Επιστημονικό-ενημερωτικό ιστολόγιο με βαρύτητα σε θέματα γεωπολιτικής,εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων. geopoliticsgr@gmail.com
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Γιατί το Βυζάντιο
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Γιατί το Βυζάντιο
Ελληνικά Γράμματα, 2009
Το «Γιατί το Βυζάντιο», το καινούργιο βιβλίο της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, γραμμένο απευθείας στα ελληνικά, αποτελεί ένα απόσταγμα σχεδόν βιωματικό, από την πολύχρονη διδασκαλία της διαπρεπούς βυζαντινολόγου στη Σορβόννη. Απευθύνεται στο ευρύ κοινό και ειδικά σε εκείνους που τους απασχολεί το ζήτημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας.
«Το πόνημα αυτό», αναφέρει η ίδια, «απευθύνεται σε όσους από τους Νεοέλληνες ταλανίζονται με το πρόβλημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας και στους ξένους (κυρίως τους Δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς βλαστούς τους) που αρκούνται στην επιλεκτική γνώση του παρελθόντος τους, άσχετα από κάθε ιστορική πραγματικότητα και με μόνο μέλημα τη δικαίωση μιας σύγχρονης πολιτικής προσέγγισης, που υπαγορεύουν συμφέροντα και ενδιαφέροντα, ξένα συχνά από την ιστορία και το αντικείμενό της».
Αναλύονται οι σχέσεις της πολιτείας με την εκκλησία (αυτοκράτορα και πατριάρχη), του κέντρου με την περιφέρεια (Κωνσταντινούπολης και επαρχιών), του Βυζαντίου με τους πολυποίκιλους γείτονές του, φίλους, συμμάχους ή εχθρούς. Οι συνοριακές συρρικνώσεις, οι δογματικές διαμάχες, οι στρατιωτικοπολιτικές αντιπαλότητες και οι άνισες κοινωνικές διαβαθμίσεις που ρύθμιζαν την καθεστηκυία τάξη εξηγούν τη δυσκολία της βυζαντινής κοινωνίας αλλά και της πολιτικής να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.
Η πτώση της αυτοκρατορίας πρώτα στα χέρια των Σταυροφόρων (1204) και τελικά στους Οθωμανούς (1453) προλογίζουν την χαλεπότητα της μετέπειτα εποχής που θεμέλιό της ωστόσο μένει η πολύχρονη βυζαντινή εμπειρία: θρησκευτική, ιδεολογική και βιωματική. Απόηχός της ως τις μέρες μας μπορεί να θεωρηθεί η αμφίσημη σχέση των Νεοελλήνων με τη Δύση και με την Ανατολή, πρόβλημα της νεοελληνικής ταυτότητας.
Διαβάστε περισσότερα...
Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ
του Ανδρέα Πενταρά*
Όλοι οι μεγάλοι Ευρωπαίοι οραματιστές οι οποίοι πρώτοι συνέλαβαν την ιδέα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως ο Ζαν Μονέ, ο Σουμάν, ο Αντενάουερ, ο Σπάακ, ο Σπινέλλι και άλλοι, προκειμένου να προχωρήσουν στην υλοποίηση του οράματος μιας Ενωμένης Ευρώπης, εκείνο που πρώτα σκέφθηκαν να πράξουν, ήταν η δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, μέσα στο οποίο θα έκτιζαν το οικοδόμημα αυτό.
Γι αυτό, ο πρώτος οργανισμός τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες έκτισαν στην Ευρώπη, αμέσως μετά το πόλεμο και συγκεκριμένα το 1948, ήταν η ΔυτικοευρωπαΪκή Ένωση (ΔΕΕ). Ένας καθαρά αμυντικός οργανισμός, ο οποίος στο άρθρο 5 του καταστατικού του προέβλεπε την αμοιβαία αρωγή των μελών της Ένωσης εναντίον εξωτερικής επίθεσης. Βέβαια, η τύχη του συλλογικού αυτού συστήματος ασφάλειας είναι λίγο πολύ γνωστή. Μετά την ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949 και την ανάληψη της ευθύνης της άμυνας της Ευρώπης από αυτό, η ΔΕΕ έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στην Ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια, περιοριζόμενη σε ειρηνευτικές αποστολές, μέχρι το 1999 οπότε οι αρμοδιότητές της απορροφήθηκαν από την ΕΕ.
Αλλά και αργότερα ακόμα, όταν ιδρύθηκε το 1952 ο πρόγονος της σημερινής ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Χάλυβα και Άνθρακα, μπορεί ο οργανισμός αυτός να φαινόταν σαν μια εμπορική και οικονομική ένωση, στη πραγματικότητα όμως εμπεριείχε την αμυντική διάσταση, αφού η από κοινού διαχείριση των πρώτων υλών (χάλυβα και άνθρακα), αναγκαίων για τη διεξαγωγή του πολέμου από τους πρώην αντιπάλους στην Ευρώπη, διασφάλιζε την αποφυγή του πολέμου, άρα την επικράτηση της ειρήνης.
Ακόμα και αργότερα, το 1957, όταν η Ένωση Χάλυβα και Άνθρακα μετατρέπεται σε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), ταυτόχρονα ιδρύεται και η Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα σε μια προσπάθεια των Ευρωπαίων ηγετών να δημιουργήσουν μια πιο στέρεη βάση ασφάλειας στην Ευρώπη πέραν εκείνης του ΝΑΤΟ. Η τύχη βέβαια και της προσπάθειας αυτής δεν ήταν η αναμενόμενη, αφού η Γαλλική εθνοσυνέλευση δεν επικύρωσε την ίδρυση του νέου οργανισμού, με το φόβο του επανεξοπλισμού της Γερμανίας.
Και φθάνουμε στο Μάαστριχτ το 1993, όπου η ΕΟΚ γίνεται ΕΕ και δημιουργείται ο δεύτερος πυλώνας, αυτός της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) με σκοπό τη δημιουργία συνθηκών ασφάλειας της ΕΕ και αργότερα και συνθηκών άμυνας. Στη δε συνθήκη της Λισαβόνας περιλαμβάνεται η ρήτρα αμοιβαίας αρωγής, σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση που μια χώρα μέλος υποστεί εξωτερική επίθεση, οι άλλες χώρες μέλη οφείλουν να της παράσχουν βοήθεια με όλα τα εις τη διάθεσή τους μέσα, πάντοτε βέβαια μέσα στα πλαίσια του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, που καθορίζει το δικαίωμα της αυτοάμυνας. Ένα δικαίωμα που για να ασκηθεί απαιτείται η ύπαρξη Ενόπλων Δυνάμεων από το κράτος.
Και ενώ βλέπουμε όλες αυτές τις διαχρονικές προσπάθειες των Ευρωπαίων ηγετών να δημιουργήσουν συνθήκες ενός ασφαλούς και ειρηνικού περιβάλλοντος στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, έτσι ώστε να μπορεί να στεριώσει και να αναπτυχθεί το οικοδόμημα μιας Ενωμένης Ευρώπης, όπου οι Ευρωπαίοι πολίτες απερίσπαστοι να ασχολούνται με τα ειρηνικά τους έργα για πρόοδο και ανάπτυξη, εμείς εδώ στη Κύπρο, εκείνο που πρώτα σκεφθήκαμε να κάνουμε, ήταν η δημιουργία συνθηκών ανασφάλειας για το ομόσπονδο κράτος που θα δημιουργήσουμε με τη λύση του Κυπριακού. Μια ανασφάλεια που θα προέλθει μέσα από τη συμφωνία του προέδρου Χριστόφια με τον απελθόντα ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας Ταλάτ για πλήρη αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, χωρίς καν να συζητηθούν τα υπόλοιπα θέματα που συνιστούν το πλέγμα ασφάλειας της Κύπρου, όπως οι συνθήκες εγγυήσεων και συμμαχίας, η παραμονή ή όχι στρατιωτικών αποσπασμάτων Ελλάδας – Τουρκίας, οι Βρετανικές Βάσεις, ο ρόλος της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ κλπ. Και αγνοώντας φυσικά, ότι η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση εξυπηρετεί πρώτιστα τα Τουρκικά συμφέροντα στο ζωτικό χώρο της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, ένας χώρος στον οποίο η Τουρκία θα αναπληρώσει το κενό ασφάλειας που θα υπάρξει και δευτερευόντως των Βρεττανών οι οποίοι μέσω των Βρετανικών βάσεων θα μονοπωλήσουν τη στρατηγική αξία της περιοχής στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς συμμάχους τους.
Η προσεχής τριήμερη σύνοδος του Εθνικού Συμβουλίου είναι μια ευκαιρία για τους Κύπριους πολιτικούς ηγέτες που εξακολουθεί ακόμη η καρδιά τους να πάλλεται για το καλώς νούμενο συμφέρον του τόπου, να ανακινήσουν το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης και να ζητήσουν επιτακτικά από τον πρόεδρο Χριστόφια να αποσύρει την απαράδεκτη και εθνικά επιζήμια πρότασή του. Αλλοιώς είμαστε άξιοι της τύχης μας.
* υποστράτηγος ε.α.
Διαβάστε περισσότερα...
Ετικέτες
Ελληνοτουρκικά,
Κυπριακό,
Κύπρος,
Τουρκία
Ρήγμα στις σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας
G. Copley, Θ. Καριώτης, Β. Κουφουδάκης, T. Carpenter και επι του βήματος ο Πρέσβης P. Theros.
Παρουσίαση με θέμα τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και πως αυτές επηρεάζουν την Ελλάδα και την Κύπρο, διοργάνωσε το Αμερικανο-Ελληνικό Ινστιτούτο, στην Ουάσιγκτον.-
Ο Ted Carpenter, αντιπρόεδρος για θέματα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής του Ινστιτούτου CATO, μιας απ’ τις σημαντικότερες δεξαμενές σκέψης εδώ στην Ουάσιγκτον, προέβη σε μια σύντομη αναδρομή της, κατά τη γνώμη του, φθίνουσας πορείας των Αμερικανο-Τουρκικών σχέσεων την τελευταία δεκαετία. Κατά τον κ. Κάρπεντερ η διαφωνία Άγκυρας-Ουάσιγκτον για τον πόλεμο στο Ιράκ, σε συνδυασμό με την σταδιακή «αλλαγή τόνου» στην εσωτερική Τουρκική πολιτική με την ενδυνάμωση του Ισλαμικού κυβερνητικού κόμματος και την στροφή προς τη Ρωσία και το Ιράν, δείχνει ότι η Άγκυρα προωθεί την δική της ατζέντα που σε πολλά σημεία διαφέρει απ’ αυτήν των ΗΠΑ.
Απαντώντας σε ερώτηση της Ελληνικής Υπηρεσίας της ΦτΑ, ο κ. Carpenter ανέφερε ότι κάνοντας μια ψυχρή εκτίμηση των συμφερόντων της στην ευρύτερη περιοχή, η Τουρκία έχει συμπεράνει πως μια στενή σχέση με την Ουάσιγκτον δεν την συμφέρει αυτή τη στιγμή. Πως όμως αυτή η Τουρκική στάση θα μπορούσε να επηρεάσει τις εξελίξεις στη Κύπρο;
«Μέχρι στιγμής η Ουάσιγκτον δεν έχει ασκήσει σοβαρές πιέσεις προς τη Τουρκία», σημείωσε ο κ. Carpenter, «αλλά αν διευρυνθεί η απόσταση μεταξύ των δύο πλευρών, τότε ενδεχομένως η Ουάσιγκτον να αποφασίσει να προβάλει περισσότερο το Κυπριακό και να επιδείξει λιγότερο φιλική διάθεση προς τις θέσεις της Άγκυρας για το θέμα. Αλλά κάτι τέτοιο, αν γίνει, θα συμβεί σε βάθος χρόνου. Αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον συνεχίζει να προσπαθεί να αποκαταστήσει το ρήγμα στις σχέσεις της με την Άγκυρα».
Ο κ. Carpenter επεσήμανε ότι παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Ομπάμα να γεφυρώσει τις διαφορές με τη Τουρκία με το ταξίδι του στην Άγκυρα, καθώς και με την ευρύτερη αλλαγή στάσης προς τον μουσουλμανικό κόσμο, η Τουρκία δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται, γεγονός που, κατά την αναλυτή του Ινστιτούτου CATO, «θα συνεχίσει να δυσαρεστεί την Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα αν η Τουρκία αψηφήσει την Αμερικανική πολιτική προς Ιράν και αν οι σχέσεις της Άγκυρας με το Ισραήλ συνεχίσουν να αποσυντίθενται».
Ο κ. G. Copley με τον πρόσφατα εκλιπόντα, US Secretary of State Gen. Alexander M. Haig,στις 20 Οκτωβρίου 2006. Ο Alexander M. Haig ήταν μέλος του Δ.Σ. των Ιδρυμάτων του κ. G. Copley.
Από την πλευρά του ο αναλυτής, Gregory Copley, της Ένωσης Διεθνών Στρατηγικών Μελετών, έδωσε έμφαση στην «νέα συμμαχία της Τουρκίας με τη Ρωσία» η οποία, κατά τον Αμερικανό αναλυτή, επηρεάζει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο. Η επιρροή της Μόσχας στη περιοχή διευρύνεται και της Ουάσιγκτον περιορίζεται, επισημαίνει ο κ. Κόπλυ, με αποτέλεσμα η Τουρκία να αποδέχεται την διευρυνόμενη Ρωσική κυριαρχία. Πως όμως οι στενότερες Ρωσσο-Τουρκικές σχέσεις θα επηρεάσουν τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις, δεδομένου ότι και η Αθήνα διατηρεί στενές σχέσεις με τη Μόσχα;
«Η Μόσχα βρίσκεται σε καλύτερη θέση απ’ ότι η Ουάσιγκτον για να πιέσει τη Τουρκία σε θέματα που αφορούν τις σχέσεις της με την Ελλάδα», μας είπε ο κ. Copley. «Οι ΗΠΑ έχουν χάσει την ικανότητα τους να επηρεάσουν τις διεθνείς εξελίξεις γενικά, κατά μεγάλο μέρος λόγω της απόφασης της κυβέρνησης Ομπάμα να αποσύρει τις Αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες από διάφορα μέρη του κόσμου. Κατά συνέπεια, ειδικά η Άγκυρα, αισθάνεται ότι δεν έχει κανένα λόγο να υποκύψει σε πιέσεις από πλευράς Ουάσιγκτον. Έχει όμως κάθε λόγο να ακούσει τη Μόσχα, γεγονός που σημαίνει ότι θα εξαρτηθεί απ’ την Ελλάδα πως θα χειριστεί τις σχέσεις της με τους Ρώσους ομόθρησκους της. Το ίδιο ισχύει και για τη Κύπρο. Η Ελλάδα και η Κύπρος παίζουν σημαντικό οικονομικό ρόλο στη Μόσχα. Το ίδιο βέβαια κάνει και η Τουρκία. Η Ρωσία αναζητά επιρροή στην ανατολική Μεσόγειο και αγοράζει λιμάνια στη περιοχή, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζεται την συνεργασία της Ελλάδας. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η Αθήνα και η Λευκωσία μπορούν να χρησιμοποιήσουν την διπλωματική τους ικανότητα στη Μόσχα, γεγονός που θα τους ωφελήσει στη προσπάθεια συγκράτησης της Τουρκίας. Ενδεχομένως αυτή η διπλωματική προσπάθεια να μην είναι αρκετή να αναγκάσει την Άγκυρα να αποσύρει τις δυνάμεις της απ’ την Κύπρο, αλλά αποτελεί σαφώς τρόπο άσκησης πίεσης στη περιοχή», κατέληξε ο Αμερικανός αναλυτής.
