Αλλαγή πλεύσης στο Αφγανιστάν

Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

Ο επισκέπτης των αμερικανικών βάσεων στο Αφγανιστάν έχει τη δυνατότητα να διαπιστώσει την πρόοδο που έχει συντελεσθεί στη χώρα μέσα από μεγαλειώδεις παρουσιάσεις Power Point. Ομως, δύο μελέτες επέτειναν τις ανησυχίες μου για τη στρατηγική που εφαρμόζεται από τους Αμερικανούς αυτή τη στιγμή. Εάν δεν αναπροσαρμοστεί, δεν πρόκειται να επιτευχθεί ο βασικός στόχος της μεταβίβασης όλων των ευθυνών και αρμοδιοτήτων στην αφγανική κυβέρνηση, αρχής γενομένης τον επόμενο Ιούλιο.

Οι μελέτες αυτές είναι σημαντικές, επειδή άπτονται ενός ζητήματος καίριας σημασίας, δηλαδή την έγκαιρη προετοιμασία και βελτίωση των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας και των κυβερνητικών θεσμικών οργάνων, ώστε να είναι δυνατή η σταδιακή μεταβίβαση. Διαβάζοντας τις μελέτες, ξύνω το κεφάλι μου και αναρωτιέμαι μήπως η σωστή απάντηση για το φιλόδοξο χρονοδιάγραμμά μας στο Αφγανιστάν είναι η λέξη «ανέφικτο».

Εάν όντως έτσι είναι -εάν δηλαδή υφίστανται θεμελιώδεις αδυναμίες στα σχέδια διακυβέρνησης και εκπαίδευσης- τότε ο πρόεδρος Ομπάμα και οι διοικητές του πρέπει να κάνουν τις απαιτούμενες αναπροσαρμογές, προτού να είναι αργά.

Ας αρχίσουμε από τη διακυβέρνηση. Ηταν τουλάχιστον ενοχλητικό να παρακολουθεί κανείς τον πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι στην Καμπούλ να διαψεύδει εν ψυχρώ κατηγορίες περί διαφθοράς την ίδια ημέρα που έντρομοι καταθέτες εγκατέλειψαν τρέχοντας την Τράπεζα της Καμπούλ, όταν ακούστηκε ότι επίκειται η κατάρρευσή της λόγω επισφαλών δανείων. «Οι επικριτές μου είναι ληστές» είπε αγανακτισμένος ο Καρζάι, που παραλλήλισε τη σύλληψη ενός διεφθαρμένου αξιωματούχου του προεδρικού μεγάρου με «σοβιετική» τακτική.

Ούτε καν οι πρόεδροι Νγκο Ντιμ Ντιέμ και Νγκουγιέν Βαν Θιέου του Νοτίου Βιετνάμ δεν ήταν τόσο εύθικτοι στην κριτική. Αυτή είναι όμως η ισχύς της αδυναμίας. Το Αφγανιστάν είναι τόσο επισφαλές, που ο Καρζάι προφανώς υποθέτει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση από τον ίδιο.

Από μελέτη που εκπονήθηκε με συμμετοχή στρατιωτικών, προκύπτει ότι η συμμαχία μας με την κυβέρνηση Καρζάι υπονομεύει τις προσπάθειες για τη σταθεροποίηση των επαρχιών του Κανταχάρ και του Χελμάντ, τα δύο βασικά πεδία των μαχών. Η μελέτη συνοψίζει σφυγμομετρήσεις και ερωτηματολόγια που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο σε δείγμα 552 ανδρών στις δύο επαρχίες από το Διεθνές Συμβούλιο Ασφαλείας και Ανάπτυξης και από την πρόεδρό του Νορίν Μακ Ντόναλντ.

Οι αριθμοί, αν και όχι αυστηρά επιστημονικοί, συνθέτουν ένα κατάλογο κακών ειδήσεων. Το 70% των ερωτηθέντων είπαν ότι οι αξιωματούχοι της αφγανικής κυβέρνησης στην περιοχή τους κερδίζουν χρήματα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Το 64% είπε ότι οι αξιωματούχοι αυτοί έχουν διασυνδέσεις με την εξέγερση. Το 74% δυσκολεύεται να θρέψει την οικογένειά του.

Τελικώς, η συμμαχία υπό την αμερικανική ηγεσία προσπαθεί να διευθετήσει τα προβλήματα κακοδιαχείρισης και κακής διακυβέρνησης; Οχι, σύμφωνα με τους κατοίκους του Χελμάντ και του Κανταχάρ. Το 68% είπε ότι οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ δεν προστατεύουν τους εγχώριους πληθυσμούς. Το 70% είπε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή τους είναι επιζήμιες για τον αφγανικό λαό. Στη Μάρτζα, όπου οι ΗΠΑ διεξήγαγαν την πολυδιαφημισμένη εκστρατεία τους τον Φεβρουάριο, το 99% είπε ότι τέτοιες στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι επιβλαβείς.

Συμπέρασμα: Οσο πιο σκληρά πολεμά ο αμερικανικός στρατός για να εδραιώσει την κυβέρνηση Καρζάι στις περιοχές αυτές του Νότου, τόσο πιο αντιπαθής φαίνεται να γίνεται στον πληθυσμό. Το πρόβλημα πρέπει να διευθετηθεί με κάποιο τρόπο. (Ρώτησα τον Ντέιβιντ Πετρέους, τον Αμερικανό διοικητή, για τη μελέτη αυτή. Μου είπε ότι την είχε υπόψη, αλλά επισήμανε τον μικρό αριθμό του δείγματος των σφυγμομετρήσεων.)

Μια άλλη μελέτη φωτίζει το άλλο αδύνατο σημείο της αμερικανικής στρατηγικής, δηλαδή το σχέδιο για τη συγκρότηση αφγανικού εθνικού στρατού και αστυνομίας 306.000 ανδρών.

Οπως μου επισήμανε ο αντιστράτηγος Γουίλιαμ Κάλντγουελ, που ανέλαβε πρόσφατα την εκπαίδευση στην Καμπούλ, τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ οι διοικητές μελετούσαν τη στρατηγική για την εκπαίδευση, ο αφγανικός στρατός συρρικνωνόταν από τις λιποταξίες. Ο Κάλντγουελ αύξησε τους μισθούς κυρίως στη διάσημη για τη διαφθορά αστυνομία, ώστε να κερδίζουν σχεδόν όσα οι μαχητές των Ταλιμπάν. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι διαρροές σταμάτησαν κυρίως στις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας και από 100% τον περασμένο Δεκέμβριο μειώθηκαν στο 25% τον Μάρτιο. Ομως, τον Ιούλιο αυξήθηκαν πάλι στο 50%.

Η φθορά επέρχεται τόσο γρήγορα, επειδή οι διεξαγόμενες επιχειρήσεις είναι σκληρές και συνεχείς. Πρόκειται για φαύλο κύκλο. Η αστυνομία πολεμά μακριά από την έδρα της. Συνήθως οι άνδρες χάνουν το ηθικό τους και εγκαταλείπουν. Στρατολογούνται νέοι για να καλύψουν τα κενά και να πάρουν μέρος σε μακρινές αποστολές, που αποθαρρύνονται και αυτοί και φεύγουν, και πάει λέγοντας.

Μια αναθεώρηση της στρατηγικής στο Αφγανιστάν έχει προγραμματισθεί τον Δεκέμβριο. Ο Λευκός Οίκος προτιμά κάποιες βελτιώσεις, αλλά όχι αλλαγή πλεύσης. Καλώς, υπό την προϋπόθεση ότι στο τέλος θα έχουν σαφή εικόνα για το πού βαδίζουν.

«Το δύσκολο δεν είναι και ανέφικτο» συνηθίζει να λέει ο Πετρέους. Ομως και η στρατηγική δεν είναι ογκόλιθος αμετακίνητος. Πρέπει να προσαρμόζεται στις συνθήκες. Διαβάστε περισσότερα...

Συμφωνία με έπαθλο ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος

Η Παλαιστινιακή Αρχή καλείται να αποδεχθεί τις προτάσεις που έχουν φέρει οι Ισραηλινοί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Του Charles A. Kupchan* - The New York Times

Εδώ και έξι δεκαετίες Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο βίας, ο οποίος ανά τακτά διαστήματα ενισχύεται από τις ατελέσφορές τους προσπάθειες για ειρήνη. Δεδομένου ότι ο κατάλογος των αποτυχημένων μεταξύ τους διαπραγματεύσεων είναι μακρύς, μόνο μια τολμηρή κίνηση μπορεί να διασφαλίσει την πρόοδο στη διαμεσολαβητική προσπάθεια που βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Ισραηλινοί κρατούν όλα τα καλά χαρτιά στα χέρια τους -τη γη, τα όπλα, τον πλούτο και το πόσιμο νερό- και άρα οι Παλαιστίνιοι είναι εκείνοι που καλούνται να κάνουν την τολμηρή αυτή κίνηση, παίρνοντας ό, τι μπορούν και όχι ό, τι θέλουν.

Η Παλαιστινιακή Αρχή πρέπει, λοιπόν, να λύσει τον γόρδιο δεσμό, διακηρύσσοντας δημόσια ότι είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί τις βασικές αρχές της συμφωνίας που διαδοχικές κυβερνήσεις των Ισραηλινών έχουν φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Προς όφελος της επίτευξης του μεγαλύτερού τους στόχου -της ίδρυσης ανεξάρτητου κράτους- οι Παλαιστίνιοι είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν την ανταλλαγή των μεγάλων εβραϊκών εποικισμών της Δυτικής Οχθης με ισραηλινά εδάφη, να παραιτηθούν από το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων του 1948, να συμβιβαστούν με χρηματικές αποζημιώσεις και να συμφωνήσουν στην αποστρατιωτικοποίησή τους.

Είναι, βέβαια, ξεκάθαρο ότι ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς και ο πρωθυπουργός Σαλάμ Φαγιάντ δεν απολαύουν της απόλυτης στήριξης των ψηφοφόρων και ενδεχόμενες παραχωρήσεις προς την πλευρά των Ισραηλινών θα προκαλέσουν αντιδράσεις. Εντούτοις, η πολιτική αδυναμία μπορεί να μετουσιωθεί σε ισχύ: ο ηγέτης νομιμοποιείται στην εξουσία από αυτά που μπορεί να προσφέρει και όχι από το ποιος είναι. Οι ρυθμοί της οικονομικής ανάπτυξης στη Δυτική Οχθη άγγιξαν πέρυσι το 7%, εμπορικά κέντρα και κινηματογράφοι ξεφύτρωσαν στα αστικά της κέντρα, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας αντιμετωπίζονται πλέον με σεβασμό και όχι με φόβο από τους πολίτες. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι κ. Αμπάς και Φαγιάντ χαίρουν αρκετής εμπιστοσύνης προκειμένου να υπογράψουν μια συμφωνία με έπαθλο ένα ανεξάρτητο κράτος.

Παράλληλα, ωστόσο, μια τολμηρή κίνηση θα φέρει σε δύσκολη θέση την ισραηλινή κυβέρνηση. Τα ακροδεξιά κόμματα που συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, θα άρουν τη στήριξή τους προς τον τελευταίο αν αντιληφθούν ότι επίκειται η οποιαδήποτε συμφωνία με τους Παλαιστινίους. Καθώς όμως το 70% των Ισραηλινών τάσσεται υπέρ της λύσης της ίδρυσης δύο κρατών, ο κ. Νετανιάχου θα υποχρεωθεί να σχηματίσει νέα κυβέρνηση σε συνεργασία με το κεντρώο Καντίμα της Τζίπι Λίβνι και τους Εργατικούς του Εχούντ Μπάρακ. Η διαπραγμάτευση με μια πιο μετριοπαθή ισραηλινή κυβέρνηση εγγυάται καλύτερα αποτελέσματα για την Παλαιστινιακή Αρχή.

Τέλος, και ενώ η διαλλακτικότητα των Παλαιστινίων θα επιτρέψει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να ασκήσει ακόμα μεγαλύτερη πίεση στην ισραηλινή ηγεσία, μια τολμηρή κίνηση από πλευράς των κ. Αμπάς και Φαγιάντ θα βγάλει, ουσιαστικά, εκτός παιχνιδιού τη Χαμάς. Οι κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας θα πιέσουν την ισλαμική οργάνωση να συμβιβαστεί προκειμένου να ενταχθούν και εκείνοι στο νέο κράτος.

Για να αποφευχθεί ένας ακόμα κύκλος διαπραγματεύσεων που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο, η Παλαιστινιακή Αρχή πρέπει να αποδεχθεί άμεσα τις βασικές προϋποθέσεις των Ισραηλινών για την τελική συμφωνία. Οι Ισραηλινοί, δε, καλούνται να αποδεχθούν άμεσα την προσφορά των Παλαιστινίων.

*Ο κ. Charles A. Kupchan είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Τζορτζτάουν και μέλος του Συμβουλίου για τις Διεθνείς Σχέσεις.

http://news.kathimerini.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Η Κίνα διακόπτει τις επαφές της με την Ιαπωνία

Επειδή ιαπωνικό δικαστήριο παρέτεινε την κράτηση καπετάνιου ενός κινέζικου ψαροκάικου.

Η κινεζική κυβέρνηση αποφάσισε να διακόψει τις επαφές της με την ιαπωνική κυβέρνηση, σε ανώτατο επίπεδο, επειδή δικαστήριο της Ιαπωνίας παρέτεινε την κράτηση του καπετάνιου ενός κινέζικου ψαροκάικου.

Η ενέργεια της Ιαπωνίας «ζημίωσε σοβαρά τις διμερείς σινοϊαπωνικές ανταλλαγές», μετέδωσε η κρατική κινεζική τηλεόραση, με βάση την ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η Κίνα διακόπτει τις επαφές σε υπουργικό επίπεδο, σταματά τις συνομιλίες για την αύξηση των αεροπορικών δρομολογιών μεταξύ των δύο χωρών και αναβάλλει μια συνάντηση με Ιάπωνες αξιωματούχους με θέμα τον άνθρακα.

Λίγο νωρίτερα, ιαπωνικό δικαστήριο είχε παρατείνει μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου την κράτηση του Κινέζου καπετάνιου το ψαροκάικο του οποίου συγκρούστηκε με δύο σκάφη της ιαπωνικής ακτοφυλακής κοντά σε διεκδικούμενες και από τις δύο χώρες βραχονησίδες, στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας. Οι ιαπωνικές αρχές κατηγορούν τον καπετάνιου ότι εμβόλισε σκόπιμα ένα από τα σκάφη τους.

«Η Κίνα ζητά την άμεση απελευθέρωση του καπετάνιου χωρίς προϋποθέσεις», ήταν η πρώτη αντίδραση του Μα Ζαοξού, εκπροσώπου του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, όταν έγινε γνωστή η απόφαση. «Εάν η Ιαπωνία επιμένει να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, η κινεζική πλευρά θα λάβει αντίμετρα και όλες τις συνέπειες θα τις υποστεί η ιαπωνική πλευρά», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος σε ανακοίνωση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου.

