Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post
Το επιχείρημα εντός της κυβέρνησης Ομπάμα για μια μεγάλη, άμεση απόσυρση στρατευμάτων από το Αφγανιστάν μέσα στον επόμενο χρόνο ακολουθεί την παρακάτω λογική: Προκαλέσαμε τον θάνατο του Μπιν Λάντεν, επιτύχαμε τον κεντρικό στόχο για τον οποίο στείλαμε τα στρατεύματά μας το 2001, μας προσφέρεται ένα εισιτήριο εξόδου και πρέπει να το αξιοποιήσουμε.
Το αντεπιχείρημα των επιτελών της κυβέρνησης προειδοποιεί πως μια εσπευσμένη αποχώρηση αποτελεί εγγύηση αποτυχίας. Οι ΗΠΑ θα επαναλάβουν το ίδιο λάθος που έκαναν τη δεκαετία του 1980, όταν ύστερα από την προσφορά χρημάτων και οπλισμού στους Αφγανούς αντάρτες, με στόχο την ήττα της Σοβιετικής Ενωσης, η Αμερική αποχώρησε διακριτικά, αφήνοντας κενό εξουσίας, το οποίο εκμεταλλεύθηκαν τοπικοί πολέμαρχοι.
Κάπου στη μέση αυτής της διαμάχης βρίσκεται ο πρόεδρος Ομπάμα. «Θα ξεκινήσουμε τη μετάβαση της εξουσίας αυτό το καλοκαίρι», δήλωσε την περασμένη Δευτέρα, προσθέτοντας πως «με τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν και με την άμβλυνση της δυναμικής των Ταλιμπάν, επιτύχαμε πολλούς από τους στόχους που υποσχεθήκαμε να εκπληρώσουμε πριν από 10 χρόνια». Αυτό που ξέχασε να προσθέσει, ωστόσο, είναι τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις από πολιτική σκοπιά.
Αναπόφευκτα, αυτή η συζήτηση είναι εν μέρει ένα παιχνίδι αριθμών. Οι υποστηρικτές της ταχείας απόσυρσης ζητούν ένα χρονοδιάγραμμα για την απομάκρυνση και των 30.000 στρατιωτών που εστάλησαν το 2009, με απόφαση του προέδρου. Οι υπέρμαχοι της «παραμονής στο έδαφος» υποστηρίζουν μια περιορισμένη μείωση των δυνάμεων, περίπου 5.000 στρατιωτών, θεωρώντας πως οι συνθήκες δεν επιτρέπουν κάτι παραπάνω. Τέλος, οι πιο μετριοπαθείς προτείνουν περιορισμό των στρατευμάτων, που μόλις αγγίζει τα πέντε ψηφία, της τάξεως των 10.000 στρατιωτών.
Το πρόβλημα όλων αυτών των επιχειρημάτων είναι ότι στερούνται σαφούς στρατηγικής. Πιστεύουν πραγματικά οι υποστηρικτές της παραμονής των στρατευμάτων πως το αφγανικό κράτος θα είναι αρκετά ισχυρό έτσι ώστε να σταθεί μόνο του το 2014; Αυτή η πρόταση δεν ακούγεται ρεαλιστική στους πολιτικούς αναλυτές. Νιώθουν άραγε άνετα οι υπέρμαχοι της ταχείας απόσυρσης των δυνάμεων στην προοπτική ενός Αφγανιστάν στα πρότυπα της δεκαετίας του 1990, έρμαιο των περιφερειακών δυνάμεων της Ινδίας και του Πακιστάν; Αυτό το σενάριο θυμίζει τη συνταγή αστάθειας και αποτυχίας που ακολουθήθηκε στη νοτιοανατολική Ασία.
Το θέμα είναι προφανές. Ο αριθμός των στρατευμάτων που θα αποσυρθούν πρέπει να είναι συνάρτηση του στρατηγικού σχεδίου, και όχι αντίστροφα. Οι τρεις μεταβλητές που εξετάζουν οι Αμερικανοί πολιτικοί, η απομάκρυνση των στρατευμάτων, η αποκατάσταση των σχέσεων με τους Ταλιμπάν και η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Πακιστάν, είναι αλληλένδετες και άρρηκτα συνδεδεμένες. Η ερώτηση που προκύπτει είναι: τι επιπτώσεις θα είχε η αλλαγή μιας μεταβλητής σε όλες τις υπόλοιπες;
Ας πάρουμε το ζήτημα της πολιτικής συμφιλίωσης με τους Ταλιμπάν. Αν ο Ομπάμα ανακοίνωνε μια μεγάλη απόσυρση στρατευμάτων, θα ήταν άραγε οι ηγέτες της οργάνωσης διατεθειμένοι να κάνουν διπλωματικές παραχωρήσεις; Μάλλον όχι, εκτός και αν οι Ταλιμπάν είναι μια μεταμφιεσμένη φιλανθρωπική οργάνωση. Ο οποιοσδήποτε σκεπτικιστής της διπλωματικής προσέγγισης (όπως ισχυρίζεται πως είναι ο αντιπρόεδρος, Τζο Μπάιντεν) θα πρόσταζε αποχώρηση, ανεξάρτητα από την επίδρασή της στο ούτως η άλλως κενό γράμμα της διπλωματίας. Αλλά αν κάποιος πιστεύει στην αξία των διαπραγματεύσεων, τότε θα πρέπει να σκεφτεί και τη στρατιωτική παρουσία που τις ενισχύει.
Η αμερικανική διοίκηση έχει ήδη αρχίσει μυστικές συνομιλίες με στελέχη των Ταλιμπάν. Εάν αυτή η κίνηση θέλει να θεωρείται σοβαρή, πρέπει να κινηθεί προς κάτι πιο πρακτικό: την κατάπαυση του πυρός ή μια τοπική προσαρμογή. Οι ΗΠΑ πρέπει να δείξουν στους Ταλιμπάν πως οι συνομιλίες μπορούν να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους, και οι εκπρόσωποι των Ταλιμπάν πρέπει να αποδείξουν πως είναι αξιόπιστοι συνομιλητές.
Η ίδια, ρεαλιστική λογική πρέπει να εφαρμοστεί και στο ερώτημα της χρήσης των μη επανδρωμένων αεροσκαφών Predator. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι ένα ανεκτίμητο όπλο εναντίον της Αλ Κάιντα, αφού επιτρέπουν την ασφαλή πρόσβαση στην επικίνδυνη περιοχή του Βόρειου Ουαζιριστάν. Ωστόσο, αν η χρήση τους θεωρείται τόσο αμφιλεγόμενη από την κυβέρνηση του Πακιστάν, ώστε να εμποδίζει το Ισλαμαμπάντ να παίξει κάποιο εποικοδομητικό ρόλο στη συμφιλίωση, τότε η πολιτική αυτή ενδέχεται να πρέπει να μεταβληθεί.
Ο Λευκός Οίκος έχει ήδη επαναπροσδιορίσει τον ρόλο των αεροσκαφών Predator, αλλά προς το παρόν δεν σχεδιάζει καμία αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Συνεχίζει να ελπίζει πως η βελτιωμένη αντιτρομοκρατική συνεργασία με το Πακιστάν θα οδηγήσει σε αποτελεσματικότερη χρήση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, και στη μεγαλύτερη χρήση εναλλακτικών τακτικών.
Εν τέλει, ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι η δημιουργία ενός περιφερειακού πλαισίου για τη μετα-αμερικανική εποχή στο Αφγανιστάν. Αυτό προϋποθέτει, κατ’ επέκταση, μια συντονισμένη προσπάθεια από τις κυβερνήσεις της Ινδίας, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν και των ΗΠΑ για μια πολιτική διευθέτηση του αφγανικού προβλήματος. Η πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Ομπάμα, καθώς σκέφτεται την απόσυρση των στρατευμάτων του, είναι να ενισχύσει αυτή την «περιφερειακή» διαδικασία, όχι να την ανακόψει. Οι ηγέτες του Αφγανιστάν, του Πακιστάν και της Ινδίας θέλουν ομόφωνα να αποσυρθούν τα αμερικανικά στρατεύματα – όχι όμως σε περίπτωση που αυτό δημιουργήσει νέο κενό εξουσίας, που θα τους κάνει πιο ευάλωτους.
«Δεν πρόκειται να κάνουμε καμία βεβιασμένη κίνηση», ανέφερε ο Ομπάμα τη Δευτέρα, συνοψίζοντας την πολιτική του. Ας ελπίζουμε ότι αυτό σημαίνει μια στρατηγική εξόδου, που θα εξασφαλίζει το μέλλον του Αφγανιστάν.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_26/06/2011_447247
Διαβάστε περισσότερα...
Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011
Ρωγμές για τη Συμμαχία στο μέτωπο της Λιβύης
Εκκληση από την Ιταλία για προσωρινή διακοπή των νατοϊκών βομβαρδισμών
The New York Times, Ασ. Πρες, AFP
Νέα ρήγματα μεταξύ των νατοϊκών συμμάχων που έχουν αναλάβει την αεροπορική εκστρατεία κατά του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη προέκυψαν στα μέσα της εβδομάδας, όταν η Ιταλία απηύθυνε έκκληση για προσωρινή διακοπή των βομβαρδισμών προκειμένου να καταστεί δυνατή η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους αμάχους. Την ίδια στιγμή, στην Ουάσιγκτον τα μέλη του Κογκρέσου εμφανίζονταν αποφασισμένα να ψηφίσουν υπέρ του περιορισμού του ρόλου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ στη Λιβύη, και στη Βρετανία ο πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, γινόταν αποδέκτης της δυσαρέσκειας των δικών του στρατηγών για τις δυσκολίες στη διεξαγωγή δύο ταυτόχρονων πολέμων στη Βόρεια Αφρική και στο Αφγανιστάν. Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν τον βαθμό στον οποίο ο δαπανηρός και πολιτικά αμφιλεγόμενος πόλεμος στη Λιβύη απειλεί σήμερα τη συνοχή της βορειοατλαντικής συμμαχίας
Ο κ. Κάμερον, βέβαια, έσπευσε να καταστήσει σαφές το πρωί της Πέμπτης ότι δεν τίθεται ζήτημα διακοπής της αεροπορικής εκστρατείας. Εντούτοις, ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Φράνκο Φρατίνι, εξέφρασε εκ νέου τον προβληματισμό του όσον αφορά τον τρόπο διεξαγωγής των βομβαρδισμών, ενώ αμφισβήτησε, εμμέσως πλην σαφώς, την αποτελεσματικότητά τους. «Πρέπει να ζητήσουμε από το ΝΑΤΟ λεπτομερείς αναφορές σχετικά με τα αποτελέσματα των στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά και για τα τραγικά λάθη που οδήγησαν σε απώλειες μεταξύ των Λίβυων αμάχων», δήλωσε ο Φρατίνι, ο οποίος ζήτησε την προσωρινή διακοπή των βομβαρδισμών για ανθρωπιστικούς λόγους. Παράλληλα, ο επικεφαλής της Λίγκας του Βορρά και πολιτικός σύμμαχος του Ιταλού πρωθυπουργού, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, Ουμπέρτο Μπόσι, έχει ήδη απαιτήσει την απόσυρση της χώρας από τη νατοϊκή δύναμη που έχει αναλάβει την εκστρατεία στη Βόρεια Αφρική.
Δεκάδες απώλειες
Το ΝΑΤΟ, από την πλευρά του, αναγνωρίζει ότι προκλήθηκαν απώλειες μεταξύ των αμάχων κατά τη διάρκεια πρόσφατης επιδρομής στην Τρίπολη. Η λιβυκή κυβέρνηση, εντούτοις, υποστηρίζει ότι ένας ακόμα βομβαρδισμός προκάλεσε δεκάδες ακόμα απώλειες μεταξύ των αμάχων την περασμένη Κυριακή. Οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν και αυτή την εβδομάδα με τους στόχους της βορειοατλαντικής συμμαχίας να μη γίνονται γνωστοί. Οι αεροπορικές επιχειρήσεις κατά του καθεστώτος Καντάφι είχαν εξ αρχής διχάσει το ΝΑΤΟ -η Γερμανία είχε αρνηθεί να συμμετάσχει και η Ιταλία αναμείχθηκε με σημαντική καθυστέρηση- αλλά σήμερα διχάζουν ακόμα και τα κράτη-μέλη που συμμετέχουν στην εκστρατεία κατά του συνταγματάρχη Καντάφι. Την Πέμπτη, μάλιστα, το γραφείο Τύπου του Βρετανού πρωθυπουργού κατέστησε ξεκάθαρο ότι το Λονδίνο απορρίπτει το αίτημα της Ιταλίας για προσωρινή διακοπή των βομβαρδισμών.
Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν των Ρεπουμπλικανών και ο συνάδελφός του Τζον Κέρι των Δημοκρατικών τάσσονται ανοικτά υπέρ της επιθετικής δράσης των ΗΠΑ στη Λιβύη, τη στιγμή που άλλοι καταθέτουν προτάσεις για να περιορίσουν ή ακόμα και να τερματίσουν τη συμμετοχή του αμερικανικού στρατού στον πόλεμο. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Ρεπουμπλικανοί προωθούσαν το βράδυ της Πέμπτης δύο προτάσεις με στόχο να δέσουν τα χέρια του προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα. Η πρώτη πρόταση θα ανάβει το πράσινο φως για τη συνέχιση της αμερικανικής συμμετοχής στην εκστρατεία κατά του Καντάφι υπό τον όρο ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν θα μπορεί να εξουσιοδοτήσει την εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων.
Δεν συνιστά «εχθροπραξία»
Η δεύτερη πρόταση, ωστόσο, εφόσον βέβαια ψηφιστεί, θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να διακόψει κάθε επίθεση από επανδρωμένα και μη αμερικανικά αεροσκάφη, περιορίζοντας τον αμερικανικό στρατό σε ρόλο υποστήριξης, δηλαδή συμμετοχή μόνο σε επιχειρήσεις αναζήτησης και διάσωσης, εναέριου ανεφοδιασμού και παροχής πληροφοριών. Η δεύτερη πρόταση, ουσιαστικά, αμφισβητεί την αμφιλεγόμενη επιχειρηματολογία του προέδρου Ομπάμα ότι η δραστηριότητα του αμερικανικού στρατού στη Λιβύη δεν συνιστά «εχθροπραξία» και άρα η κυβέρνηση δεν περιορίζεται από τον νόμο περί εξουσιών πολέμου. Επισημαίνεται ότι βάσει του νόμου του 1973, ο πρόεδρος των ΗΠΑ οφείλει να τερματίζει τη συμμετοχή του στρατού σε εχθροπραξίες εξήντα ημέρες από την ενημέρωση του Κογκρέσου ότι υπάρχει εμπλοκή, εκτός κι αν βουλευτές και γερουσιαστές ψηφίσουν υπέρ της συνέχισης της αποστολής. Αυτή η ημερομηνία πέρασε, θεωρητικά τουλάχιστον, στις 20 Μαΐου.
Ο Λευκός Οίκος, ωστόσο, ενημέρωσε προ δεκαημέρου το Κογκρέσο ότι οι ενέργειες του στρατού στη Λιβύη δεν συνιστούν εμπλοκή σε εχθροπραξίες και άρα η παραπάνω ημερομηνία δεν τον αφορά. Η στάση του προέδρου Ομπάμα δεν έχει, φυσικά, πείσει την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου. «Δεν επιθυμούμε να προκαλέσουμε πρόβλημα στο ΝΑΤΟ, αλλά το Κογκρέσο οφείλει να βεβαιωθεί ότι ο Λευκός Οίκος δεν αγνοεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στον αμερικανικό λαό και τους νόμους», σχολίασε ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Τζον Μπένερ. Περισσότεροι από 90 πύραυλοι εξαπολύθηκαν από αμερικανικά επανδρωμένα και μη αεροσκάφη εναντίον στόχων στη Λιβύη από τις αρχές Απριλίου.
Η κυβέρνηση Ομπάμα, όμως, επιμένει ότι ο στρατός δεν έχει «αναμειχθεί» σε εχθροπραξίες, στηριζόμενος στο νομικό επιχείρημα ότι οι Λίβυοι δεν είναι σε θέση να ανταλλάξουν πυρά με τα αμερικανικά μαχητικά.
Το Πεκίνο συνομιλεί με τους αντάρτες
Σε μια ασυνήθιστη κίνηση, η οποία μπορεί να θεωρηθεί κακός οιωνός για τον συνταγματάρχη Καντάφι, η κινεζική κυβέρνηση δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τους Λίβυους αντάρτες «σημαντικούς εταίρους στον διάλογο». Την περασμένη Τρίτη, ο ηγέτης των ανταρτών της Λιβύης, Μαχμούντ Τζιμπρίλ, συναντήθηκε στο Πεκίνο με τον υπουργό Εξωτερικών της Κίνας, Γιανγκ Τζιέχι, ο οποίος αναγνώρισε ότι το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο έχει εξελιχθεί σε «υπολογίσιμη δύναμη». Η τοποθέτηση του Πεκίνου προκάλεσε ερωτήματα δεδομένου ότι η Κίνα παραδοσιακά αποφεύγει να παρεμβαίνει σε εσωτερικές διενέξεις άλλων κρατών, πόσω μάλλον να στηρίζει αντιπολιτευτικές ομάδες. Παρά ταύτα, ο εκπρόσωπος Τύπου των κινεζικών ένοπλων δυνάμεων, Χονγκ Λέι, έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι το Πεκίνο βρίσκεται σε επαφή και με τις δύο πλευρές. «Τονίζουμε και στους μεν και στους δε ότι πρέπει να βάλουν ένα τέλος στην ένοπλη διαμάχη προς όφελος της προώθησης των συμφερόντων του λαού», δήλωσε ο κ. Χονγκ. Ερωτηθείς αν η Κίνα παρακάμπτει την πάγια πολιτική της προκειμένου να εξασφαλίσει ότι σε κάθε περίπτωση θα έχει πρόσβαση στο λιβυκό πετρέλαιο, ο ίδιος απάντησε αρνητικά. «Επιμένουμε ότι ο λαός της Λιβύης είναι εκείνος που πρέπει να αποφασίσει, και η Κίνα θα σεβαστεί την επιλογή του».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_26/06/2011_447246
Διαβάστε περισσότερα...
Οι Αφγανοί ανησυχούν για κενό εξουσίας
Φόβοι ότι οι Ταλιμπάν θα αντικαταστήσουν τους Αμερικανούς όταν θα αποχωρήσουν
The Guardian
Πριν από εξίμισι χρόνια, όταν ο Αμπντούλ Μπασέρ άρχισε να νοσηλεύει τραυματίες Αφγανούς στρατιώτες στο νότιο Αφγανιστάν, δούλευε σε μια μικρή ξύλινη καλύβα, που χρησίμευε ως γραφείο, φαρμακείο, χειρουργείο και υπνοδωμάτιο. Το μοιραζόταν με άλλους τέσσερις γιατρούς. Τώρα διαθέτει ένα λαμπρό στρατιωτικό νοσοκομείο με εκατό κρεβάτια και μπορεί «να κάνει τα πάντα εκτός από νευροχειρουργική». Σχεδόν κάθε στρατιώτης του Αφγανικού Εθνικού Στρατού (ANA), που τραυματίζεται στο νότιο Αφγανιστάν, καταφεύγει στο νοσοκομείο του, στην αχανή καινούργια βάση του 250ού Σώματος Ηρώων έξω από την πόλη της Κανταχάρ. Ο ίδιος λέει ότι τα πράγματα πάνε σαφώς καλύτερα στον πόλεμο, διακρίνει οριστικό προβάδισμα κατά των Ταλιμπάν στο πεδίο μάχης – οι περσινές στρατιωτικές επιχειρήσεις για την εκκαθάριση των οχυρών των μαχητών οδήγησαν, φέτος, σε πτώση του αριθμού των τραυματιών κατά 50%, όπως λέει.
Ρωτήστε, όμως, τον κ. Μπασέρ εάν ο ANA πρόκειται σύντομα να έχει τη δυνατότητα να δρα μόνος του, χωρίς τη βοήθεια των Αμερικανών, και τότε τον κυριεύει ο πανικός και ξεσπάει σε κραυγές: Οχι! «Αυτή η πρόοδος δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς βοήθεια». Οπως και πολλοί άλλοι, ο κ. Μπασέρ ανησυχεί για τις επιπτώσεις της αμερικανικής αποχώρησης, το χρονοδιάγραμμα της οποίας παρουσίασε ο πρόεδρος Ομπάμα την περασμένη εβδομάδα. Στο τηλεοπτικό διάγγελμα της Πέμπτης, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την απομάκρυνση 10.000 στρατιωτών έως τα τέλη του έτους και άλλων 23.000 έως το ερχόμενο καλοκαίρι. «Ο φόβος μου είναι ότι όταν θα αρχίσει η μετάβαση, δεν θα είμαστε σε θέση να μεταφέρουμε τους τραυματίες απευθείας από το πεδίο μάχης στο νοσοκομείο», εξήγησε ο κ. Μπασέρ. «Πρέπει να βασιστούμε στους Αμερικανούς γι’ αυτό».
Νεοσύλλεκτοι
Η αμερικανική αποχώρηση σημαίνει ότι ο ΑΝΑ θα αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο του φορτίου. Για τον λόγο αυτό, ο αφγανικός στρατός ενισχύει τις τάξεις του εδώ και 18 μήνες, αν και Δυτικοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι το πραγματικό άλμα προς την αυτάρκεια αργεί ακόμη. Η μαζική είσοδος νεοσύλλεκτων δεν αρκεί εάν δεν προηγηθεί η κατάλληλη εκπαίδευση και εμπειρία στο πεδίο της μάχης.
Στο κέντρο εκπαίδευσης της Κανταχάρ, οι νεοσύλλεκτοι παρατάσσονται κάτω από τον καυτό ήλιο. Σε δύο μήνες, 1.400 από αυτούς θα είναι πιο έτοιμοι, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των Αφγανών στρατιωτών στον Νότο στους 20.000. Θα είναι δύσκολο, ωστόσο, να διασφαλιστεί μια σταθερή ροή εκπαιδευμένων νεοσύλλεκτων από την Καμπούλ. Ο στρατηγός Χαμίντ αναγκάζεται να ικετεύει τους νέους στρατιώτες να αναλάβουν αποστολές. «Δεν θέλουν να έρθουν σε επικίνδυνες ζώνες, έτσι πάω και τους περιγράφω την κατάσταση και τους υπόσχομαι ότι αν δεν τους αρέσει, μπορούν να φύγουν». Από μια νέα φουρνιά 70 ατόμων, που επρόκειτο να αφιχθούν, μόνο 40 έκαναν την εμφάνισή τους. Ουδείς εκπλήσσεται. Ο Νότος παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνος, με το νοσοκομείο να δέχεται έως και 10 τραυματίες την ημέρα, όπως λέει ο κ. Μπασέρ. Σχεδόν το 80% των περιπτώσεων είναι νέοι άνδρες των οποίων τα πόδια έχουν ακρωτηριαστεί σε εκρήξεις.