Στην εκδήλωση του Αμερικανο-Ελληνικού Ινστιτούτου τις απόψεις τους παρουσίασαν και οι καθηγητές Βαν Κουφουδάκης του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα και Θεόδωρος Καριώτης του Πανεπιστημίου του Μέρυλαντ.
Ο κ. Κουφουδάκης αναφέρθηκε στη «συμβιωτική», όπως τη χαρακτήρισε, σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, επισημαίνοντας παράλληλα ότι, κατά τη γνώμη του, οι Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις αντιμετωπίζονται μόνο σε γραφειοκρατικό επίπεδο, εδώ στην Ουάσιγκτον και το Κυπριακό είναι για τις ΗΠΑ διακοινοτικό θέμα και όχι θέμα κατοχής.
Από την πλευρά του ο κ. Καριώτης αναφέρθηκε στην Ελληνο-Τουρκική διαμάχη στο Αιγαίο σημειώνοντας την σπουδαιότητα της σύστασης από την Ελλάδα «Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης» στο Αιγαίο και υποστηρίζοντας το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει το Διεθνές Δικαστήριο στην επίλυση του θέματος της υφαλοκρηπίδας.
Καταλήγοντας ο ιδρυτής και πρόεδρος του Αμερικανο-Ελληνικού Ινστιτούτου, Gene Rossides, αναφέρθηκε σε τρόπους που οι ΗΠΑ θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον, κατά τη γνώμη του, «αναξιόπιστο» σύμμαχο τους, τη Τουρκία, η οποία, όπως είπε ο κ. Rossides, δεν ευθυγραμμίζεται με τις Αμερικανικές αξίες και διεθνή πολιτική φιλοσοφία.
Σημειώνεται πως ο διακεκριμένος αναλυτής και μεγάλος φιλλέληνας, κ. G. Copley, είναι Πρόεδρος του «International Strategic Studies Association»με έδρα την Ουάσινγκτον (http://www.strategicstudies.org/) και του οργανισμού «Global Information System»(http://www.gisresearch.com/), εκδίδει το περιοδικό «Defense&Foreigna Affairs» (www.DFAonline.net) και πλήθος βιβλία κάθε χρόνο.
O διαχειριστής του παρόντος ιστολογίου, είναι συνεργάτης του κ. G.Copley, και είναι Δ/ντής των ως άνω για την Νοτιοανατολική Ευρώπη.
http://spynews-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_2783.html
Διαβάστε περισσότερα...
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Σοβαρή όξυνση στις σχέσεις Νότιας - Βόρειας Κορέας
A.P., AFP
ΣΕΟΥΛ. Σε φάση σοβαρής όξυνσης έχουν περάσει οι σχέσεις μεταξύ των δύο κορεατικών κρατών, καθώς η Πιονγκ Γιανγκ κατέσχεσε χθες νοτιοκορεατικά περιουσιακά στοιχεία, ενώ στρατιωτικές πηγές του Νότου αποδίδουν ευθέως στον Βορρά τις ευθύνες για τη βύθιση νοτιοκορεατικού πολεμικού πλοίου με 46 νεκρούς.
Η νοτιοκορεατική επένδυση στο βορειοκορεατικό όρος Κουμγκάγκ, σύμβολο της προσέγγισης Βορρά-Νότου, έχει σταματήσει να φιλοξενεί τουρίστες από το 2008, όταν Βορειοκορεάτης στρατιώτης πυροβόλησε και σκότωσε Νοτιοκορεάτη τουρίστα. Ο Βορράς, που είχε κατ’ επανάληψη ζητήσει από τον Νότο να θέσει σε λειτουργία τις εγκαταστάσεις, προχώρησε χθες σε κατάσχεση πέντε κτιρίων (κέντρου υδροθεραπείας, πυροσβεστικού σταθμού, καταστήματος αφορολογήτων ειδών, κέντρου συναντήσεων μεταξύ διαιρεμένων οικογενειών από τον Βορρά και τον Νότο, και πολιτιστικού κέντρου, στο οποίο βορειοκορεατικοί θίασοι έδιναν παραστάσεις για τους Νοτιοκορεάτες επισκέπτες).
«Η κατάσταση έχει φθάσει σε τέτοιο ακραίο σημείο που βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι μεταξύ πολέμου και ειρήνης, δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε την επανέναρξη των περιηγήσεων», ανακοίνωσε το βορειοκορεατικό επίσημο πρακτορείο ειδήσεων. Μια ημέρα νωρίτερα, νοτιοκορεατικές στρατιωτικές πηγές είχαν δηλώσει στο πρακτορείο «Γιονχάπ» ότι η βύθιση της κορβέτας Τσεονάν στις 26 Μαρτίου προκλήθηκε από τορπίλη που εκτόξευσε βορειοκορεατικό υποβρύχιο. Το Τσεονάν είχε κοπεί στα δύο και βυθιστεί κοντά στα διαμφισβητούμενα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών, ενώ προχθές ανελκύστηκε ένα τμήμα του.
Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας είχε πρόσφατα επικρίνει τη Βόρεια Κορέα για τη δαπάνη 5,4 εκατ. δολαρίων σε πυροτεχνήματα για τις τελετές γενεθλίων του ιδρυτή της χώρας, Κιμ ιλ Σουγκ, δηλώνοντας ότι θα ήταν καλύτερα να αγοράσει η χώρα καλαμπόκι, προκειμένου να ταΐσει τον πληθυσμό της. Η δήλωση αυτή προξένησε ιδιαίτερη δυσφορία στον Βορρά, που ανακοινώνοντας τις κατασχέσεις, χαρακτήρισε τον Λι «προδότη».
Η Νότια Κορέα έχει δηλώσει ότι δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις που να συνδέουν τη βύθιση του σκάφους, στο οποίο σημειώθηκε έκρηξη, με τη Βόρεια Κορέα, αλλά ότι αν βρεθούν, θα παραπέμψει τη χώρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για ισχυρότερες κυρώσεις.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Κατέρρευσε η βελγική κυβέρνηση
Πολιτική κρίση μετά την αποχώρηση του φλαμανδικού Open VLD από τον κυβερνητικό συνασπισμό
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ. Νέα πολιτική κρίση στο Βέλγιο πυροδοτεί η κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού υπό τον πρωθυπουργό Ιβ Λετέρμ, μετά την αποχώρηση του κεντροδεξιού φλαμανδικού κόμματος Open VLD, πέντε μόλις μήνες μετά τη συγκρότηση του κυβερνητικού σχήματος. Εκφράζονται φόβοι ότι η κρίση θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στην οικονομία και την κοινωνία του Βελγίου, αλλά και στον ρόλο της χώρας στην Ευρώπη καθώς αναμένεται την 1η Ιουλίου να αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ο Ιβ Λετέρμ υπέβαλε την παραίτησή του στον βασιλιά Αλβέρτο του Βελγίου, ο οποίος παρότι δεν την έκανε αρχικώς δεκτή, άρχισε κατόπιν διαβουλεύσεις με σημαίνοντες πολιτικούς στο πλαίσιο προσπάθειας να αρθεί το πολιτικό αδιέξοδο. Ο βασιλιάς Αλβέρτος χαρακτήρισε την κρίση άκαιρη και επεσήμανε ότι ενδέχεται να καταφέρει πλήγμα στην εικόνα του Βελγίου τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και διεθνές επίπεδο.
Καθοριστικό για το ξέσπασμα της κρίσης, ήταν η αποχώρηση του κεντροδεξιού φλαμανδικού κόμματος από τον κυβερνητικό συνασπισμό των πέντε κομμάτων, μετά το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκαν οι συνομιλίες μεταξύ εκπροσώπων της ολλανδόφωνης (φλαμανδικής) και γαλλόφωνης (βαλλονικής) κοινότητας στη χώρα, σχετικά με τους εκλογικούς κανόνες για τους ψηφοφόρους στα προάστια των Βρυξελλών. Μετά την αποχώρηση του φλαμανδικού κόμματος Open VLD, η βελγική κυβέρνηση εξακολουθούσε να διατηρεί ισχνή πλειοψηφία 76 εδρών επί 150, με την οποία ωστόσο δεν μπορούσε να κυβερνήσει.
Η διαμάχη στην οποία αντιπαρατίθενται η φτωχότερη γαλλόφωνη Βαλλονία, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας και η πιο εύρωστη οικονομικά, ολλανδόφωνη Φλάνδρα, στο βόρειο τμήμα του Βελγίου, αφορά τα δικαιώματα των γαλλόφωνων ψηφοφόρων σε προάστια των Βρυξελλών, της πρωτεύουσας του Βελγίου, στην οποία επισήμως οι δύο γλώσσες έχουν την ίδια ισχύ. Οι γλωσσικές διαμάχες μεταξύ των εξίμισι εκατομμυρίων ολλανδόφωνων Βέλγων και των τεσσάρων εκατομμυρίων γαλλόφωνων, έχουν βαθιές ρίζες στην Ιστορία του Βελγίου. Ενδεικτική της έντασης αυτών των διενέξεων είναι ότι στο Βέλγιο δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα που δρουν σε εθνικό επίπεδο.
Σημειωτέον, ότι η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ ανέλαβε τα καθήκοντά της τον Μάρτιο του 2008, αφότου ένα ανάλογο πολιτικό αδιέξοδο, με αφορμή τις διαφωνίες μεταξύ των δύο διαφορετικών γλωσσικών κοινοτήτων, είχε βυθίσει τη χώρα σε κρίση, η οποία είχε διαρκέσει 194 ημέρες. Η τωρινή κρίση ωστόσο προκαλεί ανησυχία και για τον αντίκτυπο που αναμένεται ότι θα έχει στην οικονομία. Αναλυτές επισημαίνουν ότι ενδεχόμενη πολιτική παράλυση στη γλωσσικά διχασμένη χώρα θα λειτουργήσει αρνητικά για τη βελγική οικονομία, η οποία ανακάμπτει από τη διεθνή οικονομική κρίση.
Το νομοσχέδιο κατά της μπούργκας
Η πολιτική κρίση που ξέσπασε στο Βέλγιο αναμενόταν ότι θα είχε αντίκτυπο και στην ψηφοφορία επί νομοσχεδίου, στο Κοινοβούλιο, για την απαγόρευση της μπούργκας, του ισλαμικού ενδύματος που καλύπτει το πρόσωπο και το σώμα των μουσουλμάνων γυναικών. Η ψηφοφορία είχε προγραμματιστεί για χθες, όμως μετά τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις, δεν ήταν βέβαιο ότι θα διεξαχθεί. Εν τω μεταξύ, στη Γαλλία, όπου η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ψηφίσει ανάλογο νομοσχέδιο τον ερχόμενο Μάιο, η αρμόδια υφυπουργός, Ναντίν Μορανό, δήλωσε ότι η απαγόρευση της μπούργκας θα αφορά και τις μουσουλμάνες τουρίστριες που επισκέπτονται τη Γαλλία, οι οποίες οφείλουν να σέβονται τους νόμους της. Η κίνηση ερμηνεύεται ως προσπάθεια της γαλλικής κυβέρνησης να μη θεωρηθεί ότι το νέο νομοσχέδιο βάλλει αποκλειστικώς κατά των Γάλλων μουσουλμάνων.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Η σημασία του δημοψηφίσματος του 2004
Τι δεν θέλει η ελληνική πλευρά στη λύση
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίχθηκε το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 κατέδειξε ουσιαστικά την άρνηση της πλειοψηφίας του Κυπριακού λαού να μετατρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία σε εργαστήρι πειραματισμών για τον περιορισμό της πολιτικής κυριαρχίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπήρξε η κατηγορηματική απόρριψη της πρότασης να υιοθετήσει ένα κρατικό μόρφωμα που θα ήταν χειρότερο από το υφιστάμενο και θα αναιρούσε τις κατακτήσεις του, όπως είναι οι εδραίοι δημοκρατικοί θεσμοί, το κράτος δικαίου, η ισχυρή οικονομία και θα ακύρωνε τα πολιτικά πλεονεκτήματα της ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η φιλοσοφία του Σχεδίου Ανάν ήταν το προϊόν της λογικής μίας μακράς περιόδου διαπραγματεύσεων που στηριζόταν σε εθελούσιες υποχωρήσεις προκειμένου να καταλογισθούν ευθύνες στην άλλη πλευρά με αποτέλεσμα σε κάθε νέο γύρο ο διάλογος, όποια μορφή και να είχε, άρχιζε νομοτελειακά με τις τελευταίες υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς ως τις αρχικές της θέσεις. Παράλληλα, οι θέσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς μετατοπίζοντο προς το πιο αδιάλλακτο, χωρίς αποτελεσματική αντίδραση εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς. Πρόκειται για την περίοδο όπου εισήχθησαν ως νεολογισμοί, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, στο πολιτικό και διπλωματικό λεξιλόγιο του κυπριακού, έννοιες όπως «συνομιλίες χωρίς όρους», «εκ περιτροπής προεδρία», «χαλαρή ομοσπονδία», «συστατικά ή συνιστώντα κράτη», «αποδοχή (aknowledgement) του ψευδοκράτους, κ.ά. Η διολίσθηση του κυπριακού αντανακλάται στην υποβολή του σχεδίου Ανάν, το οποίο παρουσιάζει σοβαρά ελλείμματα στην εφαρμογή των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των νομίμων κατοίκων του νησιού, στο σεβασμό των ελευθεριών τους, στην αποκατάσταση του δικαίου των προσφύγων, στις εδαφικές αναπροσαρμογές, στην παραμονή των εποίκων, στις εγγυήσεις για την ασφάλεια κ.ά.