Είναι η δεύτερη φορά, μετά τις 10 Σεπτεμβρίου, που δικαστήριο παρατείνει την κράτηση του Κινέζου καπετάνιου Τζαν Τσισιόνγκ. Οι εισαγγελικές αρχές μπορούν να τον κρατήσουν συνολικά για 20 ημέρες μέχρι να αποφασίσουν εάν θα κινηθούν δικαστικά εναντίον του. Η Κίνα έχει κατ' επανάληψη ζητήσει την απελευθέρωση του Τσισιόνγκ και το Σάββατο οργανώθηκαν πολλές διαδηλώσεις σε διάφορες κινεζικές πόλεις ενώ είναι έντονη η αστυνομική παρουσία και έξω από την ιαπωνική πρεσβεία στο Πεκίνο, μολονότι δεν υπήρξε καμία ένδειξη για ενδεχόμενη κινητοποίηση ή διαμαρτυρία.

Η διαμάχη για τα ακατοίκητα νησάκια -που αποκαλούνται Ντιαογιού στα κινεζικά και Σενκάκου στα ιαπωνικά- αφορά στην ουσία την κατοχή και την ιδιοκτησία μιας περιοχής που πιθανολογείται ότι είναι πολύ πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Νωρίτερα σήμερα η οικονομική εφημερίδα Νικέι είχε αναφέρει ότι η Ιαπωνία ενδέχεται να ξεκινήσει γεώτηρησ κοντά σε ένα κοίτασμα φυσικού αερίου στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας, εάν η Κίνα κάνει και αυτή το ίδιο στο κοίτασμα Τσουνξιάο. Μάλιστα το Τόκιο μελετά το ενδεχόμενο να προσφύγει για το θέμα στο διεθνές ναυτικό δικαστήριο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Λίμπερμαν: Ζητά ανταλλαγή εδαφών, πληθυσμών για το Παλαιστινιακό

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, υποστήριξε σήμερα ότι οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους θα έπρεπε να βασίζονται στην «ανταλλαγή εδαφών και πληθυσμών», αναφερόμενος στους Άραβες Ισραηλινούς.

«Οι διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους δεν πρέπει να έχουν ως βάση την αρχή της γης με αντάλλαγμα την ειρήνη αλλά την ανταλλαγή εδαφών και πληθυσμών», είπε ο Λίμπερμαν μιλώντας στο στρατιωτικό ραδιόφωνο της χώρας.

«Η άρνηση της Παλαιστινιακής Αρχής να αναγνωρίσει το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού θα πρέπει να μας οδηγήσει να θέσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το ζήτημα των Αράβων Ισραηλινών, δεν γίνεται να αποφύγουμε αυτό το θέμα», πρόσθεσε.


«Είναι σαν κάποιος να πουλήσει το διαμέρισμά του απαιτώντας να παραμείνει σ' αυτό η πεθερά του, είναι αδύνατο και απαράδεκτο», κατέληξε.

Ο Λίμπερμαν, που είναι ηγέτης του υπερεθνικιστικού κόμματος Ισραήλ Μπεϊτένου, επιδιώκει τον «χωρισμό» των εβραίων από τους Άραβες και την εξέλιξη του Ισραήλ σε «εθνικά ομογενούς» κράτους. Υποστηρίζει μάλιστα ότι οι Άραβες Ισραηλινοί, που αποτελούν το 20% του πληθυσμού του Ισραήλ και κατάγονται από Παλαιστίνιους οι οποίοι δεν έφυγαν όταν ιδρύθηκε το Ισραήλ, το 1948, αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια του κράτους.

Οι θέσεις του Λίμπερμαν πάντως δεν αντιπροσωπεύουν την επίσημη θέση της ισραηλινής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διαβάστε περισσότερα...

Φεύγουν οι Αμερικανοί, μένει ο φόβος για πραξικόπημα

Του Antony Shadid
The New York Times

Η πολιτική ελίτ του Ιράκ που επανεμφανίσθηκε στην εξουσία μετά την αμερικανική εισβολή και στην οποία εναποτέθηκε το μέλλον της χώρας, έχει ήδη εισέλθει στη διαδικασία μιας καταδικαστικής αυτοκριτικής.

Πρόκειται για έναν μάλλον ζοφερό οιωνό σε μια χώρα όπου ο φόβος νέων αιματηρών συγκρούσεων, ακόμα και ενός πραξικοπήματος κυριαρχεί εν μέσω τις αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων. «Θα πρέπει να ντρεπόμαστε για τον τρόπο που ηγηθήκαμε αυτά τα χρόνια» δήλωσε ο αντιπρόεδρος Αντελαμπντούλ Μαχντί, πρώην εξόριστος και νυν εξέχουσα προσωπικότητα της ιρακινής πολιτικής.


Απρόβλεπτες συνέπειες
Το συμπέρασμα του κ. Μαχντί έχουν υιοθετήσει ουκ ολίγα μέλη της κοινότητας των Ιρακινών εξορίστων που επέστρεψαν για να κυβερνήσουν τη χώρα μετά την αποκαθήλωση του Σαντάμ Χουσεΐν και αντανακλά τη διάχυτη ανησυχία ενός έθνους το οποίο, πέντε μήνες μετά τις εκλογές, παραμένει δίχως κυβέρνηση.
Ουδείς, βέβαια, είναι σε θέση να προβλέψει τις συνέπειες της κατάστασης που διαμορφώνεται. Επισήμως, οι Αμερικανοί ήλπιζαν σε μια συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, αλλά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων κατέρρευσαν την περασμένη εβδομάδα. Σήμερα, ακόμα και αυτοί ανησυχούν για το μέλλον.

Σε πολλούς Ιρακινούς, ιδιαίτερα για εκείνους που βίωσαν κάποιο από τα τέσσερα πραξικοπήματα που ακολούθησαν την πτώση της μοναρχίας το 1958, το κλίμα της διάχυτης κοινωνικής αγανάκτησης ξυπνάει αναμνήσεις από τον συνδυασμό συνθηκών που είχαν οδηγήσει στην κατάλυση του πολιτεύματος. Δεν θα είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που εμφανίζεται στη Μέση Ανατολή ο επικίνδυνος συνδυασμός ενός απρόβλεπτου και συνάμα διαιρεμένου στρατεύματος με ένα αγανακτισμένο εκλογικό Σώμα και μια απομονωμένη πολιτική τάξη. Αρκετοί Ιρακινοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι στο τέλος θα προκύψει μια αδύναμη κυβέρνηση, προϊόν επίπονων συμβιβασμών, η οποία δεν θα φέρει εις πέρας το έργο της ανοικοδόμησης του κράτους.

Αποτυχία;
Είναι, εν τέλει, η διαγραφόμενη αποτυχία των πολιτικών προσώπων τα οποία στηρίχθηκαν από την Ουάσιγκτον η δυσβάσταχτη κληρονομιά που αφήνουν οι ΗΠΑ στο Ιράκ;

Είναι γεγονός ότι το Ιράκ πληρώνει το τίμημα αποφάσεων που λήφθηκαν τις πρώτες μέρες μετά την εισβολή, όταν η σκοπιμότητα θριάμβευε επί της προνοητικότητας. Οι δημόσιες συζητήσεις αναφορικά με τις αποφάσεις που είχαν τότε λάβει οι ΗΠΑ εξακολουθούν να μαίνονται μέχρι σήμερα: η διάλυση του ιρακινού στρατού, οι διώξεις σε βάρος των μελών του Μπάαθ και η επιλογή της κατοχής της χώρας αντί του άμεσου σχηματισμού μεταβατικής κυβέρνησης.

Η νέα πολιτική ελίτ του Ιράκ συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται ακόμα στην αντιπολίτευση, αδυνατώντας να ξεπεράσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε τα χρόνια της εξορίας.

Ο Ιρακινός πολιτικός εξακολουθεί να πράττει με γνώμονα την προσωπική του επιβίωση και όχι με στόχο την οικοδόμηση ενός ισχυρού κράτους. Άπαντες στο Ιράκ φοβούνται πλέον τον αστάθμητο παράγοντα. Τον άνθρωπο που θα εκμεταλλευτεί την κατάσταση προς ίδιον όφελος.

Διαβάστε περισσότερα...

Το περιουσιακό των μειονοτήτων στην Τουρκία

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.)


Στις 20 Φεβρουαρίου 2008, η Τουρκική εθνοσυνέλευση, έπειτα από μακρά συζήτηση ψήφισε το νόμο 5555, γνωστό ως Νόμο περί των Μειονοτικών Ιδρυμάτων (Βακουφίων). Ο εν λόγω νόμος ψηφίστηκε και παλαιότερα αλλά ανεπέμφθη από τον τέως πρόεδρο Αχμέτ Σεζέρ. Η έντονη αντίδραση των δύο αντιπολιτευομένων κομμάτων (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα και Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) είχε τότε οδηγήσει σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Στην ουσία, αντέδρασαν γιατί ζητούσαν να παρεμποδιστεί η αναγνώριση οποιουδήποτε περιουσιακού δικαιώματος στα μειονοτικά ιδρύματα. Το πάγιο, όμως, αίτημα των μειονοτικών ιδρυμάτων στην Τουρκία, στο πλαίσιο εναρμόνισης της χώρας με το κοινοτικό κεκτημένο, είναι η επιστροφή των ακινήτων περιουσιακών τους στοιχείων, τα οποία στο παρελθόν κατεσχέθησαν από το τουρκικό κράτος.

Σήμερα, 161 μειονοτικά ιδρύματα στην Τουρκία (η πλειοψηφία ελληνικά, 75 στον αριθμό), υπέβαλαν αιτήσεις για την επιστροφή 2.252 ακινήτων που, κατά το παρελθόν, μεταβιβάσθηκαν σε τούρκους ιδιώτες ή περιήλθαν στην κυριότητα του τουρκικού δημοσίου. Το ζήτημα αυτό ήρθε στην επιφάνεια στα μέσα του 2002, όταν στα πλαίσια εκπλήρωσης των κριτηρίων της ΕΕ αναφορικά με το σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων, οι τουρκικές κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν να επιτρέψουν στα μειονοτικά ιδρύματα να πάρουν τίτλους ιδιοκτησίας για την ακίνητη περιουσία τους, παρέχοντας σε αυτά το δικαίωμα να την διαχειριστούν, όπως ακριβώς προβλέπει και η συνθήκη της Λωζάννης.


Το πρόβλημα με τους τίτλους ιδιοκτησίας των μειονοτικών ιδρυμάτων, όπως προέκυψε σήμερα, πάει πολύ πίσω χρονικώς. Συγκεκριμένα, το 1936 η τότε τουρκική κυβέρνηση του Κεμάλ Ατατούρκ ζήτησε από τις ενορίες και τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αναλυτικές δηλώσεις με τα ακίνητα που κατείχαν. Η Διεύθυνση Μειονοτικών Ιδρυμάτων θεώρησε ως τελικές και αμετάκλητες τις δηλώσεις αυτές και δεκαετίες αργότερα, με αυθαίρετες αποφάσεις, αφαίρεσε από τα ιδρύματα την κυριότητα όλων των ακινήτων που είτε από παράλειψη δεν δηλώθησαν, είτε απεκτήθησαν, μέσω δωρεάς, αγοράς και διαθήκης, μετά το 1936.

Οι κατασχεμένες περιουσίες των ελληνικών ιδρυμάτων χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: α) οι περιουσίες που κατεσχέθησαν από το τουρκικό κράτος, β) τα μοναστήρια που υφαρπάχθησαν από τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου, και γ) τα ελληνικά νεκροταφεία, τα οποία υφαρπάχθησαν από τους Δήμους ή κατελήφθησαν παράνομα από ιδιώτες.

Ο νόμος 5555, όπως προηγουμένως και οι δύο εκτελεστικοί κανονισμοί του 2003 και 2004, αν και καλεί τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αιτήσεις για να παραλάβουν τίτλους ιδιοκτησίας για τις ακίνητες περιουσίες τους, στην ουσία αποκλείει ότι δεν εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου του 1936. Επιπλέον, με τον νόμο αυτό, τα ελληνικά ιδρύματα, όπως και άλλα μη-μουσουλμανικά, δεν μπορούν να διεκδικήσουν την επιστροφή των κατασχεμένων περιουσιών (τα καλούμενα τουρκιστί mazbut) που ήδη έγιναν αντικείμενο αρπαγής από το τουρκικό δημόσιο ή μεταβιβάσθηκαν σε τούρκους ιδιώτες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ζητήσουν τίτλους ιδιοκτησίας γι’ αυτά που δεν κατεσχέθησαν.

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά το σύνολο των κατασχεμένων ελληνικών περιουσιών στην Τουρκία, αλλά μόνο ένα μικρό τμήμα. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή τις ιδιωτικές περιουσίες που δημεύθησαν κατά καιρούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς της ελληνικής κοινότητας της Πόλης, περίπου 11.900 τίτλοι ιδιοκτησίας ακινήτων στην Τουρκία ανήκουν σε Έλληνες, ένα μεγάλο μέρος των οποίων ανήκει στους απελαθέντες από το 1964. Πολλά από τα ακίνητα αυτά βρίσκονται σε περιοχές με μεγάλη εμπορική δραστηριότητα και ως εκ τούτου, προσήλκυαν και προσελκύουν μεγάλο ενδιαφέρον από επιτήδειους που συστηματικά συνεργάζονται με το κεμαλικό κατεστημένο. Η εμπορική αξία της ακίνητης κατασχεμένης περιουσίας που ανήκει σε Έλληνες της Πόλης, με τουρκική ιθαγένεια, ξεπερνά το 11 δισ. ευρώ, ενώ το αντίστοιχο ποσό για τις περιουσίες των απελαθέντων προσεγγίζει το 2,5 δις. ευρώ. Μέχρι το 2000, 70% της περιουσίας της ελληνικής μειονότητας περιήλθε στην κατοχή του τουρκικού κράτους. Αυτές οι περιουσίες θεωρούνται οριστικά χαμένες αφού ο νέος νόμος δεν προβλέπει τίποτα γι’ αυτές.

Τελικά ο νόμος 5555 επιβεβαίωσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις επιφυλάξεις πολλών που διέβλεπαν σκοπιμότητα και προσπάθεια εντυπωσιασμού πίσω από τη συζήτηση για τα μειονοτικά ιδρύματα, όπου στο τέλος αντί να αποκαθιστά την αδικία, την νομιμοποιεί και καθιστά τον νόμο αυτό ασυμβίβαστο με το κοινοτικό κεκτημένο.

www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διαβάστε περισσότερα...

H Τουρκία ευφραίνεται – Όχι όμως οι καταπιεσμένοι

Του Victor Sharpe*

Το 1974, ένας στολίσκος απέπλευσε από την Τουρκία. Δεν είχε όμως προορισμό την Γάζα και ούτε μετέφερε γκάγκστερ και «ιερούς μαχητές» οι οποίοι προσποιούνταν τους ακτιβιστές. Ο στολίσκος του ’74 αποτελείτο από πολεμικά σκάφη με προορισμό την Κύπρο, στο πλαίσιο μιας μεγάλης έκτασης εισβολής, και με την χρήση, παράνομα, αμερικανικών όπλων και εξοπλισμού.

Μετά την συντριβή της αντίστασης των Ελληνοκυπρίων στο βόρειο μέρος της νήσου, οι Τουρκικές δυνάμεις άρχισαν το εθνικό ξεκαθάρισμα. Αργότερα η Τουρκία απέστειλε πρόσθετους στολίσκους στο νησί: σκάφη με επιβάτες 150.000 Τούρκους, οι οποίοι εποίκισαν την περιοχή μετά την εκδίωξη και την προσφυγοποίηση 200.000 Ελλήνων.