«Το κυριότερο πρόβλημά μας είναι το μεγάλο μήκος των συνόρων με το Πακιστάν», δήλωσε ο στρατηγός Χαμίντ. «Εάν ετοιμάσουν έναν βομβιστή αυτοκτονίας στην Κουέτα, θα βρίσκεται εδώ σε 30 λεπτά».
Δεδομένων αυτών των εμποδίων, ορισμένοι αναλυτές έχουν ανακηρύξει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο μετάβασης του ελέγχου της ασφάλειας του Αφγανιστάν ανέφικτη αποστολή. Η Δύση, λένε, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αρχίσει, το συντομότερο δυνατόν, διαπραγματεύσεις με τους μαχητές για την επίτευξη πολιτικής διευθέτησης.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_26/06/2011_447249
Έξοδος
Λευτέρης Σακκάς
Έξοδος
Εκδόσεις Μπατσιούλας, 2009
Όλοι οι Έλληνες είμαστε παθιασμένοι με την ανδρεία και τον πατριωτισμό που έδειξαν κατά τη διάρκεια ενός πολέμου άνθρωποι με ιδιαίτερη αντίληψη και ευαισθησία, άνθρωποι πάνω απ’ όλα πατριώτες. Μάχες όπως του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας, η πολιορκία του Μεσολογγίου και πλήθος άλλων.
Στο βιβλίο του ο Λευτέρης Σακκάς αφηγείται την ιστορία του Μανόλη, ενός ανθρώπου με δύσκολα παιδικά χρόνια που η μοίρα τον έφερε να βρίσκεται στην πολύμηνη πολιορκία του Μεσολογγίου. Μετά τη δολοφονία της οικογένειάς του και την περιπλάνησή του στα όρη και τα δάση, τον περιμάζεψε μια ομάδα Ελλήνων που κινούνταν με κατεύθυνση το Μεσολόγγι. Εκεί θα ανδρωθεί, θα ερωτευτεί και θα γευτεί τον πόνο, θα δοκιμάσει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, θα οσμιστεί τον αέρα μιας ελεύθερης πατρίδας. Ταυτόχρονα δίδεται και η εικόνα του πολιορκημένου Μεσολογγίου, με το πείσμα και την εξυπνάδα των ανθρώπων, την έλλειψη τροφίμων και νερού και την προσμονή ενός λυτρωτικού θανάτου.
Παράλληλα ο συγγραφέας μας μεταφέρει και στο αντίπαλο στρατόπεδο, όπου οι Τούρκοι αδυνατούν να πιστέψουν τις αντοχές της πόλης. Οι διαξιφισμοί μεταξύ τους έχουν ήδη ξεκινήσει. Εκτός από τον Κιουταχή, καταφτάνει με ενισχύσεις και ο Ιμπραήμ. Οι δυο άντρες καταστρώνουν τις στρατηγικές τους για την πτώση μιας πόλης που θα σημάνει, πέρα από την πολεμική σημασία της, μια ηθική ανύψωση των πολιορκημένων και μια πτώση του ηθικού των εχθρών.
Χεζμπολάχ: Κατάσκοποι της CIA διείσδυσαν στις τάξεις μας
Ο ηγέτης της «Χεζμπολάχ», Σαγιέντ Χασάν Νασράλα ανακοίνωσε σήμερα ότι η σιιτική οργάνωση «έχει αιχμαλωτίσει τρεις κατασκόπους, οι οποίοι είχαν διεισδύσει στις τάξεις της», εκ των οποίων «τουλάχιστον δύο είχαν στρατολογηθεί από την αμερικανική CIA». Οι ΗΠΑ απέρριψαν τις κατηγορίες της οργάνωσης.
"Όμως, από τους τρεις κατασκόπους ουδείς κυκλοφορούσε στην 'πρώτη γραμμή' της ανώτατης ηγεσίας της οργάνωσής μας, ούτε έγινε αποδέκτης 'ευαίσθητων' πληροφοριών, που να αφορούν τη δομή της οργάνωσης, τον αντιστασιακό της χαρακτήρα", δήλωσε ο Σαγιέντ Χασάν Νασράλα.
"Στο τέλος της έρευνάς μας, το Τμήμα της Ασφάλειας της οργάνωσής μας εντόπισε τους δύο πράκτορες της CIA", ανέφερε στις ίδιες δηλώσεις ο γενικός γραμματέας της σιιτικής οργάνωσης.
"Από τους δύο, τον πρώτο η CIA τον στρατολόγησε πριν από ένα πεντάμηνο, γεγονός που το ομολόγησε ήδη, όμως ο δεύτερος είχε στρατολογηθεί σαφώς προγενέστερα, επίσης μας έχει δώσει την ομολογία του", διευκρίνισε ο ίδιος.
Όσον αφορά τον τρίτο αιχμάλωτο της "Χεζμπολάχ", "συνεχίζεται η έρευνα για να εντοπιστούν οι όποιες διασυνδέσεις του με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ", πρόσθεσε.
Η Ουάσινγκτον χαρακτηρίζει "τρομοκρατική οργάνωση" την "Χεζμπολάχ".
Το καλοκαίρι του 2006, όταν η σιιτική οργάνωση συνέλαβε δύο Ισραηλινούς στρατιώτες, το εβραϊκό κράτος εξαπέλυσε ευρύτατη "εκκαθαριστική" επιχείρηση στο έδαφος του Λιβάνου. Τότε, 1.200, κυρίως άμαχοι και στρατιώτες, σκοτώθηκαν.
Από ισραηλινής πλευράς στον πόλεμο, που διήρκεσε ακριβώς 33 ημέρες, σκοτώθηκαν 160 άνθρωποι, κατά πλειοψηφία στρατιωτικοί.
Εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας χαρακτήρισε "αβάσιμες" τις κατηγορίες της Χεζμπολάχ, σημειώνοντας ότι τις έχουν ακούσει πολλές φορές από την σιιτική οργάνωση.
"Αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν καμία βάση. Φαίνεται ότι ο Νασράλα βρίσκεται αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα στους κόλπους της Χεζμπολάχ με τα οποία δεν έχουμε καμία σχέση" δήλωσε ο εκπρόσωπος, υπό τον όρο της διατήρησης της ανωνυμίας του.
Ο εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι η αμερικανική θέση σχετικά με την Χεζμπολάχ "είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει".http://www.enet.gr Διαβάστε περισσότερα...
"Όμως, από τους τρεις κατασκόπους ουδείς κυκλοφορούσε στην 'πρώτη γραμμή' της ανώτατης ηγεσίας της οργάνωσής μας, ούτε έγινε αποδέκτης 'ευαίσθητων' πληροφοριών, που να αφορούν τη δομή της οργάνωσης, τον αντιστασιακό της χαρακτήρα", δήλωσε ο Σαγιέντ Χασάν Νασράλα.
"Στο τέλος της έρευνάς μας, το Τμήμα της Ασφάλειας της οργάνωσής μας εντόπισε τους δύο πράκτορες της CIA", ανέφερε στις ίδιες δηλώσεις ο γενικός γραμματέας της σιιτικής οργάνωσης.
"Από τους δύο, τον πρώτο η CIA τον στρατολόγησε πριν από ένα πεντάμηνο, γεγονός που το ομολόγησε ήδη, όμως ο δεύτερος είχε στρατολογηθεί σαφώς προγενέστερα, επίσης μας έχει δώσει την ομολογία του", διευκρίνισε ο ίδιος.
Όσον αφορά τον τρίτο αιχμάλωτο της "Χεζμπολάχ", "συνεχίζεται η έρευνα για να εντοπιστούν οι όποιες διασυνδέσεις του με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ", πρόσθεσε.
Η Ουάσινγκτον χαρακτηρίζει "τρομοκρατική οργάνωση" την "Χεζμπολάχ".
Το καλοκαίρι του 2006, όταν η σιιτική οργάνωση συνέλαβε δύο Ισραηλινούς στρατιώτες, το εβραϊκό κράτος εξαπέλυσε ευρύτατη "εκκαθαριστική" επιχείρηση στο έδαφος του Λιβάνου. Τότε, 1.200, κυρίως άμαχοι και στρατιώτες, σκοτώθηκαν.
Από ισραηλινής πλευράς στον πόλεμο, που διήρκεσε ακριβώς 33 ημέρες, σκοτώθηκαν 160 άνθρωποι, κατά πλειοψηφία στρατιωτικοί.
Εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας χαρακτήρισε "αβάσιμες" τις κατηγορίες της Χεζμπολάχ, σημειώνοντας ότι τις έχουν ακούσει πολλές φορές από την σιιτική οργάνωση.
"Αυτές οι κατηγορίες δεν έχουν καμία βάση. Φαίνεται ότι ο Νασράλα βρίσκεται αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα στους κόλπους της Χεζμπολάχ με τα οποία δεν έχουμε καμία σχέση" δήλωσε ο εκπρόσωπος, υπό τον όρο της διατήρησης της ανωνυμίας του.
Ο εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι η αμερικανική θέση σχετικά με την Χεζμπολάχ "είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει".http://www.enet.gr Διαβάστε περισσότερα...
Ο “ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΜΑΜΗ ” -Δούρρειος Ίππος της Τουρκίας στη Θράκη
Του Μάνου Ηλιάδη (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος)
Ελληνοτουρκικά-Το νέο «βαθύ κράτος» υπό τον Φετχουλάχ Γκιουλέν
Η δομή της πολυπλόκαμης οργάνωσης του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη» - Πώς αφαίρεσε τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις ασφαλείας από τον έλεγχο των κεμαλιστών
Μετά την αναφορά του «ΚτΕ» (29.4.2011) στη διείσδυση στη Θράκη του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη», όπως έχει χαρακτηρισθεί ο Φετχουλάχ Γκιουλέν για τις υπόγειες μεθόδους που ακολουθεί και την υπονομευτική του δράση σε άλλες χώρες (βλ. «ΚτΕ» 28.5.2011), νέα στοιχεία ήλθαν να ρίξουν περισσότερο φως στη δράση αυτού του «Δούρειου Ίππου» της Τουρκίας.
Αυτή τη φορά τα στοιχεία έρχονται μέσα από την ίδια την Τουρκία. Συγκεκριμένως, στις 3 Μαΐου, ο πασίγνωστος Τούρκος δημοσιογράφος Αχμέτ Σικ συνελήφθη και φυλακίστηκε με την προσχηματική κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση Εργκένεκον, αλλά ο πραγματικός λόγος για τη δίωξή του ήταν, διότι σκόπευε να εκδώσει ένα βιβλίο για τον Φ. Γκιουλέν με τίτλο «Ο στρατός του ιμάμη». Μαζί με τον Σικ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Ραντικάλ» του ομίλου Ντογάν, συνελήφθη και ο συνάδελφός του Ντετίμ Σενέρ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Μιλιέτ» του ίδιου ομίλου, τον οποίον ο Ερντογάν προσπάθησε να καταστρέψει, επιβάλλοντάς του εξοντωτικά πρόστιμα.
Για πολλούς παρατηρητές, η σύλληψη του Αχμέτ Σικ ενίσχυσε τις υποψίες (καθώς και προγενέστερους ισχυρισμούς των στρατιωτικών) ότι η κυβέρνηση Ερντογάν χρησιμοποιεί την υπόθεση Εργκένεκον, για να εξοντώσει τους αντιπάλους της, καθώς επίσης και όσους αντιτίθενται στο κίνημα Γκιουλέν, που την στηρίζει. Το ανυπόστατο της κατηγορίας εναντίον του Σικ προκύπτει από το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που δημοσίευσε μία έρευνα (στο περιοδικό «Νοκτά») σχετικά με τα σχέδια των στρατιωτικών για πραξικόπημα και ότι το ημερολόγιο ενός ναυάρχου που αποκάλυψε τότε, σχετικά με τα σχέδια του πραξικοπήματος, αποτελεί μέρος του κατηγορητηρίου στην υπόθεση Εργκένεκον.
Εκτός από τους Σικ και Σενέρ, υπάρχουν και άλλοι που έχουν συλληφθεί πρόσφατα με την κατηγορία-πρόσχημα της συμμετοχής στην Εργκένεκον. Ένας από αυτούς είναι ο εισαγγελέας Ιλχάν Τζιχανέρ, ο οποίος ερευνούσε διάφορα τοπικά παρακλάδια της κοινότητας Γκιουλέν. Ένας άλλος είναι ο δημοσιογράφος Νεντίμ Σενέρ, ο οποίος συνελήφθη τον περασμένο Φεβρουάριο, διότι συμμετείχε σε μία έρευνα που επέκρινε τους τρόπους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν τα μέλη της κοινότητας, για να επηρεάσουν νεαρά άτομα και να κυριαρχήσουν στην επαγγελματική τους ζωή.
Ο ίδιος στο τελευταίο βιβλίο του είχε επικρίνει την κίνηση Γκιουλέν σε σχέση με τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ (το 2007), είχε αποκαλύψει τα ψέματα της αστυνομίας για την υπόθεση αυτή, ενώ είχε κατηγορήσει μέλη των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και πολλούς ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας, ως υποστηρικτές του Γκιουλέν. Ένας ακόμη ήταν ο Χανεφί Αβτζί, πρώην ανώτατος αξιωματικός της αστυνομίας, ο οποίος συνελήφθη και είναι στην φυλακή, διότι έγραψε και αυτός ένα βιβλίο για την κοινότητα του Γκιουλέν, το οποίο πώλησε άνω του 1 εκατομμυρίου αντίτυπα.
Συνωμότες
«Όποιος τον αγγίζει καίγεται», είχε δηλώσει ο Σικ για τον Γκιουλέν, τη στιγμή που έμπαινε στο όχημα της αστυνομίας μετά τη σύλληψή του. Τι έλεγε τελικά το βιβλίο του Αχμέτ Σικ, που κατασχέθηκε πριν δημοσιευθεί, αλλά κατάφερε όμως να το βγάλει στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να κατέβει 100.000 φορές μέσα στις πρώτες 24 ώρες; Ότι ο Γκιουλέν ελέγχει ήδη το 80% των ανδρών της τουρκικής αστυνομίας (σ.σ.: μόνο σε τέσσερις νομούς ελέγχει 144 υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας, αναφέρει ως παράδειγμα) και επεκτείνεται ταχύτατα παντού, ότι οι άνδρες της αστυνομίας που ανήκουν στην κίνησή του ανέρχονται ταχύτατα στην ιεραρχία, ότι οι αστυνομικοί που επηρεάζει παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα στελεχών της στρατοχωροφυλακής, υπουργών, βουλευτών και επιχειρηματιών κ.ά.
Ένα από τα χαρακτηριστικά περιστατικά που αναφέρει είναι ότι στις 23 Φεβρουαρίου 2009, σε επιχείρηση της στρατοχωροφυλακής, χωρίς τη γνώση της αστυνομίας, συνελήφθησαν περί τα 30 άτομα, με την κατηγορία ότι παρείχαν θρησκευτική εκπαίδευση σε 60 εσώκλειστα παιδιά ηλικίας 4-6 ετών. Στους 9 από αυτούς, γράφει ο Σικ, απαγγέλθηκε η κατηγορία συγκροτήσεως και συμμετοχής σε (παράνομη) οργάνωση. Το αποτέλεσμα ήταν στις 28 Νοεμβρίου 2009 να συλληφθούν όλα τα στελέχη της στρατοχωροφυλακής, που οργάνωσαν την επιχείρηση και η υπόθεση να κλείσει.
Εγχειρίδιο
Την περίοδο 1997-1998, αναφέρει ο Σικ, όταν οι Αρχές ασφαλείας άρχισαν να καταγράφουν τα μέλη της κοινότητας Γκιουλέν (σ.σ.: την ίδια περίοδο η ΜΙΤ ολοκλήρωσε έρευνα για τον ίδιο τον Φ. Γκιουλέν), η κοινότητα, προκειμένου να διαφυλάξει τους οπαδούς της, τους διένειμε ένα κείμενο με 21 οδηγίες, οι οποίες μόνο οδηγίες θρησκευτικής οργανώσεως δεν είναι. Πρόκειται για ένα κανονικό εγχειρίδιο συνωμοτικής δράσεως, μίας πραγματικά παρακρατικής οργανώσεως.
Μερικές από αυτές:
- Αφαιρέστε από τα σπίτια σας βιβλία, τα οποία σας ενοχοποιούν.
- Ανοίγοντας την κεντρική είσοδο του σπιτιού, να φαίνεται η φωτογραφία του Κεμάλ.
- Πηγαίνοντας στη δουλειά σας, να αγοράζετε τις εφημερίδες «Σαμπάχ», «Μιλιέτ» και «Τζουμχουριέτ», τις οποίες θα τοποθετείτε σε σημείο εμφανές σε όλους.
- Την εφημερίδα «Ζαμάν» και τα περιοδικά «Αksyon» και «Sizinti» (ελεγχόμενα από τον Γκιουλέν) θα τα αγοράζετε με συνδρομή υπό άλλο όνομα. Δεν θα τα αφήνετε στα σπίτια σας.
- Στις τηλεφωνικές σας επικοινωνίες δεν θα αναφέρεστε σε θέματα θρησκείας και σε θέματα που αφορούν την οργάνωση.
- Για συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία θα χρησιμοποιείτε τη φράση «πού θα δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα;».
- Δεν θα πηγαίνετε κάθε Παρασκευή για προσευχή. Θα χωρισθείτε σε τρεις ομάδες και κάθε μία θα πηγαίνει μία φορά κάθε τρεις Παρασκευές. Επίσης, τις Παρασκευές που δεν θα πηγαίνετε στο τζαμί θα προσκαλείτε στο σπίτι σας κεμαλιστές για καφέ ή φαγητό.
- Στον χώρο εργασίας σας δεν θα βοηθάτε κανέναν πλην των μελών της οργανώσεως.
- Για κάθε τι που λέγεται στον χώρο εργασίας σας, υπέρ ή κατά της οργανώσεως, θα ενημερώνεται άμεσα ο ιμάμης.
- Εάν η σύζυγος κάποιου μέλους της οργανώσεως δεν φοράει μαντίλα, θα την εμφανίζει σε εορτές και γεύματα στις λέσχες της αστυνομίας.
- Οι σπουδαστές στις αστυνομικές σχολές τα Σαββατοκύριακα δεν θα πηγαίνουν στα φροντιστήρια της οργανώσεως. Τις συναντήσεις τους θα τις πραγματοποιούν σε εστιατόρια και καφετέριες.
- Στο «κουρμπάν μπαϊράμ», κανένα μέλος της οργανώσεως δεν θα σφάξει ζώα.
- Στους χώρους εργασίας σας θα συμμετέχετε σε συζητήσεις για τον ατατουρκισμό και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και δεν θα εμπλέκεστε σε συζητήσεις για τη θρησκεία.
- Από τα σκουπίδια (των άλλων) θα παίρνετε άδεια κουτιά από μπίρα και θα τα βάζετε έξω από τα σκουπίδια του σπιτιού σας (ώστε να φαίνονται).
Ιεραρχία
Μία από τις δυσκολίες κατανοήσεως της πραγματικής φύσεως αυτής της ύπουλης ισλαμικής οργανώσεως, η οποία επικαθορίζει τα πάντα πλέον στην Τουρκία και κατά την άποψή μας αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής κυβερνήσεως του Ερντογάν, είναι «η ανυπαρξία ιεραρχίας και κάποιας κεντρικής οργανώσεως», όπως υποστήριξε η Helen Ebaugh, του πανεπιστημίου του Χιούστον, η οποία ερευνά τα οικονομικά του κινήματος. Η οργάνωση και η σχετική πυραμίδα της ιεραρχίας της, όμως, λειτουργεί και αυτή -όπως την αποκαλύπτει ο Σικ στο κατασχεθέν βιβλίο του- έχει ως εξής:
- Συμβουλευτική Ομάδα: Αποτελείται από επτά άτομα με πρόεδρο τον Φ. Γκιουλέν.
- Παγκόσμιος ιμάμης (σ.σ.: το πάνε για επανίδρυση του χαλιφάτου): Ένας από τους ιμάμηδες της συμβουλευτικής ομάδας, ο οποίος εφαρμόζει τις αποφάσεις για την τοποθέτηση ιμάμηδων τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλες χώρες (άντε, με το καλό και εδώ, στη Θράκη).
- Περιφερειακός ιμάμης: Ιμάμης υπεύθυνος για μία ευρύτερη περιοχή, όπως Κ. Ασία, Ειρηνικός κ.ο.κ.
- Ιμάμης της χώρας: Π.χ., για Αγγλία, Γαλλία κ.λπ. (εδώ ποιος θα είναι; Ο Μέτε;).
- Περιφερειακός ιμάμης Τουρκίας: Π.χ., περιοχή Μαρμαρά, Αιγαίου, Μαύρης Θάλασσας κ.λπ.).
- Ιμάμης νομού.
- Ιμάμης επαρχίας.
- Ιμάμης συνοικίας.
- Ιμάμης οικίας: Υπεύθυνος για τις οικίες και τις εστίες συγκεντρώσεως των οπαδών.
- Διδάσκαλοι και, τέλος,
- Μαθητές και μέλη της οργανώσεως.
Και αυτή την ύπουλη οργάνωση, που εμφανίζεται με τη λεοντή του μετριοπαθούς ισλάμ και της δήθεν σύγχρονης εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με την οποία καμουφλάρει τα σχολεία της, η οποία όπως γράψαμε πρόσφατα έχει ήδη βάλει πόδι στη Θράκη, ο κομψευόμενος υπουργός Εξωτερικών και ο άνθρωπός του στη Θράκη, όχι μόνο ανέχονται τη δράση της, αλλά δεν κάνουν καν τον κόπο να ρωτήσουν τις αρμόδιες Αρχές για την πραγματική φύση της…
Copyright: Κόσμος του Επενδυτή
http://rieas.gr Διαβάστε περισσότερα...
Ελληνοτουρκικά-Το νέο «βαθύ κράτος» υπό τον Φετχουλάχ Γκιουλέν
Η δομή της πολυπλόκαμης οργάνωσης του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη» - Πώς αφαίρεσε τον κρατικό μηχανισμό και τις δυνάμεις ασφαλείας από τον έλεγχο των κεμαλιστών
Μετά την αναφορά του «ΚτΕ» (29.4.2011) στη διείσδυση στη Θράκη του «πλέον επικίνδυνου ισλαμιστή του πλανήτη», όπως έχει χαρακτηρισθεί ο Φετχουλάχ Γκιουλέν για τις υπόγειες μεθόδους που ακολουθεί και την υπονομευτική του δράση σε άλλες χώρες (βλ. «ΚτΕ» 28.5.2011), νέα στοιχεία ήλθαν να ρίξουν περισσότερο φως στη δράση αυτού του «Δούρειου Ίππου» της Τουρκίας.
