Τετάρτη 8 Απριλίου 2009

Οι Αμερικανοί αποχωρούν, το χάος συσσωρεύεται



Της Alissa Rubin 
Ενώ ο αμερικανικός στρατός προετοιμάζεται για την αποχώρησή του από τις πόλεις του Ιράκ, αξιωματούχοι των δυνάμεων ασφαλείας της χώρας εκφράζουν φόβους ότι οργανωμένοι ισλαμιστές και υποστηρικτές του Κόμματος Μπάαθ, του Σαντάμ Χουσεΐν, ανασυντάσσονται σε περιοχές όπου μέχρι σήμερα επικρατεί ηρεμία, σχεδιάζοντας ένα νέο αντάρτικο. Είναι αμφίβολο αν η βία θα εκτιναχθεί και πάλι στα επίπεδα που βρέθηκε πριν από λίγα χρόνια. Τα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα όμως καταδεικνύουν ότι η σχετική σταθερότητα που επιτεύχθηκε με την καθοριστική συμβολή του αμερικανικού στρατού είναι εύθραυστη.
Μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων τελευταία έχει συμπαρασύρει στον θάνατο 123 ανθρώπους. Η μία από αυτές τις επιθέσεις μάλιστα σημειώθηκε σε δρόμο που επαναλειτούργησε πρόσφατα επειδή θεωρούνταν πλέον ασφαλής. Τρεις επιθέσεις έγιναν με βομβιστές αυτοκτονίας, οι οποίοι αποτελούν και το «σήμα κατατεθέν» της Αλ Κάιντα της Μεσοποταμίας, τοπικής σουνιτικής τρομοκρατικής οργάνωσης με διασυνδέσεις στο εξωτερικό. Αυξάνονται επίσης οι απόπειρες ανθρωποκτονίας εναντίον μελών των λεγόμενων «Συμβουλίων της Αφύπνισης», των παραστρατιωτικών ομάδων δηλαδή που άλλαξαν στρατόπεδο και συμμάχησαν έναντι αμοιβής με τους Αμερικανούς. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι κάποιοι μαχητές από τα Συμβούλια Αφύπνισης βγαίνουν και πάλι στο αντάρτικο, στο πλευρό εξτρεμιστών σουνιτών. Πριν από μία εβδομάδα, μάλιστα, συνελήφθη προβεβλημένος οπλαρχηγός ενός εκ των συμβουλίων, με την κατηγορία ότι συμμετείχε στο στρατιωτικό σκέλος του παράνομου κόμματος Μπάαθ.
Επιπλέον, απελευθερώνονται καθημερινά κρατούμενοι των Αμερικανών. Κάποιοι εξ αυτών είναι βεβαίως αθώοι, αλλά μερικοί δεν είναι. Εντούτοις, η συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ Ουάσιγκτον και Βαγδάτης προβλέπει την απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων που βρίσκονται στα χέρια Αμερικανών, εκτός αν υπάρχουν αρκετά ενοχοποιητικά στοιχεία, ώστε να παραπεμφθούν σε δίκη σε ιρακινό δικαστήριο. Ήδη, ένας τουλάχιστον πρώην κρατούμενος ανατινάχθηκε σε επίθεση αυτοκτονίας.
Αυτές οι πρόσφατες επιθέσεις σημειώνονται σε μια περίοδο που τα κρούσματα βίας έπεσαν στα χαμηλότερα επίπεδα από την αμερικανική εισβολή του 2003. Στόχοι είναι Ιρακινοί πολίτες, αλλά ένα στοιχείο τους ανησυχεί ιδιαιτέρως τους Αμερικανούς: το γεγονός ότι έκαναν την εμφάνισή τους στο Ιράκ οι ρωσικές αντιαρματικές χειροβομβίδες RKG-3. Ζυγίζουν μόλις ένα κιλό, είναι εύκολες στη χρήση ακόμη και για έναν έφηβο και -κυρίως- είναι ικανές να διαπεράσουν τη θωράκιση των νέων ειδικών οχημάτων μεταφοράς προσωπικού του αμερικανικού στρατού. Η καθεμία από αυτές τις χειροβομβίδες στοιχίζει μόλις 10 δολάρια στη μαύρη αγορά, ενώ δεν είναι γνωστό πόσοι Αμερικανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί εξαιτίας τους.
Κάποιοι ειδικοί θεωρούν τα παραπάνω αναπόφευκτες συνέπειες ενός πολέμου που βαίνει προς το τέλος του, αλλά εκτιμούν ότι η αναζωπύρωση της βίας που απείλησε τη συνοχή του Ιράκ στο παρελθόν είναι απίθανη. Αξιωματούχοι του στρατού που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, άλλωστε, σημειώνουν ότι από τους 3.800 ενεργούς μαχητές της «τζιχάντ» που επιχειρούσαν στην κορύφωση του πολέμου, έχουν απομείνει λιγότεροι από 2.000. «Δεν υπάρχει πλέον αντάρτικο στις περισσότερες περιοχές του Ιράκ» μας λέει αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών στην Ουάσιγκτον, που δεν επιτρέπεται να αποκαλύψει το όνομά του. «Αυτό που συνεχίζεται είναι η τρομοκρατία και αυτή δεν θα ξεριζωθεί από το Ιράκ για πολύ καιρό ακόμη», προσθέτει.
Αλλοι αξιωματούχοι όμως, τόσο Ιρακινοί όσο και Αμερικανοί, εμφανίζονται πιο ανήσυχοι. Παρατηρούν ότι δίκτυα τρομοκρατών που βρίσκονταν εν υπνώσει, επανενεργοποιούνται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με ομάδες πιστές στο κόμμα του Σαντάμ Χουσεΐν. Η πιο επικίνδυνη μπααθική οργάνωση είναι η Νασγκαμπάντι, η οποία πιστεύεται ότι συνδέεται με τον πάλαι ποτέ συνεργάτη του Χουσεΐν, Ιζάτ Ιμπραήμ αλ-Ντούρι. Η Νασγκαμπάντι χρηματοδοτείται από Ιρακινούς εξόριστους στη Συρία και υπάρχουν πληροφορίες ότι έχει συμμαχήσει με σουνίτες εξτρεμιστές. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Ιράκ, Μογουαφάκ αλ Ρουμπάι, θεωρεί ότι «η Αλ Κάιντα και οι σκληροπυρηνικοί σουνίτες αποτελούν πλέον τη μεγαλύτερη απειλή για την εθνική ασφάλεια του Ιράκ. Η Νασγκαμπάντι όμως είναι ο πυρήνας του προβλήματος, αφού παρέχει υποστήριξη στην Αλ Κάιντα στο έργο των επιθέσεων αυτοκτονίας». Διαβάστε περισσότερα...

Στρατιωτική κινητικότητα στο Ντιγιάρμπακιρ



Cumhuriyet 
(8/4/2009)


Στο πλαίσιο των επιχειρήσεων για το ΡΚΚ επικράτησε έντονη αεροπορική κινητικότητα στο Ντιγιάρμπακιρ. Περισσότερα από 30 F-16 και F-4, που απογειώθηκαν από τη δεύτερη τακτική διοίκηση των αεροπορικών δυνάμεων, πραγματοποίησαν πτήσεις στους αιθέρες του Β. Ιράκ. 

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εντείνουν τις επιχειρήσεις, που ξεκίνησαν κατά της παρουσίας του ΡΚΚ στο Β. Ιράκ, και στο πλαίσιο των επιχειρήσεων αυτών επικρατεί έντονη αεροπορική κινητικότητα στο Ντιγιάρμπακιρ. Αεροσκάφη που απογειώθηκαν, ενώ ήταν οπλισμένα, παρατηρήθηκε ότι επιστρέφοντας δεν ήταν. Οι επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων εδώ και μια βδομάδα στις επαρχίες Λίτζε, Χάνι, Μπίνγκιολ και Γκεντς του Ντιγιάρμπακιρ συνεχίζονται. Λόγω των εντεινόμενων επιχειρήσεων στην επαρχία Χάνι, προωθήθηκαν στην περιοχή πολλοί στρατιώτες και πολεμοφόδια. Οι επιχειρήσεις υποστηρίζονται από αέρος, από ελικόπτερα Sikorsky και Cobra. 
Διαβάστε περισσότερα...

Διαψεύδει ο Νταβούτογλου για τη ΜΙΤ


Sabah 
(8/4/2009)


Ο Σύμβουλος του Ερντογάν, καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, διέψευσε τα λεχθέντα σχετικά με το ότι θα διοριστεί επικεφαλής της ΜΙΤ.

Ο Νταβούτογλου είπε: «Ούτε κάποιο τέτοιο αίτημα υπάρχει, ούτε κάποια σχετική προετοιμασία, ούτε κάτι τέτοιο πρόκειται να γίνει».

Έγινε γνωστό πως, αντί για κάποιο νέο διορισμό στην εν λόγω θέση, θα παραταθεί για ένα ακόμη χρονικό διάστημα η θητεία του Εμρέ Τανέρ, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντα αυτά εδώ και δύο χρόνια. Ο ισχυρισμός περί διορισμού του Συμβούλου της Πρωθυπουργίας Αχμέτ Νταβούτογλου στη θέση του επικεφαλής της ΜΙΤ είχε αναγραφεί στην εφημερίδα Habertürk.

Ο Νταβούτογλου ανέφερε την αντίδρασή του στον Γενικού Διευθυντή Έκδοσης της εφημερίδας Φατίχ Αλταϊλί λέγοντας: «Συχνά το όνομά μου χρησιμοποιείται για διάφορες θέσεις. Θεωρώ ότι αυτό δεν είναι σωστό. Και παλαιότερα είχε γίνει το ίδιο για τη θέση του Τ/ΥΦΥΠΕΞ. Ενοχλούμε τόσο εγώ όσο και οι συνάδελφοι, που ασκούν τα καθήκοντα αυτά».

Ο Νταβούτογλου είπε ότι ο επικεφαλής της ΜΙΤ Τανέρ ασκεί με επιτυχία τα καθήκοντά του και πρόσθεσε: «Εγώ δεν γνωρίζω τίποτε για τα καθήκοντα αυτά. Δεν συζητήθηκε τίποτε με εμένα. Πώς είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για μια τέτοια εξέλιξη;».

Εξάλλου, υπήρξαν ισχυρισμοί ότι η θητεία του Τανέρ θα παραταθεί για ένα χρόνο. Η θητεία του Τανέρ, ο οποίος έπρεπε να είχε αποχωρήσει πριν ένα χρόνο λόγω ορίου ηλικίας [65 ετών], εξαιτίας της επιτυχούς δράσης του ανωτέρω τύγχανε εξαμηνιαίων παρατάσεων.

Με την ευκαιρία της ρύθμισης, που προβλέπεται στον υπ’ αριθμ. 657 Νόμο της ΜΙΤ, σχεδιάζεται η παράταση της θητείας του κ. Τανέρ για δύο χρόνια. Η προθεσμία της τρίτης εξάμηνης παράτασης της θητείας του ανωτέρω έγινε γνωστό ότι λήγει το Μάιο. Διαβάστε περισσότερα...
 


ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 FM)



ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»


Πέμπτη, 9 Απριλίου, 17:00 – 18:00


Συζήτηση


Η πρόκληση συμμετοχής για νέους ανθρώπους στο Ευρωκοινοβούλιο



Καλεσμένοι

Χριστόφορος Φωκαϊδης. Υποψήφιος ευρωβουλευτής, ΔΗ.ΣΥ.
Δημήτρης Παπαδάκης, Υποψήφιος ευρωβουλευτής, ΕΔΕΚ


Συντονίζει: Χρήστος Ιακώβου




Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 7 Απριλίου 2009

Ποιον ρόλο διεκδικεί το ΝΑΤΟ;