Η πρωτεύουσα Λευκωσία, παραμένει μέχρι σήμερα μία διαιρεμένη πόλη, με συρματοπλέγματα να σηματοδοτούν το σύνορο. Τα ίδια έζησαν η Ιερουσαλήμ και οι Εβραίοι κάτοικοι της μεταξύ 1948 και 1967, όταν η πόλη βρισκόταν από Ιορδανική κατοχή. Με την διαίρεση της, ο ανατολικός τομέας και η βιβλική και προγονική πατρώα γη της Ιουδαίας και της Σαμάρειας, γνωστή σήμερα ως Λωρίδα της Γάζας, περιήλθαν στην κατοχή των Αράβων.

Το 1948, ο Αραβικός πληθυσμός της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ εκδιώχθηκε από την εξουσιάζουσα από τους Βρετανούς Ιορδανική Αραβική Λεγεώνα. Δεν ήταν παρά το 1967, οπότε το Ισραήλ αμυνόμενο πολέμησε εναντίον της Ιορδανίας, της Αιγύπτου και της Συρίας, όταν οι εκδιωχθέντες κατάφεραν να επανακτήσουν τα σπίτια τους στον ανατολικό τομέα της Ιεράς Πόλης και στον ερειπωμένο Εβραϊκό τομέα. 57 αρχαίες συναγωγές βεβηλώθηκαν από τους Άραβες και οι εβραϊκές ταφόπετρες στο Όρος των Ελαιών αφαιρέθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως τουαλέτες από την Αραβική Λεγεώνα.

Ιερουσαλήμ και Λευκωσία – Κοινά βιώματα
Όπως η Λευκωσία είναι σήμερα μοιρασμένη, έτσι ήταν και η Ιερουσαλήμ πριν από την απελευθέρωση και την επανένωση της. Κύπρος και Ισραήλ είναι θύματα της Τουρκικής επιθετικότητας. Η Τουρκία, με τους Ισλαμικούς παιάνες και την συμμαχία με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, έχει μετατραπεί σε εχθρό του Εβραϊκού κράτους, ενώ έχει σκληρύνει ακόμη περισσότερο την στάση της ως προς την επίτευξη ειρηνικής διευθέτησης με τους Έλληνες στην διαιρεμένη Κύπρο.

Είναι ενδιαφέρον να αναφερθεί ότι όπως η Βρετανία διατήρησε και καταχράστηκε τους όρους της «Παλαιστινιακής Εντολής», εισάγοντας συμφωνία εξπρές για την εγκαθίδρυση εντός των συνόρων της, της Εβραϊκής Εθνικής Γης, έτσι ακριβώς έπραξε και η Τουρκία με την κατοχή της Κύπρου. Η χρήση του όρου Ελληνοκύπριος και Τουρκοκύπριος θεωρείται μία κλασική τακτική του δόγματος «διαίρει και βασίλευε.»

Κατά την κυριαρχία τους, οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέλαβαν τεράστιες εκτάσεις στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, ως επίσης την Ελλάδα και την Κύπρο. Η αυτοκρατορία τους διήρκησε από το 1517 μέχρι το 1917, και σε αυτήν οι μη-Μουσουλμάνοι αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ενώ υπήρξαν θύματα φρικτών εγκλημάτων.

Στο Οθωμανικό κράτος, Χριστιανοί και Εβραίοι δεν δικαιούνταν να καταλαμβάνουν αξιώματα, υπόκειντο σε διακρίσεις και ήταν αναγκασμένοι ως «άπιστοι», να καταβάλλουν στις Μουσουλμανικές αρχές τον «τζίζια», τον απεχθή φόρο υποτελείας.


Κατά τον Μεσαίωνα, Εβραίοι οι οποίοι αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο εκδίωξης ή υποταγής στην Ισπανία και την Πορτογαλία, αναγκάστηκαν να προσηλυτιστούν ώστε να παραμείνουν στην Ιβηρική χερσόνησο. Ωστόσο οι περισσότεροι διατήρησαν μυστικά την Εβραϊκή τους πίστη. Παρομοίως, αρκετοί Έλληνες Χριστιανοί στην Ελλάδα και την Κύπρο προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ, ωστόσο μυστικά αυτοί οι «λινοβάμβακοι» συνέχιζαν να εκκλησιάζονται σε υπόγειες εκκλησίες και να διατηρούν ζωντανό τον ελληνικό πολιτισμό.

Το 1978, οι Τούρκοι πώλησαν την Κύπρο στους Άγγλους για να γεμίσουν τα άδεια τους ταμεία. Εκείνη την περίοδο η Τουρκία παρέπαιε ταχύτατα μετατρεπόμενη σε «ασθενή της Ευρώπης» ενώ στη συνέχεια θα συμμαχούσε με την Γερμανία στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, γεγονός που οδήγησε στην καταστροφή της Οθωμανικής Τουρκικής αυτοκρατορίας και στην απελευθέρωση τεράστιων εδαφών, περιλαμβανομένης το 1917, της Ιερουσαλήμ.

Το 1923, με την Συνθήκη της Λωζάννης, τερματίστηκε η όποια νόμιμη διεκδίκηση εκ μέρους της Τουρκίας στην Κύπρο. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αρκετές Βρετανικές περιοχές άρχισαν να ζητούν την ανεξαρτησία τους. Την απελευθέρωση τους απαίτησαν ως ήταν φυσικό και οι κάτοικοι της Κύπρου. Ωστόσο η Τουρκία αντέδρασε έντονα και ως αποτέλεσμα εκτυλίχθηκε στο νησί μία εκστρατεία βίας και παράνομης κατοχής εδαφών, με την έμπρακτη στήριξη και υποστήριξη της Άγκυρας. Τελικά το 1974, όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη – η Τουρκική εισβολή.

Στην Τουρκία ο στολίσκος
Σε έναν ηθικό κόσμο θα συνιστούσε πραγματική δικαιοσύνη ο κατάπλους στολίσκων στην Τουρκία με επιβάτες πραγματικούς ανθρωπιστές οι οποίοι να απαιτήσουν δημόσια τα ακόλουθα:
- αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου και πλήρη τερματισμό της Τουρκικής στρατιωτικής κατοχής,
- σεβασμό του δικαιώματος των Κούρδων για ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος,
- πλήρη παραδοχή για τα εγκλήματα εναντίον των Αρμενίων.
Επίσης η Τουρκία να συνετιστεί αποδεχόμενη το αναφαίρετο δικαίωμα του Εβραϊκού κράτους να αμύνεται από την Αραβική και Ισλαμική επιθετικότητα που εκπηγάζει από την Γάζα.

Ωστόσο μέχρι και σήμερα, η Τουρκία προωθεί την Ισλαμική της φιλοδοξία να αποκαταστήσει την μισητή Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο, αντί να μετανοήσει για τις θηριωδίες έναντι των μη-Μουσουλμάνων υποτελών της. Ταυτόχρονα εξακολουθεί να αρνείται πεισματικά την όποια αναγνώριση ή ομολογία των εγκλημάτων που διέπραξε στο παρελθόν και στο παρόν εναντίον της ανθρωπότητας.

Και όλα αυτά, ενώ στο μεταξύ η κυβέρνηση Ομπάμα, τα Ηνωμένα Έθνη και ένας βαθιά ανήθικος κόσμος, παραμένουν σιωπηλοί στην είδηση ότι ακόμη ένας στολίσκος από ψέματα και βία προετοιμάζεται να αποπλεύσει από την Τουρκία και το Ιράν σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει έναν θαλάσσιο αγωγό σύγχρονων και ακόμη πιο δολοφονικών πυραύλων για την Χαμάς, που στόχο θα έχουν Ισραηλινούς αμάχους.

*Πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας του δίτομου βιβλίου Politicide
Διαβάστε περισσότερα...

Η Τουρκία αυξάνει τις προκλήσεις στο Αιγαίο

Του Ηλία Νταλούμη

Αλλαγή της τουρκικής συμπεριφοράς επί τα χείρω καταγράφεται στο Αιγαίο την τελευταία περίοδο. Χωρίς να μειωθεί στο ελάχιστο η γνωστή τα τελευταία 25 χρόνια δραστηριότητα της Τουρκικής Αεροπορίας, με τις παραβάσεις στο FIR της Αθήνας και τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, εδώ και αρκετούς μήνες προστέθηκαν οι παρενοχλήσεις μέσω ασυρμάτου.

Τον τελευταίο μήνα έχουν πολλαπλασιαστεί και οι «θαλάσσιες διελεύσεις» τουρκικών πολεμικών πλοίων, που δείχνουν διάθεση κλιμάκωσης από την πλευρά των Τούρκων και τροποποίησης του στρατιωτικού τους δόγματος, με αύξηση της παρουσίας του πολεμικού τους στόλου στο Αιγαίο.

Παράλληλα, το τελευταίο διάστημα, έγιναν και «αναχαιτίσεις» αεροσκαφών μέσα στο FIR της Αθήνας! Η αύξηση του αριθμού των «θαλασσίων διελεύσεων» στο Αιγαίο, δείχνει ξεκάθαρα αλλαγή τακτικής αλλά και στρατηγικής. Το σύνθημα γι’ αυτήν την αλλαγή δόθηκε από τον ίδιο τον αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου στρατηγό Μπασπούγκ, κατά την επίσκεψή του, στα μέσα Φεβρουαρίου, στο ναύσταθμο του Γκολτσούκ. Εκεί, απευθυνόμενος στους αξιωματικούς του Τουρκικού Ναυτικού, ως αξιωματούχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας, είπε: «Στις αυτοκρατορίες η ναυτική δύναμη είναι άκρως σημαντική.


Η σημασία του στόλου

Ο στόλος είχε διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στην επικράτηση και στην υπεροχή της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας, της Αγγλίας και των ΗΠΑ. …Εάν η σημασία αυτής από πάσης απόψεως είναι σήμερα μία, αύριο θα είναι πέντε. Στο Αιγαίο έχουμε ήδη προβλήματα.

Για να μπορέσουμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, έχουμε ανάγκη από ισχυρές ναυτικές δυνάμεις. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι κάποια μέρα δεν θα ξεσπάσει κρίση; Σε πόσες μέρες ξέσπασε η κρίση των Ιμίων; Θα πρέπει να λαμβάνονται πάντοτε υπόψη η στρατηγική και η στρατιωτική διάσταση.

Έχουν μεγάλη σημασία οι εξελίξεις σχετικά με το θέμα των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών. Εάν κάνετε λάθος στα θέματα αυτά, μπορεί να επικριθείτε μετά από 50-60 χρόνια». Στην υλοποίηση αυτής της ιδέας αποβλέπουν τα προγράμματα ναυπήγησης κορβετών, φρεγατών κι αποβατικών, που έχουν ήδη ξεκινήσει.

Οι Τούρκοι προτίθενται να αποκτήσουν και πλοίο αμφιβίων επιχειρήσεων, στο οποίο θα επιβαίνει τάγμα πεζοναυτών με τεθωρακισμένα και οχτώ ελικόπτερα. Τυπικά δηλώνουν ότι το θέλουν για ειρηνευτικές αποστολές. Στην πραγματικότητα όμως για να έχουν ένα σοβαρό επιθετικό όπλο στο Αιγαίο.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο έχουν ξεκινήσει ένα κύκλο από ναυτικές… επιδείξεις ισχύος. Να σημειωθεί ότι στη θάλασσα υπάρχουν τα διεθνή ύδατα, όπου καθένας κινείται ελεύθερα, ενώ για τα χωρικά ισχύει η αρχή της «αβλαβούς διέλευσης».

Σύμφωνα με αυτήν ένα πολεμικό πλοίο μπορεί να περνά μέσα από αυτά χωρίς κανένα πρόβλημα. Αρκεί να έχει υψωμένη τη σημαία του, σταθερή ταχύτητα και πορεία, χωρίς να εκτελεί ελιγμούς και ασκήσεις. Δεν ισχύουν δηλαδή οι κανόνες εναέριας κυκλοφορίας κ.λπ.

Παρενοχλήσεις

Βεβαίως οι Τούρκοι δεν ξέχασαν και τις αεροπορικές παρενοχλήσεις, «αναβαθμίζοντας» τις επιχειρήσεις τους, σηκώνοντας για πρώτη φορά αεροπλάνα για να εκδιώξουν από τον ελληνικό εναέριο χώρο ελληνικά ελικόπτερα τα οποία ανήκουν στη δύναμη της FRONTEX. Σημειώνεται ότι αυτή η τακτική αφορά μόνο στα ελληνικά μέσα, καθώς εκείνα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, παρενοχλούνται μόνο από τα ραντάρ.

Έτσι όταν το πρωί της Παρασκευής 19 Μαρτίου, ελικόπτερο Dauphin του Λιμενικού, εντόπισε μεταξύ Σάμου και Φούρνων πλωτό με 59 λαθρομετανάστες, έστειλαν δύο F-16 που το πλησίασαν σε απόσταση 1 ναυτικού μιλίου. Τα τουρκικά απομακρύνθηκαν μόλις αντιλήφθηκαν ότι πλησίαζαν δύο ελληνικά F-16 που είχαν απογειωθεί από τη Λήμνο στις 07:07.

Η απογείωση είχε γίνει επειδή τα ελληνικά ραντάρ είχαν εντοπίσει τα τουρκικά αεροσκάφη από τις 06:57, όταν είχαν απογειωθεί από το Dalaman. Να σημειωθεί ότι τόσο το Dauphin όσο και το πολωνικό αεροπλάνο M28 της Frontex -που είχε πετάξει νωρίτερα στην ίδια περιοχή- είχαν δεχτεί 11 παρενοχλήσεις το πρώτο και 27 (!) το δεύτερο, από το ραντάρ της Datca. Ευτυχώς δεν πρόλαβαν να κάνουν τίποτα επειδή στην περιοχή έσπευσαν δύο ελληνικά F-16.

Μια σχεδόν ταυτόσημη επανάληψη των γεγονότων είχαμε την Κυριακή 21 Μαρτίου, Στις 08:07 δύο τουρκικά F-16 πλησίασαν σε απόσταση 926 μέτρων και από ύψος 335 μέτρων, το Dauphin που πετούσε στα 194 μέτρα. Όταν δύο Mirage 2000 που είχαν απογειωθεί από τη Σκύρο, πλησίασαν τα τουρκικά στα 1.852 μέτρα, αυτά άφησαν το ελικόπτερο, πήραν ύψος και περνώντας πάνω από το Φαρμακονήσι, στα 2.743 μέτρα, έφυγαν προς την Τουρκία. Το ΥΕΘΑ και τα Επιτελεία είναι σε ετοιμότητα και παρακολουθούν τα γεγονότα με ιδιαίτερη προσοχή.

Έφτασαν μέχρι το Σούνιο οι φρεγάτες

ΣΤΙΣ 27 Φεβρουαρίου η φρεγάτα «Γκαζιαντέπ», απέπλευσε από το ναύσταθμο του Ακσάζ (απέναντι από τη Ρόδο) και πήγε στον Ελλήσποντο, αφού πέρασε από τη Μήλο και ανάμεσα από το Σούνιο και την Κέα.

Στις 2 Μαρτίου η φρεγάτα «Γιαβούζ» από τον Ελλήσποντο πήγε στο Ακσάζ αφού έπλευσε μεταξύ Τήνου - Μυκόνου, κοντά στη Μήλο και τη Σαντορίνη. Στις 14 του μήνα η κορβέτα «Μποτζά-αντά», προκειμένου να πάει από το Ακσάζ στη Σμύρνη, φρόντισε να κάνει μια… παράκαμψη ως τη Μήλο, περνώντας κοντά στη Δία (έξω από το Ηράκλειο) και μεταξύ Σουνίου - Κέας. Στις 18 ήταν η σειρά της κορβέτας «Μπεϊκόζ», που βγήκε από τον Ελλήσποντο και πήγε στη Σμύρνη, φροντίζοντας να περάσει ανάμεσα Σκύρο κι Εύβοια (ανοιχτά της Κύμης).

