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ «ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις ένα φίλο, είναι να είσαι πρώτιστα εσύ».

Αυτή την περίοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεξετάζουν τα διεθνή δεδομένα και επαναπροσδιορίζουν τα συμφέροντα τους. Το περίγραμμα της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Ομπάμα βρίσκεται ήδη υπό διαμόρφωση, συνδυάζοντας την ισχύ με την αποκλιμάκωση των εντάσεων, κάτι που φυσικά δεν αρέσει σε όλους. «Η ήπια επιρροή» εξυπακούει συζήτηση, διαπραγμάτευση, φιλική προσέγγιση και απειλή. Η στρατιωτική δράση μπορεί να μην έχει αποσυρθεί από το τραπέζι, εντούτοις κρίνεται ως η υστάτη επιλογή. Πρωταρχικός στόχος είναι, ει δυνατόν, η αποκλιμάκωση των εντάσεων, χωρίς την ίδια στιγμή να αποκλείεται μια αποφασιστική προσέγγιση, αν αυτό κριθεί αναγκαίο.

Ο Ομπάμα αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος δεν αποτελείται από το καλό και το κακό, αλλά από χώρες με διαφορετικά συμφέροντα και αξίες. Στόχος μιας επιδέξιας εξωτερικής πολιτικής είναι η δημιουργία ισορροπιών, κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχθούν οι παλιές δομές άσκησης εξουσίας στην Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι οι οποίοι εμφανίζονται δημόσια, δίνουν πλέον την εντύπωση ότι έχουν περάσει από πρόγραμμα επανεκπαίδευσης. Ο ναύαρχος Μάικ Μιούλεν, επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού, δύσκολα κρύβει την ανησυχία του. «Οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί και σοβαροί», τονίζει με στόμφο αλλά και με δισταγμό, με την φορτωμένη με παράσημα στολή του να σφίγγει καθώς μιλάει. Για να προσθέσει ευθύς αμέσως ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης, «δεν είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα». Θέση την οποία υιοθέτησαν εδώ και καιρό οι Ευρωπαίοι, Κινέζοι και Ρώσοι ομόλογοι του. Διαβάστε περισσότερα...

Η πρόταση Μεντβέντεφ για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη

Του Ανδρέα Πενταρά*

Η πρόταση του Ρώσου προέδρου Μεντβέντεφ για τον επανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης, την οποία στη Κύπρο πληροφορηθήκαμε κατά την επίσκεψη στη Μόσχα του προέδρου Χριστόφια το περασμένο Νοέμβριο, φαίνεται ότι δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στους παροικούντες την Ευρώπη και Αμερική Νατοϊκούς συμμάχους. Και ενώ θα ανέμενε κανείς την άμεση αντίδραση τους και ιδιαίτερα των ΗΠΑ , αφού μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, προϋποθέτει αφενός τη διάλυση του ΝΑΤΟ ή τουλάχιστο τη μετεξέλιξή του σε ένα νέο Οργανισμό και δεύτερον τη συμμετοχή στο νέο αυτό οργανισμό της Ρωσίας και ενδεχόμενα κάποιων άλλων κρατών, όχι μόνο δεν εξέφρασαν οποιαδήποτε αρνητική διάθεση απέναντι στη Ρωσική πρόταση, αλλά δύο τουλάχιστον χώρες του ΝΑΤΟ, η Γαλλία και η Ελλάδα χαιρέτισαν κατ αρχήν τη πρόταση Μεντβέντεφ. Κάτι που υποδηλεί ότι πολύ πιθανό να υπήρξαν μυστικές συνομιλίες μεταξύ των δύο μερών προτού ο πρόεδρος της Ρωσίας δημοσιοποιήσει τη πρόταση του. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από τη ζεστή ατμόσφαιρα που επικράτησε μεταξύ των αντιπροέδρων των ΗΠΑ και Ρωσίας Τζο Μπάϊντεν και Σεργκέϊ Ιβανώφ κατά τη συνάντησή τους στα πλαίσια της διάσκεψης ασφάλειας του Μονάχου που πραγματοποιήθηκε στις 6-8 Φεβρουαρίου 2009 όπου αποφασίσθηκε η επανεκκίνηση των σχέσεων ΝΑΤΟ- Ρωσίας ύστερα από τη διακοπή τους λόγω των γεγονότων της Γεωργίας το θέρος του 2007. Λίγες μέρες αργότερα, η Ρωσία συμφώνησε στη διάθεση αεροδιαδρόμων και χερσαίων οδών για τη μεταφορά εφοδίων στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που επιχειρούν στο Αφγανιστάν, ύστερα από τη διακοπή του ανεφοδιασμού μέσω Πακιστάν, ενώ όπως δήλωσε ο υπουργός εξωτερικών κ. Λαβρώφ η Ρωσία εξετάζει και το ενδεχόμενο διάθεσης και μεταφορικών αεροσκαφών για τη περαιτέρω διευκόλυνση του ΝΑΤΟ στο χώρο αυτό.

Δεν μπορεί εξάλλου να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι η Ελληνίδα υπουργός εξωτερικών κ. Μπακογιάννη κατά τη πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, ως προεδρεύουσα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) για το 2009, όχι μόνο συζήτησε με το Ρώσο ομόλογό της κ. Λαβρώφ τη πρόταση για τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη αλλά υποσχέθηκε ότι θα φέρει τη πρόταση για συζήτηση στον ΟΑΣΕ, κάτι πού έπραξε σε επίπεδο κοινοβουλευτικής συνέλευσης του ΟΑΣΕ κατά την 8η χειμερινή σύνοδο της, που έλαβε χώραν στις 19-20 Φεβρουαρίου 2009. Ως γνωστό στον ΟΑΣΕ μετέχουν 56 χώρες μεταξύ των οποίων όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ, όλες οι χώρες της ΕΕ και πολλές άλλες Ευρωπαϊκές και Ασιατικές χώρες. Ουσιαστικά δηλαδή, με πρωτοβουλία μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, της Ελλάδας, η πρόταση Μεντβέντεφ μπήκε για συζήτηση στο κατ εξοχήν αρμόδιο όργανο, τον ΟΑΣΕ, όπου πέραν των χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μετέχει και η Ρωσία.

Όλα τα πιο πάνω αποδεικνύουν ότι η πρόταση Μεντβέντεφ για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρωπαϊκής ηπείρου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ήταν το φρούτο που ωρίμασε ύστερα από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και το πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αλλά κυρίως ύστερα από τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωνα τη παγκόσμια οικονομική κρίση και την ανάγκη για παγκόσμια συνεργασία στην αντιμετώπισή της. Ήταν η ενεργειακή κρίση του χειμώνα που περάσαμε εξ αιτίας των διαφορών Ρωσίας-Ουκρανίας αλλά και των εσωτερικών προβλημάτων σε ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας στο εσωτερικό της Ουκρανίας που κόντεψε να αφήσει τα Ευρωπαϊκά νοικοκυριά χωρίς θέρμανση στη καρδιά του χειμώνα. Ήταν η μεγάλη όξυνση της θαλασσοπειρατίας στον Ινδικό ωκεανό ως μιας νέας μορφής του οργανωμένου εγκλήματος που απειλεί το παγκόσμιο εμπόριο. Ήταν ακόμα οι επιθέσεις στο κυβερνοχώρο αλλά και οι κλιματικές αλλαγές εξ αιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης. Απειλές που δεν έχουν σύνορα και δεν αντιμετωπίζονται στα στενά όρια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ. Απειλές που η αντιμετώπισή τους απαιτεί μια ευρύτατη συνεργασία χωρών που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και τα ίδια οράματα στα πλαίσια πάντοτε του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Σ αυτή την ευρύτατη συνεργασία για διασφάλιση του αγαθού της ασφάλειας, της ειρήνης και σταθερότητας, η Ρωσία, αλλά και οι χώρες του Καυκάσου δεν μπορεί να βρίσκονται εκτός. 

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η έναρξη της συζήτησης της πρότασης Μεντβέντεφ στον ΟΑΣΕ με πρωτοβουλία μιας Νατοϊκής χώρας, της Ελλάδας, δεν μπορεί παρά να στεφθεί από επιτυχία γιατί η πολιτική βούληση των δύο μερών (Ρωσίας-ΝΑΤΟ) θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, παρά το γεγονός ότι ακόμα η πρόταση δεν απασχόλησε το ΝΑΤΟ, κάτι που αναμένεται να συμβεί τον επόμενο μήνα στη σύνοδο κορυφής του Βορειαντλαντικού Συμφώνου. Και ασφαλώς κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που θα υπάρξουν στο μεγαλύτερο εγχείρημα συνεργασίας χωρών από τρεις ηπείρους σε ζητήματα ασφάλειας που μόλις τώρα άρχισε. Με τη βεβαιότητα ότι αυτά θα ξεπερασθούν στην ανάγκη επιδίωξης του κοινού συμφέροντος, ας ελπίσουμε ότι η το νέο ΝΑΤΟ –πιθανό με κάποια άλλη ονομασία- που θα προκύψει από τον επανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης, στο οποίο ασφαλώς θα μετέχει και η Ρωσία αλλά και άλλες χώρες και ασφαλώς η Κύπρος, η οποία υιοθέτησε ήδη δια του προέδρου της τη πρόταση, δεν θα είναι μακριά. 

*Υποστράτηγος ε.α. Διαβάστε περισσότερα...

The Ascent of Money: A Financial History of the World

Niall Ferguson 
The Ascent of Money: A Financial History of the World
Penguin Press, 2008

Του Shelby Coffey
Washington Post Book Review


Πως θα ήταν αν μια μέρα ξυπνούσα σκεπτόμενος: Μόλις χθες έχασα $400 εκατομμύρια. Οι κατάρες και οι ευλογίες, οι παραπλανήσεις και οι παγίδες του χρήματος δίνουν στο Φέργκιουσον το πιο δελεαστικό θέμα για το « The Ascent of Money», το έγκαιρο, εξαιρετικό οδηγό για την ιστορία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της κρίσης του. Ο Φέργκιουσον, ένας ζωηρός συγγραφέας, καθηγητής ιστορίας στο Χάρβαρντ και μάστορας ανεκδότων και αφορισμών, μας δείχνει πως υποσχέσεις και χαρτί έχουν σηκώσει τους ανθρώπους από απλούς αγρότες στη Βαβυλώνα σε Άρχοντες του Σύμπαντος στη Γουόλ Στρητ. Ένα από τα κύρια του επιχειρήματα είναι ότι «η φτώχεια δεν είναι το αποτέλεσμα αρπακτικών χρηματιστών που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς. Είναι πολύ πιο σχετική με την έλλειψη χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, με την απουσία τραπεζών και όχι με την παρουσία τους.» Το Χρήμα, υποστηρίζει, είναι απαραίτητο για την πρόοδο του ανθρώπου – αποτελεί την «χαραγμένη εμπιστοσύνη» στο χαρτί και στο μέταλλο, και χωρίς αυτή την εμπιστοσύνη όλοι μας θα ήμασταν φτωχότεροι. Αλλά τώρα, κατά το σκοτεινό φθινόπωρο του 2008, αυτή η παγερή σκιά της έλλειψης εμπιστοσύνης έφτασε.