Κύριο Άρθρο 
Der Spiegel

Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες το ΝΑΤΟ κατόρθωσε να βρει το σωστό ρυθμό. Στις 4 Απριλίου του 1949, κατά την τελετή ίδρυσης του οργανισμού επιλέγηκε η σύνθεση του Τζορτζ Γκέρσουιν «Δεν είναι κατ’ ανάγκη έτσι». Το 2004, στην τελετή αποδοχής ως μελών επτά νέων χωρών από το πρώην Σοβιετικό μπλοκ, υιοθετήθηκε η μουσική σύνθεση της ταινίας «Τιτανικός».
Με αυτά τα ακούσματα, θα πρέπει να θεωρείται πρόοδος το ότι στα εξηκοστά γενέθλια του ΝΑΤΟ, που εορτάστηκαν στην Γερμανική πόλη Μπάτεν-Μπάτεν αυτή την εβδομάδα, επιλέγηκε η μουσική του Ζορζ Μπιζέ. Παρουσία του Μπαράκ Ομπάμα, η τελετή πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κτίριο Κούρχαους. Παρόντες ήταν επίσης οι συνδιοργανωτές, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η Γερμανίδα Καγκελλάριος Άγκελα Μέρκελ, μαζί με άλλους εικοσιτέσσερις ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων.
Τόσο στην Γαλλική πόλη του Στρασβούργου, ως επίσης και κατά μήκος του ποταμού Ρήνου στις Γερμανικές πόλεις Κέλ και Μπάτεν-Μπάτεν, οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στα επιτεύγματα της συμμαχίας τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Αρκετή συζήτηση έγινε επίσης για τον ιδιαίτερα σημαντικό ειρηνευτικό ρόλο που διαδραματίζει η συμμαχία, τόσο για την Δύση ως και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Από τις συζητήσεις δεν μπορούσαν να απουσιάσουν οι αναφορές για την επιτυχία του ΝΑΤΟ να διατηρήσει εντός γραμμής, εν μέσω κρίσιμων εποχών, αρκετές σημαντικές χώρες, ως επίσης και για την επιτυχή διεύρυνση της συμμαχίας από τα 12 ιδρυτικά μέλη, στα 28, με τελευταία την Αλβανία και την Κροατία. Όλοι αυτοί οι λόγοι δικαιολογούν τους εορτασμούς, ειδικά αν ληφθεί υπόψιν το ότι δεν επιβεβαιώθηκαν οι εκτιμήσεις των σκεπτικιστών πως η συμμαχία δεν θα διαρκούσε περισσότερο από 20 χρόνια από την ημερομηνία ίδρυσης της. Όπως μάλιστα είχε γράψει τότε και η εφημερίδα Ουάσιγκτον Ποστ, η τελετή ήταν ενδεχομένως πιο εντυπωσιακή από την ίδια την πράξη ίδρυσης της συμμαχίας.
Ωστόσο παρόλες τις επιτυχίες, θεωρείται βέβαιο ότι και η φετινή σύνοδος κορυφής δεν θα είναι πλήρως απαλλαγμένη από παραφωνίες. Στις κλειστές αίθουσες, και πέραν από τις ομαδικές φωτογραφίες και τα αλληλο-συγχαρητήρια, όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι τα προβλήματα για την συμμαχία βρίσκονται προ των πυλών.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η Γερμανίδα Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, στο πλαίσιο της αναζήτησης του νέου προσανατολισμού της, η συμμαχία θα πρέπει να υιοθετήσει μια επαναστατική συμπεριφορά, και να προσαρμόσει την στρατηγική της ώστε να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις. Ταυτόχρονα επισήμανε ότι η συμμαχία, θα πρέπει μελλοντικά να συνεργαστεί αποτελεσματικότερα με οργανώσεις των πολιτών.
Αδιαμφισβήτητα, η υπερ-ατλαντική συμμαχία θεωρείται επιτυχημένο εγχείρημα, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τον αριθμό των χωρών που αναμένουν στην σειρά για να καταστούν πλήρη-μέλη.
Παρόλα αυτά, σήμερα, βρίσκεται ενώπιον μιας υπαρξιακής κρίσης που θα μπορούσε κυριολεκτικά να την οδηγήσει σε διάλυση. Το ΝΑΤΟ δεν γνωρίζει ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα, ενώ ταυτόχρονα διατρέχει τον κίνδυνο να επεκταθεί πέραν των δυνατοτήτων του. Είτε θα διεκδικήσει με αξιώσεις τον ρόλο του παγκόσμιου αστυφύλακα, είτε θα οδηγηθεί αναπόφευκτα προς αυτή την κατεύθυνση, αντιμετωπίζοντας ωστόσο σημαντικά προβλήματα σε κονδύλια, προσωπικό και εξοπλισμό. Ταυτόχρονα θα πρέπει να επισημανθεί και η μη αποδοχή της συμμαχίας από τους λαούς των κρατών-μελών, του ρόλου του ως παγκόσμια, πυροσβεστική δύναμη.
Ορισμένοι πλέκουν το εγκώμιο του ΝΑΤΟ για το ότι κατόρθωσε να «κερδίσει» τον Ψυχρό Πόλεμο χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα. Σήμερα ωστόσο, το ΝΑΤΟ εμπλέκεται σε αρκετές και διαφορετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Διεξάγει έναν δύσκολο πόλεμο στο Αφγανιστάν, ενώ ταυτόχρονα οι δυνάμεις του διασφαλίζουν την ειρήνη στο Κόσοβο, ένα νέο κράτος που δεν έχει τύχει αναγνώρισης από την Ισπανία και την Ελλάδα, αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ. Περιπολεί επίσης στη Μεσόγειο για εντοπισμό υπόπτων για τρομοκρατία, ενισχύει τις προσπάθειες για πάταξη της πειρατείας στο Κέρας της Αφρικής και εκπαιδεύει τις Ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.
Θα πρέπει τελικά το ΝΑΤΟ να πράξει περισσότερα, όπως απαιτούν ορισμένοι από τους στρατιωτικούς επιτελείς – για παράδειγμα να προστατεύσει τους ενεργειακούς αγωγούς της Δύσης με ένοπλες δυνάμεις; Θα πρέπει να κυνηγήσει τους τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα σε ολόκληρο τον κόσμο και να αναλάβει ένοπλη δράση σε περιοχές όπου παρατηρούνται σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως το Νταρφούρ, ως υπεργολάβος για τα Ηνωμένα Έθνη ή ενδεχομένως και ως ανταγωνιστής;
Πως θα μπορέσει επίσης το ΝΑΤΟ να χειριστεί μια επιθετική Ρωσία, αποδεχόμενο στους κόλπους του την Ουκρανία, μαζί με το λιμάνι της Σεβαστούπολης στην Κριμαία όπου διατηρεί την βάση του ο Ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας; Επιπρόσθετα, με την αποδοχή ενός τζογαδόρου, όπως ο Γεωργιανός πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι, ποιος είναι εκείνος ο οποίος θα αναλάβει την ευθύνη για την υποχρεωτική συνδρομή ενός από τα κράτη-μέλη, προκαλώντας με αυτό τον τρόπο την Ρωσία, και ενδεχόμενα αναγκάζοντας την Δύση να εμπλακεί σε μία ένοπλη διαμάχη με την Μόσχα;

Πως θα πρέπει τελικά να χαραχθούν τα σύνορα του ΝΑΤΟ, με γεωγραφικούς ή με ιδεολογικούς όρους;

The New York Times Syndicate Διαβάστε περισσότερα...

Γκουαντανάμο διχάζει ΗΠΑ - ΕΕ


Των William Glaberson και Steven Erlanger 
New York Times 


Τα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία είχαν αρχικά αποδεχθεί να βοηθήσουν την κυβέρνηση Ομπάμα στην προσπάθεια να κλείσει τις φυλακές του Γκουαντάναμο, εγείρουν πλέον αμφιβολίες για το όλο εγχείρημα, επικαλούμενα τους κινδύνους που ενέχει η μεταφορά στο έδαφός τους κρατουμένων που ο τέως Αμερικανός πρόεδρος, Τζορτζ Μπους, είχε περιγράψει ως τους «χειρότερους στον κόσμο». Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από διαρροές Ευρωπαίων διπλωματών. Οι εν λόγω ανησυχίες, αλλά και η επιφυλακτικότητα της γηραιάς ηπείρου για το κατά πόσον οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες θα μοιραστούν με τις ευρωπαϊκές αρχές όσα γνωρίζουν για τους κρατουμένους του Γκουαντάναμο, περιπλέκουν την προσπάθεια μεταφοράς τους, η οποία θεωρείται απαραίτητη ώστε να καταστεί εφικτό το κλείσιμο των φυλακών μέσα στον επόμενο χρόνο, όπως έχει υποσχεθεί ο κ. Ομπάμα.
Ανάμεσα στις χώρες που είχαν προσφερθεί να μεταφέρουν στην επικράτειά τους κάποιους κρατουμένους περιλαμβάνονται η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ελβετία και άλλες. Οι προσφορές ερμηνεύθηκαν ως απόπειρα να εξασφαλιστεί η εύνοια της νέας ηγεσίας του Λευκού Οίκου, μετά την ένταση που προκάλεσε το ζήτημα του Γκουαντάναμο στις ευρωαμερικανικές σχέσεις. Στην πρώτη διπλωματική συνάντηση για το θέμα, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι τόνισαν στους Αμερικανούς ομολόγους τους ότι δεν είναι διατεθειμένοι να δεσμευτούν για τίποτε αν δεν τους παρασχεθούν αναλυτικές πληροφορίες για το ποιόν του κάθε κρατουμένου. «Θα εξετάσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά», είχε δηλώσει άλλωστε η Ισπανίδα αναπληρώτρια πρωθυπουργός, Μαρία Φερνάντεζ Ντε λα Βέγκα Σανζ, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πρόσφατα. Από την άλλη πλευρά, η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Χίλαρι Κλίντον, εμφανίζεται ικανοποιημένη «από τη θετική στάση» των συμμάχων.
Ένα άλλο ερώτημα που θέτουν κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι αν και οι ΗΠΑ θα δεχθούν να στεγάσουν κάποιους κρατουμένους σε δικές τους φυλακές, κάτι που είχε αποκλείσει στο παρελθόν η κυβέρνηση Μπους. Επίσης, δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει αν υπάρχουν κρατούμενοι που θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι μόλις μεταφερθούν στην Ευρώπη, καθώς δεν υπάρχουν ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον τους. «Καταλαβαίνουμε το πρόβλημά σας», τόνισε στην εφημερίδα μας Ευρωπαίος αξιωματούχος που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του. Προσέθεσε ότι «εκτιμούμε την πρόθεση του Ομπάμα να κλείσει τη φυλακή, αλλά δεν σημαίνει ότι θα δεχθούμε και να βάλει όλους τους κρατουμένους σε ένα αεροπλάνο και να μας τους στείλει». Από τους 241 ανθρώπους που κρατούνται στην αμερικανική βάση στην Κούβα, η κυβέρνηση Ομπάμα εκτιμά ότι 60 περίπου δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα τους για ανθρωπιστικούς λόγους (θα υποστούν βασανιστήρια) και θα πρέπει να σταλούν στην Ευρώπη. Διαβάστε περισσότερα...

Γαλλογερμανικός άξονας στους G-20



Των Steven Erlanger και Nicholas Kulish

Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, και η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ είναι ένα εξαιρετικά αταίριαστο ζευγάρι που παντρεύτηκε με συνοικέσιο. Ο ένας είναι κοντός και υπερδραστήριος ενώ η άλλη επίμονη και ντροπαλή. Ο Σαρκοζί πιστεύει στη δύναμη του κράτους και στις μεγάλες και παρεμβάσεις ενώ η Μέρκελ πιστεύει στο μαλακό ρόλο του κράτους. Όμως, οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων οικονομιών της Ευρωζώνης επεχείρησαν να σφυρηλατήσουν την ενότητα της Ε.Ε. κατά τη διάρκεια της συνόδου των G20 εν γνώσει τους ότι η σχέση Γαλλίας-Γερμανίας έχει θεμελιακή σημασία σε περιόδους κρίσεων, όπως η τρέχουσα. 

Τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στην κρίση, με την Γερμανία να εξαγγέλλει πολύ μεγαλύτερο πακέτο στήριξης της οικονομίας απ ό,τι η Γαλλία. Όμως, συνεργάστηκαν για να διατηρήσουν τη δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρωζώνη και για να αντισταθούν στις αμερικανικές προτροπές για ακόμη περισσότερες κρατικές δαπάνες. 

Επίσης, απηύθυναν κοινή έκκληση για πολύ αυστηρότερο κανονιστικό πλαίσιο των χρηματαγορών, αποδίδοντας ευθέως την κρίση στο «αγγλοσαξονικό» μοντέλο των απελευθερωμένων αγορών. Πρόσφατα, με κοινή επιστολή τους, ζήτησαν από τις ευρωπαϊκές χώρες να υποστηρίξουν «μια νέα αρχιτεκτονική του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος» που θα δημιουργούσε υπερεθνικές ρυθμιστικές αρχές. Κάτι τέτοιο προσκρούει στη διαφωνία της Ουάσιγκτον και στην απαρέσκεια του Λονδίνου. 

Επιπλέον, και οι δύο χώρες, κυρίως η Γερμανία, θέλουν να είναι βέβαιες ότι έχουν αρκετά χρήματα για να διασώσουν, αν χρειαστεί, πιο αδύναμες οικονομίες όπως αυτές της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. «Η χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση έχει πραγματικά βοηθήσει τις θέσεις των δύο χωρών να συγκλίνουν», λέει η Κλερ Ντέμεσμεϊ του Γερμανικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής. «Βλέπουν ότι είναι απαραίτητος ο συντονισμός των πολιτικών μέτρων στο εσωτερικό της Ε.Ε. και ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε.». Διαβάστε περισσότερα...

Οι Κούρδοι ζητούν διάλογο


Zaman 
(6/4/2009)


Ο αρχηγός του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (DTP), Αχμέτ Τουρκ, κατά τη συνάντηση, την οποία θα έχει σήμερα με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα, θα του παρουσιάσει και έναν φάκελο αναφορικά με την επίλυση του κουρδικού προβλήματος. 

Σε συνέντευξη Τύπου, την οποία έδωσε στα Γραφεία του κόμματός του, ο Τουρκ ανέφερε ότι λόγω του περιορισμένου χρόνου της συνάντησης αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε μια τέτοια μεθόδευση. Ο Τουρκ, απαντώντας στην ερώτηση «εάν έχουν κάποιο απτό αίτημα», είπε: «Το απτό αίτημά μας είναι η υπόθεση αυτή να λυθεί μέσω ενός διαλόγου». 