Τυπικά σε όλες τις περιπτώσεις οι Τούρκοι δεν διέπραξαν καμία παρανομία. Όμως βάζοντας τα πολεμικά τους να κάνουν όλες αυτές τις βόλτες στο Αιγαίο, σαφέστατα παραβιάζουν τους κανόνες καλής γειτονίας.


ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ισλαμική Τουρκία στρέφεται στους Άραβες

Του Αntoine Βasbous*

Από το Κάιρο ως τη Βαγδάτη οι Άραβες δέχονται μια διπλή «επίθεση γοητείας» που οφείλεται στην υποτίμηση του στρατηγικού τους ρόλου• έχουν να επιλέξουν την ευθυγράμμισή τους με την Τεχεράνη ή με τη «νέα Τουρκία».

Πράγματι, η ισλαμική Τουρκία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) έχει σταδιακά αναδιατυπώσει τη στρατηγική της πολιτική χάρη στον υπουργό Εξωτερικών της Αχμέτ Νταβούτογλου. Έχοντας χάσει μέρος του κύρους της από το τέλος του ψυχρού πολέμου και ενοχλημένη από τα εμπόδια που προκύπτουν όσον αφορά την ενσωμάτωσή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία δεσμεύτηκε από το νέο αυτό «δόγμα Νταβούτογλου» να επενδύσει στο αραβικό και ισλαμικό φυσικό της περιβάλλον. Στόχος της είναι ταυτόχρονα να συγκεντρώσει τα γεωπολιτικά της ατού, να αξιοποιήσει τον ρόλο της στο ΝΑΤΟ και κυρίως να χτυπήσει την πόρτα την Ευρωπαϊκής Ένωσης με αναβαθμισμένο κύρος.

Νέα διπλωματία
Έτσι, η Άγκυρα εγκαινίασε μια νέα διπλωματία ανοίγματος προς τους άραβες, κούρδους και ιρανούς γείτονές της γυρίζοντας σταδιακά την πλάτη στον πρώην εταίρο της, το Ισραήλ. Εφεξής η βίζα καταργείται ανάμεσα στην Τουρκία και πολλές αραβικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας. Έχει ξεκινήσει επίσης μια απόπειρα συμφιλίωσης με τους Κούρδους, στο πλαίσιο της οποίας μάλιστα ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησε διήμερη επίσκεψη στην Αρμπίλ, την ιρακινή πρωτεύουσα του Κουρδιστάν. Τέλος, η Τουρκία προωθεί, μαζί με τη Βραζιλία, τη συμφωνία ανταλλαγής εμπλουτισμένου ουρανίου με το Ιράν, προσφέροντας έτσι στην Τεχεράνη αποδείξεις για την καλή της πίστη έναντι της διεθνούς κοινότητας.

Με αυτές τις πρωτοβουλίες η Άγκυρα αγγίζει το κεντρικό ζήτημα που συγκινεί Άραβες και μουσουλμάνους: αυτό της Παλαιστίνης, το οποίο επιβεβαιώνει την ταπεινωτική τους αδυναμία να προβάλουν τις διεκδικήσεις τους στο Ισραήλ εδώ και 62 χρόνια. Το παιχνίδι της Αγκύρας είναι πολύ εκλεπτυσμένο, υποστηρίζοντας το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν προσπαθεί να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των Αράβων, που δεν ξέρουν πλέον σε ποιον θεό να πιστέψουν. Την πρωτοκαθεδρία αυτή διεκδικούν δύο μεγάλες δυνάμεις της περιφέρειας: η σιιτική Τεχεράνη και η σουνιτική Άγκυρα. Και στον βαθμό που το Ιράν έχει καταφέρει να ηγηθεί των αραβικών καθεστώτων με την ιδεολογική «μεταμόρφωσή» του πλάι στη Χεζμπολάχ και τη στρατιωτική της διείσδυση στον Λίβανο, η Τουρκία φαίνεται αποφασισμένη να ηγηθεί της μοίρας των Αράβων περισσότερο μέσω μιας λιγότερο πολεμικής και περισσότερο πολιτικής οδού.

Έτσι, ο τούρκος πρωθυπουργός αντέδρασε έντονα στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα, στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός τον Ιανουάριο του 2009, αφήνοντας έκπληκτο με την τόλμη του τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες που καθόταν δίπλα του. Οι σχέσεις των δύο χωρών χειροτερεύουν συνεχώς σε όλα τα επίπεδα.



Ο στρατός
Οι τούρκοι στρατιωτικοί, που μέρα με τη μέρα χάνουν την επιρροή τους, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έχουν κληθεί μάλιστα να εγκαταλείψουν την πολιτική σκηνή και να επιστρέψουν στους στρατώνες τους. Χάρη στη νομιμοποίηση που τους προσφέρει η λαϊκή ψήφος, οι ισλαμιστές του ΑΚΡ βάζουν σταδιακά νερό στις αξίες τους τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική.

Για τη σουνιτική πλειοψηφία των Αράβων, η Τουρκία συνιστά το μικρότερο κακό. Το ερώτημα για τους Άραβες είναι εάν η Τουρκία θέλει να παίξει το παιχνίδι της για να ξεκολλήσει απλώς τους Άραβες από τον ιρανικό λόγο που τους έχει σαγηνεύσει ή αν προσπαθεί να δηλώσει και αυτή συμμετοχή στη «δημοπρασία», γεγονός που κεντρίζει το ενδιαφέρον της πολιτικής βάσης του ΑΚΡ, την ώρα που οι εκλογές στην Τουρκία πλησιάζουν.

Στη μονομαχία αυτή, που δεν έχει εξασθενίσει σχεδόν καθόλου, η χώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των χαμένων είναι η Αίγυπτος του Μουμπάρακ. Έχοντας φθαρεί από μια βασιλεία που δεν λέει να πάρει τέλος και έχοντας δεχτεί προκλήσεις στα σύνορα της Γάζας, και επιπλέον προκλήσεις από την Τουρκία, η οποία έστειλε αποστολές με μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων για να σπάσουν τον ισραηλινό αποκλεισμό της Γάζας, η μόνη επιλογή του Καΐρου ήταν να ανοίξει το συνοριακό πέρασμα της Ράφας στη Λωρίδα της Γάζας!

Σήμερα, οι λαοί έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην πολεμοχαρή προσφορά των Ιρανών και την πιο πολιτική προσφορά των Τούρκων. Το ζήτημα είναι να ξέρουν ποια θα είναι η συνέχεια της δυναμικής της Τουρκίας του ΑΚΡ που έγινε εμφανής από τον Ιανουάριο του 2009 και ποιος από την Τουρκία ή την Τεχεράνη θα υπογράψει σε βάρος των Αράβων μια «Γιάλτα» με την Ουάσιγκτον για την περιοχή.

Όποια κι αν είναι η εξέλιξη αυτού του ιρανοτουρκικού ανταγωνισμού, αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι ποτέ πριν το Ισραήλ δεν ήταν τόσο απομονωμένο στη διεθνή σκηνή και ποτέ πριν η Χαμάς στη Γάζα δεν ένιωσε τόσο κοντά στην άρση του αποκλεισμού, που «στραγγάλισε» τους διοικητές της. Η Τουρκία θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμη.

Ο κ. Αντουάν Μπασμπού είναι επικεφαλής του Παρατηρητηρίου των Αραβικών Κρατών.


Διαβάστε περισσότερα...

Ινδία – Έχουν οι φτωχοί δικαίωμα στα τρόφιμα;

Του Jim Yardley
The New York Times

Στο μουντό περιφερειακό νοσοκομείο της Τζαμπούα, όπου οι σκύλοι κινούνται νωχελικά στους διαδρόμους ψάχνοντας για φαγητό, τα παιδιά του Ρατάν Μπούρια κουλουριάζονται στον θάλαμο υποσιτισμού, ευρισκόμενα στο χείλος της λιμοκτονίας. Η τετράχρονη κόρη του Νάνι ζυγίζει μόλις 9 κιλά, ενώ ο δίχρονος γιος του Ζοκντίγια μόλις 3,6.

Το δίχτυ κοινωνικής προστασίας της Ινδίας δεν αποδείχθηκε ικανό να αποτρέψει το δράμα του πνιγμένου στα χρέη αναλφάβητου Μπούρια και της οικογένειας του. Κανονικά θα έπρεπε να λαμβάνουν επιδοτημένα τρόφιμα και καύσιμα, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά θα έπρεπε να φοιτούν σε σχολείο και να απολαμβάνουν καθημερινά δωρεάν γεύμα, κάτι που όμως δεν ισχύει. Και δεν πρόκειται για την μοναδική περίπτωση. Στις οκτώ φτωχότερες Ινδικές επαρχίες υπάρχουν 421 εκατομμύρια φτωχοί, πολύ περισσότεροι από ότι στις 26 φτωχότερες χώρες της Αφρικής συνολικά.


Για το Εθνικό Κογκρέσο, το κυβερνών κόμμα της Ινδίας που έχει εναποθέσει το πολιτικό του μέλλον στους φτωχούς, η ανικανότητα του να καταστήσει λειτουργική την κυβέρνηση για ανθρώπους όπως τον κ. Μπούρια, πυροδότησε μία έντονη ιδεολογική συζήτηση σε ένα ζήτημα που μέχρι πρότινος θεωρείτο αδιανόητο – μήπως θα πρέπει η κυβέρνηση να αρχίσει να αποδεσμεύει τους φτωχούς από το ανεπαρκές σύστημα της απευθείας διανομής τροφίμων και να δοκιμάσει κάτι ριζοσπαστικό, όπως την ενίσχυση του συστήματος διανομής κουπονιών ή την καταβολή μετρητών;

Η πρόταση, την οποία προωθεί η πρόεδρος του κόμματος Σόνια Γκάντι θα καθιστά συνταγματικό δικαίωμα την πρόσβαση στα τρόφιμα και θα διευρύνει τις υφιστάμενες πρόνοιες ούτως ώστε κάθε Ινδική οικογένεια να λαμβάνει κάθε μήνα 35 κιλά σπόρων, ζάχαρης και κηροζίνης.

Συνώνυμο της διαφθοράς
Οικονομολόγοι και οπαδοί της ελεύθερης αγοράς συμφωνούν ότι οι φτωχοί χρειάζονται καλύτερα εργαλεία ώστε να εξασφαλίζουν τα ανάλογα οφέλη, ενώ τάσσονται υπέρ της διάλυσης και όχι της επέκτασης του συστήματος. Υποστηρίζουν ότι τα κουπόνια που ισοδυναμούν σε ένα σακί σπόρων θα απαλλάξουν τους φτωχούς από το δυσκίνητο κυβερνητικό εργαλείο και θα τους επιτρέψουν να αγοράζουν ό,τι επιθυμούν, ανεξαρτήτως που βρίσκονται.

Η προσπάθεια της Ινδίας να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των φτωχών θα καθορίσει αν θα μετατραπεί σε παγκόσμια οικονομική δύναμη και περιφερειακό ανταγωνιστή της Κίνας, ή αν θα συνεχίσει να συγκρίνεται με την Αφρική σε σχέση με τους δείκτες της φτώχειας.

Την δεκαετία του ’60, με την λεγόμενη Πράσινη Επανάσταση που χαρακτηρίστηκε από την διάθεση σπόρων και λιπασμάτων και την επέκταση του συστήματος άρδευσης, η Ινδία αντιμετώπισε επιτυχώς τις ελλείψεις σε τρόφιμα και αναδείχθηκε σε μία από τις πλέον αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ωστόσο οι δείκτες της φτώχειας και της πείνας παραμένουν ζοφεροί με το 42% των παιδιών κάτω των 5 ετών να είναι λιποβαρή.

Το σύστημα διανομής τροφίμων που εφαρμόζεται για περισσότερα από 50 χρόνια είναι συνώνυμο της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας, αφού το 70% του ετήσιου προϋπολογισμού των 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων σπαταλιέται, υποκλέπτεται ή απορροφάται από τα γραφειοκρατικά και τα μεταφορικά κόστη.

Οι δυνάστες των φτωχών
Από τον θάλαμο του νοσοκομείου, ο κ. Μπούρια τόνισε ότι τρεις φορές αποτάθηκε για την έκδοση κουπονιών χωρίς ωστόσο ανταπόκριση. Γεωργός στο επάγγελμα περιήλθε σε βαθιά οικονομική κρίση όταν υποθήκευσε την γη του για να εξασφαλίσει δάνειο 150.000 ρουπίων, 3.200 δολαρίων. Όπως και άλλοι στην επαρχία του ο κ. Μπούρια είναι ένας Μπιλ, μέλος μειονότητας που απαιτεί από τον γαμπρό να καταβάλει το λεγόμενο «νυφικό τίμημα.» Το μεγαλύτερο μέρος του δανείου δαπανήθηκε για τον γάμο του αδελφού του, και ενώ είχε χάσει την γη του ο κ. Μπούρια συνέχισε να διευρύνει την οικογένεια του. Σήμερα έχει έξι παιδιά.

Μετά από αυτή την εξέλιξη, το ζεύγος μετακινήθηκε στην Γκουτζαράτ σε αναζήτηση εργασίας, όπως και πολλοί άλλοι. Ωστόσο η κατάσταση τους επιδεινώθηκε αφού δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα κουπόνια εκτός του τόπου καταγωγής τους. Όταν αποφάσισαν τελικά να επιστρέψουν, κατέληξαν στους θαλάμους υποσιτισμού του περιφερειακού νοσοκομείου.

Οι δανειστές είναι κάτι σύνηθες στην επαρχία της Ινδίας. Παραχωρούν δάνεια με δυσβάσταχτα επιτόκια, εξασφαλίζοντας ως εγγύηση τα κουπόνια. Στη συνέχεια τα χρησιμοποιούν για να αγοράσουν από τα κυβερνητικά Καταστήματα Δίκαιων Τιμών επιχορηγημένους σπόρους στην τιμή των 2 ρουπίων, 4 σεντ το κιλό, τους οποίους μεταπωλούν στην αγορά σε εξαπλάσια τιμή.

Αυτή είναι μία από τις πολλές παρανομίες που χαρακτηρίζουν το σύστημα ενώ συνήθης είναι και η δωροδοκία. Παρόλα αυτά οι προσπάθειες για μεταρρύθμιση βρίσκονται σε εξέλιξη. Αξιωματούχοι στην επαρχία Τσατίσγκαρ κατάφεραν να περιορίσουν την διαφθορά ελέγχοντας ηλεκτρονικά τις αποστολές των σπόρων, ώστε να αποτρέπεται η κλοπή ή η μεταπώληση τους. Αρκετοί που εκφράζονται με επιφύλαξη για τις λύσεις που προσφέρει η αγορά τάσσονται υπέρ της δημιουργίας ενός νέου εθνικού συστήματος ταυτοποίησης, με τον κάθε πολίτη να διαθέτει τον δικό του προσωπικό αριθμό, γεγονός που θα επιτρέψει την πρόσβαση στα οφέλη που θα προκύψουν.