Ποιός απο εμάς δεν έχει νοιώσει την παγωνιά της; Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, γράφει ο Φέργκιουσον, «μεγεθύνει αυτό που εμείς οι άνθρωποι είμαστε...η τάση μας να υπερβάλλουμε,» σε εκρήξεις δημιουργικές και καταστροφικές, που κάνουν πλούσιους «τους τυχερούς και τους έξυπνους, και κάνουν φτωχούς τους άτυχους και τους όχι πολύ έξυπνους». Με αυτό τον τρόπο, το χρήμα είναι ένας καθρέφτης και επομένως «δεν φταίει ο καθρέφτης» - σημειώνει – εάν «αντικατοπτρίζει τις ατέλειες μας όσο ξεκάθαρα όσο και την ομορφιά μας.» Η ευχαρίστηση του να διαβάζει κανείς το βιβλίο του Φέργκιουσον, είναι εν μέρει απόρροια της διαύγειας των ερμηνειών για τις χρηματοπιστωτικές έννοιες, αλλά περισσότερο είναι αποτέλεσμα των πορτρέτων χαρισματικών και-μη εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κόσμου, που χρωματίζει με την πέννα του.

Παραδείγματος χάριν, σκιαγραφεί την ταραχώδη καριέρα του Τζόν Λο: ενός Σκοτσέζου απατεώνα, δολοφόνου, εραστή και δημιουργού – εν έτη 1719-20 – ως μιας από τις μεγαλύτερες «φούσκες» στην ιστορία της αγοράς. Ο Λο, ουσιαστικά πήρε τον έλεγχο του Γαλλικού εθνικού χρέους, αντικατέστησε το χάρτινο χρήμα με χρυσό και πούλησε μετοχές στην εταιρεία που έλεγχε την Γαλλική Λουιζιάνα. Όταν η αξία των μετοχών ανέβηκε και οι διάφοροι επενδυτές έπαιρναν δάνεια αντί αυτών, ο όγκος του χάρτινου χρήματος διπλασιάστηκε σε ένα χρόνο αναπαράγοντας πληθωρισμό, κερδοσκοπία και τον νεολογισμό «εκατομμυριούχος» πριν ακριβώς την κατάρρευση του συστήματος αυτού που ο Λο είχε δημιουργήσει. Από εκείνη την μέρα, γράφει ο Φέργκιουσον, όλες οι «φούσκες» ακολουθούν πέντε στάδια: 1) Μετατόπιση, εφόσον η οικονομική αλλαγή φέρει την ευκαιρία κερδοφορίας, 2) Ευφορία, όταν οι επενδυτές εκμεταλλευτούν την ευκαιρία αυτή, 3) Μανία εφόσον νεοφώτιστοι και ο όχλος τρέχουν να «προλάβουν», 4) Άγχος, όταν οι εκ-των–έσω αντιληφθούν ότι οι πιθανότητες κερδοφορίας μειώνονται λόγω της Μανίας, γεγονός που τους ωθεί στην μαζική πώληση και 5) Αποστροφή, όταν όλοι αρχίζουν να πατούν ο ένας τον άλλο στην προσπάθεια τους να βρουν τις εξόδους.

Μαζί με τα προαναφερθέντα, ο Φέργκιουσον πραγματεύεται και την υφιστάμενη παγκόσμια οικονομική κρίση για την οποία αναλογίζεται ότι η λύση πιθανόν να έγκειται σε μια «δημιουργική καταστροφή» με πιθανά οφέλη από την κατάρρευση εταιριών και την αποτυχία επενδύσεων. Ουσιαστικά, θεωρεί την παρούσα κατάσταση μέσα από ένα εξελικτικό πρίσμα και υποστηρίζει τον αφανισμό εκείνων που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο υφιστάμενο περιβάλλον. Εν κατακλείδι, ο Φέργκιουσον έχει συγγράψει ένα ομολογουμένως διαφωτιστικό βιβλίο επάξιο άλλων που θεωρούνται ως «κλασσικά». Διαβάστε περισσότερα...

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)



ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»



Δευτέρα, 9 Μαρτίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


«Η απόπειρα εκτέλεσης του κυβερνήτη Χάρτινγκ από την ΕΟΚΑ το 1956» 



Καλεσμένος 

Νεόφυτος Σοφοκλέους
Ο εντολοδόχος της ΕΟΚΑ που επιχείρησε την εκτέλεση του Χάρτινγκ




Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου

Διαβάστε περισσότερα...

Winning Turkey

Philip Gordon, Omer Taspinar
Winning Turkey 
Brookings Institution Press, 2008

Του Χρήστου Ιακώβου
Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών


Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της εξωτερικής πολιτικής και των δύο κρατών. Μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003, οι σχέσεις αυτές έφθασαν στο χειρότερο τους σημείο από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Οι δύο ερευνητές στο Ινστιτούτο Μπρούκινγς, Φίλιπ Γκόρντον και Ομέρ Τασπινάρ, στο πρόσφατο βιβλίο τους «Winning Turkey: How America, Europe and Turkey can Revive a Fading Partnership», εξηγούν τη σημερινή δυσχέρεια των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και παρουσιάζουν ένα σχέδιο για τη βελτίωση τους. 

Στην ουσία πρόκειται για μία μελέτη πολιτικής η οποία ξεκινά με μία ψυχροπολεμική αντίληψη για την Τουρκία για να δικαιολογήσει τη διαπίστωση ότι, λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, η Τουρκία αποτελεί πολύτιμο σύμμαχο για τις ΗΠΑ. Η ψυχροπολεμική γεωπολιτική προσέγγιση ότι δηλαδή η Τουρκία βρίσκεται διαρκώς σε σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης (Ευρώπης – Ασίας, Χριστιανισμού – Ισλάμ) αποτελεί φολκλορική πλέον προσέγγιση που χάθηκε κάπου στο πέρασμα της δεκαετίας του 1990, όταν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το επιχείρημα αυτό απετέλεσε τη βάση για την αποτυχημένη προσπάθεια να προωθηθεί η Τουρκία ως γέφυρα μεταξύ Δύσης και τουρκοφώνων κρατών της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου. 

Θα συμφωνήσω με τους συγγραφείς στην εικόνα που δίδουν για το σημερινό Τουρκικό εσωτερικό περιβάλλον: Προβλήματα πολιτικής ανάπτυξης λόγω της σχέσης ισλαμιστών – στρατού, αυξημένος αντιαμερικανισμός, ξεφουσκωμένες ελπίδες για ένταξη στην ΕΕ και αναβίωση του Κουρδικού εθνικού κινήματος που αποσταθεροποιεί ακόμη περισσότερο το ήδη ευπαθές πολιτικό τοπίο. Πιο συγκεκριμένα, αυτά που οι δύο συγγραφείς προτείνουν: α) την «μεγάλη διαπραγμάτευση» μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων β) την επιτάχυνση των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων, γ) την ανανέωση της δέσμευσης μεταξύ Άγκυρας και Βρυξελλών για ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, δ) ιστορικό συμβιβασμό με την Αρμενία και στ) περισσότερη και πιο αποφασιστική εμπλοκή του δυτικού παράγοντα στα θέματα των Τουρκοκυπρίων, συνθέτουν ένα πλαίσιο πολιτικής που παραπέμπει περισσότερο σε ένα εργαστηριακό σχέδιο-ρετσέτα που εκπονήθηκε στα γραφεία ενός Ινστιτούτου στην Ουάσινγκτον, όπου στο πεδίο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής μεταφράζεται σε ευσεβοποθισμό. 

Βασικά ερωτήματα μένουν αναπάντητα στις προτάσεις πολιτικής όπως: πιο είναι το πλαίσιο διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων; Ποιος και πως θα επιταχύνει τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό; Είναι έτοιμη η σημερινή Τουρκία να αποδεχθεί το ιστορικό γεγονός της Αρμενικής Γενοκτονίας; Τι εννοούν όταν λένε μεγαλύτερη εμπλοκή του δυτικού παράγοντα προς όφελος των Τουρκοκυπρίων; 

Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Οκτώβριο και σίγουρα οι συγγραφείς δεν πρόλαβαν να δουν την στροφή του Ερντογάν, κατά τη διάρκεια της κρίσης στη Γάζα, προς τον Μουσουλμανικό κόσμο, αντίθετα απ’ ότι εισηγούνται και προβλέπουν, ιδιαίτερα όταν θεωρούν ότι η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας και επιρροής στην περιοχή.  

Η μελέτη έχει μία ιδιαίτερη σημασία. Κινείται στα στερεότυπα και αναλυτικά πλαίσια μιας ισχυρής τάσης στην αμερικανική τουρκολογία που επηρεάζει τον τρόπο σκέψης διαφόρων Αμερικανικών κυβερνητικών μηχανισμών καθώς επίσης και ορισμένων δεξαμενών σκέψεις της Ουάσινγκτον. Επιστρέφοντας, όμως, στην αρχική διαπίστωση ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της εξωτερικής πολιτικής αμφοτέρων των κρατών, είναι εξαιρετικά αναγκαίο, για λόγους μεθοδολογίας, να προσδιορίσει κάθε ερευνητής που επιχειρεί ανάλυση των διμερών αυτών σχέσεων, πόσο ειδικό βάρος προσδίδει στην Τουρκία σήμερα η Ουάσινγκτον σε σχέση με το στρατηγικό της σχεδιασμό στην Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια, είναι η Τουρκία αναβαθμισμένη σε σχέση με ότι ήταν πριν την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003; Αν οι Αμερικανοί έλαβαν την στρατηγική απόφαση να προχωρήσουν στην δημιουργία Κουρδικού κράτους στο Ιράκ, τότε η Τουρκία θα βρεθεί σε πορεία σύμπλευσης ή αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ; Αυτό το αποφεύγουν επιμελώς οι συγγραφείς.  Διαβάστε περισσότερα...

Το Auto Business Review και ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, συνδιοργανώνουν εσπερίδα στο Κολλέγιο Ανατόλια (περιοχή Πυλαίας, Θεσσαλονίκη) στις 16 Μαρτίου 2009. 

Η εκδήλωση θα προσεγγίσει το θέμα της «Κορύφωσης Παραγωγής Πετρελαίου» ένα αντικείμενο σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα, το οποίο όμως αφορά όλους μας καθώς αναμένεται να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία και να δημιουργήσει απρόβλεπτες συνέπειες στους κρατικούς και οικογενειακούς προϋπολογισμούς. 