Το αποτέλεσμα δεν απετέλεσε άρνηση της λύσης, αλλά αντίδραση στην ανασφάλεια που προκάλεσε η αβεβαιότητα της κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της έλλειψης μηχανισμών που θα προεφύλασσε τους Κυπρίους σε περίπτωση κατάρρευσης του πειράματος της λύσης. Οι ασυνάρτητες και νεφελώδεις προοπτικές του Σχεδίου Ανάν και οι ψευδαισθήσεις για καλή πίστη της Τουρκίας στη μεταβατική περίοδο, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη την αβεβαιότητα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, δεν ήταν τίποτε άλλο στα μάτια των Ελληνοκυπρίων παρά μία ανεξόφλητη επιταγή ελπίδας χωρίς αντίκρισμα.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εισήγαγε άμεσα, μέσω της λαϊκής ετυμηγορίας, αυτό που η Ελληνική πλευρά δεν θέλει να υπάρχει στη λύση:
Πρώτο, δεν πρόκειται να αποδεχθεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός πολιτικού συστήματος που η λειτουργία του θα βρίσκεται υπό την κηδεμονία δικαστικών αποφάσεων.
Δεύτερο, δεν μπορεί η Τουρκία να είναι εγγυητής του προτεινομένου κρατικού μορφώματος με τον ταυτόχρονο αφοπλισμό του. Μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής έννομης τάξης, κανένα κράτος δεν χρειάζεται ούτε εξωτερικές εγγυήσεις αλλά ούτε εκχώρηση της ασφάλειάς του σε δεσποτικά κράτη όπως η Τουρκία.
Τρίτο, η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν μπορεί να αποδεχθεί λύση που να νομιμοποιεί την παραμονή εποίκων, λαμβάνοντας υπόψη τα καταδικαστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ γι’ αυτήν την πτυχή της Τουρκικής πολιτικής στην Κύπρο.
Τέταρτο, δεν μπορεί να υπάρξει λύση που να απαιτεί από την ελληνοκυπριακή πλευρά συμβιβασμούς σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μόνιμες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο. Η θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς πρέπει να παραμένει αμετάκλητη σε ό,τι αφορά τις εκβιαστικές πιέσεις για υποχώρηση σε ζητήματα δημοκρατικών αρχών και πολιτικών κατακτήσεων του νεωτερικού δυτικού πολιτισμού, οι οποίες πρυτανεύουν χωρίς εξαιρέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τέλος, θα ήταν στρατηγικό σφάλμα για την ελληνοκυπριακή πλευρά να δεχθεί «λύση» που έχει ως αφετηριακό σημείο την εξαγορά ελπίδων και ασαφών υποσχέσεων για σταδιακή επιστροφή κάποιων χιλιάδων προσφύγων έναντι άμεσων παραχωρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης του τελευταίου καταφυγίου αξιοπρέπειας και ελευθερίας που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Η νόμιμη κρατική υπόσταση της Κύπρου απετέλεσε την κόκκινη γραμμή υποχωρήσεων στις εκβιαστικές αξιώσεις των διεθνών διαμεσολαβητών. Ουδέποτε κατά το παρελθόν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν εξέφρασε σε τέτοιο ύψιστο βαθμό το σύμβολο ενότητας και ελευθερίας για τους Κυπρίους.
Διαβάστε περισσότερα...
Μπούργκα τέλος στη Γαλλία;
Η κυβέρνηση έτοιμη να ψηφίσει νομοσχέδιο για απαγόρευση σε δημόσιους χώρους
ΠΑΡΙΣΙ. Νομοσχέδιο για τη γενικευμένη απαγόρευση της μπούργκας -του ισλαμικού ενδύματος που καλύπτει το πρόσωπο και το σώμα των γυναικών- στους δημόσιους χώρους στη Γαλλία, ετοιμάζεται να ψηφίσει η γαλλική κυβέρνηση παρά τις προειδοποιήσεις νομικών ότι η απαγόρευση μπορεί να θεωρηθεί αντισυνταγματική και να προκαλέσει αντιδράσεις στη μουσουλμανική κοινότητα. Ο εκπρόσωπος της γαλλικής κυβέρνησης, Λικ Σατέλ, δήλωσε ότι το νομοσχέδιο θα παρουσιαστεί στους υπουργούς στις 12 του ερχόμενου Μαΐου. «Νομοθετούμε για το μέλλον. Η μπούργκα είναι ενδεικτική μιας κοινότητας που κλείνεται στον εαυτό της και η οποία απορρίπτει τις αξίες μας», τόνισε ο Σατέλ, εξερχόμενος του υπουργικού συμβουλίου. Σύμφωνα πάντα με τον Σατέλ, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί φέρεται ειπών στο υπουργικό συμβούλιο ότι η μπούργκα συνιστά «επίθεση στην αξιοπρέπεια των γυναικών».
Εν τω μεταξύ, στο γειτονικό της Γαλλίας Βέλγιο, η κυβέρνηση ετοιμάζει επίσης ανάλογο νομοσχέδιο, του οποίου η συζήτηση στο Κοινοβούλιο αναμένεται να αρχίσει σήμερα. Αν το νομοσχέδιο ψηφιστεί, το Βέλγιο θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη, η οποία θα έχει απαγορεύσει την μπούργκα σε όλους τους δημόσιους χώρους.
Τον περασμένο μήνα, το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας εξέφρασε την άποψή του επί του ζητήματος στον πρόεδρο Σαρκοζί, προτείνοντας, αντί της γενικευμένης απαγόρευσης της μπούργκας σε όλους τους δημόσιους χώρους, να επιβάλλεται στις μουσουλμάνες να μην καλύπτουν το πρόσωπό τους όταν πρέπει να υποβληθούν σε έλεγχο ταυτότητας ή όταν εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Στην εισήγησή τους, οι νομικοί του Συμβουλίου της Επικρατείας επισημαίνουν ότι η γενικευμένη απαγόρευση της μπούργκας στερείται νομικής βάσης.
Ωστόσο, δεδομένου ότι υπέρ της γενικευμένης απαγόρευσης τάσσεται η πλειοψηφία των Γάλλων βουλευτών στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, η κυβέρνηση Φιγιόν είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην ψήφιση του νόμου, ο οποίος θα πλήττει μόνον περί τις 2.000 μουσουλμάνες Γαλλίδες, οι οποίες επιμένουν να φορούν το συγκεκριμένο ένδυμα.
Τη στήριξή τους στο νομοσχέδιο δίνουν βουλευτές όλων των γαλλικών κομμάτων, μεταξύ των οποίων και αρκετοί από τους αντιπολιτευόμενους Σοσιαλιστές αλλά και κομμουνιστές. «Ημουν πάντα πεπεισμένος ότι έχουμε τη δυνατότητα να απαγορεύσουμε στις συγκεκριμένες γυναίκες να καλύπτουν τα πρόσωπά τους στους δημόσιους χώρους», είπε ο κομμουνιστής βουλευτής Αντρέ Γκερέν, ο οποίος χαιρέτισε την πρωτοβουλία της γαλλικής κυβέρνησης ως απόφαση που θα συμβάλει στην «έναρξη διαλόγου με όλους τους μουσουλμάνους στη Γαλλία». Υπέρ της απαγόρευσης έχει ταχθεί, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, και η πλειοψηφία της γαλλικής κοινής γνώμης.
Εκτός Γαλλίας, πάντως, η πρωτοβουλία της γαλλικής κυβέρνησης δεν αναμένεται να βρει υποστηρικτές. Τουναντίον, ακτιβιστές βορειοαφρικανικών χωρών, οι οποίοι φέρονται να έχουν διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα, έχουν ήδη απειλήσει με επιθέσεις σε περίπτωση που ψηφιστεί το νομοσχέδιο.
Σημειωτέον ότι οι περισσότερες μουσουλμάνες στη Γαλλία -όπου το 10% του πληθυσμού εκ των 62 εκατομμυρίων κατοίκων είναι μουσουλμάνοι- και αλλού, φορούν το νικάμπ, σκούρο ένδυμα το οποίο καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια. Το νικάμπ φορούν οι γυναίκες στην Αραβική Χερσόνησο και τα κράτη του Περσικού Κόλπου. Η μπούργκα, το ένδυμα που φορούν κυρίως στο Αφγανιστάν και σε περιοχές του Πακιστάν, καλύπτει το κεφάλι, το πρόσωπο και όλο το σώμα των γυναικών και θεωρείται η αυστηρότερη εκδοχή της ισλαμικής μαντίλας.
http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Ιδιωτική υπηρεσία κατασκοπείας στο Αφγανιστάν
Των Dexter Filkins Mark Mazzetti
The New York Times
Υπό την κάλυψη ενός θεμιτού κυβερνητικού προγράμματος συλλογής πληροφοριών, ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μάικλ Φέρλονγκ, είχε στήσει ένα ιδιωτικό δίκτυο πρακτόρων στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν με αποστολή να εντοπίζει και να σκοτώνει ύποπτους μαχητές, όπως προκύπτει από δηλώσεις στρατιωτικών αξιωματούχων και επιχειρηματιών στο Αφγανιστάν και στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Φέρλονγκ προσέλαβε υπαλλήλους ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες απασχολούσαν πρώην πράκτορες της CIA και των Ειδικών Δυνάμεων. Οι υπάλληλοι συγκέντρωναν πληροφορίες για τη δράση ύποπτων μαχητών και τις τοποθεσίες των στρατοπέδων τους, στοιχεία που στη συνέχεια αποστέλλονταν σε στρατιωτικές μονάδες και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών, προκειμένου να πληγούν οι εν λόγω στόχοι στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.
Παράνομη σύναψη συμβολαίου
Παρότι επικρατούσε ευρέως η εντύπωση ότι η CIA και ο στρατός επιτίθενται στα μέλη της Αλ Κάιντα και σε άλλες μαχητικές ομάδες με μη επανδρωμένα τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα, ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι άρχισαν να προβληματίζονται για τις ενέργειες του Φέρλονγκ, ο οποίος φαινόταν να διοικεί μια ανεπίσημη υπηρεσία κατασκόπων. Οι αξιωματούχοι δηλώνουν τώρα ότι δεν είναι βέβαιοι για το ποιος ενέκρινε και επιτηρούσε αυτές τις ενέργειες.
Σε γενικές γραμμές θεωρείται παράνομη, για τον στρατό, η πρόσληψη ιδιωτών για υποθέσεις κατασκοπείας. Το μυστικό δίκτυο του Φέρλονγκ, σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, είχε εξασφαλίσει χρηματοδότηση διά της εκτροπής κονδυλίων από ένα πρόγραμμα σχεδιασμένο απλώς για τη συλλογή πληροφοριών σχετικών με την περιοχή. Οι επιχειρήσεις του Φέρλονγκ τώρα τερματίστηκαν, καθώς ο ίδιος εκλήθη να ανακριθεί από το υπουργείο Αμύνης και αντιμετωπίζει ποικίλες κατηγορίες, περιλαμβανομένης της απάτης στη σύναψη συμβολαίου.
Ακόμη και σε μια περιοχή βυθισμένη στο χάος, η ιστορία του Φέρλονγκ ξεχωρίζει. Κατά καιρούς, στο πλαίσιο των αποστολών του δικτύου του, εμφανιζόταν μια μυστηριώδης αμερικανική εταιρεία με επικεφαλής απόστρατους αξιωματικούς των Ειδικών Δυνάμεων και ένα μυθικό πρόσωπο της CIA, το οποίο είχε διαδραματίσει κάποιο ρόλο σε μερικά από τα πιο φημισμένα «επεισόδια» της υπηρεσίας, περιλαμβανομένου του σκανδάλου Ιράν-Κόντρας.
Οι υπαινιγμοί ότι διοικούσε το δίκτυο είδαν το φως της δημοσιότητας την ώρα που οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν και άλλα προβλήματα με ιδιωτικές εταιρείες που πιθανόν χρησιμοποιήθηκαν παρανόμως σε λεπτά ζητήματα και αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις, μεταξύ τους και μυστικές επιδρομές στο Ιράκ, όπως και ένα πρόγραμμα δολοφονιών, που τερματίστηκε προτού τεθεί σε εφαρμογή.
«Την ώρα που οι νόμιμες επιχειρήσεις αποδίδουν καρπούς, είναι κακή ιδέα να έχεις ιδιώτες να περιφέρονται σε μια πολεμική ζώνη ως άλλοι Τζέιμς Μποντ», σχολίασε αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης. Ωστόσο, δεν είναι σαφές εάν ο Φέρλονγκ είχε την έγκριση ανωτάτων διοικητών. Ο απολογισμός των δραστηριοτήτων του βασίζεται σε συνεντεύξεις αξιωματούχων των μυστικών υπηρεσιών και επιχειρηματιών στην περιοχή. Οι τελευταίοι επέμειναν να παραμείνουν ανώνυμοι με το επιχείρημα ότι πρόκειται για λεπτό ζήτημα, το οποίο ερευνάται στην παρούσα φάση. Η εκπρόσωπος της Στρατηγικής Διοίκησης των ΗΠΑ, Κάθλιν Κουκ, αρμόδια για την επίβλεψη των εργασιών του Φέρλονγκ, αρνήθηκε να του επιτρέψει να δώσει συνέντευξη. Ο Φέρλονγκ, εν αποστρατεία αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, υπηρετούσε έως τώρα ως επιφανής πολίτης στον στρατό, ως υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με έδρα την αεροπορική βάση Λάκλαντ στο Σαν Αντόνιο.