Τέτοιου είδους συζητήσεις ποσώς απασχολούν τους κατοίκους της επαρχίας Τζαμπούα όπου η φτώχεια και η πείνα καλπάζουν. Ο δίχρονος Ζοκντίγια πάσχει από πνευμονία, διάρροια και φυματίωση, ενώ ο πατέρας του κ. Μπούρια δεν διαθέτει πλέον λεφτά ούτε για τρόφιμα ούτε για φάρμακα. Όταν αναγκάστηκε να αναζητήσει εργασία στην Γκουτζαράτ επέστρεψε εσπευσμένα στο χωριό του μετά την επιδείνωση της υγείας των δύο από τα έξι παιδιά του. Συγγενικό του πρόσωπο θυμάται ότι τον είχε αποτρέψει από του να πάει. Ωστόσο ο ίδιος ένοιωθε ότι δεν είχε άλλες επιλογές. «Δεν είχαμε τίποτα να φάμε», είχε αναφέρει με δάκρυα στα μάτια.

Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκία, Ισραήλ και η στιγμή της αλήθειας

Του Raffi K. Hovannisian

Το σημερινό Τουρκικό κράτος είναι ο κομιστής της άρνησης της διάπραξης της γενοκτονίας και της εκδίωξης των Αρμενίων από τα εδάφη τους που συντελέστηκε από τους Οθωμανούς περίπου ένα αιώνα πριν.

Το σημερινό Ισραήλ, το κράτος-φορέας του Σιόα που ιδρύθηκε μία γενιά μετά, έχει εδώ και πάρα πολύ καιρό «αποδεχθεί» την ρεάλ πολιτίκ σε σχέση με την Αρμενική γενοκτονία, που σκανδαλωδώς μειώνει την τεράστια σημασία της απώλειας ζωών και περιουσίας.

Αν και ιστορικά πολύ διαφορετικοί, εντούτοις ο Τούρκος θύτης και ο Εβραίος θύμα, έχουν στην σύγχρονη εποχή ξεπεράσει τις ασυμμετρίες τους και σφυρηλάτησαν μία σχέση στρατηγικής συνεργασίας όπου υπερισχύει το δίκαιο του ισχυρού και όπου το εθνικό συμφέρον, αν και περιορισμένο, παραμένει εν ισχύ. Σήμερα, αυτοί οι δύο μοιάζουν πάρα πολύ.


Ωστόσο η πρακτική του κράτους έχει ευτυχώς εξισορροπηθεί από συνειδητοποιημένους πολίτες, τόσο Τούρκους όσο και Εβραίους, οι οποίοι στο όνομα της σπουδαιότητας του Ολοκαυτώματος που αποδίδεται από το Τουρκικό κράτος, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν κατάματα την ιστορία, να αναλάβουν την ευθύνη και να μεταφέρουν το μήνυμα της παγκοσμιότητας της γενοκτονίας. Μέχρι σήμερα όμως αυτοί οι ενάρετοι Μουσουλμάνοι και Εβραίοι δεν έχουν καταφέρει να αλλάξουν τα δεδομένα.

Η παραπλάνηση της Άγκυρας
Αντίθετα είναι η νέο-Οθωμανική διαφοροποίηση των Ερντογάν και των Νταβούτογλου εκείνη η οποία καθοδηγεί το όραμα τους για μία νέα περιφερειακή ηγεμονία και αυτοκρατορική συμπεριφορά. Μόνο που αυτή την φορά οι αρνητές της γενοκτονίας χρησιμοποιούν κατά κόρον τις έννοιες ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα και τον διεθνή νόμο, σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσουν το βαθύτερο νόημα των πράξεων τους.

Όπως ότι ο αποκλεισμός της Γάζας από το Ισραήλ είναι λανθασμένος και πως το ζήτημα θα πρέπει να επιλυθεί. Ή ότι Παλαιστίνη, όπως το ορεινό Καραμπάχ, έχει κερδίσει το δικαίωμα της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας.

Η ουσία ωστόσο και η ρητορική της πρόκλησης που σχεδιάστηκε έντεχνα στην Άγκυρα με στόχο να οδηγήσει στην ανάληψη δράσης από το Ισραήλ στον στολίσκο που είχε ως προορισμό την Γάζα, φανερώνει τις πραγματικές προθέσεις των Τούρκων ηγετών: (1) να προωθήσουν παραπλανώντας τις δικές τους επιδιώξεις, και αυτό σε βάρος της προώθησης της περιφερειακής ειρήνης, (2) να καλύψουν την εκμετάλλευση των ανθρώπων εκείνων στις τάξεις των οποίων επιδιώκουν να διεισδύσουν επικαλούμενοι την Ισλαμική αλληλεγγύη, και (3) να δικαιολογήσουν τον δικό τους παράνομο αποκλεισμό της Αρμενίας από το 1993 και εντεύθεν.

Οι Τούρκοι ηγέτες αντιπροσωπεύουν σήμερα ένα κράτος που εξαφάνισε από προσώπου γης έναν ολόκληρο πολιτισμό διαπράττοντας την γενοκτονία των Αρμενίων, ως επίσης την γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ποντίων και αργότερα των Κούρδων, και που μέχρι σήμερα δεν έχει βρει το πολιτικό θάρρος ή το ηθικό σθένος να αποδεχθεί, να εξιλεωθεί και να προβεί στις αναγκαίες αποκαταστάσεις. Οι Τούρκοι ηγέτες αντιπροσωπεύουν ένα κράτος το οποίο δεν είναι διατεθειμένο να προωθήσει την λύτρωση και την πραγματική συμφιλίωση, και που έχει μεταφέρει τα εμπάργκο και άλλα εγκλήματα πολέμου στα κατάλοιπα της Αρμενικής δημοκρατίας που σαν από θαύμα έχει διασωθεί από την γενοκτονία.

Οι Τούρκοι ηγέτες αντιπροσωπεύουν ένα κράτος που δημιουργήθηκε από την βίαιη εκδίωξη των Αρμενίων από τις πατρογονικές τους εστίες και που μέχρι σήμερα απαγορεύει διά νόμου οποιαδήποτε αναφορά σε γενοκτονία. Επιπρόσθετα το βαθύ κράτος καταδικάζει σε φόνο ανθρώπους που επιζητούν την ειρήνη και επιδιώκουν κλείσιμο του θέματος μέσω ειλικρινούς διαλόγου, όπως ο Αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ.

Σήμερα, καθώς αυτοί οι «μετριοπαθείς Ισλαμιστές», οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε τύραννους, στρέφονται προς το Ισραήλ για προώθηση των σχεδίων τους, αποφεύγουν να τοποθετηθούν στα κρίσιμα ερωτήματα.

Σε Εβραϊκούς κύκλους και πέραν αυτών, η συλλογική θεώρηση της ιστορίας ανανεώνεται και σταδιακά πραγματώνεται. Οι άνθρωποι αρχίζουν να ομολογούν τις αναμνήσεις τους για τις «επιδόσεις» της γενοκτόνου Τουρκίας. Σε σχέση με την παράθεση παραδειγμάτων και την μετατόπιση από προηγούμενες θέσεις αυτό είναι ευχάριστο. Σε κάθε κακό, υπάρχει και ένα καλό, λέει μια Αρμενική παροιμία.

Κάθαρση, ο υπέρτατος στόχος
Ωστόσο για να κλείσει σε πλήρη συμφιλίωση με την ιστορία αυτός ο γόνιμος διάλογος, το κίνητρο θα πρέπει να είναι συλλογικό, και η πραγμάτωση του να οδηγεί στην κάθαρση.

Η Αρμενική γενοκτονία του περασμένου αιώνα και η ασφάλεια του διασωθέντος κράτους με την πρωτεύουσα του Ερεβάν, δεν θα πρέπει ποτέ να επιτραπεί να μετατραπούν σε έναν πολιτικό αγώνα για επιλεκτική χρήση από τους δύο πρότινος συμμάχους στην προσπάθεια να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους και τις μαύρες σελίδες στην ιστορία τους.

Ο λαός της Τουρκίας θα πρέπει να αναλάβει τα ηνία και να ανατρέψει την πολιτική των ριψοκίνδυνων ηγετών τους των οποίων οι σύγχρονες πολιτικές αποτελούν κληρονομιά των Ταλάατ, Εβρέν και Τζεμάλ, της τριανδρίας των επονομαζόμενων ως Νεότουρκων, οι οποίοι ήταν οι εγκέφαλοι της Αρμενικής γενοκτονίας και της τελικής κατάληψης του Αρμενικού οροπεδίου. Ωστόσο αυτό εναπόκειται στους ίδιους να το πράξουν.

Όσον αφορά τέλος τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη, ακόμη και το Ισραήλ, η ιδιοτελής αυτή σχέση ενδεχομένως να είναι η τελευταία τους ευκαιρία να κατονομάσουν συγκεκριμένα τον θύτη-κράτος, να τον προσαγάγουν ενώπιον της δικαιοσύνης και να διασφαλίσουν την αποκατάσταση και την αποζημίωση των θυμάτων και των απογόνων τους.
Όχι ως χάρη, όχι ως ένα εργαλείο για εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπιμοτήτων, αλλά ως ένα ζήτημα που αφορά την αλήθεια και την αμεροληψία και τίποτα περισσότερο.

Ο Ραφί Κ. Χοβανισιάν ήταν ο πρώτος υπουργός εξωτερικών της Αρμενίας και σήμερα εκπρόσωπος του Κόμματος της Κληρονομιάς στην βουλή της χώρας.

Διαβάστε περισσότερα...

Διάσταση ΕΕ – Γαλλίας στο θέμα των Ρομά

Των Kathrin Bennhold και Stephen Castle
The New York Times

Παρίσι – Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτήρισε «ντροπή» την απόφαση της Γαλλίας να απελάσει τους Ρομά, ενώ απηύθυνε μάλιστα σκληρή προειδοποίηση προς την Γαλλική κυβέρνηση για την λήψη νομικών μέτρων, υποστηρίζοντας ότι παραπλάνησε τους Ευρωπαίους αξιωματούχους και ότι παραβιάζει κατάφωρα τον Ευρωπαϊκό νόμο.

Ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, του οποίου η δημοτικότητα βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλό σημείο, έχει δηλώσει ότι οι καταυλισμοί των Ρομά αποτελούν εστίες εγκλήματος και πορνείας. Στη διάρκεια του Καλοκαιριού η κυβέρνηση του απέλασε περίπου 1.100 Ρομά, γνωστούς και ως Τσιγγάνους, ενέργεια που έτυχε έντονης καταδίκης τόσο από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και από την Σοσιαλιστική αντιπολίτευση.

Έξαλλη η ΕΕ
Κατά το περασμένο σαββατοκυρίακο διέρρευσε οδηγία της Γαλλικής αστυνομίας σε σχέση με την επιχείρηση καταστολής και στην οποία υπάρχει σαφής και ξεκάθαρη αναφορά στους Ρομά, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί από την κυβέρνηση Σαρκοζί.

Η Ευρωπαία επίτροπος για θέματα δικαιοσύνης Βίβιαν Ρέτιγκ τόνισε ότι είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι οι διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στις Βρυξέλλες από Γάλλους υπουργούς ήταν διαμετρικά αντίθετες με τις ίδιες τις ενέργειες του Παρισιού. «Η υπομονή μου εξαντλείται. Αρκετά, μέχρις εδώ» επισήμανε με οργίλο ύφος η κ. Ρέτιγκ σε διάσκεψη τύπου στις Βρυξέλλες. «Κανένα κράτος-μέλος δεν μπορεί να αναμένει ειδική μεταχείριση ότι οι θεμελιώδεις αρχές και οι Ευρωπαϊκοί νόμοι τίθενται σε κίνδυνο» τόνισε. Παρομοίασε μάλιστα την επιχείρηση ως εθνικό ξεκαθάρισμα, προσθέτοντας ότι «πρόκειται για μία κατάσταση την οποία ήλπιζα ότι η Ευρώπη δεν θα ξαναζούσε ποτέ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.»

Δεν υπαναχωρεί το Παρίσι
Τα σχόλια της Ευρωπαίας επιτρόπου δικαιοσύνης συνιστούν κόλαφο για την κυβέρνηση Σαρκοζί και ενδέχεται να οδηγήσουν σε επιδείνωση των σχέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με το Παρίσι. Αν και οι όποιες νομικές διαδικασίες θα είναι χρονοβόρες, εντούτοις το ενδεχόμενο της δημόσιας κατακραυγής φαίνεται ότι εξανάγκασε το Παρίσι να υπαναχωρήσει.

Την Δευτέρα, ο υπουργός Εσωτερικών Μπρίς Χορτεφέ υπέγραψε νέα οδηγία στην οποία δεν υπάρχει καμία αναφορά στους «Ρομά». Η διάκριση μεταξύ εθνικών ομάδων αντιβαίνει όχι μόνο τους Ευρωπαϊκούς νόμους και κανονισμούς αλλά και το ίδιο το Γαλλικό σύνταγμα.

Η Gisti, μία επιφανής Γαλλική οργάνωση που υποστηρίζει τα δικαιώματα των μεταναστών, ανακοίνωσε ότι εξετάζει την άσκηση δίωξης κατά της Γαλλικής κυβέρνησης. Ο πρόεδρος της οργάνωσης Στεφάν Μοζέντρ διερωτήθηκε «τι θα γινόταν αν μία οδηγία έκανε σαφή αναφορά στους Εβραίους ή τους Άραβες.»

Από πλευράς τους Γάλλοι αξιωματούχοι αν και στο παρασκήνιο έδειξαν να τηρούν υποχωρητική στάση, εντούτοις δημοσίως δεν τήρησαν ούτε καν τα προσχήματα.

«Η πραγματικότητα είναι ότι οι Γαλλικές αρχές ενήργησαν υπεύθυνα και με πλήρη σεβασμό του νόμου» δήλωσε ο Ζαν Φρανσουά Κοπέ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κεντροδεξιού κυβερνώντος κόμματος, ενώ από πλευράς του ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μπερνάτ Βαλερό εξέφρασε «έκπληξη» για την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής επιτροπής.

«Δεν πιστεύουμε ότι τέτοιου ύφους ανακοινώσεις μπορούν να οδηγήσουν στην βελτίωση της κατάστασης των Ρομά οι οποίοι βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και των ενεργειών μας» ανέφερε ο κ. Βαλερό.

Μέτρα κατά της Γαλλίας
Στις Βρυξέλλες πάντως η κ. Ρέτιγκ δήλωσε ότι θα εισηγηθεί στην ολομέλεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναγκάσει την Γαλλία να συμμορφωθεί με τον νόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, επειδή η Γαλλία έχει ήδη αλλάξει την οδηγία που είχε αρχικά εκδώσει, η όποια μορφής νομική δράση δεν θα έχει σημαντική επίπτωση στην ακολουθητέα πολιτική.

Ο διπλωματικός χειρισμός του θέματος μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του θεματοφύλακα της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και της Γαλλικής κυβέρνησης υπήρξε μία επίπονη διαδικασία που διήρκησε μάλιστα αρκετές εβδομάδες.

Επαφές δεν έγιναν μόνο μεταξύ της κ. Ρέτιγκ και Γάλλων αξιωματούχων, αλλά και απευθείας μεταξύ του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο με τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και τον πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν.

Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα, ο Γάλλος υπουργός μετανάστευσης Ερίκ Μπεσόν υποσχέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι «η Γαλλία δεν προέβηκε στη λήψη συγκεκριμένων μέτρων ειδικά για τους Ρομά.» Ωστόσο μετά την διαρροή της οδηγίας της αστυνομίας ο κ. Μπεσόν περιορίστηκε να δηλώσει ότι δεν το γνώριζε.