Με τους έγκυρους ομιλητές που συμμετέχουν, η εσπερίδα έχει ως στόχο να ενημερώσει το ευρύ κοινό - με όσο το δυνατό πιο κατανοητό τρόπο - για τα εξής θέματα: 

· Τα βασικά συμπεράσματα της πιο πρόσφατης μελέτης του ΙΕΑ (International Energy Agency - Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας) για τις προοπτικές του ενεργειακού τομέα 

· Την επιστημονική τεκμηρίωση της «Κορύφωσης Παραγωγής Πετρελαίου»

· Την προοπτική ανάπτυξης των εναλλακτικών καυσίμων που μπορούν να αντικαταστήσουν το πετρέλαιο

· Τους πρόσθετους περιορισμούς που επιβάλλονται μέσω της ταυτόχρονης αντιμετώπισης του φαινομένου της Παγκόσμιας Υπερθέρμανσης 

· Τις εμπειρίες και τα διδάγματα από τις δυο προηγούμενες Κρίσεις του Πετρελαίου το 1973 και το 1979

· Την ασφάλεια εφοδιασμού και τις νέες γεωπολιτικές εντάσεις που δημιουργούνται

· Την επάρκεια των σημερινών πολιτικών της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

· Παραδείγματα από δράσεις που έχουν ήδη αναληφθεί στην Ελλάδα 

Οι ομιλητές

Τα παραπάνω θέματα θα αναπτύξουν οι ομιλητές:
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ, τ. Υπουργός 
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΚΡΑΣΣΑΣ, τ. Υπουργός, τ. Επίτροπος ΕΚ 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΛΑΣ, τ. Διευθυντής Αστεροσκοπείου Αθηνών 
ΡΑΦΑΗΛ ΜΩΥΣΗΣ, Πρόεδρος Συμβουλίου Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής 
ΖΗΣΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ, Διευθυντής Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Θερμοδυναμικής, ΑΠΘ 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΡΑΧΝΟΣ, Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής για τις «Πράσινες Μεταφορές», Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών 
ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΦΑΣ, Εκδότης του Auto Business Review & Διευθυντής του Anatolia Automotive Institute 
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΤΣΟΣΚΟΥΝΟΓΛΟΥ, Διευθ. Προστασίας Περιβάλλοντος, Toyota Ελλάς  

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 

Στείλτε τα στοιχεία σας (ονοματεπώνυμο, ιδιότητα, τηλ. επικοινωνίας, e-mail, διεύθυνση)

Auto Business Review (www.autoBIZreview.gr)  

Ε oil@autoBIZreview.gr 

Τ 2310-753.123 

F 2310-753.493 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ - Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας Διαβάστε περισσότερα...

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 
 

Το περιοδικό Monthly Review, τη Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009 και ώρα 18:30 μ.μ., οργανώνει εκδήλωση–συζήτηση, με θέμα:  

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της 

στη Βόρεια Ελλάδα και στα Βαλκάνια 

Ομιλητές:

Βαγγέλης Χωραφάς, εκδότης περιοδικού Monthly Review

Πέτρος Ευθυμίου, πρόεδρος Οικονομικής Επιτροπής Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ)

Γιώργος Αρβανιτίδης, δήμαρχος Εχεδώρου

Βασίλης Θωμαΐδης, πρόεδρος Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ)

Κώστας Μελάς, καθηγητής Πανεπιστημίου 

Συντονιστής:

Ευκλείδης Καραγιαννίδης, δημοσιογράφος, διευθυντής εφημερίδας Εξπρές (Θεσσαλονίκης)  

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα «Βούλα Πατουλίδου I» του ξενοδοχείου Grand Hotel Palace (Μοναστηρίου 305–307, Θεσσαλονίκη). 
 

Διαβάστε περισσότερα...

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)



ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»



Δευτέρα, 9 Μαρτίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


«Η απόπειρα εκτέλεσης του κυβερνήτη Χάρτινγκ από την ΕΟΚΑ το 1956» 



Καλεσμένος 

Νεόφυτος Σοφοκλέους
Ο εντολοδόχος της ΕΟΚΑ που επιχείρησε την εκτέλεση του Χάρτινγκ




Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου

Διαβάστε περισσότερα...

Nixon and Mao: The Week the Changed the World

Margaret Macmillan
Nixon and Mao: The Week the Changed the World
Random House, 2008


Tου Orville Schell
Washington Post Book Review 

Τι είπαν ο Νίξον, ο Κίσινγκερ και ο Μάο Τσετούνγκ στην συνάντηση τους στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο του 1972; «Ο Κίσινγκερ δεν μοιάζει με μυστικό πράκτορα», αστειευόταν ο Αμερικανός πρόεδρος Νίξον στον Μάο. «Είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που μπορεί να ταξιδέψει στο Παρίσι και στο Πεκίνο χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς εκτός από τα κορίτσια της πόλης».
«Ούτε αυτές με πήραν χαμπάρι», είπε ο Κίσινγκερ. «Τις είχα για άλλοθι».
«Όποιος καταφέρνει να έχει γυναίκες για άλλοθι είναι ο καλύτερος διπλωμάτης του κόσμου» καυχήθηκε ο Νίξον.

Ο σκοπός της συνάντησης ήταν φυσικά πιο σοβαρός από τις «γυναικοδουλειές» τους. Από τότε που ο Κίσιγκερ ταξίδεψε κρυφά στο Πεκίνο το 1971 γράφτηκαν δεκάδες βιβλία για τον ρόλο των διαπραγματεύσεων που ακολούθησαν στη σχέση των δύο αντιπάλων. Μόνο η Μάργκαρετ Μακμίλαν, συγγραφέας του εξίσου επιτυχημένου «Paris 1919», αποδίδει πλήρως όλες τις πτυχές των ιστορικών αυτών διαπραγματεύσεων.

Η πρωτοβουλία αυτή επαναπροσδιόρισε τις συμμαχίες του Ψυχρού Πολέμου, εξισορροπώντας την δύναμη της Μόσχας με τη βελτιωμένη σχέση Ουάσιγκτον και Πεκίνου. Ο Νίξον είχε γράψει το 1967 στο «Foreign Affairs» οτι «δεν μπορούμε μακρυπρόθεσμα να αφήσουμε την Κίνα έξω από την κοινωνία των εθνών να γιγαντώνει τις ψευδαισθήσεις της και να τρέφει τα μίση της». Ο Νίξον μείωσε τις πιθανότητες πολέμου με την Κίνα πετυχαίνοντας υποχωρήσεις από την Σοβιετική Ένωση στη συνθήκη SALT I για τα πυρηνικά όπλα, ενώ έδωσε στο Βόρειο Βιετνάμ να καταλάβει οτι δεν μπορούσε να υπολογίζει στις υποσχέσεις της Κίνας για «απελευθέρωση» της Ινδοκίνας.

Ο Κίσινγκερ κατηγορείται ότι ως σύγχρονος Μακιαβέλι περιφρονούσε τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και πρόδιδε παλιές συμμαχίες. Ο στόχος του, γράφει η Μακμίλαν, ήταν να «απαλλάξει την εξωτερική πολιτική από τους συναισθηματισμούς». Ένας άλλος διπλωμάτης ίσως ένιωθε άβολα και μόνο στη σκέψη της διαπραγμάτευσης με μια Λενινιστική δικτατορία η οποία βασάνιζε τον πληθυσμό της στο όνομα της Μαρξιστικής επανάστασης, αλλά ο Κίσιγκερ δεν μπορούσε να αγνοήσει τις πραγματικότητες.

Η Μακμίλαν έχει στην διάθεση της μια ομάδα μυθικών σχεδόν χαρακτήρων με τεράστιες ικανότητες και ανασφάλειες, υπερμεγέθεις εγωισμούς, ωκεανούς ματαιοδοξίας και τραγικά μειονεκτήματα. Ο Νίξον «θα γινόταν ένας μεγάλος άντρας αν κάποιος τον αγαπούσε και λίγο», είχε πει ο Κίσινγκερ. Ο Νίξον από την άλλη αποκαλούσε τον Κίσινγκερ ιδιοφυία, προσθέτοντας όμως ότι κάποιες φορές χρειαζόταν να τον «κανακεύεις και να τον μεταχειρίζεσαι σαν να ήταν εύθικτο παιδί».

Ο Κίσινγκερ πάντα θαύμαζε τον Τσου Εν Λάι, πρωθυπουργό της Κίνας, σε σημείο μάλιστα κολακείας. «Γέμιζε το δωμάτιο, όχι με την φυσική του παρουσία όπως έκαναν ο Μάο ή ο Ντε Γκωλ, αλλά με μια αίσθηση πειθαρχίας και αυτοέλεγχου, σαν συσπειρωμένο ελατήριο», είχε για αυτόν ο Κίσινγκερ. Ο σεβασμός αυτός δεν έβρισκε πάντα ανταπόκριση από τους Κινέζους. Ο Τσου Εν Λάι έλεγε πως ο Νίξον προσέγγισε το Πεκίνο σαν πόρνη «ντυμένη με τα καλά της που έρχεται μόνη της στην πόρτα σου». Ο Μάο περιέγραψε τον Κίσινγκερ σαν «έναν αστείο ανθρωπάκο που έτρεμε από τα νεύρα κάθε φορά που με συναντούσε».

Η συγγραφέας μας θυμίζει πως το εθνικό συμφέρον κάποτε εξυπηρετείται διατηρώντας καλές σχέσεις με τον εχθρό, ακόμα και δικτατορίες. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια χώρα με χειρότερες σχέσεις με την Αμερική από την κομμουνιστική Κίνα. Κι όμως, οι προσπάθειες των Κίσινγκερ και Νίξον έθεσαν νέα βάση στη σχέση των δύο εχθρών, η οποία αν και δεν άλλαξε την Κίνα, άλλαξε τον κόσμο. Διαβάστε περισσότερα...

Τα αμερικανικά όπλα να μην μας πλήξουν

Akşam 
(5/3/2009)

Του İsmail Küçükkaya


Ένα είναι βέβαιο, ότι τα αμερικανικά στρατεύματα θα απαγκιστρωθούν από το Ιράκ. Για πολλούς λόγους, με πρώτους τους οικονομικούς. Οι ΗΠΑ ζητούν η απαγκίστρωση αυτή να πραγματοποιηθεί μέσω της Τουρκίας. Η Άγκυρα το αντικρίζει ζεστά. Όμως, δεν είναι διατεθειμένη να αποκαλύψει τη στάση της, πριν το αίτημα διατυπωθεί επισήμως.

Η ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κλίντον θα βρίσκεται το Σάββατο στην Άγκυρα. Θέμα προτεραιότητας θα αποτελέσουν η απαγκίστρωση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και οι λεπτομέρειες που σχετίζονται με αυτή. Αναφορικά με το θέμα αυτό, στην Άγκυρα παρατηρείται κάποια «ανομολήγητη προς το παρόν επιφυλακτικότητα». Η τουρκική πρωτεύουσα από τη μια πλευρά εκφράζει την ικανοποίησή της για τη σταδιακή αυτή αποχώρηση, και από την άλλη ανησυχεί μήπως υπάρξουν τυχόν επικίνδυνες παρενέργειες. 