Αυτή τη φορά τα στοιχεία έρχονται μέσα από την ίδια την Τουρκία. Συγκεκριμένως, στις 3 Μαΐου, ο πασίγνωστος Τούρκος δημοσιογράφος Αχμέτ Σικ συνελήφθη και φυλακίστηκε με την προσχηματική κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση Εργκένεκον, αλλά ο πραγματικός λόγος για τη δίωξή του ήταν, διότι σκόπευε να εκδώσει ένα βιβλίο για τον Φ. Γκιουλέν με τίτλο «Ο στρατός του ιμάμη». Μαζί με τον Σικ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Ραντικάλ» του ομίλου Ντογάν, συνελήφθη και ο συνάδελφός του Ντετίμ Σενέρ, που εργαζόταν στην εφημερίδα «Μιλιέτ» του ίδιου ομίλου, τον οποίον ο Ερντογάν προσπάθησε να καταστρέψει, επιβάλλοντάς του εξοντωτικά πρόστιμα.
Για πολλούς παρατηρητές, η σύλληψη του Αχμέτ Σικ ενίσχυσε τις υποψίες (καθώς και προγενέστερους ισχυρισμούς των στρατιωτικών) ότι η κυβέρνηση Ερντογάν χρησιμοποιεί την υπόθεση Εργκένεκον, για να εξοντώσει τους αντιπάλους της, καθώς επίσης και όσους αντιτίθενται στο κίνημα Γκιουλέν, που την στηρίζει. Το ανυπόστατο της κατηγορίας εναντίον του Σικ προκύπτει από το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που δημοσίευσε μία έρευνα (στο περιοδικό «Νοκτά») σχετικά με τα σχέδια των στρατιωτικών για πραξικόπημα και ότι το ημερολόγιο ενός ναυάρχου που αποκάλυψε τότε, σχετικά με τα σχέδια του πραξικοπήματος, αποτελεί μέρος του κατηγορητηρίου στην υπόθεση Εργκένεκον.
Εκτός από τους Σικ και Σενέρ, υπάρχουν και άλλοι που έχουν συλληφθεί πρόσφατα με την κατηγορία-πρόσχημα της συμμετοχής στην Εργκένεκον. Ένας από αυτούς είναι ο εισαγγελέας Ιλχάν Τζιχανέρ, ο οποίος ερευνούσε διάφορα τοπικά παρακλάδια της κοινότητας Γκιουλέν. Ένας άλλος είναι ο δημοσιογράφος Νεντίμ Σενέρ, ο οποίος συνελήφθη τον περασμένο Φεβρουάριο, διότι συμμετείχε σε μία έρευνα που επέκρινε τους τρόπους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν τα μέλη της κοινότητας, για να επηρεάσουν νεαρά άτομα και να κυριαρχήσουν στην επαγγελματική τους ζωή.
Ο ίδιος στο τελευταίο βιβλίο του είχε επικρίνει την κίνηση Γκιουλέν σε σχέση με τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ (το 2007), είχε αποκαλύψει τα ψέματα της αστυνομίας για την υπόθεση αυτή, ενώ είχε κατηγορήσει μέλη των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και πολλούς ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας, ως υποστηρικτές του Γκιουλέν. Ένας ακόμη ήταν ο Χανεφί Αβτζί, πρώην ανώτατος αξιωματικός της αστυνομίας, ο οποίος συνελήφθη και είναι στην φυλακή, διότι έγραψε και αυτός ένα βιβλίο για την κοινότητα του Γκιουλέν, το οποίο πώλησε άνω του 1 εκατομμυρίου αντίτυπα.
Συνωμότες
«Όποιος τον αγγίζει καίγεται», είχε δηλώσει ο Σικ για τον Γκιουλέν, τη στιγμή που έμπαινε στο όχημα της αστυνομίας μετά τη σύλληψή του. Τι έλεγε τελικά το βιβλίο του Αχμέτ Σικ, που κατασχέθηκε πριν δημοσιευθεί, αλλά κατάφερε όμως να το βγάλει στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να κατέβει 100.000 φορές μέσα στις πρώτες 24 ώρες; Ότι ο Γκιουλέν ελέγχει ήδη το 80% των ανδρών της τουρκικής αστυνομίας (σ.σ.: μόνο σε τέσσερις νομούς ελέγχει 144 υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας, αναφέρει ως παράδειγμα) και επεκτείνεται ταχύτατα παντού, ότι οι άνδρες της αστυνομίας που ανήκουν στην κίνησή του ανέρχονται ταχύτατα στην ιεραρχία, ότι οι αστυνομικοί που επηρεάζει παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα στελεχών της στρατοχωροφυλακής, υπουργών, βουλευτών και επιχειρηματιών κ.ά.
Ένα από τα χαρακτηριστικά περιστατικά που αναφέρει είναι ότι στις 23 Φεβρουαρίου 2009, σε επιχείρηση της στρατοχωροφυλακής, χωρίς τη γνώση της αστυνομίας, συνελήφθησαν περί τα 30 άτομα, με την κατηγορία ότι παρείχαν θρησκευτική εκπαίδευση σε 60 εσώκλειστα παιδιά ηλικίας 4-6 ετών. Στους 9 από αυτούς, γράφει ο Σικ, απαγγέλθηκε η κατηγορία συγκροτήσεως και συμμετοχής σε (παράνομη) οργάνωση. Το αποτέλεσμα ήταν στις 28 Νοεμβρίου 2009 να συλληφθούν όλα τα στελέχη της στρατοχωροφυλακής, που οργάνωσαν την επιχείρηση και η υπόθεση να κλείσει.
Εγχειρίδιο
Την περίοδο 1997-1998, αναφέρει ο Σικ, όταν οι Αρχές ασφαλείας άρχισαν να καταγράφουν τα μέλη της κοινότητας Γκιουλέν (σ.σ.: την ίδια περίοδο η ΜΙΤ ολοκλήρωσε έρευνα για τον ίδιο τον Φ. Γκιουλέν), η κοινότητα, προκειμένου να διαφυλάξει τους οπαδούς της, τους διένειμε ένα κείμενο με 21 οδηγίες, οι οποίες μόνο οδηγίες θρησκευτικής οργανώσεως δεν είναι. Πρόκειται για ένα κανονικό εγχειρίδιο συνωμοτικής δράσεως, μίας πραγματικά παρακρατικής οργανώσεως.
Μερικές από αυτές:
- Αφαιρέστε από τα σπίτια σας βιβλία, τα οποία σας ενοχοποιούν.
- Ανοίγοντας την κεντρική είσοδο του σπιτιού, να φαίνεται η φωτογραφία του Κεμάλ.
- Πηγαίνοντας στη δουλειά σας, να αγοράζετε τις εφημερίδες «Σαμπάχ», «Μιλιέτ» και «Τζουμχουριέτ», τις οποίες θα τοποθετείτε σε σημείο εμφανές σε όλους.
- Την εφημερίδα «Ζαμάν» και τα περιοδικά «Αksyon» και «Sizinti» (ελεγχόμενα από τον Γκιουλέν) θα τα αγοράζετε με συνδρομή υπό άλλο όνομα. Δεν θα τα αφήνετε στα σπίτια σας.
- Στις τηλεφωνικές σας επικοινωνίες δεν θα αναφέρεστε σε θέματα θρησκείας και σε θέματα που αφορούν την οργάνωση.
- Για συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία θα χρησιμοποιείτε τη φράση «πού θα δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα;».
- Δεν θα πηγαίνετε κάθε Παρασκευή για προσευχή. Θα χωρισθείτε σε τρεις ομάδες και κάθε μία θα πηγαίνει μία φορά κάθε τρεις Παρασκευές. Επίσης, τις Παρασκευές που δεν θα πηγαίνετε στο τζαμί θα προσκαλείτε στο σπίτι σας κεμαλιστές για καφέ ή φαγητό.
- Στον χώρο εργασίας σας δεν θα βοηθάτε κανέναν πλην των μελών της οργανώσεως.
- Για κάθε τι που λέγεται στον χώρο εργασίας σας, υπέρ ή κατά της οργανώσεως, θα ενημερώνεται άμεσα ο ιμάμης.
- Εάν η σύζυγος κάποιου μέλους της οργανώσεως δεν φοράει μαντίλα, θα την εμφανίζει σε εορτές και γεύματα στις λέσχες της αστυνομίας.
- Οι σπουδαστές στις αστυνομικές σχολές τα Σαββατοκύριακα δεν θα πηγαίνουν στα φροντιστήρια της οργανώσεως. Τις συναντήσεις τους θα τις πραγματοποιούν σε εστιατόρια και καφετέριες.
- Στο «κουρμπάν μπαϊράμ», κανένα μέλος της οργανώσεως δεν θα σφάξει ζώα.
- Στους χώρους εργασίας σας θα συμμετέχετε σε συζητήσεις για τον ατατουρκισμό και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και δεν θα εμπλέκεστε σε συζητήσεις για τη θρησκεία.
- Από τα σκουπίδια (των άλλων) θα παίρνετε άδεια κουτιά από μπίρα και θα τα βάζετε έξω από τα σκουπίδια του σπιτιού σας (ώστε να φαίνονται).
Ιεραρχία
Μία από τις δυσκολίες κατανοήσεως της πραγματικής φύσεως αυτής της ύπουλης ισλαμικής οργανώσεως, η οποία επικαθορίζει τα πάντα πλέον στην Τουρκία και κατά την άποψή μας αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής κυβερνήσεως του Ερντογάν, είναι «η ανυπαρξία ιεραρχίας και κάποιας κεντρικής οργανώσεως», όπως υποστήριξε η Helen Ebaugh, του πανεπιστημίου του Χιούστον, η οποία ερευνά τα οικονομικά του κινήματος. Η οργάνωση και η σχετική πυραμίδα της ιεραρχίας της, όμως, λειτουργεί και αυτή -όπως την αποκαλύπτει ο Σικ στο κατασχεθέν βιβλίο του- έχει ως εξής:
- Συμβουλευτική Ομάδα: Αποτελείται από επτά άτομα με πρόεδρο τον Φ. Γκιουλέν.
- Παγκόσμιος ιμάμης (σ.σ.: το πάνε για επανίδρυση του χαλιφάτου): Ένας από τους ιμάμηδες της συμβουλευτικής ομάδας, ο οποίος εφαρμόζει τις αποφάσεις για την τοποθέτηση ιμάμηδων τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλες χώρες (άντε, με το καλό και εδώ, στη Θράκη).
- Περιφερειακός ιμάμης: Ιμάμης υπεύθυνος για μία ευρύτερη περιοχή, όπως Κ. Ασία, Ειρηνικός κ.ο.κ.
- Ιμάμης της χώρας: Π.χ., για Αγγλία, Γαλλία κ.λπ. (εδώ ποιος θα είναι; Ο Μέτε;).
- Περιφερειακός ιμάμης Τουρκίας: Π.χ., περιοχή Μαρμαρά, Αιγαίου, Μαύρης Θάλασσας κ.λπ.).
- Ιμάμης νομού.
- Ιμάμης επαρχίας.
- Ιμάμης συνοικίας.
- Ιμάμης οικίας: Υπεύθυνος για τις οικίες και τις εστίες συγκεντρώσεως των οπαδών.
- Διδάσκαλοι και, τέλος,
- Μαθητές και μέλη της οργανώσεως.
Και αυτή την ύπουλη οργάνωση, που εμφανίζεται με τη λεοντή του μετριοπαθούς ισλάμ και της δήθεν σύγχρονης εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με την οποία καμουφλάρει τα σχολεία της, η οποία όπως γράψαμε πρόσφατα έχει ήδη βάλει πόδι στη Θράκη, ο κομψευόμενος υπουργός Εξωτερικών και ο άνθρωπός του στη Θράκη, όχι μόνο ανέχονται τη δράση της, αλλά δεν κάνουν καν τον κόπο να ρωτήσουν τις αρμόδιες Αρχές για την πραγματική φύση της…
Copyright: Κόσμος του Επενδυτή
http://rieas.gr Διαβάστε περισσότερα...
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ
Μάριος Ευρυβιάδης
(Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Copyright: www.rieas.gr
Τον 48χρονο Σοβιετικό μετανάστη Δρ. Mark M. Kuchment, γεννημένο στην Οδέσσα της Ουκρανίας και ιστορικό ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ της Αμερικανικής πολιτείας της Μασαχουσέτης, για χρόνια βασάνιζε ένα ερώτημα που τελευταία του έγινε άγχος: Ποιος ήταν ο επιστήμονας Philip Georgievich Staros για τα επιστημονικά επιτεύγματα του οποίου άλλοι Ρώσοι επιστήμονες μετανάστες μιλούσαν με δέος και θαυμασμό, αλλά και που όλοι χαρακτήριζαν ξένο (Αμερικανό); Ποιος ήταν ο λαμπρός αυτός επιστήμονας υπεύθυνος του Στρατιωτικού Ερευνητικού Ινστιτούτου του Λένιγκρατ και που όλοι θεωρούσαν υπεύθυνο για την αλματώδη πρόοδο των Σοβιετικών στην επιστήμη της μικροηλεκτρονικής και των υπολογιστών που χρησιμοποιούν τρανσίστορς και τσιπς σιλικόνης;
Πως ήταν δυνατόν ένας Αμερικανός επιστήμονας να εγκαταλείψει «την χώρα της επαγγελίας» και να εργασθεί σε μια κομμουνιστική και επιστημονικά πρωτόγονη χώρα , κάτω από αντίξοες συνθήκες και όχι μόνο να διαπρέψει αλλά και να διακριθεί με επιστημονικά επιτεύγματα εφάμιλλα αλλά και σ’ ορισμένους εξειδικευμένους τομείς, καλύτερα και εκείνων των προηγμένων δυτικών χωρών; Ποιος ήταν ο επιστήμονας αυτός που επιβίωσε και διέπρεψε μέσα στο ολοκληρωτικό καθεστώς του Σταλινισμού, που τιμήθηκε με το Βραβείο του Σοβιετικού Κράτους και που το 1964 ήταν επικεφαλής 800 περίπου επιστημόνων, στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ, όπου αντίθετα με όλα σχεδόν τ' άλλα κρατικά ιδρύματα, επικρατούσε η αξιοκρατία; Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που μέσα στις καταπιεστικές συνθήκες πολεμούσε με το δικό του τρόπο τις γνωστές φυλετικές διακρίσεις του ολοκληρωτισμού και ιδίως του αντισημιτισμού;
Κάτι που δεν ήταν βέβαια σε θέση να γνωρίζει ο Kuchment ήταν ότι τα ίδια ερωτήματα που τον βασάνιζαν, αλλά και άλλα πιο σοβαρά, απασχολούσαν τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, ιδιαίτερα εκείνες των Αμερικανών και των Άγγλων. Γι’ αυτούς βέβαια, το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο επαγγελματικό παρά ιστορικό. Θεωρούσαν τ’ όνομα Philip Georgievich Staros, το ψευδώνυμο Αμερικανού κατασκόπου του οποίου όμως αγνοούσαν την πραγματική ταυτότητα.
Όταν ο Δρ. Kuchment άρχισε να πρωτακούει από άλλους Σοβιετικούς μετανάστες επιστήμονες ότι ο Staros ήταν Αμερικανός δεν ήθελε να το πιστέψει.
«Αποκλείεται», έλεγε στον εαυτό του, «ένας Αμερικανός ν’ ανέλθει τόσο ψηλά μέσα στο Σοβιετικό σύστημα και κυρίως ν’ ασχολείται με στρατιωτικές μυστικές έρευνες». Οι μαρτυρίες όμως ήταν τέτοιες που σιγά σιγά πείσθηκε. Και άρχισε τη προσπάθεια του ν’ αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητα του Αμερικανού επιστήμονα που διέπρεψε στη Σοβιετική Ένωση.
Για δύο χρόνια οι έρευνες του απέβησαν άκαρπες. Το μόνο σημείο, και αυτό δεν ήταν σίγουρο, ήταν ότι τ’ όνομα Στάρος έμοιαζε Ελληνικό και ενδεχόμενα ο άνθρωπος να ήταν Ελληνο-Αμερικάνος.
Ξαφνικά, το 1979, διάβασε στη Σοβιετική εφημερίδα, Ισβέστια, την αγγελία θανάτου του Staros μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, που έλεγε ότι ο Staros απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (Καναδάς) και ότι η δουλειά και η έρευνα του στη Ρωσία θεωρείτο καταπληκτική. Διαπίστωσε επίσης ότι ο Staros έφυγε για την Ρωσία με την Αμερικανίδα, Carol Dayton, και ότι καθ’οδόν, το 1950, έμεινε στην Τσεχοσλοβακία για μερικά χρόνια. Η έρευνά του όμως στην Τσεχοσλοβακία δεν απέφερε κανένα στοιχείο.
Ξαφνικά, ένα βράδυ του 1983 γύρω στις 9.00μ.μ. ενώ ο Kuchment περιδιάβαζε την εβδομαδιαία βιβλιοκριτική εφημερίδα, “The New York Review of Books”, τα μάτια του πέσανε σε μια βιβλιοκρισία για το βιβλίο “Invitation to an Inquest”. Το βιβλίο ασχολείτο με τη περιβόητη υπόθεση Rosemberg, που μεταπολεμικά δημιούργησε πάταγο στην Αμερική και γενικά στον Δυτικό κόσμο.
Εδώ μας χρειάζεται μια ιστορική παρένθεση. Το ζεύγος Rosemberg συνελήφθηκε από τις Αμερικανικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες λίγο μετά την πρώτη Σοβιετική ατομική έκρηξη του 1947. Το αντρόγυνο κατηγορήθηκε ότι ήταν κομμουνιστές κατάσκοποι και ότι παράδωσαν στους Σοβιετικούς ατομικά μυστικά του Manhattan Project ( το πρόγραμμα που οδήγησε στην παραγωγή της πρώτης ατομικής βόμβας) και ότι με την συμβολή τους αυτή, ο Στάλιν μπόρεσε να επισπεύσει και να ολοκληρώσει την «δική» του ατομική βόμβα. Το ζεύγος Rosemberg εκτελέστηκε στην αρχή του 1950 από την τότε κυβέρνηση του Προέδρου Τρούμαν.
Παράλληλα, στην δεκαετία εκείνη, άρχιζε στην Αμερική η σκοτεινή περίοδος γνωστή σαν ¨Μακαρθισμός¨. Οι Αμερικανοί, τότε , στην πλειοψηφία τους ¨έβλεπαν¨ κομμουνιστές και κομμουνιστικές συνομωσίες παντού. Διανοούμενοι, προοδευτικοί, πολιτικοί, διπλωμάτες, εργάτες, βουλευτές, γερουσιαστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι επιστήμονες ,καθηγητές και απλοί πολίτες καταδιώκονται και φυλακίζονται σαν πράκτορες των κομμουνιστών και σαν όργανα πολιτικής αποσταθεροποίησης της Αμερικής. Ήταν γενικά μια περίοδος σκοταδισμού για την ιστορία του Νέου Κόσμου.
Ο αντικομουνιστικός παροξυσμός και η πολιτική παρανοηκότητα έφτασαν σε τέτοιο βαθμό, που Αμερικανικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες κατηγορήθηκαν ότι τοποθέτησαν χημικές ουσίες (χλωρίνη) στο νερό, καθ΄ υπόδειξη των κομμουνιστών, με σκοπό να δηλητηριάσουν τον Αμερικανικό πληθυσμό: (Την περίοδο αυτή της ομαδικής Αμερικανικής αλλά και Σοβιετικής παρανοηκότητας διακωμωδεί και σατιρίζει η γνωστή κλασσική ταινία του Stanley Kubrick Dr. Stangelove με πρωταγωνιστή τον αμίμητο Peter Sellers.)
Την εποχή εκείνη αρκετοί Αμερικανοί διανοούμενοι φοβισμένοι και απογοητευμένοι, έφυγαν από την Αμερική και μερικοί κατέληξαν στην Σοβιετική Ένωση. Ένας απ΄ αυτούς που καταδιώχθηκε ήταν και ο 32χρονος Alfred Sarant που δίδασκε ηλεκτρονικά στο γνωστό Πανεπιστήμιο Cornell, της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο Sarant κατηγορήθηκε για κατασκοπεία στις 18 Ιούλη 1950 όταν τον επισκέφθηκε στο σπίτι του η Αμερικανική ομοσπονδιακή αστυνομία FBI. Ο Sarant απέρριψε την κατηγορία αλλά το κλίμα της εποχής δεν του άφηνε περιθώρια άμυνας. Εξαφανίστηκε σε λίγες μέρες. Μαζί με τη φίλη του Carol κατέληξαν μέσω Μεξικού και Τσεχοσλοβακίας στην Σοβιετική Ένωση.
Τα στοιχεία στο βιβλίο“Invitation to an Inquest” για τον Alfred Sarant συνέπιπταν μ΄ αυτά για τον μυστηριώδη Staros που περισυνέλεξε ο Kuchment. Το όνομα Sarant έμοιαζε και σαν συντομογραφία Ελληνικού ονόματος. Με λίγη έρευνα στην πόλη Ithaca που βρίσκεται το πανεπιστήμιο Cornell ο Kuchment εντόπισε μια αδερφή του Sarant στο Chicago. Απ΄ αυτήν εξασφάλισε μια φωτογραφία για την οποία άλλοι καθηγητές στο Cornell βεβαίωναν ότι ανήκε στο συνάδελφό τους Alfred Sarant. Το μυστήριο λύθηκε όταν Ρώσοι επιστήμονες που εργάστηκαν υπό τον Sarant στο Λένινγκραντ, αναγνώρισαν τον Philip Georgievich Staros.
Ο Dr. Mark Kuchment αμφισβητεί την κατηγορία ότι ο Sarant- Staros ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος. Τον θεωρεί έναν ιδεαλιστή που έφυγε απογοητευμένος και καταδιωγμένος από την Αμερική, μεσουράνησε στην Σοβιετική Ένωση απ΄ όπου τελικά και πάλι καταδιώχθηκε για να πεθάνει , φαίνεται, απογοητευμένος.
Ο Sarant- Staros καταξιώθηκε όχι μόνο στην στρατιωτική αλλά και την έρευνα και τεχνολογία γενικά. Ήταν ο σχεδιαστής των Σοβιετικών υπολογιστών UM1-NKh και Electronica K-200, που άφησαν εποχή. Η ειδικότητα του ήταν η “ επιστήμη του computation” η οποία δεν υπήρχε καν σαν θέμα στην Αμερική όταν ο Sarant- Staros έφευγε για την Σοβ. Ένωση.
Το Ινστιτούτο στο Λένινγκραντ την εποχή που το διεύθυνε ο Sarant- Staros, φημιζότανε για την αξιοκρατία, τις επιδόσεις και την επιστημονική του κατάρτιση. Φαίνεται ότι για ένα διάστημα η προσφορά του Sarant- Staros αναγνωρίστηκε από ηγέτες σαν τον Nikita Khrushchev και τον Dimitri Ustinof (μετέπειτα Υπουργό Άμυνας). Και είναι φαίνεται κατά την περίοδο Khrushchev που τιμήθηκε ο Sarant- Staros με το Σοβιετικό Κρατικό Βραβείο.