Υπέρογκα ποσά
Ο Φέρλονγκ έχει μακρά πείρα σε «ψυχολογικές επιχειρήσεις» -αυτός είναι ο στρατιωτικός όρος για τη χρήση πληροφοριών στον πόλεμο- και έχει προσφέρει τις υπηρεσίες του σε διάφορα μέρη, όπως το Ιράκ και τα Βαλκάνια. Είναι ασαφές, επίσης, το πότε άρχισαν οι δραστηριότητές του στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν. Ωστόσο, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων, φαίνεται ότι επιτάχυνε τις ενέργειές του το καλοκαίρι του 2009 και με την ολοκλήρωσή τους, ο ίδιος και οι συνάδελφοί του είχαν στήσει ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, του οποίου η αποστολή ήταν ο εντοπισμός υπόπτων μαχητών. Σε ό, τι αφορά την οικονομική πτυχή της υπόθεσης, υπάρχουν υποψίες ότι ο Φέρλονγκ εξασφάλισε κεφάλαια από το πρόγραμμα ενημέρωσης των Αμερικανών διοικητών, σχετικά με το κοινωνικό και φυλετικό τοπίο του Αφγανιστάν.
Μεταξύ των εταιρειών που συνεργάστηκαν με το δίκτυο φαίνεται ότι ήταν η International Media Ventures, μια ιδιωτική εταιρεία «στρατηγικής επικοινωνίας», με επικεφαλής αρκετούς πρώην αξιωματικούς των Ειδικών Δυνάμεων. Μια άλλη ήταν η Αμερικανική Οργάνωση Διεθνούς Ασφαλείας, AISC, εταιρεία που εδρεύει στη Βοστώνη, με επικεφαλής τον απόστρατο των Ειδικών Δυνάμεων Μάικ Τέιλορ. Σε τηλεφωνική του συνέντευξη, ο κ. Τέιλορ δήλωσε ότι το δίκτυο του Φέρλονγκ είχε προσλάβει κάποια στιγμή τον απόστρατο αξιωματικό της CIA, Ντουέιν Κλέριτζ, ο οποίος είχε αναμειχθεί στο σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας. Ο ίδιος ο κ. Κλέριτζ, ωστόσο, αρνήθηκε ότι συνεργάστηκε με τον Φέρλονγκ σε οποιαδήποτε επιχείρηση στο Αφγανιστάν ή το Πακιστάν. Κάποιο ποσό από τα σχεδόν 22 εκατομμύρια δολάρια που διοχετεύτηκαν στο πρόγραμμα συλλογής πληροφοριών για το κοινωνικό πορτρέτο του Αφγανιστάν δόθηκε στην εταιρεία International Media Ventures.
Στην ιστοσελίδα της, η εταιρεία προβάλλεται ως εταιρεία δημοσίων σχέσεων και δεν κρύβει ότι αρκετά από τα στελέχη της υπήρξαν μέλη των Ειδικών Δυνάμεων, περιλαμβανομένων κομάντος από τη Δύναμη Δέλτα, που χρησιμοποιήθηκε ευρέως, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, για τον εντοπισμό ύποπτων τρομοκρατών. Σε συνέντευξή του, ο εκπρόσωπος του στρατού στο Αφγανιστάν, Γκρέγκορι Σμιθ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ για την ώρα έχουν προσλάβει εννέα υπαλλήλους της IMV για εργασίες ρουτίνας, σε θέσεις φρουρών και αναλυτών πληροφοριών. Εάν αυτοί οι υπάλληλοι ασχολούνται και με άλλες εργασίες στο Αφγανιστάν δεν το γνωρίζει και δεν φέρει καμία ευθύνη για τις πράξεις τους. Πέρυσι το καλοκαίρι, ο Φέρλονγκ δήλωσε ότι συνεργάστηκε με τον Κλέριτζ για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός Αμερικανού στρατιώτη, ομήρου στα χέρια μαχητών του Πακιστάν.
Διαβάστε περισσότερα...
Περικοπή αμυντικών δαπανών από Βρετανία
Του John F. Burns
The New York Times
Θέτει, τελικώς, η «τσιγκούνικη» προσέγγιση του ζητήματος των αμυντικών δαπανών από πλευράς Γκόρντον Μπράουν για τις καταστροφικές ελλείψεις σε ελικόπτερα και σ' άλλα εξοπλιστικά είδη, τα οποία εδώ καιρό ζητούν οι διοικητές των βρετανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, σε κίνδυνο τους στρατιώτες στην πολυτάραχη περιοχή, προκαλώντας αναίτιες απώλειες από τους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς των Tαλιμπάν;
Καθώς η προεκλογική περίοδος στη Βρετανία κορυφώνεται, είναι σαφές ότι το κυρίαρχο ζήτημα είναι εκείνο της οικονομίας. Δεδομένου, ωστόσο, ότι όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι η χώρα οδεύει προς μια εκ των πλέον αμφίρροπων εκλογικών μαχών της σύγχρονης ιστορίας της, υπάρχουν κι άλλα, λιγότερο προβεβλημένα, θέματα που ενδέχεται να κρίνουν το αποτέλεσμα της κρίσιμης αναμέτρησης της 6ης Mαΐου. Εκείνο με το μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος δεν είναι άλλο απ' αυτό των απωλειών στο Αφγανιστάν με την αντιπολίτευση να υποστηρίζει ότι αρκετοί στρατιώτες έπεσαν θύματα της «κυβερνητικής ένδειας».
Ευθύνες στον Μπράουν
Η κατηγορία ακολουθεί τον πρωθυπουργό Μπράουν από τη στιγμή που αντικατέστησε τον Τόνι Μπλερ στην Ντάουνινγκ Στριτ πριν από τρία χρόνια. Ήταν τότε που ο αριθμός των Βρετανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν, ο οποίος σήμερα ανέρχεται στους 10.000, άρχισε να αυξάνεται και μαζί του και αυτός των απωλειών. Πρόκειται για ανθρώπινες απώλειες που δεν αποκλείεται να έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος για τους Εργατικούς. Μέχρι πρόσφατα είχαν σκοτωθεί στο Αφγανιστάν 281 Βρετανοί στρατιώτες και 1.026 Αμερικανοί. Η αμερικανική δύναμη στη συγκεκριμένη χώρα, ωστόσο, αυξάνεται διαρκώς και πλέον αγγίζει τους 100.000 άνδρες. Αναλογικά, λοιπόν, το ποσοστό των βρετανικών απωλειών είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των αμερικανικών, αν και μικρότερο από αυτό του Καναδά, 142 στρατιώτες του οποίου έχουν χάσει τη ζωή τους.
Σχεδόν το 75% των θανάτων Βρετανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν έχουν προκληθεί από αυτοσχέδιες βόμβες. Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και για τους Αμερικανούς νεκρούς. Η δημόσια συζήτηση, ωστόσο, έχει προσλάβει διαστάσεις, κυρίως διότι οι επικριτές της κυβέρνησης Μπράουν επιμένουν ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες είναι καλύτερα εξοπλισμένοι και διαθέτουν εκατοντάδες ελικόπτερα μεταφοράς. Την ίδια στιγμή, πρώην διοικητές στο Αφγανιστάν ισχυρίζονται ότι σε πολλές περιπτώσεις ο στόλος ελικοπτέρων της Βρετανίας είχε περιοριστεί σε μόλις είκοσι που ήταν σε θέση να επιχειρήσουν.
Συρρίκνωση αμυντικών δαπανών
Επικαλούμενους λόγους εθνικής ασφαλείας, ο κ. Μπράουν αποφεύγει να δημοσιοποιήσει τον ακριβή αριθμό ελικοπτέρων του βρετανικού στρατού στο Αφγανιστάν. Απορρίπτει δε τις κατηγορίες ότι οι Βρετανοί διοικητές έχουν πολλάκις υποχρεωθεί να αιτηθούν τη συνδρομή αμερικανικών ελικοπτέρων, υπογραμμίζοντας ότι η από κοινού χρήση μέσων αερομεταφοράς αποτελεί «συχνή και αυτονόητη» διαδικασία κάθε συμμαχικής στρατιωτικής επιχείρησης. Εντούτοις, ο στρατηγός Τσαρλς Γκέρθι, ο οποίος διετέλεσε Α/ΓΕΕΘΑ της Βρετανίας μέχρι το 2001 αναφέρεται με πικρία στη συρρίκνωση των αμυντικών δαπανών, συμπεριλαμβανόμενων εκείνων για τη μεταφορά και τη συντήρηση ελικοπτέρων στο Αφγανιστάν, από τον κ. Μπράουν. «Ο Γκόρντον Μπράουν ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την άμυνα», είχε δηλώσει το καλοκαίρι στους «Τάιμς του Λονδίνου». «Δεν είναι σωστό ένας πρωθυπουργός από τη μία να δηλώνει ότι η επιτυχία στο Αφγανιστάν είναι καθοριστικής σημασίας και από την άλλη να καταδικάζει την προσπάθεια του στρατού σε αποτυχία απορρίπτοντας αιτήματα για την αποστολή λίγων ακόμα ελικοπτέρων και 2.000 επιπλέον ανδρών», υπογράμμισε ο στρατηγός, Γκέρθι. «Δεν μπορείς να πας στον πόλεμο με τη νοοτροπία του τσιγκούνη», συμπλήρωσε ο ίδιος.
Η πικρή αλήθεια
Κάθε φορά που τα βρετανικά ΜΜΕ ανακοινώνουν μια ακόμα απώλεια στο Αφγανιστάν, οι κατηγορίες σε βάρος του Γκόρντον Μπράουν επανέρχονται στο προσκήνιο, απειλώντας να τορπιλίσουν την αυξανόμενη δυναμική των Εργατικών, όπως αυτή διαγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Έτσι, ουδεμία έκπληξη προκλήθηκε πρόσφατα όταν ο ηγέτης των Συντηρητικών, Ντέιβιντ Κάμερον επέρριψε ενώπιον του Κοινοβουλίου ευθύνες στον Βρετανό πρωθυπουργό για τους θανάτους στρατιωτών, διαβάζοντας μάλιστα δήλωση πρώην διοικητή του Σώματος Καταδρομέων στο Αφγανιστάν, σύμφωνα με την οποία «διαδοχικά αιτήματα για αποστολή ελικοπτέρων έπεσαν στο κενό» και ότι οι στρατιώτες μεταφέρονταν στις μάχες με οχήματα και όχι αεροπορικώς. Άλλα στελέχη των Συντηρητικών, αλλά και πρώην στρατιωτικοί, από την πλευρά τους, διατείνονται ότι ο κ. Μπράουν απαιτούσε τη μείωση των δαπανών του πολέμου στο Αφγανιστάν από το 2004, ενώ διατελούσε υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπλερ.
Οι ειδικοί, πάντως, εκτιμούν ότι η αντιπαράθεση κρύβει την πικρή αλήθεια με την οποία θα βρεθεί αντιμέτωπο οποιοδήποτε κόμμα βρεθεί στην εξουσία την 7η Μαΐου: ότι η Βρετανία ανέλαβε στρατιωτικές υποχρεώσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν στις οικονομικές απαιτήσεις των οποίων δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει και ότι τα επόμενα χρόνια, δεδομένου και του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας, ο αγώνας κατά της ύφεσης θα επιβάλει επιπλέον περικοπές στις αμυντικές δαπάνες.
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
Επιχείρηση της Mossad η σύλληψη του Οτσαλάν;
Φως στη πολύκροτη υπόθεση της απαγωγής και σύλληψης του Κούρδου ηγέτη και αρχηγού του PKK Αbdullah Ocalan στο Ναΐρόμπι της Κένυα το Φεβρουάριου του 1999 έρχεται να ρίξει η νέα έκδοση του "Gideon Spies" του Βρετανού δημοσιογράφου Gordon Thomas. Ο συγγραφέας επικαλείται πηγές από το εσωτερικό της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad, στους πράκτορες της οποίας χρεώνει και την "επιτυχία" για τη σύλληψη του Ocalan, μετά από μυστική συμφωνία των πρωθυπουργών Τουρκίας και Ισραήλ.
To τηλεφώνημα Ecevit
Η κινητοποίηση της Μossad για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του Κούρδου ηγέτη πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου του 1998 μετά από τηλεφωνικό αίτημα του Τούρκου πρωθυπουργού Bulent Ecevit στον Ισραηλινό ομόλογό του Βenjamin Netanayhu σε μια περίοδο όπου η κουρδική αντάρτικη δράση βρισκόταν στο απόγειό της. Στα πλαίσια του περιβόητου τουρκο-ισραηλινού άξονα, ο Netanayhu έδωσε εντολή στον διοικητή της ισραηλινής υπηρεσίας Εfraim Halevy για την οργάνωση της επιχείρησης σύλληψης του Οcalan, ο οποίος εντωμεταξύ είχε φυγαδευτεί από τη Συρία κατόπιν τουρκικών απειλών πολέμου και αμερικανικών πιέσεων στον Σύρο Πρόεδρο Assad.
Ο πρόσφατα, τότε, διορισμένος αρχηγός της Mossad βρισκόταν σε δυσμένεια για δύο πολύκροτες υποθέσεις: Την αποκάλυψη του γνωστής υπόθεσης κατασκοπείας στη Κύπρο με τη σύλληψη των δύο Ισραηλινών πρακτόρων σε διαμέρισμα γεμάτο προηγμένες ηλεκτρονικές συσκευές παρακολούθησης των επικοινωνιών της Εθνικής Φρουράς (βλ. Η δράση της Mossad σε Ελλάδα και Κύπρο). Το διπλωματικό επεισόδιο αποφεύχθηκε κατόπιν παρέμβασης του Ισραηλινού προέδρου Ezer Weizman προς τον τότε ομόλογό του Γλαύκο Κληρίδη, με τον οποίο είχαν συνυπηρετήσει στην RAF κατά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια άλλη γκάφα στο παθητικό του Efraim Halevy ήταν η διαρροή στον ισραηλινό Τύπο απόρρητου σχεδίου για τη δολοφονία του Ιρακινού δικτάτορα Saddam Hussein, το οποίο έτσι ματαιώθηκε. Ο διοικητής της Mossad είχε λοιπόν πρόσθετα κίνητρα να είναι αποτελεσματικός στη νέα αποστολή.