Αναζητώντας την απάντηση στο πρόβλημα αυτό τόσο στα πολιτικά παρασκήνια, όσο και στα διάφορα κρατικά κλιμάκια, ήρθα αντιμέτωπος με έναν εφιάλτη, ο οποίος λέγεται: «Τα αμερικανικά όπλα να μην μας πλήξουν». Διαβάστε περισσότερα...

Το ΡΚΚ στο χρονοδιάγραμμα του Ιμραλί

Cumhuriyet 
(5/3/2009)

Ο Οτζαλάν δεν μπορούσε να βρει κάποιο καταφύγιο, παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων του ΡΚΚ στο Ιράκ και στην Ευρώπη, και ότι είχε κουραστεί πλέον από τα συνεχή ταξίδια.

Στο μεταξύ, στην Άγκυρα σημειώθηκαν τότε σημαντικές εξελίξεις. Στις 4/2/1999, ο τότε επικεφαλής της ΜΙΤ Ατάσαγκουν είχε τηλεφώνημα από την Πρεσβεία των ΗΠΑ. Η CIA πρότεινε να συλλάβει και να παραδώσει στην Άγκυρα τον Οτζαλάν. Ο ελιγμός αυτός μιας χώρας, που ανέκαθεν υποστήριζε το ΡΚΚ, εξέπληξε τον Ατάσαγκουν, ο οποίος αμέσως ενημέρωσε τον τότε Π/Θ Ετζεβίτ. Η είδηση προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στον Ετζεβίτ και είχε απήχηση στην κορυφή του κράτους. Ο Π/Θ συγκάλεσε σύσκεψη και όλοι κατέληξαν στην άποψη ότι δεν πρέπει να επιτραπεί να χαθεί αυτή η ευκαιρία, διότι η σύλληψη του Οτζαλάν θα αποτελούσε μεγάλο κτύπημα στο ΡΚΚ.

Επιτεύχθηκε συμφωνία με τους Αμερικανούς αρμοδίους, σύμφωνα με την οποία ο αρχηγός του ΡΚΚ θα συλλαμβανόταν και θα παραδινόταν με τον όρο να δικαστεί με δίκαιο τρόπο. Αυτό είχε αποφασιστεί και η υπόθεση, στη συνέχεια, αφέθηκε στο κέντρο που θα προετοίμαζε την επιχείρηση. Όμως, οι Αμερικανοί έδειχναν μεγάλη σχολαστικότητα, θέλοντας να έχουν την πρωτοβουλία στα πάντα. Η ΜΙΤ επέλεξε άνδρες, προκειμένου να συστήσει την ειδική ομάδα για την επιχείρηση. Από ένα σημείο και πέρα, απαγορεύθηκε σε αυτούς να μιλούν ακόμη και με τις οικογένειές τους. Το μόνο που περίμεναν, ήταν η εντολή για την έναρξη της επιχείρησης.

Η κορυφή του κράτους έδειξε μεγάλη προσοχή για την επιχείρηση του αιώνα, έτσι ώστε να μην διαρρεύσει τίποτε. Για την επιχείρηση γνώριζαν μόνο 10 άτομα στην Τουρκία. 

Στο μεταξύ, η CIA ήρθε σε επαφή με την Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών και πήρε πληροφορίες για την πορεία του ταξιδιού. Ο Οτζαλάν επρόκειτο να μεταφερθεί στην Κένυα. Πράγματι, έτσι έγινε. Ο Οτζαλάν με αεροπλάνο, που ενοικίασε η ελληνική μυστική υπηρεσία από την Ελβετία, μεταφέρθηκε στην Κένυα. Εκεί εγκαταστάθηκε στην πρεσβευτική κατοικία. Όταν έφτασε η πληροφορία αυτή, κινητοποιήθηκε η ομάδα που θα πραγματοποιούσε την επιχείρηση από τουρκικής πλευράς. 

Οι έντονες προσπάθειες της CIA ανησύχησαν την Ελλάδα. Όμως, και οι Έλληνες ήθελαν να απαλλαγούν από τον Οτζαλάν. Ο αρχηγός του ΡΚΚ, ο Οτζαλάν, δεν ήθελε να βγει από την πρεσβευτική κατοικία στην Κένυα. Δεν απέδιδαν οι προσπάθειες των εκεί Αρχών. Ο Οτζαλάν επέμενε να του βρουν χώρα, στην οποία θα του δινόταν άσυλο. Όταν αυξήθηκαν οι πιέσεις από τους αρμοδίους της ελληνικής πρεσβείας και τις Αρχές της Κένυας, ο Οτζαλάν και οι συνεργάτες του είπαν ότι θα μπορούσε να μεταβεί στο Άμστερντάμ. Εκείνος νόμιζε ότι θα αποδώσουν οι προσπάθειες των μελών της οργάνωσης στην Ευρώπη. 

Τελικά, ετοιμάστηκαν δύο οχήματα στην Πρεσβεία της Ελλάδας στην Κένυα και εκείνος θεώρησε ότι μαζί με δύο ανθρώπους του θα μετέβαινε στο αεροδρόμιο. Όμως, οι αρμόδιοι στην Κένυα έβαλαν σε διαφορετικά αυτοκίνητα εκείνον και τους ανθρώπους του και έτσι αποσπάστηκε από τους δικούς του. Η τουρκική ομάδα, που θα διενεργούσε την επιχείρηση, προηγουμένως περίμενε στο αεροδρόμιο του Έντεμπε. Λίγο αργότερα, ήρθε ο Οτζαλάν. Οι Κενυάτες από την Ασφάλεια είπαν ότι θα επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για να μεταβιβαστεί στο Άμστερνταμ. Ο Οτζαλάν δεν γνώριζε ότι σε λίγο απέναντί του θα ήταν οι άνδρες της ΜΙΤ. Εκείνη τη στιγμή, έσβησαν τα φώτα. Τότε τον ακινητοποίησαν. Ο ίδιος έπαθε σοκ, νομίζοντας ότι είχε φτάσει το τέλος, και κατάλαβε ότι πέρασε στα χέρια της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας. 

Στη συνέχεια του δημοσιεύματος, γίνεται αναφορά στη γνωστοποίηση της είδησης σχετικά με τη σύλληψη του Οτζαλάν από τον τότε Π/Θ Ετζεβίτ, από τα τουρκικά ΜΜΕ.  Διαβάστε περισσότερα...

Δύο αποφάσεις από το ΕΔΑΔ εναντίον της Τουρκίας

Sabah 
(4/3/2009)

Στη δίκη, που ξεκίνησε μετά την προσφυγή 18 φοιτητών στο ΕΔΑΔ, οι οποίοι το 2002 στο Πανεπιστήμιο Κοτζάτεπε του Αφιόν είχαν ζητήσει ως κατ’ επιλογήν μάθημα την κουρδική, με αποτέλεσμα να τους επιβληθεί ποινή προσωρινής απομάκρυνσης, ελήφθη απόφαση, σύμφωνα με την οποία παραβιάστηκε το δικαίωμα εκπαίδευσης των φοιτητών. 

Στην απόφαση που ελήφθη, χαρακτηρίζεται «άμετρη» η ποινή απομάκρυνσης, που επιβλήθηκε στους φοιτητές, και η Άγκυρα τιμωρήθηκε με καταβολή αποζημίωσης 1.500 Ευρώ στον κάθε φοιτητή. 

Η δεύτερη απόφαση του ΕΔΑΔ ήταν σχετικά με τη δίκη του Ευαγούς Ιδρύματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Τένεδο, για την οποία το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η Άγκυρα παραβίασε το δικαίωμα ιδιοκτησίας του Ευαγούς Ιδρύματος. 

Η Άγκυρα τιμωρήθηκε με καταβολή ποσού ύψους 100.000 Ευρώ στο Ευαγές Ίδρυμα, που έκανε την προσφυγή και, πέραν αυτού, στην καταγραφή του ακινήτου στο όνομα του ενάγοντα. Διαβάστε περισσότερα...

Η πρόταση Μεντβέντεφ για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη

Του Ανδρέα Πενταρά*

Η πρόταση του Ρώσου προέδρου Μεντβέντεφ για τον επανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης, την οποία στη Κύπρο πληροφορηθήκαμε κατά την επίσκεψη στη Μόσχα του προέδρου Χριστόφια το περασμένο Νοέμβριο, φαίνεται ότι δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στους παροικούντες την Ευρώπη και Αμερική Νατοϊκούς συμμάχους. Και ενώ θα ανέμενε κανείς την άμεση αντίδραση τους και ιδιαίτερα των ΗΠΑ , αφού μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, προϋποθέτει αφενός τη διάλυση του ΝΑΤΟ ή τουλάχιστο τη μετεξέλιξή του σε ένα νέο Οργανισμό και δεύτερον τη συμμετοχή στο νέο αυτό οργανισμό της Ρωσίας και ενδεχόμενα κάποιων άλλων κρατών, όχι μόνο δεν εξέφρασαν οποιαδήποτε αρνητική διάθεση απέναντι στη Ρωσική πρόταση, αλλά δύο τουλάχιστον χώρες του ΝΑΤΟ, η Γαλλία και η Ελλάδα χαιρέτισαν κατ αρχήν τη πρόταση Μεντβέντεφ. Κάτι που υποδηλεί ότι πολύ πιθανό να υπήρξαν μυστικές συνομιλίες μεταξύ των δύο μερών προτού ο πρόεδρος της Ρωσίας δημοσιοποιήσει τη πρόταση του. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από τη ζεστή ατμόσφαιρα που επικράτησε μεταξύ των αντιπροέδρων των ΗΠΑ και Ρωσίας Τζο Μπάϊντεν και Σεργκέϊ Ιβανώφ κατά τη συνάντησή τους στα πλαίσια της διάσκεψης ασφάλειας του Μονάχου που πραγματοποιήθηκε στις 6-8 Φεβρουαρίου 2009 όπου αποφασίσθηκε η επανεκκίνηση των σχέσεων ΝΑΤΟ- Ρωσίας ύστερα από τη διακοπή τους λόγω των γεγονότων της Γεωργίας το θέρος του 2007. Λίγες μέρες αργότερα, η Ρωσία συμφώνησε στη διάθεση αεροδιαδρόμων και χερσαίων οδών για τη μεταφορά εφοδίων στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που επιχειρούν στο Αφγανιστάν, ύστερα από τη διακοπή του ανεφοδιασμού μέσω Πακιστάν, ενώ όπως δήλωσε ο υπουργός εξωτερικών κ. Λαβρώφ η Ρωσία εξετάζει και το ενδεχόμενο διάθεσης και μεταφορικών αεροσκαφών για τη περαιτέρω διευκόλυνση του ΝΑΤΟ στο χώρο αυτό.