Το Ινστιτούτο του Sarant- Staros εικάζεται ότι άρχισε να παρακμάζει επι εποχής Κοσύγκιν- Μπέσνιεφ για διάφορους λόγους αλλά κυρίως διότι ο Sarant- Staros δεν δέχτηκε να παίξει το πολιτικό παιχνίδι της γραφειοκρατίας και της αναξιοκρατίας. Η στάση του ενάντια στο ρουσφέτι και στην πολιτική των διακρίσεων φαίνεται ότι συνέβαλαν ουσιαστικά στον παραμερισμό του.
Πέθανε σαν ένας ακόμη απογοητευμένος ιδεαλιστής. Ένας Έλληνας του οποίου η ιδεολογική τοποθέτηση αλλά και η επιστημονική έρευνα τον μετέφεραν στον Νέο Κόσμο της Αμερική και στη συνέχεια στη Σοβιετική Ένωση για να καταλήξει, ενόσω ζούσε ένα μυστήριο για τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης. Μόνο μετά τον θάνατό του βγήκαν αρκετά στοιχεία στην επιφάνεια για να βοηθηθεί ο Dr. Mark Kuchment και να τον βγάλει έτσι από την αφάνεια που τον καταδίκασαν οι δύο κόσμοι.
Υπήρξε και αυτός ένας ακόμη Έλληνας της μεγάλης και άγνωστης Ελληνικής διασποράς.
http://www.rieas.gr
Διαβάστε περισσότερα...
(Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Copyright: www.rieas.gr
Τον 48χρονο Σοβιετικό μετανάστη Δρ. Mark M. Kuchment, γεννημένο στην Οδέσσα της Ουκρανίας και ιστορικό ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ της Αμερικανικής πολιτείας της Μασαχουσέτης, για χρόνια βασάνιζε ένα ερώτημα που τελευταία του έγινε άγχος: Ποιος ήταν ο επιστήμονας Philip Georgievich Staros για τα επιστημονικά επιτεύγματα του οποίου άλλοι Ρώσοι επιστήμονες μετανάστες μιλούσαν με δέος και θαυμασμό, αλλά και που όλοι χαρακτήριζαν ξένο (Αμερικανό); Ποιος ήταν ο λαμπρός αυτός επιστήμονας υπεύθυνος του Στρατιωτικού Ερευνητικού Ινστιτούτου του Λένιγκρατ και που όλοι θεωρούσαν υπεύθυνο για την αλματώδη πρόοδο των Σοβιετικών στην επιστήμη της μικροηλεκτρονικής και των υπολογιστών που χρησιμοποιούν τρανσίστορς και τσιπς σιλικόνης;
Πως ήταν δυνατόν ένας Αμερικανός επιστήμονας να εγκαταλείψει «την χώρα της επαγγελίας» και να εργασθεί σε μια κομμουνιστική και επιστημονικά πρωτόγονη χώρα , κάτω από αντίξοες συνθήκες και όχι μόνο να διαπρέψει αλλά και να διακριθεί με επιστημονικά επιτεύγματα εφάμιλλα αλλά και σ’ ορισμένους εξειδικευμένους τομείς, καλύτερα και εκείνων των προηγμένων δυτικών χωρών; Ποιος ήταν ο επιστήμονας αυτός που επιβίωσε και διέπρεψε μέσα στο ολοκληρωτικό καθεστώς του Σταλινισμού, που τιμήθηκε με το Βραβείο του Σοβιετικού Κράτους και που το 1964 ήταν επικεφαλής 800 περίπου επιστημόνων, στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ, όπου αντίθετα με όλα σχεδόν τ' άλλα κρατικά ιδρύματα, επικρατούσε η αξιοκρατία; Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που μέσα στις καταπιεστικές συνθήκες πολεμούσε με το δικό του τρόπο τις γνωστές φυλετικές διακρίσεις του ολοκληρωτισμού και ιδίως του αντισημιτισμού;
Κάτι που δεν ήταν βέβαια σε θέση να γνωρίζει ο Kuchment ήταν ότι τα ίδια ερωτήματα που τον βασάνιζαν, αλλά και άλλα πιο σοβαρά, απασχολούσαν τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, ιδιαίτερα εκείνες των Αμερικανών και των Άγγλων. Γι’ αυτούς βέβαια, το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο επαγγελματικό παρά ιστορικό. Θεωρούσαν τ’ όνομα Philip Georgievich Staros, το ψευδώνυμο Αμερικανού κατασκόπου του οποίου όμως αγνοούσαν την πραγματική ταυτότητα.
Όταν ο Δρ. Kuchment άρχισε να πρωτακούει από άλλους Σοβιετικούς μετανάστες επιστήμονες ότι ο Staros ήταν Αμερικανός δεν ήθελε να το πιστέψει.
«Αποκλείεται», έλεγε στον εαυτό του, «ένας Αμερικανός ν’ ανέλθει τόσο ψηλά μέσα στο Σοβιετικό σύστημα και κυρίως ν’ ασχολείται με στρατιωτικές μυστικές έρευνες». Οι μαρτυρίες όμως ήταν τέτοιες που σιγά σιγά πείσθηκε. Και άρχισε τη προσπάθεια του ν’ αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητα του Αμερικανού επιστήμονα που διέπρεψε στη Σοβιετική Ένωση.
Για δύο χρόνια οι έρευνες του απέβησαν άκαρπες. Το μόνο σημείο, και αυτό δεν ήταν σίγουρο, ήταν ότι τ’ όνομα Στάρος έμοιαζε Ελληνικό και ενδεχόμενα ο άνθρωπος να ήταν Ελληνο-Αμερικάνος.
Ξαφνικά, το 1979, διάβασε στη Σοβιετική εφημερίδα, Ισβέστια, την αγγελία θανάτου του Staros μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, που έλεγε ότι ο Staros απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (Καναδάς) και ότι η δουλειά και η έρευνα του στη Ρωσία θεωρείτο καταπληκτική. Διαπίστωσε επίσης ότι ο Staros έφυγε για την Ρωσία με την Αμερικανίδα, Carol Dayton, και ότι καθ’οδόν, το 1950, έμεινε στην Τσεχοσλοβακία για μερικά χρόνια. Η έρευνά του όμως στην Τσεχοσλοβακία δεν απέφερε κανένα στοιχείο.
Ξαφνικά, ένα βράδυ του 1983 γύρω στις 9.00μ.μ. ενώ ο Kuchment περιδιάβαζε την εβδομαδιαία βιβλιοκριτική εφημερίδα, “The New York Review of Books”, τα μάτια του πέσανε σε μια βιβλιοκρισία για το βιβλίο “Invitation to an Inquest”. Το βιβλίο ασχολείτο με τη περιβόητη υπόθεση Rosemberg, που μεταπολεμικά δημιούργησε πάταγο στην Αμερική και γενικά στον Δυτικό κόσμο.
Εδώ μας χρειάζεται μια ιστορική παρένθεση. Το ζεύγος Rosemberg συνελήφθηκε από τις Αμερικανικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες λίγο μετά την πρώτη Σοβιετική ατομική έκρηξη του 1947. Το αντρόγυνο κατηγορήθηκε ότι ήταν κομμουνιστές κατάσκοποι και ότι παράδωσαν στους Σοβιετικούς ατομικά μυστικά του Manhattan Project ( το πρόγραμμα που οδήγησε στην παραγωγή της πρώτης ατομικής βόμβας) και ότι με την συμβολή τους αυτή, ο Στάλιν μπόρεσε να επισπεύσει και να ολοκληρώσει την «δική» του ατομική βόμβα. Το ζεύγος Rosemberg εκτελέστηκε στην αρχή του 1950 από την τότε κυβέρνηση του Προέδρου Τρούμαν.
Παράλληλα, στην δεκαετία εκείνη, άρχιζε στην Αμερική η σκοτεινή περίοδος γνωστή σαν ¨Μακαρθισμός¨. Οι Αμερικανοί, τότε , στην πλειοψηφία τους ¨έβλεπαν¨ κομμουνιστές και κομμουνιστικές συνομωσίες παντού. Διανοούμενοι, προοδευτικοί, πολιτικοί, διπλωμάτες, εργάτες, βουλευτές, γερουσιαστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι επιστήμονες ,καθηγητές και απλοί πολίτες καταδιώκονται και φυλακίζονται σαν πράκτορες των κομμουνιστών και σαν όργανα πολιτικής αποσταθεροποίησης της Αμερικής. Ήταν γενικά μια περίοδος σκοταδισμού για την ιστορία του Νέου Κόσμου.
Ο αντικομουνιστικός παροξυσμός και η πολιτική παρανοηκότητα έφτασαν σε τέτοιο βαθμό, που Αμερικανικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες κατηγορήθηκαν ότι τοποθέτησαν χημικές ουσίες (χλωρίνη) στο νερό, καθ΄ υπόδειξη των κομμουνιστών, με σκοπό να δηλητηριάσουν τον Αμερικανικό πληθυσμό: (Την περίοδο αυτή της ομαδικής Αμερικανικής αλλά και Σοβιετικής παρανοηκότητας διακωμωδεί και σατιρίζει η γνωστή κλασσική ταινία του Stanley Kubrick Dr. Stangelove με πρωταγωνιστή τον αμίμητο Peter Sellers.)
Την εποχή εκείνη αρκετοί Αμερικανοί διανοούμενοι φοβισμένοι και απογοητευμένοι, έφυγαν από την Αμερική και μερικοί κατέληξαν στην Σοβιετική Ένωση. Ένας απ΄ αυτούς που καταδιώχθηκε ήταν και ο 32χρονος Alfred Sarant που δίδασκε ηλεκτρονικά στο γνωστό Πανεπιστήμιο Cornell, της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο Sarant κατηγορήθηκε για κατασκοπεία στις 18 Ιούλη 1950 όταν τον επισκέφθηκε στο σπίτι του η Αμερικανική ομοσπονδιακή αστυνομία FBI. Ο Sarant απέρριψε την κατηγορία αλλά το κλίμα της εποχής δεν του άφηνε περιθώρια άμυνας. Εξαφανίστηκε σε λίγες μέρες. Μαζί με τη φίλη του Carol κατέληξαν μέσω Μεξικού και Τσεχοσλοβακίας στην Σοβιετική Ένωση.
Τα στοιχεία στο βιβλίο“Invitation to an Inquest” για τον Alfred Sarant συνέπιπταν μ΄ αυτά για τον μυστηριώδη Staros που περισυνέλεξε ο Kuchment. Το όνομα Sarant έμοιαζε και σαν συντομογραφία Ελληνικού ονόματος. Με λίγη έρευνα στην πόλη Ithaca που βρίσκεται το πανεπιστήμιο Cornell ο Kuchment εντόπισε μια αδερφή του Sarant στο Chicago. Απ΄ αυτήν εξασφάλισε μια φωτογραφία για την οποία άλλοι καθηγητές στο Cornell βεβαίωναν ότι ανήκε στο συνάδελφό τους Alfred Sarant. Το μυστήριο λύθηκε όταν Ρώσοι επιστήμονες που εργάστηκαν υπό τον Sarant στο Λένινγκραντ, αναγνώρισαν τον Philip Georgievich Staros.
Ο Dr. Mark Kuchment αμφισβητεί την κατηγορία ότι ο Sarant- Staros ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος. Τον θεωρεί έναν ιδεαλιστή που έφυγε απογοητευμένος και καταδιωγμένος από την Αμερική, μεσουράνησε στην Σοβιετική Ένωση απ΄ όπου τελικά και πάλι καταδιώχθηκε για να πεθάνει , φαίνεται, απογοητευμένος.
Ο Sarant- Staros καταξιώθηκε όχι μόνο στην στρατιωτική αλλά και την έρευνα και τεχνολογία γενικά. Ήταν ο σχεδιαστής των Σοβιετικών υπολογιστών UM1-NKh και Electronica K-200, που άφησαν εποχή. Η ειδικότητα του ήταν η “ επιστήμη του computation” η οποία δεν υπήρχε καν σαν θέμα στην Αμερική όταν ο Sarant- Staros έφευγε για την Σοβ. Ένωση.
Το Ινστιτούτο στο Λένινγκραντ την εποχή που το διεύθυνε ο Sarant- Staros, φημιζότανε για την αξιοκρατία, τις επιδόσεις και την επιστημονική του κατάρτιση. Φαίνεται ότι για ένα διάστημα η προσφορά του Sarant- Staros αναγνωρίστηκε από ηγέτες σαν τον Nikita Khrushchev και τον Dimitri Ustinof (μετέπειτα Υπουργό Άμυνας). Και είναι φαίνεται κατά την περίοδο Khrushchev που τιμήθηκε ο Sarant- Staros με το Σοβιετικό Κρατικό Βραβείο.
Το Ινστιτούτο του Sarant- Staros εικάζεται ότι άρχισε να παρακμάζει επι εποχής Κοσύγκιν- Μπέσνιεφ για διάφορους λόγους αλλά κυρίως διότι ο Sarant- Staros δεν δέχτηκε να παίξει το πολιτικό παιχνίδι της γραφειοκρατίας και της αναξιοκρατίας. Η στάση του ενάντια στο ρουσφέτι και στην πολιτική των διακρίσεων φαίνεται ότι συνέβαλαν ουσιαστικά στον παραμερισμό του.
Πέθανε σαν ένας ακόμη απογοητευμένος ιδεαλιστής. Ένας Έλληνας του οποίου η ιδεολογική τοποθέτηση αλλά και η επιστημονική έρευνα τον μετέφεραν στον Νέο Κόσμο της Αμερική και στη συνέχεια στη Σοβιετική Ένωση για να καταλήξει, ενόσω ζούσε ένα μυστήριο για τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης. Μόνο μετά τον θάνατό του βγήκαν αρκετά στοιχεία στην επιφάνεια για να βοηθηθεί ο Dr. Mark Kuchment και να τον βγάλει έτσι από την αφάνεια που τον καταδίκασαν οι δύο κόσμοι.
Υπήρξε και αυτός ένας ακόμη Έλληνας της μεγάλης και άγνωστης Ελληνικής διασποράς.
http://www.rieas.gr
Σάββατο 25 Ιουνίου 2011
Έλεγχοι ασφαλείας Ρωσίας – Ε.Ε. σε πυρηνικύς σταθμούς
Η Ρωσία και έξι γειτονικές χώρες της ΕΕ θα εφαρμόσουν ελέγχους ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς τους.
Η Ρωσία και άλλες έξι γειτονικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να ακολουθήσουν το ευρωπαϊκό παράδειγμα, εφαρμόζοντας νέους ελέγχους ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς τους.
«Ακολουθώντας τη συνεχιζόμενη επαναξιολόγηση των πυρηνικών σταθμών στην ΕΕ, ορισμένες γειτονικές χώρες θα πραγματοποιήσουν παρόμοια τεστ αντοχής» ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της.
«Η Αρμενία, η Κροατία, η Ρωσία, η Ελβετία, η Τουρκία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία, συμφώνησαν σήμερα να επαναξιολογήσουν τους πυρηνικούς σταθμούς που υπάρχουν και όσους σχεδιάζονται (να κατασκευαστούν), χρησιμοποιώντας τεστ αντοχής που δημιουργήθηκαν από την ΕΕ» προσθέτει η ανακοίνωση. Διαβάστε περισσότερα...
Η Ρωσία και άλλες έξι γειτονικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να ακολουθήσουν το ευρωπαϊκό παράδειγμα, εφαρμόζοντας νέους ελέγχους ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς τους.
«Ακολουθώντας τη συνεχιζόμενη επαναξιολόγηση των πυρηνικών σταθμών στην ΕΕ, ορισμένες γειτονικές χώρες θα πραγματοποιήσουν παρόμοια τεστ αντοχής» ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της.
«Η Αρμενία, η Κροατία, η Ρωσία, η Ελβετία, η Τουρκία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία, συμφώνησαν σήμερα να επαναξιολογήσουν τους πυρηνικούς σταθμούς που υπάρχουν και όσους σχεδιάζονται (να κατασκευαστούν), χρησιμοποιώντας τεστ αντοχής που δημιουργήθηκαν από την ΕΕ» προσθέτει η ανακοίνωση. Διαβάστε περισσότερα...
Υποχρεωτική στα Δημοτικά της Γαλλίας η «Μασσαλιώτις»
Από την πρώτη τάξη
Υποχρεωτική καθιστά την εκμάθηση της «Μασσαλιώτιδος», του γαλλικού εθνικού ύμνου, στους μαθητές της πρώτης τάξης του δημοτικού σχολείου, η γαλλική κυβέρνηση. Η πρωτοβουλία ερμηνεύεται και ως προσπάθεια του κεντροδεξιού κυβερνώντος κόμματος UMP να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι, εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2012, εκδηλώνουν συμπάθεια προς το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο.
Ηδη, από τον περασμένο Μάρτιο διανέμεται στους Γάλλους εκπαιδευτικούς τομίδιο για να διδάξουν τη «Μασσαλιώτιδα» και την ιστορία της. Στο τομίδιο προσδιορίζεται, επίσης, ότι κατά την ανάκρουση του γαλλικού εθνικού ύμνου, είθισται οι πολίτες να στέκονται όρθιοι.
Οδηγίες σε ναυτιλλόμενους Σε εγρήγορση το Λιμενικό ενόψει του απόπλου του στολίσκου για τη Γάζα-«Όχι» στον απόπλου και/ή κατάπλου πλοίων στην Κύπρο
Μέτρα ασφάλειας της ναυσιπλοΐας προς αποφυγή των κινδύνων που συνεπάγονται για τα πληρώματα, τους επιβάτες και τα πλοία από τυχόν συμμετοχή σε στολίσκο με προορισμό τη Γάζα έλαβε το Λιμενικό Σώμα, παίρνοντας υπόψη την σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών.
Το Λιμενικό επισημαίνει ότι «δόθηκαν εντολές στις Λιμενικές Αρχές της χώρας για επίδοση στους πλοιάρχους των πλοίων ανεξαρτήτως σημαίας της σχετικής Αγγελίας προς Ναυτιλλομένους στην οποία προσδιορίζεται ο θαλάσσιος χώρος ναυτικού αποκλεισμού από το Ισραήλ».
Στα πλοία υπό ελληνική σημαία θα δίδεται η Αγγελία αλλά και η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.
Επίσης, σημειώνει το Λιμενικό, θα υπάρχει συνεχής ηλεκτρονική επιτήρηση του ευρύτερου χώρου της Ανατολικής Μεσογείου για την καταγραφή των κινήσεων πλοίων που τυχόν θα συμμετάσχουν σε ανάλογη κίνηση, ενώ θα διενεργούνται και αστυνομικής φύσεως έλεγχοι σε επιβάτες και πληρώματα.
Θα υπάρξει ακόμη «συνεργασία με τοπικές αστυνομικές και τελωνειακές αρχές για εντατικούς ελέγχους επί θεμάτων αρμοδιότητάς τους».
Υπογραμμίζεται ότι την Τετάρτη το υπουργείο Εξωτερικών προέτρεψε Έλληνες πολίτες και πλοία να μην συμμετάσχουν στην αποστολή επικαλούμενο τους κινδύνους για τη ζωή και της ασφάλειά τους.
Παράλληλα, το Ισραήλ εμφανίζεται αποφασισμένο να σταματήσει την πορεία του στολίσκου πριν φτάσει στον προορισμό του.
«Το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να σταματήσει το στολίσκο. Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα», είπε ο πρεσβευτής της χώρας στον ΟΗΕ, Ρον Πρόσορ, μιλώντας σε δημοσιογράφους στο περιθώριο συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας με αντικείμενο το Μεσανατολικό.
Ο στολίσκος «εντάσσεται σαφώς στο πλαίσιο ενός πολιτικού διαβήματος», πρόσθεσε ο Πρόσορ, υποστηρίζοντας ότι «ο στολίσκος δεν παρουσιάζει κάτι το εποικοδομητικό» και ότι «η πρόκληση δεν έχει καμία σχέση με την ανθρωπιστική βοήθεια».
Σύμφωνα με τους ακτιβιστές περίπου 10 πλοία θα αποπλεύσουν την ερχόμενη εβδομάδα από την Ελλάδα μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.ΝΕΑ
Σε ισχύ η απαγόρευση της κυβέρνησης για τα πλοία του στολίσκου για τη Γάζα
Το «Mavi Marmara», το πλοίο στο οποίο έχασαν πέρυσι τη ζωής τους 9 Τούρκοι ακτιβιστές κατά την επέμβαση των Ισραηλινών κομάντος, δεν θα συμμετάσχει στο νέο στολίσκο για τη Γάζα.
Το «Mavi Marmara», το πλοίο στο οποίο έχασαν πέρυσι τη ζωής τους 9 Τούρκοι ακτιβιστές κατά την επέμβαση των Ισραηλινών κομάντος, δεν θα συμμετάσχει στο νέο στολίσκο για τη Γάζα.
Λευκωσία: Το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων με ανακοίνωσή του υπενθυμίζει πως η απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας για απαγόρευση απόπλου και/ή κατάπλου πλοίων και/ή σκαφών οποιουδήποτε τύπου από/προς κυπριακά λιμάνια προς/από Γάζα εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.
Ακόμη, υπενθυμίζει την κοινή πρωτοβουλία Κύπρου - Ελλάδας για την αποστολή ανθρωπιστικού υλικού στη Γάζα από την Κύπρο, που όπως αναφέρει, παραμένει σε ισχύ.
Στην απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας για απαγόρευση απόπλου και/ή κατάπλου πλοίων και/ή σκαφών οποιουδήποτε τύπου από/προς κυπριακά λιμάνια προς/από Γάζα μεταξύ άλλων αναφέρεται πως απαγορεύεται σε πλοία και/ή σκάφη οποιουδήποτε τύπου, ανεξαρτήτως σημαίας να αποπλεύσουν από λιμένα της Κυπριακής Δημοκρατίας με προορισμό τη Γάζα.
Επίσης, απαγορεύεται σε πλοία και/ή σκάφη οποιουδήποτε τύπου, ανεξαρτήτως σημαίας να αποπλεύσουν από λιμένα της Κυπριακής Δημοκρατίας με σκοπό τη μεταφορά ατόμων και/ή φορτίων και/ή την επιβίβαση και/ή τη μετεκφόρτωσή τους σε άλλα πλοία και/ή σκάφη οποιουδήποτε τύπου, ανεξαρτήτως σημαίας, που έχουν ως προορισμό τη Γάζα, όταν τέτοια επιβίβαση και/ή μετεκφόρτωση διενεργείται εντός των χωρικών υδάτων και/ή της συνορεύουσας ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ακόμη, απαγορεύεται ο κατάπλους σε πλοία και/ή σκάφη οποιουδήποτε τύπου ξένης σημαίας σε λιμένες της Κυπριακής Δημοκρατίας που έχουν ως τελικό προορισμό τη Γάζα.