Διαβάστε περισσότερα...

Εγκρίθηκε από τη Γερουσία των ΗΠΑ η συνθήκη START

Η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας ενέκρινε τη νέα συνθήκη αφοπλισμού START μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ.

Η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας ενέκρινε σήμερα τη νέα συνθήκη αφοπλισμού START μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, πρώτο βήμα προς την επικύρωσή της από την Άνω Βουλή στο σύνολό της.

Η επιτροπή με 14 ψήφους υπέρ και 4 κατά ψήφισε υπέρ της νέας συνθήκης, ανοίγοντας το δρόμο για την έγκρισή της από την ολομέλεια της Γερουσίας, η οποία όμως δεν θα συμβεί πριν από την ενδιάμεσες εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τις 2 Νοεμβρίου.


Μόνο τρεις Ρεπουμπλικάνοι μέλη της επιτροπής ψήφισαν υπέρ.

Η νέα Συνθήκη START (ακρωνύμιο στα αγγλικά, της Συνθήκης για τη μείωση των στρατηγικών όπλων) ανάμεσα στις δυο μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου υπογράφηκε στην Πράγα στις 8 Απριλίου από τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και τον Ρώσο ομόλογό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Προβλέπει ένα ανώτατο όριο 1.550 πυρηνικών κεφαλών για κάθε χώρα, μείωση κατά 30% σε σύγκριση με το επίπεδο που είχε καθοριστεί το 2002.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Η Τουρκοϊσραηλινή αντιπαράθεση σε ταινία

Της Sebnem Arsu
The New York Times

Ο Ισραηλινός στρατιώτης και ο Παλαιστίνιος διοικητής της αστυνομίας, αμφότεροι ένστολοι, στέκονται πλάι σε ένα φθαρμένο τοίχο από τούβλα, καλυμμένο με φωτογραφίες του Γιασέρ Αραφάτ. Η μεταξύ τους εχθρότητα είναι περισσότερο από ορατή. «Ήρθαμε για να βρούμε τους τρομοκράτες που κρύβονται εδώ», λέει ο στρατιώτης με περιφρονητικό ύφος. «Εδώ είναι Παλαιστίνη», απαντά ο διοικητής της αστυνομίας. «Δεν έχεις δικαιοδοσία σε αυτή τη γη. Πάρε τους άνδρες σου και χάσου».

«Στοπ», ακούγεται η φωνή του σκηνοθέτη, που σπάει τη σιωπή σε αυτό τον δρόμο των Αδάνων, πόλη στη νότια Τουρκία που τους τελευταίους δύο μήνες έχει μετατραπεί σε κινηματογραφικό στούντιο για το γύρισμα της ταινίας με τίτλο «Κοιλάδα των Λύκων: Παλαιστίνη». Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε με αφορμή την ανεπιτυχή προσπάθεια, τον περασμένο Μάιο, τουρκικού στολίσκου έξι πλοίων να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οκτώ Τούρκοι και ένας Αμερικανός ακτιβιστής σκοτώθηκαν όταν Ισραηλινοί κομάντος επετέθησαν στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», σε διεθνή ύδατα. Το επεισόδιο προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και επέφερε μεγάλη όξυνση στις σχέσεις του Ισραήλ με την άλλοτε σύμμαχό του, Τουρκία. Είχε επίσης ως συνέπεια να χαλαρώσει το Ισραήλ τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας την οποία ελέγχει η ισλαμική οργάνωση Χαμάς.


Η «Κοιλάδα των Λύκων» άρχισε το 2003 ως εβδομαδιαία τηλεοπτική σειρά, της οποίας ο κεντρικός ήρωας είναι ένας Τούρκος πράκτορας, ονόματι Πολάτ Αλεμντάρ, ο οποίος κάθε εβδομάδα αντιμετωπίζει και μία κρίση. Τα ποσοστά τηλεθέασης της σειράς εκτοξεύτηκαν. Ακολούθησε το 2006 η ταινία δράσης με τίτλο «Κοιλάδα των Λύκων: Ιράκ», που αξιοποίησε το ισχυρό αίσθημα οργής των Τούρκων εναντίον των ΗΠΑ για την εισβολή στο Ιράκ.

Τώρα ο σεναριογράφος της νέας ταινίας, ο Μπαχαντίρ Οζντενέρ, ισχυρίζεται ότι η εισπρακτική επιτυχία δεν είναι το κύριο μέλημα των δημιουργών της. «Απευθυνόμαστε στη συνείδηση του κόσμου», λέει ο Οζντενέρ, «το μόνο που θέλουμε, να ελευθερωθεί ο αθώος παλαιστινιακός λαός που ζει σε απάνθρωπες συνθήκες στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου».

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Δυτικοί αντιτάσσονται σε σχέδιο απόφασης της ΙΑΕΑ κατά του Ισραήλ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυτικοί σύμμαχοι τους ζήτησαν σήμερα από τις αραβικές χώρες μέλη της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) να μην επιδιώξουν την ψήφιση απόφασης που θα αναγκάσει το Ισραήλ να υπογράψει τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών (TΝΡ), για να μην παρεμποδιστούν οι ειρηνευτικές συνομιλίες στη Μέση Ανατολή.

Την τελευταία ημέρα της συνεδρίασης των 35 μελών του διοικητικού συμβουλίου της (IAEA) στη Βιέννη, η ΕΕ συντάχθηκε με την Ουάσιγκτον για να υπογραμμίσει ότι ένα ψήφισμα εναντίον του Ισραήλ, που θεωρείται ως η μόνη πυρηνική δύναμη στη Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το σχέδιο μιας διάσκεψης που προβλέπεται για το 2012 για την αποπυρηνικοποίηση της περιοχής.

Αυτό θα μπορούσε επίσης να έχει αρνητική επίδραση στις συνεχιζόμενες ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, προειδοποίησαν οι Δυτικοί.

Οι αραβικές χώρες μέλη του ΙΑΕΑ επιθυμούν να προτείνουν ένα δεσμευτικό ψήφισμα που θα υποχρεώνει το Ισραήλ να υπογράψει τη ΤΝΡ, ένα κείμενο που θα υποβληθεί προς ψήφιση την επόμενη εβδομάδα κατά την ετήσια γενική διάσκεψη της Υπηρεσίας.

Το περασμένο έτος, ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα προς την κατεύθυνση αυτή, υιοθετήθηκε με οριακή πλειοψηφία.

«Η απομόνωση μιας χώρας δεν θα προωθήσει μια καλή ατμόσφαιρα κατά τη γενική διάσκεψη και θα μπορούσε μόνο να εμποδίσει την ΙΑΕΑ και τα κράτη-μέλη της στο να συμβάλουν θετικά στη δημιουργία μιας ζώνης ελεύθερης από όπλα μαζικής καταστροφής» στη Μέση Ανατολή, δήλωσε σήμερα ο πρεσβευτής του Βελγίου στην Διεθνή Υπηρεσία, Φράνκ Ρέκερ, η χώρα του οποίου προεδρεύει την περίοδο αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια διάσκεψη παρακολούθησης της ΤΝΡ, στη Νέα Υόρκη, ολοκληρώθηκε πρόσφατα με μια σπάνια ομοφωνία σχετικά με την οργάνωση το 2012 μιας διάσκεψης για την προώθηση μιας Μέσης Ανατολής απαλλαγμένης από πυρηνικά.

Η ΕΕ πιστεύει ότι η ΙΑΕΑ «θα πρέπει να επικεντρωθεί στην εφαρμογή των συμφωνιών και να αποφύγει οτιδήποτε θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει επιτευχθεί», δήλωσε ο κ Ρέκερ.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Έκκληση ΕΕ στο Ισραήλ για παράταση της διακοπής του εποκισμού

Η ΕΕ κάλεσε το Ισραήλ να επεκτείνει την ισχύ του μορατόριουμ που προβλέπει προσωρινή διακοπή του εποικισμού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάλεσε σήμερα το Ισραήλ να επεκτείνει το μορατόριο για τον εποικισμό «που είναι παράνομος με βάση το διεθνές δίκαιο» και του οποίου η ισχύς εκπνέει στα τέλη Σεπτεμβρίου, διότι μπορεί να τορπιλίσει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στη Μέση Ανατολή.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπενθυμίζει ότι ο εποικισμός είναι παράνομος με βάση το διεθνές δίκαιο και καλεί για την επέκταση του μορατόριου που έχει αποφασίσει το Ισραήλ», σύμφωνα με κείμενο που υιοθέτησαν οι ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών στο περιθώριο της συνόδου των ηγετών των χωρών μελών της ΕΕ.

Το αίτημα αυτό υποβλήθηκε την επαύριον της συνάντησης στην Ιερουσαλήμ μεταξύ του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου και του παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς στη διάρκεια της οποίας ο κ. Αμπάς απείλησε ότι θα σταματήσουν οι συνομιλίες εάν συνεχιστεί από το Ισραήλ η πολιτική των εποικισμών.

Η ΕΕ επανέλαβε τέλος την έκκλησή της «για πλήρη διακοπή κάθε μορφής βίας, κυρίως την εξαπόλυση ρουκετών και τις τρομοκρατικές επιθέσεις».

«Είναι εντελώς απαραίτητο οι ενεχόμενες πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να απέχουν από πράξεις που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την πορεία των διαπραγματεύσεων», ανέφερε η ΕΕ.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ


Διαβάστε περισσότερα...

Το ΝΑΤΟ πρέπει να αποχωρήσει από το Αφγανιστάν

Του Christoph Schwennicke
DER SPIEGEL

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους πολιτικούς να αποδεχθούν ότι έχουν διαπράξει σφάλμα. Όταν όμως πρόκειται για το Αφγανιστάν, οι επιπτώσεις από την μη παραδοχή ενδέχεται να είναι καταστροφικές. Είναι πλέον καιρός η Δύση να μειώσει τις απώλειες της και να αποχωρήσει.

Στην πολιτική, η πλέον δύσκολη επιλογή είναι η αλλαγή πορείας – η παραδοχή ότι όλα όσα ήταν σωστά χθες, είναι σήμερα λάθος. Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολο και ριψοκίνδυνο ελιγμό ειδικά όταν η απόφαση είναι μεταξύ πολέμου και ειρήνης.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, όντας πεισματάρης, δεν μπορούσε να παραδεχθεί ότι το 1915 διέπραξε λάθος όταν επικεφαλής τότε του ναυτικού, ένα στρατηγικό του λάθος βοήθησε στην ήττα των στρατευμάτων της Αντάντ από την Οθωμανική αυτοκρατορία στην Καλλίπολη. Παρομοίως, χρειάστηκαν 30 ολόκληρα χρόνια για τον αμερικανό υπουργό άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα να αναγνωρίσει ότι ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν λάθος.



Έχουμε αποτύχει
Η Γερμανική κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ και η Δύση δεν πρέπει να περιμένουν τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Θα πρέπει συλλογικά να αντιληφθούν και να παραδεχθούν ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν θα έχει επιτυχή κατάληξη. Έχουμε αποτύχει! Ο πόλεμος έχει χαθεί! Η χώρα που θα εγκαταλείψουμε δεν θα μετατραπεί ποτέ σε ένα ειρηνικό μέρος. Αυτό ίσως να μπορούσε να επιτευχθεί αν είχαμε έγκαιρα αντιληφθεί πως λειτουργεί. Ωστόσο σήμερα δεν είμαστε πλέον μέρος της λύσης – έχουμε σταδιακά καταστεί μέρος του προβλήματος. Είναι καλύτερο να αποχωρήσουμε τώρα, πριν χυθεί και άλλο αίμα. Τα στρατιωτικά ημερολόγιο που δόθηκαν στο Spiegel από την ιστοσελίδα Wikileaks το επιβεβαιώνουν περίτρανα.

Καθοδηγούμενοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ και άλλοι δυτικοί σύμμαχοι επιχειρούν για περίπου 10 χρόνια να επιφέρουν την ειρήνη στο Αφγανιστάν, με εξαιρετικά μικρή επιτυχία. Οι στόχοι του πολέμου έχουν αλλάξει πολλάκις. Ωστόσο κανένας από αυτούς δεν έχει επιτευχθεί. Τα διαλείμματα μεταξύ των διευρυμένων διασκέψεων για το Αφγανιστάν, από το Βερολίνο στο Παρίσι και από το Λονδίνο στην Καμπούλ έχουν μικρύνει σε διάρκεια, σε αντίθεση με τα προβλήματα που εξακολουθούν να διευρύνονται.

Η χώρα παραμένει μία εν δυνάμει περιοχή για την εκκόλαψη της τρομοκρατίας όπως συνέβαινε και πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και όσα έκτοτε εισήγαγε στην χώρα η Δύση δεν έχουν εδραιωθεί στην συνείδηση των κατοίκων με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τύχουν συνέχειας όταν θα αποφασιστεί η αποχώρηση. Σχολεία θηλέων, πηγάδια και ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι αποτελούν την θετική πλευρά της αποστολής του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Εντούτοις ως δικαιολογία, δεν είναι αρκετή.

Η εξ’αποστάσεως εικόνα
«Τίποτα δεν είναι καλό στο Αφγανιστάν», ήταν πριν από μερικούς μήνες τα λόγια της Μάργκοτ Κάσμαν, της πρώην επικεφαλής της Προτεσταντικής Γερμανικής εκκλησίας στη χώρα. Η οργίλη αντίδραση από τους Γερμανούς πολιτικούς ηγέτες υπήρξε άμεση και δριμεία, ενδεικτικό το ότι η παραδοχή είχε αγγίξει κάποιες ευαίσθητες χορδές. Τα σχόλια της έτυχαν επίκρισης με το πρόσχημα ότι δεν είχε πλήρη επίγνωση για το περιεχόμενο της αποστολής του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Ωστόσο μερικές φορές η εικόνα είναι πιο ξεκάθαρη όταν αντικρίζεται από απόσταση.

Το Αφγανιστάν είναι ένας εφιάλτης, ένα νεκροταφείο αυτοκρατοριών. Αρχικά ήλθαν οι Βρετανοί, μετά οι Σοβιετικοί. Σήμερα, το ΝΑΤΟ μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αρχίσει να χάνουν την αθωότητα τους στα πεδία των μαχών. Συνολικά, οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοι τους και οι ιδιωτικές εταιρείες παροχής ασφάλειας έχουν αναπτύξει στη χώρα περίπου 200.000 στρατιώτες, όσους περίπου είχαν αναπτύξει οι Σοβιετικοί κατά την δεκαετία του ’80. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα ο αριθμός αυτός δεν είναι αρκετός. Ενδεχόμενη ωστόσο αύξηση του είναι στρατιωτικά δύσκολη και πολιτικά αδύνατη. Το φορτίο για την δύση είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να σηκώσει.

Όταν οι κυβερνήσεις αποφασίζουν την αποστολή στρατευμάτων στο εξωτερικό, στην ουσία συνάπτουν ένα είδος δανείου με τον λαό, ένα δάνειο εμπιστοσύνης. Αυτό ισχύει ειδικά στη Γερμανία. Όταν όμως οι δόσεις δεν καταβάλλονται, τότε το εκλογικό σώμα το τερματίζει. Και χωρίς την υποστήριξη του λαού, οι υπεράκτιες αποστολές καθίστανται εξαιρετικά δύσκολες. Σε αυτό το σημείο έχουν πλέον οδηγηθεί τα πράγματα τόσο στο Βερολίνο όσο και σε πρωτεύουσες κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.