Δεν μπορεί εξάλλου να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι η Ελληνίδα υπουργός εξωτερικών κ. Μπακογιάννη κατά τη πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, ως προεδρεύουσα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) για το 2009, όχι μόνο συζήτησε με το Ρώσο ομόλογό της κ. Λαβρώφ τη πρόταση για τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη αλλά υποσχέθηκε ότι θα φέρει τη πρόταση για συζήτηση στον ΟΑΣΕ, κάτι πού έπραξε σε επίπεδο κοινοβουλευτικής συνέλευσης του ΟΑΣΕ κατά την 8η χειμερινή σύνοδο της, που έλαβε χώραν στις 19-20 Φεβρουαρίου 2009. Ως γνωστό στον ΟΑΣΕ μετέχουν 56 χώρες μεταξύ των οποίων όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ, όλες οι χώρες της ΕΕ και πολλές άλλες Ευρωπαϊκές και Ασιατικές χώρες. Ουσιαστικά δηλαδή, με πρωτοβουλία μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, της Ελλάδας, η πρόταση Μεντβέντεφ μπήκε για συζήτηση στο κατ εξοχήν αρμόδιο όργανο, τον ΟΑΣΕ, όπου πέραν των χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μετέχει και η Ρωσία.

Όλα τα πιο πάνω αποδεικνύουν ότι η πρόταση Μεντβέντεφ για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρωπαϊκής ηπείρου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ήταν το φρούτο που ωρίμασε ύστερα από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και το πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αλλά κυρίως ύστερα από τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωνα τη παγκόσμια οικονομική κρίση και την ανάγκη για παγκόσμια συνεργασία στην αντιμετώπισή της. Ήταν η ενεργειακή κρίση του χειμώνα που περάσαμε εξ αιτίας των διαφορών Ρωσίας-Ουκρανίας αλλά και των εσωτερικών προβλημάτων σε ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας στο εσωτερικό της Ουκρανίας που κόντεψε να αφήσει τα Ευρωπαϊκά νοικοκυριά χωρίς θέρμανση στη καρδιά του χειμώνα. Ήταν η μεγάλη όξυνση της θαλασσοπειρατίας στον Ινδικό ωκεανό ως μιας νέας μορφής του οργανωμένου εγκλήματος που απειλεί το παγκόσμιο εμπόριο. Ήταν ακόμα οι επιθέσεις στο κυβερνοχώρο αλλά και οι κλιματικές αλλαγές εξ αιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης. Απειλές που δεν έχουν σύνορα και δεν αντιμετωπίζονται στα στενά όρια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ. Απειλές που η αντιμετώπισή τους απαιτεί μια ευρύτατη συνεργασία χωρών που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και τα ίδια οράματα στα πλαίσια πάντοτε του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Σ αυτή την ευρύτατη συνεργασία για διασφάλιση του αγαθού της ασφάλειας, της ειρήνης και σταθερότητας, η Ρωσία, αλλά και οι χώρες του Καυκάσου δεν μπορεί να βρίσκονται εκτός. 

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η έναρξη της συζήτησης της πρότασης Μεντβέντεφ στον ΟΑΣΕ με πρωτοβουλία μιας Νατοϊκής χώρας, της Ελλάδας, δεν μπορεί παρά να στεφθεί από επιτυχία γιατί η πολιτική βούληση των δύο μερών (Ρωσίας-ΝΑΤΟ) θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, παρά το γεγονός ότι ακόμα η πρόταση δεν απασχόλησε το ΝΑΤΟ, κάτι που αναμένεται να συμβεί τον επόμενο μήνα στη σύνοδο κορυφής του Βορειαντλαντικού Συμφώνου. Και ασφαλώς κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που θα υπάρξουν στο μεγαλύτερο εγχείρημα συνεργασίας χωρών από τρεις ηπείρους σε ζητήματα ασφάλειας που μόλις τώρα άρχισε. Με τη βεβαιότητα ότι αυτά θα ξεπερασθούν στην ανάγκη επιδίωξης του κοινού συμφέροντος, ας ελπίσουμε ότι η το νέο ΝΑΤΟ –πιθανό με κάποια άλλη ονομασία- που θα προκύψει από τον επανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης, στο οποίο ασφαλώς θα μετέχει και η Ρωσία αλλά και άλλες χώρες και ασφαλώς η Κύπρος, η οποία υιοθέτησε ήδη δια του προέδρου της τη πρόταση, δεν θα είναι μακριά. 

*Υποστράτηγος ε.α. Διαβάστε περισσότερα...

Η δεύτερη Βάση της Μαύρης Θάλασσας στην Τραπεζούντα

Hürriyet 
(4/3/2009)

Το Αρχηγείο των Ναυτικών Δυνάμεων ανοίγει μια δεύτερη Βάση στη Μαύρη Θάλασσα, στην οποία οι ΗΠΑ πέρασαν πολεμικά πλοία, με την αιτιολογία της ανθρωπιστικής αποστολής στη Γεωργία.

Το Αρχηγείο των Ναυτικών Δυνάμεων αποφάσισε να ανοίξει μια νέα Βάση στην Τραπεζούντα, η οποία θα υπάγεται στο Αρχηγείο της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας. Η ονομασία της νέας Βάσης θα είναι «Αρχηγείο Βάσης Τραπεζούντας» και σε αυτή θα προωθηθούν δυνάμεις από το Αρχηγείο της περιοχής Έρεγλι της Μαύρης Θάλασσας. Στην εν λόγω Βάση θα ελλιμενίζονται μια φρεγάτα, της τάξης Γιαβούζ, και ένα υποβρύχιο, της τάξης Πρεβέζε.

Όταν ένα μέρος της δύναμης μεταφερθεί από το Έρεγλι της Μαύρης Θάλασσας στην Τραπεζούντα, δηλ. 600 χιλιόμετρα ανατολικότερα, η Τουρκία θα μπορεί να παρακολουθεί στενότερα τα προβλήματα στη Γεωργία. Με τη Βάση αυτή, δεν θα πληροφορείται μόνο νωρίτερα τις εξελίξεις, αλλά θα μπορεί να εξοικονομεί και χρόνο όσον αφορά τη βοήθεια, επειδή θα βρίσκεται σε απόσταση 150 χιλιομέτρων από το Μπατούμ. Εάν απαιτηθεί ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γεωργία, η Τουρκία θα είναι σε θέση να ενεργήσει πολύ ευκολότερα και ταχύτερα. 

Στην εν λόγω Βάση, σε πρώτη φάση, θα ανατεθούν καθήκοντα σε έναν στρατιωτικό, σε επίπεδο πλοιάρχου, ο οποίος θα έχει υπό τις διαταγές του 10 – 15 αξιωματικούς, 40 – 50 υπαξιωματικούς και το λιγότερο 100 ναύτες. Το δυναμικό της Βάσης με τον καιρό θα αυξηθεί. 

Το σχέδιο μεταφοράς στη Βάση των Ναυτικών Δυνάμεων, σε αυτή τη φάση, διατηρείται μυστικό. Το Γενικό Επιτελείο, το οποίο επιβεβαίωσε ότι γίνονται σχετικές εργασίες στην Τραπεζούντα, είπε ότι αυτές προς το παρόν σχεδιάζονται σε επίπεδο λογιστικής ενίσχυσης. Η κατασκευή Βάσης θα τεθεί σε εφαρμογή με τους διορισμούς που θα γίνουν το καλοκαίρι. Αρχικά, λοιπόν, θα γίνουν οι ενέργειες όσον αφορά τη λογιστική ενίσχυση, στη συνέχεια θα κατασκευαστεί η Βάση και, ακολούθως, ένα μέρος της δύναμης [από το Έρεγλι] θα προωθηθεί εκεί. Διαβάστε περισσότερα...

Η θανατηφόρα αερομαχία εδώ και έξι χρόνια βρίσκεται στο ΕΔΑΔ

Sabah 
(4/3/2009)

Η οικογένεια του συγκυβερνήτη τουρκικού αεροσκάφους, ο οποίος κατέπεσε στο Αιγαίο μετά από αερομαχία με ελληνικό μαχητικό αεροσκάφος και του οποίου το πτώμα εδώ και 13 χρόνια δεν έχει βρεθεί, εδώ και έξι χρόνια αναμένει την απόφαση του ΕΔΑΔ. 

Ο χαμένος χειριστής Ναΐλ Ερντογάν, τον Οκτώβριο 1996, ανοικτά της νήσου Χίου, είχε εμπλακεί σε αερομαχία με ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος του, ένα τουρκικό F-16, να καταπέσει στη θάλασσα. Ενώ ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, αντισμήναρχος Οσμάν Τσιλεκλί, γλίτωσε, εν τούτοις ο συγκυβερνήτης του, σμηναγός Ναΐλ Ερντογάν, χάθηκε και, παρ` όλες τις προσπάθειες, δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί. Ο πατέρας του μετά από οκτώ μήνες απεβίωσε.

Μετά από χρόνια, μια ελληνική εφημερίδα σε δημοσίευμά της με τίτλο «Εμείς ρίξαμε το τουρκικό αεριωθούμενο» μάλιστα είχε δημοσιεύσει και το αεροσκάφος του Έλληνα κυβερνήτη Θάνου Γρίβα, στην άτρακτο του οποίου, σύμφωνα με τις παραδόσεις, είχε τοποθετηθεί η τουρκική σημαία. 

Κατόπιν αυτού, η οικογένεια του θύματος, η οποία ζει στην Καισάρεια, κατέθεσε αγωγή στο ΕΔΑΔ εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης για ηθική αποζημίωση ύψους 625.000 Ευρώ. Παράλληλα, ζήτησε και 4.000.000 Ευρώ για την ανέλκυση του αεροσκάφους και του σώματος του Ερντογάν. Όμως, εδώ και έξι χρόνια δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα από τη δίκη αυτή.

Ο συνήγορος της οικογένειας, Κελές, ανέφερε ότι έχουν καταθέσει αγωγή στο ΕΔΑΔ και κατά του Έλληνα κυβερνήτη με την κατηγορία του «φόνου».  Διαβάστε περισσότερα...

Η Ε.Ε. έδωσε τα Δωδεκάνησα στην Τουρκία

Hürriyet 
(4/3/2009)

Της Ζεϊνέπ Γκιουρτζανλί, ο χάρτης του Αιγαίου, που ετοίμασε ο εκπρόσωπος της Ε.Ε., προκάλεσε διπλωματική κρίση και η Ελλάδα άφρισε.

Στην Τουρκία σχεδόν όλοι έχουν συνηθίσει με τους χάρτες, οι οποίοι παρουσιάζουν κατά καιρούς τα τουρκικά εδάφη ως εδάφη διαφόρων χωρών. Καμιά φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με χάρτες, οι οποίοι παρουσιάζουν την ανατολική Ανατολία ως Αρμενία και καμιά φορά τη ΝΑ περιοχή της χώρας ως «Κουρδιστάν».