Ο Τουρκ δεν παρέλειψε να διαψεύσει φερόμενη ως δήλωσή του, σύμφωνα με την οποία «προς τον Ομπάμα το DTP είπε πως το κουρδικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με διάλογο και πως ο διάλογος αυτός θα επιτευχθεί μόνο εφόσον ως συνομιλητής υπάρξει ο Οτζαλάν». Διαβάστε περισσότερα...

Το θέμα της Τουρκίας προκαλεί αναστάτωση και στην Ε.Ε.


Akşam 
(6/4/2009)


Οι ηγέτες της Ε.Ε., οι οποίοι μόλις και μετά βίας εμπόδισαν ένα βέτο της Τουρκίας για το Ράσμουσεν, τώρα «σήκωσαν τα μανίκια» για αντίποινα. Όταν ο Ομπάμα αναφέρθηκε στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., τότε δημιουργήθηκε ένταση.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζύ ανέφερε: «Η ένταξη αποτελεί θέμα της Ε.Ε. και όχι των ΗΠΑ». Ο ίδιος, αφού επανέλαβε ότι αντιτίθεται στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., επεσήμανε: «Την ίδια άποψη έχουν και πολλές χώρες-μέλη της Ε.Ε.». Παράλληλα, και η Μέρκελ ανέφερε ότι και το καθεστώς του προνομιούχου εταίρου είναι μια επιλογή.  Διαβάστε περισσότερα...

Δεν αναμένεται τίποτα για το Πατριαρχείο


Milliyet 
(6/4/2009)


Το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πατριαρχείο “Φαναρίου” είναι ευχαριστημένο από το γεγονός ότι ο Ομπάμα θα φέρει στην ημερήσια διάταξη το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Όμως, δεν είναι αισιόδοξο ως προς το αποτέλεσμα που μπορεί να υπάρξει. Το Πατριαρχείο σκέπτεται ότι οι επιθυμίες των ξένων ηγετών, όσον αφορά το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής, στην τουρκική κοινή γνώμη δημιουργούν την εντύπωση της άσκησης πίεσης, πράγμα το οποίο φέρνει αντίθετα αποτελέσματα. Το Πατριαρχείο έχει την άποψη ότι το πρόβλημα αυτό θα ήταν ορθότερο να λυθεί εντός της δομής της Τουρκίας.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Πατριαρχείου, πατήρ Δοσίθεος Αναγνωστόπουλος, απαντώντας σε ερωτήσεις της εφημερίδας, αναφορικά με το θέμα της λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής, είπε: «Ο Πατριάρχης μέσα σε πέντε – έξι χρόνια έχει μεταβεί πολλές φορές στην Άγκυρα και έχει εξηγήσει λεπτομερώς, τόσο γραπτώς, όσο και προφορικώς, το πόσο σημαντικό είναι για μας το άνοιγμα της Σχολής αυτής. Κάθε φορά επέστρεφε αισιόδοξος. Όμως, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάτι θετικό».

Ο Δοσίθεος, αφού επεσήμανε ότι στις απαντήσεις των αρμοδίων δεν υπάρχει κάτι το συγκεκριμένο, είπε: «Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πρόταση, η οποία να μας αναφέρει το λόγο που [η Θεολογική Σχολή] δεν ανοίγει ή ότι θα ανοίξει αν αρθεί η τάδε αιτία. Κατά καιρούς, από τις εφημερίδες πληροφορούμαστε ότι αναφέρουν: “Εάν δεν ανοίξει ένα τέμενος στην Αθήνα, γιατί να ανοίξουμε αυτή τη Σχολή; ΄Η εάν ανοίξει αυτή η Σχολή, τότε στη Θράκη τι πρέπει να ανοίξει”; Αυτά είναι πράγματα, τα οποία διαβάζουμε στις εφημερίδες». Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 5 Απριλίου 2009

Το άλυτο ζήτημα των Ταμίλ στη Σρι Λάνκα


Le Monde Diplomatique

Του ERIC PAUL MEYER 
Αντιπρoέδρου του Εθνικού Ινστιτούτου Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (Inalco)


Αν και οι μαχητές των Τίγρεων για την Απελευθέρωση του Εελάμ Ταμίλ (LTTE) χρησιμοποιούν ως ομήρους τον άμαχο πληθυσμό που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Σρι Λάνκα, η κυβέρνηση δεν χρησιμοποιεί πολύ καλύτερες μεθόδους, όπως αποδεικνύεται από τη χειραγώγηση των ανακρίσεων για τη δολοφονία δεκαεπτά μελών της οργάνωσης Δράση Ενάντια στην Πείνα, τον Αύγουστο του 2006 (1). Ενισχυμένη από τις στρατιωτικές νίκες που έχει επιτύχει από τις αρχές του 2009 η μεγάλη επίθεση των ενόπλων δυνάμεών της, η κυβέρνηση του Κολόμπο ελπίζει ότι θα ξεμπερδέψει οριστικά με τους Τίγρεις Ταμίλ κι ενδεχομένως και με ολόκληρη τη μειονότητα των Ταμίλ. 

Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2009, τα εδάφη που βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο της αυτονομιστικής οργάνωσης των Τίγρεων για την Απελευθέρωση του Εελάμ Ταμίλ (Liberation Tigers of Tamil Eelam - LTTE) είχαν συρρικνωθεί σε έναν παράκτιο θύλακα εκατόν πενήντα τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από την κωμόπολη Πουτουκουντιγιρούπου. Εκεί έχει συσσωρευτεί ένας πληθυσμός ο οποίος υπολογίζεται ανάμεσα στα 100.000 (σύμφωνα με τις κυβερνητικές πηγές) ή στα 250.000 άτομα (σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό). Μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 5ης Φεβρουαρίου, η LTTE έχασε τον έλεγχο των κυριότερων βάσεών της στη βορειοανατολική Σρι Λάνκα : του Κιλινόσσι (έδρα του παράλληλου διοικητικού μηχανισμού της), του Ελεφαντ Πας (που επιτρέπει την πρόσβαση στη χερσόνησο Τζάφνα), των Μουλαϊτίβου και Τσαλάι (των λιμανιών όπου προσορμίζονταν τα πλοία που μετέφεραν τα εφόδια της οργάνωσης και απ’ όπου εξορμούσαν τα ταχύπλοά της), τους διαδρόμους προσγείωσης που είχαν κατασκευαστεί στη ζούγκλα εν όψει της ενδυνάμωσης της αεροπορίας της LTTE, καθώς και τα υπόγεια θωρακισμένα οχυρά απ’ όπου ο Βελουπιλάι Πραμπχακαράν, ο ιστορικός ηγέτης της οργάνωσης, κατηύθυνε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. 

Η επιτυχία του στρατού
Όμως, πως μπόρεσε ο στρατός της Σρι Λάνκα να καταλάβει τόσο γρήγορα τα κυριότερα προπύργια των Τίγρεων, τη στιγμή που η LTTE –η οποία θεωρείται ως μια από τις πλέον αποτελεσματικές σε παγκόσμιο επίπεδο- είχε οδηγήσει τα σχέδια της κυβέρνησης του νησιού σε αποτυχία επί ένα τέταρτο του αιώνα; 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που εξηγούν την εξέλιξη αυτή και οι περισσότεροι έχουν τις ρίζες τους στην περίοδο 2004-2005: στην αποσκίρτηση του Βιναγιαγκαμούρτι Μουραλιθαράν, του επονομαζόμενου «Καρούνα», του ηγέτη των Τίγρεων της Ανατολικής επαρχίας, στην εκλογή στην προεδρία του Μαχίντα Ρατζαπάκσε στις 17 Νοεμβρίου του 2005, η οποία μάλιστα ευνοήθηκε από την αποχή που επέβαλε η LTTE στους ψηφοφόρους Ταμίλ και τέλος, στο τσουνάμι του Δεκεμβρίου 2004 (2). Καθώς είχαν χάσει πλέον τις συμβουλές του Άντον Μπαλάσινγκαμ, του «ιδεολόγου» της οργάνωσης που πέθανε στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 2006, οι ηγέτες των Ταμίλ υποτίμησαν τις συνέπειες των αλλαγών. Έσπασαν την εκεχειρία (3), υπολογίζοντας ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη συγκυρία, η οποία ωστόσο είχε μεταστραφεί εναντίον τους. 

Πόσω μάλλον που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μείωση των δυνάμεών τους μετά την αποσκίρτηση του Καρούνα, ο οποίος, ήδη από το 2004, είχε αρνηθεί να στείλει ενισχύσεις στο Βορρά, που ελέγχονταν από τον Πραμπχακαράν. Επιπλέον, οι νεαροί Ταμίλ –άνδρες και γυναίκες- εξακολούθησαν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, παρά τις πιέσεις της LTTE η οποία προσπαθούσε να τους συγκρατήσει στη χώρα. Η διαρκώς αυξανόμενη δυσαναλογία ανάμεσα στις δικές της δυνάμεις (ο αριθμός των μαχητών της έμεινε στάσιμος, μεταξύ 10 και 15.000 μαχητών) και στο στρατό (ο αριθμός των ανδρών των μάχιμων μονάδων πέρασε, από τις 100.000 στις 170.000) επέτρεψε στην κυβέρνηση να ανακτήσει σταδιακά τα εδάφη που κατείχε η οργάνωση μέσα σε μια τριετία (2006 - 2008). 

Επιπλέον, βελτιώθηκε η εκπαίδευση, ο εξοπλισμός και η διοίκηση του στρατού. Ακόμα, αποδείχθηκε αποτελεσματική η στρατηγική που αποσκοπούσε στον έλεγχο της θαλάσσιας πρόσβασης στο νησί, έτσι ώστε να κλείσουν οι στρόφιγγες του ανεφοδιασμού της LTTE: το 2008 καταστράφηκαν επτά πλοία που μετέφεραν όπλα για την οργάνωση, ενώ εξουδετερώθηκαν και οι παράκτιες βάσεις των Τίγρεων στην ανατολική πλευρά του νησιού. Τέλος, οι Τίγρεις δεν είχαν το χρόνο να ολοκληρώσουν το σχέδιο που είχαν δρομολογήσει για τη συγκρότηση μιας πραγματικής αεροπορίας η οποία θα αναλάμβανε επιθετικές επιχειρήσεις και αερομεταφορές. 

Νέες σχέσεις στρατού - πολιτικών
Με το διορισμό στο Υπουργείο Άμυνας του Γκοταμπχάγια Ρατζαπάκσε, αδελφού του προέδρου και απόστρατου αξιωματικού, ο οποίος επέστρεψε από τις Ηνωμένες πολιτείες όπου είχε εγκατασταθεί, συσφίχτηκαν οι δεσμοί ανάμεσα στους στρατιωτικούς και στην εξουσία. Εξάλλου, οι υπηρεσίες πληροφοριών του στρατού επωφελήθηκαν από τις πληροφορίες που τους έδωσαν ο Καρούνα και οι άνθρωποί του, οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλά τις θέσεις των μονάδων της LTTE, όπως επίσης και την οργάνωσή τους. Το Κολόμπο έλαβε επίσης τη διακριτική υποστήριξη των ινδικών μυστικών υπηρεσιών (κυρίως όσον αφορά τις θαλάσσιες επιχειρήσεις), ενώ η Ινδία ανέλαβε την εκπαίδευση των πιλότων και των χειριστών ραντάρ της Σρι Λάνκα. Τέλος, η χώρα προμηθεύτηκε ιδιαίτερα εξελιγμένα αμερικανικά και ισραηλινά οπλικά συστήματα. 

Σε αυτά τα στρατιωτικά δεδομένα προστέθηκαν κι άλλα, πολιτικής φύσης. Χάρη στην αποτελεσματική κυβερνητική προπαγάνδα, η πλειονότητα των Σινχαλέζων (4) κατοίκων του νησιού προσέφερε μαζική υποστήριξη στην ακραία πολιτική του προέδρου Ρατζαπάκσε. Η φωνή της αντιπολίτευσης δεν κατόρθωσε να ακουστεί, ενώ και η σινχαλέζικη εθνικιστική άκρα αριστερά του Απελευθερωτικού Μετώπου του Λαού (JVP) συντάχθηκε με τις κυβερνητικές θέσεις. Η έξυπνη πολιτική χειραγώγηση από την κυβέρνηση των αποστατών της LTTE παρουσίασε τον Καρούνα και τους δικούς του να διαθέτουν εξουσία, αν όχι και αντιπροσωπευτικότητα σε τοπική κλίμακα. 

Στο διεθνές επίπεδο, μετά την καταχώρηση της LTTE στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάιο του 2006 αποσύρθηκαν σταδιακά οι Σκανδιναβοί παρατηρητές που επέβλεπαν την κατάπαυση του πυρός, κατόπιν αιτήματος της LTTE. Στη συνέχεια, πάρθηκαν μέτρα εναντίον των διεθνών δραστηριοτήτων της οργάνωσης (συλλογή και μεταφορά χρημάτων, διακίνηση όπλων) σε όλες τις δυτικές χώρες που είχαν στηρίξει την εκεχειρία.

Τέλος, οι αυτονομιστές έχασαν την υποστήριξη των διαδοχικών τοπικών κυβερνήσεων του ομόσπονδου ινδικού κρατιδίου Ταμίλ Νάντου (5) κι έτσι έμεινε ελεύθερο το πεδίο για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Νέου Δελχί (από το 2004 στην εξουσία βρίσκεται το Κόμμα του Κογκρέσου) που διάκειται εξαιρετικά εχθρικά προς την LTTE (6). Οι Τίγρεις έχασαν την εικόνα του αξιόπιστου συνομιλητή, την οποία είχαν κατορθώσει να προβάλλουν κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας οι υπεύθυνοι επικοινωνίας της οργάνωσης.