Χάνοντας με αξιοπρέπεια
Είναι δύσκολο να αγνοηθούν οι πολιτικοί παραλληλισμοί με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Η δυτική συμμαχία έχει φθάσει στο σημείο όπου οι εκκλήσεις για επίδειξη υπομονής και συνέχιση της στήριξης στην αποστολή έχουν καταστεί από υπερβολικές έως και απεγνωσμένες. Τα λόγια των πολιτικών ακούγονται ακόμη πιο κούφια. Σε πρόσφατη ανακοίνωση, η Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ πάσχουσα από την έλλειψη έμπνευσης, αναγκάστηκε να δανειστεί την διατύπωση του πρώην υπουργού άμυνας Πέτερ Στρουκ ότι «η ασφάλεια της Γερμανίας τυγχάνει υπεράσπισης στην Χίντου Κους.»

Η αποχώρηση μας από το Αφγανιστάν θα πρέπει να γίνει πριν η αποστολή μετατραπεί αποκλειστικά σε επιχείρηση διάσωσης της τιμής μας. Το 1971, ο πρώην αμερικανός υπουργός εξωτερικών Χένρι Κίσσιγκερ απαίτησε όπως η χώρα του χάσει τον πόλεμο στην Ασία με αξιοπρέπεια. Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι ΗΠΑ παρέμειναν στο Βιετνάμ για ακόμη δύο χρόνια, διάστημα που στοίχισε την ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο Βιετνάμ, το Λάος και την Καμποτία.

Παρόμοιες διατυπώσεις ακούγονται και σήμερα, με πιο πρόσφατη την δήλωση του υπουργού ανάπτυξης Ντερκ Νίεμπελ ότι η Γερμανία θα πρέπει να παραμείνει στο Αφγανιστάν. Το Βερολίνο, είπε, το οφείλει σε αυτούς που έχασαν την ζωή τους εκεί. Για πόσο καιρό ακόμη θα πρέπει να ακούμε τέτοιες δικαιολογίες;

Διαβάστε περισσότερα...

Κουρδικό – Το μείζον πρόβλημα της Τουρκίας

Της Aliza Marcus
FOREIGN POLICY


Η ταραχώδης Κουρδική περιοχή στην νοτιοανατολική Τουρκία εκράγηκε για ακόμη μία φορά, σηματοδοτώντας μία νέα πρόκληση για τον Τούρκο πρωθυπουργό Ερτογάν. Τους πρώτους έξι μήνες του 2010, περισσότεροι από 80 στρατιώτες σκοτώθηκαν σε επιθέσεις του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), υπερβαίνοντας κατά πολύ τον συνολικό αριθμό των θυμάτων το 2009. Αντιδρώντας, η Τουρκία βομβάρδισε προπύργια των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ.

Η αναβίωση της βίας δρα ως υπενθύμιση στον Ερτογάν ότι η ειρήνη αρχίζει από το σπίτι και όχι από την Γάζα ή το Ιράν. Η επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του Ισραήλ του εξασφάλισε μεν τον σεβασμό από τους Ισλαμιστές και τους Τούρκους εθνικιστές ψηφοφόρους, αλλά δεν τον βοήθησε να βελτιώσει τις σχέσεις τους με τους Κούρδους, που αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού. Για αυτούς, το κύριο ζήτημα παραμένει το κατά πόσον ο Ερτογάν θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του για μεταρρυθμίσεις και θα τερματίσει την αντιμετώπιση τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Μέχρι σήμερα, η στάση του ήταν απογοητευτική.


Υπεύθυνος ο Ερντογάν
Το 2009, ο Ερτογάν εξύψωσε τις προσδοκίες εξαγγέλλοντας την «Δημοκρατική Πρωτοβουλία», με κύριο χαρακτηριστικό την μετατροπή της Τουρκίας σε μία πραγματική δημοκρατία δυτικού τύπου και τον τερματισμό της πολύχρονης Κουρδικής εξέγερσης. Ωστόσο πολιτικά λάθη περιέπλεξαν την διαδικασία. Προσχέδιο νόμου για την αναθεώρηση του συντάγματος και που στοχεύει να περιορίσει την πολιτική επίδραση του στρατού, δεν περιελάμβανε αλλαγές στα άρθρα που περιορίζουν τις ελευθερίες των Κούρδων. Το Κουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας, που κατέχει 20 έδρες στη Βουλή, απείχε από την ψηφοφορία, προκαλώντας κατηγορίες από τους Τούρκους εθνικιστές ότι οι Κούρδοι επιδιώκουν να τορπιλίσουν την διαδικασία.

Ως αποτέλεσμα η κατάσταση επιδεινώθηκε. Τον Ιούνιο, Κούρδοι αντάρτες μετέφεραν μάλιστα την δράση τους στη δυτική Τουρκία. Αντιδρώντας ο Ερτογάν επέμεινε μεν ότι δεν θα αποκλίνει από την γραμμή για επίτευξη ειρήνης, αλλά υποσχέθηκε ότι οι αντάρτες «θα πνιγούν στο ίδιο τους το αίμα.» Ερωτήματα προκαλεί επίσης το ότι θεωρεί πως μπορεί να προωθήσει την ειρήνη, χωρίς να συνομιλεί με τους Κούρδους.

Από πλευράς του το PKK, θέλοντας να ενθαρρύνει την Άγκυρα να διαπραγματευτεί, ανακοίνωσε τον Απρίλιο του 2009 μονομερή εκεχειρία. Εκ μέρους του Ερτογάν δεν υπήρξε απάντηση, σε αντίθεση με τις αρχές ασφαλείας που προχώρησαν σε συλλήψεις στελεχών του φιλο-Κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Κοινωνίας, ως ύποπτα για συνεργασία με τους αντάρτες. Οι Κούρδοι θεώρησαν ότι οι συλλήψεις συνιστούσαν προσπάθεια του Ερτογάν να εκδικηθεί το κόμμα το οποίο κατήγαγε σημαντική νίκη στις τοπικές εκλογές στις 29 Μαρτίου, έναντι του κυβερνώντος κόμματος.

Με δεδομένη την αναβίωση της διαμάχης, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη ότι την 1η Ιουνίου το PKK τερμάτισε την μονομερή εκεχειρία, σηματοδοτώντας έναν νέο κύκλο αίματος. Στην Κουρδική περιοχή αναβίωσε η υποστήριξη στο αντάρτικο, ενώ όσοι Κούρδοι καλούν το PKK να αφοπλιστεί περιθωριοποιούνται.


«Αν θέλετε Ειρήνη, Προετοιμαστείτε για Πόλεμο»
Καθώς ο Ερτογάν ανάλωσε το 2009 προβάλλοντας το σχέδιο του για μεταρρυθμίσεις, το PKK προετοιμαζόταν για το σενάριο «τι θα γίνει αν;» Τι θα γίνει αν ο Ερτογάν δεν τηρήσει την υπόσχεση του για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις; Τι θα γίνει αν ο στρατός προχωρήσει σε πραγματικό πραξικόπημα; Σήμερα, με την επίσημη λήξη της εκεχειρίας, αμφότερες οι πλευρές έχουν σκληρύνει τις θέσεις τους. Ο στρατός αύξησε τις αεροπορικές επιδρομές, καθόχρονο ο Ερτογάν συνεχίζει να μην πιέζει για πολιτικές αλλαγές με στόχο την καλύτερη ενσωμάτωση των Κούρδων. Από πλευράς του το PKK έχει καταστήσει σαφές ότι θα εντείνει την δράση του εναντίον πολιτικών και στρατιωτικών στόχων.

PKK – Ο «νόμιμος» συνομιλητής
Ο Ερτογάν, ο οποίος βάλλεται εντός και εκτός, δεν φαίνεται να διαθέτει το αναγκαίο πολιτικό βάρος και την ισχύ ώστε να προωθήσει συνομιλίες με το PKK ή ακόμη με τους εκλεγμένους Κούρδους πολιτικούς. Την ίδια στιγμή έχει αρχίσει να προγραμματίζει τις κινήσεις του για τις εθνικές εκλογές του 2011. Το να παρακαθήσει στο τραπέζι με το PKK, ειδικά τώρα, ενδεχόμενα να προκαλέσει την αντίδραση των συντηρητικών Ισλαμιστών ή των εθνικιστών τους οποίους έχει ανάγκη.

Την ίδια στιγμή όμως ο Ερτογάν μπορεί να εκπλήξει, όπως το ίδιο μπορεί να πράξουν και οι Κούρδοι. Η επίτευξη ειρήνης απαιτεί από αμφότερα τα μέρη να υιοθετήσουν ορισμένες χρήσιμες πρακτικές. Για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, θα πρέπει οι Τούρκοι αξιωματούχοι να πάψουν να προσποιούνται ότι δεν συνομιλούν με το PKK, το οποίο από την πλευρά του θα πρέπει να μην συμπεριφέρεται ωσάν να μην εμπλέκεται στον διάλογο.

Αν ο Ερτογάν επιθυμεί πράγματι την ειρήνη, τότε ενδεχόμενα να βρει ευήκοα ώτα στο PKK. Ωστόσο αν θέλει πρώτα να καταστρέψει το PKK και μετά να απευθύνει πρόσκληση για διάλογο, τότε η ειρήνη θα του ξεφύγει. Στόχος του θα πρέπει να είναι η μεταρρύθμιση του PKK μέσω διαπραγματεύσεων, προσπάθεια που θα ενισχυθεί αν προχωρήσει σε ουσιαστικές παραχωρήσεις προς τους Κούρδους. Για να τερματιστεί η δράση του PKK απαιτείται να τύχει αναγνώρισης ότι η οργάνωση χαίρει αναγνώρισης και εκτίμησης ανάμεσα στους Κούρδους. Αυτό θα πρέπει να γίνει αποδεκτό από τον Τούρκο πρωθυπουργό.

Η Τουρκία θα πρέπει να αποδεχθεί ότι το Κουρδικό δεν είναι κατά κύριο λόγο το αποτέλεσμα της άνισης οικονομικής ανάπτυξης ή της εμπλοκής ξένων δυνάμεων με στόχο την αποδυνάμωση της Άγκυρας. Ο Ερτογάν, ο οποίος δεν κρύβει την ικανοποίηση του για την εκτίμηση που απολαμβάνει λόγω της υποστήριξης των Παλαιστινίων της Γάζας, θα πρέπει να συμπεριφερθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και σθένος όταν πρόκειται και για τους Κούρδους πολίτες της Τουρκίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Τουρκία στην Κύπρο Vs Ισραήλ στη Γάζα

Του Daniel Pipes*
The Washington Times


Ιδιαίτερη σημασία προσλαμβάνει η 36η επέτειος της Εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, υπό το φως της έντονης κριτικής που άσκησε στο Ισραήλ η Άγκυρα, φθάνοντας μάλιστα σε σημείο να χαρακτηρίσει τη Γάζα «Ανοικτή Φυλακή». Οι ιστορικά φιλικές σχέσεις των δύο χωρών είχαν πριν από 10 χρόνια φθάσει σε επίπεδο πλήρους συμμαχίας. Άρχισαν ωστόσο να κλονίζονται με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ισλαμιστές το 2002 και επιδεινώθηκαν τον Ιανουάριο του 2009, στη διάρκεια του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς.

Ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν καταδίκασε με εξαιρετικά έντονο ύφος τις πολιτικές του Ισραήλ λέγοντας ότι «διαπράττει απάνθρωπες πράξεις που ενδεχόμενα να το οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή.» Επικαλέστηκε μάλιστα και τον Θεό («ο Αλλάχ θα… τιμωρήσει εκείνους που καταπατούν τα δικαιώματα των αθώων»). Στο ίδιο μήκος κύματος και η σύζυγος του Εμινέ Ερντογάν, η οποία με πομπώδες ύφος ανέφερε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ είναι τόσο απεχθείς ώστε «δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια».

Ουσιώδεις διαφορές
Αυτή η τουρκική οργή εγείρει ένα ερώτημα: Είναι όντως το Ισραήλ στη Γάζα χειρότερο από ό,τι η Τουρκία στην Κύπρο; H σύγκριση που ακολουθεί δεν το επιβεβαιώνει. Παραθέτουμε ορισμένες ουσιαστικές διαφορές:

- Η εισβολή της Τουρκίας το 1974 περιελάμβανε τη χρήση βομβών ναπάλμ και τη «διάδοση του τρόμου» ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση για τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Σε αντίθεση, η «λυσσαλέα μάχη» του Ισραήλ να καταλάβει τη Γάζα βασίστηκε αποκλειστικά στη χρήση συμβατικών όπλων, ενώ δεν σημειώθηκαν σχεδόν καθόλου απώλειες μεταξύ των αμάχων.

- Η συνεπακόλουθη κατοχή του 37 τοις εκατό της νήσου ισοδυναμεί με «εξαναγκαστικό εθνικό ξεκαθάρισμα» όπως τονίζει σε πρόσφατο άρθρο του ο Γουίλιαμ Μάλλινσον, του πανεπιστημίου της Μινεσότα. Αντίθετα, αν κάποιος επιθυμεί να κατηγορήσει τις ισραηλινές Αρχές για εθνικό ξεκαθάρισμα στη Γάζα, αυτή συντελέστηκε το 2005 και ήταν εναντίον των ίδιων των Εβραίων.

- Η τουρκική κυβέρνηση στήριξε και υποστήριξε, όπως τονίζει ο κ. Μάλλινσον, «τη συστηματική πολιτική του εποικισμού» σε γη που κατείχαν οι Ελληνοκύπριοι. Το 1973, οι Τουρκοκύπριοι αριθμούσαν 120.000. Έκτοτε, περισσότεροι από 160.000 κάτοικοι της Τουρκίας εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Κύπρο. Αντίθετα στη Γάζα δεν υπάρχει καμία ισραηλινή κοινότητα.

- Η Άγκυρα διοικεί τα κατεχόμενα με σιδερένια πυγμή, ή όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο εξέχων πολιτικός Μπουλέντ Ακαρτσαλί «η Βόρεια Κύπρος διοικείται όπως μία επαρχία στην Τουρκία.» Σε αντίθεση με την Γάζα, η οποία διοικείται από την Χαμάς, εχθρό του Ισραήλ.

- Οι Τούρκοι εγκαθίδρυσαν το κατ’ επίφαση αυτόνομο καθεστώς, την «Τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.» Αντίθετα οι κάτοικοι της Γάζας απολαμβάνουν καθεστώς πραγματικής αυτονομίας.

- Το «τείχος» που διασχίζει το νησί παρεμποδίζει τους ειρηνόφιλους Έλληνες να εισέλθουν στη Βόρεια Κύπρο. Αντίθετα, το ισραηλινό τείχος παρεμποδίζει τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες.

Πρόσθετα υπάρχει και η Αμμόχωστος, η πόλη-φάντασμα, όπου οι ενέργειες της Τουρκίας προσομοιάζουν με εκείνες της Συρίας επί διακυβέρνησης Άσαντ. Μετά τον βομβαρδισμό της πόλης από την τουρκική αεροπορία, ο στρατός κινήθηκε για να την καταλάβει, αναγκάζοντας όλους τους Έλληνες κατοίκους της, υπό τον φόβο της σφαγής, να την εγκαταλείψουν. Αμέσως μετά τα τουρκικά στρατεύματα έστησαν συρματοπλέγματα γύρω από τα Βαρώσια, το κεντρικό σημείο της πόλης, και απαγόρευσαν σε οποιονδήποτε να κατοικήσει εκεί.