Επί χρόνια, το μεγαλύτερο πρόβλημά μας με τη Συρία ήταν το ότι το Χατάι παρουσιαζόταν εντός των εδαφών της Συρίας. Όμως, αυτό που έγινε τώρα, δεν είχε γίνει ποτέ. 

Τα Δωδεκάνησα, τα οποία μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη της Λωζάνης [sic], παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά εντός των εδαφών της Τουρκίας. Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι ότι ο χάρτης αυτός ετοιμάστηκε από την ίδια την Ε.Ε.. 

Ιδού, λοιπόν, οι λεπτομέρειες του «θέματος του χάρτη», που έγινε αιτία για μεγάλη κρίση εντός της Ε.Ε.. 

Η «κρίση του χάρτη», που μετατράπηκε σχεδόν σε μύθο στα διπλωματικά παρασκήνια της Άγκυρας, βιώθηκε στην καθιερωμένη συνάντηση των πρέσβεων των χωρών-μελών της Ε.Ε., που υπηρετούν στην Άγκυρα.

Οι πρέσβεις της Ε.Ε. στην Άγκυρα συναντώνται σχεδόν κάθε εβδομάδα για να αξιολογήσουν τα συμβαίνοντα στην Τουρκία, να τα σχολιάσουν και να τηρήσουν μια στάση από κοινού. Η συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε στα τέλη του περασμένου μηνός, ξεκίνησε με πολύ μεγάλη «δυσφορία». 

Οι πρέσβεις συζήτησαν για τις δημοτικές εκλογές, για τη συμφωνία Τουρκίας – ΔΝΤ, που έγινε ιστορία του φιδιού, και για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Τουρκία, πρέσβης Πιερίνι, θέλησε να προβεί σε μια ενημέρωση προς τους συναδέλφους του σχετικά με τις εργασίες της Επιτροπής και διένειμε στους Ευρωπαίους πρέσβεις, που συμμετείχαν στη συνάντηση, φάκελο στον οποίο γινόταν αναφορά στα σχέδια της Ε.Ε. για την Τουρκία. 

Ο πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα, Φώτης Ξύδας, που πήρε το φάκελο, από τη μια πλευρά άκουγε την παρουσίαση του Πιερίνι και από την άλλη εξέταζε το περιεχόμενο του φακέλου. 

Ο Έλληνας πρέσβης, που είδε και έναν χάρτη συνημμένο στο φάκελο, ξαφνικά άνοιξε τα μάτια του διάπλατα, διότι στο χάρτη της Τουρκίας, που ετοιμάστηκε με σκοπό να εξηγηθούν τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία, τα Δωδεκάνησα παρουσιάζονταν εντός των συνόρων της Τουρκίας. 

Ενώ ο Πιερίνι συνέχιζε την παρουσίασή του, ο πρέσβης της Ελλάδας ξαφνικά είπε «ένα λεπτό» και διέκοψε τον Πιερίνι λέγοντας: «Μας δώσατε ένα χάρτη, που επισυνάψατε στο φάκελο, και στο χάρτη αυτό όλα τα νησιά στο Αιγαίο παρουσιάζονται με το ίδιο χρώμα που έχει και η Τουρκία».

Ο Ξύδας σήκωσε το χάρτη, έδειξε με το δάκτυλό του τη Λέσβο και πρόσθεσε: «Εγώ γεννήθηκα σε αυτό το νησί, το οποίο εσείς παρουσιάζετε εντός των τουρκικών εδαφών. Όμως, εγώ δεν νομίζω ότι είμαι Τούρκος πολίτης…».

Μετά τη στάση αυτή του πρέσβη της Ελλάδας, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Πιερίνι ζήτησε από τους συναδέλφους του πίσω τους φακέλους. Ζήτησε συγνώμη, αφαίρεσε τους χάρτες από τους φακέλους και, στη συνέχεια, τους έδωσε πίσω. 

Όμως, ο Έλληνας πρέσβης δεν επέστρεψε παρά την επιμονή του Πιερίνι το φάκελο με το χάρτη, που του δόθηκε αρχικά, και λέγοντας «κάποια μέρα ίσως να χρειαστεί», τον έβαλε στην τσάντα του. 

Τώρα, όλες οι συζητήσεις μεταξύ των πρέσβεων της Ε.Ε. περιστρέφονται στο τι θα κάνει ο πρέσβης της Ελλάδας το χάρτη, τον οποίο κράτησε. 

Εάν τις προσεχείς ημέρες επικρατήσει στις Βρυξέλλες «θύελλα διαμαρτυρίας» μεταξύ της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με το θέμα, να μην εκπλαγείτε. Διαβάστε περισσότερα...

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)


ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»


Πέμπτη, 5 Μαρτίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


«Διεθνής Οικονομική Κρίση και Επιπτώσεις στην Κυπριακή Οικονομία » 



Καλεσμένος 

Μιχάλης Σαρρής, τέως Υπουργός Οικονομικών

Παρέμβαση: Θεόδωρος Πελαγίδης, Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς



Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ερντογάν προσδιόρισε νέα στρατηγική για την Ε.Ε

Hürriyet 
(3/3/2009)

Του Mehmet Ali Birand 

Ο Π/Θ Ερντογάν προγραμματίζει, μετά τη διεξαγωγή των δημοτικών εκλογών, να θέσει και πάλι στην ημερήσια διάταξή του το θέμα της Ε.Ε.. Στοχεύει, επίσης, να ενεργοποιήσει και τα σχέδιά του για την πραγματοποίηση αλλαγών στο Σύνταγμα. Ο Ερντογάν, όσον αφορά την πορεία που οδηγεί προς την Ε.Ε., σκοπεύει να επιταχύνει τις διαπραγματεύσεις, αξιοποιώντας τις εξελίξεις που θα εξασφαλισθούν σε δύο άλλους τομείς. Ένας εξ αυτών είναι η ενέργεια και ο άλλος η ενεργός θέση της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή.

Το σχέδιο Nabucco αύξησε μονομιάς τη σημασία της Τουρκίας στην Ε.Ε., της οποίας μια από τις προτεραιότητες είναι η εξασφάλιση του φυσικού αερίου από διαφορετικές πηγές, ώστε να μην είναι καταδικασμένες οι χώρες της Ε.Ε. να εξαρτώνται από τη Ρωσία. Η διένεξη μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας, αλλά και η στάση την οποία τηρεί η Μόσχα, φοβίζουν την Ε.Ε.. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο το σχέδιο Nabucco επανήλθε ξαφνικά στο προσκήνιο. 

Η υλοποίηση του σχεδίου Nabucco εξαρτάται από μια συμφωνία με την Τουρκία. Πάντως, τα παζαρέματα πάνω στο θέμα αυτό συνεχίζονται. 

Ο άλλος παράγοντας είναι ο ρόλος, που διαδραματίζει η Τουρκία στη Μέση Ανατολή. Με επικεφαλής τη Γαλλία, οι χώρες της Ε.Ε. ανακάλυψαν το βάρος που έχει η Άγκυρα στις σχέσεις με το Ιράν, τη Συρία, τη Χαμάς και τη Χεζμπολλάχ. Τα βλέμματα, τώρα, στρέφονται πολύ συχνά προς την τουρκική πρωτεύουσα. 

Ο Π/Θ Ερντογάν υπολογίζει ότι, εάν εξασφαλιστεί πρόοδος στα δύο αυτά θέματα, θα επιταχυνθεί παράλληλα και η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας. Εγώ, όμως, – σημειώνει ο αρθρογράφος – δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το αποτέλεσμα της αξιολόγησης αυτής. Ωστόσο, δεν θέλω να αποθαρρύνω τον Τούρκο Π/Θ, διότι ίσως γνωρίζει κάτι περισσότερο.

Στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό της Τουρκίας, που χαρακτηρίζεται από μια ενδιαφέρουσα κινητικότητα, μέχρι τη διεξαγωγή των δημοτικών εκλογών δεν αναμένεται κάτι το αξιόλογο. Για το λόγο αυτό, η κατάσταση δεν είναι διόλου ευχάριστη.

Ο Eğemen Bağış ζητεί από την τσεχική προεδρία το άνοιγμα τριών κεφαλαίων και όχι δύο. Το δηλώνει ευθαρσώς αναμένοντας μια καλή χειρονομία από την Ε.Ε.. Όμως, ακόμη και το άνοιγμα έστω και δύο κεφαλαίων βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Ο λόγος είναι ότι η τσεχική προεδρία λήγει τον Ιούνιο και στο εσωτερικό της Τουρκίας δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθεί ούτε καν τα αναγκαία βήματα όσον αφορά το θέμα των «κριτηρίων ανοίγματος» των κεφαλαίων, που πρόκειται να ανοίξουν. 

Η αναμονή των εκλογών του Μαρτίου σημαίνει ότι οι τεχνικές προετοιμασίες στην Τουρκία θα καθυστερήσουν ακόμη περισσότερο. Και αν ακόμη αρχίσουν τον Απρίλιο, εκείνο το οποίο φαίνεται είναι ότι πολύ δύσκολα θα προφθάσουν να ολοκληρωθούν μέχρι τον Ιούνιο. 

Έτσι θα έχει λήξει και τσεχική προεδρία χωρίς το άνοιγμα κανενός κεφαλαίου. Διαβάστε περισσότερα...

Η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία και ο Άτλαντας των γλωσσών της UNESCO

Του Φάνη Μαλκίδη

Μετά την οθωμανική κατάκτηση του Εύξεινου Πόντου, ακολούθησε και ο βίαιος εξισλαμισμός των Ελλήνων. Οι πρώτοι εξισλαμισμοί ελληνικών πληθυσμών του Πόντου σημειώνονται στην περιοχή του Όφεως, ακολουθούν οι περιοχές των Σουρμένων, Αργυρούπολης, Τόνιας και άλλες. Ωστόσο ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων διατήρησαν τη γλώσσα τους, την ποντιακή διάλεκτο και εν μέρει χριστιανική θρησκεία τους κρυφά. Το Φεβρουάριο του 1856 υπό την πίεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο Σουλτάνος υπέγραψε το Χάτι-Χουμαγιούν, με το οποίο κάθε Οθωμανός υπήκοος ήταν ελεύθερος να αλλάξει θρησκεία χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Ωστόσο οι εξελίξεις με την άνοδο των Νεότουρκων και την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν επέτρεψαν διάσωση της γλώσσας, όπως θα έπρεπε καθώς και την μεταστροφή στην αρχική θρησκεία. Σύντομα το νεοτουρκικό κίνημα καθώς και το κεμαλικό οργάνωσε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου καθώς και τη γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης και της Μικράς Ασίας (Ιωνίας), που στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ο διωγμός του μεγαλύτερου μέρους των ελληνόφωνων του Πόντου ολοκληρώθηκε το 1924 και στον Πόντο έμειναν μόνο οι μουσουλμάνοι Έλληνόφωνοι, αφού η ανταλλαγή των πληθυσμών η οποία ακολούθησε τις διώξεις έγινε με βάση το θρήσκευμα. Η διάλεκτος των Ελλήνων του Πόντου, η οποία συντηρείται μέχρι σήμερα παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν από την Τουρκία, είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνικές διαλέκτους η οποία προέρχεται από τα ελληνιστικά χρόνια, με πλήθος λέξεων προέλευσης από την Ομηρική περίοδο. Σήμερα η ποντιακή διάλεκτος εξακολουθεί να μιλιέται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας όπου κατέφυγαν οι Πόντιοι μετά το διωγμό, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, όπου οι Πόντιοι έφυγαν σαν μετανάστες και φυσικά στην Τουρκία όπου ζουν συμπαγείς ποντιακοί πληθυσμοί. (Ο Ομέρ Ασάν συγγραφέας του βιβλίου ο Πολιτισμός του Πόντου αναφέρεται σε 300.000 Ποντιόφωνους). 