Πηγή: ΚΥΠΕ-http://www.philenews.com
Τουρκικά ΜΜΕ
Sabah
Όρους θέτει το ΡΚΚ για εκεχειρία
Ο έγκλειστος στο Ιμραλί ηγέτης του ΡΚΚ Οτζαλάν κάλεσε το ΡΚΚ να σταματήσει τις επιθέσεις ώστε να δρομολογηθούν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις για το κουρδικό, επισημαίνει ότι οι ηγέτες του ΡΚΚ ανακοίνωσαν ότι μια αμοιβαία ανακωχή είναι απαραίτητη για την επίτευξη της ειρήνης και έθεσαν δύο όρους για την εκεχειρία : Nα ανατεθεί στον Οτζαλάν ρόλος στην διαδικασία δημοκρατικής επίλυσης του Κουρδικού και να σταματήσουν οι επιχειρήσεις των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας.
Taraf
Τουρκία-ΕΕ
Η στην πρώτη σελίδα αναφέρει ότι μη εκπληρώνοντας τους προκαθορισθέντες όρους, η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα του να κλείσει μια ακόμη περίοδο με την ΕΕ χωρίς το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων. Άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι «η Τουρκία δεν εκπλήρωσε το απαιτούμενο κριτήριο για το Κεφάλαιο του Ανταγωνισμού», οδήγησε σε κίνδυνο , το άνοιγμα του Κεφαλαίου για τον Ανταγωνισμό πριν την λήξη της Ουγγρικής Προεδρίας στις 30 Ιουνίου. Αρμόδιος της ΕΕ είπε ότι «το άνοιγμα ενός Κεφαλαίου δεν είναι κάτι που μπορεί γίνει σε 2-3 μέρες». Στο δημοσίευμα τονίζεται πως στην περίπτωση που δεν ανοίξει το κεφάλαιο αυτό, η Τουρκία θα έχει περάσει δύο συνεχείς περιόδους (Προεδρίες) χωρίς να ανοίξει κανένα Κεφάλαιο.
NTV
Δηλώσεις Μπασμπούγ για αποχή στρατού από την πολιτική
Στην ιστοσελίδα του ο πρώην Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγός Μπασμπούγ, σπάζοντας για πρώτη φορά τη σιωπή του, προέβη σε δηλώσεις λέγοντας « Ο στρατός θα πρέπει να παραμείνει εκτός πολιτικής. Ο στρατός δεν μπορεί να έχει καμία πολιτική άποψη ούτε να αντιτίθεται σε αυτές. Ο στρατός σκέπτεται το συμφέρον όλης της κοινωνίας και θα πρέπει να έχει μια επαγγελματική δομή. Ο επαγγελματικός στρατός ενδιαφέρεται μόνο για την ασφάλεια για αυτό και δεν αναμειγνύεται στην πολιτική. Μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών, σημασία έχει να υπάρχει κοινή λογική και αμοιβαίος σεβασμός. Αυτό απαιτείται σε κάθε σημαντικό θέμα.»
Ηurriyet
Προφυλακισμένοι βουλευτές διχάζουν την κοινή γνώμη
Νεοεκλεγέντες βουλευτές με το CHP, Μehmet Haberal και Mustafa Balbay που είναι προφυλακισμένοι για την υπόθεση Εργκενεκόν έλαβαν τα πιστοποιητικά εκλογής τους από την Εθνοσυνέλευση. Οι δικηγόροι του Haberal κατέθεσαν τα πιστοποιητικά στο δικαστήριο μαζί μα αίτημα αποφυλάκισης του πελάτη τους, ενώ ανάλογη κίνηση αναμένεται σήμερα από τους δικηγόρους του Balbay.
O τύπος αναφέρει ότι το θέμα των προφυλακισμένων βουλευτών του BDP, MHP και CHP έχει διχάσει την κοινή γνώμη καθώς κάποιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να εισέλθουν στην Εθνοσυνέλευση πριν αποφανθεί το δικαστήριο για τις κατηγορίες, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι οι ψηφοφόροι ήταν ενήμεροι για την προφυλάκιση και τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, όμως παρόλα αυτά τους εξέλεξαν, οπότε πρέπει να γίνει σεβαστή η λαϊκή βούληση και να τους επιτραπεί να καταλάβουν τις έδρες τους στην Εθνοσυνέλευση.
Cumhuriyet
Επικρίσεις μερίδας τύπου για μεταθέσεις δικαστών
Ο Εισαγγελέας Zekeriya Sevimli που παλαιότερα είχε συντάξει κατηγορητήριο για απαγόρευση του ΑΚΡ υποβαθμίστηκε στην θέση του εισαγγελέα στην περιοχή Σκούταρη της Κων/λης ( Uskudar). O εισαγγελέας του Ντιγιάρμπακιρ Durdu kavak που είχε γίνει γνωστός όταν προ διετίας στήθηκαν «δικαστήρια σε σκηνές» στο Habur για να απαγγελθούν κατηγορίες κατά μελών του ΡΚΚ που επέστρεφαν στην Τουρκία στο πλαίσιο του Δημοκρατικού Ανοίγματος της κυβέρνησης, μετατέθηκε στην Σμύρνη., ενώ αντιθέτως ο εισαγγελέας για την Εργκενεκόν Kazim Ilimoglu απώλεσε τις αρμοδιότητες του Ειδικού Εισαγγελέα για την Εργκενεκόν, επειδή έκανε μηνυτήριες αναφορές κατά άλλων εισαγγελέων για την Εργκενεκόν. Οι δικαστές Yilmaz Alp και Τuncay Aslan μετατέθηκαν σε υποβαθμισμένα για τον βαθμό τους πόστα επειδή συναίνεσαν στην αποφυλάκιση προφυλακισμένων στρατιωτικών
Cumhuriyet
Επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν
Η επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν συνιστά ένα ακόμη βήμα στην πορεία εξομάλυνσης των τουρκοισραηλινών σχέσεων που έχει ήδη ξεκινήσει. Ο Cakirozer παρατηρεί ότι ο Ερντογάν απέφυγε επιμελώς να ασκήσει κριτική κατά του Ισραήλ στην προεκλογική περίοδο, ενώ χαρακτηρίζει ως πολύ σημαντική χειρονομία καλής θέλησης της Τουρκίας προς το Ισραήλ, την μεθόδευση της τουρκικής κυβέρνησης να μην συμπεριληφθεί το Mavi Marmara στον φετινό στολίσκο για την Γάζα. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι αυτή η τουρκική χειρονομία καλής θέλησης έλαβε χώρα υπό την πίεση διεθνών παραγόντων ,οι οποίοι επίσης πίεσαν και το Ισραήλ να ανταποδώσει, πράγμα που έγινε με την παραπάνω επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν. Επίσης ο Cakirozer σημειώνει ότι διεξάγονται διαβουλεύσεις μεταξύ τούρκων και ισραηλινών αξιωματούχων για την διαμόρφωση του κειμένου απολογίας του Ισραήλ για την έφοδο στο Mavi Marmara, όμως οι διαβουλεύσεις δεν έχουν ακόμη καρποφορήσει. Αν επιτευχθεί συμβιβασμός, τότε το Ισραήλ θα προβεί σε απολογία και χορήγηση αποζημιώσεων, ενώ σε αντάλλαγμα θα λάβει επίσημη διεθνή αναγνώριση της νομιμότητας της ενέργειας του, ενέργεια η οποία επισήμως θα θεωρηθεί ότι ήταν σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο, πιθανότατα από το διεθνές πάνελ που έχει σχηματίσει ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν.
Διαβάστε περισσότερα...
Όρους θέτει το ΡΚΚ για εκεχειρία
Ο έγκλειστος στο Ιμραλί ηγέτης του ΡΚΚ Οτζαλάν κάλεσε το ΡΚΚ να σταματήσει τις επιθέσεις ώστε να δρομολογηθούν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις για το κουρδικό, επισημαίνει ότι οι ηγέτες του ΡΚΚ ανακοίνωσαν ότι μια αμοιβαία ανακωχή είναι απαραίτητη για την επίτευξη της ειρήνης και έθεσαν δύο όρους για την εκεχειρία : Nα ανατεθεί στον Οτζαλάν ρόλος στην διαδικασία δημοκρατικής επίλυσης του Κουρδικού και να σταματήσουν οι επιχειρήσεις των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας.
Taraf
Τουρκία-ΕΕ
Η στην πρώτη σελίδα αναφέρει ότι μη εκπληρώνοντας τους προκαθορισθέντες όρους, η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα του να κλείσει μια ακόμη περίοδο με την ΕΕ χωρίς το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων. Άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι «η Τουρκία δεν εκπλήρωσε το απαιτούμενο κριτήριο για το Κεφάλαιο του Ανταγωνισμού», οδήγησε σε κίνδυνο , το άνοιγμα του Κεφαλαίου για τον Ανταγωνισμό πριν την λήξη της Ουγγρικής Προεδρίας στις 30 Ιουνίου. Αρμόδιος της ΕΕ είπε ότι «το άνοιγμα ενός Κεφαλαίου δεν είναι κάτι που μπορεί γίνει σε 2-3 μέρες». Στο δημοσίευμα τονίζεται πως στην περίπτωση που δεν ανοίξει το κεφάλαιο αυτό, η Τουρκία θα έχει περάσει δύο συνεχείς περιόδους (Προεδρίες) χωρίς να ανοίξει κανένα Κεφάλαιο.
NTV
Δηλώσεις Μπασμπούγ για αποχή στρατού από την πολιτική
Στην ιστοσελίδα του ο πρώην Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγός Μπασμπούγ, σπάζοντας για πρώτη φορά τη σιωπή του, προέβη σε δηλώσεις λέγοντας « Ο στρατός θα πρέπει να παραμείνει εκτός πολιτικής. Ο στρατός δεν μπορεί να έχει καμία πολιτική άποψη ούτε να αντιτίθεται σε αυτές. Ο στρατός σκέπτεται το συμφέρον όλης της κοινωνίας και θα πρέπει να έχει μια επαγγελματική δομή. Ο επαγγελματικός στρατός ενδιαφέρεται μόνο για την ασφάλεια για αυτό και δεν αναμειγνύεται στην πολιτική. Μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών, σημασία έχει να υπάρχει κοινή λογική και αμοιβαίος σεβασμός. Αυτό απαιτείται σε κάθε σημαντικό θέμα.»
Ηurriyet
Προφυλακισμένοι βουλευτές διχάζουν την κοινή γνώμη
Νεοεκλεγέντες βουλευτές με το CHP, Μehmet Haberal και Mustafa Balbay που είναι προφυλακισμένοι για την υπόθεση Εργκενεκόν έλαβαν τα πιστοποιητικά εκλογής τους από την Εθνοσυνέλευση. Οι δικηγόροι του Haberal κατέθεσαν τα πιστοποιητικά στο δικαστήριο μαζί μα αίτημα αποφυλάκισης του πελάτη τους, ενώ ανάλογη κίνηση αναμένεται σήμερα από τους δικηγόρους του Balbay.
O τύπος αναφέρει ότι το θέμα των προφυλακισμένων βουλευτών του BDP, MHP και CHP έχει διχάσει την κοινή γνώμη καθώς κάποιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να εισέλθουν στην Εθνοσυνέλευση πριν αποφανθεί το δικαστήριο για τις κατηγορίες, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι οι ψηφοφόροι ήταν ενήμεροι για την προφυλάκιση και τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, όμως παρόλα αυτά τους εξέλεξαν, οπότε πρέπει να γίνει σεβαστή η λαϊκή βούληση και να τους επιτραπεί να καταλάβουν τις έδρες τους στην Εθνοσυνέλευση.
Cumhuriyet
Επικρίσεις μερίδας τύπου για μεταθέσεις δικαστών
Ο Εισαγγελέας Zekeriya Sevimli που παλαιότερα είχε συντάξει κατηγορητήριο για απαγόρευση του ΑΚΡ υποβαθμίστηκε στην θέση του εισαγγελέα στην περιοχή Σκούταρη της Κων/λης ( Uskudar). O εισαγγελέας του Ντιγιάρμπακιρ Durdu kavak που είχε γίνει γνωστός όταν προ διετίας στήθηκαν «δικαστήρια σε σκηνές» στο Habur για να απαγγελθούν κατηγορίες κατά μελών του ΡΚΚ που επέστρεφαν στην Τουρκία στο πλαίσιο του Δημοκρατικού Ανοίγματος της κυβέρνησης, μετατέθηκε στην Σμύρνη., ενώ αντιθέτως ο εισαγγελέας για την Εργκενεκόν Kazim Ilimoglu απώλεσε τις αρμοδιότητες του Ειδικού Εισαγγελέα για την Εργκενεκόν, επειδή έκανε μηνυτήριες αναφορές κατά άλλων εισαγγελέων για την Εργκενεκόν. Οι δικαστές Yilmaz Alp και Τuncay Aslan μετατέθηκαν σε υποβαθμισμένα για τον βαθμό τους πόστα επειδή συναίνεσαν στην αποφυλάκιση προφυλακισμένων στρατιωτικών
Cumhuriyet
Επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν
Η επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν συνιστά ένα ακόμη βήμα στην πορεία εξομάλυνσης των τουρκοισραηλινών σχέσεων που έχει ήδη ξεκινήσει. Ο Cakirozer παρατηρεί ότι ο Ερντογάν απέφυγε επιμελώς να ασκήσει κριτική κατά του Ισραήλ στην προεκλογική περίοδο, ενώ χαρακτηρίζει ως πολύ σημαντική χειρονομία καλής θέλησης της Τουρκίας προς το Ισραήλ, την μεθόδευση της τουρκικής κυβέρνησης να μην συμπεριληφθεί το Mavi Marmara στον φετινό στολίσκο για την Γάζα. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι αυτή η τουρκική χειρονομία καλής θέλησης έλαβε χώρα υπό την πίεση διεθνών παραγόντων ,οι οποίοι επίσης πίεσαν και το Ισραήλ να ανταποδώσει, πράγμα που έγινε με την παραπάνω επιστολή Νετανιάχου προς Ερντογάν. Επίσης ο Cakirozer σημειώνει ότι διεξάγονται διαβουλεύσεις μεταξύ τούρκων και ισραηλινών αξιωματούχων για την διαμόρφωση του κειμένου απολογίας του Ισραήλ για την έφοδο στο Mavi Marmara, όμως οι διαβουλεύσεις δεν έχουν ακόμη καρποφορήσει. Αν επιτευχθεί συμβιβασμός, τότε το Ισραήλ θα προβεί σε απολογία και χορήγηση αποζημιώσεων, ενώ σε αντάλλαγμα θα λάβει επίσημη διεθνή αναγνώριση της νομιμότητας της ενέργειας του, ενέργεια η οποία επισήμως θα θεωρηθεί ότι ήταν σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο, πιθανότατα από το διεθνές πάνελ που έχει σχηματίσει ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν.
Διαβάστε περισσότερα...
A Two State Solution for Turkey?
June 21, 2011
By Daniel Greenfield
Imagine a European Union member nation which represses an ethnic minority that makes up a fifth of its population. Now imagine the EU being forced to take sides in a domestic civil war within its own union in which ethnic cleansing is the order of the day. That is the fate awaiting the EU if it admits Turkey as it is.
Turkish intolerance of ethnic minorities resulted in the Armenian genocide. And in the ongoing repression of its Kurdish population. Turkish prisons are full of Kurdish political prisoners, some who have done nothing more than use the Kurdish language in the wrong place or sing a Kurdish song. Kurds have fought back against Turkish state repression with a political and militant struggle. And despite what Turkish authorities are telling their European counterparts, that struggle is not over.
The same elections that gave the Erdogan regime another term, also racked up political victory for Turkey's Kurds.
Photo: Sultanknish.blogspot.com
Meanwhile chaos in Iraq and Syria may be setting the stage for Kurdish independence in both those countries. Iraq's Kurds already enjoy partial autonomy. Should Syria's Kurds achieve full or partial autonomy, then Turkey will be left to stand alone in its isolated policy of denying Kurdish rights.
From bombings by PKK militants to marches and political activism in occupied Northern Kurdistan, it is increasingly clear that there is no way forward for Turkey except through political autonomy in Northern Kurdistan. The Erdogan regime has filled its prisons and staged incursions into Western Kurdistan in Iraq. It has even been accused of using chemical weapons against civilians. But the Turkish perpetuation of the cycle of violence has not changed the determination of the region's Kurds to win their independence.
The Kurds remain a ticking time bomb inside Turkey. And no responsible European leader can accept Turkish entry into the EU until the Kurdish situation is resolved. Slightly relaxing the oppressive cultural restrictions is not enough. It is time that the Erdogan regime be made to understand that it faces a choice between maintaining the occupation of Northern Kurdistan and joining the community of nations.
After a generation of fighting the PKK, Turkey is no closer to defeating it. The PKK is not going away and neither is the dream of Kurdish independence. If the Erdogan regime wishes to maintain its borders in the face of Kurdish independence in Western Kurdistan, then it will have to negotiate with the same leaders it has been throwing in prison. Only by allowing an autonomous Kurdish state within the borders of occupied Northern Kurdistan, will Turkey gain stability and peace.
Accepting Kurdish autonomy in Northern Kurdistan [Turkey Kurdistan] will allow Turkey to avoid a full fledged civil war and a two state solution which will see portions of its territory annexed to Kurdistan. While the Erdogan regime is confident that Europe and the rest of the world will continue turning a blind eye to its repression of the Kurds, there is no doubt that this will change in the event of a civil war. The world will not stand by and witness another genocide carried out by Turkey. And it will certainly destroy Turkey's prospects for EU membership.
Autonomy or a two state solution is in Turkey's own best interests as well. Kurds have a higher birth rate than ethnic Turks do. Almost double. And that means that if Turkey fails to separate itself from the larger portion of its Kurdish population-- then all of Turkey will eventually be Kurdistan.
Ending Turkish occupation of Northern Kurdistan will also leave the Turkish economy in a better competitive position and reassure international observers concerned about its stability. It will also end the need for cross-border incursions which will sooner or later lead to war.
The Turkish government has a limited time frame in which it can advance a constructive solution. Its tactics of repression have failed, its cultural band aids will only encourage a burgeoning desire for independence and instability in Iraq, Syria and Iran mean that the creation of a Kurdish state on its border is only a matter of time. Now is the time for the Erdogan government to sit down with the political representatives of the Kurdish people and their resistance in pursuit of a negotiated solution.
Neo-Ottomanists within the Erdogan regime may still dream of an expanding empire, but there is no place for such thinking in any nation that wishes to be part of the European Union. And it is up to the European leadership to make it clear that Erdogan and Davutoglu must choose between imperialism and democracy. That Turkey's relationship with Europe depends on a negotiated settlement of the Kurdish question,www.ekurd.netas well as a recognition and restitution of the Armenian genocide, the termination of its occupation of Cyprus and eventual withdrawal from its occupation of Northern Kurdistan.
Turkey's economic successes should not be confused with political stability or human rights. And the admission of an unstable country at risk of fighting a bloody civil war against a fifth of its own population remains untenable. It also raises serious questions about the long term future of any foreign investment in Turkey. Particularly in conflict areas.
The Erdogan regime should not be allowed to imagine that like China it will be able to buy its way out of any uncomfortable questions about human rights using economic leverage. Turkey is not China and its high level of debt increase mean that it will not be able to outproduce and outexport its troubles. With budget deficits as high as 20 percent of its GDP and a troubled bond market, the Turkish future is not as bright as the AKP's oligarchs like to pretend. And domestic instability in the form of a large scale Kurdish uprising could easily bring Istanbul's house of cards tumbling down.
European leaders have spent too much time flattering the Erdogan regime and its oligarchy to share with them the hard truths that Turkey has no future without meaningful reform. And beneath all those reforms is the inescapable question of ending the occupation and achieving a settlement with the Kurdish people.
Turkey must be willing to choose between Kurdish autonomy or a withdrawal from occupied territory to pave the way for a Kurdish state. There is no third option. Maintaining the occupation and repression is not sustainable. And has no future.
If Istanbul really wishes to move forward, then it is time to begin holding peace talks that address the national and political rights of Kurdish citizens living in the occupied territories of Northern Kurdistan. With Turkey increasingly dependent on IMF aid, that aid should come with preconditions, including Turkish willingness to participate in a peace conference with legitimate representatives of the Kurdish people.
If Erdogan chooses to continue the repression of the Kurdish people, then Turkey will join the likes of Burma and North Korea as a rogue state, an Apartheid regime that will be brought down when the aspirations of the Kurdish people are finally achieved in a state of their own.
Daniel Greenfield is a New York City based writer and freelance commentator. “Daniel comments on political affairs with a special focus on the War on Terror and the rising threat to Western Civilization. He maintains a blog at Sultanknish.blogspot.com.
http://ekurd.net/mismas/articles/misc2011/6/turkey3266.htm
Διαβάστε περισσότερα...
By Daniel Greenfield
Imagine a European Union member nation which represses an ethnic minority that makes up a fifth of its population. Now imagine the EU being forced to take sides in a domestic civil war within its own union in which ethnic cleansing is the order of the day. That is the fate awaiting the EU if it admits Turkey as it is.
Turkish intolerance of ethnic minorities resulted in the Armenian genocide. And in the ongoing repression of its Kurdish population. Turkish prisons are full of Kurdish political prisoners, some who have done nothing more than use the Kurdish language in the wrong place or sing a Kurdish song. Kurds have fought back against Turkish state repression with a political and militant struggle. And despite what Turkish authorities are telling their European counterparts, that struggle is not over.
The same elections that gave the Erdogan regime another term, also racked up political victory for Turkey's Kurds.
Photo: Sultanknish.blogspot.com
Meanwhile chaos in Iraq and Syria may be setting the stage for Kurdish independence in both those countries. Iraq's Kurds already enjoy partial autonomy. Should Syria's Kurds achieve full or partial autonomy, then Turkey will be left to stand alone in its isolated policy of denying Kurdish rights.
From bombings by PKK militants to marches and political activism in occupied Northern Kurdistan, it is increasingly clear that there is no way forward for Turkey except through political autonomy in Northern Kurdistan. The Erdogan regime has filled its prisons and staged incursions into Western Kurdistan in Iraq. It has even been accused of using chemical weapons against civilians. But the Turkish perpetuation of the cycle of violence has not changed the determination of the region's Kurds to win their independence.
The Kurds remain a ticking time bomb inside Turkey. And no responsible European leader can accept Turkish entry into the EU until the Kurdish situation is resolved. Slightly relaxing the oppressive cultural restrictions is not enough. It is time that the Erdogan regime be made to understand that it faces a choice between maintaining the occupation of Northern Kurdistan and joining the community of nations.
After a generation of fighting the PKK, Turkey is no closer to defeating it. The PKK is not going away and neither is the dream of Kurdish independence. If the Erdogan regime wishes to maintain its borders in the face of Kurdish independence in Western Kurdistan, then it will have to negotiate with the same leaders it has been throwing in prison. Only by allowing an autonomous Kurdish state within the borders of occupied Northern Kurdistan, will Turkey gain stability and peace.
Accepting Kurdish autonomy in Northern Kurdistan [Turkey Kurdistan] will allow Turkey to avoid a full fledged civil war and a two state solution which will see portions of its territory annexed to Kurdistan. While the Erdogan regime is confident that Europe and the rest of the world will continue turning a blind eye to its repression of the Kurds, there is no doubt that this will change in the event of a civil war. The world will not stand by and witness another genocide carried out by Turkey. And it will certainly destroy Turkey's prospects for EU membership.