Με τα σημάδια του χρόνου να είναι πλέον εμφανή, η Αμμόχωστος έχει καταστεί μία φανταστική χρονοκάψουλα από το 1974. Ο Στέβεν Πλάτ, του πανεπιστημίου της Χάιφα, που επισκέφθηκε την περίκλειστη πόλη, έγραψε χαρακτηριστικά: «Τίποτα δεν έχει αλλάξει… Λέγεται ότι στις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να υπάρχουν μοντέλα του 1974. Για χρόνια μετά τον βιασμό της Αμμοχώστου, υπάρχουν μαρτυρίες για φώτα που εμφανίζονται στα παράθυρα των εγκαταλελειμμένων κτηρίων.»

Αμμόχωστος – Κουνέιτρα = Βίοι Παράλληλοι
Παραδόξως, ακόμη μία πόλη-φάντασμα της ανατολικής Μεσογείου ανάγεται στο 1974. 24 ώρες πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τα ισραηλινά στρατεύματα εκκένωσαν τη μεθοριακή πόλη Κουνέιτρα, και την παρέδωσαν στις συριακές Αρχές. Ο Χάφεζ αλ Άσαντ, επίσης για πολιτικούς λόγους, επέλεξε να μην επιτρέψει την κατοίκηση της. Δεκαετίες μετά, η πόλη εξακολουθεί να παραμένει άδεια, όμηρος της φιλοπόλεμης πολιτικής.

Ο κ. Ερντογάν ισχυρίζεται ότι τα τουρκικά στρατεύματα δεν κατέχουν την Βόρεια Κύπρο, αλλά βρίσκονται εκεί «με την ιδιότητα της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ωστόσο η διεθνής κοινότητα δεν ξεγελιέται. Καθώς ο Έλβις Κοστέλλο ακύρωνε συναυλία διαμαρτυρίας στο Τελ Αβίβ «για το δράμα των αθώων (Παλαιστινίων)», η Τζένιφερ Λόπεζ ακύρωνε συναυλία στη Βόρεια Κύπρο, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την «καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»

Εν συντομία, η Βόρεια Κύπρος μοιράζεται χαρακτηριστικά με τη Συρία και μοιάζει να είναι «ανοικτή φυλακή» περισσότερο από ό,τι είναι η Γάζα. Συνιστά υποκρισία η Άγκυρα να κομπάζει περί της ηθικής διάστασης του ζητήματος της Γάζας, από τη στιγμή που διοικεί μία περιοχή σαφώς πιο επιθετική. Οι Τούρκοι ηγέτες, αντί να ανακατεύονται στη Γάζα, θα πρέπει να τερματίσουν την παράνομη κατοχή που για δεκαετίες κρατεί την Κύπρο μοιρασμένη.

* Ο Daniel Pipes είναι διευθυντής του Φόρουμ Μέσης Ανατολής και Επίκουρος Καθηγητής του Ινστιτούτου Stanford Hoover.


Διαβάστε περισσότερα...

Τα αδιέξοδα της Τουρκίας στο Κουρδικό

Πρέπει οι Τούρκοι και οι Κούρδοι να ζουν μαζί; Η απάντηση για τους Κούρδους που ζουν στο έδαφος του τουρκικού κράτους είναι ένα σαφές «όχι». Από το 1984 οι αντάρτες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) πραγματοποιούν έναν αδυσώπητο απελευθερωτικό αγώνα. Τους τελευταίους μήνες μάλιστα το PKK έχει αυξήσει τις επιθέσεις, σκοτώνοντας δεκάδες Τούρκους στρατιώτες στις νοτιοανατολικές περιοχές, όπου κυριαρχεί το κουρδικό στοιχείο. Στις 20 Ιουλίου, οι Κούρδοι αντάρτες επιτέθηκαν κοντά στην πόλη Τσουκουρτσά, σκοτώνοντας 6 στρατιώτες και τραυματίζοντας άλλους 15.

Όλο και περισσότεροι Τούρκοι αναρωτιούνται αν η συμβίωση με τους περίπου 14 εκατομμύρια Κούρδους έχει κάποιος όφελος και νόημα. Ξεχάστε ότι η Κωνσταντινούπολη είναι η μεγαλύτερη κουρδική πόλη στην κόσμο και ότι μόνο ελάχιστες από τις επαρχίες που διεκδικούν οι Κούρδοι παρουσιάζουν εθνική ομοιογένεια. Οι συζητήσεις στην τηλεόραση και στα μπλογκς υποστηρίζουν ολοένα και πιο συχνά την ιδέα ότι οι Κούρδοι θα πρέπει να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο. Ο Όνουρ Σαχίν, πρόεδρος του Αγροτικού Επιμελητηρίου της Μαύρης Θάλασσας στην επαρχία Ορντού, τόνισε ότι ο ίδιος και οι συνάδελφοί του παραγωγοί δεν θα χρησιμοποιήσουν πλέον από εδώ και πέρα εποχιακούς Κούρδους εργάτες για την συγκομιδή των φουντουκιών.

Επαναχάραξη στρατηγικής
Εν τω μεταξύ και ο τουρκικός στρατός εντείνει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις κατά του PKK. Το Ισλαμικό Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AK Party), που κυβερνάει τη χώρα από το 2002, σχεδιάζει να αναπτύξει έναν νέο επαγγελματικό στρατό στα σύνορα με το Ιράκ, όπου βρίσκεται ο παράδεισος του PKK. Πολλοί φοβούνται ότι θα επαναληφθούν οι ακρότητες της δεκαετίας του 1990, όταν εκκενώθηκαν βίαια 3.000 κουρδικά χωριά και χιλιάδες Κούρδοι φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν ή απλά εξαφανίστηκαν.

Πέρα από τα σύνορα, πληθαίνουν οι τουρκικές αεροπορικές επιδρομές κατά των βάσεων του PKK στα βουνά του βορείου Ιράκ. Οι ΗΠΑ βοηθούν προμηθεύοντας με πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών τους και διευρύνοντας τους αεροδιαδρόμους που χρησιμοποιούν τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη. Ωστόσο, οι Αμερικανοί ανησυχούν με την πίεση που ασκεί η Άγκυρα στους Κούρδους του Ιράκ να παραδώσουν 200 αντάρτες και ορισμένους ηγέτες τους. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να δουν θα ήταν ένας πόλεμος μεταξύ της Τουρκίας και των Κούρδων του Ιράκ.

Η κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ανατολία απέχει πολύ απ' όσα υπόσχονταν η κυβέρνηση με το «άνοιγα» προς τους Κούρδους. Έκανε ειρήνη με τους Κούρδους του Ιράκ και άνοιξε ένα προξενείο στην πρωτεύουσα Ερμπίλ. Στο εσωτερικό της Τουρκίας ο Ερντογάν προχώρησε σε μία σειρά από πολιτικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να οδηγήσει το PKK να καταθέσει τα όπλα, που είχε κηρύξει μονομερή κατάπαυση του πυρός τον Απρίλιο και η οποία ωστόσο δεν τέθηκε πλήρως σε ισχύ. Με το άνοιγμά της Άγκυρας προς τους Κούρδους, επέστρεψαν 34 αντάρτες από το Ιράκ. Η εμφάνισή τους όμως στις πόλεις της ΝΑ Τουρκίας με πλήρη στρατιωτική εξάρτηση, περιοδεύοντας ως νικητές, προκάλεσε την έντονη αντίδραση της τουρκικής κοινής γνώμης. Η κυβέρνηση απάντησε με συλλήψεις μελών του Κόμματος για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία, που διάκειται φιλικά υπέρ των Κούρδων, κατηγορώντας τους για συμμετοχή στο PKK. Οι μισοί από τους αντάρτες που επέστρεψαν δικάστηκαν επειδή αρνήθηκαν να δηλώσουν μετάνοια. Δέκα άτομα φυλακίσθηκαν, ενώ το PKK τερμάτισε τον προηγούμενο την κατάπαυση του πυρός.

Διαφορετικές φωνές
Ωστόσο, υπάρχουν και οι φωνές που ζητούν ειρήνη. Μία ομάδα Τούρκων διανοούμενων πραγματοποίησε εκστρατεία συγκεντρώνοντας υπογραφές ζητώντας από την κυβέρνηση να αλλάξει ένα αμφιλεγόμενο άρθρο σύμφωνα με το οποίο όλοι οι Τούρκοι υπήκοοι είναι και Τούρκοι. Ένας δήμαρχος του AK πρότεινε ότι οι Τούρκοι άντρες θα πρέπει να παίρνουν ως δεύτερη σύζυγο μία Κούρδισα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το AK θα πρέπει να μιλήσει με τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Παρότι ο τελευταίος βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 11 χρόνια σε ένα νησί-φυλακή στην Κωνσταντινούπολη, οι αντάρτες είναι πιστοί σε αυτόν, ενώ επηρεάζει ακόμη εκατομμύρια Κούρδους.

Στην πραγματικότητα, οι μυστικές υπηρεσίες και η ασφάλεια της χώρας έχουν ξεκινήσει μυστικές συνομιλίες με τον Οτσαλάν. Επιπλέον, ο Μουράτ Καραγιλάν, διοικητής του PKK στο βόρειο Ιράκ, δηλώνει ότι η ομάδα του θέλει να μιλήσει με πολιτικούς, όχι με φαντάσματα, ενώ πρότεινε και διμερή κατάπαυση του πυρός.

Ωστόσο, η Τουρκία οδεύει σε εκλογές τον Ιούλιο του 2011 και ο Ερντογάν δεν θέλει να διακινδυνεύσει την ενίσχυση του εθνικισμού ξεκινώντας διάλογο με μία ομάδα που έχει χαρακτηριστεί από το επίσημο τουρκικό κράτος και τους δυτικούς συμμάχους του ως τρομοκρατική. Από την άλλη πλευρά ο Τούρκος πρωθυπουργός γνωρίζει ότι εάν εγκαταλείψει τις μεταρρυθμίσεις και ξεκινήσει πόλεμο θα ενισχύει τους αντιπάλους του στο στρατό.

Πηγή: Economist
Διαβάστε περισσότερα...

Ο πολιτικός έρωτας Τουρκίας – Συρίας

Του Dan Bilefsky
The New York Times

Η φονική επιδρομή του Ισραήλ στον στολίσκο που κατευθυνόταν προς τη Γάζα και η υπεράσπιση των ακτιβιστών από την Τουρκία έχει μετατρέψει την Άγκυρα σε ήρωα στα μάτια του αραβικού κόσμου, συσφίγγοντας ακόμη περισσότερο τις σχέσεις της και με τη γειτονική Συρία. Στο Γκαζιαντέπ, τουρκική πόλη που απέχει μόλις δύο ώρες από το Χαλέπι της Συρίας, Σύροι επισκέπτες κατακλύζουν τα καταστήματα πολυτελείας. «Ο εχθρός μας σ' αυτόν τον κόσμο είναι το Ισραήλ και η Τουρκία μάς αρέσει γιατί ο εχθρός του εχθρού μας είναι φίλος μας» λέει ο Ζακρία Σαβέκ, Σύρος οδηγός που μόλις μετέφερε τους εκδρομείς από το Χαλέπι. Η κατάργηση της βίζας τον περασμένο Σεπτέμβριο ενίσχυσε τις μεταξύ τους επαφές, στο πλαίσιο της προσπάθειας της Τουρκίας να ενισχύσει τις οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις με τους γείτονες ώστε να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ανησυχούν ότι η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση. Όμως, η Συρία, όπως και οι άλλες αραβικές χώρες, υποστηρίζει σθεναρά την αίτηση της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε. Οι περισσότερες αραβικές χώρες θεωρούν την Τουρκία ενδιάμεσο κρίκο για την πρόσβαση σε δυτικές αγορές. Στο πολιτικό επίπεδο, η επιρροή της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή ενισχύεται από τους στενούς δεσμούς της με τη Δύση - ήταν ένα στοιχείο που αναγνώρισε ο πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, ο οποίος σοκάρισε πολλούς τον περασμένο μήνα στην Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι η πρόσφατη κρίση στις σχέσεις Ισραήλ - Τουρκίας μπορεί να υπονομεύσει τον μεσολαβητικό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.


Πριν από μόλις δέκα χρόνια επικρατούσε ψυχρότητα στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Συρία, καθώς η Τουρκία την κατηγορούσε ότι προσφέρει καταφύγιο στους Κούρδους αυτονομιστές, ενώ η Συρία διεκδικούσε εδάφη και νερά ποταμών. Επίσης, οι Σύροι είχαν πικρές ιστορικές μνήμες οθωμανικής κατάκτησης, ενώ πολλοί κοσμικοί Τούρκοι θεωρούσαν τη Συρία ολοκληρωτικό και οπισθοδρομικό καθεστώς.
Όμως, μετά την πρόσφατη κατάργηση των περιορισμών στο διασυνοριακό εμπόριο, πάσης φύσεως τουρκικά προϊόντα, από τσάι και υφάσματα μέχρι μωρουδιακές πάνες, εξάγονται στη Συρία.

«Σήμερα, οι αραβικές χώρες που κάποτε μας μισούσαν θέλουν να μας μοιάσουν» λέει ο Εμίν Μπερκ, Τούρκος συντονιστής του Τουρκοσυριακού Γραφείου Εμπορίου. Στην τριετία 2006 - 2009, η αξία των τουρκοσυριακών εμπορικών συναλλαγών διπλασιάστηκε από τα 795 εκατ. δολάρια στα 1,6 δισ. δολάρια, ενώ την επόμενη τριετία αναμένεται νέα αλματώδης αύξηση στα 5 δισ. δολάρια. Πέρυσι, σχεδόν 20% των τουρκικών εξαγωγών είχε προορισμό την Μέση Ανατολή, αντί 12,5% το 2004.

Στο Γκαζιαντέπ, τα σημάδια του νέου έρωτα είναι παντού. Επιγραφές στα αραβικά καλωσορίζουν τους επισκέπτες από τη Συρία, ενώ οι γάμοι μεταξύ Τούρκων και Σύρων έχουν πληθύνει. «Παλιά, πολλοί Τούρκοι νόμιζαν ότι όλες οι γυναίκες από την Αραβία φορούσαν μπούργκα και ότι όλοι οι άνδρες μετακινούνταν με καμήλες» λέει μια 27χρονη από τη Συρία που ψωνίζει στο Γκαζιαντέπ. «Τώρα, γνωριζόμαστε καλύτερα».


Διαβάστε περισσότερα...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Σωματείο “Αδούλωτη Κερύνεια”, σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.), διοργανώνει ανοικτή επιστημονική συζήτηση με θέμα:

«Τουρκικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης: Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρος – Τένεδος, Οικουμενικό Πατριαρχείο»

Ομιλητές

Οι παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης και των Διεθνών Συμβάσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που υπέστη ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης από το 1923

Νικόλαος Ουζούνογλου

Καθηγητής ΕΜΠ

Η Τουρκική πολιτική στην Ίμβρο και την Τένεδο από τη Συνθήκη της Λωζάννης μέχρι σήμερα. Η αναίμακτη γενοκτονία

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.)

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τη Συνθήκη της Λωζάννης μέχρι σήμερα και η πολιτική της Τουρκίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

Δρ Κοινωνικών Επιστημών

Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου, 7:30 μ.μ.

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια»

Αγίου Ιωάννου 7 -Στρόβολος

Λευκωσία

Συντονιστής

Γιάννης Νικολάου

Δημοσιογράφος

Πληροφορίες: 22 668464, 99 439019

Διαβάστε περισσότερα...