Η πρόσφατη δημοσίευση, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των γλωσσών, από την UNESCO (Η εκπαιδευτική επιστημονική και πολιτιστική οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών) του ψηφιακού διαδραστικού Άτλαντα των γλωσσών του πλανήτη σε κίνδυνο (www.unesco.org/culture/ich/index.php?pg=00206), δημιουργεί νέα δεδομένα για την ποντιακή διάλεκτο. Ο Άτλαντας των παγκόσμιων γλωσσών σε κίνδυνο απαριθμεί 18 γλώσσες στην Τουρκία που αντιμετωπίζουν την εξαφάνιση, όπου μεταξύ των άλλων συμπεριλαμβάνεται η ποντιακή διάλεκτος στον κατάλογο των γλωσσών που κινδυνεύουν. Στη μελέτη της UNESCO , ο βαθμός στον οποίο μια γλώσσα αντιμετώπισε την εξάλειψη τέθηκε σε 5 κατηγορίες: • επισφαλής • σίγουρα σε κίνδυνο • σοβαρά σε κίνδυνο 
• αυστηρά σε κίνδυνο • εξαφανισμένη. 

Η UNESCO αναφέρει σχετικά ότι «Οι γλώσσες είναι εργαλεία αρχής της ανθρωπότητας για την έκφραση των ιδεών, των συγκινήσεων, της γνώσης, των μνημών. Οι γλώσσες είναι επίσης αρχικοί φορείς των πολιτιστικών εκφράσεων και της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, ουσιαστικοί στην ταυτότητα των ατόμων και των ομάδων. Η προστασία των διακυβευμένων γλωσσών είναι έτσι ένας κρίσιμος στόχος να διατηρήσει την πολιτιστική ποικιλομορφία παγκοσμίως».  
Η Τουρκία όμως αντιδρά στην προσπάθεια διατήρησης της γλώσσας και ανάκτησης της ιδιαίτερης ταυτότητας των Ποντιόφωνων. Οι προσπάθειες εκ μέρους των νέων κυρίως Ποντίων να εκφράσουν με λόγια ή με γραπτά κείμενα την ποντιακή τους διάλεκτο, την ιστορία, την πολιτιστική ταυτότητα αυτού του λαού, βρίσκουν απέναντί τους την Τουρκία. 
Στο άρθρο 42 του τουρκικού Συντάγματος αναφέρονται σχετικά τα εξής: «Καμία γλώσσα εκτός από τον Τούρκο δεν θα διδαχθεί ως μητρική γλώσσα στους τουρκικούς πολίτες σε οποιαδήποτε ιδρύματα της κατάρτισης ή της εκπαίδευσης. Οι ξένες γλώσσες που διδάσκονται στα ιδρύματα της κατάρτισης και της εκπαίδευσης και των κανόνων να ακολουθηθούν από τα σχολεία που διευθύνουν την κατάρτιση και την εκπαίδευση σε μια ξένη γλώσσα θα καθοριστούν από το νόμο». Από την άλλη πλευρά το δίκτυο για την εκπαίδευση και τα ακαδημαϊκά δικαιώματα δηλώνει ότι ενώ το άρθρο 42 άλλαξε τις 9 Αυγούστου 2002 για να επιτρέψει τη «εκμάθηση των διαφορετικών γλωσσών και των διαλέκτων που χρησιμοποιήθηκαν παραδοσιακά από τους Τούρκους πολίτες στις καθημερινή τους ζωή, αυτό το δικαίωμα υπόκειται στους πολυάριθμους περιορισμούς, αφού η εκπαίδευση μητρικών γλωσσών στην Τουρκία είναι περιορισμένη και θεωρείται ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας». 
 Τους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης των εξισλαμισμένων Ποντίων που μιλούν σήμερα την ποντιακή διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας και ζουν σήμερα στην Τουρκία, έχει καταγγείλει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και προς τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) το 2002, η μη κυβερνητική οργάνωση «Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών», με γραπτή έκθεσή της. Επίσης προφορική παρέμβαση στην 58η συνεδρίαση το 2002 της επιτροπής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε για το ίδιο θέμα και από η μη κυβερνητική οργάνωση «MRAP - Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό - για τη φιλία ανάμεσα στους λαούς». Η μη κυβερνητική οργάνωση περιγράφοντας αυτή την κατάσταση, επιθυμούσε να επιμείνει στην ανυπαρξία ελευθερίας έκφρασης των Ποντίων, στη σημερινή Τουρκία, ενώ η αναφορά έγινε και στη πληροφόρηση για τις συνθήκες ζωής αυτού του λαού, αφού διεθνής κοινότητα οφείλει να γνωρίζει αυτή την κατάσταση. Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε στην αναφορά της μη ανωτέρω κυβερνητικής οργάνωσης, οι παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση της άρσης της διάκρισης εναντίον αυτού του λαού, αποτελούν ένα βήμα προς τη διαφύλαξη ενός ζώντος πολιτισμού, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα.

Η δημοσίευση του Άτλαντα της UNESCO αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη για την Ποντιακή διάλεκτο, αφού για πρώτη φορά γίνεται αναφορά σ’ αυτήν από όργανο του ΟΗΕ. Μάλιστα η αναφορά αυτή συμπίπτει με την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια για διατήρηση της διαλέκτου και ανάκτησης της ταυτότητας ενός πληθυσμού, που βιώνει την τρομοκρατία και τις διώξεις και κάνει καθημερινές εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής του.   Διαβάστε περισσότερα...

Οι σχέσεις ΝΑΤΟ – Ρωσίας

Του Ανδρέα Πενταρά*


Στη δίνη της αντιπαράθεσης των δύο σχολών σκέψης που διαμορφώθηκαν το τελευταίο καιρό με αφορμή τη συμμετοχή ή όχι της Κύπρου στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και των επιχειρημάτων που προβάλλονται εκατέρωθεν, οι δύο πλευρές ενέπλεξαν και τις σχέσεις της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ. Οι μεν για να υποστηρίξουν ότι η για σαράντα χρόνια ηγέτιδα δύναμη του αντινατοϊκού πόλου, σήμερα είναι μέλος του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη, οι δε, για να πούν ότι αυτή η συμμετοχή έγινε από τον τ. πρόεδρο Γιέλτσιν, ο οποίος ήταν προσδεδεμένος στο άρμα της Δύσης ενώ σήμερα οι σχέση της Ρωσίας με το Συνεταιρισμό είναι αδρανής. Ποιά είναι όμως η πραγματικότητα γύρω από τις σχέσεις της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ;

Η Ρωσία όπως είναι γνωστό είναι ένα από τα πρώτα μέλη που συμμετείχε στο πρόγραμμα του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη. Και όχι μόνο. Η Ρωσία συμμετείχε ενεργά στις συνομιλίες που προηγήθησαν της υπογραφής του προγράμματος αυτού, σκοπός του οποίου ήταν η παροχή συνδρομής εκ μέρους του ΝΑΤΟ προς τις πρώην κομμουνιστικές χώρες οι οποίες εξ αιτίας της μετάβασης από το ένα καθεστώς στο άλλο, αντιμετώπιζαν προβλήματα πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής αστάθειας, τα οποία με τη σειρά τους γεννούσαν εθνοτικές συγκρούσεις, λαθρομετανάσευση, τρομοκρατία, εγκληματικότητα, διακίνηση πυρηνικών υλικών κλπ. Αργότερα βέβαια στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη εντάχθηκαν και μη Νατοϊκές Ευρωπαϊκές χώρες, εξ αιτίας των πολλαπλών οφελημάτων που θα μπορούσαν να αντλήσουν από το φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα.

Όμως η συνεργασία Ρωσίας –ΝΑΤΟ δεν έμεινε εδώ. Είναι γνωστό ότι καθόλη τη δεκαετία του 90 στη πολιτική και πνευματική ελίτ της Ρωσίας αναπτύχθηκε μια έντονη συζήτηση αν θα έπρεπε η Ρωσία να καταστεί πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ ή να παραμείνει σε μια ειδική σχέση με αυτό. Τελικά επικράτησε η δεύτερη άποψη και έτσι πέραν του γεγονότος ότι το 1994 κατέστη μέλος του προγράμματος του ΝΑΤΟ για το Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, το 1997 ΝΑΤΟ και Ρωσία υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας στο στρατιωτικό τομέα και με βάση αυτή, δημιουργήθηκε ένα μόνιμο Συμβούλιο το οποίο λειτουργούσε σε συνεχή βάση στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Το Συμβούλιο αυτό αντικαταστάθηκε από το Κοινό Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας (ΝRC) το 2002, ύστερα από τη συνάντηση κορυφής μεταξύ των προέδρων Μπούς και Πούτιν σε ναυτική βάση έξω από τη Ρώμη το Φεβρουάριο του 2002. Στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας πολυμελής αντιπροσωπεία της Ρωσίας αποτελούμενη από 40 περίπου στρατιωτικούς και διπλωμάτες, με επικεφαλής πρέσβυ, εδρεύει στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες ενώ αντίστοιχη αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ σε μικρότερο αριθμό, εδρεύει στο Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας. Το κοινό αυτό συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας, κατήρτησε ένα αριθμό προγραμμάτων πάνω στα οποία εργάζεται, το κυριότερο από τα οποία είναι η διαλειτουργικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων των δύο μερών, έτσι ώστε να μπορούν να συνεργάζονται στα πλαίσια των κοινών επιχειρήσεων που θα αναλαμβάνουν. Όπως είναι γνωστό, στο παρελθόν Ρωσικά στρατεύματα ενήργησαν κάτω από τη διοίκηση του ΝΑΤΟ στο Κόσσοβο. Στα πλαίσια λειτουργίας του Κοινού αυτού Συμβουλίου, οι Ρώσοι αντιππρόσωποι μετέχουν σε όλες ανεξαίρετα τις συσκέψεις του ΝΑΤΟ με δικαίωμα λόγου και άποψης σε όλες τις αποφάσεις. Δεν έχουν μόνο ένα δικαίωμα, αυτό του βέτο.