Ενισχύσεις από τη διασπορά
Η διασπορά των Ταμίλ, πάντως, συνέχισε να στηρίζει πολιτικά και οικονομικά το αυτονομιστικό κίνημα. Μετά το τσουνάμι, η Οργάνωση των Ταμίλ για την Ανοικοδόμηση (ORT) η οποία ελέγχεται από την LTTE συγκέντρωσε σημαντικά ποσά, παρά την επιθυμία των κυβερνήσεων των χωρών που φιλοξενούν τη διασπορά (Καναδάς, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία) να τεθεί τέλος στην εκβιαστική αυτή απόσπαση χρημάτων. Επιπλέον, τα μέλη της οργάνωσης υιοθέτησαν μια στρατηγική συμμετοχής στην κοινωνική ζωή των χωρών υποδοχής των μεταναστών, αλλά και εισοδισμού στην τοπική αυτοδιοίκηση: έτσι, εξελέγησαν δημοτικοί σύμβουλοι ή ίδρυσαν πολιτιστικούς, αθλητικούς και διάφορους άλλους συλλόγους. 

Στη Σρι Λάνκα, οι 100-250 χιλιάδες άνθρωποι που έχουν παγιδευτεί στο θύλακα του Πουτουκουντιγιρούπου βρίσκονται αντιμέτωπα με μια δραματική κατάσταση. Η Human Rights Watch είχε προβλέψει αυτήν την εξέλιξη, ήδη από τον Νοέμβριο του 2008, σε δύο εκθέσεις της που αποδεικνύονται προφητικές (7). 

Όμηρος ο πληθυσμός
Ο πληθυσμός έχει μετατραπεί σε όμηρο της αυτονομιστικής οργάνωσης η οποία τον εμποδίζει να εγκαταλείψει αυτήν τη ζώνη, στρατολογεί από αυτόν μαχητές και εργατικό δυναμικό, αλλά και τον χρησιμοποιεί ως ανθρώπινη ασπίδα: οι άνδρες και οι γυναίκες της LTTE δεν φοράνε πλέον τη στολή τους, έτσι ώστε να συγχέονται με τους άμαχους. Στην απέναντι πλευρά, ο κυβερνητικός στρατός πολλαπλασιάζει τις αεροπορικές επιθέσεις και τα πυρά όλμων. Καθώς φοβάται τη διείσδυση μαχητών της LTTE στις γραμμές του, κατευθύνει συστηματικά όλους όσους κατορθώνουν να διαφύγουν από τις περιοχές που ελέγχουν οι αυτονομιστές σε στρατόπεδα «διαλογής», στα οποία οι φυγάδες υποβάλλονται συχνά σε βασανιστήρια, εάν υπάρχουν υπόνοιες ότι συνεργάζονται με τη LTTE. Φυσικά, η συμπεριφορά αυτή δεν ενθαρρύνει τον τοπικό πληθυσμό να συνταχθεί με την κυβέρνηση. 

Ο πληθυσμός που ζει κάτω από δύσκολες συνθήκες (η περίοδος των βροχών μόλις τελείωσε) αποτελείται από επιζώντες του τσουνάμι του 2004, που υπήρξε ιδιαίτερα φονικό σε αυτήν την ζώνη, καθώς και από άτομα που εγκατέλειψαν τη γη τους το 1995 και ακολούθησαν –εκούσια ή ακούσια- τους Τίγρεις μετά την εκκένωση της χερσονήσου της Τζάφνα. Το 2008, ακολούθησαν τους Τίγρεις στην αναδίπλωσή τους στην περιοχή του Πουτουκουντιγιρούπου. Οι κυβερνητικές δυνάμεις θεωρούν τους εσωτερικούς πρόσφυγες ως φιλικά διακείμενους προς τους Τίγρεις.

Ο στρατός υποστηρίζει ότι έχει οριοθετήσει μια ζώνη ασφαλείας. Ωστόσο, οι άμαχοι αποτελούν συχνά στόχο των πυρών του, όπως εξάλλου και τα νοσοκομεία. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός κατορθώνει με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία να απομακρύνει τους τραυματίες, είτε δια θαλάσσης, είτε με αυτοκινητοπομπές του που διασχίζουν το μέτωπο των επιχειρήσεων. 

Αναζητώντας την πολιτική λύση
Το μέλλον της χώρας εξαρτάται κατά ένα μέρος τη λύση του δράματος. Οι χώρες που είχαν ενισχύσει οικονομικά και πολιτικά την εκεχειρία (8) κάλεσαν τους εμπόλεμους να αφήσουν να περάσουν οι άμαχοι, και τους μαχητές της LTTE να παραδοθούν, κάτι το οποίο αρνήθηκαν. Όσο για την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα, απαιτεί την άνευ όρων παράδοσή τους. 
Οι Τίγρεις (πιθανόν 10.000 άνδρες και γυναίκες), αναμεμειγμένοι με τους άμαχους, ετοιμάζονται για μάχη μέχρις εσχάτων ή για επιστροφή στην παρανομία. Είναι πολύ πιθανόν ότι η μάχη για τον έλεγχο του θύλακα του Πουτουκουντιγιρούπου θα είναι εξαιρετικά αιματηρή, ότι οι βιαιοπραγίες στις οποίες θα επιδοθεί ο στρατός θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στην εξουσία και στην μειονότητα των Ταμίλ, ότι θα ενταθεί η κινητοποίηση των Ταμίλ της Ινδίας και της διασποράς, και ότι θα κηλιδώσουν την εικόνα της Σρι Λάνκα στο εξωτερικό. Πόσω μάλλον που η απαγόρευση πρόσβασης στην εμπόλεμη ζώνη που έχει επιβληθεί στον διεθνή Τύπο και στους ξένους παρατηρητές επιτρέπει τις χειρότερες δυνατές εικασίες για την κατάσταση που επικρατεί εκεί. Επιπλέον, οι εκλογές που θα πραγματοποιηθούν τον ερχόμενο Μάιο στην Ινδία θα δώσουν ίσως στην πολιτική ηγεσία και στον πληθυσμό του ομόσπονδου κρατιδίου του Ταμίλ Νάντου την ευκαιρία να εκφράσουν την υποστήριξή τους στους Ταμίλ του νησιού και να ασκήσουν πιέσεις στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Νέου Δελχί. 

Εάν ηττηθεί η LTTE, η κυβέρνηση θα πρέπει να κερδίσει το στοίχημα της ειρήνης. Θα πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο. Οι περισσότεροι από τους ανεξάρτητους Ταμίλ συνομιλητές έχουν εξοντωθεί στο παρελθόν από την LTTE, με εξαίρεση τον Βιρασινγκχάμ Αναντασανγκαρί, τον ηγέτη του Tamil United Liberation Front, ο οποίος βραβεύτηκε το 2006 με το βραβείο της Unesco για την προώθηση της ανοχής και της μη βίας. Οι υπόλοιποι, όπως ο Καρούνα, θεωρούνται από πολλούς Ταμίλ εντελώς ανυπόληπτοι λόγω της συνεργασίας τους με την κυβέρνηση, ενώ οι βουλευτές της Tamil National Alliance είχαν ευθυγραμμιστεί υπερβολικά με τις θέσεις της LTTE και δυσκολεύονται να αποστασιοποιηθούν. 

Μια ολοκληρωτική νίκη του Κολόμπο ενδέχεται να ενισχύσει την αδιαλλαξία των Σινχαλέζων υπερεθνικιστικών, οι οποίοι θα μπορούσαν να την εκμεταλλευτούν για να αρνηθούν ακόμα και την παραμικρή πολιτική παραχώρηση. Δεν είναι διόλου αυτονόητο ότι οι αόριστες υποσχέσεις του προέδρου Ρατζαπάκσε θ’ αντέξουν στις πιέσεις τους. 

Παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Οι σοβαρές καταπατήσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων που διαπράττονται από ένοπλες ομάδες και που γίνονται ανεκτές –ή και ενθαρρύνονται- από την κεντρική εξουσία θυμίζουν τις χειρότερες στιγμές της περιόδου 1983-1994 (9). Έτσι, στις αρχές του 2009, μετά τις στρατιωτικές νίκες των κυβερνητικών δυνάμεων, τα στούντιο του σημαντικότερου ιδιωτικού καναλιού του νησιού (Sirasa TV) καταστράφηκαν από βανδαλισμούς, ενώ ο δημοσιογράφος Λασάνθα Βικρεματούνγκε, ο οποίος είχε κατηγορήσει τους αδελφούς Ρατζαπάκσε για διαφθορά και για κατάχρηση εξουσίας, δολοφονήθηκε…

Είναι άραγε βιώσιμη μια λύση ομοσπονδιακού τύπου η οποία θα ικανοποιούσε τα αιτήματα των μειονοτήτων του βόρειου και του ανατολικού τμήματος του νησιού, όπως εκείνη που είχε συζητηθεί από τον πρόεδρο Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα (1994-2005); Η διεκδίκηση ενός «Εελάμ» στο τμήμα του νησιού που κατοικείται από ταμιλόφωνους έχει πλέον ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Θα μπορούσε, άραγε, να αντικατασταθεί από μια φόρμουλα αυτονομίας που θα αναγνώριζε ως αυτόνομες περιοχές την Βόρεια Επαρχία (όπου πλειοψηφούν σε μεγάλο βαθμό οι Ταμίλ) και την Ανατολική Επαρχία (όπου συνυπάρχουν μουσουλμάνοι, ινδουιστές και χριστιανοί Ταμίλ, καθώς και βουδιστές Σινχαλέζοι), με ειδική εκπροσώπηση στους κεντρικούς θεσμούς, έτσι ώστε να δίνονται εγγυήσεις για τα δικαιώματα των μειονοτήτων; Όμως, από την άλλη πλευρά, κάθε μορφή παραχώρησης εξουσιών κι αρμοδιοτήτων δεν είναι, άραγε, αντίθετη με τη διατήρηση ενός αυταρχικού προεδρικού πολιτικού συστήματος; 

Η ισχυρή ηγεσία των Ταμίλ
Εάν δεν υπάρξει πολιτική λύση, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της αναζωπύρωσης του αυτονομιστικού αγώνα. Όσο ο Πραμπχακαράν παραμένει ενεργός, το αντάρτικο μπορεί να ξαναρχίσει τη δράση του. Ωστόσο, ο θάνατός του δεν θα στερούσε τους Τίγρεις από όλο το δυναμικό τους. Πράγματι, στις 30 Ιανουαρίου του 2009, η οργάνωση ανέθεσε στον Σελβαραγιά Παθμαναθάν (ή Κουμαράν Παθμαναθάν ή «ΚΠ») την απόλυτη εξουσία να εκπροσωπεί την οργάνωση στο εξωτερικό. Ο «ΚΠ» είναι ο πραγματικός αρχιτέκτονας της οικονομικής ισχύος της LTTE.

Γεννημένος το 1955 σε μια οικογένεια με πολεμική παράδοση από το βόρειο τμήμα της χερσονήσου της Τζάφνα, προσχώρησε στους Τίγρεις στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και στάλθηκε στο Μαντράς με αποστολή να εξασφαλίσει όπλα από την ινδική μαφία. Μετά την έξοδο του πληθυσμού που προκάλεσαν οι βιαιοπραγίες του 1983, επεξέτεινε τις δραστηριότητές του σε όλες τις χώρες όπου εγκαταστάθηκε διασπορά Σριλανκέζων, συγκροτώντας οργανώσεις, κυκλώματα συγκέντρωσης χρημάτων και στη συνέχεια κυκλώματα ανεφοδιασμού με όπλα και πυρομαχικά. Δημιούργησε δεσμούς με τα μεγάλα διεθνή κυκλώματα λαθρεμπορίου όπλων, κυρίως στην Ουκρανία και στην Καμπότζη. Κυκλοφορεί με διαφορετικά ονόματα, ενώ έχει συλληφθεί και αφεθεί ελεύθερος αρκετές φορές (η τελευταία τον Σεπτέμβριο του 2007 στην Ταϊλάνδη, στην οποία διαμένει αρκετά συχνά). Ξαναβγήκε δε στο προσκήνιο μετά το θάνατο των δύο πολιτικών εκπροσώπων της LTTE, του Μπαλάσινγκαμ (1938-2006) και του Σιπάγια Παραμού Ταμιλσελβάν (1967-2007). 

Μελλοντικοί κίνδυνοι 
Όσον αφορά την κυβερνητική πλευρά, έχει τεθεί το ζήτημα του μέλλοντος των 200.000 περίπου νεαρών στρατιωτών και βοηθητικών που στρατολογήθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Η αποστράτευσή τους εγκυμονεί τον κίνδυνο της αύξησης της υποαπασχόλησης σε μια οικονομία που έχει αποσταθεροποιηθεί από την παρατεταμένη εμφύλια σύγκρουση και από την παγκόσμια κρίση, ενώ ενδέχεται να τροφοδοτήσει και την ήδη έντονη τάση της ανάπτυξης των κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος. 