Επιχείρηση Επαγρύπνηση
Στην επιχείρηση για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του Ocalan δόθηκε η κωδική ονομασία "Επαγρύπνηση" και σύμφωνα με το βιβλίο του Gordon Thomas, σε περίπτωση επιτυχίας, κανείς δεν έπρεπε να γνωρίζει την πραγματική πατρότητά της, για να προστατευθούν από βέβαια αντίποινα οι ομάδες των Ισραηλινών πρακτόρων στο βόρειο Ιράκ, που δρούσαν με τη βοήθεια Κούρδων ανταρτών εναντίον του ιρακινού καθεστώτος. Ο δημοσιογράφος ισχυρίζεται ότι οι Ισραηλινοί πράκτορες παρακολουθούσαν τον Ocalan σε όλη την διάρκεια της περιπλάνησης του, αρχής γενομένης από την Ιταλία, Ισπανία, Μαρόκο, Τυνησία, Συρία, Πορτογαλία στην απέλπιδα προσπάθεια του να εξασφαλίσει το πολυπόθητο πολιτικό άσυλο. Η CIA και οι κατά τόπους διπλωματικές αποστολές παρακολουθούσαν τον Ocalan στις μετακινήσεις του μέχρι τη Ρώμη, όπου στάλθηκε πρώτα εξαμελές κλιμάκιο της Μossad με εξοπλισμό υποκλοπών. Ένα τηλεφώνημα από Ολλανδό αξιωματούχο ενημέρωσε τους Ισραηλινούς πράκτορες ότι ο Κούρδος ηγέτης μετέβαινε με πτήση της KLM στο Ναιρόμπι, όπου το Τελ Αβίβ διατηρούσε προνομιακές σχέσεις συνεργασίας με την Υπηρεσία Πληροφοριών Εθνικής Ασφάλειας (ΝSIS) της Κένυα ενώ διέθετε και μόνιμη βάση για τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών. Σημειώνεται ότι εκείνη τη περίοδο είχαν εγκατασταθεί στην αφρικανική χώρα τουλάχιστον 100 πράκτορες του FBI και της CIA για τη διερεύνηση της βομβιστικής επίθεσης στην αμερικανική πρεσβεία.
O "Koύρδος" μετανάστης από το Ναιρόμπι
Μεταξύ των έξι πρακτόρων της Mossad που έφθασε στο Ναϊρόμπι με τον απαραίτητο εξοπλισμό βρισκόταν ένας Ισραηλινός με τέλεια γνώση της κουρδικής και χαρακτηριστικά Κούρδου. Η ομάδα εγκαταστάθηκε κοντά στην ελληνική πρεσβεία, όπου είχε εντοπισθεί ο Ocalan και οι συνοδοί του και παρακολουθούσαν κάθε κίνηση και όλες τις επικοινωνίες, δίνοντας κάθε βράδυ αναφορά στο Τελ Αβίβ. Από τις υποκλοπές των μηνυμάτων και συνδιαλέξεων γνώριζαν ότι στην αίτηση του Ocalan για άδεια εισόδου στη Νότιο Αφρική δεν ερχόταν απάντηση, ενώ από τα τηλεφωνικές κλήσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου -τότε υπουργού Εξωτερικών, άκουγαν ότι η ελληνική κυβέρνηση αδημονούσε να τον βγάλει από την πρεσβεία. Η ευκαιρία να εκμεταλλευθούν το ψυχολογικό αυτό κλίμα προσφέρθηκε με την επαφή με Κούρδο της συνοδείας του Ocalan, σε μπαρ γειτονικό του ξενοδοχείου Νόρφολκ, του ειδικού πράκτορα της Mossad που του συστήθηκε ως κούρδος μετανάστης στο Ναϊρόμπι. Μεταξύ των δύο αναπτύχθηκε σχέση εμπιστοσύνης. Από τις υποκλοπές των επικοινωνιών της πρεσβείας, η Mossad είδε την κορύφωση της έντασης με την πάροδο των ημερών και (κατά τον συγγραφέα) κατέγραψε εμπιστευτικό μήνυμα του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη που, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι η παρουσία του Οcalan απειλούσε να προκαλέσει μια πολιτική και ενδεχομένως και στρατιωτική σύγκρουση. Τότε ήρθε στο κλιμάκιο, από τον ίδιο τον Εfraim Halevy, η εντολή: Με κάθε διαθέσιμο μέσον έπρεπε ο Ocalan να βγει έξω από τη πρεσβεία και να επαναπατρισθεί στην Τουρκία.
O δήθεν "Κούρδος του Ναϊρόμπι" τηλεφώνησε στον "συμπατριώτη" του στην πρεσβεία ότι πρέπει να τον δει επειγόντως. Του είπε ότι πληροφορήθηκε ότι ο Οcalan κινδυνεύει και ότι υπάρχει τρόπος να φυγαδευτεί στα βουνά του βορείου Ιράκ και να ανασυγκροτήσει εκεί τις δυνάμεις του, πρόταση που συνέπιπτε με σκέψεις που είχε διατυπώσει ο Ocalan σε συνομιλίες που είχαν υποκλαπεί. Tην επομένη, στις 14 Φεβρουαρίου 1999, προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι ένα αεροπλάνο Falcon 900, που δήθεν μετέφερε ομάδα επιχειρηματιών...
Ο Gordon Thomas σημειώνει ειρωνικά ότι λίγες ώρες μετά τον εγκλεισμό του Οτσαλάν σε τουρκική φυλακή, ο Εcevit εκόμπαζε από τηλεοράσεως για "τον θρίαμβο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών μετά από μια λαμπρή δωδεκαήμερη επιχείρηση παρακολούθησης και σύλληψης στο Ναϊρόμπι"! Οι εικόνες του απαχθέντος Ocalan, δεμένου και φιμωμένου εν πτήσει για την Τουρκία έκαναν τον γύρο του κόσμου, και οδήγησαν σε μαζικές διαμαρτυρίες και καταλήψεις ελληνικών πρεσβειών από Κούρδους μετανάστες. Σε πολιορκία του ισραηλινού προξενείου στο Βερολίνο τρεις Κούρδοι διαδηλωτές σκοτώθηκαν από τους ισραηλινούς φρουρούς. Ο Netanayahu, σε επανειλημμένες δηλώσεις του, διαβεβαίωνε ότι το Ισραήλ δεν είχε καμιάν ανάμειξη στην υπόθεση Ocalan και Αμερικανοί αξιωματούχοι βεβαίωναν για την "αθωότητα" των Ισραηλινών.
Οι New York Times της 22/02/1999, σε άρθρο του Tim Weiner, υποστήριζαν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες ήταν εκείνες που βοήθησαν την Άγκυρα να συλλάβει τον Κούρδο ηγέτη (και επομένως ότι αυτές έπρεπε να πιστωθούν την πολύτιμη βοήθεια στην Τουρκία). Αλλά ούτε οι ισραηλινές διαψεύσεις ανάμειξης ούτε οι αμερικανικές προσπάθειες συγκάλυψης του ρόλου της Mossad πέτυχαν να πείσουν τους Κούρδους. Όπως αναφέρει ο Gordon Thomas, την επιτυχία της στο Ναϊρόμπι η Μοssad την πλήρωσε με την απώλεια του κατασκοπευτικού δικτύου της στο βόρειο Ιράκ.
Συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τη δράση της Μossad
Στο βιβλίο του ο Gordon Thomas επικαλείται συνομιλίες με τέως αρχηγούς και ανώτερα στελέχη της CIA, της βρετανικής ΜΙ5 και ΜΙ6, της γερμανικής BND, όσο και της Mossad, για να καταγράψει τη μυστική δράση της ισραηλινής υπηρεσίας: από τη κλοπή στρατιωτικών πληροφοριών και τεχνολογίας μέχρι τη λαθραία εξαγωγή από τις ΗΠΑ σχάσιμου υλικού για την κατασκευή ατομικής βόμβας (υπόθεση Shapiro). Πράκτορες της Μossad παρακολουθούσαν το φορτηγό με τα εκρηκτικά στη Βηρυτό, που προοριζόταν να ανατινάξει το διοικητήριο των Αμερικανών Πεζοναυτών το 1983, αλλά -παρά τη συμφωνία συνεργασίας- δεν προειδοποίησαν τη CIA, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 241 Αμερικανοί στρατιώτες. Αμερικανοεβραίος στέλεχος μυστικής υπηρεσίας ο Jonathan Pollard, διοχέτευε επί πολλούς μήνες στους Ισραηλινούς άκρως απόρρητα έγραφα και φωτογραφίες δορυφόρων, πριν συλληφθεί και καταδικασθεί σε ισόβια. Μεταξύ πλείστων άλλων υπέδειξε και το δωδεκαμελές κλιμάκιο της CIA στη Νότιο Αφρική, το οποίο η Mossad κατέδωσε στις νοτιοαφρικανικές υπηρεσίες. Ο Gordon Thomas περιγράφει ακόμα πως το FBI είχε προσεγγίσει Ισραηλινό κατάσκοπο στο κορυφαίο κλιμάκιο της αμερικανικής εξουσίας, αλλά η επιχείρηση παρέλυσε όταν διαπιστώθηκε ότι ισραηλινές υπηρεσίες είχαν υποκλέψει ερωτικά τηλεφωνήματα του Προέδρου Clinton στη Monica Lewinski, που ήγειραν την απειλή πολιτικού εκβιασμού.
Στελέχη της Μοσάντ, στις συνομιλίες τους με τον συγγραφέα εξήραν τη βοήθεια στο έργο της από ομόθρησκους εθελοντές (Sayanim) στις χώρες δράσεως των πρακτόρων της (Katsa), οι οποίοι παρέχουν πληροφορίες, κρησφύγετα και άλλες διευκολύνσεις στα στελέχη της Mossad, ή λειτουργούν ακόμα κι ως φορείς παραπληροφόρησης, συμβάλλοντας στην παροιμιώδη αποτελεσματικότητά της ισραηλινής υπηρεσίας. Γραμμένο με συμπάθεια και ενίοτε με θαυμασμό για ορισμένους βετεράνους της Mossad, το βιβλίο δεν αποκρύπτει τίποτε από τη (γνωστή στον συγγραφέα) δράση και τις μεθόδους της μυστικής υπηρεσίας του Ισραήλ. Αναφέρεται έτσι και στην κλοπή 200 εκατομμυρίων δολαρίων της CΙΑ, προερχόμενων από εμπόριο ναρκωτικών, που στέλνονταν μέσω τραπέζης του Βατικανού, επί Πάπα Ιωάννη-Παύλου Βοϊτίλα και του περιβόητου επισκόπου Paul Marcinkus, στην πολωνική οργάνωση Αλληλεγγύη του Leh Valesa. Αποκαλύπτει επίσης ότι το φορτηγό αεροπλάνο της El Al που κατέπεσε το 1992 σε κατοικημένη περιοχή του Άμστερνταμ σκοτώνοντας 43 άτομα και τραυματίζοντας δεκάδες άλλα, μετέφερε θανατηφόρες τοξικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή του Σαρίν, ενός τρομερού νευροτοξικού αερίου. Το στοιχείο αυτό καλύφθηκε με τη σχετική παραπληροφόρηση, αλλά εκατοντάδες κατοίκων της περιοχής αρρώστησαν μετά το δυστύχημα. Τέλος, υποστηρίζει ότι στα υπόγεια εργαστήρια του Νες Ζιόνα, Ισραηλινοί επιστήμονες έχουν προχωρήσει στην ανάπτυξη χημικών και βιολογικών όπλων, επικαλούμενος άκρως μυστική έκθεση της CΙΑ στον Αμερικανό υπουργό Αμύνης William Cohen, κατά την οποία "Ισραηλινοί βιολόγοι προσπαθούν να ταυτοποιήσουν τα γονίδια ορισμένων αραβικών φύλων και να δημιουργήσουν στη συνέχεια ένα γενετικά διαφοροποιημένο βακτηρίδιο ή ιό", με απλά λόγια, ένα βιολογικό όπλο που θα πλήττει μόνο Άραβες...
Σχετικό δημοσίευμα: Ολόκληρη η έκθεση του πρέσβη Γ. Κωστούλα για την υπόθεση Οτσαλάν
Πηγή: http://strategy-geopolitics4.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Ετικέτες
Ελλάδα,
Ισραήλ,
Μυστικές υπηρεσίες,
Τουρκία
Απρίλιος 1967 - Απρίλιος 2007: Τι πέτυχε η Χούντα;
Από το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, «Μετά είκοσι έτη», που γράφτηκε το 1985 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο των Γιώργου Καραμπελιά-Δημήτρη Λιβιεράτου Ιούλης 65 (Εναλλακτικές Εκδόσεις 1985- υπό επανέκδοση), δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα για τον ρόλο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της χώρας.
Η χούντα, παρ' όλη τη χυδαιότητά της, δεν ήταν τελικά, ούτε αποδείχτηκε στη συνέχεια, «βλακεία», έστω και αν σήμερα πληρώνεται ακριβά από τους πρωτεργάτες της. Για το καθεστώς λειτούργησε σω¬τήρια. Τα 7 1/2 χρόνια της δικτατορίας συνέτριψαν το φοβερό λαϊκό κίνημα του '65 που βρισκόταν σε εξέλι¬ξη και όταν ήρθε η μεταπολίτευση τα πράγματα ήταν πια διαφορετικά. Μέσα από τη χούντα διαμορφώθηκε μια νέα φυσιογνωμία του ελληνικού λαού, μια φυσιο¬γνωμία ατομισμού, καταναλωτισμού, μια φυσιογνω¬μία «φίλαθλου». Αυτό το καταπληκτικό υποκείμενο του 1965 είχε εξαφανιστεί για πάντα. Οι οικοδόμοι του 1965, ο εργάτης-μάζα με τις επαναστατικές από¬ψεις, δεν ήταν πια παρά κάποιοι «υψηλόμισθοι» κα¬ταναλωτές σκυλάδικων και τα μικροϊδιοκτητικά λαϊ¬κά στρώματα του 1965, που αποτελούσαν την εαμογενή μάζα, είχαν μεταβληθεί σε καλοφαγωμένους και καταναλωτικούς μικροαστούληδες. Το ίδιο και οι φοιτητές, που το 1965-67 παρουσίαζαν παρόμοια χα¬ρακτηριστικά με τους ομολόγους τους της δυτικής Ευρώπης, δεν γνώρισαν μια αντίστοιχη εξέλιξη, αλ¬λά, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες της χού¬ντας και του αντιχουντικού αγώνα, μετά τη μεταπο¬λίτευση θα μετακινηθούν προς την ΚΝΕ, σε αντίθεση με το φοιτητικό κίνημα της Ευρώπης και θα μεταβλη¬θούν σε «χρυσή νεολαία» του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Αυτή η φοβερή λαϊκή διαθεσιμότητα που είχε το κίνημα του 1965 χάθηκε για πάντα. Εκείνο το κίνημα, που για 70 μέρες αψηφούσε την αστυνομία και τους πυροσβέστες των κομμάτων, έγινε πια αδιανόητο στις νέες συνθήκες. Και ναι μεν τα αιτήματα εκείνου του κινήματος στη συντριπτική τους πλειοψηφία πραγματώθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, αλλά πραγ¬ματοποιήθηκαν με τρόπο «δοτό», από τα πάνω, από τα κόμματα, και όχι μέσα από τη διαδικασία που είχε ανοίξει το '65, μέσα από την άμεση λαϊκή αντιπαράθε¬ση. Έτσι συνέβη αυτό που τόσες φορές έχει γίνει στην Ιστορία. Η αντεπανάσταση σταματάει κάποια επαναστατική διαδικασία και στη συνέχεια, αφού τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις, πραγματοποιεί εν πολλοίς το πρόγραμμα του κινήματος, αφού όμως βγάλει το άμεσο υποκείμενο από το προσκήνιο!