Autonomy or a two state solution is in Turkey's own best interests as well. Kurds have a higher birth rate than ethnic Turks do. Almost double. And that means that if Turkey fails to separate itself from the larger portion of its Kurdish population-- then all of Turkey will eventually be Kurdistan.
Ending Turkish occupation of Northern Kurdistan will also leave the Turkish economy in a better competitive position and reassure international observers concerned about its stability. It will also end the need for cross-border incursions which will sooner or later lead to war.
The Turkish government has a limited time frame in which it can advance a constructive solution. Its tactics of repression have failed, its cultural band aids will only encourage a burgeoning desire for independence and instability in Iraq, Syria and Iran mean that the creation of a Kurdish state on its border is only a matter of time. Now is the time for the Erdogan government to sit down with the political representatives of the Kurdish people and their resistance in pursuit of a negotiated solution.
Neo-Ottomanists within the Erdogan regime may still dream of an expanding empire, but there is no place for such thinking in any nation that wishes to be part of the European Union. And it is up to the European leadership to make it clear that Erdogan and Davutoglu must choose between imperialism and democracy. That Turkey's relationship with Europe depends on a negotiated settlement of the Kurdish question,www.ekurd.netas well as a recognition and restitution of the Armenian genocide, the termination of its occupation of Cyprus and eventual withdrawal from its occupation of Northern Kurdistan.
Turkey's economic successes should not be confused with political stability or human rights. And the admission of an unstable country at risk of fighting a bloody civil war against a fifth of its own population remains untenable. It also raises serious questions about the long term future of any foreign investment in Turkey. Particularly in conflict areas.
The Erdogan regime should not be allowed to imagine that like China it will be able to buy its way out of any uncomfortable questions about human rights using economic leverage. Turkey is not China and its high level of debt increase mean that it will not be able to outproduce and outexport its troubles. With budget deficits as high as 20 percent of its GDP and a troubled bond market, the Turkish future is not as bright as the AKP's oligarchs like to pretend. And domestic instability in the form of a large scale Kurdish uprising could easily bring Istanbul's house of cards tumbling down.
European leaders have spent too much time flattering the Erdogan regime and its oligarchy to share with them the hard truths that Turkey has no future without meaningful reform. And beneath all those reforms is the inescapable question of ending the occupation and achieving a settlement with the Kurdish people.
Turkey must be willing to choose between Kurdish autonomy or a withdrawal from occupied territory to pave the way for a Kurdish state. There is no third option. Maintaining the occupation and repression is not sustainable. And has no future.
If Istanbul really wishes to move forward, then it is time to begin holding peace talks that address the national and political rights of Kurdish citizens living in the occupied territories of Northern Kurdistan. With Turkey increasingly dependent on IMF aid, that aid should come with preconditions, including Turkish willingness to participate in a peace conference with legitimate representatives of the Kurdish people.
If Erdogan chooses to continue the repression of the Kurdish people, then Turkey will join the likes of Burma and North Korea as a rogue state, an Apartheid regime that will be brought down when the aspirations of the Kurdish people are finally achieved in a state of their own.
Daniel Greenfield is a New York City based writer and freelance commentator. “Daniel comments on political affairs with a special focus on the War on Terror and the rising threat to Western Civilization. He maintains a blog at Sultanknish.blogspot.com.
http://ekurd.net/mismas/articles/misc2011/6/turkey3266.htm
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011
ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 και 101,6 FM)
ΕΚΠΟΜΠΗ
«ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»
Δευτέρα 27 Ιουνίου, 17:00 – 18:00
Συζήτηση
Η πτυχή του περιουσιακού στις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού
Καλεσμένοι
Ανδρέας Συμεού, Επικεφαλής της ομάδας περιουσιακού στις συνομιλίες
Κωστής Ευσταθίου, Νομικός
Νίκος Παυλίδης, Νομικός
Συντονιστής: Χρήστος Ιακώβου
Τηλ. 22 477965
Αποχωρούν και οι Γάλλοι από το Αφγανιστάν
Σε σταδιακή αποχώρηση και σε αναλογία με αυτή των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν θα προχωρήσει η Γαλλία.
Η Γαλλία θα προχωρήσει σε «σταδιακή αποχώρηση» των δυνάμεών της στο Αφγανιστάν «σε αναλογία και με παρόμοιο χρονοδιάγραμμα με αυτό της αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων», ανακοίνωσε σήμερα η γαλλική προεδρία.
Η ανακοίνωση αυτή ακολουθεί τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ότι μέχρι το καλοκαίρι του 2012 θα έχει αποχωρήσει το ένα τρίτο των αμερικανικών δυνάμεων -33.000 στρατιώτες- από το Αφγανιστάν.
Πριν από την ομιλία του ο Ομπάμα είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Γάλλο ομόλογό του Νικολά Σαρκοζί «για να συζητήσουν την κοινή τους δέσμευση στο Αφγανιστάν», διευκρινίζεται στη γαλλική ανακοίνωση.
Ο Σαρκοζί «υπογράμμισε ότι η Γαλλία συμφωνεί με τις αναλύσεις και τους στόχους των ΗΠΑ και πως είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένη από την απόφαση του πρόεδρου Ομπάμα», προσθέτει η ίδια πηγή.
Μετά τη συνομιλία του με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο Σαρκοζί επιβεβαίωσε ότι η Γαλλία θα διατηρήσει την δέσμευσή της με τους συμμάχους της ότι θα παραμείνει στο πλευρό του αφγανικού λαού ώστε να ολοκληρώσει την διαδικασία μετάβασης.
«Με δεδομένη την πρόοδο που έχει σημειωθεί, η Γαλλία θα προχωρήσει σε μια σταδιακή αποχώρηση των στρατευμάτων της από το Αφγανιστάν, σε αναλογία και με ένα χρονοδιάγραμμα παρόμοιο με αυτό της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων, σε συνεννόηση με τους συμμάχους της και με τις αφγανικές αρχές», καταλήγει η ανακοίνωση.
Σήμερα στο Αφγανιστάν υπηρετούν τέσσερις χιλιάδες Γάλλοι στρατιώτες.
Ο Πανέτα υπουργός Αμυνας
Η Γερουσία ενέκρινε χθες τον διορισμό του με 100 ψήφους υπέρ και 0 κατά
A.P., AFP, Reuters
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Με το εντυπωσιακό αποτέλεσμα 100 υπέρ και 0 κατά ενέκρινε χθες η αμερικανική Γερουσία τον διορισμό του 73χρονου Λίον Πανέτα στο αξίωμα του υπουργού Αμυνας των ΗΠΑ. Ο Πανέτα, που είχε αρχίσει τη σταδιοδρομία του ως βουλευτής, ήταν από το 2009 διευθυντής της CIA.
Μεταξύ των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει ο νέος υπουργός Αμυνας είναι η ανάγκη περικοπής του αμερικανικού αμυντικού προϋπολογισμού, που είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο και βαίνει αυξανόμενος. Ο Πανέτα υπήρξε υπεύθυνος προϋπολογισμού του Δημοκρατικού προέδρου Μπιλ Κλίντον και έχει τη φήμη «σφιχτοχέρη» - στοιχεία που μπορεί να φανούν χρήσιμα, αν πράγματι ο Μπαράκ Ομπάμα επιχειρήσει να αγγίξει την ιερή αγελάδα των αμυντικών δαπανών.
Ο προϋπολογισμός του 2010 προέβλεπε αμυντικές δαπάνες ύψους 663 δισ. δολαρίων, ποσό που αντιπροσωπεύει το 40% των παγκόσμιων αμυντικών δαπανών. Μόνο για τους πολέμους του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει 1,3 τρισ. δολάρια την τελευταία δεκαετία, διευρύνοντας τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και αυξάνοντας τα βάρη του αμερικανικού δημοσίου χρέους. Μέχρι στιγμής τα κονδύλια του Πενταγώνου έχουν μείνει ανεπηρέαστα από το κύμα περικοπών που σαρώνει τους προϋπολογισμούς άλλων υπουργείων, αλλά αυξάνεται ο αριθμός των βουλευτών και γερουσιαστών που θεωρούν ότι δεν μπορεί το Πεντάγωνο να εξαιρείται επ’ άπειρον. Οπως αναφέρουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», για πρώτη φορά από την εποχή του Βιετνάμ, η αμερικανική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων αναμείχθηκε σε εξωτερικά ζητήματα, με ψήφισμα που ζητεί από το Κογκρέσο να χρηματοδοτήσει γέφυρες στη Βαλτιμόρη και στο Κάνσας, όχι στη Βαγδάτη και στην Κανταχάρ.
Αναλυτές θεωρούν ότι ο Πανέτα θα αντιμετωπίσει την αμερικανική εμπλοκή στο Αφγανιστάν με μεγαλύτερο σκεπτικισμό απ’ ό, τι ο προκάτοχός του, Γουίλιαμ Γκέιτς, ο οποίος συχνά έπαιρνε το μέρος των στρατηγών στις διαμάχες περί Αφγανιστάν. Ο διορισμός του Πανέτα επιβεβαιώνεται μόλις μία ημέρα πριν από την προγραμματισμένη ανακοίνωση του προέδρου Ομπάμα περί απόσυρσης άνω των 30.000 στρατιωτών από το Αφγανιστάν ώς το 2012, ενώ η ανάληψη καθηκόντων του νέου υπουργού, την 1η Ιουλίου, θα συμπέσει με τις αποχωρήσεις από το Αφγανιστάν πολλών κορυφαίων διαχειριστών όπως ο στρατηγός Πετρέους και ο πρέσβης Αϊκενμπέρι.
Ο Πανέτα είναι ο πρώτος Δημοκρατικός που τοποθετείται επικεφαλής του Πενταγώνου από το 1997. Ο απερχόμενος Γουίλιαμ Γκέιτς ήταν υπουργός Αμυνας του Τζορτζ Μπους, τον οποίο είχε διατηρήσει στο αξίωμά του ο Μπαράκ Ομπάμα. Η μετακίνηση του Λίον Πανέτα από τη CIA στο Πεντάγωνο προβλέπεται να συμπληρωθεί με τη «συμμετρική» μετακίνηση του στρατηγού Πετρέους από τη διεύθυνση της στρατιωτικής δύναμης ISAF του Αφγανιστάν στο τιμόνι της CIA το φθινόπωρο.
Ο νέος υπουργός Αμυνας θα εισέλθει σε ένα νέο Πεντάγωνο, αφού, όπως ανακοινώθηκε χθες, ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση του κτιρίου, που κόστισε 4,5 δισ. δολάρια και διήρκεσε 17 χρόνια.
Σε ισόβια κάθειρξη οκτώ αντιφρονούντες στο Μπαχρέιν
Reuters, A.P., AFP
ΜΑΝΑΜΑ. Οι πολιτικές δίκες στο Μπαχρέιν συνεχίζονται με την καταδίκη χθες σε ισόβια κάθειρξη οκτώ στελεχών της αντιπολίτευσης, παρά τα ευχολόγια περί διαλόγου και εθνικής συμφιλίωσης που διατυπώθηκαν στη συνάντηση του διαδόχου του θρόνου του Μπαχρέιν με τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα στις αρχές Ιουνίου.
Οι καταδίκες αναζωπύρωσαν τις διαδηλώσεις, οι οποίες είχαν κατασταλεί τον Μάρτιο με τη βοήθεια σαουδαραβικών τανκς και με εργαλείο εκατοντάδες συλλήψεις, πολλές χιλιάδες εκδικητικές απολύσεις και καταστροφές σιιτικών τεμενών. Στα μέτρα που έλαβε το σουνιτικό καθεστώς του Μπαχρέιν περιλαμβάνεται και η φίμωση του εγχώριου και διεθνούς Τύπου, με αποτέλεσμα ελλιπείς πληροφορίες για τις χθεσινές διαδηλώσεις.
Καταδικασθέντες σε ισόβια ως συνωμοτούντες για την ανατροπή του βασιλέα είναι μεταξύ άλλων ο επιφανής σιίτης πολιτικός Χασάν Μουσάιμα και οι ακτιβιστές Αμπντουλχαντί αλ Χαβάτζα και Αμπντουλτζαλίλ αλ Σιγκάς.
«Ο Αλ Χαβάτζα είναι ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον αραβικό κόσμο και η καταδίκη του έχει εξοργίσει», δήλωσε ο πρόεδρος του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μπαχρέιν, Ναμπίλ Ρατζάμπ.
Το δικαστήριο επέβαλε σε άλλους κατηγορουμένους ποινές από 2 έως 15 χρόνια κάθειρξης. Σε πενταετή φυλάκιση καταδικάστηκε ο Ιμπραήμ Σαρίφ, ο σουνίτης επικεφαλής του νόμιμου αριστερού κόμματος Γουάντ, το οποίο ζητούσε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Οι Αρχές ήραν τυπικά το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης την 1η Ιουνίου, όμως ο πρόεδρος και ο εισαγγελέας του δικαστηρίου ήταν στρατιωτικοί.
Εκτακτα στρατοδικεία έχουν ήδη δικάσει δεκάδες διαδηλωτών, κάποιοι εκ των οποίων έχουν καταδικαστεί σε θάνατο ως υπαίτιοι για θανάτους αστυνομικών. Εκατοντάδες κρατούμενοι παραμένουν εξαφανισμένοι. Την περασμένη εβδομάδα, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατήγγειλαν ότι οι δυνάμεις καταστολής βασάνιζαν διαδηλωτές ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο της Μανάμα. Διαβάστε περισσότερα...
Φραστική επίθεση της Συρίας εναντίον της Ε.Ε.
Reuters, AFP, A.P., BBC
ΔΑΜΑΣΚΟΣ. Λάβρος κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των κυρώσεων που αυτή έχει επιβάλει εναντίον του συριακού καθεστώτος και χθες αποφάσισε να τις διευρύνει, αλλά και της αμφισβήτησης των μεταρρυθμιστικών προθέσεων του Μπασάρ αλ Ασαντ, εμφανίστηκε χθες ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας, Ουαλίντ Μουαλέμ. Ο επικεφαλής της συριακής διπλωματίας είπε ότι η χώρα είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση και κάλεσε την Αγκυρα να αναθεωρήσει τη στάση της, λέγοντας ότι η Δαμασκός επιθυμεί τις καλύτερες σχέσεις μαζί της.
Επιπλέον, διέκρινε δάκτυλο της Αλ Κάιντα και είπε ότι η τρομοκρατική οργάνωση βρίσκεται πιθανότατα πίσω από τη δολοφονία στελεχών των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος. «Ο κόσμος δεν είναι μόνο η Ευρώπη», είπε ο κ. Μουαλέμ. «Θα ξεχάσουμε ότι υπάρχει Ευρώπη στον χάρτη» πρόσθεσε και προειδοποίησε ότι η χώρα του θα στραφεί σε άλλες περιοχές για στήριξη και εμπορική συνεργασία. Διαχώρισε ωστόσο τη Γαλλία και κατηγόρησε το Παρίσι ότι ακολουθεί «εποικιστική ατζέντα υπό το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταλογίζοντας αποικιστικές «φαντασιώσεις», στον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ.
Η Γαλλία, η οποία κυβέρνησε τη Συρία για πολλά χρόνια υπό την εντολή της Κοινότητας των Εθνών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ασκεί πιέσεις στον ΟΗΕ να καταδικάσει τις ενέργειες της Δαμασκού. Πάνω από 1.300 πολίτες έχουν χάσει τη ζωή τους και 10.000 έχουν συλληφθεί, σύμφωνα με συριακές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στις επιχειρήσεις καταστολής με τη συμμετοχή στρατιωτικών δυνάμεων. Δυτικές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να προωθούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας ένα σχέδιο απόφασης, καταδικαστικό των μέτρων καταστολής του Ασαντ, αλλά η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι θα θέσει βέτο σε μια τέτοια κίνηση.
Στρέφοντας το βλέμμα προς την Τουρκία, η οποία έχει ζητήσει δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη Συρία και έχει υποδεχθεί χιλιάδες πρόσφυγες, ο κ. Μουαλέμ είπε ότι η Δαμασκός επιθυμεί «κάλλιστες σχέσεις» με την Αγκυρα και την κάλεσε «να επανεξετάσει τη στάση της». Ο ίδιος επανέλαβε την έκκληση του Ασαντ για διάλογο προς τους διαμαρτυρόμενους και διέψευσε τους ισχυρισμούς των Δυτικών ότι η Συρία έλαβε βοήθεια από το Ιράν ή την οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου για την καταστολή των διαδηλώσεων. Διαβάστε περισσότερα...
ΔΑΜΑΣΚΟΣ. Λάβρος κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των κυρώσεων που αυτή έχει επιβάλει εναντίον του συριακού καθεστώτος και χθες αποφάσισε να τις διευρύνει, αλλά και της αμφισβήτησης των μεταρρυθμιστικών προθέσεων του Μπασάρ αλ Ασαντ, εμφανίστηκε χθες ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας, Ουαλίντ Μουαλέμ. Ο επικεφαλής της συριακής διπλωματίας είπε ότι η χώρα είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση και κάλεσε την Αγκυρα να αναθεωρήσει τη στάση της, λέγοντας ότι η Δαμασκός επιθυμεί τις καλύτερες σχέσεις μαζί της.
Επιπλέον, διέκρινε δάκτυλο της Αλ Κάιντα και είπε ότι η τρομοκρατική οργάνωση βρίσκεται πιθανότατα πίσω από τη δολοφονία στελεχών των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος. «Ο κόσμος δεν είναι μόνο η Ευρώπη», είπε ο κ. Μουαλέμ. «Θα ξεχάσουμε ότι υπάρχει Ευρώπη στον χάρτη» πρόσθεσε και προειδοποίησε ότι η χώρα του θα στραφεί σε άλλες περιοχές για στήριξη και εμπορική συνεργασία. Διαχώρισε ωστόσο τη Γαλλία και κατηγόρησε το Παρίσι ότι ακολουθεί «εποικιστική ατζέντα υπό το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταλογίζοντας αποικιστικές «φαντασιώσεις», στον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ.
Η Γαλλία, η οποία κυβέρνησε τη Συρία για πολλά χρόνια υπό την εντολή της Κοινότητας των Εθνών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ασκεί πιέσεις στον ΟΗΕ να καταδικάσει τις ενέργειες της Δαμασκού. Πάνω από 1.300 πολίτες έχουν χάσει τη ζωή τους και 10.000 έχουν συλληφθεί, σύμφωνα με συριακές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στις επιχειρήσεις καταστολής με τη συμμετοχή στρατιωτικών δυνάμεων. Δυτικές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να προωθούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας ένα σχέδιο απόφασης, καταδικαστικό των μέτρων καταστολής του Ασαντ, αλλά η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι θα θέσει βέτο σε μια τέτοια κίνηση.
Στρέφοντας το βλέμμα προς την Τουρκία, η οποία έχει ζητήσει δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη Συρία και έχει υποδεχθεί χιλιάδες πρόσφυγες, ο κ. Μουαλέμ είπε ότι η Δαμασκός επιθυμεί «κάλλιστες σχέσεις» με την Αγκυρα και την κάλεσε «να επανεξετάσει τη στάση της». Ο ίδιος επανέλαβε την έκκληση του Ασαντ για διάλογο προς τους διαμαρτυρόμενους και διέψευσε τους ισχυρισμούς των Δυτικών ότι η Συρία έλαβε βοήθεια από το Ιράν ή την οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου για την καταστολή των διαδηλώσεων. Διαβάστε περισσότερα...
«Ελεύθερα» 60 μέλη της Αλ Κάιντα
ΑΝΤΕΝ. Τουλάχιστον 60 μέλη της Αλ Κάιντα, έγκλειστοι σε φυλακή της νότιας Υεμένης, δραπέτευσαν, χθες, έπειτα από συμπλοκή τους με τους φρουρούς, που είχε αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένα άτομο και να τραυματιστούν άλλα δύο. Οι κρατούμενοι διέφυγαν από τις φυλακές της Αλ Μουκάλα, πρωτεύουσας της επαρχίας Χαντραμάουτ, και χάθηκαν σε γειτονικές ορεινές περιοχές αφού εξουδετέρωσαν τους φρουρούς και πήραν μερικά από τα όπλα τους, όπως δήλωσε αξιωματούχος των δυνάμεων ασφαλείας.
Η είδηση είδε το φως της δημοσιότητας την ώρα που ο στρατός της Υεμένης κλιμακώνει τις επιθέσεις του εναντίον εξτρεμιστών ισλαμιστών μαχητών στον Νότο και ειδικά στην επαρχία Αμπιάν, όπου τα τελευταία 25ωρα εξόντωσε τουλάχιστον δέκα άτομα στη διάρκεια επιχειρήσεων, περιλαμβανομένων αεροπορικών επιδρομών. Οι μάχες μαίνονται μέρες στην πρωτεύουσα της Αμπιάν, Ζινζιμπάρ, καθώς στρατός και μαχητές διεκδικούν τον έλεγχό της. Τουλάχιστον 100 στρατιώτες έχουν σκοτωθεί σε αυτό το μέτωπο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.
Οι φυλακές της Αλ Μουκάλα στεγάζουν πάνω από 100 μαχητές της Αλ Κάιντα, από τους οποίους οι 58 έχουν δικαστεί, όπως δήλωσε ο ίδιος αξιωματούχος. Παρότι πυκνώνουν οι ειδήσεις για τον πόλεμο μεταξύ μαχητών της Αλ Κάιντα και κυβερνητικών δυνάμεων, εκπρόσωπος οργάνωσης υπεράσπισης των πολιτών στην επαρχία Χαντραμάουτ κατηγόρησε τις Αρχές ότι βοήθησαν τους φυλακισμένους να διαφύγουν.
Να δημιουργήσει χάος
«Το καθεστώς βιώνει τις τελευταίες του ημέρες και θέλει να δημιουργήσει χάος στην επαρχία Χαντραμάουτ», δήλωσε. Είχε προηγηθεί η προειδοποίηση του Σαντέκ αλ Αχμάρ, επικεφαλής της ισχυρής συνομοσπονδίας φυλών της Υεμένης, Χασέντ, ότι σε περίπτωση επιστροφής του προέδρου Σαλέχ στην πατρίδα θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Ο Σαντέκ αλ Αχμάρ απέστειλε σχετική επιστολή στον βασιλιά Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας, όπου νοσηλεύεται ο Σαλέχ μετά την επίθεση στο προεδρικό μέγαρο στη Σανάα.
Στο μεταξύ, η αρμόδια για ανθρωπιστικές υποθέσεις υπηρεσία του ΟΗΕ, OCHA, ανέφερε ότι οι μάχες έχουν αναγκάσει έως και 45.000 άτομα να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_23/06/2011_446766
Διαβάστε περισσότερα...