Αντίθετα, οι νέοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με εποικοδομητικό τρόπο για να αναλάβουν τις εργασίες ανοικοδόμησης των περιοχών που έχουν πληγεί από τις εχθροπραξίες. Ωστόσο, το εγχείρημα θα έχει νόημα μονάχα εάν συνοδευτεί από μια προσπάθεια συμφιλίωσης. Μπορούμε άραγε να ελπίζουμε ότι η βουδιστική πλειοψηφία, μετά τη δοκιμασία της σύγκρουσης, που προκάλεσε ένα βαθύτατο αίσθημα ανασφάλειας, θα γυρίσει την πλάτη στις κραυγές μιας μειοψηφίας φονταμενταλιστών βουδιστών μοναχών και θα ξαναβρεί το δρόμο της συμπόνιας, της ανοχής και της διάνοιας που δίδαξε ο Βούδας; Μπορούμε άραγε να ελπίζουμε ότι η κοινότητα των Ταμίλ –τόσο της Σρι Λάνκα όσο και εκείνη της διασποράς- θα μπορέσει να αντλήσει τα αναγκαία διδάγματα από το αδιέξοδο στο οποίο την παρέσυρε μια οργάνωση η οποία διακήρυσσε τη λατρεία της για τη θυσία και την περιφρόνησή της για την αξία της ζωής; 


Υποσημειώσεις 

1. (ΣτΜ) Τα μέλη της γαλλικής ανθρωπιστικής οργάνωσης Action contre la faim εκτελέστηκαν με μια σφαίρα στον αυχένα. Από εκείνη την ημέρα, οι αρχές προσπαθούν να παρεμβάλλουν κάθε είδους προσκόμματα στις έρευνες. Βλέπε Roland-Pierre Paringaux, «Silence organisé autour d’un massacre», «Le Monde» diplomatique, Μάρτιος 2009.
2. Βλέπε «Ressorts du séparatisme tamoul au Sri Lanka», «Le Monde diplomatique », Απρίλιος 2007. 
3. Η εκεχειρία που είχε συναφθεί τον Φεβρουάριο του 2002 με πρωτοβουλία της Νορβηγίας, διακόπηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 2008. Όμως, οι Τίγρεις, με τη δολοφονία του Υπουργού Εξωτερικών Λακσμάν Καντριγκραμάρ τον Αύγουστο του 2005, της είχαν καταφέρει ένα καίριο πλήγμα. 
4. (ΣτΜ) Οι βουδιστές Σινχαλέζοι (73% του πληθυσμού), μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1948, εφάρμοσαν μια πολιτική διακρίσεων σε βάρος των Ταμίλ (18% του πληθυσμού) με το πρόσχημα ότι, την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας, τους είχαν προσφερθεί περισσότερες ευκαιρίες για εκπαίδευση και κοινωνική άνοδο (το γνωστό «διαίρει και βασίλευε»), με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση. Όταν διαπιστώθηκε ότι η ειρηνική διεκδίκηση και η πολιτική ανυπακοή δεν οδηγούσαν πουθενά, οι Ταμίλ πέρασαν στην ένοπλη δράση. 
5. (ΣτΜ) Ομόσπονδο κρατίδιο στη Νότια Ινδία, με πρωτεύουσα το Μαντράς και πληθυσμό 55 εκατομμύρια κατοίκων που ομιλούν τη γλώσσα των Ταμίλ.
6. (ΣτΜ) Μάλιστα, ο ινδικός στρατός είχε ήδη συνδράμει την κυβέρνηση του νησιού την περίοδο 1987-1990 στην προσπάθειά της να καταστείλει το κίνημα των Τίγρεων.
7. «Trapped and mistreated», 15 Δεκεμβρίου 2008, και «Besieged, displaced, and detained», 23 Δεκεμβρίου 2008. 
8. Ευρωπαϊκή Ένωση, Ηνωμένες πολιτείες, Ιαπωνία, Νορβηγία.
9. Τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν το 1983 εναντίον άμαχων Ταμίλ ακολούθησε ένα κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν την περίοδο 1987-1990 παραστρατιωτικές ομάδες εναντίον των Σινχαλέζων πολιτών τους οποίους υποπτεύονταν ως συμπαθούντες του αριστερού κόμματος JVP• στη συνέχεια ακολούθησε κύμα βιαιοπραγιών εναντίον των αμάχων Ταμίλ της Ανατολικής Επαρχίας: οι εξαφανίσεις υπόπτων και οι μαζικές σφαγές προκάλεσαν δεκάδες χιλιάδες θύματα σε όλες τις κοινότητες της χώρας.  Διαβάστε περισσότερα...

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΣΤΙΑ
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΡΙΚ 12 ,ΑΓΛΑΝΤΖΙΑ
6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 19:15

To Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ) σας προσκαλεί στην ανοικτή συζήτηση με θέμα:

«Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της ΕΕ και η Κύπρος»
Ομιλητές :

Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής ΚΥ.ΚΕ.Μ.
«Η σημασία της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας για τα κράτη μέλη της ΕΕ»

Φοίβος Κλόκκαρης, Αντιστράτηγος ε.α.
«Η Γεωπολιτική σημασία και το περιβάλλον ασφαλείας της Κύπρου»

Σωκράτης Χάσικος, βουλευτής ΔΗΣΥ
«Οι Επιπτώσεις στη Διεθνή Ασφάλεια και Ειρήνη από τη μη συμμετοχή της Κύπρου στο
Συνεταιρισμό για την Ειρήνη»

Κυριάκος Μαυρονικόλας, Αναπληρωτής Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ
«Η πρόκληση συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη»

Ανδρέας Πενταράς, Υποστράτηγος ε.α
«Διεθνείς Ειρηνευτικές Δυνάμεις στη Λύση του Κυπριακού»

Συντονιστής: Λοϊζος Αντωνίου, Δημοσιογράφος

Πληροφορίες: KYKEM, Tηλ: 22 66 88 48
Χορηγοί Επικοινωνίας:
Εφημερίδα "ΑΛΗΘΕΙΑ"

Χορηγοί:
S. KAZEPIS
AUTO RECYCLING AND ENGINEERING LTD


Διαβάστε περισσότερα...

Προς συμφωνία συνόρων με την Αρμενία;


HAYASTAN -ARMENIA Mont Ararat

Vatan 

(3/4/2009)

Η έγκυρη εφημερίδα των Η.Π.Α. Wall Street Journal αναφέρθηκε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση. 

Σύμφωνα με τον ισχυρισμό αυτό μεταξύ Άγκυρας και Εριβάν πρόκειται να υπογραφεί στις 16 Απριλίου συμφωνία 3 άρθρων. Τα άρθρα είναι τα εξής : 

1. Το άνοιγμα της συνοριακής εισόδου. 
2. Η έναρξη των διπλωματικών σχέσεων.
3. Η σύσταση Επιτροπής για τις διαφωνίες. 

Όμως το Αζερμπαϊτζάν αντιδρά λέγοντας : «Σε περίπτωση που γίνει συμφωνία θα κόψω το φυσικό αέριο στην Τουρκία.». Οι Η.Π.Α. για το θέμα αυτό λένε ότι «θα πείσουν το Μπακού». Διαβάστε περισσότερα...

Το ΡΚΚ ήταν χρήσιμο για μας


Akşam 

(3/4/2009)


Ο Αμερικανός στρατηγός ε.α. Scowcroft σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο της εφημερίδας Ναγκεχάν Αλτσί ομολόγησε πως έκλεισαν τα μάτια στο ΡΚΚ και ότι αυτή το χρησιμοποίησαν εναντίον του Ιράν. 

Ο Scowcroft είπε: «Για μας ήταν πολύ σημαντικός ο ρόλος του PJEAK το οποίο είναι παρακλάδι του ΡΚΚ στο Ιράν. Το υποστηρίξαμε και το ενθαρρύναμε. Σήμερα, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει. Θέλουμε το Ιράν δίπλα μας. Κατά τον πόλεμο του Ιράκ, πολεμούσαμε στα μέτωπα του νότου. Η κουρδική περιοχή ήταν αρκετά ήσυχη. Έτσι, εμείς δεν θέλαμε να κυνηγήσουμε το ΡΚΚ και να καταναλώσουμε τη δύναμή μας. Τώρα, οι ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή θα ακολουθήσουν νέα πολιτική. Έχουν μεγάλη ανάγκη την Τουρκία. Θα πρέπει, πλέον, να περάσουμε και πέραν από μια στρατιωτική συμμαχία». Διαβάστε περισσότερα...

Ομάδα Φιλίας στο Αμερικανικό Κογκρέσο



Cumhuriyet
(3/4/2009)


Τα μέλη της Αμερικανοτουρκικής Ομάδας Φιλίας στο Αμερικανικό Κογκρέσο, απέστειλαν επιστολή στον Πρόεδρο Ομπάμα και υποστήριξαν την επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου στην Τουρκία. Οι Συμπρόεδροι της Ομάδας Φιλίας, μέλη του Κογκρέσου Robert Wexler Ed Whitfield υπέγραψαν επιστολή στην οποία συνυπέγραψαν και άλλοι βουλευτές τονίζοντας πως η επίσκεψη Ομπάμα στην Τουρκία είναι ιστορική ευκαιρία για την πρόοδο των σχέσεων με έναν από τους σημαντικότερους εταίρους των Η.Π.Α.. Στην επιστολή αναφέρθηκαν στην σημασία που αποδίδει η Τουρκία στην συνεργασία με τις Η.Π.Α. όσον αφορά τον αγώνα εναντίον του ΡΚΚ και ζήτησαν από τον Ομπάμα να συνεχίσει την υποστήριξη των Η.Π.Α. στην Τουρκία και ειδικότερα την συνεργασία στον μοιρασμό πληροφοριών.   Διαβάστε περισσότερα...

Επίσκεψη Ομπάμα στην Τουρκία


Commuters walk past advertisements depicting President Barack Obama in a metro station in Istanbul

Σκέψεις στρατηγικής για Κουρδικό - Κυπριακό


Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής Κυπριακού Κέντρου Μελετών


Η επίσκεψη Ομπάμα την Τουρκία, η πρώτη που πραγματοποιεί ο Αμερικανός πρόεδρος σε μεσανατολική χώρα, συμπίπτει με τρία γεγονότα το οποία συνδέονται με το σημαντικότερο θέμα, από στρατηγικής σημασίας, από αυτά που θα κυριαρχήσουν στις συζητήσεις. Πρώτο γεγονός, τα δεκάχρονα της σύλληψης του Αμπντουλλάχ Οτσαλάν και η στρατιωτική επαναδραστηριοποίηση του ΡΚΚ, δεύτερο γεγονός η πολιτική και στρατιωτική εδραίωση των κεκτημένων των Κούρδων του Ιράκ λίγο πριν την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων και τρίτο γεγονός η αύξηση της πολιτικής δύναμης των Κούρδων στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές της Τουρκίας.  

Μετά την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003, πολλοί αναλυτές εξέφρασαν έκπληξη προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί οι HΠA, πριν από δέκα χρόνια, βοήθησαν τις τουρκικές δυνάμεις να συλλάβουν τον Αμπντουλλάχ Οτσαλάν. Η κίνηση των αμερικανών, το 1999, ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου το οποίο αποσκοπούσε στο να εξουδετερωθεί ο Οτσαλάν, ως πιθανός αντίπαλος των δύο Κούρδων ηγετών του Βορείου Ιράκ, του Μασούντ Μπαρζανί και του Τζαλάλ Ταλαμπανί. Aν ο Οτσαλάν, ετίθετο εκτός τροχιάς των εξελίξεων θα ενίσχυαν την σταθερότητα στην Τουρκία και οι δύο Κούρδοι ηγέτες του Ιράκ θα αποκτούσαν μεγαλύτερο περιθώριο χειρισμών και θα αυξανόταν η εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον. Το δεύτερο θα τους εξασφάλιζε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα στην προσπάθειά τους να κατευθύνουν τις εσωτερικές δυνάμεις που μπορούσαν να λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά κατά του Σαντάμ Χουσείν. O πόλεμος στο Ιράκ, με τον οποίο η στρατογραφειοκρατεία της Άγκυρας διεφώνησε, επαναπροσδιόρισε άρδην το στρατηγικό προσανατολισμό της Τουρκίας για την κατάσταση στην περιοχή ανατολικά των συνόρων της. 

Σήμερα η σταδιακή ανάδειξη μιας ισχυρής αυτόνομης κουρδικής οντότητας ή ίσως ακόμη, μακροπρόθεσμα, και ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους είναι μία στρατηγική αλλαγή που αφήνουν πίσω τους οι Αμερικανοί στο Ιράκ. Συνεπώς και οι δύο πιθανότητες θα λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά για την Άγκυρα. Tο PKK τα τελευταία πέντε χρόνια εγκατέλειψε την εκεχειρία και οι σταθερές επιτυχίες στο αντάρτικο εντείνουν τους φόβους ότι η εξέγερση έχει ήδη αποκτήσει χρονική διάρκεια και γεωγραφική διασπορά με απρόβλεπτες συνέπειες για την ασφάλεια της Τουρκίας. H κατάσταση δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι σημαντικό τμήμα των μαχητών του PKK χρησιμοποιεί απρόσκοπτα το Β. Ιράκ ως εδαφική βάση ισχύος.