Ενώ το 1965 είναι η εποχή που ο ριζοσπαστισμός των μαζών πυροδοτείται από τα κάτω, από τις δυνά¬μεις του ίδιου του λαϊκού κινήματος, και προσκρούει στην αντίδραση του «συστήματος», ακόμα και των φιλολαϊκών κομμάτων, μετά τη μεταπολίτευση ο νέος ριζοσπαστισμός ελέγχεται και καναλιζάρεται από τα πάνω. Στη μεταπολίτευση, ο Ανδρέας, το ΚΚΕ, ακό¬μα και ο Καραμανλής, ελέγχουν αυτόν τον ριζοσπαστι¬σμό και τον μεταβάλλουν σε κομματική δύναμη και ένταξη. Γι' αυτό και στις νέες συνθήκες, οι πραγματι¬κές αλλαγές που γίνονται στη ζωή των μαζών δεν εκφράζονται μέσα από ένα επαναστατικό κίνημα, αλ¬λά έρχονται μέσα από την «επαναστατικοποίηση» του «κατεστημένου». Οι εφημερίδες γίνονται σοσια¬λιστικές, ο σοσιαλισμός είναι μια ανέξοδη και εν πολλοίς αποδοτική ιδεολογία και το νέο κατεστημένο της Ελλάδας είναι ένα σοσιαλιστικό κατεστημένο. Οι παλιοί φουκαράδες δημοσιογράφοι του 1965, που ψωμολυσσούσαν, γίνονται οι καλοπληρωμένοι κηφή¬νες του σήμερα, οι αριστεροί διανοούμενοι, που γνώ¬ριζαν προβλήματα βιοπορισμού και αποκλεισμού, σήμερα καθορίζουν τα σχολικά προγράμματα, την τηλεόραση και το εθνικό θέατρο, ενώ η αφόρητη πολυθεσία τούς κάνει να μοιάζουν με καλοφαγωμένα χταπόδια, που απομυζούν από παντού.
Η χούντα λοιπόν πέτυχε• πέτυχε να σπάσει την επαναστατική δυναμική του κινήματος του 1965. Δεν πέτυχε, βέβαια -και γι' αυτό οι πρωτεργάτες της βρίσκονται στη φυλακή- να εμποδίσει την πραγμα¬τοποίηση με μεταρρυθμιστικό τρόπο και από τα πάνω των αιτημάτων εκείνου του κινήματος. Άλλωστε αυ¬τό το τελευταίο ήταν αδύνατο. Η δυναμική που άνοιξε το 1965 ήρθε να εκφραστεί μετά τη μεταπολίτευση, με τη μεγάλη μεταρρύθμιση που διαπέρασε για δέκα χρόνια την ελληνική κοινωνία.
Κοιτάζοντας τώρα 40 χρόνια πίσω, μπορούμε να έχουμε μια σφαιρική εικόνα της εξέλιξης. Μιας εξέ¬λιξης που ήταν αντιφατική. Από τη μια την ολοκλή¬ρωση των αιτημάτων του 1965, των αιτημάτων της δημοκρατίας, της αποπομπής του Παλατιού, του ξεδοντιάσματος των στρατοκρατών, της αλλαγής του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις λαϊκές τάξεις και την ολιγαρχία, τη μείωση της εξάρτησης από την Αμερική. Όλα αυτά έγιναν πράξη. Μ' αυτή την έν-νοια, ο μεγάλος αγώνας του 1965 δεν πήγε χαμένος. Το πρόγραμμά του νίκησε. Η ζωή των λαϊκών μαζών άλλαξε. Εκείνο βέβαια που δεν έγινε ήταν πως το 1965 δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει άμεσα, μέσα από τη λαϊκή κίνηση, αυτά τα αιτήματα! Το Παλάτι διώχτη¬κε από τη χούντα, ο στρατός κλείστηκε στους στρα¬τώνες μετά την ήττα του στην Κύπρο, την απόσταση από τους Αμερικάνους την πήρε ο ίδιος ο Καραμαν¬λής, και η μείωση των ωρών δουλειάς από 48 σε 40 έγινε μέσα από την προσαρμογή στο καθεστώς της ΕΟΚ! Και αυτός ο τρόπος εκπλήρωσης του «προ¬γράμματος» του 1965 δεν επέτρεψε τη διαμόρφωση επαναστατικών δυνάμεων που θα ήθελαν να οδηγή¬σουν τη διαδικασία πιο πέρα, σε μια επαναστατική ανατροπή με μεγαλύτερο βάθος. Γι' αυτό οι επανα¬στατικές δυνάμεις ηττήθηκαν, ενώ το «πρόγραμμα» κέρδισε!
Είκοσι χρόνια μετά, τα Ιουλιανά παραμένουν θα έλεγε κανείς μια μεγάλη στιγμή, μια επαναστατική στιγμή στη σαραντάχρονη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Μια στιγμή που άνοιξε τη νέα διαδικα¬σία μιας ταξικής σύγκρουσης με νέους όρους, μιας ταξικής σύγκρουσης όπου η παλιά αντίθεση αριστεράς-δεξιάς ενσωματώνεται σιγά-σιγά στην αντίθεση «προοδευτικών-συντηρητικών» του αστικού στρατο¬πέδου.
Με τη διαδικασία που άρχισε στη δεκαετία του '60, τα αιτήματα που έβαλε η αριστερά στη δεκαετία του '40 τείνουν να απορροφηθούν από το στρατόπεδο του αστικού εκσυγχρονισμού και να διαμορφωθεί ένα νέο στρατόπεδο, αυτό που με σύγχρονους όρους θα ονομάζαμε στρατόπεδο της αλλαγής. Και αν το 1965 τα κόμματα ήταν ανέτοιμα για κάτι τέτοιο, δέκα χρό¬νια μετά ήταν πια ικανά να οδηγήσουν τη μεγάλη μεταρρύθμιση, έχοντας υποτάξει τις μάζες σε υποδεέ¬στερη θέση, ενώ αντίστροφα το 1965, τα κόμματα και το σύστημα βρίσκονταν πίσω από την κίνηση των μαζών. Το Κέντρο, όπως είχαμε πει, είχε φτιαχτεί σαν κόμμα κάτω από τις ευλογίες των Αμερικάνων, η Δεξιά μιλούσε ακόμα τη γλώσσα του εμφύλιου και έστηνε συνομωσίες, υπήρχε το Παλάτι και ο ΙΔΕΑ. Ακόμα και η ΕΔΑ ήταν εντελώς ανίκανη να ελέγξει τα πράγματα, απλά τα παρακολουθούσε. Αντίθετα, μετά τη μεταπολίτευση, τα κόμματα και το σύστημα εμφανίζονται εντελώς ανανεωμένα, έτοιμα να χωνέ¬ψουν τον έτσι κι αλλιώς αμβλυμένο -αλλά υπαρκτό σε επίπεδο αιτημάτων- ριζοσπαστισμό των μαζών. Να λοιπόν η μεγάλη διαφορά των Ιουλιανών και της μεταπολίτευσης. Στα Ιουλιανά η πρωτοβουλία έρχεται από τα κάτω, είναι έκφραση μιας ανεπανάληπτης κίνησης μαζών, ενώ δέκα χρόνια αργότερα η πρωτοβουλία έρχεται από τα πάνω, από το σύστημα των κομμάτων το σύστημα έχει ανανεωθεί για να χωνέψει με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς τα αιτήματά του 1965. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια η συρρίκνωση των επαναστατικών δυνάμεων. Είκοσι χρόνια μετά το '44, η εκπλήρωση κάποιων από τα αιτήματα του ήταν ακόμα «επανάσταση». Σαράντα χρόνια αργότερα αποτέλεσε πραγματωμένη μεταρ¬ρύθμιση. Γι' αυτό το 1965 είναι ο συνδετικός κρίκος, η μεγάλη στιγμή, ανάμεσα στο 1944 και το 1985.
Κοιτάζουμε λοιπόν γύρω μας και βλέπουμε πραγ¬ματωμένα -στο μεγαλύτερο ποσοστό- τα αιτήματα του 1965, ενώ ταυτόχρονα ζούμε σε μια κοινωνία τέ¬τοιας εμπορευματοποίησης και χυδαιότητας που τσι¬μπιόμαστε, μήπως και ονειρευόμαστε. Και όμως όχι, έτσι είναι η Ιστορία! Το επαναστατικό κίνημα του 1965 περιθωριοποιήθηκε υποκειμενικά και ταυτό¬χρονα νίκησε! Dura lex!
* Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε στο τ. 11 της εφ. Ρήξης (21 Απριλίου 2007)
**Ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, "Μετά είκοσι έτη" εδώ
http://ardin.gr/node/3043
Διαβάστε περισσότερα...
Η Τουρκία ξανά σε ρόλο διαιτητή Ιράν - Δύσης
Έτοιμη για διαμεσολάβηση στην κόντρα για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα
Έτοιμη, για μία ακόμη φορά, να αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο για τη διευθέτηση της αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ιράν λόγω του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, είναι η Τουρκία. Από την Τεχεράνη, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου επανέλαβε χθες τη γνωστή θέση του υπέρ της διπλωματικής λύσης αντί των νέων κυρώσεων εις βάρος του Ιράν, με εργαλείο το γνωστό σχέδιο συμφωνίας για «ανταλλαγή ουρανίου» και με την Τουρκία βασικό του χειριστή.
Σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ιρανό συνάδελφό του Μανουσχέρ Μοτακί, ο κ. Νταβούτογλου υπερθεμάτισε ως προς τις «πολύ ιδιαίτερες» σχέσεις της Τουρκίας με το Ιράν στον οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό τομέα, που θα επεκταθούν, είπε, καθώς οι δύο χώρες σχεδιάζουν αύξηση του όγκου των εμπορικών συναλλαγών, ώστε από 10 δισ. δολάρια σήμερα να ανέλθουν στα 20 δισεκατομμύρια.
«Εάν οι Ιρανοί φίλοι μας θέλουν και εάν πιστεύουν ότι είναι φρόνιμο να διαδραματίσουμε ρόλο, τότε θα το κάνουμε», είπε αναφερόμενος στην τουρκική διαμεσολάβηση ο κ. Νταβούτογλου. Είχε προηγηθεί την Κυριακή δήλωση του κ. Μοτακί ότι θεωρεί πιθανή μια συμφωνία «ανταλλαγής», «εφόσον εκ μέρους της άλλης πλευράς υφίσταται η πολιτική βούληση, πράγμα που θα δώσει την ευκαιρία να καλλιεργηθεί εκατέρωθεν η εμπιστοσύνη, κυρίως δε η εμπιστοσύνη του Ιράν προς την άλλη πλευρά».
Τη Δευτέρα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε ότι η Ουάσιγκτον δεν αποκλείει μια συμφωνία ανταλλαγής, υπό τον όρο ότι το αρχικό σχέδιο της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας θα αναπροσαρμοστεί, διότι από τον Οκτώβριο και μετά η Τεχεράνη προέβη στον εμπλουτισμό ουρανίου.
Βάσει του σχεδίου συμφωνίας του περασμένου Οκτωβρίου, το Ιράν θα παρέδιδε χαμηλού εμπλουτισμού ουράνιο στο εξωτερικό -σε Ρωσία και Γαλλία- και θα παρελάμβανε ισόποση ποσότητα ουρανίου, υψηλού εμπλουτισμού. Η Τεχεράνη ζήτησε η ανταλλαγή να γίνεται στο έδαφός της, αρνήθηκε να παραδώσει τις μεγάλες ποσότητες -περίπου 70%- που ζητούσαν οι δυτικές κυβερνήσεις, και έτσι το σχέδιο ναυάγησε.
Η Αγκυρα είχε τότε προσφερθεί να φιλοξενήσει την ανταλλαγή στο έδαφός της. Το ενδεχόμενο αυτό επανέφερε στο προσκήνιο ο κ. Νταβούτογλου. Ομως ο κ. Μοτακί υπήρξε ασαφής προκειμένου για τις τουρκικές προτάσεις. «Οι κυβερνήσεις μας έχουν συνεχείς διαβουλεύσεις για τα πυρηνικά», είπε χθες, και τότε ο κ. Νταβούτογλου απάντησε: «Εάν οι Ιρανοί φίλοι μας το θέλουν, η χώρα μας θα πράξει τα δέοντα».
Σημειώνεται ότι η Τουρκία, άμεσα εξαρτημένη από τις εισαγωγές φυσικού αερίου του Ιράν, είναι την εποχή αυτή μη μόνιμο μέλος του Σ.Α. του ΟΗΕ. Θα βρεθεί σε δυσχερή θέση εάν χρειαστεί να αποφανθεί υπέρ ή κατά ενός ψηφίσματος για την επιβολή νέων κυρώσεων εις βάρος του Ιράν.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Nεαροί Αφγανοί σκοτώθηκαν από νατοϊκά πυρά
ΚΑΜΠΟΥΛ. Τέσσερις άμαχοι έφηβοι Αφγανοί σκοτώθηκαν στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν όταν άνδρες του ΝΑΤΟ άνοιξαν πυρ εναντίον του οχήματος στο οποίο επέβαιναν οι νεαροί. Ο Ραματουλάχ Μανσούρ, πατέρας δύο εκ των θυμάτων, δήλωσε ότι οι νεαροί επέστρεφαν από αγώνα βόλεϊ τον οποίο είχαν πάει να παρακολουθήσουν. Στο πολιτικό μέτωπο, οι υποψήφιοι για τις βουλευτικές εκλογές στο Αφγανιστάν, οι οποίες αναμένεται να διεξαχθούν στις 18 Σεπτεμβρίου, άρχισαν να υποβάλλουν τις υποψηφιότητές τους, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι η γενικευμένη διαφθορά θα εξακολουθήσει να αποτελεί μείζον εμπόδιο στην πορεία της δοκιμαζόμενης χώρας προς τη Δημοκρατία.