Βέβαια, οφείλουμε να πούμε ότι κατά καιρούς αναφύονται προβλήματα μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας όπως στο θέμα της Τσετσενίας, του Κοσόβου, της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και τελευταία το ζήτημα της Οσετίας και Απχαζίας το οποίο έγινε και αιτία προσωρινής διακοπής των σχέσεων των δύο μερών. Όμως η ύπαρξη προβλημάτων όχι μόνο μεταξύ δύο μεγάλων οργανισμών όπως είναι το ΝΑΤΟ και η Ρωσία, αλλά και εντός του ίδιου του ΝΑΤΟ όπως οι διαφορές Ελλάδας -Τουρκίας, πάντοτε θα υπάρχουν γιατί υπάρχουν τα επί μέρους Εθνικά συμφέροντα τα οποία εν πολλοίς δεν συμπίπτουν. Αυτές οι διαφορές όμως επιλύονται μέσα από το διάλογο και ο διάλογος είναι αποδοτικός όταν είσαι μέσα στο σύστημα και όχι εκτός. Ήδη στη πρόσφατη διάσκεψη για την ασφάλεια που έγινε στο Μόναχο, οι αντιπρόεδροι των ΗΠΑ και Ρωσίας Τζο Μπάϊντεν και Σεργκέι Ιβανώφ διακήρυξαν την ΄΄επανεκκίνηση΄΄ των σχέσεων ΝΑΤΟ –Ρωσίας. Αμέσως μετά υπογράφηκε συμφωνία με το ΝΑΤΟ για χρησιμοποίηση του Ρωσικού εναέριου χώρου αλλά και χερσαίων διαδρόμων για τη μεταφορά εφοδίων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, ύστερα από τα προβλήματα που παρουσιάσθηκαν στον ανεφοδιασμό μέσω Πακιστάν. Η Ρωσία μάλιστα μελετά και το ενδεχόμενο διάθεσης μεταφορικών αεροσκαφών στο ΝΑΤΟ για τη διευκόλυνση του ανεφοδιασμού των δυνάμεων που επιχειρούν στο Αφγανιστάν.

Η στρατηγική της Ρωσίας αναφορικά με τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ αποτυπώνεται με σαφήνεια σε συνέντευξη που έδωσε ο πρώτος Ρώσος πρέσβυς στο ΝΑΤΟ και μέλος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας στρατηγός Totskiy, το Φθινόπωρο του 2003. ΄΄Το ΝΑΤΟ και η Ρωσία –τόνισε ο πρέσβυς- ανέλαβαν μια σοβαρή δέσμευση για το μέλλον της Ευρώπης.Και όσον αφορά την αποστολή αυτή, δεν έχει σημασία το κατά πόσο θα γίνουμε μέλη της Συμμαχίας ή θα εργασθούμε πάνω σε μια άλλη βάση΄΄.

Αυτά για όσους λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων και μικροκομματικών συμφερόντων υποτιμούν ή και μηδενίζουν τη σχέση ΝΑΤΟ-Ρωσίας.

* Υποστράτηγος ε.α.  Διαβάστε περισσότερα...

Η κατακρήμνιση της Βρετανικής οικονομίας

Των Thomas Hüetlin και Mathieu von Rohr
DER SPIEGEL

Ο Φεβρουάριος στη Μεγάλη Βρετανία δεν είναι μόνο μουντός, αλλά ένας ακόμη μήνας κατά τον οποίον η οικονομία συρρικνώθηκε περαιτέρω, η στερλίνα συνέχισε να διολισθαίνει και η ανεργία να αυξάνεται. Μπορεί ο Υπουργός Ετ Μπόλς να έκανε λόγο για την χειρότερη ύφεση των τελευταίων 100 χρόνων, και οι επικεφαλής των μεγαλύτερων τραπεζών να απολογήθηκαν δημοσίως, εντούτοις οι Βρετανοί συνεχίζουν να διερωτώνται πως αφέθηκαν τα πράγματα να φθάσουν εδώ.

Ο Ας Αχτιάρ, υπάλληλος σε γραφείο εξευρέσεως εργασίας στο Μπέρμιγχαμ, θέλει να δει έστω και έναν να πληρώνει, ενώ ο τραπεζίτης Ντέιβιτ Λ., που φοβάται ότι θα χάσει την δουλειά του αν δημοσιευθεί και το επίθετο του, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αγοράσει όπλο ώστε να προστατεύσει την οικογένεια του.

Φθίνουσα πορεία
Η κατάσταση στη Βρετανία είναι ζοφερή. Η πάλαι ποτέ ανθηρή οικονομία της Ευρώπης, βρίσκεται στην τελευταία θέση από όλες τις οικονομίες των Ευρωπαϊκών κρατών. Η ανεργία αυξάνεται με διπλάσιο ρυθμό από τον μέσο όρο, ενώ δύο εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι, αριθμός που ενδέχεται να φθάσει τα τρία εκατομμύρια μέχρι το τέλος του έτους. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το 2009, η Βρετανική οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 2,8% - το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα στα επτά πλέον βιομηχανικά κράτη.

Η ειρωνεία έγκειται στο ότι για 16 χρόνια, όλα έδειχναν πως η Μεγάλη Βρετανία ήταν στο σωστό δρόμο. Οι μεταρρυθμίσεις των κυβερνήσεων Θάτσερ και Μπλέαρ, κατέστησαν τους Βρετανούς κοινωνούς μιας οικονομικής άνοιξης, ενώ η οικονομία, καθοδηγούμενη από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, είχε διεθνοποιηθεί.

Το πλήγμα που υπέστη η Βρετανία είναι καίριο, ακριβώς επειδή βρισκόταν στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης. Εκείνο που πριν από 18 μήνες ταλάνιζε το Λονδίνο και άλλες πόλεις, σήμερα, έχει επεκταθεί σε ολόκληρη την χώρα. Άρχισε όταν έσκασε η φούσκα στον κτηματομεσιτικό τομέα, τόσο για τις ιδιωτικές όσο και τις εμπορικές αναπτύξεις. Την ίδια περίοδο κατέρρευσε και ο τραπεζικός επενδυτικός τομέας. Από το τέταρτο τετράμηνο του 2008 η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, η κατανάλωση και η βιομηχανική παραγωγή παραπαίουν, ενώ η αξία της λίρας αντιστοιχεί πλέον με το ευρώ.

Ο Αχτιάρ, είναι από τους ελάχιστους ο οποίος εργάζεται υπερωριακά, ακόμη και το Σάββατο. Στέκεται στην είσοδο του Jobcentre Plus, της υπηρεσίας εξεύρεσης εργασίας που ιδρύθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό Τόνι Μπλέαρ στο προάστιο Γουόσγουτ Χιθ, και αναμένει τους πελάτες του, τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο κατασκευής μικρών φορτηγών LDV, που τερμάτισε τις εργασίες του στα μέσα Δεκεμβρίου.

«Μπορείς να διαγνώσεις την απόγνωση στα μάτια τους» λέει ο Αχτιάρ, προσθέτοντας ότι «αντιλαμβάνονται πως τα πράγματα άλλαξαν και ότι δεν θα βρουν σύντομα άλλη δουλειά». Η ανεργία στα δυτικά Μίτλαντς, έδρα της κατ’ όνομα πλέον Βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, αυξάνεται δραματικά. Τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο του 2008 έφθασε στο 20%, ενώ κανένα πλέον εργοστάσιο της Άστον Μάρτιν, της Τζάγκουαρ, της Λαντ Ρόβερ ή της Χόντα, δεν λειτουργεί στο μέγιστο της δυναμικότητας του. Χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν περικοπεί, ενώ όσοι απέμειναν απασχολούνται με μειωμένο ωράριο ή έχουν σταλεί σε αναγκαστική άδεια.

Το Βρετανικό κράτος πρόνοιας, θύμα και αυτό των συνεχών μεταρρυθμίσεων, παρέχει περίπου £60 την εβδομάδα επίδομα σε όσους απολύονται. Ως αποτέλεσμα, οι άνεργοι αναγκάζονται συχνά να εγκαταλείπουν τα διαμερίσματα ή τα σπίτια τους, αφού δεν μπορούν να καταβάλουν τις δόσεις. Υπολογίζεται ότι κάθε 7 λεπτά, ένας Βρετανός χάνει το σπίτι του.

Ο Αχτιάρ είναι εξοργισμένος. «Οι υπεύθυνοι τραπεζίτες, όχι μόνο εξασφάλισαν την κρατικοποίηση των εταιρειών τους, αλλά έλαβαν και ως επίδομα εκατομμύρια στερλίνες. Κάποιος θα πρέπει πλέον να αναλάβει την ευθύνη και να πληρώσει». Ωστόσο κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός.

Συνθήκες πανικού
Στο Μέιφεαρ του Λονδίνου, σε μια άθλια πιτσαρία, συνωστίζονται εδώ και μήνες τραπεζίτες. Tα Blackberries βρίσκονται πάντοτε δίπλα τους, απομεινάρια τις πάλαι ποτέ παντοκρατορίας τους. Με μία όμως ειδοποιό διαφορά: οι συζητήσεις τους, άλλοτε έντονες και προσποιητές, είναι πλέον ψιθυριστές.

Ο Ντέιβιτ Λ. μιλά σιγά, ακόμη και όταν ζητά ένα ποτήρι νερό για να συνοδεύσει την πίτσα του. Εξακολουθεί να διατηρεί την δουλειά του, επειδή το Καλοκαίρι του 2007, όταν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα άρχισε να σείεται, διέσωσε για λογαριασμό των πελατών του £200 εκατομμύρια στερλίνες. Ωστόσο σήμερα, ο φόβος έχει καταβάλει την τράπεζα του Ντέιβιτ, αφού ένα 20% των συναδέλφων του έχουν απολυθεί. Αν η κατάσταση συνεχιστεί, τότε εκτιμά ότι ένα πρόσθετο ποσοστό 30% ενδεχομένως να μείνουν πολύ σύντομα άνεργοι. «Όταν αυτό συμβεί, θα είμαι και εγώ ένας εξ αυτών», προσθέτει. 10 χρόνια στον χρηματοπιστωτικό τομέα του απέφεραν αρκετά χρήματα, ένα σπίτι στο πολυτελές Κένσιγκτον, 4 παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία και μία σύζυγο που αρέσκεται στις πολυτέλειες. 

Τον τελευταίο καιρό, ο Ντέιβιτ Λ. ζει σε συνθήκες πανικού. Τρομάζει μπροστά σε ένα μέλλον με ανθρώπους φτωχούς και θυμωμένους, οι οποίοι θα μπορούσαν να εισβάλουν ακόμη και στο ίδιο του το σπίτι. Είναι γι’ αυτό που έχει φθάσει στο σημείο να σκέφτεται πλέον διάφορους τρόπους ώστε να προστατεύσει την οικογένεια του.

The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...