Οι αμερικανοί φαίνεται ότι πλέον έχουν κάνει τις στρατηγικές τους επιλογές στο κουρδικό ζήτημα του Βορείου Ιράκ, ενισχύοντας σταδιακά μία αυτόνομη Κουρδική οντότητα. Η επίσκεψη Ομπάμα αναμένεται να προσδιορίσει τη φόρμουλα επίλυσης του Κουρδικού στην Τουρκία. Η νίκη του ΡΚΚ στις εκλογές της 29ης Μαρτίου καθιστά εξαιρετικά δύσκολο για τους Αμερικανούς να ζητήσουν διάλυση του και ακόμη περισσότερο να το αγνοήσουν από τις διαπραγματεύσεις. 
Δεν θέλουν όμως να εγκαταλείψουν την Τουρκία στο έλεος των εξελίξεων. Ως αντιστάθμισμα θα πρέπει να δώσουν στην Τουρκία ανταλλάγματα. Μέσα σε αυτή τη διπλωματική λογική των αμερικανών εγγράφεται και το Κυπριακό όπου, πιθανόν, να είναι ένα θέμα που θα παρεισφρήσει στις συζητήσεις του Ομπάμα με τους Τούρκους.
Οι αμερικανικές πιέσεις στην Άγκυρα για υποχωρήσεις στο Κουρδικό θα πρέπει να αντισταθμιστούν με ανταλλάγματα στην τροχιά της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να βοηθήσουν την Άγκυρα να απεγκλωβιστεί από τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι του Κυπριακού και να μην λειτουργήσουν πιέσεις προς αυτή για σοβαρές υποχωρήσεις, και επιπλέον να μην της επιρριφθούν ευθύνες εάν οι συνομιλίες αποτύχουν. 

Συμπερασματικά, οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να πιέσουν για πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και ως εκ τούτου αυτό το οποίο αναμένεται να κάνουν είναι να διαμορφώσουν σταδιακά τις συνθήκες για την ειδική σχέση της Τουρκίας με την ΕΕ. Μέσα σε αυτό το στρατηγικό τοπίο, το Κυπριακό δεν θα πρέπει να λειτουργήσει ως εμπόδιο για την Τουρκία, οπότε εξουδετερώνονται οποιεσδήποτε πιέσεις θα μπορούσε η Ουάσιγκτον να ασκήσει στην Άγκυρα για υποχωρήσεις σε ένα τελικό σχέδιο επίλυσης του προβλήματος.   Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 2 Απριλίου 2009

The Great Gamble: The Soviet War in Afghanistan


Gregory Feifer
The Great Gamble: The Soviet War in Afghanistan
Tantor Media, Inc., 2009



Του Nicholas Thompson
The New York Times Book Review 


Γενάρης 1988: Σοβιετικοί αλεξιπτωτιστές ήταν τοποθετημένοι σε ένα γκρεμό που έβλεπε το δρόμο του Γκάρντεξ-Κόστ στο Νοτιοανατολικό Αφγανιστάν. Η δουλειά τους ήταν να προστατεύσουν τους στρατιώτες που προσπαθούσαν να βρουν δίοδο μέσα στον πυκνά ναρκοθετημένο δρόμο από κάτω. Γύρω τους, βαριά οπλισμένοι Ισλαμιστές (πολλοί από το Πακιστάν) οι οποίοι τα τελευταία οκτώ χρόνια πολεμούσαν τον Κόκκινο Στρατό και την κυβέρνηση της Καμπούλ.

Σύντομα, παρά το κουράγιο και την γενναιότητα τους, οι Σοβιετικοί έχαναν. Ήταν ξένοι, όπως και οι αντίπαλοι τους, σε μια ξένη γη. Το γιατί ήταν εκεί, δεν το ήξεραν. Οι Πακιστανοί νόμιζαν ότι ήταν σε αποστολή από τον Θεό και ορμώμενοι φώναζαν «Άλλαχου Άκμπαρ». Μη έχοντας κάτι ανάλογο να φωνάξουν, οι Σοβιετικοί απαντούσαν με αναφορές στους τόπους τους: «Για το Μπόρισοβ!», φώναζε κάποιος σαν έριχνε μια χειροβομβίδα.

Η προαναφερθείσα σκηνή μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτική της τρέλας του πολέμου των Σοβιετικών εναντίον του Αφγανιστάν. Οι Ρώσοι, συγκράτησαν τους επιτιθέμενους και πέτυχαν να ανοίξουν τον δρόμο. Αλλά, οι αλεξιπτωτιστές εγκατέλειψαν την θέση τους, τα άρματα προχώρησαν, και οι μουτζαχεντίν κατέλαβαν το δρόμο εκ νέου. Η σύγκρουση κερδήθηκε, αλλά η μάχη χάθηκε – όπως ακριβώς έμελλε να χαθεί και ο πόλεμος. Τριάμισι χρόνια μετά, το Μπόρισοβ έγινε κομμάτι του ανεξάρτητου κράτους της Λευκορωσίας.

Ο Γκρέγκορυ Φάιφερ καταφέρνει να συνυφάνει όλα αυτά τα γεγονότα μέσα στα πλαίσια του νέου του βιβλίου «The Great Gamble». Αποτελεί μια πολύ ευανάγνωστη ιστορία του πολέμου, του οποίου η αρχή φαίνεται να απαντά σ’ εκείνη τη δήλωσε κάποιου ανώτερου μέλους του Σοβιετικού στρατού ότι «κανείς δεν έδωσε μια ξεκάθαρη διαταγή επιθέσεως του Αφγανιστάν». Απλώς συνέβη λόγω της αδράνειας και της σύγχυσης της σκληρωτικής Σοβιετικής ηγεσίας των δεκαετιών του 70 και του 80 (την αρχή τουλάχιστον).

Ο συγγραφέας – ανταποκριτής του Εθνικού Ραδιοσταθμού (των ΗΠΑ) – μας λέει την ιστορία κυρίως υπό το πρίσμα Σοβιετικών βετεράνων και κατασκόπων. Τα αποτελέσματα είναι ζωντανά και αυθεντικά – έστω και εάν υπάρχουν μειονεκτήματα στο να βασίσεις τόσο από το βιβλίο σε ατομικές και δυνάμεις ιδιοτελείς αναμνήσεις.
Για παράδειγμα, ο Φάιφερ περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια μιαν απόδραση τεσσάρων Αφγανών υπουργών μέσα σε κιβώτια πυρομαχικών, την οποία οργάνωσε η ΚαΓκεΜπε. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι βασίζεται μόνο σε μια μαρτυρία ενός πρώην μέλους της ΚαΓκεΜπε, την οποία έρχεται να διαψεύσει ένας εκ των φερόμενων ως διασωθέντων από Σοβιετικές ενέργειες Αφγανός πρώην Υπουργός.
Είναι γεγονός ότι το έργο του Φάιφερ προσφέρει λίγα ως προς την ερώτηση «τι μπορούν να μάθουν οι ΗΠΑ από τους πολέμους τους σήμερα;». Ο Φάιφερ κάνει μια επιδερμική αναφορά σε αυτό αλλά εσχάτως παραμένει στο τετριμμένο: μην πυροβολείς σε γάμους, μην παραβλέπεις την σημασία φανατικών που γνωρίζουν την περιοχή και γνώριζε πως η πολιτική στο Αφγανιστάν είναι ακατάστατη. Επίσης, οι μουζαχεντίν πολεμούν σκληρά και δόλια: ο Φάφερ αναφέρεται σε τακτικές των Μουτζαχεντίν, που εισήγαγαν την ηρωίνη στους στρατώνες των Σοβιετικών με σκοπό να τους εθίσουν.

Ακόμα και αν ο Φάιφερ αποτυγχάνει να προσφέρει αυτό που ο εκδότης του αποκαλεί «σημαντικά μαθήματα για τον 21ο αιώνα» εντούτοις πετυχαίνει τον κύριο του στόχο. Μάς παρουσιάζει μια καινούργια πλευρά του μεγάλου σε διάρκεια αυτού πολέμου, ο οποίος άφησε πέραν του ενός εκατομμυρίου νεκρούς και τους Ταλιμπάν να εισβάλλουν σιγά-σιγά στην Καμπούλ. Είναι «μια τραγική ανθρώπινη ιστορία», δηλώνει ο Φάφερ και αυτό το καταφέρνει με μαεστρία.







In early January 1988, 39 Soviet paratroopers were positioned on a cliff overlooking the Gardez-Khost road in southeastern Afghanistan. Their job was to protect the soldiers below, who were trying to open up the dangerous, heavily mined route. All around waited Islamic fundamentalists who had spent the last eight years fighting the Red Army and the government it had installed in Kabul just after Christmas 1979.
Soon, groups of black-clad mujahedeen, probably from Pakistan, were crawling toward the Soviets from all directions, machine guns blazing. The Soviets fought back valiantly. A helicopter soared in daringly through heavy fog to deliver ammunition. One soldier died while trying to wire together weak spare batteries to make a radio work.
For all their courage, though, the Soviets were adrift. They were outsiders, fighting outsiders, in a third country — and they didn’t really understand why. The Pakistanis believed they were on a mission from God and screamed “Allah Akbar!” as they headed toward battle. The Soviets could think to respond only with the names of their faraway hometowns. “For Borisov!” one hollered as he threw a grenade.
The scene sums up much of the folly of the Soviet war in Afghanistan. The Russians held off the attackers and got the road open. But the paratroopers soon left their position, the tanks below moved on, and the mujahedeen quickly retook it all. The fight was won, but the battle was lost — and of course the war would be too. Three and a half years later, Borisov became part of a newly independent Belarus.
Gregory Feifer relates these events in his fascinating new book, “The Great Gamble.” It’s a highly readable history of the conflict, which began with so haphazard a decision to intervene that Feifer gives credence to the assertion of one general staff officer that “no one ever actually ordered the invasion of Afghanistan.” It just happened through inertia and confusion under the sclerotic Soviet leadership of the late ’70s and early ’80s.
The author, NPR’s Moscow correspondent, tells the story mainly through the eyes of Soviet veterans and spies. The results are vivid and original — even though there are limitations to basing so much of the book on individual, self-serving recollections. For example, Feifer describes in detail how the K.G.B. hustled four Afghan ministers out of the country in ammunition boxes. It’s a great story, but Feifer appears to rely on one K.G.B. intelligence operator for most of the dialogue and drama. And two pages after it ends, Feifer reveals that one of the allegedly smuggled ministers denies the whole thing.
The book’s structure and style mean that Feifer adds little specifically to the question that will draw many readers: What can the United States learn for its own wars today? Feifer flicks at the topic, but the grim answers he offers have already been absorbed: don’t shoot up wedding parties, never underestimate fanatics who know the terrain, and remember that all politics in Afghanistan are messy. Remember, too: Fighting these guys is hard. According to Feifer, the mujahedeen were canny enough to smuggle heroin into Soviet barracks to get their adversaries hooked.
Even if Feifer fails to offer what his publisher calls “striking lessons for the 21st century,” he succeeds in his main goal: presenting a new side of a long, sorry war that would leave an estimated 1.3 million Afghans dead and the Taliban surging through the ravaged countryside toward Kabul. It’s “a tragic human story,” Feifer writes — and one that he recounts with skill. Διαβάστε περισσότερα...

Μην ανοίξετε τα σύνορα με την Αρμενία

Opera House in Yerevan

Referans (2/4/2009)


Το Αζερμπαϊτζάν, όσο πλησιάζει η 24η Απριλίου, ανησυχώντας από το ενδεχόμενο ότι η Τουρκία μπορεί να ανοίξει τα σύνορά της με την Αρμενία στέλνει και το μήνυμα ότι θα χρησιμοποιήσει το ατού του φυσικού αερίου. 

Ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Αλίγεβ, σε συναντήσεις τις οποίες πραγματοποιεί με τρίτες πλευρές, στέλνει το εξής μήνυμα: «Εάν η Τουρκία συνάψει συμφωνία με τους Αρμένιους, πριν την εξασφάλιση μιας λύσης για το Ορεινό Καραμπάχ, τότε θα διακόψουμε την παροχή του φυσικού αερίου».

Η εφημερίδα σημειώνει ότι η Τουρκία, εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, καταβάλλει προσπάθειες για μια συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν, όσον αφορά την τιμή αγοράς του φυσικού αερίου. Οι Ρώσοι είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν το φυσικό αέριο των Αζέρων στην τιμή της διεθνούς αγοράς. Την περασμένη εβδομάδα υπήρξε μια εξέλιξη η οποία σηματοδοτούσε και τη σοβαρότητα της απειλής του Αλίγεφ. Οι Αζέροι με τη ρωσική εταιρεία GAZPROM υπέγραψαν ένα «έγγραφο συμφωνίας» για συνεργασία στον τομέα του φυσικού αερίου μακροπρόθεσμης διάρκειας.  Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Οι εθνικιστές Βάσκοι εκτός κυβέρνησης


Γαλλικο, El Pais

Σημείο καμπής στην πολιτική εξέλιξη της πάντα ανήσυχης Χώρας των Βάσκων, στην Ισπανία, αποτελεί η συμφωνία μεταξύ των Σοσιαλιστών και του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος για το σχηματισμό τοπικής κυβέρνησης. Με τη συμφωνία τους αυτή, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Ισπανίας εξοστρακίζουν εκτός τοπικής κυβέρνησης τους μετριοπαθείς Βάσκους αυτονομιστές του κόμματος PNV, το οποίο ασκούσε τη διοίκηση στο «Εουσκάντι» κατά τα τελευταία 29 χρόνια.