Αρχικώς το ΝΑΤΟ είχε υποστηρίξει ότι οι νεκροί στο περιστατικό στην περιοχή Γκουρμπούζ, στην επαρχία Χοστ, ήταν «γνωστοί αντάρτες», όμως αργότερα παραδέχθηκε ότι επρόκειτο για αμάχους. Ο πρόεδρος του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάι καταδίκασε το γεγονός με ανακοίνωση στην οποία επεσήμανε ότι επρόκειτο για τέσσερις αμάχους και προσέθεσε ότι η συγκεκριμένη πράξη αντιβαίνει προς τη δέσμευση των ξένων δυνάμεων στο Αφγανιστάν, περί προστασίας του αμάχου πληθυσμού στη χώρα. Στην ανακοίνωσή του το ΝΑΤΟ υποστηρίζει ότι η πομπή των οχημάτων του επέστρεφε στη βάση της όταν τους προσέγγισε άγνωστο όχημα με σβηστά φώτα, το οποίο ανέπτυσσε ταχύτητα. Οι άνδρες του ΝΑΤΟ άνοιξαν πυρ στην προσπάθειά τους να ακινητοποιήσουν το ξένο όχημα το οποίο εξακολουθούσε να αναπτύσσει ταχύτητα. Εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ δήλωσε ότι οι νεκροί είχαν θεωρηθεί αντάρτες επειδή τα βιομετρικά τους στοιχεία είχαν καταχωριστεί στη βάση δεδομένων της Συμμαχίας, η οποία περιλαμβάνει ανάλογα στοιχεία για χιλιάδες αμάχους αλλά και για υπόπτους για τρομοκρατία στο Αφγανιστάν.
Η υποβολή των υποψηφιοτήτων για τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου αποτελεί θετική εξέλιξη αναφορικά με τη συνέχιση της δύσκολης πορείας εκδημοκρατισμού του Αφγανιστάν. Την περασμένη εβδομάδα, ο Αφγανός πρόεδρος Καρζάι διόρισε νέο επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής του Αφγανιστάν, υπό το βάρος διεθνών και εσωτερικών πιέσεων μετά τις προεδρικές εκλογές του περασμένου έτους, οι οποίες είχαν αμαυρωθεί από εκτεταμένη νοθεία. Δυτικοί υποστηρικτές της κυβέρνησης Καρζάι δηλώνουν πάντως ότι δεν περιμένουν ότι στις εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου δεν θα σημειωθεί νοθεία.
Διαβάστε περισσότερα...
Αποστασιοποίηση Μπάρακ από Νετανιάχου
A.P.
ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ και πρόεδρος των Εργατικών, Εχούντ Μπάρακ, αποστασιοποιήθηκε χθες από την πολιτική Νετανιάχου όσον αφορά το Παλαιστινιακό ζήτημα, αλλά και εκείνο του Ιράν, ενώ εξέφρασε ανησυχία για τις συνέπειες της επιδείνωσης των σχέσεων του Τελ Αβίβ με την Ουάσιγκτον. «Η αποξένωση από τις ΗΠΑ δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ισραήλ», δήλωσε ο κ. Μπάρακ.
Μιλώντας στο κρατικό ραδιόφωνο της χώρας, υπενθύμισε ότι «οι μέχρι πρότινος άριστες σχέσεις με τον Λευκό Οίκο έχουν εξασφαλίσει ετήσια οικονομική βοήθεια ύψους τριών δισ. δολαρίων» και ότι «οι Αμερικανοί εξοπλίζουν συστηματικά το Ισραήλ με τα καλύτερα μαχητικά αεροσκάφη στον κόσμο». Κατά τον κ. Μπάρακ, η ισραηλινή κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες «προκειμένου να αλλάξει την κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη ότι η διεθνής κοινότητα δεν θα ανέχεται για πάντα το καθεστώς κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη».
Ο ίδιος έθεσε, εμμέσως πλην σαφώς, ζήτημα ένταξης του κεντρώου κόμματος Καντίμα στον κυβερνητικό συνασπισμό. Σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ο κ. Μπάρακ υποστήριξε ότι «προς το παρόν το Ιράν δεν αποτελεί άμεση απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ».
Λίγες ώρες αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δήλωνε στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ΑBC ότι η απαίτηση του Λευκού Οίκου για διακοπή κάθε αναπτυξιακής δραστηριότητας στην ανατολική Ιερουσαλήμ είναι «απαράδεκτη». Σχετικά με το ζήτημα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ο κ. Νετανιάχου τάχθηκε υπέρ της επιβολής κυρώσεων που θα παραλύσουν το «καθεστώς» της Τεχεράνης. «Αν σταματήσουμε τις εξαγωγές βενζίνης προς το Ιράν, τότε το ιρανικό καθεστώς θα ακινητοποιηθεί, καθώς η συγκεκριμένη χώρα δεν διαθέτει τη δυνατότητα να διυλίσει πετρέλαιο», υπογράμμισε.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Κλιμακώνεται εκ νέου η ένταση μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν
Ο Αμερικανός αρχηγός ΓΕΕΘΑ Μάικ Μάλεν μίλησε περί «έσχατης λύσης»
TEΧΕΡΑΝΗ. Κλιμακώνεται εκ νέου η ένταση στις σχέσεις Τεχεράνης-Ουάσιγκτον, με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά ανάλογη γλώσσα, ο Αμερικανός ΑΓΕΕΘΑ, ναύαρχος Μάικ Μάλεν, δήλωσε ότι ένα στρατιωτικό χτύπημα των ΗΠΑ κατά του Ιράν θα συνέβαλε σημαντικά στο να καθυστερήσει η υλοποίηση του προγράμματος εμπλουτισμού ουρανίου της Τεχεράνης. Μιλώντας στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ο ναύαρχος Μάλεν τόνισε ωστόσο ότι αυτό αποτελεί «έσχατη λύση» και πρόσθεσε ότι αυτή δεν θα ήταν δική του απόφαση αλλά απόφαση του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.
Σύμφωνα με απόρρητη έκθεση την οποία επικαλείται η βρετανική εφημερίδα The Times, το Πεντάγωνο μεταφέρει εκατοντάδες από τις μεγαλύτερες συμβατικές βόμβες στην αμερικανική βάση «Ντιέγκο Γκαρσία» στον Ινδικό ωκεανό. Εν τω μεταξύ, ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, παραδέχθηκε ότι τον περασμένο Ιανουάριο είχε αποστείλει απόρρητο μνημόνιο στον Λευκό Οίκο, στο οποίο εξέθετε τους σοβαρούς προβληματισμούς του σχετικά με την αποτελεσματικότητα της αμερικανικής πολιτικής έναντι του Ιράν. Ωστόσο ο Γκέιτς αρνήθηκε ότι με το εν λόγω μνημόνιο «έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου» στην κυβέρνηση Ομπάμα, και ιδιαιτέρως στον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου, στρατηγό Τζέιμς Τζόουνς, όπως είχε αναφέρει στο σχετικό ρεπορτάζ της η αμερικανική εφημερίδα The New York Times, η οποία ανέδειξε το θέμα.
Τόσο οι δηλώσεις Μάλεν όσο και οι αποκαλύψεις περί μνημονίου του Γκέιτς έγιναν τη στιγμή κατά την οποία ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ, με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας του Στρατού, την περασμένη Κυριακή, εξαπέλυσε νέα επίθεση κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ζητώντας από τους Αμερικανούς να αποχωρήσουν από το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τον Περσικό Κόλπο, προσθέτοντας με έμφαση ότι «αυτό δεν είναι αίτημα αλλά διαταγή των χωρών της περιοχής». Στη στρατιωτική παρέλαση στην Τεχεράνη, παρουσιάστηκαν μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά και επιθετικά αεροσκάφη, καθώς και πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς.
Ενδεικτικές επίσης της διάθεσης κλιμάκωσης της έντασης από πλευράς του Ιράν είναι οι δηλώσεις του Μοϊτάμπα Σαμαρέχ Χασεμί, πολιτικού συμβούλου του Ιρανού προέδρου, ότι ο Αχμεντινετζάντ επιβεβαίωσε την επιλογή της τοποθεσίας όπου θα κατασκευαστούν νέες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου. Σύμφωνα όμως με την προσφιλή του τακτική και παρά τις αντιδυτικές κορόνες του προέδρου Αχμεντινετζάντ, το Ιράν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέου γύρου διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Σε δηλώσεις του σε ραδιοφωνικό σταθμό, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μανουσέρ Μοτακί τόνισε ότι, εντός του επόμενου δεκαημέρου, ιρανική αντιπροσωπεία πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα, τη Ρωσία, τον Λίβανο και την Ουγκάντα για επίσημες συνομιλίες. Ο Μοτακί επεσήμανε ότι η Τεχεράνη επιθυμεί να έχει απευθείας συνομιλίες με όλες τις χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ εκτός από μία, εννοώντας προφανώς τις ΗΠΑ.
Διαβάστε περισσότερα...
Ανακαταμέτρηση ψήφων της Βαγδάτης
ΒΑΓΔΑΤΗ. Την ανακαταμέτρηση τουλάχιστον 2,5 εκατομμυρίων ψήφων της Βαγδάτης από τις εκλογές της 7ης Μαρτίου διέταξε η ιρακινή επιτροπή που διερευνά τις καταγγελίες περί παρατυπιών και νοθείας στη διάρκεια της πρόσφατης εκλογικής διαδικασίας. Η ανακαταμέτρηση αποφασίστηκε έπειτα από σχετικό αίτημα του πρωθυπουργού, Νουρί αλ Μαλικί, και ενδέχεται να ανατρέψει το εκλογικό αποτέλεσμα προς όφελός του. Η εντολή της τριμελούς Ανεξάρτητης Ανώτατης Εκλογικής Επιτροπής συνέπεσε με τη δήλωση του ισχυρού σιίτη ηγέτη, Αμάρ αλ Χακίμ, σύμφωνα με τον οποίον ουδείς από τους νικητές μπορεί να κατακτήσει την πρωθυπουργία διότι αμφότεροι στερούνται επαρκούς υποστήριξης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η ανακοίνωση της επιτροπής συνέπεσε επίσης με την είδηση του θανάτου δύο καταζητούμενων μελών της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, ο ένας εκ των οποίων είχε διαφύγει πολλάκις τη σύλληψη παρά τους παλαιότερους ισχυρισμούς των Αρχών ότι τον σκότωσαν ή τον αιχμαλώτισαν. Τη σχετική δήλωση έκανε ο ίδιος ο Μαλικί, ο οποίος ανέφερε ότι οι Αμπού Αγιούμπ αλ Μασρί και Αμπού Ομάρ αλ Μπαγκντάντι σκοτώθηκαν στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου σε κοινή επιχείρηση των αμερικανικών και ιρακινών δυνάμεων. Ο αμερικανικός στρατός επιβεβαίωσε ότι οι δύο πράγματι σκοτώθηκαν, ενώ στο Λονδίνο ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ, δήλωσε ότι η χώρα του πιθανόν να μην είχε λάβει μέρος στην εισβολή εάν γνώριζε ότι ο Σαντάμ δεν κατέχει όπλα μαζικής καταστροφής...
Ο Μαλικί, όπως είναι γνωστό, κέρδισε 89 έδρες της Βουλής, σε σύνολο 325, αλλά ήλθε δεύτερος μετά τον πρώην πρωθυπουργό, Ιγιάντ Αλάουι, ο οποίος εξασφάλισε 91 έδρες. Ουδείς εκ των δύο έχει καταφέρει ακόμη να βρει τη χρυσή τομή για τον σχηματισμό ενός βιώσιμου συνασπισμού πλειοψηφίας με την υποστήριξη άλλων κομμάτων, αλλά ο Μαλικί ελπίζει τώρα να καρποφορήσει η παράλληλη εκστρατεία του για την ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος. Υποστηρίζοντας ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι πλαστό, η συμμαχία του Μαλικί, Κράτος του Νόμου, έχει ζητήσει ανακαταμέτρηση των ψήφων σε πέντε επαρχίες, περιλαμβανομένης της περιοχής της Βαγδάτης, που εκλέγει σχεδόν το ένα πέμπτο των κοινοβουλευτικών εδρών.
Πηγή: http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ουγγαρία
Του Dan Bilefsky
The New York Times
Ο νικητής των πρόσφατων ουγγρικών εκλογών, Βίκτορ Ορμπάν, υποσχέθηκε να προστατεύσει τη χώρα από την ισχυροποίηση ενός ακροδεξιού κόμματος και της εξτρεμιστικής παραστρατιωτικής ομάδας του, η οποία καταφέρεται εναντίον της μεγάλης κοινότητας των Ρομά και των Εβραίων.
Ο 46χρονος ηγέτης του Φιντέζ, του κόμματος που νίκησε τους απερχόμενους Σοσιαλιστές, στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, δήλωσε δυσαρεστημένος από την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος, Γιόμπικ, το οποίο έλαβε το 16,7% το υψηλότερο ποσοστό ακροδεξιού κόμματος μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989.
Ο κ. Ορμπάν, ο οποίος έγινε διάσημος το 1989 όταν ζήτησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία, αν και τότε δεν διέθετε την εμπειρία ηγέτη της αντιπολίτευσης, επιμένει ότι η νεαρή δημοκρατία της χώρας του είναι αρκετά ώριμη, για να αντιμετωπίσει την άνοδο των εξτρεμιστών. «Η δημοκρατία σ’ αυτή τη χώρα είναι αρκετά ισχυρή, για να προστατέψει τον εαυτό της», είπε. Το Γιόμπικ, του οποίου ηγείται ο Γκαμπόρ Βόνα, ένας 32χρονος δάσκαλος ιστορίας, άγγιξε το εθνικιστικό συναίσθημα σε μια παλιά και υπερήφανη χώρα, βαριά τραυματισμένη από την εικόνα της ως του νέου οικονομικού ασθενούς της Ευρώπης. Ο Βόνα είναι ιδρυτικό μέλος της Ουγγρικής Φρουράς, μιας παράνομης οργάνωσης, τα μέλη της οποίας παρελαύνουν μέσα από τα χωριά των Ρομά, κραδαίνοντας ναζιστικές σημαίες.