Η είδηση είδε το φως της δημοσιότητας την ώρα που ο στρατός της Υεμένης κλιμακώνει τις επιθέσεις του εναντίον εξτρεμιστών ισλαμιστών μαχητών στον Νότο και ειδικά στην επαρχία Αμπιάν, όπου τα τελευταία 25ωρα εξόντωσε τουλάχιστον δέκα άτομα στη διάρκεια επιχειρήσεων, περιλαμβανομένων αεροπορικών επιδρομών. Οι μάχες μαίνονται μέρες στην πρωτεύουσα της Αμπιάν, Ζινζιμπάρ, καθώς στρατός και μαχητές διεκδικούν τον έλεγχό της. Τουλάχιστον 100 στρατιώτες έχουν σκοτωθεί σε αυτό το μέτωπο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.
Οι φυλακές της Αλ Μουκάλα στεγάζουν πάνω από 100 μαχητές της Αλ Κάιντα, από τους οποίους οι 58 έχουν δικαστεί, όπως δήλωσε ο ίδιος αξιωματούχος. Παρότι πυκνώνουν οι ειδήσεις για τον πόλεμο μεταξύ μαχητών της Αλ Κάιντα και κυβερνητικών δυνάμεων, εκπρόσωπος οργάνωσης υπεράσπισης των πολιτών στην επαρχία Χαντραμάουτ κατηγόρησε τις Αρχές ότι βοήθησαν τους φυλακισμένους να διαφύγουν.
Να δημιουργήσει χάος
«Το καθεστώς βιώνει τις τελευταίες του ημέρες και θέλει να δημιουργήσει χάος στην επαρχία Χαντραμάουτ», δήλωσε. Είχε προηγηθεί η προειδοποίηση του Σαντέκ αλ Αχμάρ, επικεφαλής της ισχυρής συνομοσπονδίας φυλών της Υεμένης, Χασέντ, ότι σε περίπτωση επιστροφής του προέδρου Σαλέχ στην πατρίδα θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Ο Σαντέκ αλ Αχμάρ απέστειλε σχετική επιστολή στον βασιλιά Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας, όπου νοσηλεύεται ο Σαλέχ μετά την επίθεση στο προεδρικό μέγαρο στη Σανάα.
Στο μεταξύ, η αρμόδια για ανθρωπιστικές υποθέσεις υπηρεσία του ΟΗΕ, OCHA, ανέφερε ότι οι μάχες έχουν αναγκάσει έως και 45.000 άτομα να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_23/06/2011_446766
Διαβάστε περισσότερα...
Αποσύρθηκε η εφαρμογή «ThirdIntifada» από το iTunes
Η εταιρεία Apple αφαίρεσε την εφαρμογή «ThirdIntifada» από το ηλεκτρονικό της κατάστημα έπειτα από αίτημα της ισραηλινής κυβέρνησης.
Η αμερικανική εταιρεία Apple Inc αφαίρεσε από το ηλεκτρονικό της κατάστημα iTunes, έπειτα από αίτημα του Ισραήλ, μία αραβόφωνη εφαρμογή, η οποία καλούσε τους Παλαιστινίους να εξεγερθούν, όπως αναφέρει σήμερα μία ανακοίνωση της ισραηλινής κυβέρνησης.
Ο Ισραηλινός υπουργός Ενημέρωσης Γιούλι- Γιόελ Έντελσταϊν έστειλε επιστολή στην Apple την Τρίτη με την οποία κατήγγειλε ότι μέσω της εφαρμογής «ThirdIntifada» -μία αναφορά σε μελλοντική εξέγερση των Παλαιστινίων- κοινοποιούνταν πληροφορίες για σχεδιαζόμενες διαμαρτυρίες, κάποιες από τις οποίες βίαιες, εναντίον του Ισραήλ.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το υπουργείο του Έντελσταϊν χαιρετίζει «την άμεση αντίδραση της Apple» η οποία αφαίρεσε την εφαρμογή και χαρακτήρισε την απόφαση της εταιρείας ως «ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην αποτροπή βίαιης υποκίνησης μέσω των νέων μέσων».
Η εφαρμογή πρόσφερε στους χρήστες ειδήσεις και άρθρα στα αραβικά, τους ενημέρωνε για επερχόμενες διαδηώσεις και περιελάμβανε συνδέσμους σε εθνικιστικά παλαιστινιακά βίντεο και τραγούδια.
Ο Έντελσταϊν δήλωσε ότι οι δημιουργοί της εφαρμογής είχαν ανοίξει πριν τρεις μήνες μία παρόμοια σελίδα στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook μέσω της οποίας καλούσαν σε εξέγερση εναντίον του Ισραήλ με τη χρήση θανατηφόρας βίας.
Ο Ισραηλινός υπουργός είχε εκφράσει τα παράπονά του στους υπεύθυνους του Facebook οι οποίοι στη συνέχεια κατέβασαν τη σελίδα.
Στην ανακοίνωση του υπουργείου όπου αναφέρεται η αντίδραση της Apple ο Έντελσταϊν δηλώνει ότι η εταιρεία, όπως και το Facebook, «απέδειξε ότι έχει αξίες που είναι αντίθετες στη βία, την υποκίνηση και τον τρόμο». Διαβάστε περισσότερα...
Η αμερικανική εταιρεία Apple Inc αφαίρεσε από το ηλεκτρονικό της κατάστημα iTunes, έπειτα από αίτημα του Ισραήλ, μία αραβόφωνη εφαρμογή, η οποία καλούσε τους Παλαιστινίους να εξεγερθούν, όπως αναφέρει σήμερα μία ανακοίνωση της ισραηλινής κυβέρνησης.
Ο Ισραηλινός υπουργός Ενημέρωσης Γιούλι- Γιόελ Έντελσταϊν έστειλε επιστολή στην Apple την Τρίτη με την οποία κατήγγειλε ότι μέσω της εφαρμογής «ThirdIntifada» -μία αναφορά σε μελλοντική εξέγερση των Παλαιστινίων- κοινοποιούνταν πληροφορίες για σχεδιαζόμενες διαμαρτυρίες, κάποιες από τις οποίες βίαιες, εναντίον του Ισραήλ.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το υπουργείο του Έντελσταϊν χαιρετίζει «την άμεση αντίδραση της Apple» η οποία αφαίρεσε την εφαρμογή και χαρακτήρισε την απόφαση της εταιρείας ως «ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην αποτροπή βίαιης υποκίνησης μέσω των νέων μέσων».
Η εφαρμογή πρόσφερε στους χρήστες ειδήσεις και άρθρα στα αραβικά, τους ενημέρωνε για επερχόμενες διαδηώσεις και περιελάμβανε συνδέσμους σε εθνικιστικά παλαιστινιακά βίντεο και τραγούδια.
Ο Έντελσταϊν δήλωσε ότι οι δημιουργοί της εφαρμογής είχαν ανοίξει πριν τρεις μήνες μία παρόμοια σελίδα στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook μέσω της οποίας καλούσαν σε εξέγερση εναντίον του Ισραήλ με τη χρήση θανατηφόρας βίας.
Ο Ισραηλινός υπουργός είχε εκφράσει τα παράπονά του στους υπεύθυνους του Facebook οι οποίοι στη συνέχεια κατέβασαν τη σελίδα.
Στην ανακοίνωση του υπουργείου όπου αναφέρεται η αντίδραση της Apple ο Έντελσταϊν δηλώνει ότι η εταιρεία, όπως και το Facebook, «απέδειξε ότι έχει αξίες που είναι αντίθετες στη βία, την υποκίνηση και τον τρόμο». Διαβάστε περισσότερα...
Τα ρωσικά ελικόπτερα που έχουν παραγγελθεί από τις ΗΠΑ θα μεταφερθούν στο Αφγανιστάν ως το τέλος του 2012
Τα μαχητικά μεταγωγικά ελικόπτερα Mi-17B5 της ρωσικής κρατικής εταιρείας Ροσομπορονέξπορτ που έχουν παραγγελθεί από τον Στρατό των ΗΠΑ για το Αφγανιστάν, θα σταλούν εκεί ως το τέλος του 2012.
Από το αντίστοιχο συμβόλαιο προβλέπεται η κατασκευή και η αποστολή 21 ελικοπτέρων. Η εξαγωγή των πρώτων αεροσκαφών προγραμματίστηκε για το τέλος του 2011, και τα υπόλοιπα ελικόπτερα θα σταλούν κατά τη διάρκεια του 2012. Αυτά τα χρονικά όρια επιβεβαιώθηκαν από την εταιρεία Ροσομπορονέξπορτ στο πλαίσιο της αεροπορικής έκθεσης στο Le Bourget. ΄Οπως είπε ο γενικός διευθυντής της εταιρείας Ροσομπορονέξπορτ Ανατόλι Ισάικιν, δεν αποκλείεται ότι μετά την εκπλήρωση του πρώτου συμβολαίου ο Στρατός των ΗΠΑ μπορεί να παραγγείλει επιπρόσθετο αριθμό ελικοπτέρων για το Αφγανιστάν.
http://greek.ruvr.ru
Προς επικύρωση η αποχώρηση στρατιωτών από το Αφγανιστάν
Την τακτική της απόσυρσης των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν οριστικοποιεί ο Μπαράκ Ομπάμα, σε μία κίνηση υψίστης σημασίας για τις ΗΠΑ, αλλά και για τον ίδιο εν όψει της εκλογικής αναμέτρησης του 2012 για την προεδρία.
Μέχρι το τέλος του 2011 10.000 Αμερικανοί στρατιώτες θα έχουν επιστρέψει στις ΗΠΑ. «Ο Αμερικανός πρόεδρος εξετάζει όλες τις επιλογές», δήλωνε χθες αργά ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζέι Κάρνεϊ, ενώ ο Ομπάμα πραγματοποιούσε συνάντηση με την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και τον υπουργό Αμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, προτού απευθυνθεί στο αμερικανικό έθνος (03.00 ώρα Ελλάδας).
Στο Αφγανιστάν επιχειρούν τώρα 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η πρώτη φάση της αποχώρησης θα ξεκινήσει τον Ιούλιο και αναμένεται η επιστροφή έως και 5.000 στρατιωτών, ενώ άλλοι τόσοι θα αποχωρήσουν μέχρι το τέλος του έτους. Μέσα στο 2012 αναμένεται να επιστρέψουν και οι επιπλέον 30.000 που εστάλησαν στο Αφγανιστάν τον Σεπτέμβριο του 2009. Κατά της γρήγορης αποχώρησης έχει ξεκάθαρα ταχθεί ο υπουργός Αμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, υποστηρίζοντας ότι ενδέχεται να υπονομεύσει τη σταθερότητα στο Αφγανιστάν και να πυροδοτήσει νέες επιθέσεις των Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με τα αμερικανικά ΜΜΕ, η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Ομπάμα ήταν να ικανοποιήσει εξίσου πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, που είχαν διαφορετικά χρονοδιαγράμματα για το «κλείσιμο» της στρατιωτικής επιχείρησης που έχει διχάσει την αμερικανική κοινή γνώμη και έχει επιβαρύνει τους φορολογούμενους με εκατ. δολάρια.
Ιω.Ν. (Πηγές: Ass. Press, ΑΠΕ)
http://www.enet.gr/
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Την Τουρκία επισκέπτεται ο ηγέτης της Χαμάς Χάλεντ Μεσάαλ
Ο αρχηγός της Χαμάς Χαλέντ Μεσάαλ, έφτασε σήμερα στην Τουρκία, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη επίσκεψη εκεί του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς.
Ο ηγέτης της ισλαμιστικής παλαιστινιακής οργάνωσης Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ, βρίσκεται από σήμερα στην Τουρκία σε μια απροσδόκητη επίσκεψη που συμπίπτει με εκείνη του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς.
Όπως μετέδωσε σήμερα το ιδιωτικό τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV ο Μεσάαλ βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη και ο Αμπάς έφτασε στην Άγκυρα την Τρίτη το μεσημέρι, κι ενώ καταγράφονται διαφωνίες ανάμεσα στις παλαιστινιακές οργανώσεις για το σχηματισμό μιας παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας. αλλά δεν είναι γνωστό αν οι δύο ηγέτες θα συναντηθούν.
Σύμφωνα με τουρκικές πηγές ο Αμπάς θα ακολουθήσει σήμερα ένα «ιδιωτικό πρόγραμμα» προτού συναντηθεί αύριο και την Παρασκευή επίσημα με τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ και τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντίστοιχα αλλά και με τον επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας Αχμέτ Νταβούτογλου. http://www.enet.gr/ Διαβάστε περισσότερα...
Ο ηγέτης της ισλαμιστικής παλαιστινιακής οργάνωσης Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ, βρίσκεται από σήμερα στην Τουρκία σε μια απροσδόκητη επίσκεψη που συμπίπτει με εκείνη του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς.
Όπως μετέδωσε σήμερα το ιδιωτικό τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV ο Μεσάαλ βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη και ο Αμπάς έφτασε στην Άγκυρα την Τρίτη το μεσημέρι, κι ενώ καταγράφονται διαφωνίες ανάμεσα στις παλαιστινιακές οργανώσεις για το σχηματισμό μιας παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας. αλλά δεν είναι γνωστό αν οι δύο ηγέτες θα συναντηθούν.
Σύμφωνα με τουρκικές πηγές ο Αμπάς θα ακολουθήσει σήμερα ένα «ιδιωτικό πρόγραμμα» προτού συναντηθεί αύριο και την Παρασκευή επίσημα με τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ και τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντίστοιχα αλλά και με τον επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας Αχμέτ Νταβούτογλου. http://www.enet.gr/ Διαβάστε περισσότερα...
Τουρκία: Ο οδικός χάρτης μετά τις εκλογές
Του Χρήστου Μηνάγια
(Ανανέωση 22-6-2011): Σύμφωνα με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Εκλογών (ΥSK) ο εκλεγείς ανεξάρτητος Κούρδος βουλευτής Hatip Dicle εκπίπτει της έδρας που κατέλαβε, διότι κρατείται με την κατηγορία διεξαγωγής προπαγάνδας υπέρ του ΡΚΚ. Την έδρα του καταλαμβάνει η υποψήφια, με τον συνδυασμό του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, βουλευτής Οya Eronat της οποίας ο γιός υπήρξε θύμα βομβιστικής επίθεσης στο Ντιγιαρμπακίρ πριν 3 χρόνια. Κατόπιν τούτου το ΑΚΡ αυξάνει τις έδρες του σε 327, ενώ οι έδρες των Κούρδων μειώνονται στις 35. Η εν λόγω απόφαση προκάλεσε μεγάλη ένταση στον κουρδικό παράγοντα, ο οποίος κατηγορεί την κυβέρνηση του Ερντογάν για παρεμπόδιση επίλυσης του κουρδικού προβλήματος και για πιθανή δημιουργία χάους στη νοτιανατολική Τουρκία. Επίσης μια ενδεχόμενη άρνηση των εκλεγέντων Κούρδων βουλευτών να ορκιστούν, πιθανόν να αποτελέσει την αιτία διεξαγωγής επαναληπτικών εκλογών.
Στις 12-6-2001 οι Τούρκοι πολίτες με τη ψήφο τους κλήθηκαν να αποφασίσουν εάν επιθυμούν τη συνέχιση και επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και κατ’ επέκταση την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής δημοκρατίας στη χώρα τους, με την κατάρτιση ενός νέου Συντάγματος.
Για την πληρέστερη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος κρίνεται σκόπιμο να τονισθεί ότι ο βασικός παράγοντας που καθορίζει τον τελικό νικητή στις τουρκικές εκλογές δεν είναι μόνο τα ποσοστά των κομμάτων, αλλά και ο αριθμός των εδρών που θα καταλάβουν στην Εθνοσυνέλευση.
Όπως έγινε και στις προηγούμενες εκλογές, έτσι και στην εκλογική διαδικασία της 12ης Ιουνίου, ως κύριοι πρωταγωνιστές αναδείχθηκαν το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ, το ρεπου-μπλικανικό κόμμα CHP, το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ και οι Κούρδοι ανεξάρτητοι υποψήφιοι, που με τις προγραμματικές τους δηλώσεις εστιάσθηκαν στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στην αποδυνάμωση ή μη του βαθέως κράτους, στη μετάλλαξη του πολιτεύματος από προεδρευόμενη δημοκρατία σε προεδρική και τέλος εάν θα πάψουν οι Κούρδοι να αποτελούν πολίτες 2ης κατηγορίας αναγνωρίζοντας την εθνική τους ταυτότητα και το δικαίωμα της περιφερειακής αυτονομίας τους εντός του τουρκικού κράτους.
Ανάλυση Εκλογικού Αποτελέσματος
Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται τα εκλογικά αποτελέσματα των παραπάνω πολιτικών φορέων από το 2002 μέχρι σήμερα και είναι προφανές ότι η τουρκική κοινωνία αφενός αποδέχεται με πολύ μεγάλη πλειοψηφία τον Ταγίπ Ερντογάν ως τον ηγέτη που θα διοικήσει τη χώρα την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, αφετέρου του αποστερεί το δικαίωμα να διαμορφώσει το νέο Σύνταγμα της χώρας χωρίς τη συναίνεση ενός ή περισσοτέρων πολιτικών φορέων, δεδομένου ότι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις 330 έδρες που απαιτούνται.
Έγκριτοι Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν η Τουρκία και η δημοκρατία, ενώ οι ιδεολογίες του ατατουρκισμού, του κοσμικού κράτους και της θρησκευτικής οπισθοδρόμησης ηττήθηκαν από το χάρισμα και το ηγετικό προφίλ του Ερτνογάν, την οικονομική ανάπτυξη, την παροχή υπηρεσιών υγείας και την επιθυμία για συνέχιση της σταθερότητας της χώρας. Συνακόλουθα δε, οι αναλυτές αυτοί υποστηρίζουν ότι το κουρδικό πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη νοτιοανατολική Τουρκία, αλλά θεωρείται πρόβλημα ολόκληρης της χώρας, το οποίο δεν θα επιλυθεί μόνο με οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και στρατιωτικά κριτήρια, αλλά κυρίως με συνταγματική μεταρρύθμιση. Επισημαίνεται ότι, η εκλογή των 36 ανεξάρτητων Κούρδων βουλευτών θεωρείται πολύ σημαντική εξέλιξη με πολλούς αποδέκτες, αφού ο κουρδικός παράγοντας έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα, ειδικά στον πρωθυπουργό Ερντογάν ο οποίος κατά την προεκλογική περίοδο με εθνικιστικό τρόπο αρνήθηκε την ύπαρξη κουρδικού προβλήματος. Άλλωστε, οι Κούρδοι μετά το 2002 αυξάνουν ταυτόχρονα το ποσοστό τους και τις έδρες τους, σε αντίθεση με το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ το οποίο ενώ αυξάνει το ποσοστό του μειώνει την εκπροσώπησή του στην τουρκική εθνοσυνέλευση.
Το ρεπουμπλικανικό κόμμα CHP και το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ αντιμετωπίσθηκαν με καχυποψία από τους Τούρκους ψηφοφόρους λόγω των σχέσεων τους με το βαθύ κράτος και επειδή οι αρχηγοί τους Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και Ντεβλέτ Μπαχτσελί αντίστοιχα, δεν ήταν αρκετά σαφείς σε θέματα όπως το κουρδικό και η Εργκένεκον.
Τέλος, είναι σημαντικό να αναφερθεί ο ρόλος ενός αθέατου συντελεστή που στήριξε την προεκλογική εκστρατεία του Ταγίπ Ερντογάν. Πρόκειται τον Φετουλάχ Γκιουλέν, τον θεωρούμενο και ως μέντορα του Τούρκου πρωθυπουργού, που με το ισλαμικό θρησκευτικό κίνημα του οποίου ηγείται μπόρεσε να διεισδύσει στον τουρκικό κρατικό μηχανισμό (αστυνομία, στρατό, ΜΙΤ, δικαιοσύνη κ.λπ.) και να αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής διακυβέρνησης της χώρας. Η υποστήριξη που παρείχε η οργάνωση του Γκιουλέν στον Ερντογάν δεν περιορίσθηκε μόνο στο εσωτερικό της χώρας, απεναντίας χρηματοδότησε και τη μεταφορά Τούρκων που κατοικούν στο εξωτερικό για να ψηφίσουν το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ και να γίνει πράξη η ίδρυση της «Νέας Τουρκίας». Ενδεικτικό παράδειγμα της παρεμβατικής συμπεριφοράς του εν λόγω κινήματος στην πολιτική ζωή της χώρας αποτελούν οι ακόλουθες δηλώσεις του Hüseyin Gülerce που θεωρείται το «δεξί χέρι» του Γκιουλέν: «Το αποτέλεσμα των εκλογών της 12ης Ιουνίου, δεν πρέπει να γίνει αντιληπτό ως μια μοναδική πολιτική νίκη του ΑΚΡ. Το ΑΚΡ αποτελεί το ισοδύναμο του συντηρητικού δημοκρατικού δυναμισμού στην πολιτική. Υπάρχει μια αφύπνιση που υπερβαίνει την αμφίρροπη πολιτική. Πλέον υπάρχει μια Νέα Τουρκία. Η συντηρητική δημοκρατική νοοτροπία του δυναμισμού μπορεί να αντλήσει δύναμη από μια εξελιγμένη δημοκρατία που θα στηρίζεται στην πραότητα/επιείκεια και τη συνεννόηση. Τα δύο πρώτα τεστ επιδεξιότητας του Ερντογάν θα είναι η συγκρότηση του Υπουργικού Συμβουλίου και η λειτουργία του επόμενου Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (αναφορικά με τις προαγωγές, αποστρατείες και τοποθετήσεις των ανωτάτων αξιωματικών).»
Τα κύρια θέματα που θα απασχολήσουν τη νέα κυβέρνηση
Η αναθεώρηση του Συντάγματος: Οι Τούρκοι πολιτικοί δεν έχουν εμπειρία στο τρόπο λειτουργίας μιας τόσο σοβαρής δημοκρατικής διαδικασίας, η οποία προβλέπεται να αρχίσει το επόμενο Οκτώβριο, με την έναρξη των εργασιών της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου. Σύμφωνα με τουρκικές δημοσιογραφικές πληροφορίες, κατά τη διαδικασία αυτή δεν θα υπάρξει μυστική διπλωματία, ενώ η τουρκική κυβέρνηση προσανατολίζεται στη συγκρότηση μιας ειδικής διακομματικής επιτροπής αποτελούμενη από νομικούς και πολιτικούς επιστήμονες που τυγχάνουν ευρείας αποδοχής από την τουρκική κοινωνία. Η κοινή γνώμη θα ενημερώνεται για τις εργασίες της εν λόγω επιτροπής, όμως οι συνεδριάσεις των μελών της δεν θα είναι ανοικτές στο κοινό.