Οι σχοινοτενείς διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κομμάτων που αντιπαρατίθενται στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας ξεκίνησαν την επομένη των τοπικών εκλογών της 1ης Μαρτίου στο «Εουσκάντι». Το PNV αναδείχθηκε πρώτη δύναμη, με 30 έδρες σε σύνολο 75, αλλά δεν κατάφερε να βρει συμμάχους ώστε να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Τελικά, το Λαϊκό Κόμμα, που εκπροσωπεί τη συντηρητική αντιπολίτευση στην κεντρική κυβέρνηση του σοσιαλιστή Θαπατέρο, έδωσε τη συγκατάθεσή του στην ανάδειξη, ως τοπικού πρωθυπουργού, του Πάτσι Λόπεθ, ηγέτη του τοπικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η συμφωνία των δύο κομμάτων αναμένεται να υπογραφεί αύριο και ο Λόπεθ θα ορκιστεί, πιθανόν, στο τέλος Απριλίου. Σε αντάλλαγμα, πρόεδρος της Βουλής του Εουσκάντι συμφωνήθηκε να αναλάβει η αναπληρώτρια γενική γραμματέας του Λαϊκού Κόμματος στην περιοχή, Αράντζα Κιρόχα. Ο συνασπισμός των δύο κομμάτων διαθέτει οριακή πλειοψηφία 38 εδρών σε σύνολο 75. Η συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης θέτει ως πρώτο στόχο τη συντριβή της αποσχιστικής, βασκικής οργάνωσης ΕΤΑ, η οποία επανήλθε στην ένοπλη δράση τον Δεκέμβριο του 2006.

Η «μεταπολίτευση» στη Χώρα των Βάσκων πιστώνεται ως σημαντική επιτυχία του Θαπατέρο, ο οποίος, τερματίζοντας την απολύτως αδιάλλακτη, έναντι των αυτονομιστικών αιτημάτων, πολιτική της ισπανικής Δεξιάς, υιοθέτησε πολιτική ανοιχτών θυρών με το PNV και ξεκίνησε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την ΕΤΑ. Μετά την επιστροφή της ΕΤΑ στην ένοπλη δράση, η σοσιαλιστική κυβέρνηση σκλήρυνε τη στάση της, έχοντας ωστόσο απομονώσει τη σκληροπυρηνική ηγεσία της ΕΤΑ από μεγάλο μέρος της κοινωνικής της βάσης. Βασικός χαμένος των πρόσφατων εξελίξεων είναι ο απερχόμενος τοπικός πρωθυπουργός («λεεντακάρι») Χουάν Χοσέ Ιμπαρέτσε. Αν και απορρίπτει την προσφυγή της ΕΤΑ σε βίαια μέσα, ο ηγέτης του PNV είχε ερεθίσει το πολιτικό κατεστημένο της Μαδρίτης με τις πρωτοβουλίες του για δημοψηφίσματα με το ερώτημα της αυτοδιάθεσης των Βάσκων. Η σκλήρυνση της στάσης των κεντρικών Αρχών εκφράστηκε, τον περασμένο μήνα, και με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο απαγόρευσε σε δύο αυτονομιστικά κόμματα να πάρουν μέρος στις εκλογές.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Μεντβέντεφ και Μέρκελ για κρίση, ενέργεια


ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Προτάσεις για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης αλλά και για την ενίσχυση της «πολύπτυχης στρατηγικής συνεργασίας» Ρωσίας – Γερμανίας συζήτησαν, χθες, εν όψει της συνόδου κορυφής της ομάδας του G20, ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ και η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ, σε συνάντηση που είχαν στο Βερολίνο. Οι ηγέτες της διεθνούς κοινότητας πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός σύγχρονου νομισματικού συστήματος, δήλωσε ο κ. Μεντβέντεφ σε κοινή συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση. «Το ισχύον σύστημα», είπε, «δεν είναι ιδανικό». Την ανάγκη δημιουργίας «μιας νέας οικονομικής αρχιτεκτονικής» επισήμανε με τη σειρά της η κ. Μέρκελ, καλώντας τους ηγέτες του G20 να πάρουν σχετικές αποφάσεις στη σύνοδο.

«Το γεγονός ότι οι δύο ηγέτες αφιερώνουν χρόνο για να συζητήσουν τις προτάσεις των δύο χωρών τους προτού μεταβούν στο Λονδίνο για τη σύνοδο κορυφής καταδεικνύει την επιθυμία τους να ενισχύσουν και να συνεχίσουν την πολύπτυχη στρατηγική συνεργασία της Ρωσίας με τη Γερμανία», ανέφερε το Κρεμλίνο σε προηγούμενη ανακοίνωσή του. Οι κ. Μεντβέντεφ και Μέρκελ αντάλλαξαν απόψεις και για το θέμα της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης, που είναι ο κυριότερος καταναλωτής του ρωσικού φυσικού αερίου, αλλά και για θέματα ασφαλείας ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ.

Συγκεκριμένα, συζητήθηκε η ρωσική πρόταση για ένα νέο σύμφωνο ευρωπαϊκής ασφάλειας, μια ιδέα που ο πρόεδρος Μεντβέντεφ κατέθεσε πέρυσι κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο χωρίς να λάβει θετική ανταπόκριση από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη. Η διατήρηση φιλικών σχέσεων με τη Ρωσία απασχολεί όλο και περισσότερο τα μέλη του ΝΑΤΟ, λόγω των δυσκολιών της αποστολής τους στο Αφγανιστάν, μετέδιδε χθες το γαλλικό πρακτορείο. H Γερμανία έχει αποστείλει στο αφγανικό μέτωπο περίπου 3.500 στρατιώτες, ως ένα από τα 41 κράτη που σχηματίζουν τη διεθνή δύναμη ISAF.

Η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και ο κυριότερος πελάτης της Ρωσίας στον τομέα της ενέργειας, λαμβάνοντας από τη Μόσχα το 40% των αποθεμάτων της σε φυσικό αέριο. Η οικονομική κρίση έχει εντείνει το γερμανικό ενδιαφέρον για την κατασκευή του γερμανορωσικού αγωγού Nord Steam, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Ρωσία στη βόρεια Γερμανία μέσω Βαλτικής, παρακάμπτοντας την Ουκρανία. Ο κ. Μεντβέντεφ συναντήθηκε επίσης με εκπροσώπους του γερμανικού επιχειρηματικού κόσμου.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Σε νέες βάσεις η σχέση Τουρκίας - ΗΠΑ, με βάση έρευνα του CSIS


Στην Αγκυρα θα βρίσκεται την Κυριακή ο Μπαράκ Ομπάμα, ολοκληρώνοντας την πρώτη του περιοδεία στο εξωτερικό με μια διήμερη παραμονή στην Τουρκία, την πρώτη μουσουλμανική χώρα που επισκέπτεται ως πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο κ. Ομπάμα θα κατευθυνθεί προς την Τουρκία, «σύμμαχο στρατηγικής σημασίας στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων σε σχέση με τη Μέση Ανατολή, την Ευρασία, καθώς και τις διεθνείς ενεργειακές ροές», όπως επισημαίνεται σε έρευνα του αμερικανικού Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS).

Με τον σύμμαχο αυτό οι ΗΠΑ οφείλουν να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή σχέση τους, επί νέων υγιών βάσεων. Και υπό προϋποθέσεις. Μια από αυτές είναι να μην επικυρωθεί στο Κογκρέσο το ψήφισμα περί αρμενικής γενοκτονίας. Η έρευνα, προϊόν μελέτης επιτελείου μελετητών, διήρκεσε ένα χρόνο και τιτλοφορείται «Στρατηγική Πρωτοβουλία ΗΠΑ - Τουρκίας». Στην έρευνα συνέβαλε επιτροπή συμβούλων, στην οποία προήδρευαν οι πρώην σύμβουλοι εθνικής ασφαλείας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και Μπρεντ Σκόουκροφτ, μετείχε και ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία Μόρτον Αμπράμοβιτς και άλλοι επιφανείς.

Οι προϋποθέσεις

«Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει την ευκαιρία, με την ανάληψη σταθερών δεσμεύσεων και με τη συνεχή ανταλλαγή απόψεων με Τούρκους αξιωματούχους, να αναζωογονήσει τη σχέση αυτή και να τη θέσει σε υγιή και μακροπρόθεσμα σταθερή τροχιά», αναφέρεται στον πρόλογο της έρευνας. Υπό προϋποθέσεις...

Ετσι, οι ΗΠΑ αντί να προσπαθούν να νομοθετήσουν την ιστορία -βλ. αρμενική γενοκτονία- καλό θα είναι να συμβάλουν, με τη συνεργασία τρίτων χωρών, στην προσέγγιση Τουρκίας - Αρμενίας. Διότι, εάν ο Ομπάμα δεν μεριμνήσει ώστε να αποτραπεί η επικύρωση της αρμενικής γενοκτονίας στο Κογκρέσο, η τουρκική απάντηση θα είναι σκληρή και θα προκαλέσει βαθύ ρήγμα στις σχέσεις, αποφαίνονται οι συντάκτες του κειμένου, στους οποίους συγκαταλέγεται και ο Τουρκοκύπριος Αλιριζά. Απευθύνουν δε προειδοποίηση ως προς τη δύσκολη πολιτική συγκυρία στην Τουρκία λόγω της αντιπαλότητας κοσμικών και θρησκευτικών δυνάμεων, «και λόγω εξωγενών μεταβλητών». Χρειάζεται διάλογος μεταξύ ΗΠΑ - Τουρκίας, καθορισμός προτεραιοτήτων (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν) και βεβαίως η στήριξη της τουρκικής υποψηφιότητας στην Ε.Ε.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Η επανένταξη της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ



Του Ανδρέα Πενταρά*


Πέρα από τους λόγους που ο Νικολά Σαρκοζί πρόβαλε προκειμένου να εξηγήσει στους πολίτες της χώρας του αλλά και στη διεθνή κοινότητα την επανένταξη της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, θα πρέπει κανείς να αναζητήσει τα βαθύτερα αίτια που εκ πρώτης όψεως δεν είναι και τόσο ορατά.

Είναι γνωστό ότι η Γαλλία από τη λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και μετά, πρωτοστατούσε σε μια ανεξάρτητη και αυτόνομη Ευρωπαϊκή πολιτική στα θέματα άμυνας και ασφάλειας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση το 1948 της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), που είχε σαν σκοπό την άμυνα της Ευρώπης εναντίον της Σοβιετικής απειλής και αργότερα, το 1951, με εισήγηση του Γάλλου προέδρου Ρενέ Πλεβέ, στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο αυτοί οργανισμοί δεν έπαιξαν το ρόλο που οι ιδρυτές τους ονειρεύονταν, εξαιτίας της Αμερικανικής εμπλοκής στην άμυνα της Ευρώπης με την ίδρυση του ΝΑΤΟ, εν τούτοις η Γαλλική πολιτική για μια περισσότερο αυτόνομη Ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια δεν σταμάτησε ποτέ. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που το 1966 ο Ντε Γκώλ απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, στη προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα τρίτο πόλο με επικεφαλής τη Γαλλία, ανάμεσα στο διπολισμό του ψυχρού πολέμου.

Η Γαλλική πολιτική για μια αυτόνομη Ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια, ξαναμπαίνει σε τροχιά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993, με την οποία καθιερώνεται o πυλώνας της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ. Η έναρξη της υλοποίησης της ΚΕΠΠΑ και ιδιαίτερα της Κοινής Ευρωπαϊκής Άμυνας και Ασφάλειας, αρχίζει μετά τη συνάντηση του προέδρου της Γαλλίας Ζαν Σιράκ με το πρωθυπουργό της Αγγλίας Τόνυ Μπλερ στο Σαν Μαλό το 1998, όπου η μέχρι τότε διστακτική Αγγλία συναινεί στο ρόλο που καλείται να παίξει η ΕΕ στο νέο διεθνές περιβάλλον μετά τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού.