Ορισμένοι αναλυτές και οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η τακτική του Γιόμπικ απειλεί να αποξενώσει τους επενδυτές και να δυσφημήσει την Ουγγαρία. Άλλοι, ωστόσο, διατείνονται ότι η πολιτική δυναμική του Γιόμπικ θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, απ’ τη στιγμή που το κόμμα θα εισέλθει στο κοινοβούλιο. Αναλυτές επισημαίνουν ότι το Φιντέζ, το οποίο αναμένεται να λάβει τα 2/3 των κοινοβουλευτικών εδρών μετά τον δεύτερο γύρο των εκλογών, στις 25 Απριλίου, έχει υποσχεθεί ότι δεν πρόκειται να επιδιώξει κυβερνητική συνεργασία με το Γιόμπικ και ενδεχομένως θα λάβει ισχυρή εντολή, ώστε να φέρει εις πέρας την πολιτική και οικονομική ατζέντα του.
Η Κορνέλια Μαγιάρ του Progressive Institute, ενός ερευνητικού ινστιτούτου στη Βουδαπέστη, διατείνεται ότι ο κ. Ορμπάν, ένας θρησκευόμενος πατέρας πέντε παιδιών, η γυναίκα του οποίου έχει γράψει ένα δημοφιλές βιβλίο μαγειρικής στην Ουγγαρία έχει ήδη αμβλύνει την επιρροή του Γιόμπικ, υιοθετώντας τον κοινωνικό συντηρητισμό του και τις οικογενειακές αξίες, καθώς και τη σκληρή του γλώσσα υπέρ του νόμου και της τάξης. Η ίδια πρόσθεσε ότι αν βελτιωθεί η οικονομία, οι στερημένοι αγρότες ψηφοφόροι, οι οποίοι ψήφισαν μαζικά το Γιόμπικ θα γοητεύονται όλο και λιγότερο από την παραπλανητική ρητορική του.
Άλλοι επιφανείς αναλυτές διατείνονται ότι ο Ορμπάν, γνωστός για τον αυταρχισμό του, δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τον μειώσει. Ο ίδιος ο κ. Ορμπάν δήλωσε από την πλευρά του ότι η καλή διακυβέρνηση είναι η καλύτερη άμυνα εναντίον της Ακροδεξιάς.
Ακόμη όμως κι αν ο Ορμπάν κυριαρχήσει του Γιόμπικ, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Φιντέζ παραμένει η ουγγρική οικονομία. Ο κ. Ορμπάν έχει υποσχεθεί ότι θα προβεί σε φορολογικές περικοπές και θα δημιουργήσει ένα εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας, σε δέκα χρόνια. Αλλά έχει παραδεχτεί επίσης ότι ο στόχος για μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε 3,8% του ΑΕΠ είναι ανέφικτος. Σύμφωνα με τους οικονομολόγους, η παραμικρή ένδειξη σπατάλης θα στείλει άσχημα μηνύματα στις αγορές. Αλλά ο κ. Ορμπάν δηλώνει συντηρητικός και ως τέτοιος δεν προτίθεται να επιδεινώσει το έλλειμμα της Ουγγαρίας. «Είμαι συντηρητικός», είπε, «και δεν πιστεύω ότι πρέπει να δαπανάς περισσότερα απ’ όσα κερδίζεις».
Διαβάστε περισσότερα...
Russia against Napoleon
Dominic Lieven
Russia against Napoleon
Penguin, 2010
Του Jon Steele Gordon
The New York Times Book Review
«Ο πόλεμος», είπε κάποτε ο Thomas Hardy, «γράφει καλή ιστορία». Ποτέ στην παγκόσμια ιστορία ένας άνθρωπος που θεωρείτο στρατιωτική ιδιοφυΐα δεν υπέστη μια τόσο μεγάλη στρατιωτική καταστροφή. Στις 24 Ιούνη του 1812, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, κυρίαρχος της ηπειρωτικής Ευρώπης, οδήγησε σχεδόν μισό εκατομμύριο άνδρες στα βάθη της Ρωσίας για να επιβληθεί του Τσάρου Αλεξάνδρου Ι. Κατώτεροι των περιστάσεων, οι Ρώσοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν στα ίσα τον στρατό του Ναπολέοντα. Αντ ' αυτού, ο Ρώσος διοικητής, Μιχαήλ Κουτούζωφ, σκαρφιζόταν τεχνάσματα για να αποφύγει όσο ήταν δυνατό τη μάχη σώμα με σώμα με τους στρατιώτες του Ναπολέοντα.
Η μοναδική μεγάλη μάχη που έγινε βρήκε τα δύο στρατόπεδα ισόπαλα, αφού ο Ναπολέων εγκατέλειψε τη θέση του διοικητή για λόγους που ποτέ δεν διευκρινίστηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό από τους ιστορικούς. Τελικά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1812 η Μόσχα έπεσε στα χέρια του Ναπολέοντα, ο οποίος έκανε άνοιγμα για ειρήνη προς τον Αλέξανδρο Ι, σκεπτόμενος πως ο τσάρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαπραγματευτεί.
Οι Ρώσοι καθυστερούσαν και δεν έδιναν απάντηση στον Ναπολέοντα, επιδιώκοντας έτσι να τον κρατήσουν στη Μόσχα όσο το δυνατό περισσότερο. Στις 19 Οκτωβρίου, με τον τσάρο ακόμα να αποφεύγει διπλωματικά να απαντήσει, τις προμήθειες τροφίμων να λιγοστεύουν με γρήγορους ρυθμούς και το τσουχτερό κρύο του ρωσικού χειμώνα να γονατίζει τους στρατιώτες τον ένα μετά τον άλλο, ο Ναπολέων δεν είχε άλλη επιλογή από το να αποχωρήσει από τη χώρα. Ο άσχημος καιρός και οι ασθένειες κατάφεραν να εξοντώσουν τον πανίσχυρο στρατό του Ναπολέοντα, ο οποίος ξεκίνησε την εισβολή στη Ρωσία με 450 χιλιάδες άνδρες, αφού οι υπόλοιποι είτε σκοτώθηκαν, είτε επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Ήταν μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία της Ρωσίας, την οποία οι νέες γενιές μαθαίνουν μέσα από έργα όπως το «1812» του Τσαϊκόφσκι. Οι άνθρωποι στον αγγλόφωνο κόσμο διδάχθηκαν τα γεγονότα αυτά αποκλειστικά από την αγγλική και γαλλική σκοπιά, ουδέποτε από την ρωσική. Οι Βρετανοί, όπως οι Γάλλοι, θεωρούσαν τη Ρωσία οπισθοδρομική χώρα.
Ο Lieven, καθηγητής ρωσικής ιστορίας στο London School of Economics είναι απόγονος Ρώσων στρατηγών που πολέμησαν κατά του Ναπολέοντα. Ο Lieven λοιπόν, μπορεί να πει κανείς, κάνει χάρη στους αγγλόφωνους αναγνώστες, δίνοντας τους την ευκαιρία να διαβάσουν και να μάθουν τη συγκεκριμένη ιστορία από τη σκοπιά των Ρώσων. Η αφήγηση του είναι πραγματικά αποκαλυπτική και δίνει μεγάλη έμφαση στα εξίσου ενδιαφέροντα και σημαντικά γεγονότα του 1813, όταν ο Αλέξανδρος Ι πολέμησε τον Ναπολέοντα στην Κεντρική Ευρώπη. Με διπλωματικούς χειρισμούς, ο τσάρος απέσπασε την Αυστρία από τη συμμαχία της με τον Ναπολέοντα. Ενάμιση χρόνο μετά που οι Γάλλοι στρατιώτες εισήλθαν στην Μόσχα με θριαμβευτικό τρόπο, Ρώσοι στρατιώτες βρέθηκαν έξω από τις πύλες του Παρισιού και ο Ναπολέων αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τις μάχες ο Lieven είναι συναρπαστικός, αλλά και οι πραγματικότητες του πολέμου, όπως αυτές φαίνονται μέσα από το βιβλίο, σε έναν προ-βιομηχανικό κόσμο, προκαλούν εξίσου το ενδιαφέρον. Ένα παλιό στρατιωτικό ρητό λέει ότι «οι ερασιτέχνες μιλούν για στρατηγική, οι επαγγελματίες όμως κάνουν υπολογισμούς». Και οι υπολογισμοί για εφοδιασμό ενός τόσο μεγάλου στρατού, όσο του Ναπολέοντα για να κατακτήσει τη Ρωσία είναι αν μη τι άλλο εξωπραγματικοί.
Διαβάστε περισσότερα...
CLEOPATRA: A Biography
Duane W. Roller
CLEOPATRA: A Biography
Oxford University Press, 2010
Της Tracey Lee Simmons
The New York Times Book Review
Το όνομα Κλεοπάτρα παραπέμπει σε φτηνά φλας χολιγουντιανής μόστρας, σε μια ντίβα με κοσμήματα και όχι σε μια βασιλική παρουσία με την δύναμη να οδηγεί ολόκληρους στρατούς. Όσοι πιστεύουν ότι γνωρίζουν οτιδήποτε για την Κλεοπάτρα θα πρέπει να κάνουν λίγα περισσότερα από το να αναφέρονται σε μια νεφελώδη φήμη της ως μια όμορφη, πανούργα ξελογιάστρα πανίσχυρων ανδρών. Για μας, η Κλεοπάτρα είναι περισσότερο ένας μύθος παρά ένα υπαρκτό πρόσωπο που έζησε σε πραγματικό χρόνο και χώρο. Ωστόσο, όχι μόνο κατοίκησε στο δικό της χώρο, αλλά το έκανε και με πολύ μεγαλύτερη εξυπνάδα, ενθουσιασμό και τακτ από ότι οι περισσότεροι άνδρες σύμμαχοι και εχθροί στον ρωμαϊκό κόσμο.
Αυτή την πραγματική γυναίκα, την Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου (69-30 π.Χ) εξερευνά η βιογραφία του Duane W.Roller. Και ενώ ο ρόλος της Κλεοπάτρας στο μεγάλο δράμα της πτώσης της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και της γέννησης της αυτοκρατορίας μπορεί να μην ήταν ολότελα κεντρικός, η ιστορία δεν θα εξελισσόταν με τον ίδιο τρόπο χωρίς την ίδια.
Ο πατέρας της Κλεοπάτρας, Πτολεμαίος ΙΒ' δούλεψε για να αναζωογονήσει την ξεθωριασμένη πνευματική ζωή στην πόλη της Αλεξάνδρειας, ένα σκοπό τον οποίο η κόρη του, η οποία ήταν ασυνήθιστα μορφωμένη ακόμη και για μια γυναίκα από βασιλικό σπίτι, συνέχισε όταν ανέβηκε στο θρόνο το 51 π.Χ. Ο Roller δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα επιτεύγματα της Κλεοπάτρας ως λόγια, πολύγλωσση, διπλωμάτης ακόμη και ως ναυτικός διοικητής, μια ευπρόσδεκτη διόρθωση στην κοινή αντίληψη ότι η Κλεοπάτρα ήταν μια μηχανογράφος με βασιλικό αίμα που είχε σαγηνευτικά πλεονεκτήματα.
Ωστόσο, ξέσπασε διαμάχη με μια φατρία που υποστήριζε τον αδελφό της για την κυριαρχία, και δεν ήταν μέχρι την άφιξη του Ιούλιου Καίσαρα το 48 που η Κλεοπάτρα κέρδισε αναμφισβήτητη δύναμη. Τότε επίσης ξεκίνησε και μια αλυσίδα γεγονότων που διαμόρφωσε τον μύθο της: η δολοφονία του Πομπηίου από τον αδελφό της και η συμμαχία με τον Καίσαρα στην προσπάθειά της να γίνει αρεστή, ο γιος που η ίδια ισχυριζόταν ότι ήταν του Καίσαρα, η παρουσία της στην Ρώμη όταν τον δολοφόνησαν, οι δαιδαλώδεις ίντριγκες της, προσωπικές και άλλου είδους, με τον Μάρκο Αντώνιο και τα δίδυμα που απέκτησε μαζί του, η κοινή της ήττα με τον Αντώνιο στα χέρια του Οκταβιανού, η αυτοκτονία της.
Ο Roller διηγείται το παραμύθι του απρόσκοπτα και προσιτά. Διανοητικές παρεκβάσεις παραδίδονται σε βοηθητικά παραρτήματα τα οποία ο Roller χρησιμοποιεί ως μικρά σεμινάρια για να προβάλει σημεία διαφωνίας. Ποιες, για παράδειγμα, ήταν οι ρίζες της μητέρας της Κλεοπάτρας; Ήταν η Κλεοπάτρα- η πεμπτουσιωδώς πρόστυχη αλλοδαπή σύμφωνα με την προπαγάνδα του Οκταβιανού- Ρωμαία πολίτης; Ο Roller πιστεύει πως ήταν. Ο συγγραφέας προσφέρει μια ανασκόπηση κλασικών λογοτεχνικών περιγραφών της βασίλισσας και μια συζήτηση της εικονογραφίας της (συμπεριλαμβανομένων πορτραίτων νομισμάτων, όπου υπάρχουν οι μόνες βέβαιες ομοιότητες) προκειμένου να αντιμετωπίσει τα στοιχεία της σύγχρονης ταυτότητάς της που μόνο τεκμήρια από εκείνη την περίοδο μπορούν να αποδείξουν ή να υποστηρίξουν.
Το πορτραίτο που προκύπτει είναι αυτό μιας περίπλοκης, πολυπρόσωπης φιγούρας, μιας ισχυρής ελληνιστικής ηγέτιδας που θα μπορούσε να κινήσει τα πηδάλια της δύναμης με τόση επιδεξιότητα όσο και ένας άνδρας, και ένα πορτραίτο που απέχει από την «κατασκευασμένη εικόνα» της λαϊκής φαντασίας.
Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

