Συνεδρίαση του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ): Στις αρχές Αυγούστου θα συνεδριάσει υπό την προεδρεία του πρωθυπουργού Ερντογάν το ΑΣΣ, προκειμένου να αποφασισθούν οι προαγωγές, οι αποστρατείες και οι τοποθετήσεις των ανωτάτων αξιωματικών του στρατού ξηράς, του πολεμικού ναυτικού, της πολεμικής αεροπορίας, της στρατοχωροφυλακής και της διοίκησης ασφαλείας ακτών. Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων θα υποβάλλει σχετικές προτάσεις στον πρωθυπουργό, οι οποίες, εφόσον γίνουν αποδεκτές, θα επικυρωθούν από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι σημαντικό να τονισθεί, ότι στο παρελθόν η παρουσία όλων των πρωθυπουργών στο ΑΣΣ ήταν άκρως συμβολική. Για την ακρίβεια όλων πλην του Ερντογάν, ο οποίος τον Αύγουστο και το Νοέμβριο του 2010, μετά από 8 χρόνια πρωθυπουργός, αντιτάχθηκε στην πολιτική αυτή επιδεικνύοντας μια πρωτόγνωρη για τα τουρκικά δεδομένα επίδειξη πολιτικής δύναμης αιφνιδιάζοντας τους στρατιωτικούς. Πέτυχε δηλαδή οι αποφάσεις του ΑΣΣ να έχουν την ουσιαστική έγκριση της πολιτικής εξουσίας της χώρας. Λαμβανομένου υπόψη και της σχετικής αναφοράς του Hüseyin Gülerce, που θεωρείται το «δεξί χέρι» του ισλαμιστή ηγέτη Φετουλάχ Γκιουλέν, για την εν λόγω συνεδρίαση, θα έχει πολύ ενδιαφέρον η στάση που θα κρατήσει ο Τούρκος πρωθυπουργός. Σύμφωνα με τουρκικές εκτιμήσεις:
• Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Işık Koşaner θα παραμείνει στα καθήκοντά του μέχρι το 2013, εκτός και εάν υποβάλλει νωρίτερα την παραίτησή του λόγω των πιέσεων που δέχεται από τους στρατιωτικούς για τις διώξεις που υφίστανται οι αξιωματικοί που εμπλέκονται στην υπόθεση της Εργκένεκον.
• Ο αρχηγός των χερσαίων δυνάμεων στρατηγός Erdal Ceylanoğlu θα αποστρατευθεί λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας και στη θέση του πρόκειται να τοποθετηθεί ο νυν αρχηγός στρατοχωροφυλακής στρατηγός Necdet Özel. Επισημαίνεται ότι, το 2013 ο στρατηγός Özel θα αναλάβει τα καθήκοντα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ μέχρι το 2017, οπότε και αποστρατευθεί λόγω ορίου ηλικίας.
• Ο αρχηγός των ναυτικών δυνάμεων ναύαρχος Eşref Uğur Yiğit θα αποστρατευθεί λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας και στη θέση του πρόκειται να τοποθετηθεί ο νυν αρχηγός στόλου ναύαρχος Emin Murat Bilgel, εκτός και εάν υπάρξει παρέμβαση του Ερντογάν δεδομένου ότι το όνομα του Bilgel αναφέρεται στο κατηγορητήριο για το σχέδιο Βαριοπούλα.
• Ο αρχηγός των αεροπορικών δυνάμεων πτέραρχος Hasan Aksay πρόκειται να αποστρατευθεί λόγω του ότι συμπλήρωσε 4 χρόνια στο βαθμό του πτεράρχου. Ωστόσο, πιθανολογείται ότι θα παραμείνει ένα χρόνο επιπλέον, αφενός διότι δεν συμπλήρωσε το 65ο έτος, αφετέρου ο υποτιθέμενος αντικαταστάτης του πτέραρχος Bilgin Balanlı, Διοικητής των Ακαδημιών Πολέμου, συνελήφθη και είναι κρατούμενος για την υπόθεση Εργκένεκον.
Κουρδικό Πρόβλημα: Η νίκη των Κούρδων υποψηφίων στη νοτιοανατολική Τουρκία προβλημάτισε ιδιαίτερα τον Τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος, προκειμένου να αποφασίσει για τη νέα κουρδική πολιτική που θα εφαρμόσει, διέταξε τη σύνταξη σχετικής μελέτης από ειδικό φορέα, η οποία θα αναλύσει τα αίτια κατά νομό και ειδικά σε αυτούς που το κόμμα ΑΚΡ απώλεσε τους περισσότερους ψηφοφόρους. Επίσης, θα καταγραφούν τα ονόματα των Κούρδων υποψηφίων, τα ποσοστά που επέτυχαν και η τακτική που εφάρμοσαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Παράλληλα, το ΚCK που αποτελεί τον πολιτικό βραχίονα του ΡΚΚ ανακοίνωσε την παράταση της εκεχειρίας που έληγε στις 15-6-2011, προκειμένου η διαδικασία της συνταγματικής επίλυσης του κουρδικού προβλήματος να διεξαχθεί σ’ ένα υγιές και δημοκρατικό προβάλλον διαλόγου και χωρίς τις επιχειρήσεις της αστυνομίας και του στρατού. Φυσικά η παραπάνω απόφαση του KCK σχετίζεται άμεσα και με την επίσκεψη που πραγματοποίησαν στις 14-6-2011 κυβερνητικοί παράγοντες στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν στη φυλακή του Ιμραλί όπου κρατείται. Εκτιμάται ότι η επόμενη περίοδος θα είναι πολύ σημαντική για τον Ερντογάν, δεδομένου ότι το κλειδί για την επίλυση του κουρδικού προβλήματος βρίσκεται στα χέρια του και από αυτόν εξαρτάται εάν θα πεισθεί το ΡΚΚ να σταματήσει τον ένοπλο αγώνα και να μεταφέρει την αντιπαράθεση και τις διεκδικήσεις του σε πολιτικό επίπεδο. Και αυτό, διότι το ΑΚΡ έχει ισχυροποιήσει πολύ σημαντικά τη θέση του, ελέγχει σχεδόν πλήρως τον κρατικό μηχανισμό και δεν αποτελεί απλώς ένα κόμμα εξουσίας, αλλά έχει αναδειχθεί σ’ ένα «νέο κόμμα κράτος».
Εξέγερση στη Συρία: Στις 24-11-2010, σε άρθρο μας με τίτλο: Η θέση της Τουρκίας στο «Νέο Ψυχρό Πόλεμο» είχαμε επισημάνει τα εξής: «Οι στενές σχέσεις της Τουρκίας με μία απομονωμένη Συρία και ένα Ιράν, που αντιμετωπίζει την πιθανότητα ενός προληπτικού κτυπήματος, διαφοροποιούν την έννοια της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων και έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή του ορθολογισμού. Έτσι τα μηδενικά προβλήματα με γείτονες όπως η Συρία και το Ιράν μετατρέπονται για την Τουρκία σε πολλαπλά προβλήματα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ισραήλ. Όσον αφορά στις τουρκο-συριακές σχέσεις, που φαινομενικά βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο, δεν πρέπει να δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις διότι τα βασικά προβλήματα που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών εξακολουθούν να υπάρχουν και σε κάποια χρονική στιγμή θα τεθούν από τη Συρία.». Μετά την παρέλευση 6 μηνών οι εσωτερικές εξελίξεις που διαμορφώθηκαν στη Συρία και οι οποίες έχουν λάβει τη μορφή μιας εμφύλιας σύρραξης η Τουρκία τίθεται προ ενός μεγάλου διλλήματος: θα στηρίξει το καθεστώς του Ασάντ που αποτελείται από σιίτες ή το συριακό λαό που η πλειοψηφία του είναι σουνίτες, όπως οι Τούρκοι; Η Τουρκία φαίνεται ότι άρχισε να απομακρύνεται από το καθεστώς του Ασάντ, ενώ η συριακή κρατική τηλεόραση κατηγόρησε ανοικτά την Άγκυρα τόσο για τον εξοπλισμό των Αδελφών Μουσουλμάνων όσο και για τη συγκέντρωση που πραγματοποίησαν οι Σύριοι αντικαθεστωτικοί στην Αττάλεια της Τουρκίας στις αρχές Ιουνίου. Τονίζεται ότι όσο επικίνδυνο είναι το ΡΚΚ για την Τουρκία τόσο επικίνδυνοι είναι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι για το συριακό κρατικό μηχανισμό. Η Τουρκία άνοιξε τα σύνορά της στους Σύριους πρόσφυγες, έχει δημιουργήσει 5 καταυλισμούς, όπου οι πρόσφυγες έχουν ξεπεράσει τους 10.000 και δεν έχει προσφύγει για βοήθεια στους διεθνείς οργανισμούς, δεδομένου ότι έχει τη δυνατότητα κάλυψης των αναγκών περίπου 50.000 προσφύγων. Ωστόσο, σε περίπτωση που μια εμφύλια σύρραξη μεταξύ Αλεβιτών και Σουνιτών λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, δεν πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η Τουρκία να κλείσει τα σύνορά της και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να εισβάλλουν στο συριακό έδαφος για τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας. Σύμφωνα με τουρκικές δημοσιογραφικές πληροφορίες έχει υποβληθεί σχετική πρόταση στον πρωθυπουργό Ερντογάν και γίνονται οι απαραίτητες προετοιμασίες.
Σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση: Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση προβληματίζονται για την εξωτερική πολιτική που θα υλοποιήσει ο Ταγίπ Ερντογάν μετά τη σημαντική νίκη που πέτυχε στις εκλογές της 12ης Ιουνίου. Συγκεκριμένα: ο Τούρκος πρωθυπουργός θα συνεχίσει την ανεξάρτητη πολιτική που εφάρμοζε μέχρι τώρα και θα κρατήσει ίσες αποστάσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας; Θα συμβάλει στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος ή θα εμείνει στην αδιάλλακτη στάση της; Θα σταματήσει να διεκδικεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος και της Κύπρου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έχουν αναφερθεί παραπάνω, όπως, η αναθεώρηση του Συντάγματος, η προσπάθεια επίλυσης του κουρδικού προβλήματος, καθώς επίσης και οι εξελίξεις στη Συρία, εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν διαφαίνεται καμία πρόθεση αλλαγής πολιτικής από τουρκικής πλευράς διότι ούτε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση εντάσσονται στις προτεραιότητες της Άγκυρας.
www.geostrategy.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011
Από τον Ερμπακάν στον Ερντογάν Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
H ραγδαία άνοδος του Kόμματος Eυημερίας υπό τον Νετσμεττίν Ερμπακάν, από το 1983 μέχρι την απαγόρευσή του από το συνταγματικό δικαστήριο τον Iανουάριο του 1998 και στη συνέχεια, η εξίσου εντυπωσιακή άνοδος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, υπό τον Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν, έχει θέσει την πιο ουσιαστική πρόκληση για τα θεμέλια του κεμαλικού κράτους και, ταυτόχρονα, μια νέα διαχωριστική γραμμή στο Τουρκικό κομματικό σύστημα, μεταξύ κοσμικών και ισλαμικών κομμάτων.
Συνεκτική κομματική βάση
Αναλύοντας την δράση των Ισλαμικών κομμάτων στην Τουρκία, από το 1983 και εντεύθεν, είναι ξεκάθαρο ότι υπερέχουν σε δύο σημεία από τα άλλα τουρκικά κόμματα. Tο ένα είναι ο αριθμός των ενεργών στελεχών τους και το άλλο η συνεκτική κομματική οργάνωση που τους εξασφαλίζει αποδοτικότητα. Tα ισλαμικά κόμματα οφείλουν την καλή τους οργάνωση στην κομματική ηθική αυτοπροσφοράς και ανιδιοτέλειας που χαρακτήριζε ανέκαθεν ένα μεγάλο αριθμό των μελών τους, που προέρχονται από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Aυτή η ηθική εξασφαλίζει ισχυρή πολιτική και κοινωνική δράση, αυξημένη κομματική πειθαρχία και σταθερότητα στους πολιτικούς στόχους του κόμματος. Γενικά υπάρχει η αντίληψη ανάμεσα στα μέλη του κόμματος ότι αυτό που κάνουν αποτελεί θεία εντολή, για την υλοποίηση της οποίας ο κάθε μουσουλμάνος οφείλει να στρατευθεί ανιδιοτελώς. Tα μέλη του κόμματος λειτουργούν σε επίπεδο κοινότητας και αυτό τους δίδει αμεσότητα στην πολιτική τους επικοινωνία με το εκλογικό σώμα. Eπισκέπτονται κάθε πολυκατοικία σε κάθε γειτονιά, είτε μέσα στις πόλεις είτε μέσα στις φτωχοσυνοικίες γύρω από τα αστικά κέντρα, και μαζεύουν πληροφορίες για κάθε οικογένεια και κάθε άτομο ξεχωριστά και προσπαθούν να βρουν λύσεις για κάθε πρόβλημα.
H διείσδυση στις μικρές κοινότητες επιτυγχάνεται μέσω μιας ισχυρής ομάδας γυναικών που ενεργούν κομματικά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. H δράση αυτή των γυναικών έδωσε μια νέα δυναμική στο κόμμα, τα τελευταία χρόνια, και καθιέρωσε τις γυναίκες ως ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια του κομματικού μηχανισμού. H προσεκτικά οργανωμένη δράση δίδει διαρκώς την εντύπωση ότι το κόμμα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Mέχρι στιγμής κανένα από τα άλλα κόμματα δεν κατάφερε να αναπτύξει τέτοιο αποδοτικό μηχανισμό.
Η κοινωνική προέλευση των Ισλαμιστών
H πρόσβαση των ισλαμιστών στα λαϊκά στρώματα της τουρκικής κοινωνίας προσφέρει στον κόσμο τρία βασικά πράγματα. Tο πρώτο είναι μια απλή και πολύ περιεκτική ιδεολογία που επεξηγεί τι είναι θεμελιακά αρνητικό (και ιδιαίτερα αντι-ισλαμικό) για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη χώρα και, πέρα από τη διαπίστωση των αρνητικών στοιχείων, η ιδεολογία του κόμματος προχωρεί προς την παρουσίαση συγκεκριμένων λύσεων για όλα τα προβλήματα. Δεύτερο, το κόμμα προσφέρει στους φτωχούς ανθρώπους που μαζεύονται στις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων συγκεκριμένη βοήθεια η οποία είναι αναγκαία για την καθημερινή ζωή, όπως ιατρική φροντίδα, βοήθεια για την εξεύρεση επαγγέλματος, τρόφιμα, οικιακές συσκευές και πολλά άλλα τα οποία είναι απαραίτητα για να κάνουν τη ζωή του φτωχού ανθρώπου πιο υποφερτή και άνετη. Tέλος, το πιο σημαντικό, προσφέρει συμπάθεια και κατανόηση για τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, σεβασμό προς την εργασία του καθενός και τον καθημερινό του αγώνα για επιβίωση. Aυτό δημιουργεί ένα κλίμα αλληλοκατανόησης μεταξύ του ισλαμικού κόμματος και των ψηφοφόρων του. Aυτός ο συνδυασμός, της ισλαμικής ιδεολογικής έκφανσης, της κοινωνικής αρωγής και της κατανόησης δίδει μια τεράστια δυναμική σε ό,τι αφορά την πολιτική υποστήριξη που ζητά το κόμμα από το λαό. Aντίθετα προς τους ισλαμιστές, τα υπόλοιπα κόμματα δείχνουν ελάχιστο σεβασμό προς τα άμεσα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κατώτερα λαϊκά στρώματα και η συμπεριφορά τους σε κομματικό επίπεδο καθώς και η προσωπική συμπεριφορά των ηγετών τους δε συνάδει με την ενάρετη ζωή των πιστών μουσουλμάνων.
Μέχρι τις γενικές εκλογές του 2002, ο κύριος όγκος της εκλογικής δύναμης των ισλαμιστών εντοπίζετο κυρίως στην αγροτική και υποανάπτυκτη περιφέρεια. Η υποστήριξη που λαμβάνει το κόμμα από τις περιοχές αυτές πρέπει να αναλυθεί στη βάση των θρησκευτικών και εθνοτικών διαφορών. Σύμφωνα με θρησκευτικούς όρους η διαφορά αυτή γίνεται εύκολα κατανοητή αν ληφθεί υπόψη ότι η μεγάλη μειονότητα των Aλεβιδών που συγκεντρώνεται στα μεγάλα αστικά κέντρα στηρίζει κατά κύριο λόγο τα κεμαλικά κόμματα. Aυτό βέβαια, καθιστά το κυρίαρχο ισλαμικό κόμμα αποκλειστικά σουνιτικό. Σε εθνοτικό επίπεδο, οι ισλαμιστές έλκουν την πολιτική τους δύναμη από τις ανατολικές και νοτιοανατολικές επαρχίες που αποτελούν το προπύργιο του συντηρητισμού καθώς επίσης και τις επαρχίες που είναι εγκατεστημένοι οι Kούρδοι. H υποστήριξη που παρέχουν οι Kούρδοι προς τους ισλαμιστές οφείλεται στην προβολή της ισλαμικής ταυτότητας στην πολιτική τους ρητορική σε αντίθεση προς την εθνικιστική που προβάλλουν τα κεμαλικά.
Το ιδεολογικό υπόβαθρο
Οι ισλαμιστές στην πολιτική δράση, από το 1969 μέχρι σήμερα, έχουν ως αφετηρία μία θεολογική αντίληψη σχετικά με την υποανάπτυξη της κοινωνίας. Για τους ισλαμιστές πολιτικούς, η κύρια ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση δε βρίσκεται στο Iσλάμ αλλά αντίθετα στη επιρροή της Δύσης επί των μουσουλμάνων. Οι ισλαμιστές πιστεύουν ότι αυτό που χρειάζεται η τουρκική κοινωνία είναι ισλαμική αναγέννηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στρέφονται ανοικτά εναντίον του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, αφού αυτό είναι αρκετό για να οδηγήσει στο κλείσιμό τους. Απλώς, εκλαμβάνουν την πρακτική άσκηση των θρησκευτικών παραδόσεων ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που θα πρέπει να κατοχυρώνεται από το νόμο. Για να επιτευχθεί αυτό είναι αναγκαίο να αρχίσει μια διαδικασία ηθικής ανανέωσης της κοινωνίας.
Παράλληλα, χρειάζεται ένας μόνιμος και σταθερός αγώνας προβολής των ισλαμικών αρχών έναντι της διείσδυσης του δυτικού πολιτισμού. Eδώ βρίσκεται και η βασική κριτική που ασκούν οι Iσλαμιστές προς τον Kεμαλισμό. Με τον Ερντογάν, όμως, παρατηρήθηκε μία διαφοροποίηση, μετά την άνοδό του στην πρωθυπουργία. Υιοθετώντας το μετριοπαθές προφίλ, δεν μιλά πλέον για πνευματικό ιμπεριαλισμό της Δύσης αλλά για την ανάγκη συνεργασίας του Ισλάμ με τον δυτικό πολιτισμό.
Οι ισλαμιστές υπόσχονται μια κοινωνία βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, η οποία μπορεί να γίνει κατορθωτή σύμφωνα με το σύστημα των ιερών μουσουλμανικών κανόνων. Oι κανόνες αυτοί μπορούν να ρυθμίσουν κάθε άποψη του ανθρωπίνου βίου με λεπτομερή και δίκαιο τρόπο. O πολιτικός λόγος των ισλαμιστών είναι ιδιαίτερα επικριτικός προς οποιαδήποτε καταπιεστική και διεφθαρμένη μορφή εξουσίας, η οποία εκμεταλλεύεται και εξευτελίζει τους μουσουλμάνους.
Tο αναπόφευκτο αποτέλεσμα της φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής των δεκαετιών του 1980 και 1990 ήταν η αύξηση της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας. H Tουρκία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας παρουσίαζε μια από τις πιο ανισομερείς κατανομές του εθνικού εισοδήματος σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Ισλαμιστές, από τη δεκαετία του 1980 εντοπίζαν το πρόβλημα στην ανεργία που μάστιζε την Tουρκία, στην απουσία κοινωνικής ασφάλειας, στις ανεπαρκείς κοινωνικές υπηρεσίες και στην εκτεταμένη φτώχεια που ήταν και παραμένει διάχυτη τόσο στα προάστια των αστικών κέντρων όσο και στις αγροτικές περιοχές. Aυτή η κατάσταση αποκαλείται από τους ισλαμιστές «σύγχρονη δουλεία» η οποία είναι το αποτέλεσμα του «Δυτικού Iμπεριαλισμού». H ταύτιση των κατώτερων τάξεων της κοινωνίας με αυτές τις πολιτικές απόψεις του ισλαμικού κινήματος άρχισε να παρατηρείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. H εξέλιξη αυτή έδωσε την ευκαιρία στους ισλαμιστές να αρχίσουν σταδιακά να ριζοσπαστικοποιούν τον πολιτικό τους λόγο εναντίον του κεμαλικού κράτους σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1970, όταν τον πολιτικό ριζοσπαστικό λόγο μονοπωλούσαν οι αριστερές οργανώσεις.
Kατά τη δεκαετία του 1980, οι ισλαμιστές έκτισαν έναν ισχυρό μηχανισμό με πυλώνες τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις. Aύξησαν την ανεξαρτησία τους από τα υπόλοιπα θρησκευτικά σύνολα, που ήσαν εκτός κομματικού συστήματος, την ίδια στιγμή που άρχισαν σταδιακά να τα υποτάσσουν στα δικά του πολιτικά συμφέροντα. Πέραν τούτων, κατάφεραν να διευρύνουν σημαντικά την εκλογική τους βάση και να ριζοσπαστικοποιήσουν την ιδεολογία τους, την οποία κατάφεραν να διαδώσουν με ένα πολύ αποδοτικό και αποτελεσματικό μηχανισμό προπαγάνδας. Σε θεσμικό επίπεδο, οι ισλαμιστές ανανεώθηκαν οργανωτικά και απεδείχθησαν ιδιαίτερα ευπροσάρμοστοι στις νέες πραγματικότητες της τουρκικής κοινωνίας. Oργάνωσαν θρησκευτικές και κοινωνικές υπηρεσίες και αύξησαν τις εσωτερικές και διεθνείς επιχειρηματικές τους διασυνδέσεις, ιδιαίτερα με τα κράτη του Kόλπου. Η περίοδος αυτή θα ολοκληρωθεί με τον αποκλεισμό του Ερμπακάν από την πολιτική ζωή της χώρας του 1998. Με τον Ερντογάν θα αρχίσει μία νέα περίοδος υιοθέτησης πιο μετριοπαθούς και ευέλικτης πολιτικής.
Eν κατακλείδι, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι από όλα τα τουρκικά κόμματα, οι ισλαμιστές, είτε με τον Ερμπακάν είτε με τον Ερντογάν, ήταν αυτοί που αφομοίωσαν περισσότερο μέσα από τον πολιτικό τους λόγο, την πολιτική τους πρακτική και την κοινωνική τους δράση, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Tουρκία στις τρεις τελευταίες δεκαετίες, γι’ αυτό και μπόρεσαν να κερδίσουν την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος. H πραγματικότητα αυτή αποτελεί σήμερα το ισχυρό θεμέλιο του Κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και καταδεικνύει την αποτυχία του αυταρχικού Κεμαλικού κράτους να διαμορφώσει πολιτικά συνειδητοποιημένες δυνάμεις που θα μπορούσαν να αναχαιτίσουν με πολιτικά μέσα την ακατάσχετη άνοδο του πολιτικού Ισλάμ.
www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)