Αργότερα, κατά το καταρτισμό του μη εγκριθέντος Ευρωπαϊκού Συντάγματος, η Γαλλία προωθεί διατάξεις για περισσότερη αυτονομία στην Ευρωπαϊκή Ασφάλεια και το ίδιο πράττει και με τη συνθήκη της Λισσαβόνας.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει, είναι γιατί ο Νικολά Σαρκοζί, με την απόφασή του να επανεντάξει τη Γαλλία στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, φαίνεται εκ πρώτης όψεως να ακυρώνει μια στρατηγική μισού και πλέον αιώνα. Οι λόγοι κατά την άποψή μας είναι δύο. Ο πρώτος είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση και η εξ αυτής παγίωση της αδυναμίας των Ευρωπαϊκών χωρών να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες στο βαθμό που να μπορέσει η Ευρώπη να αποκτήσει τα οπλικά συστήματα, τις υποδομές και τα μέσα που σήμερα δανείζεται από το ΝΑΤΟ προκειμένου να φέρει εις πέρας τις ειρηνευτικές και ανθρωπιστικές αποστολές που αναλαμβάνει. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι τωρινό. Από την εποχή του ψυχρού πολέμου, οι ΗΠΑ πίεζαν τις Ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ προκειμένου να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αποδεσμεύσουν στρατεύματα που στάθμευαν στην Ευρώπη για να τα χρησιμοποιήσουν σε άλλες περιοχές του πλανήτη που αντιμετώπιζαν προβλήματα. Οι Ευρωπαϊκές βέβαια κυβερνήσεις προτιμούσαν πάντοτε τη διάθεση πόρων υπέρ των κοινωνικών και εις βάρος των αμυντικών δαπανών και αυτή η τακτική ασφαλώς δεν πρόκειται να αλλάξει ύστερα από τη βαθιά οικονομική κρίση που βιώνει η Ευρώπη και η Δύση. Η Γαλλία, συνειδητοποιώντας ότι η απόκτηση των αναγκαίων μέσων και υποδομών για μια αυτόνομη Ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια μετατίθεται χρονικά για το απώτερο μέλλον, προτίμησε την αύξηση της επιρροής της μέσα στο ΝΑΤΟ, έτσι ώστε να επηρεάζει τις αποφάσεις των συμμάχων υπέρ των Γαλλικών και Ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Ο δεύτερος λόγος, πάντοτε κατά την άποψή μας, είναι η πρόταση του Ρώσου προέδρου Μετβέντεφ, για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας που να εκτείνεται από την Αμερικανική ήπειρο μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Μια πρόταση την οποία ο Νικολά Σαρκοζί χαιρέτησε, ενώ το ΝΑΤΟ δεν εξέφρασε την αντίθεσή του όπως φυσιολογικά θα αναμενόταν. Ήδη η πρόταση αυτή έχει προωθηθεί στον Οργανισμό Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) ως το καταλληλότερο όργανο για συζήτηση, παρά το γεγονός ότι τον τελικό λόγο σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα έχει το ΝΑΤΟ το οποίο θα πρέπει σε μια τέτοια περίπτωση, είτε να διαλυθεί είτε να μετεξελιχθεί σε ένα νέο οργανισμό. Η Γαλλία απέδειξε με τη μέχρι τώρα εξωτερική και αμυντική της πολιτική, ότι πιστεύει πραγματικά σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, στην υλοποίηση της οποίας εκτιμά ότι θα συμβάλει περισσότερο, συμμετέχοντας ισότιμα με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες στα κέντρα λήψεως αποφάσεων του ΝΑΤΟ.

  Το παράδειγμα της Γαλλίας αποδεικνύει τελικά, ότι η διεκδίκηση μιας ανεξάρτητης και αυτόνομης πολιτικής μέσα στο δεδομένο διεθνές σύστημα, επιτυγχάνεται όχι με το να παραμένει μια χώρα μακριά από τους διεθνείς οργανισμούς και τα συλλογικά συστήματα ασφάλειας, αλλά με το να μπορεί να επηρεάζει και συνδιαμορφώνει τις πολιτικές των οργανισμών αυτών υπέρ των Εθνικών συμφερόντων. Και ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι να βρίσκεται η χώρα εντός των κέντρων λήψεως αποφάσεων των οργανισμών αυτών και όχι να παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τα τεκταινόμενα.
 

* Υποστράτηγος ε.α. Διαβάστε περισσότερα...

Το νέο προφίλ του Καντάφι


Του Michael Slackman
New York Times 


Τέσσερις δεκαετίες μετά το αναίμακτο πραξικόπημα με το οποίο ανήλθε στην εξουσία, ο ηγέτης τον οποίο κάποτε ο Ρόναλντ Ρήγκαν χαρακτήρισε τον «τρελό σκύλο της Μέσης Ανατολής» απέκτησε το διεθνές καθεστώς που πάντα οραματιζόταν. Ο Λίβυος συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι επελέγη το Φεβρουάριο για το αξίωμα του προέδρου της Αφρικανικής Ένωσης.

Ταυτόχρονα με την ανάληψη της προεδρίας του 53μελούς διεθνούς οργανισμού, ο Καντάφι είναι όλο και πιο ευπρόσδεκτος στις δυτικές πρωτεύουσες, λόγω των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας του και της έντονης επιθυμίας της Δύσης για πρόσβαση στην λιβυκή αγορά. Αφού η Δύση τον δαιμονοποίησε ως προαγωγό της κρατικής τρομοκρατίας, τώρα φλερτάρει μαζί του.

Αναζητώντας αύξηση του κύρους 
 «Αυτόν τον ρόλο αναζητούσε ο Καντάφι τα τελευταία 40 χρόνια», λέει ο Ουαχίντ Αμπντέλ Μεγκουίντ, υποδιευθυντής του αιγυπτιακού ινστιτούτου Αχράμ. Οι σχέσεις του με τη Δύση άρχισαν να αποκαθίστανται το 2003, όταν εγκατέλειψε το πυρηνικό πρόγραμμα της Λιβύης, κάτι που με τη σειρά του τού έδωσε περισσότερο κύρος στην Αφρική. Το μεγαλύτερο κύρος του στην Αφρική τον έκανε και πιο αποδεκτό στη Δύση.
Οι υπόλοιποι Αφρικανοί ηγέτες, βέβαια, συνεχίζουν να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία και θεωρούν ανέφικτες τις προτάσεις του περί αφρικανικής ενοποίησης. Όμως, τον αγκαλιάζουν λόγω του αυξανόμενου κύρους του στη Δύση, λόγω έλλειψης αξιόπιστων εναλλακτικών στην αφρικανική ήπειρο και λόγω των χρημάτων του. Στην Τρίπολη κυκλοφορούν πολλές ιστορίες για Αφρικανούς ηγέτες που επισκέφθηκαν τον Καντάφι και έφυγαν με βαλίτσες γεμάτες λεφτά. Οι ιστορίες είναι αδύνατο να επιβεβαιωθούν, αλλά κυκλοφορούν ευρύτατα. «Δεν θέλουν να τον χάσουν γιατί είναι χρυσωρυχείο για την επίλυση κρίσεων, συνήθως οικονομικού χαρακτήρα», λέει ο Άτια Εσάουι, Αιγύπτιος συγγραφέας με εμπειρία σε αφρικανικά θέματα.

Συρροή λαθρομεταναστών
Ο ηγέτης της Λιβύης απολαμβάνει την εικόνα του, όμως αυτό έχει το κόστος του για τα 5,5 εκατομμύρια Λίβυους και τους 2 εκατομμύρια Αφρικανούς μετανάστες που συνέρευσαν στη Λιβύη προσδοκώντας θερμή υποδοχή, μια καλή δουλειά και ίσως εύκολο πέρασμα στην Ευρώπη. Αντί γι' αυτά, κάνουν αγώνα για να βρουν κάτι να φάνε.
Σε ολόκληρη την Τρίπολη, Αφρικανοί λαθρομετανάστες περιμένουν στους δρόμους, στις γέφυρες και στις πλατείες αναζητώντας εργοδότες. Πολλοί ντόπιοι δυσανασχετούν. «Δεν μας αρέσουν», λέει ο 28χρονος Μουσταφά Σαλέχ, που είναι άνεργος. «Έρχονται λαθραία από την έρημο και δεν φέρονται καλά».

Για τους ίδιους τους Αφρικανούς, η ζωή στη Λιβύη είναι συχνά αδιέξοδο. «Μας λένε ζώα και σκλάβους», λέει ο 28χρονος Νιγηριανός Πολ Οκνόγκου, που ζει σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι χωρίς μπάνιο και κουζίνα, με 12 συμπατριώτες του. Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που δεν κοιμάται στο δρόμο. Ο 26χρονος Τόμας Θακόρε από την Γκάνα έφθασε στη Λιβύη πέρυσι, έπειτα από τρεις μήνες περπάτημα στα βουνά και στην έρημο. «Δεν έχω καμία βοήθεια. Κοιμάμαι κάτω από μια γέφυρα». Ο Θακόρε είπε ότι ο μικρότερος αδελφός του πέθανε στο ταξίδι. «Αν μείνω εδώ, θα πεθάνω κι εγώ». Ο Θακόρε ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Γκάνα με τη βοήθεια του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Από το 2006, ο Οργανισμός έχει βοηθήσει 3.000 μετανάστες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. «Αν βρουν δουλειά, τα πράγματα μπορεί να πάνε καλά, αλλιώς είναι εφιαλτικά», λέει η αξιωματούχος του οργανισμού Μισέλ Μπομπασέι, προσθέτοντας ότι οι περισσότεροι δεν βρίσκουν δουλειές.

Νέο προφίλ
Αυτή η εχθρική πραγματικότητα έρχεται σε άμεση αντίθεση με την εικόνα που θέλει να δείχνει ο Καντάφι. Η Τρίπολη είναι γεμάτη αφίσες που εμφανίζουν τη Λιβύη ως το μοναδικό φωτεινό σημείο στην Αφρική, ενώ σε άλλες, ο Καντάφι φαίνεται σαν σωτήρας, με ακτίνες να φέγγουν γύρω του και πλήθη Αφρικανών να κατευθύνονται προς το μέρος του με ανοιχτά χέρια.

Η αφρικανική ατζέντα του ενισχύει τον Καντάφι και με άλλους τρόπους. Λόγω των σχέσεων με την Αφρική, μπορεί να αποσπάσει την προσοχή των Ευρωπαίων ηγετών. Αν η Λιβύη στείλει όλους τους Αφρικανούς μετανάστες στις πατρίδες τους, θα επιβαρύνει φτωχές αφρικανικές χώρες και ταυτόχρονα θα τους στερήσει τα εμβάσματα που στέλνουν οι μετανάστες. Την ίδια στιγμή, αν αποφασίσει να κάνει τα στραβά μάτια, οι περισσότεροι από τους δύο εκατομμύρια Αφρικανούς που βρίσκονται στη Λιβύη θα προσπαθήσουν να περάσουν στην Ευρώπη. Όπως είπε Δυτικός διπλωμάτης που ασχολείται με την Λιβύη, η Τρίπολη ουσιαστικά ασκεί τακτική «ήπιας ισχύος».

Εκκεντρικός και απρόβλεπτος
Ο συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι παραμένει ο ίδιος εκκεντρικός απρόβλεπτος επαναστάτης όπως πάντα. Ζητεί δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής, με κοινό διαβατήριο, κοινό νόμισμα και κοινό στρατό. Κατηγορεί το Ισραήλ για τις συγκρούσεις στο Νταρφούρ του Σουδάν, υπερασπίζεται τους Σομαλούς πειρατές ως πολέμιους «αδηφάγων δυτικών κρατών» και δηλώνει ότι η πολυκομματική δημοκρατία δεν ταιριάζει στην Αφρική. Ο Καντάφι θα κρατήσει την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης μόνο για ένα χρόνο, αλλά είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει και αργότερα να χρησιμοποιεί την Αφρική ως βήμα για την απόκτηση μεγαλύτερης επιρροής και αξιοπιστίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Τον περασμένο Αύγουστο, ο Λίβυος ηγέτης έκανε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Διακόσιοι Αφρικανοί βασιλιάδες και φύλαρχοι μετέβησαν στην Τρίπολη και έχρισαν τον Καντάφι «βασιλιά των βασιλέων».



Διαβάστε περισσότερα...

Το Κουρδικό Κόμμα κέρδισε 99 δήμους


Sabah  
31/3/2009


Στις δημοτικές εκλογές την έκπληξη έκανε η ανατολική και νοτιοανατολική περιοχή της Ανατολίας. Παρ` όλα τα ανοίγματα της κυβέρνησης, TRT 6, το σχέδιο της ΝΑ Ανατολίας και η διερεύνηση των δολοφονιών με άγνωστους δράστες, το εκλογικό αποτέλεσμα δημιούργησε σύγχυση στο ΑΚΡ. 

Το DTP αύξησε 56 Δήμους που είχε σε 99. Πόλεις, όπως το Βαν, το Σίιρτ και το Ίγντιρ, από το ΑΚΡ πέρασαν στο DTP. 

Το κόμμα αυτό στο Ντιγιάρμπακιρ έλαβε ποσοστό ψήφων της τάξης του 65,43%, στο Χακκιάρι 78,97%, στο Μπάτμαν 59,67%, στο Ίγντιρ 36,47%, στο Σίιρτ 49,43%, στο Σίρνακ 53,75%, στο Τούντζελι 30% και στο Βαν 51,84%. Το σύνολο των ψήφων, που κέρδισε στην επικράτεια, ανέρχεται στα 2.357.873.   Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ντερβίς αντιπρόεδρος στο Brookings


Milliyet (31/3/2009)

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Προέδρου του Ινστιτούτου Brookings, Talbott, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας Κεμάλ Ντερβίς ανέλαβε την αντιπροεδρία του εν λόγω αμερικανικού ινστιτούτου. Παράλληλα, θα είναι και διευθυντής του προγράμματος «Παγκόσμια Οικονομία και Ανάπτυξη».


Ο Κεμάλ Ντερβίς, παράλληλα με το αξίωμά του αυτό, θα συνεχίσει και τα νέα του καθήκοντα, τα οποία είχε αναλάβει στο Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί. Αναμένεται, επίσης, ο Ντερβίς κατά την επικείμενη Σύνοδο της G – 20, η οποία θα λάβει χώρα στο Λονδίνο, να συνοδεύσει το Γ.Γ. των Η.Ε.. Διαβάστε περισσότερα...